0 item - ₹0.00

விசுவாச வாழ்க்கை (பாகம் 55) - யோசுவாவின் விசுவாசம்: எரிகோவின் மதில்கள் #2

Sunday Tamil Service - 15 SEP 19

Transcript

“விசுவாசத்தினாலே எரிகோ பட்டணத்தின் மதில்கள் ஏழுநாள் சுற்றிவரப்பட்டு விழுந்தது” (எபிரெயர் 11:30).

எபிரெயர் 11-ஆம் அதிகாரத்திலிருந்து விசுவாச வாழ்க்கையைக் குறித்துப் போதித்து வருகிறோம். அன்றைக்கு யூத மார்க்கத்திலிருந்து கிறிஸ்தவத்தை தழுவின கிறிஸ்தவர்கள் முதல் நூற்றாண்டிலே யூத மார்க்கத்தினரால் நிந்திக்கப்பட்டு கேவலப்படுத்தப்படுகிறார்கள். மோசே, ஆரோன் போன்றவர்கள் நமக்கு இருக்கிறார்கள், கர்த்தர் பத்து கற்பனைகளை நமக்கு கொடுத்தார், அதுமட்டுமல்லாமல் ஒரு தேவாலயம், அதில் பண்டிகைகள், பலிகள் என்று அநேக முறைமைகள் நமக்கு இருக்கிறது. அதையெல்லாம் விட்டுவிட்டு சிலுவையில் இரண்டு கள்வர்கள் மத்தியில் தொங்கின ஒரு மனுஷனை ஆண்டவர், இரட்சகர் என ஏற்றுக்கொண்டு அவரை வணங்குகிறீர்களா என்று அவர்களை நிந்திக்கிறார்கள். அதன் மத்தியில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறவர்கள் மன சோர்வடைந்து, நாம் சரியான தீர்மானம் எடுத்தோமா, இயேசுவை விசுவாசிப்பது சரிதானா என்று சிந்தித்து வேதனைப்படுகிறார்கள். எபிரெயர் நிருபத்தின் ஆசிரியர் அவர்களை ஆறுதல்படுத்தும்படி, பெலப்படுத்தும்படியாக இதை எழுதுகிறார். இதுதான் எபிரெயர் நிருபம் எழுதப்பட்டதின் நோக்கம். இயேசு மோசேயைக் காட்டிலும், ஆரோனைக் காட்டிலும் பெரியவர், பழைய உடன்படிக்கையை விட புதிய உடன்படிக்கை மேலானது, நீங்கள் வெட்கப்பட வேண்டியதில்லை, இதைவிட்டு திரும்பிப் போக வேண்டுமென்று யோசிக்காதீர்கள், நீங்கள் நல்லதிற்குத்தான் வந்திருக்கிறீர்கள் என்று சொல்லுவதுதான் அவருடைய நோக்கம். அதில் 11-ஆம் அதிகாரம் மிக முக்கியமானது, இது விசுவாசத்தைப் பற்றி போதிக்கிற அதிகாரம். பின்வாங்காமல் எப்படி விசுவாசத்தில் தொடர்ந்து நிற்க வேண்டும் என்பதை சொல்லுகிறார். இதிலே ஆபிரகாம், மோசே ஆகியோரைப் பற்றியெல்லாம் பார்த்தோம். இதிலிருந்து விசுவாச பாடங்களை அதிகமாக கற்றுக்கொண்டோம். இப்பொழுது எரிகோ பட்டணத்தின் மதில்கள் விழுந்ததைக் குறித்து சொல்லுகிறார்.

இதை நாம் எப்படி புரிந்துகொள்வது? இதிலிருந்து பாடங்களை எப்படி கற்றுக்கொள்வது? அப்போஸ்தலனாகிய பவுலைப் போன்று அன்றைக்கு போதித்தவர்கள் இஸ்ரவேல் ஜனங்களுக்கு எகிப்தில் நடந்தது, பிறகு அவர்கள் அதிலிருந்து வெளியே வந்தது, சிவந்த சமுத்திரத்தைக் கடந்தது, வனாந்திரத்திலே பிரயாணப்பட்டது, கானான் தேசத்திற்குள் நுழைந்தது, அதை சுதந்தரித்தது, இதையெல்லாம் போதனைக்கு எப்படி பயன்படுத்தினார்கள் என்பதை நாம் கவனிக்க வேண்டும். நாமும் அதைப்போன்று தான் போதிக்க வேண்டும். அவர்கள் அப்படி போதித்தார்கள் என்றால் அதுதான் முறை. 1 கொரிந்தியர் 10-ஆம் அதிகாரத்தில் முதல் 10 வசனங்களில் அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் இவ்விதமாகச் சொல்லுகிறார்: இஸ்ரவேல் ஜனங்களுக்கு நடந்த காரியங்கள் எல்லாம் நமக்கு திருஷ்டாந்தங்களாய் இருக்கின்றன. அதாவது, அவை நமக்கு ஏதோ ஒன்றைப் போதிக்கின்றன. அவை சில காரியங்களை நமக்கு எடுத்துக்காட்டுகின்றன. அவைகள் சில காரியங்களை முன்னறிவிக்கிறது. சிவந்த சமுத்திரத்தை கடந்ததையும், மன்னாவை புசித்ததையும், கற்பாறையிலிருந்து தண்ணீர் வந்து குடித்ததையும் சொல்லுகிறார்கள். அவையெல்லாம் சில காரியங்களை நமக்கு எடுத்துக்காட்டுகிறது, போதிக்கிறது. எரிகோ மதில்கள் விழுந்ததைதையும் நாம் அப்படித்தான் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். அது நமக்கு விசுவாசத்தைக் குறித்து சில காரியங்களை எடுத்துக்காட்டுகிறது என்கிற விதத்தில் தான் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அப்படி பார்க்கும்போது அது விசுவாசத்தைக் குறித்து நமக்கு என்ன போதிக்கிறது? எரிகோவின் மதில்கள் விசுவாசத்தினாலே விழுந்தது என்று இங்கு சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. சுற்றி வந்தாலே சுவர் விழுந்துவிடுமா? அது அப்பேர்ப்பட்ட சுவரா? அதின் மீது ரதங்களை பந்தயம் விடுகிற அளவிற்கு அது அகலமானது. வானளாவிய உயரம் என்று வேதத்திலேயே சொல்லியிருக்கிறது. அது அவ்வளவு உயரமான, அகலமான சுவர். ஏழுநாள் சுற்றி வந்தால் அது விழுந்து விடுமா? அது விசுவாசத்தினாலே விழுந்தது என்று எபிரெயர் நிருபத்தின் ஆசிரியர் சொல்லுகிறார். விசுவாசம் என்பது ஒரு மாபெரும் சக்தி. அது செய்ய முடியாததை நடப்பிக்கிற ஒரு சக்தி. ஆகவே இதிலிருந்து விசுவாசத்தைக் குறித்து சில காரியங்களை நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். கடந்த வாரம் ஒரு காரியத்தைப் பார்த்தோம். கர்த்தருடைய வழிகளுக்கும் நம்முடைய வழிகளுக்கும் பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது. அவருடைய வழிகள் நம்முடைய வழிகளைக் காட்டிலும் முற்றிலும் வித்தியாசமானதாய் இருக்கிறது. ஆகவேதான் அவருடைய வார்த்தைக்குச் செல்கிறோம். அவருடைய வார்த்தை நமக்கு கொடுக்கப்படுகிறது. அவர் தம் வார்த்தையைக் குறித்த வெளிச்சத்தை நமக்கு தருகிறார். அதன் மூலமாக நம்முடைய வழிகளும், நினைவுகளும் அவருடைய வழிகள், நினைவுகளைப்போல மாறுகிறது. இல்லையென்றால் விசுவாச வாழ்க்கை வாழ முடியாது. நாம் நம்முடைய அளவில் யோசிப்போம், செய்வோம், எதிர்பார்ப்போம்; கர்த்தர் தம்முடைய அளவில் செய்வார். விசுவாசத்தில் வாழ வேண்டுமென்றால் முதல் ஆறு நாட்கள் ஒரு முறையும், ஏழாம் நாள் ஏழு முறையும் சுற்றி வா, நான் சொல்லும்போது எக்காளம் ஊது, ஆர்ப்பரி, சுவர் விழும் என்று சொன்னால் எவரும் அதைச் செய்யமாட்டார்கள். ஆனால் கர்த்தருடைய காரியங்களைப் புரிந்துகொள்ளும்போது நாம் அதைச் செய்ய ஆரம்பிக்கிறோம்.

இன்றைக்கு விசுவாசத்தைப் பற்றி இன்னொரு காரியத்தைப் பார்ப்போம். விசுவாசத்தின் அடிப்படை என்ன என்பதை இது காண்பிக்கிறது. அவர்களுடைய விசுவாசம் எதின் அடிப்படையில் இருக்கிறது என்பதை இன்றைக்கு பார்க்கப்போகிறோம். நாம் அதைப் பார்க்கும்போது சில காரியங்களை இங்கே கவனிக்க வேண்டும். யோசுவா 6:2-ஐ பார்ப்போம். அதிலே விசுவாசத்தின் மகா முக்கியமான அம்சம் என்ன என்பதைப் பார்க்க வேண்டும்.

“கர்த்தர் யோசுவாவை நோக்கி: இதோ, எரிகோவையும் அதின் ராஜாவையும் யுத்தவீரரையும் உன் கையில் ஒப்புக்கொடுத்தேன்” (யோசுவா 6:2).

இப்படிச் சொல்லிவிட்டு அடுத்த சில வசனங்களில் ஆறு நாட்கள் ஒவ்வொரு முறையும், ஏழாவது நாள் ஏழு முறையும் சுற்றி வாருங்கள். பிறகு எக்காளத்தை ஊதி, சத்தமிடுங்கள், அப்போது சுவர் விழும் என்கிறார். அதுவரைக்கும் எவரும் பேசக்கூடாது என்கிறார். இந்த 2-ஆம் வசனம் மிகவும் முக்கியம். இதைத்தான் இன்றைக்கு கவனிக்கப்போகிறோம். கர்த்தர் நடந்து முடிந்ததைப்போல சொல்லுகிறார். அதில் ‘இதோ’ என்கிற வார்த்தை முக்கியம். ஆங்கிலத்தில் ‘see’ என்று மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்கள். அதாவது, இதோ பார் என்கிறார். இதோ பார் என்று சொல்லி, அந்த பட்டணத்தையும், அதின் ராஜாவையும், அதின் யுத்த வீரரையும் உன் கையில் ஒப்புக்கொடுத்தேன் என்கிறார். ஆனால் இன்னும் ஒப்புக்கொடுக்கவில்லை. பட்டணம் எதிரிகளின் கையில் தான் இருக்கிறது. அந்த ராஜா தான் பட்டணத்தை தன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்திருக்கிறான். யுத்த வீரர்களும் இவர்களிடம் வந்து சரணடையவில்லை. இவர்கள் அவர்களிடம் போரிட்டு ஜெயிக்கவில்லை, எதுவும் நடக்கவில்லை, எல்லாம் அப்படியே தான் இருக்கிறது. பட்டணம் பூட்டப்பட்ட நிலையில் இருக்கிறது. உள்ளே எவரும் போக முடியாது, வெளியே எவரும் வர முடியாது என்று இதற்கு முந்தைய வசனம் சொல்லுகிறது. பட்டணம் அவர்களுடைய கையில் தான் இருக்கிறது. இன்னும் இவர்களுடைய கைக்கு அது வரவில்லை. ஆனால் கர்த்தர், அதின் ராஜாவையும், யுத்த வீரர்களையும், பட்டணத்தையும் உன் கையில் ஒப்புக்கொடுத்தேன் என்கிறார். கர்த்தர் எப்படி அப்படி சொல்ல முடியும்? கர்த்தர் மட்டும் தான் அப்படி சொல்ல முடியும். அப்படி சொல்லுவதற்கு அவருக்கு அந்த luxury இருக்கிறது. கொடுத்தேன் என்று அவர் தான் சொல்ல முடியும். அநேக வேளைகளில் அவர் அப்படித்தான் பேசுகிறார். சென்ற முறை மோசேயின் கீழ் அவர்கள் கானான் தேசத்திற்குள் நுழையப்போகும்போது உளவு பார்ப்பதற்கு பன்னிரண்டு பேரை அனுப்பினார்கள். அப்போதும் அவர், “இந்த தேசத்தை உனக்குக் கொடுத்தேன்” என்று சொன்னார். அவர் கொடுப்பேன் என்று சொல்லவில்லை, மாறாக கொடுத்தேன் என்கிறார். அவர் எப்படி அப்படிச் சொல்ல முடியும்? ஏனென்றால் அவர் தேவன். அவர் வாயைத் திறந்து ஒன்றைச் சொன்னார் என்றால் அதை செய்து முடித்ததாக நாம் எடுத்துக்கொள்ளலாம். நாம் பொதுவாக அப்படிச் சொல்லமாட்டோம். முடியுமா, முடியாதா என்று பார்த்து பிறகு அதைப் பேசுவோம் என்று எண்ணுவோம். ஏனென்றால் சில வேளைகளில் முடிகிறது, சில வேளைகளில் முடியாமல் போய் விடுகிறது. ஆனால் தேவனுக்கு நிச்சயமாக முடியும் என்று தெரியும். அவருக்கு அந்த luxury இருக்கிறது. அவர் நினைத்தால் அது நடந்து முடிந்ததைப் போலத்தான். ஏனென்றால் அவர் நினைத்துவிட்டார். அவர் நினைத்ததை சாதிக்க முடியும். அவர் சர்வ வல்லவர்.

அவர், “உனக்கு ஒப்புக்கொடுத்தேன், அதைப் பார்” என்கிறார். அதுதான் மிகவும் முக்கியம். ஏனென்றால் அதை கைப்பற்றுவதற்கு முன் நான் உனக்கு எதை கைப்பற்றக் கொடுத்தேன் என்பதைப் பார் என்கிறார். ‘பார்’ என்பதை சிலர், “இது என்ன pshycological seeing போன்றதா? அது நம் கையில் கிடைப்பதற்கு முன் கற்பனை செய்து பார்த்துக்கொள்ள வேண்டுமா? நீங்கள் என்ன போதிக்கிறீர்கள்? இது என்ன கிறிஸ்தவ போதனையா?” என்று கேட்கிறார்கள். கிடையாது. இதில் pshycology கிடையாது, மந்திரம் கிடையாது. ஆக ‘பார்’ என்றால் எதைப் பார்க்கச் சொல்லுகிறார்? நான் உனக்கு தர முடியும் என்பதை நீ பார், நான் சர்வ வல்லவர், உண்மையுள்ளவர், என்னால் முடியும், நான் அதை உன் கையில் கொடுப்பதைப் பார், அதை விசுவாசி என்கிறார். இதை எப்படி கையாளுவது என்பதை நாம் கவனிக்க வேண்டும். இவையெல்லாம் நமக்கு திருஷ்டாந்தங்களாய் இருக்கிறது. தேவன் தன்னுடைய பார்வையில் அதை செய்து முடித்ததாக பார்க்கிறார். ஆகவே நாம் இதை எப்படி எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்றால், இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் பஸ்காவை அனுசரித்து, இரத்தத்தைப் பூசி அப்படித்தான் மரணத்திலிருந்து தப்பினார்கள். எகிப்தில் எல்லாருடைய வீட்டிலும் மரணம் சம்பவித்தது, ஆனால் இவர்களுடைய வீட்டில் மட்டும் மரணம் இல்லை. இவர்களுக்கு பதிலாக ஒரு ஆட்டுக்குட்டி செத்தது. அதுதான் இரட்சிப்பு. அது இரட்சிப்பை சித்தரித்தது. அவர்கள் அப்படித்தான் இரட்சிக்கப்பட்டார்கள். அவர்கள் அன்றுதான் வெளியே வந்தார்கள். பிறகு சிவந்த சமுத்திரத்தைக் கடந்தார்கள். அது பாவம், பிசாசு என்பவைகளின் வல்லமையிலிருந்து கிடைத்த பூரண விடுதலை. இன்றைக்கு பார்க்கிற எதிரியை இனி ஒருபோதும் காணமாட்டாய் என்று சொல்லி கர்த்தர் விடுவித்தார். ஆக இரட்சிக்கப்பட்டாகி விட்டது; பாவம், பிசாசு என்பவைகளின் வல்லமையிலிருந்து முற்றிலுமான விடுதலையை பெற்றாகி விட்டது. அப்படி விடுதலை பெற்ற கிறிஸ்தவர்கள் அடுத்தது என்ன செய்ய வேண்டும்? இதுதான் பிரசங்கியார்களுக்கும் விளங்குவதில்லை, ஜனங்களுக்கும் விளங்குவதில்லை. அவர்கள் இரட்சிக்கப்பட்டு சபையில் வந்து சேர்ந்தவுடன் “இயேசு சீக்கிரம் வருகிறார், நீ பரலோகம் போவாயா, போகமாட்டாயா?” என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இரட்சிக்கப்படுவதற்கும், இயேசு திரும்ப வந்து நம்மை அழைத்துக்கொண்டு போவதற்கும் நடுவே நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் என்ன செய்தார்களோ அதை செய்ய வேண்டும். கானான் தேசத்திற்குள் போய் கர்த்தர் நமக்குக் கொடுக்க விரும்புகிற அத்தனையையும் சுதந்தரித்துக்கொள்ள வேண்டும். இதை எப்படி வியாக்கியானம் பண்ணுவது? இவர்கள் எரிகோ பட்டணத்திற்கு வெளியே நிற்கிறார்கள். கர்த்தர் இவர்களிடம், “இதோ பார், எரிகோ பட்டணத்தையும் அதின் ராஜாவையும், யுத்த வ#3008;ரர்களையும் உன் கையில் ஒப்புக்கொடுத்தேன், நீ அதை சுதந்தரித்துக்கொள்” என்று சொல்லுகிறார். அது நமக்கு எதை காண்பிக்கிறது? அது எதற்கு திருஷ்டாந்தமாய் இருக்கிறது? தேவன் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவைக் கொண்டு கல்வாரி சிலுவையின் மூலமாக நமக்காக செய்து முடித்தவைகளைப் பார்க்க வேண்டும், அதை நாம் சுதந்தரித்துக்கொள்ள வேண்டும். இந்த வசனம் அதைப் பற்றியது. அப்படித்தான் இதை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். அதுதான் நியாயம். ஏனென்றால் இது நம்முடைய வாழ்க்கைக்கு திருஷ்டாந்தமாய் இருக்கிறது. ஆக ‘இதோ பார்’ என்றால் ‘கிறிஸ்து உனக்காக செய்து முடித்தவைகளைப் பார்’ என்று அர்த்தம். ஏசாயா சொல்லுவதை அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் மேற்கோள் காட்டுகிறார். “தேவன் தம்மில் அன்புகூருகிறவர்களுக்கு ஆயத்தம்பண்ணினவைகளைக் கண் காணவுமில்லை, காது கேட்கவுமில்லை, அவைகள் மனுஷனுடைய இருதயத்தில் தோன்றவுமில்லை” (1 கொரிந்தியர் 2:9) என்று சொல்லுகிறார். ஆனால் நாம் புதிய ஏற்பாட்டுக் காலத்தில் வாழுகிறோம். புதிய உடன்படிக்கையின் மேன்மை என்னவென்றால், எவருமே கண்டிராத, கேட்டிராத, எந்த இருதயத்திற்கும் தோன்றாத இந்த அற்புதமான காரியங்களை இப்போது நாம் கண்டுகொள்ள முடியும், கேட்க முடியும், அறிந்துகொள்ள முடியும். எப்படி? நமக்கோ ஆவியானவர் அவைகளை வெளிப்படுத்துகிறார். அதைத்தான் 10-ஆம் வசனம் சொல்லுகிறது. இதுதான் ‘பார்’ என்பதின் அர்த்தம்.

இன்றைக்கு கிறிஸ்தவர்கள் எந்த கண்ணுக்கும் புலப்படாத, எந்த காதுக்கும் கேட்டிராத, எந்த இருதயத்திற்கும் தோன்றிராத காரியங்களை காண முடியும். தேவன் கல்வாரி சிலுவையிலே இயேசுவைக் கொண்டு நமக்காக செய்து முடித்த காரியங்களை நாம் காண முடியும், அறிந்துகொள்ள முடியும். இன்னும் சொல்லப்போனால், அவர் செய்து முடித்திருக்கிறார் என்பதைப் பார்த்து அறிந்துகொண்டால் தான் சுதந்தரித்துக்கொள்ள முடியும். அது நம் கண்களுக்கு புலப்பட வேண்டும், ஆவியானவர் நம் கண்களைத் திறக்க வேண்டும். ஆகவேதான் கடந்த போதனையில் வசனம் கொடுக்கப்படுகிறது, ஆவியானவர் வசனத்தைக் குறித்த வெளிச்சத்தை நமக்குத் தருகிறார் என்று சொன்னேன். நம்மால் பார்க்க முடியும். பாவமன்னிப்பு, நாம் தேவனுடைய பிள்ளை என்பது நமக்கு கொடுக்கப்பட்டிருக்கிற சொத்து என்பதை பார்த்துவிட்டீர்களா? அது உங்களுடைய பிறப்புரிமை என்பதை பார்த்துவிட்டீர்களா? இந்த உலகத்தில் எதுவும் அதை மாற்ற முடியாது என்பதைப் பார்த்துவிட்டீர்களா? சுகம் மறுபிறப்பில் நமக்கு கிடைத்துள்ள பாக்கியம், சிலாக்கியம் என்பதை பார்த்துவிட்டீர்களா? ஐசுவரியம், தரித்திரத்திலிருந்து விடுதலை, தேவன் உங்களுடைய தேவைகளை எல்லாம் சந்திப்பது, போதுமானவருக்கு அதிகமானவராய் இருப்பது என்பது நமக்கு கிடைத்த ஒரு சிலாக்கியம் என்பதை உங்களுடைய கண்கள் காண்கிறதா? அதை அப்படி பார்க்கிறீர்களா? சிலர், “கர்த்தர் ஏதாவது செய்வார் என்று நம்புகிறேன்” என்று சொல்லுகிறார்கள். ஆனால் கர்த்தர் செய்து முடித்துவிட்டார் என்பதுதான் சத்தியம்.

கர்த்தர் யோசுவாவைப் பார்த்து, “பார், எரிகோவையும், அதின் ராஜாவையும், யுத்த வீரர்களையும் உன் கையில் ஒப்புக்கொடுத்தேன்” என்கிறார். இன்றைக்கு நாம் அதை எப்படி எடுத்துக்கொள்வது? கல்வாரி சிலுவையையும், அதில் தொங்கின இயேசுவையும், அங்கு தேவன் உனக்காக செய்து முடித்தவைகளையும் பார் என்று அப்படி எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். நாம் ஒரு பெரிய வாஞ்சையோடும், ஜெபத்தோடும் வர வேண்டும். ஆண்டவரே, என் கண்களைத் திறந்தருளும், என்னைப் பார்க்கும்படி செய்தருளும், பார்த்தால் தானே எனக்கு விடுதலை உண்டாகும், பார்ப்பதைத்தான் நான் அடைய முடியும். எதைப் பார்க்கிறேனோ, எதை விசுவாசிக்கிறேனோ, எதை நம்புகிறேனோ அதைத்தான் நான் அடைய முடியும். பார்க்க முடியவில்லை என்றால் பெற்றுக்கொள்ள முடியாது. கர்த்தாவே, எனக்கு பார்க்க உதவி செய்யும், என் கண்களைத் திறந்தருளும், இந்த வசனம் பிரசங்கிக்கப்படும்போது நான் அதைக் காணும்படிச் செய்யும், என்னுடைய வெற்றியையும், விடுதலையையும், எதிர்காலத்தையும் காணச் செய்யும். என்னுடைய தோல்விகள் எல்லாம் ஜெயமாக மாறுவதையும், நான் உயர்வதையும், உம்முடைய கிருபை எனக்கு போதுமானதற்கும் அதிகமாய் இருக்கிறதையும் காணும்படிச் செய்யும் என்று ஜெபிக்க வேண்டும். அப்படித்தான் நாம் பார்க்க வேண்டும், சத்தியத்தைக் கேட்க வேண்டும். அதைப் புரிந்துகொள்வதின் மூலமாக எந்த கண்ணும் கண்டிராத, எந்த காதும் கேட்டிராத, எந்த மனுஷனுடைய இருதயத்திற்கும் தோன்றியிராதவைகளை ஆவியானவருடைய உதவியோடு பார்க்க வேண்டும். நடப்பதற்கு முன் அதைப் பார்க்க வேண்டும். அது என்னுடையது என்று பார்த்தால் தான் அதை எடுப்பீர்கள். நாம் அதைப் பார்க்க வேண்டும், கர்த்தர் எனக்காக கொடுத்திருக்கிறார் என்பதை விசுவாசிக்க வேண்டும். அதைத்தான் “Finished work of Christ” என்று சொல்லுகிறோம். அதாவது, கிறிஸ்து நமக்காக செய்து முடித்தவைகள். அதுதான் கிறிஸ்தவ சத்தியத்தின் சாராம்சம். ஆக விசுவாசத்தின் சாராம்சம் என்ன? தேவன் நமக்காக கல்வாரி சிலுவையின் மூலமாக இயேசுவைக் கொண்டு செய்து முடித்தவைகள் தான் விசுவாசத்தின் சாராம்சம்.

வேதம் இதை இன்னொரு விதத்தில் போதிக்கிறது. அது என்னவென்றால், இளைப்பாறுதலுக்குள் பிரவேசியுங்கள் என்று போதிக்கிறது. இளைப்பாறுதல் என்று வேதம் என்ன அர்த்தத்தில் சொல்லுகிறது? உனக்கு இரட்சிப்பும், விடுதலையும் உண்டாவதற்கு நீ பிரயாசப்படாதே, அதையும் இதையும் செய்து தேவனுடைய தயவைப் பெற முயற்சிக்காதே, ஏனென்றால் அது அப்படி உண்டாவதில்லை. அவர் செய்து முடித்திருக்கிறார், ஆகவே நீ பிரயாசப்படுவதற்குப் பதிலாக இப்போது வேறொரு விதமான பிரயாசத்தில் இறங்கு என்கிறார். அது என்ன பிரயாசம்? அவர் செய்து முடித்ததை பார்ப்பதற்கு ஒரு பிரயாசம் தேவை. நாம் ஏதோ புண்ணியம் செய்து, அதன் மூலம் இரட்சிப்படைய வேண்டும் என்பது நம்முடைய பிரயாசம் அல்ல. நம்முடைய பிரயாசம் வேறு விதமான பிரயாசம். கர்த்தர் எனக்காக செய்து முடித்தவைகளை நான் காண வேண்டும் என்கிற அந்த பிரயாசம் நமக்கு உண்டாக வேண்டும். அதற்கு ஒரு முயற்சி எடு, அதற்காக தீவிர முயற்சியில் இறங்கு, அந்த இளைப்பாறுதலுக்குள் பிரவேசிக்காமல் போய் விடாதே, நான் உனக்காக ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கிற கானான் தேசத்திற்குள் நுழையாமல் போய்விடாதே, ஒரு சந்ததியே நுழையாமல் போய்விட்டது, அவர்கள் அதை இழந்துவிட்டார்கள் என்கிறார். கர்த்தர் எல்லாவற்றையும் ஏற்படுத்தி வைத்துவிட்டு அவர்களை அழைத்து வந்தார். அவர்கள் எல்கை வரை வந்துவிட்டார்கள். ஆனால் அதன் பிறகு அவநம்பிக்கையில் உள்ளே நுழைய முடியாமல் வனாந்திரத்திலேயே செத்துப்போனார்கள், நீங்கள் அதுபோல செய்துவிடாதீர்கள் என்று எபிரெயர் 4-ஆம் அதிகாரத்தில் போதிக்கிறார். இப்போது அடுத்த தலைமுறையினர் யோசுவாவின் கீழ் எரிகோ பட்டணத்தின் அருகே இரண்டாம் முறையாக வந்திருக்கிறார்கள். ஆகவே முதல் முறை என்ன நடந்தது என்பதையும் பார்க்க வேண்டும். அந்த முறை எல்லாம் தோல்வியாகி விட்டது. தேவன் நமக்காக செய்து முடித்தவைகளை நாம் விசுவாசிக்கும்போது அதைப் பெற்றுக்கொள்ள எவ்வளவு பெரிய சுவர் தடையாக இருந்தாலும் அது தடையாய் இருக்க முடியாது, எந்த ஆயுதங்களும் நம்மை தடை செய்ய முடியாது. ஏனென்றால் கர்த்தர் அதை நமக்கு கொடுக்க தீர்மானித்து விட்டார் என்றால் எதுவும் தடைசெய்ய முடியாது. நாம் விசுவாசித்தால் அதை அடைந்துகொள்ளலாம். அதுதான் எரிகோ பட்டணத்தின் மதில்கள் விழுகிற கதை. அதற்குள் பிரவேசிக்காமல் விட்டு விடாதீர்கள் என்பதுதான் subject. எதற்குள் பிரவேசிக்க வேண்டும்? அந்த இளைப்பாறுதலுக்குள் பிரவேசியுங்கள். இளைப்பாறுதல் என்றால் என்ன? அவர் செய்து முடித்தவைகள். நாம் பிரயாசப்படுவது அல்ல. அவர் நமக்காக செய்து முடித்து, ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கிறவைகளை பெற்றனுபவிக்கிற சந்தோஷத்திற்குள் பிரவேசி என்கிறார். வேதம் இதை ஆதியாகமத்திலிருந்தே போதிக்கிறது. ஆதியாகமம் 2-ஆம் அதிகாரத்திற்குச் செல்வோம்.

இந்த இளைப்பாறுதலைத்தான் வேதவசனம் ஓய்வுநாள் என்கிற கருத்தை (concept) அறிமுகப்படுத்தி போதிக்கிறது. ஓய்வுநாள் என்பது வேதத்தில் மிகவும் பிரதானமான theme. அது ஆதியாகமம் 2-ஆம் அதிகாரத்தில் ஆரம்பித்து, பிறகு மோசேயின் காலத்தில் சட்டமாகி, அதை ஜனங்கள் அனுசரித்து, பின் ஒவ்வொரு ஏழாவது வருஷத்தையும் ஓய்வு வருஷம் என்று அனுசரித்து, ஒவ்வொரு ஐம்பதாவது வருஷத்தையும் ஓய்வு வருஷம் என்று அனுசரித்து, பிறகு இயேசு இந்த பூமிக்கு வந்தபின் இவருக்கும் பரிசேயர்களுக்கும் எப்போதும் ஓய்வுநாள் சண்டை தான் நடக்கிறது. இயேசு ஓய்வுநாளில் சுகமளித்துவிட்டார், ஓய்வுநாள் கட்டளையை மீறிவிட்டார் என்று ஓய்வுநாளைப் பற்றி சண்டை உண்டாகிறது. இயேசு என்ன பிரசங்கிக்கிறார் என்று பார்த்தால், “வருத்தப்பட்டுப் பாரஞ்சுமக்கிறவர்களே, நீங்கள் எல்லாரும் என்னிடத்தில் வாருங்கள், நான் உங்களுக்கு இளைப்பாறுதலைத் தருவேன்” என்கிறார். இயேசுவினுடைய செய்தி என்ன? இந்த இளைப்பாறுதலை உங்களுக்காக ஏற்படுத்தியிருக்கிறேன். நீங்கள் ஒன்றும் செய்ய வேண்டியதில்லை. நான் ஏற்படுத்தி வைத்திருப்பதற்குள் பிரவேசியுங்கள் என்பதுதான் அவருடைய செய்தி. ஆக இன்றைக்கு அதைப் பார்ப்போம். ஆதியாகமம் 2-ஆம் அதிகாரத்திற்கு திருப்புங்கள். இளைப்பாறுதல், ஓய்வுநாள் என்கிற concept-ஐ எப்படி அறிமுகப்படுத்துகிறார்கள் என்று பாருங்கள். ஆதியாகமம் 2:1-ஐ பாருங்கள்.

“இவ்விதமாக வானமும் பூமியும், அவைகளின் சர்வசேனையும் உண்டாக்கப்பட்டுத் தீர்ந்தன” (ஆதியாகமம் 2:1).

ஆதியாகமம் 1-ஆம் அதிகாரத்தில் சிருஷ்டிப்பைப் பற்றி நமக்குச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. எல்லாம் உண்டாக்கப்பட்டு தீர்ந்தன.

“தேவன் தாம் செய்த தம்முடைய கிரியையை ஏழாம் நாளிலே நிறைவேற்றி, தாம் உண்டாக்கின தம்முடைய கிரியைகளையெல்லாம் முடித்தபின்பு, ஏழாம் நாளிலே ஓய்ந்திருந்தார்” (ஆதியாகமம் 2:2).

தேவன் சிருஷ்டிப்பு வேலையை முடித்துவிட்டார். அவர் ஆறுநாட்களில் எல்லாவற்றையும் முடித்துவிட்டு ஏழாம் நாளில் ஓய்வெடுக்கிறார். கர்த்தருக்கு ஏன் ஓய்வு தேவை? அவர் ஆறு நாட்கள் கஷ்டப்பட்டு வேலை செய்து களைப்படைந்ததினால் ஓய்வு எடுத்தாரா? வேதம், “தேவன் சோர்ந்துபோவதுமில்லை, இளைப்படைவதுமில்லை, இதை நீ அறியாயோ, இதை நீ கேட்டதில்லையோ” (ஏசாயா 40:28) என்று சொல்லுகிறது. அவர் களைப்படையாத தேவன். அப்பேர்ப்பட்டவருக்கு ஏன் ஓய்வு தேவைப்பட்டது? ஏன் அவர் ஏழாம் நாள் ஓய்ந்திருந்தார்? அவர் களைப்படைந்து ஓய்ந்திருக்கவில்லை.  இது வேறு விதமான ஓய்வு. ஓய்வில் இரண்டு விதமான ஓய்வு இருக்கிறது. ஒன்று, ஆறு நாட்கள் தொடர்ந்து வேலை செய்து ஏழாம் நாள் வேலை செய்யாமலிருப்பது. ஏனென்றால் ஆறுநாட்களும் வேலை செய்ததினால் களைப்படைந்திருப்போம், ஒருநாள் விடுமுறை எடுத்து பிறகு ஆரம்பிப்பது என்பது அது ஒருவிதமான ஓய்வு. இங்கு சொல்லப்பட்டிருப்பது அப்படிப்பட்ட ஓய்வு அல்ல. வேதவல்லுனர்கள் இதை “ideal rest” என்று சொல்லுகிறார்கள். ஆறுநாட்கள் வேலை செய்து, ஏழாம் நாள் ஓய்வு எடுப்பது என்பது இயல்பான ஓய்வு. தேவன் எடுத்த ஓய்வை ideal rest என்று சொல்லுகிறார்கள். இது தேவன் தாமே அனுபவிக்கிற ஓய்வு. ஓய்வே தேவைப்படாது என்கிற நிலையிலிருக்கிற, களைப்படையாத சர்வ வல்லமையுள்ள தேவன் ஓய்வு எடுக்கிறார். இதைத்தான் ideal rest என்கிறார்கள். இது சரியான ஓய்வு. ஏன் தேவன் ஓய்ந்திருந்தார்? தாம் எல்லாவற்றையும் செய்து முடித்ததினால் அவர் ஓய்ந்திருந்தார். தேவன் ஆறாம் நாளில் கடைசியாக மனுஷனை உண்டாக்கினார். மோசே தான் இதை எழுதியிருக்கிறார். அவர்களுடைய பின்னணியிலிருந்து வேதவசனங்கள் வருகிறது. அதை வைத்துதான் நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அவர்கள் ஏழாம் நாள் ஓய்வுநாள் என்பதை எப்படி அனுசரித்தார்கள்? நாம் ஏழாம் நாள் என்பதை எப்படி கணக்கிடுவோம்? அன்றைக்கு இருந்த அவர்களுடைய கணக்கின்படி சனிக்கிழமை ஏழாம் நாள் என்றால் சனிக்கிழமை காலையிலிருந்து அந்த நாளை கணக்கிடுவோம். ஆனால் அவர்கள் அப்படி கணக்கிடவில்லை. ஆறாவது நாள் சாயங்காலம் சூரியன் மறையும்போதுதான் அவர்களுக்கு ஏழாம் நாள் ஆரம்பிக்கிறது. அடுத்த நாள் சாயங்காலம் சூரியன் மறையும் வரை ஓய்வுநாள். அவர்களுடைய கணக்கின்படி ஒருநாள் என்பது காலையிலிருந்து அடுத்த நாள் காலை வரைக்கும் அல்ல, சாயங்காலத்திலிருந்து அடுத்த நாள் சாயங்காலம் வரைக்கும். ஆக இயேசுவின் காலத்தில் ஓய்வுநாளை அனுசரித்தவர்கள் வெள்ளிக்கிழமை சாயங்காலத்திலிருந்து சனிக்கிழமை சாயங்காலம் வரைக்கும் அனுசரிக்கிறார்கள். இன்றைக்கும் யூதர்கள் ஓய்வுநாளை அனுசரிக்கும்போது வெள்ளிக்கிழமை சாயங்காலமே ஆரம்பித்துவிடுவார்கள். சனிக்கிழமை சாயங்காலம் வரைக்கும் அவர்களுக்கு ஓய்வுநாள்.  

அப்படி பார்த்தால் தேவன் மனுஷனை வெள்ளிக்கிழமை சாயங்காலம் உண்டாக்கினார் என்றால் மனுஷன் தன் வாழ்க்கையிலே முதன் முதல் கண்டது ஓய்வுநாளைத்தான். தேவன் மனுஷனுக்கு முதலில் ஓய்வைத்தான் அறிமுகப்படுத்துகிறார். மனுஷன் தேவனிடம், “ஆண்டவரே, இன்று program எ#2958;ன்ன? நான் எங்கு போக வேண்டும்? நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? நான் வேலைக்கு தயாராக இருக்கிறேன்” என்று கேட்டிருப்பான். அதற்கு அவர், “வேலையே இல்லையே, செய்வதற்கு ஒன்றுமே இல்லையே” என்று சொல்லியிருப்பார். ஏன் எதுவும் இல்லை? ஏனென்றால் தேவன், நான் உனக்காக எல்லாவற்றையும் செய்து முடித்துவிட்டேன். ஆகவே நான் ஓய்வு எடுக்கப்போகிறேன், நீயும் என்னோடுகூட ஓய்வில் பிரவேசி என்கிறார். ஆக மனுஷனும் தேவனோடு ஓய்வு எடுக்கிறான். அவன் வாழ்க்கையில் முதன் முதலாக அனுபவித்தது என்னவென்றால் ஓய்வுதான். அது வேலை செய்து களைப்படைந்ததால் வந்த ஓய்வு அல்ல. ஆதாம் தேவனுடைய ஓய்வை அனுபவித்தான். அதைத்தான் ideal rest என்கிறோம். அந்த ஓய்வு எப்படிப்பட்டது? தேவன் களைப்படைவதில்லை, அவருக்கு ஓய்வே தேவையில்லை. அவர் ஏன் ஓய்வை அனுபவித்தார்? அவர் எல்லாவற்றையும் செய்து முடித்துவிட்டார், இனி அவர் செய்ய வேண்டியது ஒன்றுமில்லை, அதினால் அவர் ஓய்வை அனுபவிக்கிறார். அந்த ஓய்வை அவன் அனுபவித்தான். அவன் அந்த ஓய்விற்குள் தான் பிரவேசித்தான் என்றால் அந்த ஓய்வு எப்படிப்பட்டது? அவன் எதிற்குள் பிரவேசித்தான்? அவர் எல்லாவற்றையும் செய்து முடித்துவிட்டார். அதை அனுபவிக்கிற வாழ்க்கைக்குள் பிரவேசித்தார். அவர் ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கிற எல்லா காரியங்களையும் அனுபவித்து, அதிலே மகிழ்ந்து வாழும் ஒரு நிலையை அடைகிறான். அதுதான் ஓய்வு. மனுஷனுடைய வாழ்க்கையில் முதலில் நடந்தது எது? அவன் பிரயாசப்பட்டு அதையும் இதையும் செய்து தண்ணீருக்காக வரிசையில் நிற்கவில்லை, அரிசி வாங்குவதற்காக ரேஷன் கடை திறந்துவிட்டதா என்று பார்க்கவில்லை. எல்லாம் தயாராக இருக்கிறது. அவன் செய்வதற்கு ஒன்றுமே இல்லை. அவர் எல்லாவற்றையும் செய்து முடித்துவிட்டார். அதை சாப்பிடுவதும், அனுபவிப்பதும் தான் இவனுடைய வேலை. இதையெல்லாம் பெற்றனுபவிப்பதுதான் அவனுடைய ஓய்வு. உன் ஓய்வு எப்படியிருந்தது என்று அவனிடம் கேட்டால் அவன், “நன்றாக அனுபவித்தேன்” என்று சொல்லுவான். கர்த்தர் எல்லாவற்றையும் மனுஷனுக்காக உண்டாக்கிவிட்டு, அந்த இளைப்பாறுதலுக்குள் அவனை பிரவேசிக்கப்பண்ணுகிறார், அவனும் ஓய்விற்குள் பிரவேசிக்கிறான். அவனுடைய ஓய்வு எப்படிப்பட்டதாய் இருந்தது? தேவன் அவனுக்காக செய்து முடித்த எல்லா காரியத்தையும் பெற்று அனுபவித்து அதிலே மகிழுகிறான். அதுதான் ஓய்வு.

பின்நாளில் மோசேயின் காலத்தில் ஓய்வுநாளில் வேலை செய்யக்கூடாது என்று ஒரு சட்டமே கொண்டுவந்து விட்டார்கள். அதினால் இவர்கள் legalistic-ஆக ஆகிவிட்டார்கள். அவர்கள் சட்டத்திட்டத்தை பேச ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். ஓய்வுநாளில் உழவு செய்யக்கூடாது, அறுக்கக்கூடாது என்று சொல்லிவிட்டார்கள். உழவு செய்யக்கூடாது என்று சொன்னவுடன் ஓய்வுநாளில் நாற்காலியை தள்ளி வைக்கக்கூடாது என்றார்கள். ஏனென்றால் அது நிலத்தை உழுவதற்குச் சமம் என்றார்கள். அறுக்கக்கூடாது என்று சொன்னவுடன் ஓய்வுநாளில் கண்ணாடியில் முகத்தைப் பார்க்கக்கூடாது என்றார்கள். ஏனென்றால் தலையில் வெள்ளை முடி இருந்து அதைப் பிடுங்கினால் அது அறுவடை செய்வதற்குச் சமம் என்றார்கள். இப்படி அவர்கள் சட்டத்திட்டங்களைப் பேசி ஓய்வுநாளை எப்படி அனுபவிக்க வேண்டுமோ அப்படி அனுபவிக்காமல், கர்த்தர் எதை சொல்ல வந்தாரோ அதைப் பிடித்துக்கொள்ளாமல், இதைச் செய்யாதே, அதைச் செய்யாதே என்று மத ரீதியான காரியங்களைச் சொன்னார்கள். கடைசியில் இயேசு இந்த உலகத்திற்கு வந்தபோது அவர் ஓய்வுநாளில் சுகமாக்கினதைப் பார்த்து, இவர் தீர்க்கதரிசியே அல்ல, இவர் தீர்க்கதரிசியாக இருந்தால் ஓய்வுநாளில் சுகமாக்கியிருக்கமாட்டாரே என்றார்கள். ஒருமுறை இயேசு குருடன் ஒருவனிடம், தரையில் எச்சியைத் துப்பி சேறுண்டாக்கி அவனுடைய கண்களில் பூசி சீலோவாம் குளத்தில் போய் கழுவி விட்டு வா என்றார். இயேசு ஏன் இப்படிச் செய்தார்? யூதர்களை வருத்தப்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காகவே இப்படிச் செய்தார். ஓய்வுநாள் என்றால் என்னவென்று அவர்களை சத்தியத்தை உணர வைக்க வேண்டும் என்பதற்காக அப்படிச் செய்திருக்கிறார். ஏனென்றால் அப்போதுதான் அவர்கள் கேள்வி கேட்பார்கள். அவர்கள் கேள்வி கேட்டால் நாம் பதில் சொல்லலாம், அப்போதுதான் ஓய்வுநாள் என்றால் தேவன் நமக்காக செய்து முடித்தவைகள் என்கிற உண்மையான சத்தியம் அவர்களுக்கு விளங்கும் என்று வேண்டுமேன்றே அதைச் செய்தார்.

தேவன் ஏன் ஓய்வுநாளைக் கொடுத்தார்? வாரத்தில் ஒருநாள் ஏன் ஓய்வு எடுக்கும்படிச் சொன்னார்? அதை ஏன் சட்டமாகக் கொண்டுவந்தார்? ஏன் ஏழு வருஷத்தில் ஒரு வருஷத்தை ஓய்வு வருஷமாக அனுசரிக்க சொன்னார்? அன்றைக்கு வாரத்தில் ஒருநாள் ஓய்வு என்பது கூட எவரும் கேள்விப்பட்டதே கிடையாது. ஏழு நாட்கள் வேலை செய்தால் தான் ஏழு நாட்கள் சாப்பிட முடியும் என்று ஒரு நியதி இருந்தது. ஆறு நாட்கள் வேலை செய்தால் ஆறு நாட்கள் தான் சாப்பிட முடியும். அந்த காலக்கட்டத்தில் உலகத்தில் எந்த கலாச்சாரத்திலும் பின்பற்றப்படாத ஒரு முறையை தேவன் உண்டுபண்ணுகிறார். ஏழு நாட்களில் ஆறு நாட்கள் மட்டும் வேலை செய்துவிட்டு எப்படி ஏழாவது நாள் சாப்பிடுவது? என்று எல்லாரும் கேட்டிருப்பார்கள். ஆனால் ஏழு நாட்கள் வேலை செய்கிற எல்லா தேசங்களைக் காட்டிலும் இஸ்ரவேல் தேசத்தார் பணக்கார தேசமாக இருக்கிறார்கள். மற்றவர்களுக்கு கடன் கொடுக்கிற தேசமாக இருக்கிறார்கள். இருந்தாலும் அவர்களுக்கு ஓய்வுநாளைப் பற்றி விளங்கவில்லை. ஓய்வு நாள் எதைப் பற்றி சொல்லுகிறது? தேவன் எல்லாவற்றையும் எனக்காக செய்து முடித்திருக்கிறார் என்பதை சொல்லுகிறது என்பதை எவரும் பார்க்கவே இல்லை. இவர்கள் ஓய்வுநாளை வெறும் சட்டமாக அனுசரிக்கிறார்கள். வேலை செய்யக்கூடாது என்பதை அனுசரிக்கிறார்கள், ஆனால் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதே கவனிப்பதே இல்லை. கடைசியில் உங்களுக்கு ஒருநாள் ஓய்வு போதாது, ஒரு வருஷமே ஓய்வு எடுத்துக்கொள் என்று சொல்லிவிட்டார். நாம் ஒரு வருஷம் ஓய்வு எடுத்தால் யார் நமக்கு சாப்பாடு கொடுப்பார்கள் என்று ஜனங்கள் கேட்டார்கள். கர்த்தர் சொன்னார், அதுதான் point, சாப்பாடு உன்னுடைய வியர்வையினால் வருவதில்லை. என்னுடைய ஆசீர்வாதத்தினால் வருகிறது. நீ அதை விளங்கிக்கொள்ளாததினால் தான் ஒரு வருஷம் ஓய்வு எடு என்று சொல்லுகிறேன் என்கிறார். அப்படியென்றால் விதைக்காமல், அறுக்காமல் எப்படி சாப்பிடுவது? என்று ஜனங்கள் கேட்கிறார்கள். ஆறாவது வருஷத்தில் இரண்டு மடங்காக கொடுத்து விடுகிறேன் என்கிறார். அதன்பிறகு ஐம்பதாவது வருஷத்தை யூபிலி வருஷம் என்றாக்கிவிட்டார். அது 49-வது வருஷத்திற்கு அடுத்த வருடம். 49-வது வருஷம் ஓய்வு வருஷம். அடுத்து 50-வது வருஷமும் ஓய்வு வருஷம். ஆக 48-வது வருஷம் இவர்கள் விதைத்ததிலிருந்து அமோக விளைச்சல் உண்டாயிருக்கிறது. அம்பாரங்கள் நிரம்புகிறது, எந்த குறைவும் இல்லை. கர்த்தர் என்ன சொல்ல வருகிறார் என்றால், நீ இப்போதாவது ஓய்வுநாள் எதற்கு என்று உணருவாயா? ஓய்வுநாள் எதைக் காண்பிக்கிறது? ஓய்வுநாளில் நீ எதை தியானிக்க வேண்டும்? என்னுடைய முயற்சி, வேர்வை, திறமை, பெலன், ஞானம், அறிவு, தீராத உழைப்பு அல்ல, கர்த்தருடைய அளவற்ற அன்பு, கிருபை, இரக்கம், தயவு என்னை வாழ வைக்கிறது என்பதை உணர வேண்டும். இதையெல்லாம் தியானித்து, மகிழ்ந்து, அனுபவித்து, கர்த்தரை துதித்து ஆராதிப்பதற்காக, அவருக்கு நன்றி செலுத்துவதற்காகத்தான் ஓய்வுநாளைக் கொடுத்தார். ஆக ஓய்வே தேவையில்லை என்று இருக்கிற தேவன் ஏழாம் நாள் ஓய்வு எடுக்கிறார். மனுஷன் இன்னும் வேலை செய்யவே ஆரம்பிக்கவில்லை, ஆனால் அந்த ஓய்விற்குள் பிரவேசிக்கிறான். அப்படியென்றால் அது எப்படிப்பட்ட ஓய்வு? அது வேலை செய்து களைப்படைந்ததால் எடுத்த ஓய்வு அல்ல. தேவன் எல்லாவற்றையும் செய்து முடித்துவிட்டார், அவைகளை அனுபவிக்கிற ஓய்வு. ஆக மனுஷனுடைய வாழ்க்கையே இப்படிப்பட்ட ஒரு இளைப்பாறுதலாய் இருக்க வேண்டும், அவன் இந்த இளைப்பாறுதலுக்குள் பிரவேசிக்க வேண்டும். கர்த்தர் எனக்காக காட்டுகிற அவருடைய கிருபை, இரக்கத்தின் மூலமாகத்தான் நான் வாழுகிறேன், அதுதான் என்னை வாழ வைக்கிறது என்கிற எண்ணம் அவனுக்கு உண்டாக வேண்டும். அதுதான் ஓய்வு.

இயேசு இந்த பூலோகத்திற்கு வந்தபோது ஓய்வுநாளை புரிந்துகொள்ளாத சிலர் அவரிடம், ஓய்வுநாளில் எப்படி இப்படிச் செய்யலாம் என்று சண்டையிட்டார்கள். குருடனை சுகமாக்குவதற்கு அவர் எச்சியை துப்பி, சேற்றை உண்டாக்கினதற்காக அவர் மீது மிகவும் கோபப்பட்டார்கள். இவர் தீர்க்கதரிசியே அல்ல, ஏனென்றால் இவர் ஓய்வுநாளில் இப்படிச் செய்துவிட்டார்கள் என்கிறார்கள். இயேசு தேவாலயத்திற்குப் போகிறார். அங்கு 18 வருஷமாய் கூனியாயிருந்த ஸ்திரீயைப் பார்த்து, “ஸ்திரீயே, நீ விடுதலையானாய்” என்று சொன்னார், அவள் நிமிர்ந்து நின்றுவிட்டாள். இவர் ஓய்வுநாளில் எப்படி இப்படிச் செய்யலாம் என்று அவர்கள் கோபப்படுகிறார்கள். அதற்கு அவர், உன்னுடைய ஆடோ அல்லது மாடோ ஓய்வுநாளில் குழியில் விழுந்துவிட்டால் அதை தூக்கிவிடமாட்டாயா? ஆபிரகாமின் குமாரத்தியாகிய இவள் 18 வருஷமாய் வியாதியில் கட்டப்பட்டிருக்கிறாள். நான் இவளை அதிலிருந்து விடுவித்தது தவறா? என்று கேட்கிறார். இவர்களுக்கு மதம் பிடித்துவிட்டது, சத்தியம் விளங்கவில்லை, இவர்கள் கோபப்படுகிறார்கள். ஆனால் இயேசு, நான் செய்தது சரி என்கிறார். இவர் ஒய்வுநாளை அனுசரிக்கவில்லை, கட்டளையை மீறிவிட்டார் என்கிறார்கள். ஆனால் உண்மையில் இவர் ஒருவர்தான் ஓய்வுநாளை அனுசரிக்க வேண்டிய விதத்தில் அனுசரித்தார். இவர்களோ வேலை செய்யாமல் இருந்தார்களே ஒழிய, ஓய்வுநாளை அனுசரிக்கவில்லை. இவர் எப்படி அனுசரிக்க வேண்டிய விதத்தில் அனுசரித்தார்? அந்தப் பெண் 18 வருஷமாய் ஓய்வு இல்லாதிருந்தாள். ஆபிரகாமுக்கு கொடுத்த ஆசீர்வாதத்தில் சுகமும் ஒன்று. ஆனால் அந்த பெண் 18 வருஷமாய் கூனியாயிருந்து வியாதியில் கஷ்டப்பட்டுக் கொண்டிருந்தாள். ஆனால் அன்றைக்கு இயேசு அவளை அந்த வேதனையிலிருந்து விடுதலையாக்கினார், இளைப்பாறுதலுக்குள் பிரவேசிக்கப்பண்ணினார். அவளையும் ஓய்வுக்குள் நடத்தி அவரும் ஓய்வை அனுபவித்தார். அவர் சுகமாக்கினதுதான் ஓய்வுநாளை அனுசரிக்கிற விதம். ஆனால் இவர் ஓய்வுநாள் கட்டளையை மீறிவிட்டார் என்கிறார்கள். இவர் கட்டளையை மீறவில்லை, அதை அனுசரிக்க வேண்டிய விதத்தில் அனுசரிக்கிறவர் இவர் ஒருவர்தான். அவர்கள் எவரும் சரியாக அனுசரிக்கவில்லை என்பதுதான் உண்மை. எவ்வளவு பெரிய முரண்பாடு இருக்கிறது என்று கவனியுங்கள்! மதம் எப்படியிருக்கிறது, உண்மையான மார்க்கம் எப்படியிருக்கிறது என்பதை கவனியுங்கள்.

எபிரெயர் 4-ஆம் அதிகாரத்திற்குச் செல்வோம். எபிரெயர் நிருபத்தின் ஆசிரியர் புதிய ஏற்பாட்டு விசுவாசிகளை எச்சரிக்கிறார். அன்றைக்கு மோசேயின் காலத்தில் இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் கானான் தேசத்திற்குள் நுழையாமல் போய்விட்டார்கள். கர்த்தர் அவர்களுக்காக ஏற்படுத்தி வைத்திருந்த அந்த சிலாக்கியங்கள், பாக்கியங்களுக்குள் அவர்கள் பிரவேசிக்கவில்லை. கர்த்தர் அவர்களுக்காக ஒரு தேசத்தையே ஏற்படுத்தி வைத்திருந்தார். கட்டாத வீட்டில் குடியிருக்கவும், வெட்டாத கிணற்றில் குடிக்கவும், நடாத தோட்டத்திலிருந்து சாப்பிடவும் எல்லாவற்றையும் ஏற்படுத்தி வைத்திருந்தார். ஆதியிலே வானத்தையும் பூமியையும் உண்டாக்கி, எல்லாம் உண்டாக்கப்பட்டு தீர்ந்த பின்பு மனுஷனை உண்டாக்கினார். மனுஷனை உண்டாக்கினவுடன் ஓய்வை உண்டாக்கினார். அதே தேவன் இப்போது புது சிருஷ்டிப்பில் பாவத்தில் விழுந்துபோன மனுஷனை கல்வாரி சிலுவையின் மூலமாக மீட்டு அவனுக்கு செய்ய வேண்டியதை எல்லாம் செய்து முடித்து, அவனை ஓய்விற்குள் பிரவேசிக்கச் சொல்லுகிறார். அவர் எல்லாவற்றையும் செய்து முடித்துவிட்டார். அதில் பிரவேசிக்காமல் போய்விடாதீர்கள் என்கிற எச்சரிப்பு தான் இங்கு கொடுக்கப்படுகிறது.

“ஆனபடியினாலே, அவருடைய இளைப்பாறுதலில் பிரவேசிப்பதற்கேதுவான வாக்குத்தத்தம் நமக்குண்டாயிருக்க, உங்களில் ஒருவனும் அதை அடையாமல் பின்வாங்கிப்போனவனாகக் காணப்படாதபடிக்குப் பயந்திருக்கக்கடவோம்” (எபிரெயர் 4:1).

மிக ஜாக்கிரதையாக இருக்க வேண்டும். கர்த்தர் எல்லாவற்றையும் ஏற்படுத்தி வைத்துவிட்டார். இப்போது அதில் பிரவேசிக்கச் சொல்லுகிறார். அவர் உண்டுபண்ணின எல்லா காரியங்களிலும் பிரவேசித்து அதை பெற்றனுபவிக்கச் சொல்லுகிறார். உங்களுடைய சொந்த முயற்சியில், வேர்வையில் வாழ வேண்டாம், கர்த்தருடைய தயவில், ஆசீர்வாதத்தில் வாழுங்கள், முதலில் அதை புரிந்துகொள்ளுங்கள், இதையெல்லாம் தவறவிட்டு விடாதீர்கள், ஜாக்கிரதையாய் இருங்கள் என்கிறார்.    

“ஏனெனில், சுவிசேஷம் அவர்களுக்கு அறிவிக்கப்பட்டதுபோல நமக்கும் அறிவிக்கப்பட்டது; கேட்டவர்கள் விசுவாசமில்லாமல் கேட்டபடியினால், அவர்கள் கேட்ட வசனம் அவர்களுக்குப் பிரயோஜனப்படவில்லை” (எபிரெயர் 4:2).  

உங்களை பார்வோனின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுதலையாக்கி, பாலும் தேனும் ஓடுகிற நலமும் விசாலமுமான தேசத்திற்கு கொண்டுபோகிறேன் என்று சொன்&##2985;ார். அதுதான் அவர்களுக்கு அறிவிக்கப்பட்டது. நமக்கு என்ன அறிவிக்கப்பட்டது? பாவத்திலிருந்தும், பிசாசின் வல்லமையிலிருந்தும் நம்மை விடுதலையாக்கி, நமக்காக உண்டுபண்ணியிருக்கிற ஆசீர்வாதமான வாக்குத்தத்தம்பண்ணப்பட்ட தேசமாகிய வாழ்க்கைக்குள் நம்மை கொண்டுபோகிறேன் என்று சொல்லியிருக்கிறார். கேட்டவர்கள் விசுவாசமில்லாமல் கேட்டபடியினால், அவர்கள் கேட்ட வசனம் அவர்களுக்குப் பிரயோஜனப்படவில்லை. இன்றைக்கும் அநேக கிறிஸ்தவர்கள் சபைக்குப் போகிறார்கள். அவர்கள் விசுவாசமுள்ளவர்களாய் கேட்பதில்லை, வெறுமனே கேட்கிறார்கள்.  

“விசுவாசித்தவர்களாகிய நாமோ அந்த இளைப்பாறுதலில் பிரவேசிக்கிறோம்; அவருடைய கிரியைகள் உலகத்தோற்றமுதல் முடிந்திருந்தும் இவர்கள் என்னுடைய இளைப்பாறுதலில் பிரவேசிப்பதில்லையென்று என்னுடைய கோபத்திலே ஆணையிட்டேன் என்றார்” (எபிரெயர் 4:3).  

தேவன் நமக்காக உண்டுபண்ணினவைகளை பெற்றனுபவிப்பதற்கு ஒரே ஒரு காரியம் தான் அவசியம், அது என்ன? விசுவாசம். விசுவாசம் இருந்தால் இளைப்பாறுதலுக்குள் பிரவேசித்து விடலாம்; தேவன் நமக்காக உண்டுபண்ணினவைகளை அனுபவிக்கலாம். கர்த்தர் ஆதாம் காலத்திலேயே எல்லாவற்றையும் உண்டுபண்ணி வைத்துவிட்டு ஓய்வை உண்டுபண்ணினார். இருந்தபோதும் அவன் ஓய்விற்குள் பிரவேசிக்கவில்லை என்கிறார்.

“மேலும், தேவன் தம்முடைய கிரியைகளையெல்லாம் முடித்து ஏழாம் நாளிலே ஓய்ந்திருந்தார் என்று ஏழாம் நாளைக்குறித்து ஓரிடத்தில் சொல்லியிருக்கிறார்” (எபிரெயர் 4:4).  

ஆதியாகமம் 2-ஆம் அதிகாரத்தில் அதைத்தான் வாசித்தோம், அதைக் குறிப்பிடுகிறார்.

“அன்றியும், அவர்கள் என்னுடைய இளைப்பாறுதலில் பிரவேசிப்பதில்லை என்றும் அந்த இடத்திலேதானே சொல்லியிருக்கிறார்” (எபிரெயர் 4:5).  

சங்கீதம் 95-இல் தாவீதின் காலத்தில் விசுவாசியாமல் போனவர்கள் அந்த இடத்தில் பிரவேசிப்பதில்லை என்று சொல்லியிருப்பதைச் சொல்லுகிறார்.

“ஆகையால், சிலர் அதில் பிரவேசிப்பது இன்னும் வரப்போகிற காரியமாயிருக்கிறபடியினாலும், சுவிசேஷத்தை முதலாவது கேட்டவர்கள் கீழ்ப்படியாமையினாலே அதில் பிரவேசியாமற் போனபடியினாலும், இன்று அவருடைய சத்தத்தைக் கேட்பீர்களாகில் உங்கள் இருதயங்களைக் கடினப்படுத்தாதிருங்கள் என்று வெகுகாலத்திற்குப்பின்பு தாவீதின் சங்கீதத்திலே சொல்லியிருக்கிறபடி, இன்று என்று சொல்வதினாலே பின்னும் ஒருநாளைக் குறித்திருக்கிறார்” (எபிரெயர் 4:6, 7).  

தாவீதின் காலத்தில் தேவன் ஒருநாளைக் குறிக்கிறார். அதாவது பின்பு ஒருநாளில் நீங்கள் ஓய்விற்குள் பிரவேசிக்கப்போகிறீர்கள் என்று சொல்லுகிறார்.

“யோசுவா அவர்களை இளைப்பாறுதலுக்குட்படுத்தியிருந்தால், பின்பு அவர் வேறொரு நாளைக்குறித்துச் சொல்லியிருக்கமாட்டாரே” (எபிரெயர் 4:8).  

யோசுவா எரிகோ மதில் சுவரைத் தாண்டி ஜனங்களை கானான் தேசத்திற்குள் நடத்தி, தேவன் அவர்களுக்காக ஏற்படுத்தியிருந்த சுதந்தரத்தை எல்லாம் பெற்றனுபவிக்க வைத்தான். ஆனால் அது முடிவு அல்ல, அது திருஷ்டாந்தம் தான். அது எதற்கு திருஷ்டாந்தமாய் இருக்கிறது? கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள்ளாக நமக்கு வைக்கப்பட்டிருக்கிற ஆசீர்வாதங்களை எப்படி சுதந்தரித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பதற்கு அது திருஷ்டாந்தமாய் இருக்கிறது. அதில் சில காரியங்கள் நமக்கு கிடைக்கிறது. ஆனால் அது முடிவானது அல்ல. ஆண்டவராகிய இயேசு சிலுவையில் மரித்து, நமக்காக எல்லாவற்றையும் உண்டுபண்ணுகிறார். நம்முடைய ஆவி, ஆத்துமா, சரீரம், குடும்பம், பொருளாதாரம், கையின் பிரயாசம் ஆகிய எல்லாவற்றிலும் நமக்குத் தேவையான அத்தனையையும் ஏற்படுத்துகிறார். நாம் அதற்குள் பிரவேசிக்க வேண்டும். அதற்கு அது திருஷ்டாந்தமாய் இருந்தது. அன்றைக்கு யோசுவா ஜனங்களை ஓய்விற்குள் கொண்டுபோக முடிந்திருந்தால் வேதம் அதற்குப்பின் ஒரு ஓய்வைப் பற்றி பேசியிருக்காது. ஆனால் யோசுவாவுக்குப் பின் 500 வருடங்களுக்குப் பிறகு சங்கீதக்காரன் சொல்லுகிறான், ஒருநாள் குறிக்கப்பட்டிருக்கிறது, அந்த நாளில் கர்த்தர் உங்களுக்கு ஒரு ஓய்வை உண்டுபண்ணுவார், அதற்குள் பிரவேசியுங்கள். அது எந்த ஓய்வு? அது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலமாக நமக்கு உண்டாயிருக்கிற ஓய்வு.  

“ஆகையால், தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு இளைப்பாறுகிற காலம் இனிவருகிறதாயிருக்கிறது” (எபிரெயர் 4:9).  

இந்த ஓய்வை தவற விட்டு விடாதீர்கள். அந்த ஓய்வு திருஷ்டாந்தம் தான். ஆதியாகமத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கிற ஓய்வு இந்த ஓய்வை எடுத்துக்காட்டக்கூடிய ஒரு ஓய்வு தான். ஓய்வுநாளை சட்டமாக கொண்டுவந்த போது அந்த ஓய்வு நாள் இந்த ஓய்வு நாளைக் குறித்து முன் அறிவிக்கிற ஓய்வு நாள் தான். ஓய்வு வருஷம், யூபிலி வருஷம் என்பதெல்லாம் இதை முன் அறிவிக்கிற சம்பவங்கள். யோசுவா ஜனங்களை கானான் தேசத்திற்குள் நடத்தினான், அவர்களுக்கு நிலத்தைப் பங்கிட்டுக் கொடுத்தான். அவர்கள் நிலத்திற்கு சொந்தக்காரர்களாக ஆனார்கள். ஆனால் அது கூட முழுமையானது அல்ல. அது இதற்கு திருஷ்டாந்தமாய் இருக்கிறது. கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் நமக்கு ஒரு சொத்து வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் உண்மையான ஓய்வு இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலமாக உண்டாகிறது. அதைத்தான் இப்படிச் சொல்லுகிறார்:

“ஆகையால், தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு இளைப்பாறுகிற காலம் இனிவருகிறதாயிருக்கிறது. ஏனெனில், அவருடைய இளைப்பாறுதலில் பிரவேசித்தவன், தேவன் தம்முடைய கிரியைகளை முடித்து ஓய்ந்ததுபோல, தானும் தன் கிரியைகளை முடித்து ஓய்ந்திருப்பான். ஆகையால், அந்தத் திருஷ்டாந்தத்தின்படி, ஒருவனாகிலும் கீழ்ப்படியாமையினாலே விழுந்துபோகாதபடிக்கு, நாம் இந்த இளைப்பாறுதலில் பிரவேசிக்க ஜாக்கிரதையாயிருக்கக்கடவோம்” (எபிரெயர் 4:9-11).  

யோசுவா எரிகோ பட்டணத்தைக் கடந்து கானான் தேசத்தை சுதந்தரித்தது திருஷ்டாந்தம். மோசேயின் காலத்தில் கீழ்ப்படியாமையினால் அவர்கள் சுதந்தரிக்காமல் போனார்கள். நாம் அப்படி இராமல் ஜாக்கிரதையாயிருக்கக்கடவோம் என்கிறார். ‘ஜாக்கிரதையாயிருக்கக்கடவோம்’ என்பதற்கு அர்த்தம் சொல்லும்போது தீவிரமாயிருக்கக்கடவோம், அதிலே வேகம் காட்டுவோம், கவனம் செலுத்துவோம், முனைப்பாய் இருப்போம், பிரயாசப்படுவோம் என்று அர்த்தம் சொல்லுகிறார்கள். கர்த்தர் நமக்காக எவ்வளவோ உண்டுபண்ணியிருக்கிறார். அவர் கல்வாரி சிலுவையில் செத்து, சாபமாகி, தம்முடைய ஜீவனையே கொடுத்து, நமக்கு வேண்டிய அத்தனை காரியங்களையும் ஆயத்தப்படுத்தி வைத்திருக்கிறார். நாம் வெற்றி பெற வேண்டும் என்றுதான் அவர் மரித்தார். ஆகவே நாம் தோல்வியில் வாழக்கூடாது. அவருக்குள்ளே வாழுகிற நாம் தோல்வியில் வாழக்கூடாது, வெற்றியில் வாழ வேண்டும். அவருக்குள் வாழுகிற நாம் தரித்திரத்தில் வாழக்கூடாது, ஐசுவரியத்தில் வாழ வேண்டும். அவருக்குள் வாழுகிற நாம் வியாதியிலிருந்து விடுபட்டு சுகத்தையும், ஆரோக்கியத்தையும், பெலத்தையும் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அவருக்குள் வாழுகிற நாம் ஆசீர்வாதமான குடும்பத்தை உருவாக்க வேண்டும். நம் குடும்பம் கெட்டுப்போன, அழிந்துபோன குடும்பமாய் இருக்கக்கூடாது; ஆசீர்வாதமான குடும்பமாய் இருக்க வேண்டும். அநேகருக்கு அதில் தீவிரம் இல்லை, முனைப்பு இல்லை, அதைப் பற்றிய கவனம் இல்லை. தேவன் ஏற்படுத்தின அந்த வாழ்க்கைக்குள் பிரவேசித்து, அதில் அனுபவித்து வாழுவதற்கு நாம் ஜாக்கிரதையாய் இருக்க வேண்டும்.

கர்த்தர் யோசுவாவிடம் “பார்” என்று சொன்னார். அவன் பார்த்தால் தான் அதை அனுபவிக்க முடியும். பார்த்தால் தான் அவனுக்கு அது விளங்கும். விளங்கினால் தான் அவன் அதைப் பார்க்க முடியும். எதிரிகள், போர் வீரர்கள், ராஜா, பட்டணம் இவையெல்லாம் வீழ்வதை அவன் பார்க்க வேண்டும். அது தன் கையில் வருவதை அவன் பார்க்க வேண்டும். கர்த்தர் தன்னுடைய கையில் ஒப்புக்கொடுத்தார் என்பதை அவன் பார்க்க வேண்டும். தான் அதற்குள் பிரவேசிப்பதையும், பாலும் தேனும் சாப்பிடுவதையும், வீடுகளில் குடியிருப்பதையும், அதை சொந்தமாக்குவதையும் பார்க்க வேண்டும். உங்களுடைய சந்தோஷத்தையும், சமாதானத்தையும், வெற்றியையும், சுகத்தையும், பார்க்க வேண்டும். கல்வாரி சிலுவையிலே இயேசு என்ன செய்து முடித்திருக்கிறார் என்பதைப் பாருங்கள். எந்த கண்ணும் கண்டிராத, எந்த காதும் கேட்டிராத, எந்த மனுஷனுடைய இருதயத்திலும் தோன்றியிராத காரியங்களைப் பாருங்கள். நாம் பார்ப்பதற்குத்தான் கர்த்தர் கண்களைக் கொடுத்திருக்கிறார். வெறும் சரீரப்பிரகாரமான கண்கள் அல்ல, மனக்கண்களைக் கொடுத்திருக்கிறார். அதில் பிரகாசத்தைக் கொடுக்கிறார், ஆவியானவரை அருளுகிறார், கண்களைத் திறக்கிறார், பார்க்கச் செய்கிறார். ஏனென்றால் பார்க்கிற எதையும் நாம் பெற்றுக்கொள்வோம்.

QR code
Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency