0 item - ₹0.00

விசுவாச வாழ்க்கை (பாகம் 23) - ஆபிரகாமின் விசுவாசம் - அழைப்பு!

Sunday Tamil Service - 20 JAN 19

Transcript

விசுவாசத்தைக் குறித்த இந்த போதனையிலே ஆபிரகாமைக் குறித்து பேச ஆரம்பிக்க போகிறோம். எபிரெயர் 11-ஆம் அதிகாரம் விசுவாச வாழ்க்கையை நமக்குப் போதிக்கிறது. இங்கு விசுவாசம் தான் subject. ஆகவே ஆபிரகாமுக்கு பிரதானமான இடம் இங்கு கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதை நீங்கள் காண வேண்டும். ஆபிரகாமைக் குறித்து பல வாரங்கள் பேசப்போகிறோம். இதுவரைக்கும் ஆபிரகாமைக் குறித்து பேசினதைக் காட்டிலும் மிகவும் விவரமாக பேசப் போகிறோம். இது ஆபிரகாமைக் குறித்து ஆரம்பிக்கிற முதல் வாரமாக இருக்கிறபடியால் 8-ஆம் வசனத்திலிருந்து 19-ஆம் வசனம் வரை வாசிப்போம். ஆனால் 8-ஆம் வசனத்திலிருந்து தான் பிரசங்கிக்கப்போகிறோம். ஆபிரகாம் தேவனை அழைத்த அழைப்பைக் குறித்து மட்டும் தான் பிரசங்கிக்கப்போகிறேன்.  

விசுவாசத்தினாலே ஆபிரகாம் தான் சுதந்தரமாகப் பெறப்போகிற இடத்திற்குப் போகும்படி அழைக்கப்பட்டபோது, கீழ்ப்படிந்து, தான் போகும் இடம் இன்னதென்று அறியாமல் புறப்பட்டுப்போனான். விசுவாசத்தினாலே அவன் வாக்குத்தத்தம்பண்ணப்பட்ட தேசத்திலே பரதேசியைப்போலச் சஞ்சரித்து, அந்த வாக்குத்தத்தத்திற்கு உடன் சுதந்தரராகிய ஈசாக்கோடும் யாக்கோபோடும் கூடாரங்களிலே குடியிருந்தான்; ஏனெனில், தேவன் தாமே கட்டி உண்டாக்கின அஸ்திபாரங்களுள்ள நகரத்துக்கு அவன் காத்திருந்தான். விசுவாசத்தினாலே சாராளும் வாக்குத்தத்தம்பண்ணினவர் உண்மையுள்ளவரென்றெண்ணி, கர்ப்பந்தரிக்கப் பெலனடைந்து, வயதுசென்றவளாயிருந்தும் பிள்ளை பெற்றாள். ஆனபடியால், சரீரஞ்செத்தவனென்று எண்ணத்தகும் ஒருவனாலே, வானத்திலுள்ள பெருக்கமான நட்சத்திரங்களைப்போலவும் கடற்கரையிலுள்ள எண்ணிறந்த மணலைப்போலவும், மிகுந்த ஜனங்கள் பிறந்தார்கள். இவர்களெல்லாரும், வாக்குத்தத்தம்பண்ணப்பட்டவைகளை அடையாமல், தூரத்திலே அவைகளைக் கண்டு, நம்பி அணைத்துக்கொண்டு, பூமியின்மேல் தங்களை அந்நியரும் பரதேசிகளும் என்று அறிக்கையிட்டு, விசுவாசத்தோடே மரித்தார்கள். இப்படி அறிக்கையிடுகிறவர்கள் சுயதேசத்தை நாடிப்போகிறோம் என்று தெரியப்படுத்துகிறார்கள். தாங்கள் விட்டுவந்த தேசத்தை நினைத்தார்களானால், அதற்குத் திரும்பிப்போவதற்கு அவர்களுக்குச் சமயங்கிடைத்திருக்குமே. அதையல்ல, அதிலும் மேன்மையான பரமதேசத்தையே விரும்பினார்கள்; ஆகையால் தேவன் அவர்களுடைய தேவனென்னப்பட வெட்கப்படுகிறதில்லை; அவர்களுக்கு ஒரு நகரத்தை ஆயத்தம்பண்ணினாரே. மேலும் விசுவாசத்தினாலே ஆபிரகாம் தான் சோதிக்கப்பட்டபோது, ஈசாக்கைப் பலியாக ஒப்புக்கொடுத்தான். ஈசாக்கினிடத்தில் உன் சந்ததி விளங்கும் என்று அவனோடே சொல்லப்பட்டிருந்ததே, இப்படிப்பட்ட வாக்குத்தத்தங்களைப் பெற்றவன், மரித்தோரிலிருந்து எழுப்ப தேவன் வல்லவராயிருக்கிறாரென்றெண்ணி, தனக்கு ஒரேபேறானவனையே பலியாக ஒப்புக்கொடுத்தான்; மரித்தோரிலிருந்து அவனை பாவனையாகத் திரும்பவும் பெற்றுக்கொண்டான்(எபிரெயர் 11:8-19).

இங்கு ஆபிரகாமுடைய முழு கதையும் வருகிறது. இந்த அதிகாரத்தில் இத்தனை வசனங்கள் ஆபிரகாமைப் பற்றிச் சொல்லுகின்றன. ஏனென்றால் விசுவாசத்தை படிக்க வேண்டும் என்று வரும்போது ஆபிரகாமைத்தான் முக்கியமாக படிக்க வேண்டும். ஆகவேதான் இவ்வளவு இடம் இங்கு கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. 8-ஆம் வசனத்தை மறுபடியும் வாசித்துவிட்டு, ஆபிரகான் 12-ஆம் அதிகாரம் 1-ஆம் வசனத்தை வாசிக்கிறேன்.  

விசுவாசத்தினாலே ஆபிரகாம் தான் சுதந்தரமாகப் பெறப்போகிற இடத்திற்குப் போகும்படி அழைக்கப்பட்டபோது, கீழ்ப்படிந்து, தான் போகும் இடம் இன்னதென்று அறியாமல் புறப்பட்டுப்போனான்(எபிரெயர் 11:8).

கர்த்தர் ஆபிராமை நோக்கி: நீ உன் தேசத்தையும், உன் இனத்தையும், உன் தகப்பனுடைய வீட்டையும் விட்டுப் புறப்பட்டு, நான் உனக்குக் காண்பிக்கும் தேசத்துக்குப் போ(ஆதியாகமம் 12:1).

ஆபிரகாமுடைய அழைப்பை பார்க்கும் முன்பு ஆபிரகாமைப் பற்றி பார்க்க வேண்டும். வேதவசனம் ஆபிரகாமுக்கு எவ்வளவு பெரிய முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது என்பதைப் பார்க்க வேண்டும். வெறும் ஆதியாகமம் புத்தகத்தைப் பார்த்தாலே அது நன்றாக விளங்குகிறது. ஆதியாகமம் புத்தகம் முதல் 11 அதிகாரங்கள், முதல் 2000 வருஷ சரித்திரத்தை நமக்குச் சொல்லுகிறது. கிட்டத்தட்ட 19 சந்ததிகள் அங்கு வாழ்ந்தார்கள். முதல் 2000 வருஷங்களை சொல்லுவதற்கு 11 அதிகாரங்கள் போதுமானதாக இருக்கிறது. 12-ஆம் அதிகாரத்திலிருந்து 50-ஆம் அதிகாரம் வரை ஆபிரகாம் மற்றும் அவனுடைய பிள்ளைகளின் கதை சொல்லப்படுகிறது. ஆபிரகாமின் சரித்திரம் தான் அங்கு dominating-ஆக இருக்கிறது. ஆக ஆபிரகாமுக்கு எவ்வளவு பெரிய இடம் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது, ஆபிரகாமின் முக்கியத்துவம் எவ்வளவு பெரியது என்பதை எண்ணிப்பார்க்க வேண்டும். ஆபிரகாமின் முக்கியத்துவத்தை புரிந்துகொள்ளவில்லை என்றால் வேதவசனத்தைக் குறித்த அறிவே கஷ்டமாக இருக்கும். ஏனென்றால் ஆபிரகாமை புரிந்துகொண்டால் தான் பழைய ஏற்பாடும், புதிய ஏற்பாடும் விளங்கும். ஆபிரகாம் ஒரு விசுவாச மனிதன். பழைய ஏற்பாட்டில் மோசே, யோசுவா, தாவீது, தானியேல், எலியா போன்ற எல்லாரையும் கேட்டீர்கள் என்றால் அவர்கள், “நாங்கள் எல்லாரும் பெரிய ஆட்கள் தான். ஆனால் ஆபிரகாம் எங்களுக்கு எல்லாம் தகப்பன். ஆபிரகாமிடமிருந்துதான் நாங்கள் வந்தோம். அவர் எங்களைக் காட்டிலும் பெரியவர். அவர் எங்கள் முற்பிதா. அங்கிருந்துதான் நாங்கள் உருவானோம்” என்று சொல்லுவார்கள். அதுதான் ஆபிரகாமின் மேன்மை. ஆதியாகமத்தில் முதல் சில அதிகாரங்களை பார்த்தீர்கள் என்றால், கர்த்தர் ஆபிரகாமிடம், “நான் உன்னைப் பெரிய ஜாதியாக்கி, அநேக ஜாதிகளுக்கு தகப்பனாக்குவேன்” என்று சொல்லுகிறார். அவர் அதை எப்படி நிறைவேற்றினார் என்பதைப் பார்த்தால் அற்புதமாக இருக்கிறது. ஆபிரகாம் எப்படி அநேக ஜாதிகளுக்கு தகப்பனானான்? ஈசாக்கு என்கிற மகனின் மூலமாக யூத மக்களுக்கு இவன் தகப்பனானான். யூத வம்சமே இவனால் வந்தது. இன்றைக்கு இஸ்ரவேல் என்கிற ஒரு தேசம் இருக்கிறது. அங்கு யூதர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் கர்த்தரால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள். இன்றைக்கு ஒரு சிறிய தேசத்தை வைத்துக்கொண்டு உலகத்தையே ஆட்டிப்படைக்கக்கூடிய அளவிற்கு தொழில்நுட்பத்திலும், விஞ்ஞானத்திலும் அவர்கள் சிறந்து விளங்குகிறார்கள். இன்றைக்கு எந்த field-ஐ எடுத்துக்கொண்டாலும் அங்கு யூதர்கள் தான் சிறந்தவர்களாக இருப்பார்கள். ஆபிரகாம் தான் அவர்களுக்கு தகப்பன். ஆபிரகாமுக்கு இஸ்மவேல் என்கிற இன்னொரு மகன் இருந்தான். அவன் மூலமாக அரேபிய வம்சத்தைச் சேர்ந்த பல இனத்தார் ஆபிரகாமை தங்கள் தகப்பன் என்று சொல்லுகிறார்கள். ஆபிரகாம் சரீரப்பிரகாரமான விதத்தில் யூத மக்களுக்கும், அரேபிய மக்களுக்கும் தகப்பனாக இருக்கிறார். ஆவிக்குரியபடி பார்த்தால், இன்றைக்கு உலகம் முழுவதும் கிறிஸ்தவர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் ஆபிரகாமை தங்கள் தகப்பன் என்று சொல்லுகிறார்கள். ஏனென்றால், “விசுவாச மார்க்கத்தார் யாவரும் ஆபிரகாமின் சந்ததி” என்று அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் போதிக்கிறார். அதுமட்டுமல்லாமல் கிறிஸ்து ஆபிரகாமின் சந்ததி என்று கர்த்தர் ஒருமையில் சொன்னார். ஆக கிறிஸ்துதான் அந்த சந்ததி. நாம் கிறிஸ்துவுக்குள் இருக்கிறோம். “நீங்கள் கிறிஸ்துவினுடையவர்களானால், ஆபிரகாமின் சந்ததியாராயும், வாக்குத்தத்தத்தின்படியே சுதந்தரராயும் இருக்கிறீர்கள்” என்று பவுல் சொல்லுகிறார். கிறிஸ்துவின் மூலமாக நாமெல்லாரும் ஆபிரகாமின் சந்ததியாகி விட்டோம். இப்படி பார்த்தால் உலகம் முழுவதிலும் கோடிக்கணக்கான மக்கள் ஆபிரகாமின் சந்ததியாராய் இருக்கிறார்கள். நான் உன்னை அநேக ஜாதிகளுக்கு தகப்பனாக்குவேன் என்பது அற்புதமான வாக்குத்தத்தம். இவ்வளவு பெரிய காரியத்திற்காக கர்த்தர் ஒரு மனுஷனை அழைக்கிறார். என் கூட வா, என்னை நம்பு, நான் சொல்லுவதைச் செய், நான் சொல்லுகிற இடத்திற்குப் போ. உன் தேசத்தையும், இனத்தையும் விட்டு விடு. நான் உன்னைப் பெரிய ஜாதியாக்குகிறேன். நீயே ஒரு பெரிய தேசமாய், ஜாதியாய் ஆகிடுவாய் என்று சொல்லி கர்த்தர் அவனை அழைக்கிறார்.

அதுமட்டுமல்லாமல், ஆபிரகாம் இல்லாமல் வேதத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது. ஆபிரகாமை சரியாக படிக்காததினால் தான் இன்றைக்கு அநேகர் குழம்பிப்போயிருக்கிறார்கள். ஏனென்றால் வேதப்புத்தகம் மீட்பின் சரித்திரமாய் இருக்கிறது. கர்த்தர் மனுஷனை உண்டாக்கி, ஆசீர்வதித்து ஏதேன் தோட்டத்தில் வைத்தார். அவன் தன் வாழ்க்கையிலிருந்து தேவனை தள்ளிவிட்டு, பாவஞ்செய்து, கெட்டுப்போய், எல்லாவற்றையும் சீரழித்தான். இதுதான் மனுஷனுடைய வீழ்ச்சியின் கதை. இதன் பிறகு மீட்பின் திட்டத்தை ஆரம்பித்த தேவன் ஆபிரகாம் என்கிற ஒரு மனுஷனில் ஆரம்பிக்கிறார். ஆதியாகமம் 15-இல் ஆபிரகாம் புலம்பிக் கொண்டிருக்கிறான். “எனக்கு பிள்ளையே இல்லை, என் வேலைக்காரன் என் சொத்திற்கு அதிபதியாக ஆகப்போகிறான். நீர் என்னை பணக்காரனாக ஆக்கிவிட்டீர், ஆனால் எனக்கு வாரிசு கொடுக்கவில்லையே” என்று புலம்புகிறான். அப்போது கர்த்தர், “உன் வேலைக்காரன் அல்ல, உனக்கு பிறந்தவனே உன் சொத்திற்கு அதிபதியாக ஆவான். அதனால் பயப்படாதே” என்கிறார். “இதை நான் எப்படி நம்ப முடியும்?” என்று அவன் கேட்கிறான். அவர் அவனை வெளியே கூட்டிக்கொண்டுபோய், வானத்து நட்சத்திரங்களை எண்ணக்கூடுமா? உன் சந்ததி இவ்வளவாய் இருக்கும் என்கிறார். அங்கு ஒரு வசனம் முக்கியமாக வருகிறது. ஆதியாகமம் 15:6-ஐ கவனியுங்கள்.

அவன் கர்த்தரை விசுவாசித்தான், அதை அவர் அவனுக்கு நீதியாக எண்ணினார்(ஆதியாகமம் 15:6).

புதிய ஏற்பாட்டில் அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் இதை அதிகமாக பயன்படுத்துகிறார். அதாவது, பாவி எப்படி நீதிமானாகிறான் என்பதைச் சொல்லுவதற்கு இதைச் சொல்லுகிறார். விசுவாசத்தினால் நீதிமானாகிறோம் என்கிற subject வரும்போது எல்லாரும் இதைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். ஆகவே புதிய ஏற்பாட்டில் இரட்சிப்பை விவரிக்கிற ஒரு பதமாக இது இருக்கிறது. பவுல் இதை அதிகமாக பயன்படுத்துகிறார். அவன் விசுவாசித்தான், அதை அவர் அவனுக்கு நீதியாக எண்ணினார், நீங்கள் விசுவாசித்தால் அது உங்களுக்கு நீதியாக எண்ணப்படும் என்கிறார். அன்றைக்கு ஆபிரகாம் எப்படி நீதிமானாக ஆனானோ அதுபோலத்தான் நீங்கள் நீதிமானாக ஆகிறீர்கள் என்று போதிக்கிறார். அது அவனுக்கு நீதியாக எண்ணப்பட்டது என்றால் என்ன? மனுவர்க்கமே பாவத்தில் மூழ்கி, எல்லாம் கெட்டுப்போய் விட்டது. ஒரு மனுஷனுக்கு கூட தேவனுக்கு முன்பாக வந்து நிற்கக்கூடிய, அவரோடு உறவு கொள்ளக்கூடிய ஒரு சிலாக்கியம் கிடையாது. ஏனென்றால் கர்த்தர் பாவத்தை நோக்கிப் பார்க்கக்கூடாத சுத்தக் கண்களை உடையவர். அவர் அவ்வளவு பரிசுத்தர். நீ பாவியாக இருந்தால் என்னிடம் நெருங்கவே முடியாது, நான் உன்னை நோக்கிக்கூட பார்க்க முடியாது என்கிறார். நீதி என்றால் என்ன? தேவனுக்கு முன்பாக வந்து நிற்கக்கூடிய திராணி தான் நீதி. தேவன் மனுஷனுக்கு அதை தருகிறார். தமக்கு முன்பாக வந்து நிற்கக்கூடிய திராணியை ஆபிரகாம் என்கிற சாதாரண மனுஷனுக்கு கர்த்தர் தருகிறார். கர்த்தர் எப்படி தந்தார் என்பது ஒரு அற்புதமான விஷயம். ஆபிரகாம் தேவனுக்கு நண்பனானான் என்று வேதத்தில் மூன்று இடங்களில் வருகிறது. 2 நாளாகமம் 20-ஆம் அதிகாரத்தில் யோசபாத் என்கிற யூதேயாவின் ராஜா சீரியா இராணுவத்தால் சூழப்பட்டு, ஆண்டவரே, இது நீர் எங்களுக்கு வாக்குப்பண்ணின தேசம். இவர்களை விரட்டியடித்து விட்டு, உம்முடைய சிநேகிதனாகிய ஆபிரகாமுக்கு நீர் இந்த தேசத்தைக் கொடுத்தீர். இவர்கள் அதை பறிக்க வந்திருக்கிறார்கள் என்கிறார். ஏசாயா 41:8-இல், “என்னுடைய சிநேகிதனாகிய ஆபிரகாமின் சந்ததியே” என்று ஏசாயா இஸ்ரவேல் மக்களை அழைக்கிறார். யாக்கோபு 2:23-இல் விசுவாசத்தைப் பற்றி போதிக்கும்போது, “ஆபிரகாம் தேவனை விசுவாசித்தான், அது அவனுக்கு நீதியாக எண்ணப்பட்டது. அவன் தேவனுடைய சிநேகிதனாக எண்ணப்பட்டான்” என்று சொல்லுகிறார். ஆபிரகாம் எப்படி தேவனுக்கு சிநேகிதனாக, தேவனிடத்தில் நெருங்கக்கூடியவனாக, தேவனுடைய ஆசீர்வாதங்களை எல்லாம் பெற்றனுபவிக்கக்கூடியவனாக மாறினான் என்பதுதான் பெரிய காரியம். நாம் எல்லாரும் எப்படி அப்படி மாற முடியும், பாவி எப்படி தேவனிடத்தில் வர முடியும் , தேவன் எப்படி நம்மை இரட்சிக்கிறார் என்பதற்கு அது மாதிரியாக இருக்கிறது.

மார்ட்டின் லூத்தருக்கு இதுதான் பெரிய விந்தையாக இருந்தது. கிறிஸ்தவம் இரட்சிப்பின் வழியை போதிக்கிறது. பாவியாக இருக்கிற மனுஷன் எப்படி தேவனிடத்தில் வர முடியும், உறவாட முடியும், ஐக்கியங்கொள்ள முடியும்? முடியாதே, இதனால் மார்ட்டின் லூத்தர் விரக்தியடைந்து விட்டார். அவர் மிகவும் பக்தியான மனுஷன். தான் ஏதேனும் தவறு செய்தால் கூட அழுது, ஜெபித்து, மன்னிப்பு கேட்பவர். அப்படி அவர் மென்மையான இருதயம் கொண்டவர். நம்மால் முடிந்த வரைக்கும் பரிசுத்தமாக இருக்க வேண்டும் என்று முயற்சித்து, சரியாக இருந்தவர். அவர் முழங்காலிலேயே படிக்கட்டில் ஏறுவார். என்னுடைய பாவம் அப்படிப்பட்டது, அதற்காக நான் தண்டனையை அனுபவிக்க வேண்டும் என்று உணர்விலே அப்படிச் செய்வார். ஒருநாள் கர்த்தர் அவரிடம், நீ முழங்காலினால் என்னிடம் வர முடியாது, உன்னுடைய தகுதியின் நிமித்தமாக என்னிடம் வந்து இடம் தேடுகிறாய், உன்னுடைய தகுதி உன்னை எனக்கு முன்பாக நிறுத்தும் என்று எதிர்பார்க்கிறாய். ஆனால் உன்னுடைய சிறந்த தகுதி கூட என்னுடைய கண்களுக்கு முன்பாக மோசமானதாக இருக்கிறது என்றார். அதனால் இவர் விரக்தியடைந்து, மூத்த பாதிரியார் ஒருவரிடம் சென்று, கண்ணீர் விட்டு அழுது, “இந்த தேவனை எனக்கு புரியவில்லை, என்னால் கொடுக்க முடியாததை என்னிடம் கேட்டால் எப்படி? அவர் பரிசுத்தர், நான் பரிசுத்தராய் இருக்கிறதுபோல நீங்களும் பரிசுத்தராயிருங்கள் என்கிறாரே, அவர் பரிசுத்தராயிருக்கிறது போல நான் எப்படி பரிசுத்தராய் இருப்பது? அவர் பரிசுத்தர் என்பது வேறு, அவர் கடவுள், அவர் அப்பழுக்கற்ற பரிசுத்தர், அவரிடம் எந்த தீமையும் கிடையாது. ஆனால் இந்த உலகத்தில் வாழுகிற என்னிடம் அழுக்கு இருக்கிறது. நான் எப்படி அவரைப்போல பரிசுத்தராக முடியும்? அவர் என்னுடைய பரிசுத்தத்தை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டேன் என்கிறாரே, நான் எவ்வளவு சிறந்ததை கொண்டுபோனாலும் அது அழுக்கும் கந்தையும் என்று சொல்லுகிறாரே, இவர் இரக்கமற்றவர், இவர் நல்லவரே அல்ல” என்று முறையிட்டார். அதற்கு அந்த வயதான பாதிரியார், “கர்த்தர் நல்லவர், அது உனக்கு புரியும்” என்று சொல்லி ஆறுதல்படுத்தி அனுப்பி வைத்தார். அதற்கு பிறகு இவர் வேதத்தை வாசித்து, ஜெபிக்க ஆரம்பித்தார். ஒருநாள் விசுவாசத்தினால் நீதிமான் பிழைப்பான் என்பதை வாசித்துக்கொண்டிருந்தபோது அவருக்கு வெளிச்சம் உண்டாயிற்று.

விசுவாசத்தினால் நீதிமான் பிழைப்பான் என்பதின் அர்த்தம் என்ன? ஏன் விசுவாசத்தினால் நீதிமான் பிழைப்பான் என்று சொல்லியிருக்கிறது? அவன் தன்னுடைய கிரியையினால், புண்ணியத்தினால், நன்மையினால், யோக்கியதையினால், பரிசுத்தத்தினால் பிழைப்பான் என்று சொல்லவில்லை. அவன் விசுவாசத்தினால் பிழைப்பான். அப்படியென்றால் இவன் செய்வதற்கு ஒன்றுமில்லை. எல்லாவற்றையும் தேவன் செய்கிறார். இவன் அதை ஏற்றுக்கொண்டால் போதும், அவன் பிழைப்பான் என்பதுதான் அதன் அர்த்தம் என்று விளங்க ஆரம்பித்தது. அப்போதுதான் அவருடைய கண்கள் திறக்கப்பட்டு முதல் முறையாக பார்த்தார். தாம் எதிர்பார்க்கிற நீதியை எவரும் தரமுடியாது என்று அறிந்த தேவன் எப்படி மனுஷனை தன்னிடத்தில் திரும்ப சேர்த்துக்கொள்வது என்பதற்கு ஒரு திட்டம்போட்டு, இவனால் என்ன செய்தாலும் அப்படிப்பட்ட நீதியை கொண்டுவர முடியாது என்று அவரே அந்த நீதியை தருவதற்கு திட்டம்போட்டு, அவருடைய குமாரனை அனுப்பி, சிலுவையில் அறைந்து, நம்முடைய பாவங்களையும், அதற்கான தண்டனையையும் அவர் மீது வைத்து, அவரிலிருந்த நீதியை எடுத்து நமக்கு கொடுத்து, அவரை பாவமாக்கி, நம்மை நீதிமான்களாக்குகிறார். பாவமறியாத அவரை பாவமாக்கி, நீதி என்றால் என்னவென்று அறியாத நம்மை தமக்கு முன்பாக நீதிமான்களாக நிறுத்துகிறார். இது தேவனுடைய அற்புதமான செயல். மார்ட்டின் லூத்தருக்கு இது விளங்க ஆரம்பித்தது. ஆதியாகமம் 15:6-ஆம் வசனம் ஏன் முக்கியம் என்றால், தேவன் அன்றைக்கே ஆபிரகாமுக்கு எப்படி நீதியாக எண்ணினார் என்பது சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. ஒரு மனுஷன் எப்படி இரட்சிக்க முடியும் என்பதை கர்த்தர் இவரை வைத்து ஒரு மாதிரியாக எடுத்துக் காண்பித்து விட்டார். அவன் விசுவாசித்தான், அது அவனுக்கு நீதியாக எண்ணப்பட்டது. அவனும் எல்லா மனுஷனைப்போல பாவி தான். ஆனால் அவன் விசுவாசித்தான், கர்த்தர் அவனை ஏற்றுக்கொண்டார். இதை வைத்துதான் அப்போதலனாகிய பவுல் புதிய ஏற்பாட்டில், நீங்கள் விசுவாசித்தால் உங்களுக்கு அது நீதியாக எண்ணப்படும் என்பதை கிருபையினாலே விசுவாசத்தைக் கொண்டு இரட்சிக்கப்படுகிறோம் என்பதை விளக்குவதற்காக இதைச் சொல்லுகிறார். ஆக மீட்பினுடைய சரித்திரமே தேவன் ஆபிரகாமை அழைப்பதில் தான் ஆரம்பிக்கிறது. தேவன் ஆபிரகாமை அழைத்து, “நான் உன்னைப் பெரிய ஜாதியாக்கி, உன் பேரைப் பெருமைப்படுத்துவேன். பூமியின் வம்சங்களெல்லாம் உனக்குள் ஆசீர்வதிக்கப்படும்” என்று சொன்னதில், ஒரு இரட்சகர் வரப்போகிறார், ஆபிரகாமின் மூலமாகத்தான் எல்லா வம்சங்களும் ஆசீர்வதிக்கப்படும் என்பது அந்த ஒரு வழியில் தான் நிறைவேறும். இவனுடைய சந்ததியில் எப்படி இயேசு வந்து பிறப்பார், அவர் உலக இரட்சகராக ஆவார், அதன் மூலமாக உலகத்திற்கே இரட்சிப்பு வரும், எல்லா வம்சத்திற்கும் ஆசீர்வாதம் வரும் என்பது விளங்குகிறது. ஆக ஆபிரகாமின் கதையை பார்க்கும்போதுதான் மீட்பின் கதையையே பார்க்க முடிகிறது. இது ஆபிரகாமின் கதையிலிருந்துதான் ஆரம்பமாகிறது. ஆகவேதான் மத்தேயு சுவிசேஷத்தை எழுதினவர் ஆபிரகாமின் வம்ச வரலாறிலிருந்து ஆரம்பிக்கிறார். பொதுவாக நம்முடைய வம்சவரலாறை சொல்லும்போது நம் முன்னோர்களை எவ்வளவு பின்பாகச் சென்று trace பண்ண முடியுமோ, அவ்வளவு பின்பாகச் சென்று trace பண்ணுவோம். இயேசு ஒரு மனிதன் என்பதற்கு வம்சவரலாற்றை சொல்ல வேண்டுமென்றால் எங்கு போக வேண்டும்? ஆதாமிலிருந்து trace பண்ண வேண்டும். ஆனால் மத்தேயு அங்கு போகாமல், ஆபிரகாமிலிருந்து ஆரம்பிக்கிறார். மத்தேயு 1:1, “ஆபிரகாமின் குமாரனாகிய தாவீதின் குமாரனான இயேசுகிறிஸ்துவினுடைய வம்சவரலாறு” என்று ஆரம்பிக்கிறது. இப்படிச் சொல்லிவிட்டு, “ஆபிரகாம் ஈசாக்கைப் பெற்றான்; ஈசாக்கு யாக்கோபைப் பெற்றான்; யாக்கோபு யூதாவையும் அவன் சகோதரரையும் பெற்றான்” என்று ஆரம்பிக்கிறது. அவர் அதற்கு முன் சரித்திரத்தை தொடவில்லை. அவர் ஏன் ஆபிரகாமிலிருந்து ஆரம்பிக்கிறார்? ஏனென்றால் மீட்பு இங்கிருந்துதான் ஆரம்பமாகிறது. இயேசு என்கிற இரட்சகர் இரட்சிப்பைக் கொண்டுவந்திருக்கிறார், இந்த இரட்சிப்பு எங&##3021;கிருந்து வருகிறது என்பதை அவர் காண்பிக்கிறார். ஆபிரகாமிலிருந்து தான் இந்த இரட்சிப்பின் திட்டமே உருவாகி வருகிறது என்பதை அவர் காண்பிக்கிறார். இவ்வளவு முக்கியமான காரியங்களை நாம் மனதில் வைக்க வேண்டும். ஆபிரகாம் சாதாரண ஆள் அல்ல. மீட்பைப் பற்றி அறிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால் ஆரம்பமே ஆபிரகாம் தான். ஆபிரகாமை விட்டு விட்டு மீட்பை படிக்க ஆரம்பித்தால் சரியாக வரவே வராது. ஆகவேதான் புதிய ஏற்பாட்டை ஆபிரகாம் இல்லாமல் சரியாக விளங்கிக்கொள்ள முடியாது. புதிய ஏற்பாட்டில் பெரும்பகுதி ஆபிரகாமைக் குறித்து போதிக்கிற பகுதியாய் இருக்கிறது.

ரோமர் 4-ஆம் அதிகாரத்தில் ஒருவன் எப்படி நீதிமானாக்கப்படுகிறான் என்று அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் போதிக்கிறார். அவர் மிகவும் காரசாரமாக விவாதிக்கிறார். ஆபிரகாம் எப்படி நீதிமானானான் என்று சொல்லிவிட்டு, 4-ஆம் அதிகாரம் முழுக்க அதைப் பற்றித்தான் பேசுகிறார். கலாத்தியர் 3 மற்றும் 4-அம் அதிகாரத்தில் முழுக்க முழுக்க ஆபிரகாமைப் பற்றித்தான் சொல்லுகிறார். 3-ஆம் அதிகாரத்தில் சுவிசேஷம் என்றால் என்னவென்று சொல்லுகிறார். ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதம் எப்படி இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலமாக எல்லாருக்கும் வந்து கிடைக்கிறது என்பதுதான் சுவிசேஷம். இயேசு இரண்டு காரியங்களுக்காக சிலுவையில் தொங்கி சாபமானார் என்கிறார். ஒன்று, ஆபிரகாமுக்கு உண்டான எல்லா ஆசீர்வாதங்களும் நமக்கு உண்டாக வேண்டும். அடுத்து, ஆபிரகாமுக்கு இல்லாத ஒன்று நமக்கு வர வேண்டும். அது என்ன? ஆவியானவர் அவனுக்குள் வந்து வாசம்பண்ணவில்லை. ஏனென்றால் அவனுடைய இருதயம் இயேசுவின் இரத்தத்தால் கழுவப்படவில்லை, சுத்திகரிக்கப்படவில்லை. நாம் ஆபிரகாமை விட விசேஷித்தவர்களாகி விட்டோம். அவனுடைய ஆசீர்வாதம் மட்டுமல்ல, அதைக்காட்டிலும் ஒன்று அதிகமாக நமக்கு இருக்கிறது. ஆகவேதான் புதிய உடன்படிக்கையை ‘மேலான உடன்படிக்கை’ என்று சொல்லுகிறோம். எந்த விதத்தில் அது மேலானது? பிரதானமாக ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதம் அதில் இருக்கிறது. அதோடுகூட திரித்துவத்தின் மூன்றாம் நபரே நமக்குள் வந்து வாசம்பண்ணுகிறார். நாம் தேவனுடைய ஆலயமாகவே இருக்கிறோம். இதுதான் புதிய உடன்படிக்கையின் மேன்மை. ஆக சுவிசேஷம் என்றாலே ஆசீர்வாதத்தைக் குறித்தது. எந்த ஆசீர்வாதம்? ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதம். கலாத்தியர் 4-ஆம் அதிகாரத்தில் நாம் கிரியைகளினால் நீதிமானாக்கப்படவில்லை, விசுவாசத்தினால் தான் நீதிமானாக்கப்படுகிறோம் என்று சொல்லுகிறார். ஏன் விசுவாசத்தினால்? தேவனுடைய கிருபை தான் நம்மை இரட்சிக்கிறது. அவர் இலவசமாக, ஈவாக தருகிறார். நாம் அதை விசுவாசித்து ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அவ்வளவுதான் அங்கு subject. எபிரெயர் நிருபம் 11-ஆம் அதிகாரம் 8-ஆம் வசனத்திலிருந்து 19-ஆம் வசனம் வரை உள்ள பகுதி ஆபிரகாமைக் குறித்து விசுவாசத்தைப் போதிககிற ஒரு பகுதி. அதுமட்டுமல்லாமல், இன்னும் இயேசுவும் சுவிசேஷத்தை எழுதினவர்களும் ஆபிரகாமை எத்தனை முறை குறிப்பிடுகிறார்கள் என்று பாருங்கள். ஆபிரகாம் அத்தனை முறை பேசப்படுகிறார். ஆபிரகாமை விளங்கிக்கொள்ளவில்லை என்றால் இரட்சிப்பு விளங்காது.

ஆபிரகாம் எவ்வளவு முக்கியமானவன் என்பதற்கு ஒரு உதாரணம் தருகிறேன். ஆபிரகாமை விளங்கிக்கொள்ளாததினால் தான் இன்றைக்கு அநேகர் சுகத்தை விசுவாசிப்பதில்லை. இன்றைக்கு கடவுள் நமக்கு சுகத்தை தருவதில்லை. இரட்சிப்பிலே இதெல்லாம் இல்லை. இரட்சிப்பு என்பது பாவமன்னிப்பு, செத்த பிறகு மோட்சம் என்று அவ்வளவுதானே ஒழிய, இதில் வேறொன்றும் இல்லை. மேலும் பொருளாதார ஆசீர்வாதம், செழிப்பு என்பதெல்லாம் கிடையவே கிடையாது என்கிறார்கள். இந்த குழப்பம் எதனால் வருகிறது என்றால், இவர்கள் ஆபிரகாமை சரியாக படிக்கவில்லை. ஆபிரகாமின் கோணத்திலிருந்து சுவிசேஷத்தைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை. இந்த மீட்பின் சரித்திரமே ஆபிரகாமிலிருந்து தான் ஆரம்பிக்கிறது. இவர்கள் இதை சரியாக புரிந்துகொள்ளாமல், ஆபிரகாமை பார்ப்பதில்லை. அதனால் அவர்களுக்கு மீட்பு சரியாக விளங்குவதில்லை. இதெல்லாம் நமக்கு கிடையாது என்று அநேக காரியங்களை ஒதுக்கி விடுகிறார்கள். உதாணரத்திற்கு லூக்கா சுவிசேஷத்தில் இது எத்தனை முறை வருகிறது என்பதை கவனியுங்கள். லூக்கா ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதத்தில் என்னவெல்லாம் இருக்கிறது என்பதை சுட்டிக்காண்பிக்கிறார். அவர் ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதத்தை மனதில் வைத்திருக்கிறார். அதனால் சில காரியங்களை சரியாக present பண்ணுகிறார். எலிசபெத், மரியாள் இருவரும் சந்திக்கிற சம்பவம் உங்களுக்கு ஞாபகம் இருக்கிறதா? எலிசபெத் ஒரு வயதான பெண், அவள் அற்புதவிதமாக கர்ப்பமுற்றாள். மரியாள் இன்னும் திருமணமாகாத பெண், அவளும் கர்ப்பமுற்றாள். யோசேப்பு மரியாளை இரகசியமாக தள்ளிவிடலாமா என்று யோசித்தான். சகரியா வாயைத் திறந்து பேசினதாலேயே அவனுடைய வாயை மூடி ஊமையாக்கி விட்டார்கள். இவன் பேசினால் பிறக்கிற குழந்தை கூட பிறக்காது என்கிற அளவிற்கு அவநம்பிக்கையைப் பேசுகிறவன். இதெல்லாம் நடக்காதே, என் மனைவி கிழவியாய் இருக்கிறாளே, நான் கிழவனாய் இருக்கிறேனே என்கிறான். இவ்வளவு நாள் எனக்கு பிள்ளை வேண்டும் என்று ஜெபித்துக் கொண்டிருந்தான். ஆனால் இப்போது பிள்ளையைத் தருகிறேன் என்று சொன்னவுடன், நான் கிழவனாய் இருக்கிறேனே என்கிறான். இவனுடைய வாயை மூடினால் தான் பிள்ளை பிறக்கும், இல்லையென்றால் பிறக்கிற குழந்தையைக்கூட பிறக்க விடாமல் செய்து விடுவான் என்று கர்த்தர் வாயை மூடிவிட்டார். மரியாளும் எலிசபெத்தும் சந்திக்கிறார்கள், எலிசபெத் ஏற்கனவே பல மாதங்கள் கர்ப்பிணியாய் இருக்கிறாள். மரியாள் இப்போதுதான் தேவதூதனை சந்தித்து கர்ப்பிணி ஆகியிருக்கிறாள். இரண்டு பேரும் சந்திக்கும்போதே அவ்வளவு பெரிய சந்தோஷம் உண்டாகிறது. இரண்டு பேரும் விசுவாசிக்கிறார்கள். இரண்டு சாதாரண பெண்கள், அங்கு பெரிய எழுப்புதல் உண்டாகி விட்டது. எலிசபெத் பிரமாதமாக தீர்க்கதரிசனம் சொல்லுகிறாள், மரியாள் ஒரு பாடலை பாடுகிறாள். லூக்கா 1-ஆம் அதிகாரம் 46-ஆம் வசனத்திலிருந்து அதை வாசிக்கிறோம். இயேசு வருவதற்கும், தாழ்விடங்களில் இருப்பவர்கள் உயர்வதற்கும் ஒரு சம்பந்தம் இருக்கிறது என்பதை இவள் பார்க்கிறாள். 52, 53-ஆம் வசனங்களில், “பலவான்களை ஆசனங்களிலிருந்து தள்ளி, தாழ்மையானவர்களை உயர்த்தினார். பசியுள்ளவர்களை நன்மைகளினால் நிரப்பி, ஐசுவரியமுள்ளவர்களை வெறுமையாய் அனுப்பிவிட்டார்” என்கிறாள். ஆக இயேசு வருவதினால் உயர்வு உண்டாகிறது. அவர் கீழே கிடக்கிறவர்களை மேலே தூக்குகிறார். பசியாய் இருக்கிறவர்களுக்கு நன்மை செய்கிறார். இப்படியெல்லாம் இயேசு வருவதைப் பற்றி அவள் பாடல் பாடும்போது ஆவியினால் ஏவப்பட்டு அற்புதமாய் பாடுகிறாள். அதில் குறிப்பாய் இந்த அம்சத்தை வலியுறுத்துகிறாள். தாழ்ந்துபோனவர்களை எப்படி உயரப்பண்ணுகிறார் என்பதைச் சொல்லுகிறாள். அதெல்லாம் ஏன் நடக்கிறது? 54, 55-ஆகிய வசனங்களைப் பாருங்கள்.

“நம்முடைய பிதாக்களுக்கு அவர் சொன்னபடியே, ஆபிரகாமுக்கும் அவன் சந்ததிக்கும் என்றென்றைக்கும் இரக்கஞ்செய்ய நினைத்து, தம்முடைய தாசனாகிய இஸ்ரவேலை ஆதரித்தார் என்றாள்” (லூக்கா 1:54, 55).  

இதெல்லாம் எதற்கு நடக்கிறது என்றால், கர்த்தர் ஆபிரகாமுக்குச் சொன்னதை நிறைவேற்றிக் கொண்டிருக்கிறார். கர்த்தர் ஆபிரகாமுக்குத்தான் முதலில் இதைச் சொன்னார். ஆபிரகாமுக்குச் சொன்னது நிறைவேறுகிறது என்று இங்கு இந்த பாடல் சுட்டிக்காண்பிக்கிறது. இயேசு பிறக்கப்போகிறார், யோவான் அதற்கு முன்னோடியாக வரப்போகிறார், இரட்சிப்பு உண்டாகப்போகிறது, தாழ்விடங்களில் இருக்கிறவர்கள் உயரப்போகிறார்கள், பசியாய் இருக்கிறவர்கள் நன்மையால் திருப்தியாகப் போகிறார்கள். அப்படிப்பட்ட உயர்வும் மேன்மையும் கீழே கிடக்கிறவர்களுக்கு உண்டாகப் போகிறது. ஏன்? ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதத்திலே அது ஒரு பங்கு. ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதம் என்ன? உபாகமம் 28-இல் வாசிக்கிறோம் அல்லவா, நீ கீழாயிராமல் மேலாக இருப்பாய், வாலாயிராமல் தலையாய் இருப்பாய் என்பதுதான். அநேகர் இதை கவனிப்பதில்லை. தேவன் மனுவர்க்கத்தை கீழே இருப்பதற்காக உண்டாக்கவில்லை. அவர் மனுவர்க்கத்தை மேன்மையோடு உண்டாக்கினார். சங்கீதக்காரன் ஆச்சரியப்பட்டு, மனுவர்க்கத்தை நீர் நினைப்பதற்கு அவன் எம்மாத்திரம்? நீர் ஏன் அவனை நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறீர் என்று எனக்கு புரிகிறது. ஏனென்றால் அவனை மகிமையினாலும் கனத்தினாலும் முடிசூட்டியிருக்கிறீர். சிருஷ்டிப்பு எல்லாவற்றையும் அவனுடைய பாதங்களுக்கு கீழ்ப்படுத்தி விட்டீர். அப்படியென்றால் அவனுடைய ஆளுகையின் கீழாக, அதிகாரத்திற்கு கீழாக, அவனுக்கு கீழாக சிருஷ்டிக்கப்பட்ட அனைத்தும் வைக்கப்பட்டிருக்கிறதே என்று சொல்லி ஆச்சரியப்படுகிறான். தேவன் மனுஷனை அப்படிப்பட்ட ஒரு ஸ்தானத்தில் தான் வைத்திருக்கிறார். ஆக மீட்பு என்றால் என்ன? தேவன் ஆபிரகாமைத்தான் சொல்லுகிறார். நீ கீழாயிராமல் மேலாக இருப்பாய், வாலாயிராமல் தலையாக இருப்பாய் என்பதுதான் மீட்பு. மீட்பைக் குறித்த வெளிப்பாட்டை கொடுப்பதற்குத்தான் ஆபிரகாம். ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதத்தில் இது மிக முக்கியமான அம்சம். வாழ்க்கையில் உயர்வு, மேன்மை, ஆசீர்வாதம், நிறைவு உள்ளவர்களாய் நாம் இருக்க வேண்டும். அது ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. உபாகமம் 28:1-15 வசனங்களில் சொல்லியிருப்பதுதான் தேவன் மனுஷனுக்கு வைத்த நிலை. பாவத்தில் அவன் அதை இழந்துபோய் விட்டான். இப்போது மீட்பின் முலமாக இதெல்லாம் அவனுக்கு திரும்ப உண்டாகப்போகிறது என்பதுதான் ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதம். மரியாள் அதைத்தான் சொல்லுகிறாள். ஆபிகராமுக்குச் சொன்னதை நிறைவேற்றுவதற்காகத்தான் இப்போது இயேசு என் மூலமாக பிறக்க இருக்கிறார் என்பதைச் சொல்லுகிறாள். ஆக ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதத்தில் இதெல்லாம் இருக்கிறது. ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதம் என்றால் என்னவென்று புரியாதவர்களுக்கு இதெல்லாம் புரியாது.

லூக்கா 13-ஆம் அதிகாரத்தில் இன்னொரு பெண்ணின் கதை உள்ளது. இந்த பெண் 18 வருஷமாய் கூனியாய் இருக்கிறாள். கூனியாய் இருப்பதை லேசாக எண்ணிவிடக்கூடாது. குனிந்தே எல்லா வேலையும் செய்ய வேண்டும், சாப்பிட வேண்டும். இதனால் வாழ்க்கையே வெறுத்துவிடும். இவள் 18 வருஷமாய் கூனியாய் இருந்தாள். இவள் யூதப்பெண், தேவாலயத்திற்கு வருகிறாள். அன்றைக்கு இயேசுவும் தேவாலயத்திற்கு வருகிறார். அவர் இவளைப் பார்த்து ஜெபிக்கவில்லை. பெண்ணே, உன் பெலவீனத்திலிருந்து நீ விடுதலையாக்கப்பட்டாய் என்று சொல்லி அவர் மீது கைகளை வைத்தார். உடனே அவள் நிமிர்ந்து தேவனை மகிமைப்பத்தினாள். அது அவளுக்கு எப்படியிருந்திருக்கும்! 18 வருஷமாய் கூனியாய் இருந்தவள், உடனே நிமிர்ந்து நன்றாக ஆகிவிட்டாள். இதனால் ஜெப ஆலயத் தலைவனுக்கு கோபம் வந்துவிட்டது. 14-ஆம் வசனத்தைக் கவனியுங்கள்.

“இயேசு ஓய்வுநாளிலே சொஸ்தமாக்கினபடியால், ஜெப ஆலயத்தலைவன் கோபமடைந்து, ஜனங்களை நோக்கி: வேலை செய்கிறதற்கு ஆறுநாள் உண்டே, அந்த நாட்களிலே நீங்கள் வந்து சொஸ்தமாக்கிக்கொள்ளுங்கள், ஓய்வுநாளிலே அப்படிச் செய்யலாகாது என்றான்”.

 

ஓய்வுநாளில் கூனியாய் இருப்பவளை நிமிர வைப்பது ஒரு வேலை. அவளை நிமிர வைத்தவனும் ஒரு வேலையைச் செய்கிறான், நிமிர்ந்தவளும் பெரிய வேலையைச் செய்திருக்கிறாள். ஓய்வுநாளில் வேலை செய்யக்கூடாது என்று ஜெப ஆலயத்தலைவனுக்கு கோபம் வருகிறது. அடுத்த வசனங்களில் இயேசு அவனுக்கு பதில் சொல்லுவதைக் கவனியுங்கள்.

“கர்த்தர் அவனுக்குப் பிரதியுத்தரமாக: மாயக்காரனே, உங்களில் எவனும் ஓய்வுநாளில் தன் எருதையாவது தன் கழுதையையாவது தொழுவத்திலிருந்து அவிழ்த்துக்கொண்டுபோய், அதற்குத் தண்ணீர் காட்டுகிறதில்லையா? இதோ, சாத்தான் பதினெட்டு வருஷமாய்க் கட்டியிருந்த ஆபிரகாமின் குமாரத்தியாகிய இவளை ஓய்வுநாளில் இந்தக்கட்டிலிருந்து அவிழ்த்துவிடவேண்டியதில்லையா என்றார்” (லூக்கா 13:15, 16).

இயேசு, ஓய்வுநாளில் மிருகத்திற்கு தண்ணீர் கொடுப்பது போல நான் இவளுக்கு நன்மை செய்தேன், இதைச் செய்யக்கூடாதா, இவள் ஆபிரகாமின் குமாரத்தி என்கிறார். இங்கு இயேசு என்ன சொல்லுகிறார்? ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதம் என்று சொல்லுகிறோமே அதில் சுகமும் இருக்கிறது. ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதம் நமக்கு உண்டாயிருக்க வேண்டும் என்பதற்காக இயேசு சிலுவையிலே மரித்தார். ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதம் நமக்கு உண்டாயிருக்க வேண்டுமென்றால் சுகமும் நம்முடைய சொத்து. அது ஆபிரகாமுக்கு வாக்குப்பண்ணப்பட்ட காரியம். இயேசு, ஆபிரகாமின் குமாரத்தியாகிய இவளை இந்த கட்டிலிருந்து அவிழ்த்து விடுவதுதானே நியாயம். அவள் இப்படி இருக்கக்கூடாதே, ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதம் சுகத்தை உத்திரவாதப்படுத்துகிறதே என்கிறார். மீட்பு என்கிற subject ஆபிரகாமிலிருந்து வந்தால் சரியாக விளங்கிவிடும்.    

அதற்கு பிறகு லூக்கா 16-ஆம் அதிகாரம் 19-31 வரை உள்ள வசனங்களைப் பார்த்தோம் என்றால், ஏழை லாசருவின் கதையைப் பார்க்கிறோம். சிலர் இதை வாசித்துவிட்டு, ஐசுவரியவான் பரலோகத்திற்கு போக முடியாது என்று வேதம் சொல்லியிருக்&##2965;ிறது என்கிறார்கள். அது உண்மையென்றால் பிறகு தேவனே அங்கு இருக்க முடியாது. அவர் தான் இருப்பதிலேயே பெரிய பணக்காரர். இந்தக் கதையில் வரும் லாசருவிற்கு ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதத்திற்கு எதிரான போதனையைக் கொடுத்து, நீ பணக்காரனாய் இருந்தால் மோட்சம் போகமாட்டாய் என்று அவனுக்கு சொல்லிக்கொடுத்து, அதினால் அவன் உண்மையும் உத்தமுமாய் ஏழையாகவே இருந்திருக்கிறான். அவன் பரலோகம் போகிற அளவு இரட்சிக்கப்பட்டிருக்கிறான். இந்த ஐசுவரியவானிடம் பிரச்சனை என்னவென்றால், அவன் அறிவே இல்லாதவன். அவனிடம் பணம் அதிகமாக இருக்கிறது, ஆனால் புத்தியில்லை. இரட்சிக்கப்பட வேண்டும், ஆண்டவராகிய இயேசு உள்ளே வர வேண்டும், அப்போதுதான் மோட்சத்திற்கு போக முடியுமே ஒழிய, என்னுடைய புண்ணியத்தினாலோ, நான் செய்கிற நன்மையினாலோ நான் மோட்சத்திற்கு போக முடியாது என்பது அவனுக்கு விளங்கவில்லை. அவன் ஒரு முட்டாள். அவனுக்கு ஐசுவரியம் இருந்தது, இரட்சிக்கப்பட வேண்டும் என்கிற அறிவு இல்லை. அதினால் அவன் நரகத்திற்குப் போய்விட்டான். லாசருவுக்கு ஐசுவரியம் இல்லை, இவன் ஏழ்மைத்தனத்தில் இருந்தான். ஆனால் இரட்சிப்பை சுதந்தரித்துக்கொள்ளக்கூடிய அறிவு இருந்தது. இவன் பயபக்தியோடு தேவனுக்கு பயந்து வாழுகிறான், மோட்சத்தில் இருக்கிறான். அவன் மோட்சத்திற்கு போனவுடன் அங்கு பெரிய அதிர்ச்சி உண்டானது. அங்கு ஆபிரகாம், ஈசாக்கு, யாக்கோபு என்று ஐசுவரியவான்கள் இருக்கிறார்கள். ஒரு இடத்தில் இயேசு, “ஆபிரகாம், ஈசாக்கு, யாக்கோபு இவர்கள் எல்லாரும் தேவனுடைய ராஜ்யத்தில் இருக்கிறார்கள்” என்கிறார். ஒருவர், “அவர்கள் மோட்சத்திற்கு போயிருப்பார்கள் என்று உங்களுக்கு எப்படி தெரியும்?” என்று கேட்டார். அவர்கள் அங்குதான் இருக்கிறார்கள் என்று இயேசு சொல்லியிருக்கிறாரே! அநேகருக்கு ஆசீர்வாதம், செழிப்பு இதையெல்லாம் ஏற்றுக்கொள்வது கடினமாக இருக்கிறது. ஆனால் மீட்பு எங்கிருந்து ஆரம்பித்தது, தேவன் யாருக்கு அதை வாக்குப்பண்ணினார், யார் மூலமாக அதைப் போதித்தார் என்பதை படித்தாலே மீட்பிலே சுகம், உயர்வு, பொருளாதார ஆசீர்வாதங்கள் இருக்கிறது என்பது விளங்கிவிடும்.

லூக்கா 19-ஆம் அதிகாரத்தில் சகேயுவின் கதையை வாசிக்கிறோம். இவன் அநியாயமாய் வரிவசூலித்து, லஞ்சம் வாங்கி, ஏராளமாய் சொத்து சேர்த்து வைத்திருக்கிறான். ஆனால் இவன் இயேசுவின் பிரசங்கத்தைக் கேட்டு திருந்திவிட்டான். இயேசு அவனுடைய வீட்டிற்குள் சென்றபோது அவர் அவனிடம் எதுவும் சொல்லாமலேயே, “என் ஆஸ்தியில் பாதியை ஏழைகளுக்கு கொடுத்து விடுகிறேன், யாரிடமாவது அநியாயமாய் வரிவசூலித்திருந்தால் அதை நாலத்தனையாய் திருப்பிக் கொடுத்துவிடுகிறேன்” என்கிறான். அதற்கு இயேசு சொல்லுவதைக் கவனியுங்கள்.

“இயேசு அவனை நோக்கி: இன்றைக்கு இந்த வீட்டுக்கு இரட்சிப்பு வந்தது; இவனும் ஆபிரகாமுக்குக் குமாரனாயிருக்கிறானே” (லூக்கா 19:9).

இயேசு என்ன சொல்ல வருகிறார் என்றால், ஆபிரகாமுடைய பிள்ளைகளுக்கு இரட்சிப்பு, சுகம், பொருளாதார செழிப்பு, உயர்வு இதில் உரிமை இருக்கிறது. அவர்கள் மேலாகத்தான் இருப்பார்கள், கீழாக இருக்கமாட்டார்கள். இந்த ஆசீர்வாதம் அவர்களுக்கு வியாதியை ஜெயிக்கக்கூடிய சக்தியை தருகிறது. இப்படி ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதத்தில் என்னவெல்லாம் இருக்கிறது என்பதை லூக்கா சொல்லுகிறார்.

ஆபிரகாமைப் பற்றி அதிகமாக பார்த்தோம். இதில் ஒரு முக்கியமான காரியம் என்னவென்றால், கர்த்தர் ஆபிரகாமை அழைத்தார், அவனிடத்தில் நல்லது என்று ஒன்றுமே இல்லை. இவன் நல்லவனாக, நீதிமானாக, விசுவாசியாக இருந்திருப்பான் என்று நாம் எண்ணுகிறோம். ஆபிரகாமின் குடும்பம், பூர்வீகம், மூதாதையர் எல்லாரும் விக்கிரக ஆராதனையில் ஈடுபட்டவர்கள், தேவனை அறியாதவர்கள், இருளிலே வாழ்ந்தவர்கள் என்று வேதவசனம் போதிக்கிறது. நான் அதற்கு ஆதாரத்தை காட்டுகிறேன். யோசுவா 24-ஆம் அதிகாரத்திற்குச் செல்வோம்.

“அப்பொழுது யோசுவா சகல ஜனங்களையும் நோக்கி: இஸ்ரவேலின் தேவனாகிய கர்த்தர் சொல்லுகிறது என்னவென்றால்: பூர்வத்திலே உங்கள் பிதாக்களாகிய ஆபிரகாமுக்கும் நாகோருக்கும் தகப்பனான தேராகு என்பவன் நதிக்கு அப்புறத்திலே குடியிருந்தபோது அவர்கள் வேறே தேவர்களைச் சேவித்தார்கள். நான் நதிக்கு அப்புறத்தில் இருந்த உங்கள் தகப்பனாகிய ஆபிரகாமை அழைத்துக்கொண்டு வந்து, அவனைக் கானான் தேசமெங்கும் சஞ்சரிக்கச்செய்து, அவன் சந்ததியைத் திரட்சியாக்கி, அவனுக்கு ஈசாக்கைக் கொடுத்தேன்” (யோசுவா 24:2,3).

ஆபிரகாமின் மூதாதையர் வேறே தேவர்களை சேவித்து வந்தார்கள் என்று யோசுவா சொல்லுகிறார். ஆபிரகாமின் மூதாதையர் நோவாவிலிருந்து வந்த சந்ததியார். நோவாவின் குமாரன் சேம் மூலமாக தேவபக்தியுள்ள சந்ததி உருவானது, அதில் ஒரு சிலர் ஆபிரகாமின் காலம் வரை இருந்திருக்கலாம், அதன் மூலமாக ஜீவனுள்ள தேவனைப் பற்றி அவனுக்கு தெரிய வாய்ப்பு இருந்திருக்கிறது. ஆனால் இவர்களுடைய குடும்பத்தைப் பொறுத்தவரைக்கும் இவர்கள் விக்கிரக ஆராதனையில் ஈடுபட்டார்கள் என்றுதான் இங்கு சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. தேவன் ஆபிரகாமை கானானுக்கு கொண்டுவந்து, அங்கு வாழ வைத்து, அவனை பெரிய ஜாதியாக்கினார். யோசுவா இஸ்ரவேல் ஜனங்களிடம், “நீ எங்கேயிருந்து வந்தாய் என்று யோசித்துப்பார், உன்னுடைய மூதாதையர்கள் விக்கிரகங்களை வணங்கினவர்கள், தேவனை அறியாத ஜனங்களாய் இருந்தார்கள், தேவன் அங்கிருந்து உங்களை தெரிந்தெடுத்து, இவ்வளவு தூரம் கொண்டுவந்திருக்கிறார்” என்கிறார்.

“ஆகையால் நீங்கள் கர்த்தருக்குப் பயந்து, அவரை உத்தமமும் உண்மையுமாய்ச் சேவித்து, உங்கள் பிதாக்கள் நதிக்கு அப்புறத்திலும் எகிப்திலும் சேவித்த தேவர்களை அகற்றிவிட்டு, கர்த்தரைச் சேவியுங்கள்” (யோசுவா 24:14).          

இவர்கள் அந்த தெய்வங்களை இன்னும் பிடித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள் போலிருக்கிறது. அதனால் யோசுவா இப்போது இருக்கிற சந்ததியிடம், அதையெல்லாம் விட்டுவிட்டு, உத்தமும் உண்மையுமாய் ஜீவனுள்ள தேவனை சேவியுங்கள் என்று சொல்லுகிறார். ஆக ஆபிரகாம் விக்கிரகாராதனை குடும்பத்திலிருந்து வந்தவன் என்பதற்கு ஆதாரம் இருக்கிறது. ஏசாயா 51-இல் இன்னொரு உதாரணம் இருக்கிறது.

“நீதியைப் பின்பற்றி, கர்த்தரைத் தேடுகிற நீங்கள் எனக்குச் செவிகொடுங்கள்; நீங்கள் வெட்டி எடுக்கப்பட்ட கன்மலையையும், நீங்கள் தோண்டி எடுக்கப்பட்ட துரவின் குழியையும் நோக்கிப்பாருங்கள். உங்கள் தகப்பனாகிய ஆபிரகாமையும், உங்களைப் பெற்ற சாராளையும் நோக்கிப்பாருங்கள்; அவன் ஒருவனாயிருக்கையில் நான் அவனை அழைத்து, அவனை ஆசீர்வதித்து, அவனைப் பெருகப்பண்ணினேன்” (ஏசாயா 51:1, 2).

அந்த காலத்தில் கன்மலையை வெட்டி எடுப்பது என்பது லேசான காரியம் அல்ல. கர்த்தர் ஆபிரகாமை கன்மலையிலிருந்து வெட்டி எடுத்தார். அதாவது, ஆபிரகாம் ஒரு ஜாதி ஜனத்தில் இருந்தான். அவனுடைய அடையாளம் அதுவாய் இருந்தது. தேவன் அதிலிருந்து அவனை வெட்டியெடுத்து, தனியாக கொண்டுவந்தார். நீங்கள் குழியில், தேவனை அறியாத நிலையில் இருந்தீர்கள், அவர் உங்களை அங்கிருந்து தூக்கி எடுத்தார் என்று வர்ணிக்கிறார். ஒருவேளை நீங்கள் இந்த தலைமுறையில் கிறிஸ்துவை அறிந்துகொண்டு, அவரை பின்பற்றுகிறவர்களாக ஆகியிருக்கலாம். இதுவரைக்கும் கிறிஸ்துவை அறியாத பின்னணியிலிருந்து இன்றைக்கு கிறிஸ்துவண்டை வந்திருக்கலாம். கர்த்தர் உங்களை கன்மலையிலிருந்து வெட்டியது போல வெட்டியிருக்கிறார். பெயர்க்க முடியாத இடத்திலிருந்து உங்களை பெயர்த்தெடுத்து கொண்டுவந்திருக்கிறார். குழியிலிருந்து தூக்கியிருக்கிறார். உங்களுடைய விசுவாச வாழ்க்கையின் பயணம் ஆரம்பமாகி இருக்கிறது. ஆபிரகாம் தன் வாழ்க்கை பயணத்தை ஆரம்பித்தது போல நீங்களும் ஆரம்பியுங்கள், கர்த்தரை நம்புங்கள். அவர் ஆயிரம் தலைமுறை வரைக்கும் ஆசீர்வதிக்கிற தேவன். விசுவாச வாழ்க்கை என்பது நீண்ட தூர பயணம். நீங்கள் அதை ஆரம்பித்து விட்டீர்கள் என்றால், உங்களுக்கு அற்புதமான எதிர்காலம் காத்துக்கொண்டிருக்கிறது. ஆபிரகாம் ஆரம்பித்தான், அவன் எங்கேயோ இருந்தான். அவன் எங்கிருந்து வந்தான் என்பதை எண்ணிப்பார் என்கிறார். அவன் வேறே தேவர்களை சேவிக்கிற குடும்பத்திலிருந்து வந்தான், கர்த்தரை அறியாமலிருந்தான். கர்த்தர் அவனை அந்த கன்மலையிலிருந்து வெட்டியெடுத்தார், குழியிலிருந்து தூக்கியெடுத்தார். ஆபிரகாமுடைய பின்னணி அதுதான். அவன் கர்த்தரை நம்பினான், விசுவாசித்தான், அவர் சொல்லுகிற இடத்திற்கு போனான். அதன் விளைவு என்னவாக இருக்கும் என்பது எல்லாவற்றையும் கர்த்தர் உடனே எழுதி கொடுத்துவிடமாட்டார். ஆனால் அவரை நம்புகிறவர்களுக்கு எல்லாவற்றையும் நல்லதாக அவர் திட்டமிட்டு வைக்கிறார். நாம் திட்டமிடுகிறதைக் காட்டிலும் அவர் நன்றாக திட்டமிட்டு வைத்திருக்கிறார். நீங்கள் உங்களுடைய ஆவிக்குரிய பயணத்தை ஆரம்பித்திருந்தீர்கள் என்றால் தைரியமாக முன்னேறிச் செல்லுங்கள்.

கர்த்தர் ஆபிரகாமுக்கு இரண்டு காரியங்களைச் சொல்லுகிறார். உன் தேசத்தையும், இனத்தையும் விட்டுப் போ என்று சொல்கிறார். ஏன்? கர்த்தரை பின்பற்றினால் நம் தேசத்தை விட்டுவிட வேண்டும், நம் இனத்திலிருந்தே வெளியே வந்துவிட வேண்டும், நமக்கு உறவினர்கள் யாரும் இருக்கக்கூடாது என்று நீங்கள் எண்ணிவிடக்கூடாது. வேதம் அப்படி போதிக்கவில்லை. ஏன் தேவன் அவனுக்கு அப்படிச் சொன்னார்? ஏனென்றால் உன்னையே ஒரு தனி ஜாதியாக ஆக்குகிறேன். நீ ஒரு இனத்தில் இருக்கிறாய், அதிலிருந்து உன்னை வெட்டியெடுக்கிறேன் என்கிறார். அவர் நம்மையும் அப்படித்தான் எடுக்கிறார். நம்முடைய அடையாளம் என்ன? நாம் எந்த ஊர், எந்த ஜாதி என்பது அல்ல. நாம் கிறிஸ்துவுக்குள் இருக்கிறோம். நாம் அந்த கன்மலையிலிருந்து வெட்டி எடுக்கப்பட்டு, துரவிலிருந்து தூக்கி எடுக்கப்பட்டு ஆபிரகாமின் சந்ததியிலே சேர்க்கப்பட்டிருக்கிறோம். நாம் ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதத்திற்கு சொந்தக்காரர்களாய் இருக்கிறோம். கர்த்தர் அவனுக்கு சொன்ன எல்லாம் நமக்கு வந்து பலிக்கும். நமக்கு போகையிலும் வருகையிலும் ஆசீர்வாதம், பட்டணத்திலும் வெளியிலும் ஆசீர்வாதம், கர்ப்பத்தின் கனியிலும், ஆடு மாடுகளின் கனியிலும், நிலத்தின் கனியிலும் ஆசீர்வாதமும் பெருக்கமும் உண்டாயிருக்கும். மாப்பிசைகிற தொட்டியும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டிருக்கும். விரோதிகள் நமக்கு விரோதமாய் வரும்போது ஒரு வழியாய் வந்து ஏழு வழியாய் ஓடிப்போவார்கள். எல்லாரும் கண்டு பயப்படுகிற அளவிற்கு கர்த்தர் நம்மை ஆசீர்வதிப்பார். நம்முடைய தேசத்திலே ஏற்ற காலத்திலே மழை பெய்யும். ஆகவே கடன் வாங்காதிருப்போம், கடன் கொடுக்கிறவர்களாய் இருப்போம். கீழாயிராமல் மேலாக மாத்திரம் இருப்போம், வாலாயிராமல் தலையாய் மாத்திரம் இருப்போம் என்பது நம்முடைய வர்க்கம். நாம் அந்த ஜாதியைச் சேர்ந்தவர்கள், அந்த இனத்திற்கு சொந்தக்காரர்கள். நாம் ஆபிரகாமின் சந்ததியாய் இருக்கிறோம். இது எவ்வளவு பெரிய ஆசீர்வாதம் என்று எண்ணிப்பாருங்கள்.

ஆபிரகாம் தேசத்தை விட்டு வருவது என்பது லேசான காரியமல்ல. அந்த தேசம் மிகவும் செழிப்பான தேசம். அங்கு ஆப்பிள், திராட்சை, மாதுளை போன்ற பழங்கள் ஏராளமாக விளையும். டைகரிஸ் மற்றும் யூப்ரடீஸ் என்கிற இரண்டு நதிகள் அங்கு ஓடுகிறதால் அது வளமான தேசமாக இருக்கிறது. அங்கு வர்த்தகமும் நன்றாக நடக்கிறது. ஆபிரகாம் கல்தேயருடைய ஊர் என்கிற இடத்திலிருந்து வந்தான். அது ஒரு நல்ல தேசம். தேவன் ஆபிரகாமிடம், நீ அந்த தேசத்தை விட்டுப் போ என்கிறார். யாராவது அப்படிப்பட்ட இடத்தை விட்டுப் போவார்களா? இவ்வளவு நல்ல இடத்தை விட்டு விட்டு பாலைவனத்தை தாண்டி எங்கேயோ போக வேண்டும், அது எப்படி இருக்கும் என்று தெரியாது. ஆனால் ஆபிரகாம் கர்த்தரை நம்புகிறான். இனத்தை விட்டு வா என்பதும் லேசான காரியம் அல்ல. இவன் போகிறேன் என்று சொன்னபோது இவனோடு அவர்களும் வருகிறேன் என்று சொல்லியிருந்திருக்கக்கூடும். ஏனென்றால் கொஞ்சம் பேர் இவனோடு வந்துவிட்டார்கள். லோத்து இவனோடு கூட வந்துவிட்டான். அவனுடைய தகப்பனும் கூட வந்துவிட்டார். இவர்களே ஆபிரகாமுக்கு தடையாய் இருந்திப்பார்கள். அதனால் இந்த விசுவாசப் பயணம் சில நாட்கள் தடைபட்டுப்போய், அவனுடைய தகப்பன் சாகும்வரை இன்னொரு ஊரில் குடியிருந்தார்கள். அதன்பிறகு மறுபடியும் கர்த்தர் ஆபிரகாமை அழைக்கிறார், அவன் அங்கிருந்து புறப்பட்டு, கர்த்தர் அழைத்த கானான் தேசத்திற்குச் செல்கிறான். தேசத்தையும் இனத்தையும் விட்டு வருவது என்பது லேசான காரியம் அல்ல. அன்றைக்கு ஆபிரகாம் தன் தேசத்தையும் இனத்தையும் விட்டு வந்தான். இன்றைக்கும் அநேக வேளைகளில் நம்முடைய விசுவாச பயணத்தில் எடுத்தவுடனேயே நாம் பெரிய விசுவாச வீரராக ஆகிவிடுவதில்லை. நாமும் சில தடுமாற்றங்களுக்கு மத்தியில் தயங்குகிறோம், அடுத்த அடி எடுத்து வைக்க முடியாமல் இருக்கிறோம், பயணம் தடைபடுகிறது. ஆபிரகாமைப் போலத்தான் நாமும் இருக்கிறோம். ஆனால் பயப்பட வேண்டாம், தைரியமாய் அ#2975;ியெடுத்து வையுங்கள். ஆபிரகாமுக்குச் செய்தது போல கர்த்தர் உங்களுக்கு உதவி செய்வார். அந்த தடைகளை எல்லாம் மீறி, ஆண்டவருடைய நோக்கத்தை நீங்கள் நிறைவேற்றும்படியாக அவர் உங்களை கொண்டுசெல்வார். ஆபிரகாமை அழைத்துவிட்டார், இப்போது அந்த தடைகளை எல்லாம் மீறி அவன் புறப்பட்டுச் செல்வதற்கு அவனுக்கு உதவி செய்கிறார். இதையெல்லாம் நாம் எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும். நீங்கள் உங்கள் வாழ்க்கைப் பயணத்தை ஆரம்பித்து விட்டீர்களா? கர்த்தரை நம்புகிறீர்களா? கர்த்தர் உங்களை அழைத்திருக்கிறாரா, தெரிந்துகொண்டிருக்கிறாரா? ஆம் என்றால் சந்தோஷப்படுங்கள். இதில் பயப்படுவதற்கு ஒன்றுமில்லை. கர்த்தர் உங்களை கொண்டுவந்திருக்கிறார், உங்களுடைய எதிர்காலம் அற்புதமாய் இருக்கப்போகிறது. உங்களுடைய பயணத்திலே பல அற்புதங்களையும், பல எதிர்பாராத காரியங்களையும், கர்த்தருடைய பராமரிப்பையும், அற்புதமான விதத்தில் கர்த்தர் தேவைகளை சந்திப்பார் என்பதையும், வெற்றியையும், மேன்மையையும் காணப்போகிறீர்கள். ஆபிரகாமுடைய வாழ்க்கைப் பயணத்தைப் பற்றி பார்க்கப்போகிறோம். அவன் போகப் போக ஆண்டவரை விசுவாசிக்க ஆரம்பிக்கிறான். அவனும் ஒரு சாதாரண மனுஷன் தான், முதலில் தயங்குகிறான், தன்னோடு ஒரு கூட்டத்தையும் கூட்டிக்கொண்டு வருகிறான். ஆனால் பிறகு கர்த்தரை முழு மனதோடு பின்பற்றுகிறான். கர்த்தர் அவனை ஆசீர்வதிக்கிறார். கர்த்தர் அவனைக் குறித்து வைத்திருந்த இலக்கிற்கு நேராக அவனை நடத்துகிறார். அவனால் இன்றைக்கு பூமியின் வம்சங்கள் எல்லாம் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஏனென்றால் இயேசு அவனுடைய வம்சத்தில் பிறந்தார். இன்றைக்கு அவன் மூலமாக உலகத்திற்கே ஒரு இரட்சகர் கிடைத்திருக்கிறார். நீங்களும் நானும் ஏராளமான பேருக்கு ஆசீர்வாதமாய் இருக்கும்படி கர்த்தர் நம்மை தெரிந்தெடுத்திருக்கிறார். இயேசுவைப் பின்பற்றுங்கள், அவர் உங்களை நடத்துவார், வெற்றியைத் தருவார், உங்கள் வாழ்க்கைப் பயணம் இனிதாக அமையும். இதில் அற்புதமான, அதிசயமான காரியங்களை எதிர்பாருங்கள். ஆபிரகாமைக் குறித்து படியுங்கள். அதைப் படிக்கும்போதே உங்களுடைய பயணம் எப்படி இருக்கும் என்று உங்களுக்கு தெரியும். இது ஆபிரகாமின் அழைப்பு. கர்த்தர் உங்களையும் இரட்சிப்புக்கென்று அழைத்திருக்கிறார். உங்களுடைய பயணம் ஆரம்பமாகி இருக்கிறது, அதை தொடருங்கள், கர்த்தர் முடிவுபரியந்தம் உங்களை நடத்துவார்.

QR code
Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency