0 item - ₹0.00

விசுவாச வாழ்க்கை (பாகம் 31) - ஆபிரகாம்: தேவன் நம்முடைய ஆதாரம் - 02

Sunday Tamil Service - 17 MAR 19

Transcript

விசுவாசத்தினாலே ஆபிரகாம் தான் சுதந்தரமாகப் பெறப்போகிற இடத்திற்குப் போகும்படி அழைக்கப்பட்டபோது, கீழ்ப்படிந்து, தான் போகும் இடம் இன்னதென்று அறியாமல் புறப்பட்டுப்போனான். விசுவாசத்தினாலே அவன் வாக்குத்தத்தம்பண்ணப்பட்ட தேசத்திலே பரதேசியைப்போலச் சஞ்சரித்து, அந்த வாக்குத்தத்தத்திற்கு உடன் சுதந்தரராகிய ஈசாக்கோடும் யாக்கோபோடும் கூடாரங்களிலே குடியிருந்தான்; ஏனெனில், தேவன் தாமே கட்டி உண்டாக்கின அஸ்திபாரங்களுள்ள நகரத்துக்கு அவன் காத்திருந்தான்(எபிரெயர் 11:8-10).

கர்த்தர் ஆபிராமுக்குச் சொன்னபடியே அவன் புறப்பட்டுப் போனான்; லோத்தும் அவனோடேகூடப் போனான். ஆபிராம் ஆரானைவிட்டுப் புறப்பட்டபோது, எழுபத்தைந்து வயதுள்ளவனாயிருந்தான். ஆபிராம் தன் மனைவியாகிய சாராயையும், தன் சகோதரனுடைய குமாரனாகிய லோத்தையும், தாங்கள் சம்பாதித்திருந்த தங்கள் சம்பத்தெல்லாவற்றையும், ஆரானிலே சவதரித்த ஜனங்களையும் கூட்டிக்கொண்டு, அவர்கள் கானான் தேசத்துக்குப் புறப்பட்டுப்போய், கானான் தேசத்திலே சேர்ந்தார்கள். ஆபிராம் அந்தத் தேசத்தில் சுற்றித் திரிந்து சீகேம் என்னும் இடத்துக்குச் சமீபமான மோரே என்னும் சமபூமிமட்டும் வந்தான்; அக்காலத்திலே கானானியர் அத்தேசத்தில் இருந்தார்கள். கர்த்தர் ஆபிராமுக்குத் தரிசனமாகி: உன் சந்ததிக்கு இந்தத் தேசத்தைக் கொடுப்பேன் என்றார். அப்பொழுது அவன் தனக்குத் தரிசனமான கர்த்தருக்கு அங்கே ஒரு பலிபீடத்தைக் கட்டினான். பின்பு அவன் அவ்விடம்விட்டுப் பெயர்ந்து, பெத்தேலுக்குக் கிழக்கே இருக்கும் மலைக்குப் போய், பெத்தேல் தனக்கு மேற்காகவும் ஆயீ கிழக்காகவும் இருக்கக் கூடாரம் போட்டு, அங்கே கர்த்தருக்கு ஒரு பலிபீடத்தைக் கட்டி, கர்த்தருடைய நாமத்தைத் தொழுதுகொண்டான்(ஆதியாகமம் 12:4-8).  

எபிரெயர் 11-ஆம் அதிகாரத்திலே விசுவாச வீரர்களின் பட்டியல் கொடுக்கப்படுகிறது. இந்த புதிய ஏற்பாட்டு நிருபத்திலே புதிய ஏற்பாட்டு ஆசிரியர் புதிய ஏற்பாட்டு விசுவாசிகளுக்கு பழைய ஏற்பாட்டில் உள்ள பெரிய தேவ மனுஷர்களுடைய வாழ்க்கையில் நடந்த சம்பவங்களை வைத்து விசுவாச வாழ்க்கையை குறித்து போதிக்கிறார். அதைத்தான் இங்கு நாம் போதித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இதில் ஆபிரகாமுக்கு பிரதானமான முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. 8-ஆம் வசனத்திலிருந்து 19-ஆம் வசனம் வரை ஆபிரகாமின் கதையை வாசிக்கிறோம். ஆசிரியர் அதை நான்கு பிரிவுகளாக காண்கிறார். ஆகவே இதை விசுவாசத்தின் நான்கு கட்டங்கள் என்று சொல்லலாம். அதில் முதல் கட்டம், விசுவாசத்தினாலே ஆபிரகாம் தான் சுதந்தரமாகப் பெறப்போகிற இடத்திற்குப் போகும்படி அழைக்கப்பட்டபோது, கீழ்ப்படிந்து, தான் போகும் இடம் இன்னதென்று அறியாமல் புறப்பட்டுப்போனான் (வசனம் 8) என்பது. அவன் எங்கிருந்து புறப்பட்டுப்போனான்? அவன் தன் தேசம், ஜாதி, ஜனங்களை விட்டு புறப்பட்டுப்போனான். அதன் அர்த்தம் என்ன? இவன் தேவனை அறியாத ஒரு சமுதாயத்தில் வாழ்ந்து வந்தான். அந்த பழக்கவழக்கங்கள், அந்த தொழுகை இவனிடம் இருந்தது. அந்த சமுதாயத்தினர் விக்கிரக ஆராதனைக்காரர்களாய் இருந்தார்கள். ஆபிரகாமைப் பற்றி சரித்திரப்பூர்வமாக எழுதுகிறவர்கள், இவன் விக்கிரங்களைச் செய்து, அதை விற்று வந்த குடும்பத்தில் பிறந்து வளர்ந்தவன் என்று சொல்லுகிறார்கள். இவனுக்கு அதுதான் தெய்வங்களாக தெரியும். இவன் கர்த்தரை அறியாமல் இருளிலே வாழ்ந்து வந்தான். அப்படி இருளில் வாழ்ந்தவனுக்கு தேவன் ஒருநாள் தரிசனமாகிறார். ஸ்தேவான், “மகிமையின் தேவனானவர் நம்முடைய தகப்பனாகிய ஆபிரகாமுக்கு தரிசனமானார்” என்று சொல்லுகிறான். அவனுடைய வாழ்க்கையிலே அற்புதமான சம்பவம் நடந்திருக்கிறது. அவன் ஜீவனுள்ள தேவனை ஒருநாள் சந்தித்தான். அவர் சில வாக்குத்தத்தங்களை அவனுக்கு கொடுக்கிறார், தம்மை வெளிப்படுத்திக் காண்பிக்கிறார். இந்த தேவனுடைய மகத்துவம், அன்பு இதையெல்லாம் அவன் உணருகிறான். அந்த தேவனை பின்பற்றும்படியாக தன்னுடைய பழைய வாழ்க்கை, தொழுகை, நம்பிக்கைகள் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு, இவர்தான் மெய்யான ஜீவனுள்ள தேவன் என்று சொல்லி இவரை பின்பற்றி வருகிறான். நம்முடைய வாழ்க்கையில் இந்த முதல் கட்டத்தை நாம் கடந்திருக்கிறோம். இது இரட்சிப்பு என்கிற முதல் கட்டம். இதை மறுபிறப்பு என்கிறோம். நாமும் அப்படிப்பட்ட ஒரு இருளிலே, அறியாமையிலே வாழ்ந்து வந்தோம். ஒரு காலக்கட்டத்தில் கர்த்தரே நமக்கு தரிசனமானது போல ஏதோ ஒரு வசனத்தின் மூலமாக, பிரசங்கத்தின் மூலமாக, ஒரு சுவிசேஷ கூட்டத்தின் மூலமாக, ஒரு நண்பரின் சாட்சியின் மூலமாக அவர் தம்மை நமக்கு வெளிப்படுத்தி, அதன் மூலமாக நாம் தேவனை அறிந்துகொண்டோம். அறியாதவர்களாய் இருந்த நாம் ஒரு காலக்கட்டத்தில் தேவனை சந்தித்தோம், அவரை தனிப்பட்ட முறையில் அறிந்துகொண்டோம். பழைய பாவ வாழ்க்கையை விட்டு விட்டு, ஒரு புதிய வாழ்க்கையை ஆரம்பித்து, புதிய விதத்தில் வாழும்படியாக அதையெல்லாம் விட்டுவிட்டு வந்தோம். விசுவாசத்தின் முதல் கட்டம் அதுதான். விசுவாசிகளாய் இருக்கிற நாம் அதை அனுபவித்திருக்கிறோம்.

இரண்டாவது கட்டம் 9,10 ஆகிய வசனங்களில் இருக்கிறது. “விசுவாசத்தினாலே அவன் வாக்குத்தத்தம்பண்ணப்பட்ட தேசத்திலே பரதேசியைப்போலச் சஞ்சரித்து, அந்த வாக்குத்தத்தத்திற்கு உடன் சுதந்தரராகிய ஈசாக்கோடும் யாக்கோபோடும் கூடாரங்களிலே குடியிருந்தான்; ஏனெனில், தேவன் தாமே கட்டி உண்டாக்கின அஸ்திபாரங்களுள்ள நகரத்துக்கு அவன் காத்திருந்தான்” என்று வாசிக்கிறோம். இரண்டாவது கட்டம் வாக்குப்பண்ணப்பட்ட தேசத்திலே அவன் குடியிருந்ததைப் பற்றியது. அவன் அங்கே வந்து வசிக்கிறான். அவன் அங்கு வசிக்கும்போது சந்தித்த பிரச்சனைகள், சவால்கள் இதையெல்லாம் எப்படி மேற்கொண்டான், அதன் மூலமாக விசுவாசத்திலே எப்படி வளர்ந்தான் என்பதை கடந்த போதனையிலே பார்த்தோம். அவன் அந்த தேசத்தில் வந்து நுழைந்தவுடனேயே பஞ்சம் தான் முதலில் அவனை எதிர்கொள்கிறது. அவன் பஞ்சத்தை பார்த்து பயந்துபோய், நமக்கு தானியம் எங்கு கிடைக்கும் என்று எகிப்திற்கு ஓடுகிறான். அது அவன் வாழ்க்கையிலே செய்த மிகப்பெரிய தவறு. அவன் கர்த்தரை நம்பி அவர் சொன்ன இடத்திலேயே இருந்திருக்க வேண்டும். அவனுடைய தேவையை எப்படி சந்திக்க முடியும் என்பதை கர்த்தர் அற்புதவிதமாய் அவனுக்கு நிரூபித்து காண்பிப்பார். ஏனென்றால் அவர் வானத்திலிருந்து மன்னாவை பொழிந்தவர், கற்பாறையிலிருந்து தண்ணீரை வர வைத்தவர். இவனுக்கும் அவர் நிச்சயமாக செய்திருப்பார். ஆனால் இவன் பயந்து எகிப்திற்கு ஓடிப்போய் தஞ்சமடைகிறான். அது அவன் செய்த மிகப்பெரிய தவறு. ஏனென்றால் தன்னுடைய மனைவியையே அங்கு பறிகொடுக்கிறான். இவனுடைய மனைவி அழகாக இருக்கிறாள் என்று பார்வோன் அவளை எடுத்துக்கொள்கிறான். நல்ல வேளை கர்த்தர் ஆபிரகாமை காப்பாற்றினார். இது பெரிய ஆபத்து. இவன் மூலமாக இயேசு வந்து இந்த உலகத்தில் பிறக்க வேண்டும், அவர் மூலமாக இந்த உலகத்திற்கு இரட்சிப்பு உண்டாக வேண்டும் என்பது தேவனுடைய திட்டம். அந்த வாக்குத்தத்தங்கள் எல்லாம் அதைப் பற்றியது. இல்லையென்றால் எல்லாமே கெட்டுப்போயிருக்கும், பிறகு அவள் பார்வோனின் மனைவியாக ஆகியிருப்பாளே! இது எவ்வளவு பெரிய ஆபத்து என்று பாருங்கள்! அவன் தன்னுடைய வாழ்க்கையையே கெடுத்துக் கொண்டிருந்திருப்பான். ஆனால் கர்த்தர் தயவாய் அவனை காப்பாற்றி வெளியே கொண்டுவருகிறார். அவன் வெளியே வரும்போது பெரிய தைரியத்தோடு வருகிறான், கர்த்தரை அனுபவித்தவனாக வருகிறான். அவன் இப்போதுதான் ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையை ஆரம்பிக்கிறான். அவன் தன் தகப்பன் வீட்டையும், இனத்தையும், ஊரையும் விட்டு விட்டு வந்தான். மற்ற கட்டங்களோடு ஒப்பிடும்போது அது எளிதான கட்டம் தான். ஆனால் அவனுக்கு அதிக அனுபவம் கிடையாது, விசுவாசத்திலே பெரிய வளர்ச்சி கிடையாது. கர்த்தர் தேவைகளையெல்லாம் சந்திப்பார் என்கிற அனுபவம் கிடையாது, பஞ்சத்திலிருந்து காப்பாற்றுவார் என்பது அவனுக்கு தெரியாது, அதை அவன் கேள்விப்பட்டது கூட கிடையாது. ஆனால் இப்போது அப்படிப்பட்ட ஒரு அனுபவத்தை உடையவனாகி விட்டான். அவனுடைய விசுவாசம் நிச்சயமாக வளர்ந்திருக்கும். அவன் எகிப்திலிருந்து வரும்போது சீமானாய் வந்தான். ஆடு, மாடுகள், வேலைக்காரர்கள், வேலைக்காரிகள், பொன், வெள்ளி என்று எல்லாவற்றையும் உடைய சீமானாய் வருகிறான்.

அதைத் தொடர்ந்து இந்த போதனையிலே கானான் தேசத்திலே வாழும்போது அவனுடைய வாழ்க்கையில் நடக்கிற இன்னொரு சம்பவத்தை பேசப்போகிறேன். ஏனென்றால் “வாக்குப்பண்ணப்பட்ட தேசத்திலே குடியிருந்து” என்று வாசிக்கிறோம் (வசனம் 9). வாக்குப்பண்ணப்பட்ட தேசத்திற்குள் வந்து விட்டதால் பிரச்சனையே இருக்காது என்று அல்ல. உலகத்திலே பிரச்சனை இருக்கிறது, நாமும் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை என்கிற வாக்குப்பண்ணப்பட்ட தேசத்திற்குள் வந்திருக்கிறோம். ஆனால் இதில் அநேக பிரச்சனைகளை சந்திக்க நேரிடுகிறது. ஆபிரகாமைப் போலவே நாமும் பல விசுவாச கட்டங்களை கடந்து வந்து விசுவாசத்தைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது அவசியமாய் இருக்கிறது. ஆகவேதான் இதைப் பார்க்கிறோம். அவன் கானான் தேசத்திலே சஞ்சரித்தபோது நடந்த இன்னொரு சம்பவம் என்னவென்றால், அவன் பெரிய யுத்தத்திலே பங்கேற்க வேண்டியதாகி விட்டது. வேத வசனத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கிற முதல் யுத்தம் அதுதான். அதில் தேவ மனுஷன் பெரிய யுத்தம்பண்ண வேண்டியதாகி விட்டது. இது எப்படி நடந்தது? ஆதியாகமம் 14-இல் இந்த கதை இருக்கிறது. ஆனால் அதற்கு பின்னணியாக சில காரியங்களை உங்களுக்கு சொல்லப்போகிறேன். ஒன்று, அவன் எகிப்திற்கு போனபோது கர்த்தர் எப்படி தேவைகளை சந்திக்கிறார் என்று கற்றுக்கொண்டு விசுவாசத்திலே வளர்ந்தவனாக வருகிறான். அதுமட்டுமல்லாமல் பஞ்சத்தின் மத்தியில் கர்த்தர் இவனை செல்வந்தனாக்குகிறார். அதுவும் ஒரு பெரிய அனுபவம். கர்த்தர் தேவைகளை எல்லாம் சந்திக்கிறார், அவர் பஞ்சத்தின் மத்தியிலும் ஆசீர்வதிக்கிறார், அவர் என்னைப் பற்றி கரிசனையுள்ளவராய் இருக்கிறார் என்பதையெல்லாம் புரிந்துகொண்டு ஒரு புதுவிதமான எண்ணத்தோடு வருகிறான். இவனுக்கு என்ன பிரச்சனை? இவன் தன்னோடு லோத்து என்கிற தன் சகோதரனுடைய மகனை கூட்டி#3007;க்கொண்டு போயிருந்தான். அவன் இவனோடு கூட இருந்தே பணக்காரனாகி விட்டான். இவனுடைய பாத்திரம் நிரம்பி வழியும்போது, நிரம்பி வழிகிறதிலிருந்து பிடித்து அவன் பணக்காரனாகி விட்டான். இரண்டு பேருக்கும் ஏராளமான ஆடு, மாடுகள் இருக்கிறது. இவைகளை மேய்க்கிறதற்கு அன்றைக்கு இடமில்லாமல் இருந்தது. இருவருடைய வேலைக்காரர்களுக்கும் சண்டை வர ஆரம்பித்து விட்டது. ஆகவே இருவரும் பிரிந்து போகலாம் என்று முடிவு செய்துவிட்டார்கள். லோத்து பிரிந்துபோக ஆயத்தமாகி விட்டான். 13-ஆம் அதிகாரத்தில் ஆபிரகாம் லோத்துவைப் பார்த்து, “நீ இடதுபுறம் போனால், நான் வலதுபுறம் போகிறேன்; நீ வலதுபுறம் போனால், நான் இடதுபுறம் போகிறேன். நீ முதலில் தெரிந்துகொள்” என்று சொல்லுகிறான். அவனுடைய மனைவி இவனை எப்படி எண்ணியிருப்பாள் என்று யோசியுங்கள். என்ன முட்டாள் மனிதன் இவர், இப்படியா செய்வது, கர்த்தர் இவரைத்தான் அழைத்தார், அவன் கூட ஒட்டிக்கொண்டு வந்தவன், இவர் தனக்கு வேண்டியதை எடுத்துக்கொண்டு ஏதாவது மீதமிருந்தால் அதை அவனுக்கு கொடுத்து அனுப்பாமல், அவனிடம், “நீ முதலில் எடுத்துக்கொள், நான் மீதமிருக்கிறதை எடுத்துக்கொள்கிறேன்” என்று சொல்லுகிறாரே என்று எல்லாரும் வேடிக்கை பார்த்திருப்பார்கள். அவனுக்குள் தாராள குணம் வந்துவிட்டது. கர்த்தர் பெரியவர் என்பதை அவன் கண்டுபிடித்து விட்டான். அவர் ஒன்றுமில்லாதவனை எடுத்து பெரிய செல்வந்தனாக ஆக்கக்கூடியவர். நான் அதை அனுபவித்துவிட்டேன், கர்த்தர் அதை எனக்கு செய்துவிட்டார். அவர் என்னுடைய குறைவுகளை எல்லாம் பூர்த்தி செய்வார் என்பதுதான் அவனுடைய நம்பிக்கை. இது முட்டாள்தனம், இப்படி செய்திருக்கக்கூடாது என்று எல்லாரும் எண்ணுகிறார்கள். ஆனால் இவன் லோத்துவிடம், “முதலில் நீ எடுத்துக்கொள், நான் மீதமுள்ளதை எடுத்துக்கொள்கிறேன்” என்கிறான். லோத்து ஆபிரகாமோடு கூட இருந்தானே ஒழிய அவனுக்கு ஆவிக்குரிய காரியங்கள் பெரிதாக விளங்கவில்லை. அவன் உலகப்பிரகாரமாகத்தான் சிந்திக்கிறான். காசு, பணம், சொத்து என்றுதான் எண்ணுகிறான். அவனுடைய மனதில் கர்த்தரைப் பற்றி எந்த எண்ணமும், பாராட்டுதலும், அவர் எவ்வளவு பெரியவர், நல்லவர், அவருடைய வார்த்தையை நம்பலாம் என்பதெல்லாம் கிடையாது. அவன் தன் கண்களை ஏறெடுத்துப் பார்த்து, பச்சைப்பசேலாக இருக்கிற இடத்திற்கு போகலாம், அது அருமையான, செழிப்பான தேசம், நாம் அங்கு நன்றாக இருக்கலாம் என்று முடிவுபண்ணி அதை எடுத்துக்கொள்கிறான். அந்த இடத்தின் பெயர் சோதோம். அது தவறான தெரிந்தெடுத்தல். சோதோம் அக்கிரமத்திற்கு பேர் போன இடம், அவன் அங்குபோய் கஷ்டப்படப்போகிறான். அவன் உலகப்பிரகாரமாய் ஒரு தீர்மானத்தை எடுத்துவிட்டான். ஆண்டவரே, நான் எங்கு போவது, எனக்கு வழிகாட்டும் என்று அவன் கேட்கவில்லை. நான் எதை எடுக்க வேண்டும் என்று எனக்கு தெரியும், நான் சிறந்ததை எடுத்துக்கொள்கிறேன் என்று சொல்லி அதை எடுத்து, சிக்கிக்கொண்டு, பாடுபட வேண்டியதாகி விட்டது. அவன் அதை எடுத்த பிறகு ஆபிரகாமின் வீட்டார், இவன் என்ன முட்டாளாக இருந்துவிட்டாரே என்று எண்ணியிருப்பார்கள்.

லோத்து, “நான் இதை எடுத்துக்கொள்கிறேன்” என்று சொல்லி புறப்பட்டுப்போனவுடனே கர்த்தர் ஆபிரகாமைப் பார்த்து பேசுகிறார். ஆதியாகமம் 13:14-இல் அதை வாசிக்கிறோம்: “லோத்து ஆபிராமைவிட்டுப் பிரிந்த பின்பு, கர்த்தர் ஆபிராமை நோக்கி: உன் கண்களை ஏறெடுத்து, நீ இருக்கிற இடத்திலிருந்து வடக்கேயும், தெற்கேயும், கிழக்கேயும், மேற்கேயும் நோக்கிப்பார். நீ பார்க்கிற இந்தப் பூமி முழுவதையும் நான் உனக்கும் உன் சந்ததிக்கும் என்றைக்கும் இருக்கும்படி கொடுப்பேன்”. இதன் அர்த்தம் என்ன? தேவன் இவனிடம், நான்கு திசையை நோக்கிப்பார், எவ்வளவு தூரம் உன் கண்ணுக்கு தெரிகிறதோ அவ்வளவு தூரம் நான் உனக்கு கொடுப்பேன். உன்னுடைய விசுவாசம் எனக்கு பிடிக்கிறது, நீ என்னை நம்புகிற விதம் எனக்கு பிடிக்கிறது, என்னை நம்பினால் கெட்டுப்போகமாட்டாய் என்கிற எண்ணம் எனக்கு பிடிக்கிறது. நான் எல்லாவற்றையும் உனக்குத்தான் தரப்போகிறேன், எல்லாவற்றையும் ஏறெத்துப் பார் என்கிறார். இப்போது அவனும் அவனுடைய மனைவியும் தான் இருக்கிறார்கள். அவனுடைய தகப்பன் வழியில் பிரயாணப்பட்டு வந்தபோது இறந்துவிட்டார். அவனோடு புறப்பட்டு வந்த அவனுடைய சகோதரனுடைய மகனாகிய லோத்துவும் போய்விட்டான். இப்போது கணவன் மனைவியாக ஆபிரகாமும் சாராளும் மட்டும் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் தனித்து விடப்படுகிறார்கள். அந்த நேரத்தில் கர்த்தர் அவனைப் பார்த்து, “உன் சந்ததியைப் பூமியின் தூளைப்போலப் பெருகப்பண்ணுவேன்; ஒருவன் பூமியின் தூளை எண்ணக்கூடுமானால், உன் சந்ததியும் எண்ணப்படும்” (வசனம் 16) என்கிறார். கர்த்தர் என்ன சொல்லுகிறார் என்றால், லோத்து போய்விட்டானே என்று வருத்தப்படாதே, சொந்தக்காரர்கள் எவரும் இல்லையே என்று கஷ்டப்படாதே, வெறும் வேலைக்காரர்கள் தான் இருக்கிறார்கள், எனக்கு வேறு எவரும் இல்லையே என்று எண்ணாதே, பிள்ளை இல்லையே என்று கஷ்டப்படாதே, நான் உன்னை எடுத்து ஒரு பெரிய ஜாதியாக, சந்ததியாக, தேசமாக எழுப்பப்போகிறேன் என்கிற மாபெரும் வாக்குத்தத்தத்தை தருகிறார். பிறகு, “நீ எழுந்து தேசத்தின் நீளமும் அகலமும் எம்மட்டோ, அம்மட்டும் நடந்து திரி; உனக்கு அதைத் தருவேன்” (வசனம் 17) என்கிறார். தேசத்திலே நான்கு பக்கமும் நடந்து திரி, உன் கண் பார்த்ததை எல்லாம், உன் கால் படுகிற இடத்தை எல்லாம் உனக்கு தருகிறேன் என்கிறார். ஆக, ஆபிரகாம் தன்னுடைய விசுவாசத்தில், அனுபவத்தில், கர்த்தரோடு உள்ள உறவில் ஒரு உச்சக்கட்டத்திற்கு வந்துவிட்டான். அவன் கர்த்தரை நம்பித்தான் தேசத்தை விட்டு வந்தான். பஞ்சத்தை சந்தித்து பயந்துபோனான், அந்த நேரத்தில் அவனுக்கு விசுவாசத்தில் வளர்ச்சி கிடையாது. நாம் எப்படி பிழைப்போம் என்று எண்ணினான். கர்த்தர் அவனை அற்புதமாக காப்பாற்றினார். இதன் மூலமாக கர்த்தர் நல்லவர், அவர் ஒருபோதும் கைவிடமாட்டார் என்பதை அவன் கற்றுக்கொண்டான். அவர் அவனை அளவுக்கு மீறி ஆசீர்வதிக்கிறார், அன்புகாட்டுகிறார், எல்லாவற்றையும் தருகிறேன் என்கிறார். அவனுடைய விசுவாசம் உச்ச நிலையில் இருக்கிறது. கர்த்தர் என் கூட இருக்கிறார், எவரும் என்னை எதிர்த்து நிற்க முடியாது, எந்த சூழ்நிலையும் என்னை தோற்கடிக்க முடியாது என்கிற அப்படிப்பட்ட எண்ணமும், உணர்வும் அவனுக்குள் வந்துவிட்டது.

அந்த நேரத்தில் தான் சோதோமில் போய் தங்கின லோத்துவிற்கு பிரச்சனை உண்டானது. சோதோம் கொமோரா மற்றும் இன்னும் சில பட்டணங்கள் சேர்ந்து அங்கு ஐந்து பட்டணங்களில் ராஜாக்கள் இருக்கிறார்கள். இந்த ஐந்து ராஜாக்களையும் எதிர்த்து, வேறொரு இடத்திலிருந்து வேறு சில நான்கு ராஜாக்கள் புறப்பட்டு வந்தார்கள். அதெல்லாம் அக்காலத்தில் மிகவும் சகஜம். ஒரு வல்லமையுள்ள ராஜா, எங்கேயாவது சளைத்தவன் இருக்கிறானா என்று பார்த்துக் கொண்டிருப்பான். அங்குபோய் அவனை அடித்து, அவனிடம் இருக்கிறதை எல்லாம் பிடுங்கிவிடுவார்கள், அவனுடைய ஆட்களை எல்லாம் அடிமையாக்குவார்கள். இப்படித்தான் ஒரு ஆக்கிரமிப்பு போல அக்காலத்தில் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். இந்த யுத்தத்திற்கு வேறு எந்த காரணமும் கிடையாது. இப்படி யுத்தம் பண்ணுவார்கள், சிறிய ராஜ்யங்களை பிடிப்பது, கொள்ளையடிப்பது என்று advantage எடுத்துக்கொள்வார்கள். இல்லையென்றால், தங்களுக்கு கப்பம் கட்டுகிறவர்களாக தங்களுக்கு கீழே அவர்களை கொண்டுவந்து, அவர்களை மிரட்டி காசு வாங்குவார்கள். அப்படி இந்த நான்கு ராஜாக்கள், இந்த சோதோம் கொமோரா பட்டணம், இன்னும் மூன்று பட்டணங்கள் சேர்ந்து இருக்கிறது, அவர்களிடமிருந்து கப்பம் வாங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். இப்படி பன்னிரெண்டு வருஷமாக அந்த ஜனங்கள் கப்பம் கட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஆதியாகமம் 13-இல் இதெல்லாம் இருக்கிறது. பதிமூன்றாம் வருஷம் கப்பம் கட்டுவதை நிறுத்திவிட்டார்கள். பதினான்காம் வருஷம் அந்த ராஜா, நீங்கள் எப்படி கப்பம் கட்டாமல் இருக்கிறீர்கள் என்று பார்க்கலாம் என படையெடுத்து விட்டான். அந்த நான்கு ராஜாக்களும் இவர்களுக்கு எதிராக வந்து, இவர்களை அடித்து, இவர்களிடமிருந்து எல்லா வெள்ளியையும், பொன்னையும் எடுத்துக்கொண்டு போனார்கள்; ஆட்களையும் அடிமைகளாக கொண்டுபோய் விட்டார்கள். இது அக்காலத்து வழக்கம். ஒரு ராஜா ஒரு தேசத்தை ஆக்கிரமித்து, அதை ஜெயித்தான் என்றால் அங்கு இருக்கிற எல்லாவற்றையும் தூக்கிக்கொண்டு போய்விடுவான். அப்படி அவர்கள் எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொண்டு போய்விட்டார்கள். அதில் ஒருவன் தப்பித்து வந்து ஆபிரகாமிடம், “உன் சகோதரனுடைய மகனை தூக்கிக்கொண்டு போய்விட்டார்கள். அவன் குடும்பத்தோடே அடிமையாகப் போய்விட்டான்” என்று சொல்லுகிறான். ஆபிரகாம் அதை கேள்விப்பட்டவுடனே கிளம்பிப்போகிறான்.

தன் சகோதரன் சிறையாகக் கொண்டுபோகப்பட்டதை ஆபிராம் கேள்விப்பட்டபோது, அவன் தன் வீட்டிலே பிறந்த கைபடிந்தவர்களாகிய முந்நூற்றுப் பதினெட்டு ஆட்களுக்கும் ஆயுதம் தரிப்பித்து, தாண் என்னும் ஊர் மட்டும் அவர்களைத் தொடர்ந்து(ஆதியாகமம் 14: 14).

ஆபிரகாம் அந்நிய தேசத்திலே வாழுகிறான். சண்டை ஏதும் வந்தால் அதற்கென்று ஆட்களையும், ஆயுதங்களையும் தயார்செய்து வைத்திருப்பான் போல. ஒரு அந்நியன் ஒரு அந்நிய தேசத்தில் வந்து வாழுவது என்பது கஷ்டமானது. அவர்கள் இவனை மிரட்டுவார்கள், பிடுங்குவார்கள். அதனால் இவனிடம் வேலை செய்கிற ஆட்கள் நிறைய பேர் இருந்தார்கள். அவர்களிடம் ஆயுதங்கள் கொடுத்து பயிற்சி கொடுத்து வைத்திருந்திருக்கக்கூடும். அந்த 318 பேரை கூட்டிக்கொண்டு கொள்ளையடித்த ராஜாக்களை பின்தொடர்ந்து போகிறான்.

இராக்காலத்திலே அவனும் அவன் வேலைக்காரரும் பிரிந்து, பவிஞ்சுகளாய் அவர்கள்மேல் விழுந்து, அவர்களை முறியடித்து, தமஸ்குவுக்கு இடதுபுறமான ஓபா மட்டும் துரத்தி, சகல பொருள்களையும் திருப்பிக்கொண்டுவந்தான்; தன் சகோதரனாகிய லோத்தையும், அவனுடைய பொருள்களையும், ஸ்திரீகளையும், ஜனங்களையும் திருப்பிக்கொண்டுவந்தான்(ஆதியாகமம் 14:15, 16).

என்ன பெரிய போர்த்தந்திரம் என்று பாருங்கள்! இவன் தேவ மனுஷன், விசுவாசிகளுக்கு தகப்பன். ஆனால் ஒரு இராணுவ தளபதி போல செயல்படுகிறான். இரவில் எதிரிகள் பார்க்க முடியாத இருளில் நான்கு கூட்டமாக பிரிந்துபோய், நான்கு பக்கத்திலுமிருந்து அவர்கள் கூடியிருந்த இடத்தில் தாக்குகிறார்கள். நாம் ஐந்து பட்டணத்து ஜனங்களையும் அடிமைகளாக கொண்டுவந்து விட்டோம்; இப்போது நம்மை எதிர்த்து போராடக்கூடியவர்கள் எவரும் இல்லையே என்று எண்ணி அவர்கள் நிம்மதியாக இருக்கிற நேரத்தில் இரவில் அவர்கள் மேல் விழுந்து அவர்களை தோற்கடிக்கிறார்கள். இதிலிருந்து ஆபிரகாமுக்கு ஒரு காரியம் விளங்குகிறது. இது என்னுடைய திட்டமோ, போர்த்தந்திரமோ அல்ல, 318 பேர் என் கூட இருந்ததினால் நான் ஜெயம் பெறவில்லை. கர்த்தருடைய கிருபை, கர்த்தர் என்னோடுகூட இருக்கிறார் என்பது அவனுக்கு விளங்குகிறது. ஆபிரகாம் லோத்தையும், அவனுடைய மனைவி பிள்ளைகளையும், இழந்துபோன ஜனங்களையும், பொருட்களையும் மீட்டுவிட்டான். கர்த்தர் எனக்கு ஜெயத்தை தந்தார், இது கர்த்தரால் ஆனது என்று அவன் பெரிய தெம்போடு திரும்ப வந்துகொண்டிருக்கிறான்.

இங்கு ஒரு காரியத்தை உங்களுக்குச் சொல்ல விரும்புகிறேன். கிட்டத்தட்ட இருநூறு ஆண்டுகளுக்கு philosophical thinking உள்ள ஒருவிதமான இயக்கம் ஆரம்பித்தது. அது என்னவென்றால், ஆபிரகாம், ஈசாக்கு, யாக்கோபு இவர்களின் கதைகள் எல்லாம் கட்டுக்கதைகள். இங்கு யுத்தத்தைப் பற்றி வாசிப்பது போன்ற காரியங்கள் எல்லாம் நடக்கவில்லை. அப்படி ஒரு ஊரோ, நபரோ கிடையாது. இதெல்லாம் சில ஆவிக்குரிய சத்தியங்களையும், சன்மார்க்க நெறிகளையும் போதிப்பதற்காக அது எப்போதோ நடந்தது போல பிற்காலத்தில் எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள் என்று ஒரு கதையைச் சொல்லி சிலர் பரப்ப ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். இது மிகவும் பிரபலமாக பரவினது. இது ஒரு பெரிய இயக்கம். வேதவசனத்தை ஒழிக்க வேண்டும், அதில் கட்டுக்கதைகள் இருக்கிறது, இது நாம் அறிவுப்பூர்வமாக ஏற்றுக்கொள்ள காரியங்கள் அல்ல, ஆபிரகாம் என்று ஒருவன் இருந்தான் என்று நாம் எப்படிச் சொல்ல முடியும்? இதற்கு எந்த ஆதாரமும் கிடையாது. ஆகவே இதை ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடாது என்று தீர்மானித்து, சபையையும் வேதவசனத்தையும் தாக்கினார்கள். ஆனால் கடந்த ஐம்பது ஆண்டுகளில் அவர்கள் வாயடைக்கப்பட்டு போய்விட்டார்கள். 1970-ஆம் ஆண்டுகளில் பெரிய தொல்பொருளியல் அகழ்வாராய்ச்சி (Archaeological excavation) நடந்தது. அவர்கள் தோண்டி எடுத்து ஆராய்ச்சி செய்கிறார்கள். அதில் பழைய ஊர்கள் கீழே இருக்கிறது. அங்கு கற்பலகைகள் பலவற்றைக் கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள். அதை வாசிக்கக்கூடியவர்களை வைத்து வாசித்து, அதில் என்ன எழுதியிருக்கிறது என்று பார்த்தால், அதில் ஆபிரகாம் மற்றும் நம் முற்பிதாக்களின் பெயர் வருகிறது. இது அழிக்கப்பட முடியாத உண்மை. அந்த ஆராய்ச்சியாளர்கள் விசுவாசிகள் அல்ல, அவர்கள் தொல்பொருள் அகழ்வாராய்ச்சியாளர்கள். அவர்கள் இதை கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள். வேதத்தில் இருக்கிற ஆபிரகாம், ஈசாக்கு இவர்களின் பெயர் இங்கு எழுதப்பட்டிருக்கிறது, சரித்திரப்பூர்வமாக அவர்கள் அங்கு வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் எப்போது வாழ்ந்தார்கள் என்று வேதவசனம் கணிக்கிறதோ அதே காலக்கட்டத்தில் அவர்கள் இருந்ததாக அது சொல்லுகிறது. அன்றைய கல்வெட்டுகளில் அதெல்லாம் இருக்கிறது. அதுமட்டுமல்லாமல், ஆதியாகமம் 14:1-4 வசனங்களில் அந்த நான்கு ராஜாக்கள் யார் என்றும், அவர்களின் பெயர் என்னவென்றும், சோதோம் கொமோராவைச் சார்ந்த ஐந்து ராஜாக்களின் பெயரும் ஊரும் இங்கு சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அந்த ஊர் பெயர் எல்லாம் அக்கல்வெட்டுகளில் அப்படியே வருகிறது. ஆக அப்படிப்பட்ட ஊர்களும் ஆட்களும் அக்காலக்கட்டத்தில் இருந்தது உண்மை. இது ஏதோ பிற்காலத்தில் எழுதி, ஆபிரகாம் என்கிற கதாபாத்திரத்தை உருவாக்கி, அதை முன்பு நடந்ததாக வேதத்தில் திணித்து வைத்துவிட்டார்கள் என்று சொல்லுவது தவறு. அவர்கள் அக்காலக்கட்டத்தில் இருந்திருக்கிறார்கள் என்பதுதான் உண்மை. அதுமட்டுமல்லாமல், சோதோம் கொமோரா தீயில் கருகி நாசமானது என்று நாம் வேதத்தில் வாசிக்கிறோம். அந்த பட்டணங்கள் எல்லாம் தீயில் கருகி தான் எரிந்துபோனது என்று அதற்கான ஆதாரங்களையும் கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள். ஆகவே கடந்த ஐம்பது வருடங்களில் அவர்கள் வாயடைக்கப்பட்டுப்போய் அமைதியாகி விட்டார்கள். இதை தெரிந்து வைத்துக்கொள்வது நல்லது. ஆகவேதான் சில நிமிடங்கள் எடுத்து இதைச் சொன்னேன். ஆபிரகாம் பெரிய வெற்றியோடு திரும்பி வருகிறான். அவன் இழந்ததை எல்லாம் திரும்ப கொண்டுவருகிறான். கர்த்தர் தான் வெற்றியைத் தந்தார் என்று பெரிய தெம்போடு வருகிறான். அவர் இப்படித்தான் வெற்றியைத் தருகிறார்.

அவர் ஒரு மனுஷனுக்கு, நான் உன்னோடு இருக்கிறேன், என்னால் தான் உனக்கு வெற்றி வந்தது என்பதை காண்பிப்பதற்காகவே சில காரியங்களைச் செய்கிறார். கிதியோனைப் போன்ற தாழ்வு மனப்பான்மை உள்ள மனுஷரை நாம் பார்த்திருக்கவே முடியாது. அதில் அவனுக்கு சந்தேகமும் இருக்கிறது. கிதியோனே, கர்த்தர் உன்னோடு இருக்கிறார் என்று கர்த்தர் இவனை அழைக்கிறார். அதற்கு அவன், கர்த்தர் எங்களோடிருந்தால் எங்களுக்கு ஏன் இப்படி நடக்கிறது? நாங்கள் விவசாயம்பண்ணி, எல்லா தானியத்தையும் அறுவடை செய்து, மூட்டை மூட்டையாய் கட்டி வைத்திருந்தால் விரோதிகள் எங்களை மிரட்டி, பிடுங்கிக்கொண்டு போய்விடுகிறார்கள் என்று கேட்கிறான். கர்த்தர் அவனிடம், நான் உன்னை விடுவிக்கிறவனாக பயன்படுத்துகிறேன் வா என்கிறார். அதற்கு அவன், நீர் என்னை அழைக்கிறீரா என்று எனக்கு சந்தேகமாக இருக்கிறது. அதனால் நான் தோலை விரிக்கிறேன், இன்று இரவு பனி பெய்யும்போது தோலை விட்டு மற்ற இடங்களில் பனி பெய்ய வேண்டும் என்று கேட்கிறான். அதுபோலவே நடக்கிறது. அடுத்த நாள், தோலில் மட்டும் பனி பெய்ய வேண்டும், தரையில் பனி பெய்யக்கூடாது என்று சொல்லுகிறான். இவனுடைய சந்தேகத்தை தீர்க்க கர்த்தர் இரண்டு முறையும் அப்படிச் செய்கிறார். நாம் அப்படி கர்த்தரை பரீட்சை பார்க்கக்கூடாது. கர்த்தர் சொன்னால் அதை நம்ப கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். கிதியோன் கர்த்தரை நம்புகிறான், எதிரிகளை எதிர்த்து யுத்தம்பண்ண தயாராகிறான். இருந்தாலும் கர்த்தர் இதைச் செய்வாரா என்கிற நம்பிக்கை அவனுக்கு இல்லை. அவன் 32,000 பேரை யுத்தத்திற்கு திரட்டுகிறான். கர்த்தர் அதைப் பார்த்து, இது வேண்டாம், இவன் 32,000 பேரை கூட்டிக்கொண்டு போய் ஜெயித்தால், இவ்வளவு பேர் இருந்ததால் நாங்கள் ஜெயித்தோம் என்று தான் வருமே ஒழிய, கர்த்தரால் ஜெயித்தோம் என்று சொல்லமாட்டான். ஆகவே பயப்படுகிறவனை வீட்டிற்கு அனுப்பு என்றார். உடனடியாக 10,000 பேர் திரும்பச் சென்றுவிட்டார்கள். பிறகு மீதி 22,000 இருக்கிறார்கள். கர்த்தர், இதுவும் அதிகம் என்கிறார். ஏனென்றால் நான் தான் இவனோடு இருக்கிறேன், நான் தான் வெற்றியைத் தருகிறேன் என்பதை இவனுக்கு எப்படி உணர்த்துவது? ஆட்களைக் குறைக்க வேண்டும், அப்போதுதான் இவனுக்கு அந்த புத்தி வரும். இவர்களை தண்ணீர் குடிக்க கூட்டிக்கொண்டு போ, ஒரு interview வைத்துவிடலாம் என்கிறார். கர்த்தர் ஆட்களைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார். அதில் பெரும்பாலானோர் ஆயுதங்களை இறக்கி வைத்துவிட்டு தண்ணீர் குடிக்கிறார்கள். கர்த்தர், ஆயுதங்களை இறக்கி வைத்தவனை வீட்டிற்கு அனுப்பு, அவன் ஆயத்தமில்லாதவன் என்கிறார். யுத்தத்திற்கு வருகிறவன் ஏன் ஆயுதங்களை இறக்கி வைத்து குடிக்கிறான்? அவன் தயாராக இருக்க வேண்டாமா? ஆயுதங்களை அணிந்துகொண்டு குடித்தவர்கள் 300 பேர் இருக்கிறார்கள். இவர்களை வைத்து ஜெயத்தை தருகிறேன் என்று சொல்லி கூட்டிக்கொண்டுபோய், கடைசியில் இந்த 300 பேரும் யுத்தம்பண்ணவில்லை. கர்த்தர் வெறும் சலசலப்பை வைத்தே விரட்டி அடித்தார். ஆயிரக்கணக்கான போர் வீரர்கள் ஓட ஓட விரட்டி அடிக்கப்பட்டார்கள். பெரிய இராணுவம் வந்துவிட்டது போல ஒரு effect-ஐ கர்த்தர் உண்டாக்கி, பெரிய வெற்றியைக் கொடுத்தார். அதன் முடிவு என்ன? இந்த வெற்றிக்கு பிறகு கிதியோன், நாங்கள் 300 பேராக போய் ஜெயித்துவிட்டு வந்தோம், எப்படிப்பட்ட இராணுவம் எங்களிடம் இருக்கிறது என்று பேசியிருக்கமாட்டான். மாறாக, என்னால் இதை நம்பவே முடியவில்லை, நாங்கள் யுத்தம் கூட பண்ணவில்லை, எதிரிகள் எங்களைப் பார்த்து பயந்து ஓடினார்கள், இப்படிப்பட்ட காரியத்தை நான் பார்த்ததே கிடையாது, கர்த்தர் வெற்றியைத் தருகிறவர் என்கிறான்.

இதைத்தான் தாவீது கோலியாத்தை எதிர்த்து நிற்கும்போது, “கர்த்தர் பட்டயத்தினாலும் ஈட்டியினாலும் இரட்சிக்கிறவர் அல்ல, யுத்தம் கர்த்தருடையது. கர்த்தர் உங்களை இன்றைக்கு எங்களுடைய கையிலே ஒப்புக்கொடுப்பார்” என்கிறான். நம்முடைய வாழ்க்கையில் பல விதங்களில் நாம் போராட்டங்களையும், பிரச்சனைகளையும், சவால்களையும், யுத்ததங்களையும் சந்திக்கிறோம். கர்த்தர் பட்டயத்தினாலும், ஈட்டியினாலும், மனுஷ பெலத்தினாலும், மனுஷ யோசனையினாலும், மனுஷ ஞானத்தினாலும் இரட்சிக்கிறவர் அல்ல. கர்த்தர் பராக்கிரமம் உள்ளவர். அவர், யுத்தம் என்னுடையது என்று சொல்லுகிறார். இதையெல்லாம் நாம் அனுபவித்துப் பார்க்க வேண்டும். அப்போது நமக்கும் ஆபிரகாமைப்போல தைரியம் வர ஆரம்பித்துவிடும்.

இப்போதுதான் பெரிய யுத்தம் நடந்திருக்கிறது. ஆபிரகாம் அந்த நான்கு ராஜாக்களையும் ஓபா என்கிற ஊர் வரைக்கும் துரத்தியிருக்கிறான். அது அவனுக்கு எவ்வளவு தெம்பாக இருக்கும்! அவர்கள் ஓடினார்கள், நாங்கள் விரட்டினோம், 318 பேரை பார்த்து நான்கு ராஜாக்களும் இராணுவமும் ஓடுகிறது, நாங்கள் அவர்களை விரட்டியடித்தோம் என்று பெரிய தைரியத்தோடும், தெம்போடும் திரும்ப வருகிறான். அவன் திரும்பி வரும்போது என்ன நடக்கிறது என்று பாருங்கள்.

அவன் கெதர்லாகோமேரையும், அவனோடிருந்த ராஜாக்களையும் முறியடித்துத் திரும்பி வருகிறபோது, சோதோமின் ராஜா புறப்பட்டு, ராஜாவின் பள்ளத்தாக்கு என்னும் சாவே பள்ளத்தாக்குமட்டும் அவனுக்கு எதிர்கொண்டுபோனான். அன்றியும், உன்னதமான தேவனுடைய ஆசாரியனாயிருந்த சாலேமின் ராஜாவாகிய மெல்கிசேதேக்கு அப்பமும் திராட்சரசமும் கொண்டுவந்து(ஆதியாகமம் 14:17, 18).

கர்த்தர் இதைச் செய்தார் என்று ஆபிரகாம் பெரிய தெம்போடு திரும்பி வருகிறான். இவனை சந்திப்பதற்கு ஒரு பள்ளத்தாக்கில் இரண்டு ராஜாக்கள் வந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒருவன் சோதோமின் ராஜா, இன்னொருவன் சாலேமின் ராஜா, அவருடைய பெயர் மெல்கிசேதேக்கு, அவர் பெரிய தேவ மனுஷன்.

அவனை ஆசீர்வதித்து: வானத்தையும் பூமியையும் உடையவராகிய உன்னதமான தேவனுடைய ஆசீர்வாதம் ஆபிராமுக்கு உண்டாவதாக. உன் சத்துருக்களை உன் கையில் ஒப்புக்கொடுத்த உன்னதமான தேவனுக்கு ஸ்தோத்திரம் என்று சொன்னான். இவனுக்கு ஆபிராம் எல்லாவற்றிலும் தசமபாகம் கொடுத்தான். சோதோமின் ராஜா ஆபிராமை நோக்கி: ஜனங்களை எனக்குத் தாரும், பொருள்களை நீர் எடுத்துக்கொள்ளும் என்றான். அதற்கு, ஆபிராம் சோதோமின் ராஜாவைப் பார்த்து: ஆபிராமை ஐசுவரியவானாக்கினேன் என்று நீர் சொல்லாதபடிக்கு நான் ஒரு சரட்டையாகிலும் பாதரட்சையின் வாரையாகிலும், உமக்கு உண்டானவைகளில் யாதொன்றையாகிலும் எடுத்துக்கொள்ளேன் என்று, வானத்தையும் பூமியையும் உடையவராகிய உன்னதமான தேவனாகிய கர்த்தருக்கு நேராக என் கையை உயர்த்துகிறேன். வாலிபர் சாப்பிட்டது போக, என்னுடனே வந்த ஆநேர், எஸ்கோல், மம்ரே என்னும் புருஷருடைய பங்கு மாத்திரமே வரவேண்டும்; இவர்கள் தங்கள் பங்கை எடுத்துக்கொள்ளட்டும் என்றான்(ஆதியாகமம் 14:19-24).  

இது மிகவும் சுவாரஸ்யமான கதை. சில ஆவிக்குரிய சத்தியங்கள் இங்கு நமக்கு அற்புதமாக விளங்கப்போகிறது. பெரிய ஜெயம், பெரிய உணர்வு. இதை கர்த்தர் தான் கொடுத்தார். இது என்னுடைய ஜெயமோ, என்னுடைய சாமர்த்தியமோ, என்னுடைய ஆட்களோ, என்னுடைய திட்டமோ அல்ல, கர்த்தர் கொடுத்த ஜெயம் என்கிற உணர்வோடு அவன் வருகிறான். இரண்டு ராஜாக்கள் வருகிறார்கள். ஒருவர் சாலேமிலிருந்து வருகிறார், இன்னொருவர் சோதோமிலிருந்து வருகிறார். இரண்டு பேரையும் கவனித்தாலே இந்த இரண்டு ஆட்களைப் பற்றியும் நமக்கு நன்கு விளங்கும். சாலேம் என்கிற ஊர் தான் பின் நாளில் எருசலேம் என்று வந்திருக்கலாம் என்கிறார்கள். சாலேம் என்கிற பெயருக்கு ‘சமாதானம்’ என்று அர்த்தம். சோதோம் என்கிற பெயருக்கு மிகவும் பொல்லாத, கெட்டுப்போன என்று அர்த்தம். ஒருவருடைய புத்தகத்திலிருந்து எடுத்து, இன்றைக்கு சோதோம் என்கிற வார்த்தையை எப்படி பயன்படுத்துகிறார்கள் என்று ஒரு உதாரணத்திற்குச் சொல்லும்போது, கெட்டுப்போன, கேவலமான, ஒழுக்கக்கேடான எல்லா இடமும் சோதோம் என்று அழைக்கப்படுவது போன்று அப்படிப்பட்ட பழிச் சொல்லாக சோதோம் ஆகிவிட்டது. இந்த இரண்டு ராஜாக்களில் ஒருவன் ஆபிரகாமை ஆசீர்வதிக்கிறான். அவன், “வானத்தையும் பூமியையும் உடையவராகிய உன்னதமான தேவனுடைய ஆசீர்வாதம் ஆபிராமுக்கு உண்டாவதாக” என்று சொன்னது மட்டுமல்லாமல், “உன் சத்துருக்களை உன் கையில் ஒப்புக்கொடுத்த உன்னதமான தேவனுக்கு ஸ்தோத்திரம்” என்று சொன்னான். அக்காலத்தில் ஆபிரகாமைத் தவிர மற்ற எவரும் தேவனைக் குறித்து அறிந்திருப்பார்களா என்பதே நமக்கு சந்தேகமாக இருக்கிறது. ஏனென்றால் அது அப்படிப்பட்ட ஒரு சமுதாயமாக இருந்தது. நோவாவின் வெள்ளத்திற்குப் பிறகு சேம், காம், யாப்பேத் என்று மூன்று பிரிவுகளாக பிரிந்து அப்படித்தான் சமுதாயம் வளர்ச்சி அடைகிறது. அதில் சேமின் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் தான் கர்த்தரை வணங்கி, அவரை தொழுதுகொண்டு ஆவிக்குரிய சந்ததியாக வருகிறார்கள். அவர்கள் கூட பிற்காலத்தில் ஆபிரகாமின் காலத்திற்குள் வரும்போது விக்கிரக ஆராதனைக்காரர்களாக மாறிவிட்டார்கள் என்பதுதான் சரித்திரம் சொல்லுகிற காரியம். ஆனால் சாலேம் என்கிற ஊரிலிருந்து வருகிற மனுஷன் பெரிய ஆவிக்குரிய மனுஷனாய் இருக்கிறான். இவனை பார்ப்பதில் ஆபிரகாமுக்கு எவ்வளவு சந்தோஷமாக இருந்திருக்கும்! நீங்கள் ஞாயிற்றுக்கிழமை சபைக்கு வருகிறீர்கள், மற்ற விசுவாசிகளை சந்திக்கிறீர்கள், ஒருவரையொருவர் சந்தித்து மகிழுகிறீர்கள், ஆராதிக்கிறீர்கள், நாம் ஒன்றாக பாடுகிறோம், ஒருவரையொருவர் ஊக்குவிக்கிறோம், நல்ல வார்த்தைகளைச் சொல்லுகிறோம், ஐக்கியங்கொள்ளுகிறோம், இது எவ்வளவு நன்றாக இருக்கிறது என்று பாருங்கள்! சபை என்பதில் இப்படிப்பட்ட காரியங்கள் நடக்கிறது. அக்காலத்தில் ஆபிரகாமுக்கு சபைகள் கிடையாது. அங்கு ஊர் முழுவதும் விசுவாசிகள் கிடையாது. இன்னும் கேட்டால், ஊர் முழுவதும் அந்நிய தேவர்களை வணங்குகிறவர்கள் தான் அதிகமாக இருக்கிறார்கள். ஆபிரகாம் வித்தியாசமானவனாக, தனித்தன்மை வாய்ந்தவனாக, எவருக்கும் அறியாத தேவனை வணங்குகிறவனாக இருந்தான். இவனோடு ஐக்கியம் கொள்ளுவதற்கோ, தைரியங்கொடுக்கவோ ஆள் கிடையாது, இவனோடு ஜீவனுள்ள தேவனைக் குறித்து பேசக்கூடிய, பகிர்ந்துகொள்ளக்கூடியவர்கள் எவரும் கிடையாது. ஆக மெல்கிசேதேக்கை பார்ப்பதில் அவனுக்கு எவ்வளவு பெரிய சந்தோஷம் இருக்கும் என்று எண்ணிப்பாருங்கள். கர்த்தர் அந்த மனுஷனை அங்கு அனுப்புகிறார். மெல்கிசேதேக்கு ஆபிரகாமை சந்தித்து, ஆசீர்வதித்தது மட்டுமல்ல, தேவன் தான் உன் சத்துருக்களை உன் கையில் ஒப்புக்கொடுத்தார் என்று சொல்லுகிறான். ஆபிரகாமும் அதே நினைவில் தான் வருகிறான். மெல்கிசேதேக்கு அதை உறுதிபண்ணுகிறான்.

அடுத்த ராஜா, அவன் ஒரு காரணத்தோடு வருகிறான். அவன் தேவன் மனுஷன் அல்ல. அவன் சோதோமின் ராஜா. சோதாம் என்றாலே கேடு கெட்ட ஊர். அவன் அதனுடைய ராஜாவாக இருந்தான் என்றால் மிகவும் பொல்லாதவனாக இருந்திருப்பான். ராஜாவைப்போலத்தான் ஜனங்களும் இருப்பார்கள். அவன் ஒழுக்கக்கேடானவனாக, அக்கிரமக்காரனாக இருந்திருப்பான். அதை மனதில் வைக்க வேண்டும். ஏனென்றால் அவன் ஆபிரகாமைப் பார்த்து, “ஜனங்களை எனக்குத் தாரும், பொருள்களை நீர் எடுத்துக்கொள்ளும்” என்கிறான். சிலர் இதை வாசித்துவிட்டு, இவன் எவ்வளவு நல்ல மனுஷன், அவன் உண்மையாகவே ஜனங்களை நேசிக்கிறான், பொருட்களை நீர் எடுத்துக்கொள்ளும் என்கĬ#3007;றான். ஒரு ராஜா இப்படியல்லவா இருக்க வேண்டும் என்கிறார்கள். கிடையாது, ஒரு ராஜா இப்படி இருக்கக்கூடாது. அவன் மிகவும் கணக்காக இருக்கிறான். அவன் நல்லவன் அல்ல, பொல்லாதவன். அவனுக்கு ஒரு காரியம் தெரியும், எந்த ராஜா ஜெயிக்கிறானோ அந்த ராஜா பொருட்களை எல்லாம் எடுத்துக்கொள்வான். பொருட்களை மட்டுமல்ல, ஆட்களையும் அடிமைகளாக எடுத்துக்கொள்வான். இவன் நல்லவன், யோக்கியன், ஜனங்களை எனக்குத் தாரும் என்று வரவில்லை. இதில் ஏதாவது லாபம் கிடைப்பதற்கு ஒரு deal பேசலாம், இவன் ஜெயித்துவிட்டு வந்திருக்கிறானே, என் பொருட்களை எல்லாம் மீட்டுக்கொண்டு வந்திருக்கிறான், இதில் ஏதாவது நமக்கு கிடைக்குமா என்று எண்ணி அவன் வருகிறான். ஜெயித்துவிட்டு வந்திருக்கிறவனிடம் சட்டம் பேச முடியாது, என் பொருட்களை என்னிடம் கொடு என்று கேட்க முடியாது என்பது அவனுக்கு தெரியும். ஜெயித்தவனுக்குத்தான் எல்லாம் சொந்தம். ஆகவே அவன் மெதுவாக ஆரம்பிக்கிறான். ஏனென்றால் மற்ற எல்லா ராஜாக்களைப் போலத்தான் ஆபிரகாமும் இருப்பான், இந்த உலகத்தில் பணம் தானே பெரிய காரியமாய் இருக்கிறது, எவரும் அதை விட்டுக் கொடுக்கமாட்டார்கள் என்று அவன் எண்ணுகிறான். ஆபிரகாமுக்கு முன்னால் வெள்ளியும் பொன்னும் குவித்து வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதை அவன் வேண்டாம் என்று சொல்லுவானா? நாம் கேட்டவுடன் அதைக் கொடுத்துவிடுவானா? நாம் அவனிடம் நிதானமாக பேச வேண்டும் என்று திட்டத்தோடு வந்து “பொருட்களை எல்லாம் நீர் வைத்துக்கொள்ளும், ஆட்களை மட்டும் எனக்குத் தாரும்”
என்கிறான். ஆனால் உலகத்திலேயே அவன் இதுவரை சந்தித்திராத ஒரு புதுவிதமான மனுஷனை சந்திக்கிறான், ஆபிரகாம் தெய்வீகமான மனுஷன், அவன் கர்த்தர் மேல் நம்பிக்கை வைத்த மனுஷன். ஆபிரகாமின் பதில் அவனுக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. 22, 23 ஆகிய வசனங்களைக் கவனியுங்கள்.

அதற்கு, ஆபிராம் சோதோமின் ராஜாவைப் பார்த்து: ஆபிராமை ஐசுவரியவானாக்கினேன் என்று நீர் சொல்லாதபடிக்கு நான் ஒரு சரட்டையாகிலும் பாதரட்சையின் வாரையாகிலும், உமக்கு உண்டானவைகளில் யாதொன்றையாகிலும் எடுத்துக்கொள்ளேன் என்று வானத்தையும் பூமியையும் உடையவராகிய உன்னதமான தேவனாகிய கர்த்தருக்கு நேராக என் கையை உயர்த்துகிறேன்(ஆதியாகமம் 14:22, 23).

ஆபிரகாம், உன்னுடைய பொருள் எதையும் நான் எடுக்கமாட்டேன், என் கரங்களை கர்த்தருக்கு நேராக உயர்த்துகிறேன். ஏனென்றால் உன்னுடைய புத்தி எனக்கு தெரியும், நீ பொல்லாதவன், உன்னால் நான் ஐசுவரியவானான் என்று நீ சொல்லுவாய். அதனாலேயே நான் எதையும் எடுக்கமாட்டேன் என்று சொல்லிவிட்டான். ஆபிரகாம் அந்த பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டால், சோதோமின் ராஜா தான் ஆபிரகாமை ஐசுவரியவானாக்கினான் என்று பெயராகி விடும். கர்த்தருக்கு கிடைக்க வேண்டிய மகிமை கொஞ்சங்கூட மற்றவனுக்கு கிடைக்கக்கூடாது என்பதில் அவன் தீர்மானமாய் இருக்கிறான். கையை கர்த்தருக்கு நேராக உயர்த்துவது என்பது அநேகருக்கு விளங்குவதில்லை. கையை உயர்த்துவது என்பது பெரிய அர்த்தமுள்ள ஒரு காரியம். நான் கையை கர்த்தருக்கு நேராக உயர்த்தும்போது அதனுடைய அர்த்தம் என்ன? எனக்கு எல்லாம் அவரிடத்திலிருந்து வருகிறது, என்னுடைய தேவைகளை எல்லாம் சந்திக்கிறவர் அவர், அவர் எனக்கு போதுமானவர், அவர்தான் என்னுடைய ஆதாரம், என்னுடைய பாதுகாப்பிற்கும் பராமரிப்பிற்கும் அவர் தான் ஆதாரம், கர்த்தரிடத்திலிருந்து தான் இந்த வெற்றி வந்தது, அவரைத்தான் நான் நோக்கிப் பார்க்கிறேன், அவருடைய உதவி, அவருடைய கிருபை, அவருடைய வல்லமை இதுதான் என்னை காப்பாற்றுகிறது, என் தேவைகளையெல்லாம் சந்திக்கிறது என்பதை காட்டுவதற்காகத்தான் கையை மேலே உயர்த்துகிறோம். நாம் கையை அவரிடம் உயர்த்துகிற மக்களாய் மாறிவிட்டால், கையை வேறு எவரிடமும் நீட்டுகிற அவசியம் நமக்கு ஏற்படாது. நான் கையை நீட்டி வாழப்போகிறேனா, கையை உயர்த்தி வாழப்போகிறேனா என்று ஒவ்வொரு கிறிஸ்தவனும் ஒரு பெரிய ஆவிக்குரிய தீர்மானத்தை எடுக்க வேண்டும். ஆபிரகாம் எகிப்துக்குப் போனவுடன், எல்லாம் தேவனிடமிருந்து தான் வருகிறது, எல்லாம் அவருடைய கிருபை, எல்லாம் அவருடைய வல்லமை, நான் அவரை நம்ப வேண்டும், அவர் சொல்லுகிற இடத்திற்குப் போய், அவர் சொல்லுவதைச் செய்ய வேண்டும், நான் சுயமாக ஒன்றும் செய்யக்கூடாது என்கிற பெரிய பாடத்தை கற்றுக்கொண்டான். ஆகவேதான் அவன் சோதோமின் ராஜாவிடம், என் கையை ஆண்டவருக்கு நேராக உயர்த்திவிட்டேன், ஆகவே உன்னிடம் ஒரு பாதரட்சையின் வாரைக்கூட வாங்கமாட்டேன். உனக்குச் சொந்தமான எதுவும் எனக்கு வேண்டாம், ஏனென்றால் உன்னுடைய புத்தி எனக்கு தெரியும். நான் தான் ஆபிரகாமை பணக்காரனாக ஆக்கினேன் என்று நீ சொல்லுவாய் என்கிறான்.

இதில் மிக முக்கியமான காரியம் என்னவென்றால், ஒரு மனுஷன் எப்படி அப்படிச் சொல்ல முடியும்? வெள்ளியும் பொன்னும் அவனுக்கு முன்பாக குவிந்து கிடக்கிறது. எந்த மனுஷனாவது அதை வேண்டாம் என்று சொல்லுவானா? ஒரு மனுஷனுக்குள் எப்படி அப்படிப்பட்ட ஒரு ஆவிக்குரிய தன்மை வருகிறது? இதற்கு ஒரு காரணம் இருக்கிறது. ஆனால் அந்த காரணம் மட்டுமல்ல, அதற்கு இரண்டு அறிகுறிகளும் இருக்கிறது. காரணம் என்னவென்றால், அவன் தேவனோடு நெருங்கிவிட்டான். தேவன் யார், அவருடைய அன்பு எப்படிப்பட்டது, அவர் எவ்வளவு நல்லவர், எவ்வளவு பெரியவர், அவர் எவ்வளவு பெரிய காரியங்களை எனக்கு செய்ய முடியும், அவர் தான் எனக்கு எல்லாவற்றையும் கொடுக்கிறார் என்பதை அவன் அறிந்துகொண்டான். அவன் தேவனோடுகூட ஐக்கியமாகி விட்டதால் வெள்ளியையும் பொன்னையும் குவித்து வைத்தாலும் அது அவனுக்கு பெரிய கவர்ச்சியாக இல்லை. தேவனை அறியாதவர்கள் தான் வெள்ளியையும் பொன்னையும் குவித்து வைத்தவுடன், “ஆ இவ்வளவு இருக்கிறதே!” என்று சொல்லி, அதில் கொஞ்சத்தை எடுத்து வைத்துக்கொள்வார்கள். அவன் அதின்மேல் கண்களை வைத்தால் அதிலிருந்து எடுக்கவே முடியாது. ஏனென்றால் கர்த்தர் எவ்வளவு பெரியவர், நல்லவர், என்னை எவ்வளவு ஆசீர்வதிப்பார். இந்த குவியல் ஒன்றுமே கிடையாது, அவர் எல்லாவற்றையும் எனக்கு தருகிறவர், இது போன்று ஆயிரம் மடங்கு குவியலை எனக்கு தரக்கூடியவர் அவர், ஆகவே இந்த குவியலின் மீது கவர்ச்சி ஏற்பட வாய்ப்பில்லை என்கிற வெளிப்பாடு அவனுக்கு இல்லை. ஆபிரகாம் வித்தியாசமானவனாகி விட்டான். அவன் புறப்பட்டு வந்தான், வேறு மாதிரி இருந்தான். ஆனால் இப்போது அவனுக்கு சில அனுபவங்கள் கிடைத்திருக்கிறது. அவன் சில காரியங்களை அறிந்துகொண்டான். விசுவாசத்தில் வளருகிறான், அவன் வேறொரு நிலைக்கு போய்விட்டான். நான் கர்த்தரை பிடித்துக்கொள்ளப் போகிறேன். அவரைப் பிடித்துக்கொண்டால் இந்த பொருட்களும் வரும், இதற்கு அதிகமாகவும் வரும், ஆகவே இவற்றால் நான் கவர்ந்திழுக்கப்படப் போவதில்லை என்பதை தீர்மானிக்கிறான். பொருளாசை என்பதை எப்படி மேற்கொள்வது? கர்த்தர் மீது ஆசையை வைக்க வேண்டும். அதைச் செய்யும்போது அங்கு பொருளாசைக்கு இடமே கிடையாது. நாம் ஆரோக்கியமான கிறிஸ்தவர்களாக இருக்கலாம். பொருள்களை அனுபவிக்கிறவர்களாக இருக்கலாம், ஆனால் அதன் மீது ஆசை வைக்காதவர்களாக இருக்கலாம். அவன் தான் உண்மையான கிறிஸ்தவன். அவருடைய வார்த்தையை நம்பலாம், அந்த வார்த்தை இருக்கிற வரைக்கும் கர்த்தர் எனக்கு எல்லாவற்றையும் செய்வார், என்னை கைவிடமாட்டார் என்கிற நம்பிக்கை ஒரு மனுஷனுக்குள் வந்துவிட்டால் எந்த பொருளாசையையும், எவ்வளவு வெள்ளியையும் பொன்னையும் கொண்டுவந்து குவித்தாலும் அவன் அதனிடம் போகாமல் தேவனிடம் தான் போவான். ஆபிரகாமுக்கு பெரிய ஆவிக்குரிய போதனை நடக்கிறது. அவனுக்குள் பெரிய உணர்வும், மறுமலர்ச்சியும் உண்டாகிறது. அவன் அதை எப்படி வெளிப்படுத்துகிறான் என்று பாருங்கள். இது மிகவும் முக்கியம். அவன் கர்த்தரை முழுமையாக நம்புகிறவனாக மாறிவிட்டான். ஆபிரகாம் கானான் தேசத்தில் போய் பிரச்சனைகளை சந்திக்கும்போது தன்னை பாதுகாக்கிறவர், பராமரிக்கிறவர் தேவன் என்பதை கண்டுபிடித்துவிட்டான். அவன் எகிப்திலும் அதை கண்டுபிடித்தான், இப்போது இங்கும் கண்டுபிடித்து விட்டான். அவன் அதை உறுதியாக நம்புகிறான். ஆகவே இந்த பொருள்கள் எல்லாம் அவனுக்கு ஒன்றுமே கிடையாது. எல்லாம் கர்த்தரிடமிருந்து வருகிறது என்று அவனுக்கு தெரியும். இவ்வளவு பெரிய வெற்றியைத் தந்தவரால் பொருட்களை எவ்வளவு வேண்டுமென்றாலும் தர முடியும் என்பதை அவன் நம்புகிறான்.

அவன் தான் மறுமலர்ச்சி அடைந்ததை இரண்டு விதத்தில் காண்பிக்கிறான். ஒன்று, 19-ஆம் வசனத்தில், “வானத்தையும் பூமியையும் உடையவராகிய உன்னதமான தேவனுடைய ஆசீர்வாதம் ஆபிராமுக்கு உண்டாவதாக” என்று மெல்கிசேதேக்கு அவனை ஆசீர்வதிக்கிறார்.  அடுத்தது, 20-ஆம் வசனத்தில் இப்படியாக வாசிக்கிறோம்: “உன் சத்துருக்களை உன் கையில் ஒப்புக்கொடுத்த உன்னதமான தேவனுக்கு ஸ்தோத்திரம் என்று சொன்னான். இவனுக்கு ஆபிராம் எல்லாவற்றிலும் தசமபாகம் கொடுத்தான்”. தசமபாகம் என்கிற வார்த்தை வேதவசனத்தில் முதல் முறையாக இப்போதுதான் வருகிறது. ஆகவே இதை கவனிக்க வேண்டும். தசமபாகம் என்று சொன்னவுடனேயே அநேகர், அது மோசேயின் கீழ் இருந்தவர்களுக்கு நியாயப்பிரமாணத்தில் ஒரு சட்டமாக இருந்தது. அது நியாயப்பிரமாணத்தோடு ஒழிந்துபோய் விட்டது. இப்போது இயேசு வந்துவிட்டார். நாம் நியாயப்பிரமாணத்தின் கீழ் இல்லை, கிருபையின் கீழ் இருக்கிறோம். ஆகவே இன்றைக்கு தசமபாகம் என்பதெல்லாம் கிடையாது என்று சொல்லுகிறார்கள். ஆபிரகாம் தசமபாகம் கொடுத்தது நியாயப்பிரமாணத்தின் கீழே அல்ல. நியாயப்பிரமாணம் வருவதற்கு நூற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக ஆபிரகாமுடைய வாழ்க்கையிலே அவன் முதல் முதலாக தசமபாகம் கொடுத்ததாக எழுதப்பட்டிருக்கிறது. ஆகவே இது நியாயப்பிரமாணத்தின் கீழே வந்தது என்று சொல்லுவது தவறு. இது நியாயப்பிரமாணம் வருவதற்கு முன்பாகவே இருக்கிற ஒன்று. நியாயப்பிரமாணத்தின் கீழ் இது சட்டமாக மாற்றப்பட்டது. ஆக, ஆபிரகாம் தசமபாகம் கொடுக்க ஆரம்பிக்கிறான். ஏன் அவன் தசமபாகம் கொடுக்கிறான்? அநேகர் இதைப் பற்றி அதிகமாக வாதிடுகிறார்கள். “இன்றைக்கு நாம் தசமபாகம் கொடுக்க தேவையில்லை, தசமபாகம் என்கிற concept தவறானது” என்கிறார்கள். ஆபிரகாம் ஏன் தசமபாகம் கொடுத்தான் என்பது எனக்கு விளங்குகிறது. அதை கொடுக்கக்கூடாது என்று சொல்லுகிறவர்கள் ஏன் கொடுப்பதில்லை என்பதும் எனக்கு விளங்குகிறது. ஏனென்றால் ஆபிரகாமுக்கு ஒரு புதிய உணர்வு உண்டாகி விட்டது. கர்த்தர் தான் எல்லாவற்றிற்கும் ஆதாரம், எல்லாம் கர்த்தரிடத்திலிருந்து எனக்கு வருகிறது என்பதை அவன் நம்புவதால் கர்த்தர் அவனுக்கு கொடுத்த எல்லாவற்றிலும் முதலானவற்றையும், சிறந்ததையும் எடுத்து வைத்து கொடுக்கிறான். அவன் எதற்கு அப்படி கொடுக்கிறான்? மெல்கிசேதேக்கு அவனிடம் வந்து, ஆபிரகாம் நீ பெரிய ஐசுவரியவான் என்று கேள்விப்பட்டேன், நான் எங்களுடைய ஊரில் ஊழியம் செய்து கொண்டிருக்கிறேன், நான் சாலேம் என்கிற ஊரிலிருந்து வருகிறேன், ஏதாவது காணிக்கை கொடுப்பாயா என்று கேட்க வந்திருக்கிறேன். நீ கொஞ்சம் தசமபாகம் கொடுத்தால், நான் அதை எடுத்துக்கொண்டு போய் ஊழியம் செய்ய முடியும் என்று fund rising பண்ணுவதற்கு அவர் வரவில்லை, ஆபிரகாம் அதற்கு மாறுத்தரமாக தசமபாகம் கொடுக்கவில்லை. மெல்கிசேதேக்கு ஒரு ராஜா, ஆபிரகாமை விட பெரியவன். பெரியவன் தான் சிறியவனை ஆசீர்வதிக்க முடியும். மெல்கிசேதேக்கு ஆபிரகாமை ஆசீர்வதிக்கிறான். அவன் ஆபிரகாமை விட பெரியவன். அவன் ஆபிரகாமிடம் பணம் கேட்பதற்காக வரவில்லை. ஆனால் ஆபிரகாம் அவனிடம் தசமபாகத்தைக் கொடுத்து ஆசீர்வாதத்தை வாங்கிக் கொள்கிறான். ஆபிரகாம் எதற்கு தசமபாகம் கொடுக்கிறான்? அதில் ஏதோ ஒரு symbolism இருக்கிறது, அது என்ன? ஆபிரகாம் தசமபாகம் கொடுக்கும்போது மெல்கிசேதேக்கு அவனிடம், “தேவன் உன் சத்துருக்களை உன் கையில் ஒப்புக்கொடுத்தார்” என்கிறான். ஆபிரகாம் தசமபாகத்தை எடுத்துக்கொண்டு வந்து மெல்கிசேதேக்கிடம் கொடுத்து, நீர் சொல்லுவது முற்றிலும் உண்மை. எனக்கு உள்ளது எல்லாவற்றையும் கர்த்தர் தான் கொடுத்தார். நான் அதை பூரணமாக ஆமோதிக்கிறேன். அதற்கு அடையாளமாக இதைத் தருகிறேன் என்று சொல்லி அப்படித்தான் இதைக் கொடுத்தான். மெல்கிசேதேக்கிடம் இல்லை என்பதினாலோ, அவன் கேட்டு வந்ததினாலோ, அவனுக்கு ஊழியத்திற்கு பிரயோஜனமாய் இருக்கும் என்பதினாலோ ஆபிரகாம் தசமபாகம் கொடுக்கவில்லை. மாறாக, கர்த்தர் எனக்கு எல்லாவற்றையும் கொடுத்தார், அதெல்லாம் அவரிடமிருந்து வந்தது. ஆகவே அதற்கு அடையாளமாக முதலானவைகளையும், சிறந்தவைகளையும் கர்த்தருக்கு தருகிறேன் என்று சொல்லி கொடுக்கிறான்.

அமெரிக்காவில் தசமபாகத்தைப் பற்றி ஆராய்ச்சி செய்திருக்கிறார்கள். அங்கு சபைகளில் 25% பேர் தான் தசமபாகம் செலுத்துகிறார்கள் என்கிறார்கள். இதைக் கேட்டு பிரசங்கியார்கள், 75% பேர் தரவில்லையே என்று கோபப்படுகிறார்கள். அவர்கள் விசுவாசிகளிடம், நீ தசமபாகம் கொடுக்கவில்லையே, ஆகவே அதை மருத்துவமனையில் போய் கொடுப்பாய், உன் கை ஒடிந்துபோகும், அப்போது நீ செலவு செய்வாய் என்று ஜனங்களை மிரட்டுகிறார்கள#3021;. அப்படிச் சொல்லுவது தவறு. ஏனென்றால் அப்படிச் சொல்லுவதால் எவரும் கொடுக்கப்போவதில்லை. இன்னும் சிலர் ஊழியத்திற்காக தேவைப்படுகிறது, பொருட்கள் வாங்க தேவைப்படுகிறது என்று தேவையைச் சொல்லி கொடுக்கச் சொல்லுகிறார்கள். அமெரிக்காவில் 75% பேர் தசமபாகம் தராததற்குக் காரணம் என்னவென்றால், கர்த்தர் தான் தங்களுக்கு ஆதாரம் என்பதை அவர்கள் மெய்யாகவே நம்பவில்லை. அவர்கள் நம்பினால் அதைக் கொடுப்பதில் எந்த பிரச்சனையும் இருக்காது. நான் எல்லாவற்றையும் கர்த்தரிடத்திலிருந்து பெறுகிறேன், என் திறமை, ஆற்றல், புத்தி, சாமர்த்தியம், யோக்கியதை அல்ல. எனக்கு எல்லாவற்றையும் தருவது இவைகள் அல்ல. கர்த்தருடைய கிருபை எனக்கு எல்லாவற்றையும் தருகிறது. அவரிடத்திலிருந்து தான் எல்லாம் உண்டாகிறது. அவர் இல்லையென்றால் நான் மூச்சு கூட விட முடியாது, எனக்கு எந்த திறமையும் இருக்காது, எந்த வாசலும் திறக்காது, எனக்கு எதுவும் நடக்காது என்று ஒரு மனுஷன் மெய்யாகவே நம்பினால் தசமபாகம் கொடுப்பதில் அவனுக்கு எந்த பிரச்சனையும் இருக்காது. அவன் தரவில்லை என்றால் அவனை திட்டி எந்த பிரயோஜனமும் கிடையாது. அவன் தரவில்லை என்றால் கர்த்தர் தான் ஆதாரம் என்பதை நன்றாக போதிக்க வேண்டும். கர்த்தர் இல்லாமல் நாம் ஒன்றுமில்லை, கர்த்தருடைய கிருபையினால் தான் நாம் நிர்மூலமாகாமல் இருக்கிறோம், இம்மட்டும் நடத்தப்பட்டு வருகிறோம், நம்முடைய தேவைகள் எல்லாம் சந்திக்கப்பட்டு வருகிறது, நாம் ஜெயம் பெறுகிறோம் என்பதை விளக்கி தெளிவாக போதிக்க வேண்டும். ஏனென்றால் இது விளங்கவில்லையென்றால் அவர்கள் கொடுக்கமாட்டார்கள். அதே வேளையில் விளங்கினால் செய்யாமல் இருக்கமாட்டார்கள். ஆகவேதான் நான், கர்த்தர் நல்லவர், அவர் நம் தேவைகளைச் சந்திக்கிறார், அவர் தான் நமக்கு ஆதாரமாயிருக்கிறார், அவரிடத்திலிருந்துதான் எல்லாம் வருகிறது என்பதை தெளிவாக போதிக்கிறேன். ஏனென்றால் ஆபிரகாம் போன்ற ஒரு மனுஷன் ஆவிக்குரிய ஜீவியத்தில் விசுவாசத்தில் வளர ஆரம்பித்து விட்டால், 318 பேரை கூட்டிக்கொண்டு போய் நான்கு ராஜாக்களை ஜெயித்து வந்து அப்படிப்பட்ட அனுபவத்தை ருசிபார்க்கும்போது கொடுப்பது தானாக வருகிறது. ஆக, ஆபிரகாம் கொடுப்பதின் மூலமாக தசமபாகத்தை வெளிப்படுத்துகிறான்.

இரண்டாவது, அந்த சாலேமின் ராஜா வரும்போது எப்படி வருகிறான் என்று 18-ஆம் வசனத்தில் வாசிக்கிறோம்.

அன்றியும், உன்னதமான தேவனுடைய ஆசாரியனாயிருந்த சாலேமின் ராஜாவாகிய மெல்கிசேதேக்கு அப்பமும் திராட்சரசமும் கொண்டுவந்து(ஆதியாகமம் 14:18).

இதைக் கேட்டவுடன் திருவிருந்து ஞாபகம் தான் வருகிறது. பழைய ஏற்பாட்டிலேயே ஒரு திருவிருந்து ஆராதனை போல நடந்திருக்கிறது. அன்றைக்கு திருவிருந்து என்றால் என்னவென்றே எவருக்கும் தெரியாது. மெல்கிசேதேக்கு அப்பமும் திராட்சரசமும் கொண்டுவந்து, ஆபிரகாமுக்கும் அவனோடு இருக்கிறவர்களுக்கும் தருகிறான். அவர்கள் எல்லாரும் உட்கார்ந்து சாப்பிட்டிருந்திருப்பார்கள் போல. அது எதையோ ஒன்றை குறிக்கிறது. இல்லையென்றால் அவன் எதற்கு அப்பமும் திராட்சரசமும் கொண்டுவர வேண்டும்? அவன் கொண்டுவந்தது மட்டுமல்ல, இவர்கள் எதற்கு அதை வாங்கி சாப்பிட வேண்டும்? அதுமட்டுமல்லாமல், அது ஏன் வேதத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்க வேண்டும்? அப்பம் என்பது ஜீவனைக் குறிக்கிறது. இயேசு ஐந்து அப்பம் இரண்டு மீனைக் கொண்டு ஐயாயிரம் பேரை போஷித்த பிறகு, “நானே ஜீவ அப்பம்” என்கிறார். அவர் தன்னையே ஒரு அப்பத்திற்கு ஒப்பிட்டுப் பேசுகிறார். என் மாம்சத்தைப் புசித்து, இரத்தத்தைப் பானம்பண்ணாதவனுக்கு என்னிடத்தில் பங்கு இல்லை என்றார். என்னுடைய மாம்சம் கல்வாரி சிலுவையிலே அடிக்கப்படுவதின் மூலமாக, என்னுடைய இரத்தம் சிந்தப்படுவதின் மூலமாக உங்களுக்கு வாழ்வு உண்டாகிறது என்கிறார். ஆக அப்பம் என்பது ஜீவனைக் குறிக்கிறது. திராட்சரசம் என்பது சந்தோஷத்தைக் குறிக்கிறது. மெல்கிசேதேக்கு அப்பத்தையும் திராட்சரசத்தையும் கொண்டுவருகிறான். அதை எல்லாரும் சாப்பிடுகிறார்கள். அது எதைக் குறிக்கிறது? எங்களுடைய வாழ்வும் சந்தோஷமும் எங்கள் தேவனாகிய கர்த்தரிடத்திலிருந்து வருகிறது. அன்றைக்கு அவர்களுக்கு சிலுவை விளங்காமல் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் அப்பம் ஜீவனைக் குறிக்கிறது, திராட்சரசம் சந்தோஷத்தைக் குறிக்கிறது என்பது விளங்கியிருக்க வேண்டும். அவர்கள் அதைப் புசிக்கிறார்கள். அவர்கள் புசிக்கும்போது என்ன அர்த்தத்தில் புசிக்கிறார்கள்? எங்களுடைய மகிழ்ச்சி, ஜீவன் இதெல்லாம் தேவனாகிய கர்த்தரோடு இருக்கிற உறவிலிருந்து வருகிறது என்று எண்ணி புசிக்கிறார்கள். ஆக இதெல்லாம் நடந்ததினால் தான் ஆபிரகாம் கைகளை தேவனிடம் உயர்த்துகிறான். அவன் கர்த்தர் தன் ஆதாரம் என்று பூரணமாக நம்புகிறான். அவரிடத்திலிருந்துதான் எல்லா வாழ்வையும், சந்தோஷத்தையும் பெற்றிருக்கிறான் என்பதை உணர்ந்து அப்பத்தையும், திராட்சரசத்தையும் புசிக்கிறான். ஆகவேதான் அவனால் அந்த வெள்ளியையும் பொன்னையும் வேண்டாம் என்று சொல்ல முடிகிறது. ஏனென்றால், எனக்கு அவர் தான் வேண்டும். அவர் இருந்தால் இதெல்லாம் ஒரு பிரச்சனையே கிடையாது. நீ இதை எடுத்துக்கொண்டு போ. அவர் எனக்கு இதை விட அதிகமாக தர முடியும். வானத்தையும் பூமியையும் உடையவராகிய தேவனுக்கு நேராக என்னுடைய கரங்களை உயர்த்துகிறேன் என்கிறான்.

சிலர், “நீங்கள் அல்லேலூயா கூட்டத்தாரா?” என்று கேட்கிறார்கள். அவர்கள், இவர்கள் கூச்சல் போடுகிற கூட்டத்தார் என்று எண்ணுகிறார்கள். 112-ஆம் சங்கீதத்தில் முதல் வார்த்தை ‘அல்லேலூயா’ என்று வருகிறது. அதற்கு பிறகு வருகிற வசனங்கள் ல்லாம் எதற்காக அல்லேலூயா என்று சொல்லுகிறது. அந்த வசனங்களை வாசிப்போம்.

“கர்த்தருக்குப் பயந்து, அவருடைய கட்டளைகளில் மிகவும் பிரியமாயிருக்கிற மனுஷன் பாக்கியவான். அவன் சந்ததி பூமியில் பலத்திருக்கும், செம்மையானவர்களின் வம்சம் ஆசீர்வதிக்கப்படும். ஆஸ்தியும் ஐசுவரியமும் அவன் வீட்டிலிருக்கும்; அவனுடைய நீதி என்றைக்கும் நிற்கும். செம்மையானவர்களுக்கு இருளிலே வெளிச்சம் உதிக்கும்; அவன் இரக்கமும் மனஉருக்கமும் நீதியுமுள்ளவன். இரங்கிக் கடன்கொடுத்து, தன் காரியங்களை நியாயமானபடி நடப்பிக்கிற மனுஷன் பாக்கியவான். அவன் என்றென்றைக்கும் அசைக்கப்படாதிருப்பான்; நீதிமான் நித்திய கீர்த்தியுள்ளவன். துர்ச்செய்தியைக் கேட்கிறதினால் பயப்படான்; அவன் இருதயம் கர்த்தரை நம்பித் திடனாயிருக்கும். அவன் இருதயம் உறுதியாயிருக்கும்; அவன் தன் சத்துருக்களில் சரிக்கட்டுதலைக் காணுமட்டும் பயப்படாதிருப்பான். வாரியிறைத்தான், ஏழைகளுக்குக் கொடுத்தான், அவனுடைய நீதி என்றென்றைக்கும் நிற்கும்; அவன் கொம்பு மகிமையாய் உயர்த்தப்படும். துன்மார்க்கன் அதைக் கண்டு மனமடிவாகி, தன் பற்களைக் கடித்துக் கரைந்துபோவான்; துன்மார்க்கருடைய ஆசை அழியும்” (சங்கீதம் 112: 1-10).

நம்மை அல்லேலூயா கூட்டம் என்று சொல்லுகிற உலகத்திற்கு இது விளங்கினால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்! அவர்களும் நம்மோடு சேர்ந்து அல்லேலூயா என்று சொல்லுவார்கள். இந்த விஷயத்தைச் சொன்னால் அல்லேலூயா தானாக வரும்.

கர்த்தர் மீது பற்று அதிகமாகி விட்டால் உலகத்தில் எந்த காரியத்தின் மீதும் பற்று வரவே வராது. அதுதான் பரதேசியின் வாழ்க்கை. அவர்கள்தான் சரியான ஆபிரகாமின் பிள்ளைகள். நாம் ஆபிரகாமின் பிள்ளைகள். நாம் இந்த உலகத்தில் பரதேசிகளாய் சஞ்சரிக்கிறோம். அப்படியென்றால் ஒன்றும் இல்லாதவர்களாய் இருக்கிறோம் என்று அர்த்தம் அல்ல, எல்லாவற்றையும் உடையவர்களாய் இருக்கிறோம், இருந்தாலும் எதன் மீதும் பற்று இல்லாதவர்களாக இருக்கிறோம்.  

QR code
Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency