0 item - ₹0.00

விசுவாச வாழ்க்கை (பாகம் 22) - நோவாவின் விசுவாசம்

Sunday Tamil Service - 13 JAN 19

Transcript

விசுவாசத்தினாலே நோவா தற்காலத்திலே காணாதவைகளைக்குறித்து தேவ எச்சரிப்புப்பெற்று, பயபக்தியுள்ளவனாகி, தன் குடும்பத்தை இரட்சிப்பதற்குப் பேழையை உண்டுபண்ணினான்; அதினாலே அவன் உலகம் ஆக்கினைக்குள்ளானதென்று தீர்த்து, விசுவாசத்தினாலுண்டாகும் நீதிக்குச் சுதந்தரவாளியானான்(எபிரெயர் 11:7).

எபிரெயர் 11-ஆம் அதிகாரத்திலிருந்து விசுவாச வாழ்க்கையைப் பற்றி போதித்து வருகிறோம். எபிரெயர் நிருபத்தை எழுதின ஆசிரியர் பழைய ஏற்பாட்டு தேவ மனுஷர்களை சுட்டிக் காண்பித்து, விசுவாசம் அவர்களுடைய வாழ்க்கையிலே எப்படி செயல்பட்டது என்பதை காண்பித்து, புதிய ஏற்பாட்டு மக்களுக்கு ஊக்கம் அளிக்கும்படியாக இதைப் பயன்படுத்துவதை நாம் பார்க்கிறோம். குறிப்பாக ஆபேல், ஏனோக்கு இவர்களைப் பற்றி பார்த்தோம். இந்த போதனையிலே நோவாவைப் பற்றி பார்க்கப்போகிறோம். நோவாவின் சரித்திரமும், அவனுடைய வாழ்க்கையில் நடந்த சம்பவங்களும் இங்கே எதற்கு எழுதப்பட்டிருக்கிறது என்பதைக் குறித்து கவனிக்க வேண்டும். நோவாவின் கதை ஆதியாகமம் 6,7,8,9 ஆகிய நான்கு அதிகாரங்களில் வருகிறது. அவனுடைய சம்பவத்தை இங்கு விசுவாசத்தைப் பற்றி போதிப்பதற்கு எதற்கு பயன்படுத்துகிறார்கள் என்றால், அவன் வாழ்ந்த சமுதாயம் பயங்கர சீர்கேடான சமுதாயமாய் இருந்தது. அது எந்த அளவிற்கு சீர்கெட்டுப் போயிருந்தது என்றால், ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு நிமிஷமும் பொல்லாப்பையே எண்ணி அதையே செய்து கொண்டிருக்கிற ஜனங்களாய் அவர்கள் இருந்தார்கள். வெறும் கொஞ்சம் பேர் அல்ல, ஏறக்குறைய சமுதாயமே அப்படி ஆகிவிட்டது. கடைசியில் கர்த்தர் எல்லாரையும் அழித்துவிட்டு, வெறும் நோவாவையும் அவனுடைய குடும்பத்தையும் மட்டும் வைத்து, ஆதாமிலிருந்து ஆரம்பித்தது போல மறுபடியும் முதலிலிருந்து ஆரம்பிக்க வேண்டிய ஒரு நிலைமை வந்தது. ஆக எந்த அளவிற்கு மோசமாக இருந்தது என்று பாருங்கள். அப்படிப்பட்ட தேவபக்தியற்ற, தேவனை விசுவாசிக்காத சமுதாயத்திலே ஒரு மனிதன் தனியாக கர்த்தருக்காக நிற்கிறான், விசுவாசத்தை பயிற்றுவிக்கிறான். அதுதான் இதனுடைய விசேஷம். நோவா கர்த்தருடைய வார்த்தையை முற்றிலுமாக விசுவாசிக்கிறான். எவரும் அதை care பண்ணவில்லை என்றாலும் நான் விசுவாசிக்கிறேன் என்று அவன் விசுவாசிக்கிறான். ஆகவேதான் இங்கு, “விசுவாசத்தினாலே நோவா தற்காலத்திலே காணாதவைகளைக்குறித்து தேவ எச்சரிப்புப்பெற்று…” என்று வாசிக்கிறோம். என்ன நடக்கப்போகிறது என்பதைக் குறித்து தேவனிடத்திலிருந்து அவனுக்கு ஒரு எச்சரிப்பு உண்டாகிறது. எவரும் அதை நம்புவதாக இல்லை. ஏனென்றால் அந்த எச்சரிப்பு நம்பத்தக்க அளவுக்கு இல்லை, எவரும் விசுவாசிக்க தயாராக இல்லை, ஆனால் இவன் விசுவாசிக்கிறான். இவன் விசுவாசிக்கிறது மட்டுமல்ல, தான் உண்மையாகவே விசுவாசிக்கிறான் என்பதை செயலில் காட்டுகிறான், பேழையை உண்டுபண்ணுகிறான். அதையும் பார்க்கப்போகிறோம். அவன் பயபக்தியுள்ளவனாகி, தன் குடும்பத்தை இரட்சிப்பதற்குப் பேழையை உண்டுபண்ணினான் என்று இந்த வசனத்தில் வாசிக்கிறோம். மூன்றாவது, அதினாலே அவன் உலகம் ஆக்கினைக்குள்ளானதென்று தீர்த்து என்பது. அதாவது, இவனுக்குள் இருந்த விசுவாசம், இவன் கட்டிய பேழை உலகத்திற்கு ஒரு சாட்சியாக இருந்தது. உலகத்தின் போக்கு சரியில்லை, அவர்கள் அழியப்போகிறார்கள், தேவனுடைய தண்டனை அவர்களுக்கு உண்டாகப்போகிறது என்பதை அவர்களுக்கு அதுவே கூறினது. நான்காவது, விசுவாசத்தினாலுண்டாகும் நீதிக்குச் சுதந்தரவாளியானான் என்பதின் அர்த்தம் என்ன என்பது. இந்த நான்கு காரியத்தைத்தான் இன்றைக்கு விவரிக்கப்போகிறோம். முதலில் நோவாவில் ஆரம்பிப்போம்.

நோவா கதை எனக்கு நன்றாக தெரியும், நான் ஞாயிறு பள்ளியிலேயே இதை படித்திருக்கிறேன் என்று நீங்கள் சொல்லலாம். ஞாயிறு பள்ளி level வேறு, இது வேறு. வெறும் ஞாயிறு பள்ளி level-இல் யோசிக்கக்கூடாது. நான் ஜெபத்தைக் குறித்து பிரசங்கிக்க ஆரம்பித்தபோது ஒருவர், “நான் சிறுவயதிலிருந்து ஜெபிக்கிறேன், இதைப் பற்றி என்ன பிரசங்கிக்கப் போகிறீர்கள், இதில் என்ன இருக்கிறது” என்றார். பிறகு ஆறு மாதங்கள் பிரசங்கம் கேட்ட பிறகு, “நிறைய விஷயங்கள் இருக்கிறது, எனக்கு எதுவுமே தெரியவில்லை” என்றார். ஆகவேதான் கவனிக்க வேண்டும். ஜெபம் தானே, ஜெபத்தைப் பற்றி எனக்கு தெரியும் என்று யோசிக்கக்கூடாது. நோவாவின் கதையைச் சொல்லுகிறேன். புதிதாக வந்தவர்களும், சபையிலே இருந்து சிறுவயதிலிருந்து நோவாவின் கதையைக் கேட்டவர்களும் சற்று கவனியுங்கள்.

சார்ல்ஸ் ஸ்பெர்ஜன் என்கிற பிரசங்கியார் இங்கிலாந்து தேசத்தில் 1855-ஆம் ஆண்டு பிரசங்கிக்க ஆரம்பித்தார். அவருடைய காலத்திலே வாழ்ந்த எவரைக் காட்டிலும் இவரை அதிகமாக துன்புறுத்தினார்கள், இழிவாக பேசினார்கள். இவர் வேதவசனத்தை நம்புகிற போதகர். 19-ஆம் நூற்றாண்டை enlightment காலம் என்று சொல்லுகிறார்கள். அது பிரமாதமான காலம் அல்ல. Enlightment காலத்தில் வேதத்தை நம்புவதற்கு பதிலாக மூளையைத்தான் நம்ப வேண்டும் என்று எல்லாரும் யோசிக்க ஆரம்பித்தார்கள். வேதத்தைக் காட்டிலும் நம் மூளையறிவு விசேஷமானது என்கிற ஒரு trend அது. ஆகவே வேதத்தை கேள்வி கேட்டு, வேதம் சொல்லுவது பொய் என்று காண்பிப்பது அக்காலத்தில் ஒரு fashion-ஆகிவிட்டது. ஆகவே சபைகளில் வேதத்தையே நம்பாதவர்கள் கூட போதிக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். அதாவது, அவர்கள் ஆதாம் ஏவாள் கதையை எடுப்பார்கள். ஆதாம் என்று ஒருவர் கிடையவே கிடையாது என்பார்கள். ஆதாம் உண்டாக்கப்பட்ட ஒரு கதாபாத்திரம். ஏதோ ஒரு சில சன்மார்க்க நெறிகளை போதிப்பதற்காக ஆதாம், ஏவாள் என்று ஒரு கதாபாத்திரத்தை உண்டாக்கிவிட்டு, அதைக் கொண்டு ஒரு கதையைச் சொல்லி, ஒரு நல்ல ஒழுக்கத்தைப் போதிக்கிறார்கள் என்று இப்படி ஆதாம், ஏவாள் என்று ஒரு எவருமே கிடையாது என்பது போல கொண்டுபோய் விட்டார்கள். இந்த மாதிரி trend போய்க் கொண்டிருக்கிறது. அந்த காலத்தில் ஸ்பெர்ஜன் என்கிற இந்த பிரசங்கியார் 16,17 வயதில் பிரசங்கிக்க ஆரம்பித்து விட்டார். நூற்றுக்கணக்கான மக்கள் இவருடைய பிரசங்கத்தை கேட்பதற்காக சென்றார்கள். இவர் அருமையாக பிரசங்கம்பண்ணுகிறார். இவர் எந்த வேதாகம கல்லூரிக்கும் சென்றதில்லை. உபதேசங்களை எல்லாம் நன்றாக படித்திருக்கிறார். இவர் பிரசங்கிக்கிறார், அதைக் கேட்க ஏராளமான பேர் கூடுகிறார்கள். அதைப் பார்த்து மற்றவர்களுக்கு கஷ்டமும் எரிச்சலும் உண்டாகி, இவரை criticize பண்ண ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். இவரை அசிங்கமாக பேசி, திட்ட ஆரம்பித்து விட்டார்கள். “ஆமாம், ராக்கெட் போன்று மேலே கிளம்புகிறார், ஆனால் கீழே விழப்போகிறார்” என்று அவரைப் பற்றி சொல்ல ஆரம்பித்தார்கள். ஆனால் ஸ்பெர்ஜன், “நான் கர்த்தருடைய வார்த்தையின் பேரில் உறுதியாய் நிற்கிறேன், அசையவேமாட்டேன், அந்த வார்த்தையின் அடிப்படையிலேயே நான் பிரசங்கம்பண்ணுகிறேன். இன்றைக்கு ஒருவேளை நீங்கள் என்னை நாய் என்று திட்டலாம். ஆனால் 50 வருடங்களில் நான் பிரசங்கித்தது எல்லாம் உண்மை என்பது வெளியே வரும். நானும் என்னுடைய பிரசங்கமும் நிலைத்து நிற்போம். ஆனால் என்னை குறை சொன்னவர்கள் எங்கு போனார்கள் என்றே தெரியாமல் போய்விடுவார்கள்” என்றார். இன்றைக்கு அதுபோலவே ஆகிவிட்டது. இன்றைக்கு ஸ்பெர்ஜன் மரித்து 150 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக ஆகிறது. இன்று online-இல் அவருடைய எல்லா பிரசங்கங்களும் எழுதப்பட்டு இலவசமாக வாசிப்பதற்கு வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. வேதத்தில் நாம் எந்த வனத்தை எடுத்தாலும் கிட்டத்தட்ட அவர் அந்த வசனத்தைப் பற்றி பிரசங்கித்திருப்பார். ஆகவே இன்றைக்கு உள்ள பிரசங்கியார்கள் அவருடைய பிரசங்கங்களை internet-இல் இலவசமாக ī#2997;ாசித்து விடுகிறார்கள். தலைப்புகள் வாரியாக, வசன வாரியாக இவருடைய பிரசங்கங்களை பார்க்கலாம். அப்படி ஏற்படுத்திக் கொடுத்திருக்கிறார்கள். அவருடைய பிரசங்கத்தை ஒருவரை வாசிக்க வைத்து, அவரே பிரசங்கிப்பது போல audio-ஆக கொண்டுவந்து விட்டார்கள். அவர் மரித்து 150 வருஷங்களுக்குப் பிறகு இவ்வளவு பிரபலமாக இருக்கிறது. ஸ்பெர்ஜனை தெரியாத பிரசங்கியார்கள் இருக்கமாட்டார்கள். ஸ்பெர்ஜன் என்றால் யார் என்று எனக்கு தெரியவில்லை என்று ஒருவர் சொன்னால், அவர் பிரசங்கியாரா என்று எனக்கு சந்தேகமாகி விடுகிறது. இது அப்பேர்ப்பட்ட காலமாக இருக்கிறது. ஆனால் அவரை குறை சொன்னவர்களின் பெயரை சொல்லுங்கள் என்று சொன்னால் ஒருவரின் பெயரைக் கூட சொல்ல முடியாது. அந்த அளவிற்கு அவர்கள் பெயர் தெரியாதவர்களாகி விட்டார்கள், ஆனால் ஸ்பெர்ஜனோ புகழ்பெற்று விளங்குகிறார். ஸ்பெர்ஜன் மட்டுமல்ல, லூத்தரும் அப்படித்தான். ஒரு தனிமனிதனாக அன்றைய சமுதாயத்தில் எவரும் அவரோடு கூட நிற்காத காலத்தில் அவர் தனியாக நிற்க வேண்டியதாயிற்று. ஏனென்றால் தனி மனிதனாக சில வேளைகளில் எதிர்ப்பின் மத்தியில் கர்த்தருக்காக, அவருடைய வார்த்தைக்காக நிற்பது அவசியம். இதெல்லாம் எப்போதுமே நடக்கிற ஒன்று. லூத்தர் அப்படித்தான் நின்றார். ஜெர்மன் தேசத்து இளவரசர்கள் சிலருக்கு அன்றைக்கு இருந்த சபையின் மீது சில வெறுப்புகள் இருந்தது. அவர்கள் இவரைக் கொல்ல முயற்சித்து ஆறு மாதங்கள் ஒரு அரண்மனை castle-இல் ஒளித்து வைத்தார்கள். அப்போது தான் இவர் புதிய ஏற்பாட்டையே ஜெர்மன் மொழியில் மொழிபெயர்த்தார். அதற்கு முன்பு சாதாரண மனுஷர்கள் வாசிக்கக்கூடிய மொழியில் வேதாகமம் கிடையவே கிடையாது. வெறும் எபிரெய, கிரேக்க, லத்தீன் மொழியில தான் வேதாகமம் இருந்தது. இவர் தான் முதன் முதலாக வேதத்தை ஜெர்மன் மொழியில் மொழிபெயர்த்து, common man வாசிக்கிற அளவுக்கு அதைக் கொண்டுவந்தார். அவர் ஒளிந்துகொண்டிருந்தபோது அதை எழுதினார். அப்படி அவர்களுடைய ஆதரவு இல்லாமல் அவர் தப்பித்திருக்க முடியாது. ஆகவேதான் இன்றைக்கு புராட்டஸ்டன்டுகளாக இருக்கிறோம். அதுபோல ஸ்காட்லாந்தில் ஜான் நாக்ஸ் என்பவர் இருந்தார். அவர் மூலமாகத்தான் Presbyterian சபை உருவானது. Presbyterians இன்றைக்கு கொஞ்சம் வேகம் குறைந்திருக்கலாம். ஆனால் ஒரு காலத்தில் பிரமாதமாக பிரசங்கம்பண்ணி, கர்த்தருடைய வார்த்தையை அருமையாக போதித்தவர்கள் என்று பெயர் பெற்றவர்கள். ஆக இப்படிப்பட்டவர்கள் தனி மனிதர்களாக எதிர்ப்புகள் மத்தியில், “நாங்கள் விசுவாசிக்கமாட்டோம், நம்பமாட்டோம், பழித்துப் பேசுவோம்” என்று எவரும் சொன்ன காலத்தில் தனியாக நின்றவர்கள்.

நோவா அப்படிப்பட்ட ஒரு மனுஷன். அவனுடைய காலத்தில் தனி மனிதனாக அவன் நின்றான். ஆதியாகமம் 6:9-ஐ கவனியுங்கள்.

நோவாவின் வம்சவரலாறு: நோவா தன் காலத்தில் இருந்தவர்களுக்குள்ளே நீதிமானும் உத்தமனுமாயிருந்தான்; நோவா தேவனோடே சஞ்சரித்துக்கொண்டிருந்தான்(ஆதியாகமம் 6:9).

ஆங்கிலத்தில், perfect என்ற வார்த்தை வருகிறது. perfect என்றால் நாம் நினைப்பது போன்ற pefect அல்ல. பழைய காலத்தில் perfect என்ற வார்த்தையை KJV மற்றும் மற்ற மொழிபெயர்ப்புகளில் அதிகமாக பயன்படுத்தி இருக்கிறார்கள். perfect என்றவுடன் நோவாவிடம் எந்த தவறும் கிடையாது என்று நாம் எண்ணுகிறோம். அப்படி அல்ல. அவர் நம்மைப் போன்ற சாதாரண மனிதன் தான். அவரிடம் சில தவறுகள் இருக்கலாம். அப்படியென்றால் perfect என்று எந்த அர்த்தத்தில் சொல்லியிருக்கிறது? Blameless என்றால் குற்றஞ்சாட்டப்பட முடியாதவன், அதாவது அந்த நபர் மீது நீங்கள் பெரிய குற்றங்கள் எதுவும் சொல்ல முடியாது. Upright என்றால் நேர்மையானவன். இந்த அர்த்தத்தில் தான் perfect என்ற வார்த்தை பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். ஆக, அப்படிப்பட்ட ஒரு உத்தமனாக, நீதிமானாக நோவா இருந்தான். அவன் தேவனோடு கூட சஞ்சரித்துக் கொண்டிருந்தான். ஆங்கிலத்தில், “He walked with God” என்று வருகிறது. கடந்த வாரம் ஏனோக்கைப் பற்றி பிரசங்கிக்கும்போது தேவனோடு நடப்பதைப் பற்றி பார்த்தோம். “இருவர் ஒருமனப்படாதிருந்தால் ஒருமித்து நடப்பார்களோ?” என்று ஆமோஸ் 3:3-இல் வாசிக்கிறோம். இருவர் ஒன்றாக நடக்க வேண்டுமென்றால் ஒரே இடத்திற்கு போகிறவர்களாக இருக்க வேண்டும். அதில் ஒருமனம் வேண்டும். இரண்டு பேரும் வெவ்வேறு திசையில் சென்றால் ஒன்றாக நடக்க முடியாது, தனித்தனியாகத்தான் நடக்க வேண்டும். ஆக தேவன் என்னை எங்கு கொண்டு போகிறாரோ அங்கு நான் போவதற்கு தயார் என்று சொல்லுகிற நபர்தான் அவரோடு நடக்க முடியும். ஒரு இடத்திற்குச் செல்லும்போது இரண்டு பாதைகளில் போய் ஒரே இடத்திற்கு வரலாம். ஆனால் ஒன்றாக நடக்க முடியாது. அவர் போகிற வழியிலேயே நானும் போகிறேன் என்று சொல்லுகிற நபர்தான் அவரோடு ஒன்றாக நடக்க முடியும்.  அடுத்து, ஒரே வேகத்தில் நடக்க வேண்டும். ஒருவர் வேகமாகவும், இன்னொருவர் மெதுவாகவும் நடந்தால் ஒன்றாக நடக்க முடியாது. வேகம் ஒன்றாய் இருக்க வேண்டும் என்பதின் அர்த்தம் என்ன? வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு காலக்கட்டத்திலும் தேவனுடைய சித்தத்தை அறிந்து, அவர் எப்போது காலடி எடுத்து வைக்கிறாரோ அப்போது அடி எடுத்து வைத்து அப்படி நடப்பதுதான் கர்த்தரோடு நடப்பது. நோவா அப்படிப்பட்ட மனுஷனாக இருந்தான். ஆதாமுடைய சந்ததி காயீன், ஆபேல் என்று இரண்டாக பிரிந்தது. காயீன் ஆபேலை கொன்றான். காயீனுடைய வம்சம் தேவ பக்தியற்ற வம்சமாக உருவானது. ஆபேல் கொல்லப்பட்டதால், அவனுடைய வம்சம் இல்லாமல் போய்விட்டது. ஆபேலுக்கு பதிலாக சேத் என்பவன் பிறந்தான். அவன் மூலமாக தேவ பக்தி உள்ள சந்ததி உண்டானது. நோவா அந்த சந்ததியில் வந்தவன். இவன் பிறந்த காலத்தில் இவனுடைய முன்னோர்கள் ஆறு பேர் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒவ்வொருவரும் 900 வருஷங்கள் வாழ்ந்தால் எத்தனை தலைமுறை இருப்பார்கள் என்று எண்ணிப்பாருங்கள். ஏனோஸ், கேனான், மகலாலெயேல், யாரேத், மெத்தூசலா, லாமேக்கு ஆகிய ஆறு பேரும் நோவா பிறக்கும்போது உயிரோடு இருக்கிறார்கள். இந்த முன்னோர்களின் மூலமாக அவனுக்கு தேவனைக் குறித்து சகல காரியங்களையும் அறிந்துகொள்ள முடிந்தது. ஏனென்றால் ஏனோக்கு பிரசங்கித்திருக்கிறான். அவன் ஒரு பெரிய தீர்க்கதரிசியாய் இருந்தான் என்று வேதம் சொல்லுகிறது. அவன் வரப்போகிற அழிவைப் பற்றி தீர்க்கதரிசனம் சொன்னான். அவன் காலத்திலேயே உலகம் கெட்டுப்போய், எச்சரிப்பு ஆரம்பித்து விட்டது. ஆக அந்த பிரசங்கங்களைக் கேட்டு வந்தவர்கள் இருக்கிறார்கள். நோவா பிறக்கிற காலத்தில் அந்த பிரசங்கங்களின் தாக்கம் இருந்துகொண்டிருக்கிறது. நோவா அப்படிப்பட்ட ஒரு சந்ததியில் பிறந்து வளர்ந்து வருகிறான். அதுமட்டுமல்லாமல், இவனுடைய தகப்பன் லாமேக்கு இவன் பிறந்தவுடன் இவனுக்கு பெயர் வைக்கும்போது அர்த்தத்தோடு பெயர் வைக்கிறான். ஆதியாகமம் 5:29-ஐ கவனியுங்கள்.

பூமியிலே நமக்கு உண்டான வேலையிலும், நம்முடைய கைகளின் பிரயாசத்திலும், இவன் நம்மைத் தேற்றுவான் என்று சொல்லி, அவனுக்கு நோவா என்று பேரிட்டான்(ஆதியாகமம் 5:29).

லாமேக்குக்கு வேலை கடினமாக இருக்கிறது, சம்பாத்தியம் குறைவாக இருக்கிறது, அதிகமாக வேலை செய்தும் கொஞ்சம் சம்பாதிக்கிற ஒரு சாபம் ஒன்று பூமியில் இருக்கிறது. வேலை எதுவும் செழிப்பாக, ஆசீர்வாதமாக இல்லை; எந்த முன்னேற்றமும் இல்லை, மிகவும் கஷ்டமாக இருக்கிறது. ஆதாமின் பாவத்தினால் வந்த சாபம் இன்றைக்கு வேலையை மிகவும் பாதித்திருக்கிறது. மனுஷன் நெற்றி வியர்வையினால் ஆகாரம் புசிக்க வேண்டியதாய் இருக்கிறது. ஆகவே லாமேக்கு இதிலிருந்து எப்போது விடுதலை கிடைக்கும் என்று அதைப் பற்றி மிகவும் பாரப்பட்டவனாய் இருக்கிறான். நோவா பிறக்கும்போது லாமேக்கின் உள்ளுணர்வு, “இவன் மிகவும் விசேஷமானவன், இவன் மூலமாய் பெரிய காரியங்கள் நடக்கப்போகிறது” என்று சொல்லுகிறது. ஆகவே அவன், வேலையிலே இந்த சாபம் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கிறதே, என்ன செய்தாலும் கைகூடி வரவில்லையே, இந்த சாபத்தை போக்கி, வேலையிலே ஆசீர்வாதம், முன்னேற்றம், செழிப்பை உண்டாக்கக்கூடிய ஒரு காலம் இவன் மூலமாய் வருமோ என்று சொல்லி அந்த நம்பிக்கையிலே, எதிர்பார்ப்பிலே நோவா என்று பேரிட்டான். ‘நோவா’ என்றால் ‘இளைப்பாறுதல்’ என்று அர்த்தம். நாம் இவ்வளவு பாடுபடுகின்றோமே இந்த பாடுபடுவதிலிருந்து நமக்கு இளைப்பாறுதல் கிடைக்குமா, வேலை சுலபமாக ஆகுமா, செழிப்பு உண்டாகுமா, இதன் மூலமாய் நன்மை உண்டாகுமா, காரியங்கள் மாறுமா என்று சொல்லித்தான் நோவா என்று பேரிட்டான். இதை ஏன் சொல்லுகிறேன் என்றால், இவனுடைய முன்னோர்கள் ஆவிக்குரிய உணர்வுடையவர்களாய் இருந்தார்கள். அவர்கள் பெயர் வைத்ததை பார்க்கும்போதே அவர்கள் சில எதிர்பார்ப்புகளுடனும், தரிசனத்துடனும் வாழ்ந்தார்கள்; தீர்க்கதரிசனமாய் சில காரியங்களை அறிந்து வைத்திருந்தார்கள் என்பது விளங்குகிறது. அப்படிப்பட்ட ஒரு சந்ததியில் பிறந்து வந்தவன் இவன். அப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் பிறந்ததினால் அவன் வளரும்போதே தேவபக்தி உள்ளவனாக வளருகிறான், தேவனை பின்பற்றுகிறான். ஆனால் அவனுடைய சமுதாயம் வரவர சீர்கேடு அடைந்து போகிறது. ஆதியாகமம் 6:5 இப்படியாகச் சொல்லுகிறது:

மனுஷனுடைய அக்கிரமம் பூமியிலே பெருகினது என்றும், அவன் இருதயத்து நினைவுகளின் தோற்றமெல்லாம் நித்தமும் பொல்லாததே என்றும், கர்த்தர் கண்டு, தாம் பூமியிலே மனுஷனை உண்டாக்கினதற்காகக் கர்த்தர் மனஸ்தாபப்பட்டார்; அது அவர் இருதயத்துக்கு விசனமாயிருந்தது. அப்பொழுது கர்த்தர்: நான் சிருஷ்டித்த மனுஷனைப் பூமியின்மேல் வைக்காமல், மனுஷன் முதற்கொண்டு, மிருகங்கள் ஊரும் பிராணிகள் ஆகாயத்துப் பறவைகள் பரியந்தமும் உண்டாயிருக்கிறவைகளை நிக்கிரகம்பண்ணுவேன்; நான் அவர்களை உண்டாக்கினது எனக்கு மனஸ்தாபமாயிருக்கிறது என்றார். நோவாவுக்கோ, கர்த்தருடைய கண்களில் கிருபை கிடைத்தது(ஆதியாகமம் 6:5-8).

‘கிருபை’ என்கிற வார்த்தை வேதத்தில் முதல் முறையாக இந்த இடத்தில் தான் வருகிறது. ஒரு வார்த்தை முதல் முறையாக வரும்போது அதை நன்றாக கவனிக்க வேண்டும். நோவாவுக்கு கர்த்தருடைய கண்களில் கிருபை கிடைத்தது. எல்லா மனுஷரும் கெட்டுப்போய் விட்டார்கள். கர்த்தர் எல்லாரையும் அழிக்க வேண்டுமென்று தீர்மானம்பண்ணி விட்டார். ஆனால் இவனுக்கு கிருபை காட்டுகிறார். அடுத்த வசனம், “நோவா தன் காலத்தில் இருந்தவர்களுக்குள்ளே நீதிமானும் உத்தமனுமாயிருந்தான்” என்று சொல்லுகிறது. கர்த்தருடைய கிருபை அவன் மீது இருப்பதால் அவன் விசேஷமானவனாக இருக்கிறான். இதுதான் இதனுடைய பின்னணி. இதன் அடிப்படையில் எபிரெயர் 11:7-ஐ பார்ப்போம். அன்றைக்கு சபையிலே இந்த வசனத்தை எடுத்து எவ்வளவு அழகாக பிரசங்கித்திருப்பார்கள் என்று எண்ணிப்பாருங்கள். அன்றைக்கு சபையிலே பண்ணின பிரசங்கங்களைத்தான் இங்கு சுருக்கமாக எழுதியிருக்கிறார்கள். எபிரெயர் 11:7-ஐ இந்த ஆசிரியர் விரிவாக பிரசங்கித்திருப்பார் என்று எண்ணுகிறேன். நாம் அதை திரும்பவும் விரிவாக்கி, அவருடைய பிரசங்கம் என்னவாக இருந்திருக்கும் என்று பார்ப்பதுதான் நம்முடைய வேலை. அவர் அதை எப்படி எழுதுகிறார் என்று பாருங்கள்.

விசுவாசத்தினாலே நோவா தற்காலத்திலே காணாதவைகளைக்குறித்து தேவ எச்சரிப்புப்பெற்று, பயபக்தியுள்ளவனாகி, தன் குடும்பத்தை இரட்சிப்பதற்குப் பேழையை உண்டுபண்ணினான்; அதினாலே அவன் உலகம் ஆக்கினைக்குள்ளானதென்று தீர்த்து, விசுவாசத்தினாலுண்டாகும் நீதிக்குச் சுதந்தரவாளியானான்(எபிரெயர் 11:7).       

ஒருவருக்குள் விசுவாசம் வேலை செய்ய வேண்டுமென்றால் முதலில் என்ன நடக்க வேண்டுமென்றால், கர்த்தருடைய வார்த்தை அவருக்கு உண்டாக வேண்டும். கர்த்தருடைய வார்த்தையிலிருந்து தான் விசுவாசம் ஆரம்பமாகிறது. விசுவாசம் என்பது ஏதோ மர்மமான ஒன்றல்ல. எனக்கு அது இஷ்டம், எனக்கு அது வேண்டும் என்று அப்படி அல்ல. கர்த்தர் இப்படிச் சொல்லியிருக்கிறார், கர்த்தர் வாக்குப்பண்ணியிருக்கிறார், அவருடைய வார்த்தையின்படி எனக்கு செய்ய வேண்டும் என்பதுதான் விசுவாசமே ஒழிய, என் ஆசையின்படி எனக்கு நடக்க வேண்டும் என்பது விசுவாசம் அல்ல. நோவாவுக்கு கர்த்தருடைய வார்த்தை உண்டாகிறது, தேவ எச்சரிப்பு உண்டாகிறது. ஏனோக்கின் பிரசங்கம் அந்த காலத்தில் பிரபலமாகி, அவர்கள் மத்தியில் பேசப்பட்டு வந்திருக்கும். மெத்தூசலாவினுடைய பேரனான நோவாவைப் பற்றி எல்லாரும் பேசியிருந்திருப்பார்கள். நோவா பிறக்கிற காலத்தில் மெத்தூசலா இருந்திருக்கிறார். ஆக நோவா இதையெல்லாம் கேள்விப்பட்டிருப்பான், அதிலேயே அவனுக்கு எச்சரிப்பின் தொனி ஒலித்திருக்கும். ஏதோ நடக்கப்போகிறது, ஜனங்கள் கெட்டுப்போய் விட்டார்கள், கர்த்தருக்கு இது பிடிக்கவில்லை என்பதெல்லாம் விளங்கியிருக்கும். ஆனால் இவனுக்கும் கர்த்தர் அதைக் குறித்து ஒரு வெளிப்பாட்டைத் தருகிறார், இவனுக்கு ஒரு தேவ எச்சரிப்பு உண்டாகிறது. கர்த்தர் இவனுக்கு இரண்டு காரியங்களைச் சொல்லுகிறார். ஒன்று, இந்த உலகத்தை வெள்ளத்தினால் அழிக்கப்போகிறேன், ஏனென்றால் எவனும் சரியில்லை. அக்கிரமம் பெருகிவிட்டது, அதை தாங்க முடியவில்லை. இப்படியே போனால் ஒன்றுமே இல்லாமல் ஆகிவிடும். ஆகவே முதலிலிருந்து ஆரம்பிக்க வேண்டும். இரண்டாவது, வெள்ளம் எல்லாரையும் அழித்தாலும் உன்னையும், உன் குடும்பத்தையும் அது அழிக்காது. உன்னையும், உன் குடும்பத்தையும் காப்பாற்றுவதற்காக நான் சொல்லுகிறபடி ஒரு பேழையை உண்டுபண்ணு என்று கர்த்தர் இரண்டு காரியங்களைச் சொல்லுகிறார். பேழை என்றால் paper boat போல சாதாரணமானதாக எண்ணிவிடக்கூடாது. இரண்டு காரியங்களுமே நோவாவுக்கு விளங்கிக்கொள்ள முடியாத காரியங்கள். அவன் கண்டிராத, கற்பனை கூட செய்துபார்க்க முடியாத காரியங்கள். ஏனென்றால் அந்த காலக்கட்டத்தில் மழையே இல்லை. பூமியிலிருந்து பனி உண்டாகி, அது பூமியை நனைத்து, அதன் மூலமாகத்தான் விளைச்சல் ஏற்பட்டது. நோவா மழையை பார்த்ததே கிடையாது. கர்த்தர், “தொடர்ந்து 40 நாட்கள் மழை பெய்யப்போகிறது, அதன் மூலமாக வெள்ளம் வரப்போகிறது, அது பூமியை மூடிக்கொள்ளப்போகிறது, அது மூடிக்கொள்ளும்போது நீ பேழையை செய்து தயாராக வை, அது மிதக்கும்” என்று சொல்லுகிறார். நோவா மழையை பார்த்தது கிடையாது. மழை என்றால் என்னவென்று கற்பனை செய்துபார்க்கக்கூட இவனுக்கு வாய்ப்பு இல்லை. மழை வரும் என்று நம்ப வேண்டும், இவர் சொல்லுவது உண்மை என்று நம்ப வேண்டும். கர்த்தர் நம்ப முடியாத ஒரு காரியத்தைச் சொல்லுகிறார். கர்த்தர் சொல்லுகிற அநேக காரியங்கள் நம்ப முடியாதவைகளாகத்தான் இருக்கும். கர்த்தர் ஒரு மனுஷனை எடுத்து பயன்படுத்த வேண்டுமென்றால், சில வேளைகளில், நான் உன்னை இப்படி பயன்படுத்தப் போகிறேன், இங்கு கொண்டுபோகப் போகிறேன் என்று அவனுக்கு வெளிப்படுத்துகிறார். கர்த்தர் காட்டும்போது அது நம்ப முடியாததாக இருக்கும். “ஆண்டவரே, இது என்ன, இப்படி நீர் நடத்தப்போகிறீரா? நான் அப்படியெல்லாம் பார்த்ததில்லையே, எந்த மனுஷனுக்கும் இது நடந்தது போல எனக்கு தெரியாதே” என்று சொல்லுகிற அளவிற்குத்தான் இருக்கும். விசுவாசம் அப்படித்தான் ஆரம்பிக்கிறது. கர்த்தர் நம் கண்ணில் பார்க்காத, புத்திக்கு எட்டாத சில காரியங்களைச் சொல்லுகிறார். எவருமே நம்ப முடியாத காரியத்தை ஒரு மனுஷன் நம்ப ஆரம்பிக்கிறான், அதினால் அவன் உயருகிறான். கர்த்தர் எடுத்து வல்லமையாய் பயன்படுத்துகிற ஆட்களைப் பாருங்கள், அவர்கள் எவருமே நம்ப முடியாத காரியத்தை நம்புவதற்கு தயாராக இருக்கிறார்கள். நோவா எவருமே நம்ப முடியாத காரியத்தை நம்புகிறான். அக்காலத்து மக்கள் எவரும் மழையை நம்ப முடியாது. ஏனென்றால் மழை, வெள்ளம் வரும் என்று சொன்னால் அது கட்டுக்கதையை விட மோசமானது. ஆனால் நோவா அதை விசுவாசிக்கிறான். ஆகவேதான் எபிரெயர் 11:1-ஆம் வசனம் மிகவும் முக்கியம். நாம் கண்ணார கண்டிராத காரியங்களைக் குறித்த நிச்சயம் தான் விசுவாசம்.

கென்னத் கேஹின் என்கிற பிரசங்கியார். அந்த காலத்தில் அற்புதமாக ஊழியம் செய்தார். நான் அவருடைய பிரசங்கங்களை நேரடியாக கேட்டிருக்கிறேன். அவர் 16 வயதில் வியாதிப் படுக்கையில் இருந்தார். அவரால் எழுந்து நடக்க முடியாது, அவருக்கு இருதய நோய் இருந்தது. அவர் பிழைக்கமாட்டார் என்று சொல்லிவிட்டார்கள். யாரோ ஒருவர் அவருக்கு மாற்கு 11:23-ஆம் வசனத்தை சுட்டிக்காண்பித்து, விசுவாசத்தைப் பற்றிச் சொல்லி, அதனால் அவருடைய உள்ளம் தூண்டப்பட்டு, சுகத்தைப் பற்றி வாசிக்க ஆரம்பித்தார். கர்த்தர், “நானே உன் பரிகாரியாகிய கர்த்தர். உன் அப்பத்தையும் தண்ணீரையும் ஆசீர்வதித்து, வியாதியை உன்னை விட்டு விலக்குவேன். உன் ஆயுசுநாட்களை பூரணப்படுத்துவேன்” என்கிறார். இதை வாசித்து, தியானிக்க தியானிக்க அவருக்கு நிச்சயம் உண்டாகிவிட்டது. இது என்னுடையது, இது எனக்கு இப்போதே இருக்கிறது என்பது போலாகி, முழு நிச்சயம் உண்டாகி, ஒருநாள் எழுந்து நடக்க ஆரம்பித்துவிட்டார். அன்றிலிருந்து 86 வயது வரை உயிரோடிருந்து, ஊழியஞ்செய்து அதன்பிறகுதான் மரித்தார்.

அப்படி விசுவாசம் என்பது ஒரு மாபெரும் சக்தி. தேவன் ஒரு வாக்குத்தத்தத்தைக் கொடுக்கிறார், அது எவருமே நம்ப முடியாத அளவிற்கு இருக்கிறது. எல்லாரும் அதை வாசித்துவிட்டு, அது இருக்கிறது என்று எனக்கு தெரியும் என்கிறார்கள். ஆனால் அதை உண்மையாக விசுவாசிக்கிறவனுக்குள் அதைக் குறித்த நிச்சயம் உள்ளே வளர்ந்து, அது முழு நிச்சயமாகி, எந்த சந்தேகத்திற்கும் இடமில்லாமல், தான் சுகமாகி, எழுந்து நடந்து வெற்றியோடு வாழுவதை காண ஆரம்பித்து விடுகிறான். அதுதான் விசுவாசம். அதைப் போன்றுதான் மற்ற காரியங்களும். நாம் கண்ணால் கண்டிராத, கற்பனை கூட செய்துபார்க்க முடியாத காரியங்களை வேதவசனம் வாக்குப்பண்ணுகிறது. “அது நடக்குமா?” என்று நீங்கள் சொல்லுகிறீர்கள். ஆனால் வேதம், “கர்த்தர் செய்வார்” என்று சொல்லுகிறது. அவர் தம்முடைய மகிமையின் ஐசுவரியத்தின்படி உங்களுடைய குறைகளையெல்லாம் நிறைவாக்குவார் என்கிறார். ஐசுவரியத்தையே கண்டதில்லை, நிறைவையே கண்டதில்லை என்று சொல்லுகிறீர்கள். கர்த்தர், “நீங்கள் திருப்தியாய் சாப்பிட்டு, மகிழ்ச்சியாய் இருப்பாய்” என்கிறார். அதை வாசியுங்கள், தியானியுங்கள், அதை நம்புங்கள், கண்களை அதன்மீது வையுங்கள். இருதயம் முழு நிச்சயத்தால் நிரம்புகிற வரை அதை நம்புங்கள். அதுதான் விசுவாசம். விசுவாசம் ஒரு மர்மமான காரியம் அல்ல. மூன்று வேளையும் சாப்பிடுவது போலவும், மோட்டார் சைக்கிளில் போவது போலவும், காரில் போவது போலவும், சொந்த வீட்டில் வாழுவது போலவும் கண்ணுக்கு தெரியும், அதுதான் விசுவாசம். விசுவாசத்திற்கு ஒரு விசேஷித்த கண் இருக்கிறது. அது கர்த்தர் என்ன சொல்லுகிறாரோ அதன்படி நம் வாழ்க்கை மாறுகிறதைக் காணுகிறது. அது இன்றைக்கு இருப்பது போல உள்ளத்தில் நிச்சயம் உண்டாகி விடுகிறது.

கர்த்தர் நோவாவிடம், மழையும் வெள்ளமும் வரப்போகிறது, அக்கிரமக்காரர் எல்லாரும் சாகப்போகிறார்கள் என்கிறார். நோவாவிற்கு அது தெரிகிறது. அவன் விசுவாசக் கண்களினால் அதைப் பார்க்கிறான். பேழையை உண்டாக்கு என்கிறார். பேழை 450 அடி நீளம், 75 அடி அகலம், 45 அடி உயரம் உள்ளது. இதை எப்படி இவன் கட்டுவான், இது தண்ணீரில் மிதக்க வேண்டும், இப்படி ஒரு படகை எவரும் செய்து இவன் கண்டது கிடையாது, எவரும் கண்டது கிடையாது. அதை எப்படிச் செய்ய வேண்டுமென்று கர்த்தர் சொல்லித் தருகிறார். இவன் கர்த்தரை நம்புகிறான். ஏனென்றால் விசுவாசம் என்பது காணப்படாதவைகளைக் குறித்த நிச்சயம். அதை நம்புவதின் மூலமாக முதலாவது அந்த நம்பிக்கையின் முழு நிச்சயம் உண்டாகிறது. கர்த்தர் சொல்லுகிறார் என்று ஒரு காரியத்தை விசுவாசிக்கும்போது, அது ஒரு சாதாரண காரியம் அல்ல. அது உண்மை என்கிற ஒரு முழு நிச்சயம் மனுஷனுக்குள் உண்டாகி விடுகிறது. அது நோவாவுக்கு உண்டானது. முழு நிச்சயம் உண்டானவுடன் அது அடுத்த படிக்குச் செல்கிறது. அப்படி முழு நிச்சயமாய் ஒருவன் கர்த்தருடைய வார்த்தையை நம்பும்போது அந்த வார்த்தையின்படி செயல்பட ஆரம்பித்து விடுகிறான். அவன் அந்த வார்த்தைக்கு கீழ்ப்படிந்து செயல்படுகிறான். ஆகவேதான் யாக்கோபு, “கிரியை இல்லாத விசுவாசம் செத்தது” என்று சொல்லுகிறார். உண்மையாக விசுவாசம் உள்ளே இருந்தால் செயலில் அது தெரியும். சிலர், “உங்களுக்கு என்ன தெரியும்? எனக்குள் விசுவாசம் இருக்கிறது, உங்களுக்கு அது தெரியாது, ஆனால் எனக்கு அது தெரியும்” என்று சொல்லுகிறார்கள். இது தவறு. நாம் விசுவாசத்தைப் பார்க்கலாம். உள்ளே விசுவாசம் இருந்தால் அது வெளியே செயலில் தெரியும். ஒருவன், “நான் ஆண்டவராகிய இயேசுவை விசுவாசிக்கிறேன், அவர் கன்னியின் வயிற்றில் பிறந்தார், அவர் தேவகுமாரன், வானத்திலிருந்து இறங்கி வந்தார், மனுஷ ரூபமெடுத்தார், சிலுவையில் மரித்தார், உயிரோடெழுந்தார், இதையெல்லாம் நான் விசுவாசிக்கிறேன்” என்று உண்மையாக விசுவாசித்தால் அவனுடைய ஜீவியமே மாற்றப்படும், அவன் வாழுகிற விதத்தில் வித்தியாசம் தெரியும். ஏனென்றால் அவன் உண்மையாக விசுவாசித்தால் அது அவனுடைய வாழ்க்கை முழுவதையும் பாதிக்கும்.

உண்மையான விசுவாசம் கிரியைகளில் வெளிப்படும் என்றால் அது கீழ்ப்படிதலில் வெளிப்படும். கர்த்தருடைய வார்த்தைக்கு அவர்கள் கீழ்ப்படிவார்கள். அந்த கீழ்ப்படிதல் இரண்டு விதங்களில் வெளியாகும். ஒன்று, இங்கு 7-ஆம் வசனத்தில் பயபக்தி உள்ளவனாகி என்று சொல்லப்பட்டிருப்பது. இது ஆங்கிலத்தில் சில மொழிபெயர்ப்புகளில் ‘with holy fear’ என்றும், ‘with Godly fear’ என்றும் வருகிறது. fear என்றவுடன் பிற்போக்கான அர்த்தம் வந்துவிடுகிறது. நாம் தேவனை பார்த்தவுடன் நடுங்க வேண்டும், அவர் நம்மை கொன்றுவிடுவார், கையை ஒடித்துவிடுவார், நாம் கர்த்தருடைய வார்த்தைக்கு பயப்பட வேண்டும், கர்த்தருடைய கட்டளைக்கு கீழ்ப்படி வேண்டும், இல்லையென்றால் அவ்வளவு தான் என்று சொல்லி வைத்திருக்கிறார்கள். அதனால், கர்த்தருடைய வார்த்தைக்கு பயத்தோடு கீழ்ப்படிவது என்று சொல்லும்போது ஜனங்கள், கர்த்தர் கொன்றுவிடுவாரே என்று எண்ணுகிறார்கள். இங்கு அந்த விதத்தில் சொல்லவில்லை. தமிழில் ‘பயபக்தி’ என்று வந்திருப்பது நல்ல வார்த்தை. பயபக்தி என்கிற வார்த்தையை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தால் ‘reference’ என்று வருகிறது. அதுதான் சரியான வார்த்தை. வேதத்தில் இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலைகளில் fear என்று சொல்லப்படும் போதெல்லாம் reference என்று மொழிபெயர்த்தால் அது தெளிவாக விளங்கும். நோவாவுக்குள் இருந்தது கர்த்தரைக் குறித்த ஒரு பிற்போக்கான பயம் அல்ல, அது முற்போக்கானது. அது பிள்ளைகள் தகப்பனுக்கு பயப்படுவதைப் போன்றது. ஆனால் தகப்பன் சுட்டு கொன்றுவிடுவார், கையை ஒடித்துவிடுவார் என்பதினால் பிள்ளைகள் பயப்படுகிறார்களா? கிடையாது. தகப்பன் தான் பிள்ளையை போஷிக்கிறான், ஆடைகளை வாங்கிக்கொடுக்கிறான், வாழ்க்கைக்கு திட்டமிடுகிறான். அதனால் தகப்பன் மீது அதிக மரியாதை இருக்கிறது. தகப்பன் நமக்காக வேலை செய்கிறார், நமக்காக முயற்சி எடுக்கிறார், அவரை நாம் upset பண்ணிவிடக்கூடாது. அவருடைய வார்த்தைக்கு விரோதமாக நடந்துவிடக்கூடாது என்று ஒரு பயபக்தி இருக்கிறது. அது அன்பினால் உண்டாகிற பயபக்தி. அது பிற்போக்கானது அல்ல, அது முற்போக்கானது. அது அப்பாவைக் குறித்த மரியாதை. அப்படிப்பட்ட ஒரு மரியாதையைத்தான் இங்கு சொல்லியிருக்கிறது. நோவா கீழ்ப்படிந்து பேழையை உண்டுபண்ணினான் என்று சொல்லும்போது, பயந்து, அலறிப்போய், நாம் பேழையை உண்டுபண்ணாமல் இருந்தால் வெள்ளம் நம்மை வாரிக் கொண்டுபோய் விடும் என்று பயந்து அவன் பேழையை உண்டுபண்ணவில்லை. கர்த்தருடைய பார்வையில் அவனுக்கு கிருபை கிடைத்திருக்கிறது. கர்த்தர் அவனை ஆசீர்வதித்திருக்கிறார், அவன் கர்த்தரை நேசிக்கிறான், அவரை பின்பற்றுகிறான். எவருமே கர்த்தரை பின்பற்றாத ஒரு காலத்தில் இவன் கர்த்தரை மன உறுதியோடு எல்லா எதிர்ப்புகள் மத்தியிலும் பின்பற்றுகிறான். அவன் கர்த்தரை அவ்வளவாக நேசிக்கிறபடியால் பயபக்தியோடு, என்னை உண்டாக்கின ஆண்டவர், இந்த உலகத்தையே தம் கரங்களில் வைத்திருக்கிறவர், எல்லா அதிகாரத்தையும் உடையவர், அவர் சொல்லியிருக்கிறார், அதற்கு எப்படி நான் கீழ்ப்படியாமல் போகலாம் என்று அந்த விதத்தில் கீழ்ப்படிகிறான். அது referential fear.

இரண்டாவது, இது practical obedience. இவன் பேழையை உண்டுபண்ணுகிறான். கர்த்தர் சொன்ன அளவை வைத்து அப்படியே பேழையை உண்டுபண்ணி, 120 வருஷங்கள் ஜனங்களை எச்சரித்து பிரசங்கிக்கிறான். அன்றைக்கு ஜனங்கள் அவனை கேலி செய்திருப்பார்கள். நோவா என்று ஒருவன் இருக்கிறான், அவன் பைத்தியக்காரன், எவராவது இது மிதக்கும் என்று சொல்லுவார்களா? மழை, வெள்ளம் வரப்போகிறது என்று இவன் சொல்லுகிறான். மழை, வெள்ளம் இதை எவரும் பார்த்தது கிடையாது. இந்த பைத்தியக்காரன் இதையெல்லாம் நம்பிக்கொண்டிருக்கிறான். இவன் இதற்காக இரவும் பகலும் வேலை செய்து கொண்டிருக்கிறான். நாம் அதைப் போய் வேடிக்கை பார்த்தால் நமக்கு பிரசங்கிக்கிறான் என்று கிண்டல் செய்திருப்பார்கள். நோவா அதன் மத்தியில் கர்த்தரை விசுவாசிக்கிறான். விசுவாசம் முதலில் முழு நிச்சயமாக உள்ளத்தில் வருகிறது. எவரும் நம்பாத சூழ்நிலையில் ஒரு மனுஷன் அதை நம்புகிறான். விசுவாசித்தால் தேவனுடைய மகிமையைக் காண்பாய் என்பது அந்த ஒரு மனிதனுக்குத்தான் நடக்கும். பிரசங்கம் கேட்கிற எல்லாருக்கும் நடக்காது. யார் விசுவாசிக்கிறார்களோ அவர்களுக்குத்தான் நடக்கும். முழு நிச்சயம் உண்டாகும்போதுதான் அங்கு விசுவாசம் வேலை செய்கிறது. கர்த்தருடைய வார்த்தையை கேட்பது அவசியம், கேட்டால் தான் விசுவாசம் வரும். முழு நிச்சயம் வர வேண்டும் என்றால், அந்த வசனத்தின் மீது கண்ணை வைக்க வேண்டும், அதை தியானிக்க வேண்டும், கவனத்தை சிதறவிடக்கூடாது. இருதயத்தில் வைத்து காக்க வேண்டும், வாயில் வைத்து அதையே பேச வேண்டும், அப்போதுதான் அந்த முழு நிச்சயம் வரும். நிச்சயம் வந்தவுடன் செயல்பாடே மாறும். அவன் என்ன நம்புகிறான் என்பதை அவனுடைய செயல், கீழ்ப்படிதல் காண்பிக்கும்.

மூன்றாவது, “அதினாலே அவன் உலகம் ஆக்கினைக்குள்ளானதென்று தீர்த்து” என்று இங்கு வாசிக்கிறோம். நோவா உலகத்தை ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்த்தான். உங்களுடைய போக்கு சரியில்லை, உலகம் பாவத்தினாலும் அக்கிரமத்தினாலும் நிறைந்திருக்கிறது. கர்த்தருக்கு உங்கள் வழிகள் மீது பிரியமில்லை. கர்த்தர் உலகத்தை அழிக்கப்போகிறார், தண்டனை வரப்போகிறது, சீக்கிரமாக மனந்திரும்பு என்று அவன் பிரசங்கித்தான். இவன் பேழையை செய்தது, கர்த்தரை நம்பினது ஆகிய இவை எல்லாமே உலகத்திற்கு முன்பாக ஒரு சாட்சியாக விளங்குகிறது. இவன் செய்வதெல்லாம் உலகத்தை கண்டனம் பண்ணுகிற ஒரு பிரசங்கம் போல இருக்கிறது. அந்த பேழையைப் பார்க்கும்போது, அது “நீ பாவி” என்று சொல்லுவது போல இருக்கிறது. ஆக தன் பிரசங்கத்தினாலே இவன் அப்படிச் செய்கிறான். இவன் ஒரு பிரசங்கியாராகவே இருந்தான் என்று வேதம் சொல்லுகிறது. 2 பேதுரு 2:5-ஐ கவனியுங்கள்.

பூர்வ உலகத்தையும் தப்பவிடாமல், நீதியைப் பிரசங்கித்தவனாகிய நோவா முதலான எட்டுப்பேரைக் காப்பாற்றி…(2 பேதுரு 2:5).

பேதுரு நோவாவைப் பற்றி பிரசங்கிக்கிறார். அவன் விசுவாசத்திலே கர்த்தர் சொன்னதை நம்பி பேழையை உண்டுபண்ணினதே, கர்த்தர் உலகத்தை தண்டிக்க வருகிறார் என்கிற ஒரு பிரசங்கமாய் உலகத்திற்கு இருக்கிறது. அங்கு வந்து வேடிக்கை பார்ப்பதற்கும், அதைப் பார்த்து கேலி செய்வதற்குமே ஒரு கூட்டம் தினமும் வந்திருக்கும். அவன் அவர்களைப் பார்த்து பிரசங்கத்திருப்பான். அதுமட்டுமல்லாமல் பக்கத்து ஊர்களுக்கும், கிராமங்களுக்கும் சென்று இப்படிப்பட்ட எச்சரிப்பை அவன் கொடுத்திருப்பான். ஆக இவன் உலகத்திற்கு முன்பாக பெரிய சாட்சியாக விளங்குகிறான். வரப்போகிற நியாயத்தீர்ப்பைக் குறித்தும், அழிவைக் குறித்தும் பிரசங்கிக்கிறான். இரண்டாவது தன் வாழ்க்கையின் மூலமாகவே அவன் சாட்சியாக விளங்குகிறான். பிரசங்கத்தைக் காட்டிலும் வாழ்க்கை சத்தமாக பேசும். பிரசங்கம் மிகவும் முக்கியம். ஆனால் வாழ்க்கை அதிலும் வல்லமையானது. ஒரு மனுஷனுடைய வாழ்க்கையே மற்றவர்களை ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்க்கும். இயேசு அப்படித்தான். அவர் அவ்வளவு பரிசுத்தராயிருக்கிறார், அதினாலேயே மற்றவர்களுக்கு அவரை பிடிக்கவில்லை. ஏனென்றால் அவருடைய பிரசன்னத்தில் இவர்கள் மிகவும் சிறியவர்களாய் காணப்பட்டார்கள். அவருடைய குணத்தோடு இவர்களுடைய குணம் எட்டவே எட்டாது. இரண்டும் வெள்ளையும் கருப்பும் போல அந்த அளவு வித்தியாசமாய் இருக்கிறது. ஆக குணம் மிகவும் முக்கியம்.

நாம் சபைகளில் பிரசங்கம்பண்ணுகிறோம். ஆனால் சிலருடைய வீட்டிலேயே பிரசங்கம் நடக்கிறது. சில நேரங்களில் அம்மாமார் இரட்சிக்கப்பட்டு, அந்த வீட்டு அய்யா இரட்சிக்கப்படவில்லை என்றால், அவருக்கு சாப்பாடு வைக்கும்போது, “நீங்கள் என்றைக்கு ஞானஸ்நானம் எடுக்கப்போகிறீர்கள்? மனந்திரும்பாவிட்டால் நீங்கள் நரகத்திற்குத்தான் போகப்போகிறீர்கள்” என்று சொல்லுகிறார்கள். இந்த அம்மாவின் பிரசங்கத்தாலேயே இவர் சபை பக்கமே வருவதில்லை. ஏனென்றால் இந்த அம்மாவின் பிரசங்கத்தைக் கேட்டு கேட்டு சலித்துப்போய் விட்டது. இந்த அம்மா வாயைத் திறந்தாலே சபிக்கவும், திட்டவும் செய்கிறார். பிரசங்கிப்பது என்றால் திட்டுவது என்று இவர் எண்ணிக்கொண்டார். “கர்த்தர் என் கணவருடைய இரண்டு கைகளையும், கால்களையும் ஒடித்து, படுக்க வைத்தால் தான் அவர் திருந்துவார், அதற்காக ஜெபியுங்கள்” என்கிறார். இதனால் தான் எத்தனையோ புருஷன்மார் இன்றைக்கு சபையில் இல்லை. சபையில் பெண்கள் கூட்டம் தான் அதிகமாக இருக்கிறது. ஆகவேதான் 1 பேதுரு 3-ஆம் அதிகாரத்தில் குடும்ப வாழ்க்கையில் எப்படி வெற்றி பெறுவது என்று பேதுரு கூறுகிறார். போதனையின்றி நடக்கையினாலே அவிசுவாசியாய் இருக்கிற கணவனை எப்படி ஆதாயப்படுத்துவது என்று சொல்லுகிறார். அதாவது, விலையுயர்ந்த ஆபரணங்கள், மயிரைப் பின்னுதல் இவற்றால் நீ கணவனை ஆதாயப்படுத்த முடியாது என்கிறார். சிலர், அப்படி ஆதாயப்படுத்த முடியும் என்று எண்ணுகிறார்கள். அடுத்த வசனத்தில், அது வேண்டாம், இருதயத்தில் மறைந்திருக்கிற குணமாகிய சாந்தமும் அமைதலும் உள்ள ஆவியே கர்த்தருடைய பார்வையில் விலையேறப்பெற்றதாய் இருக்கிறது என்கிறார்.

நோவா பிரசங்கம்பண்ணினான். அவன் பிரசங்கித்தது மட்டுமல்ல, அவனுடைய வாழ்க்கை மிகவும் சிறப்பானதாக இருந்தது. அன்றைக்கு எவருக்குமே தேவ பயம் இல்லை. அக்கிரமும், அநியாயமும் செய்து ஒழுக்கக்கேடான வாழ்க்கை வாழுகிறார்கள். நோவா அதன் மத்தியில் பரிசுத்த வாழ்க்கை வாழுகிற மனுஷனாக இருக்கிறான், ஒளிவிட்டுப் பிரகாசிக்கிறான். பேழையைக் கட்டுவதால் நோவாவை பைத்தியக்காரன் என்று சொல்லலாம், ஆனால் அவன் நல்ல மனிதன், எவருக்கும் தீமை செய்தது கிடையாது, எவரையும் ஏமாற்றினது கிடையாது. அவன் உத்தமமான மனுஷன் என்று ஜனங்களுக்கு முன்பாக குற்றஞ்சாட்டப்பட முடியாதவனாக வாழுகிறான். இதுவே ஒரு பெரிய பிரசங்கமாக இருக்கிறது, ஜனங்களை கவர்ந்திழுக்கிறது. இவ்வளவு செய்தும் கடைசியில் ஒருவர் கூட இரட்சிக்கப்படவில்லை, அத்தனை பேரும் வெள்ளத்தில் அழிந்தார்கள். இது ஒரு பிரசங்கியாருக்கு எவ்வளவு வேதனையாய் இருந்திருக்கும்!

நோவாவினுடைய பலனை கவனியுங்கள். “விசுவாசத்தினாலுண்டாகும் நீதிக்குச் சுதந்தரவாளியானான்” என்று இங்கு வாசிக்கிறோம். விசுவாசத்தினால் உண்டாகும் நீதி என்பது குறிப்பாக புதிய ஏற்பாட்டு பதம். அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் உபயோகப்படுத்துகிற ஒரு பதம். இந்த புத்தகத்தை பவுல் எழுதினாரா என்று நமக்கு தெரியவில்லை. ஆனால் இது பொதுவாக புதிய ஏற்பாட்டு பதம். இதைத்தான் மார்ட்டின் லூத்தர் பிடித்துக்கொண்டார். இதனால் தான் புராட்டஸ்டன்ட் சபையே உருவானது. ஏனென்றால் தேவனுக்கு முன்பாக ஒரு மனுஷன் போக வேண்டுமென்றால் அவனுக்கு நீதி வேண்டும். தேவன் அவனை நீதிமானாய் பார்க்க வேண்டும். இல்லையென்றால் அவன் தேவனுக்கு முன்பாக பாவியாக போய் நிற்க முடியாது. இவன் மிகவும் சிறப்பாக வாழ்ந்து, யோக்கியமாய் சன்மார்க்கனாய் இருந்து கர்த்தரிடம் போய் நிற்கிறான். கர்த்தர் அவனிடம், “உன்னை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. உன்னுடைய நீதியும் அழுக்கும் கந்தையுமாய் இருக்கிறது” என்கிறார். அப்படியென்றால் என்ன நீதி வேண்டும்? தேவன், “நான் பரிசுத்தராய் இருப்பதுபோல நீங்களும் பரிசுத்தராயிருங்கள்” என்கிறார். அதாவது, என்னுடைய பரிசுத்தத்தைப்போல உன்னுடைய பரிசுத்தம் இருக்க வேண்டும். அப்போதுதான் நான் ஏற்றுக்கொள்வேன் என்கிறார். மார்ட்டின் லூத்தர் மிகவும் நல்ல மனுஷன், கத்தோலிக்க பாதிரியாராக இருந்தார், ஆவிக்குரிய ஜீவியத்தில் வாழ்ந்தவர், கர்த்தருக்கென்று வாழ வேண்டுமென்று ரொம்ப தீவிரமாக இருந்தார். முழங்காலிலேயே படிக்கட்டுகளில் ஏறினார். நான் பாவி, கர்த்தர் என் பாவத்தை மன்னிக்க வேண்டும், என்னை கழுவி சுத்திகரிக்க வேண்டும் என்று தன்னை கர்த்தருக்கு முன்பாக சன்மார்க்கனாக, நீதிமானாக நிறுத்த வேண்டுமென்று மிகவும் கஷ்டப்பட்டார். கடைசியில் மிகவும் நொந்துபோய் ஒரு வயதான பாதிரியாரிடம் சென்று, “இந்த கர்த்தரை எனக்கு பிடிக்கவில்லை. என்ன அநியாயம், நீதிமானாக இருந்தால் தான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன் என்கிறார். நான் எவ்வளவு நீதிமானாக இருக்க முடியுமோ அவ்வளவு நீதிமானாக இருந்து அவரிடம் போகிறேன். ஆனால் என்னுடைய நீதி அழுக்கும் கந்தையுமாக இருக்கிறது என்கிறார். அவருக்கு இருக்கிற நீதி போல எனக்கு இருக்க வேண்டும் என்றும், நான் அவரைப்போல பரிசுத்தனாக இருக்க வேண்டும் என்றும் சொல்கிறார். நான் மனிதன், அவர் தெய்வம். மனுஷனுக்கு எப்படி அவரைப்போல பரிசுத்தம் இருக்க முடியும்? என்னால் கொடுக்க முடியாததை என்னிடம் கேட்கிறார் என்றால் அவர் எப்படிப்பட்ட தெய்வம், அவர் இரக்கமற்றவராய், அன்பற்றவராய் இருக்கிறாரே! என்னால் கொடுக்க முடியாது, அது என்னிடம் இல்லை என்று தெரிந்தும், அந்த நீதியை கொண்டுவா என்று என்னிடம் demand பண்ணுகிறாரே! அது என்னிடம் இல்லையே, இந்த கடவுளை நான் வெறுக்கிறேன்” என்றார். அதற்கு அந்த பாதிரியார், வருத்தப்படாதே, கர்த்தர் நல்லவர், உனக்கு இப்போது விளங்காமல் இருக்கலாம். கர்த்தர் உனக்கு காண்பிப்பார். உன்னால் கொடுக்க முடியாததை அவர் கேட்கவில்லை. உன்னிடம் ஒன்றை கேட்டார் என்றால் அதை நீ கொடுப்பதற்கு ஏதாவது வழி இருக்கிறது. கர்த்தர் அதை உனக்கு காண்பிப்பார் என்று சொல்லி அனுப்பினார். இவர் போய் வேதத்தை வாசிக்க ஆரம்பித்தார். கர்த்தர் இவருடைய கண்களைத் திறந்தார். ஒருநாள் வேதத்தை வாசித்துக் கொண்டிருந்தபோது, விசுவாசத்தினால் நீதிமான் பிழைப்பான் என்கிற பகுதிக்கு விளக்கத்தைப் பார்த்தபோதுதான் அவருக்கு வெளிச்சம் வந்தது போல தெரிந்தது. மனுஷன் தன் சுய முயற்சியினால், சுய நீதியினால் தேவனிடத்தில் வர முடியாது. அவன் எவ்வளவு சிறந்ததை கொண்டுவந்தாலும் அது தேவனுடைய பார்வையில் மோசமானதாக இருக்கிறது. தேவன் அதை ஏற்றுக்கொள்ளமாட்டார். தேவன் எதிர்பார்க்கிற நீதியை மனுஷனால் தர முடியாது. மனுஷனால் அதை தர முடியாது என்று தெரிந்துதான் தேவன் தன்னுடைய சொந்த குமாரனை அனுப்பி, அவரை கல்வாரி சிலுவையில் கொன்று, நம்முடைய பாவத்தையெல்லாம் அவர் மீது வைத்து, அவருடைய நீதியை எடுத்து நமக்கு இலவசமாக கொடுத்துவிட்டார். நாம் சம்பாதிக்க முடியாத நீதியை அவர் இலவசமாக கொடுத்துவிட்டார். இப்போது அது விசுவாசத்தினால் உண்டாகும் நீதி. ரோமர் 1:16, 17 ஆகிய வசனங்களை வாசிப்போம்.

கிறிஸ்துவின் சுவிசேஷத்தைக் குறித்து நான் வெட்கப்படேன்; முன்பு யூதரிலும் பின்பு கிரேக்கரிலும் விசுவாசிக்கிறவனெவனோ அவனுக்கு இரட்சிப்பு உண்டாவதற்கு அது தேவபெலனாயிருக்கிறது. விசுவாசத்தினாலே நீதிமான் பிழைப்பான் என்று எழுதியிருக்கிறபடி விசுவாசத்தினால் உண்டாகும் தேவநீதி விசுவாசத்திற்கென்று அந்தச் சுவிசேஷத்தினால் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது(ரோமர் 1:16, 17).

பவுல், “நான் சுவிசேஷத்தைக் குறித்து நான் வெட்கப்படுவதில்லை” என்கிறார். சுவிசேஷத்தில் என்ன இருக்கிறது? தேவனுக்கு முன்பாக தகுதிப்படுத்தக்கூடிய, நாமெல்லாரும் தேடிக் கொண்டிருக்கிற நீதி சுவிசேஷத்தில் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. எப்படி? தேவன் மனிதனுடைய பாவத்தையெல்லாம் தம் குமாரன் மீது வைத்து, அவருடைய நீதியை எடுத்து நம்மீது வைத்துவிட்டார். அதன் நிமித்தமாக பாவி நீதியைப் பெற்றவனானான். தேவநீதி அவனுக்கு இலவச ஈவாக கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதுதான் சுவிசேஷம். ஆகவேதான் பவுல், இதைக் குறித்து நான் வெட்கப்படேன் என்கிறார். ஒவ்வொரு கிறிஸ்தவ விசுவாசிக்கும் இது பெரிய வெளிப்பாடாக வர வேண்டும். எந்த மார்க்கத்திலும் இப்படி ஒரு செய்தி கிடையாது. தேவன் எப்படி தம்முடைய நீதியை மனுஷனுக்கு இலவசமாய் தருகிறார், அதை நாம் எப்படி விசுவாசத்தினால் பெற்றுக்கொள்ளலாம் என்பதுதான் சுவிசேஷம். ரோமர் 3:20, 21,22 ஆகிய வசனங்களை கவனியுங்கள்.

இப்படியிருக்க, பாவத்தை அறிகிற அறிவு நியாயப்பிரமாணத்தினால் வருகிறபடியால், எந்த

மனுஷனும் நியாயப்பிரமாணத்தின் கிரியையினாலே தேவனுக்கு முன்பாக நீதிமானாக்கப்படுவதில்லை(ரோமர் 3:20).

பவுல் ஒரு பரிசேயனாய் இருந்தவர், பழைய ஏற்பாட்டை நன்கு அறிந்தவர். பழைய ஏற்பாட்டு நபர்களின் பெரிய தவறை சரி பண்ணுகிறார். அவர்கள், நாம் நியாயப்பிரமாணத்தின்படி செய்தால் நாம் நீதிமானாக ஆகலாம் என்று எண்ணுகிறார்கள். ஆனால் பவுல், நியாயப்பிரமாணம் அதற்காக கொடுக்கப்படவில்லை. எந்த மனுஷனும் நியாயப்பிரமாணத்தினாலே தேவனுக்கு முன்பாக நீதிமானாக்கப்படுவது இல்லை. அப்படியென்றால் நியாயப்பிரமாணம் எதற்கு கொடுக்கப்படுகிறது? பாவத்தை அறிகிற அறிவு நியாயப்பிரமாணத்தின் மூலமாக வருகிறது. அது நாம் பாவி என்பதைப் போதிக்கிறது. ஏனென்றால் நியாயப்பிரமாணத்தின்படி செய்ய முயற்சி எடுக்கிறோம். “இதைச் செய், அப்பொழுது பிழைப்பாய்” என்று வேண்டுமென்றே கர்த்தர் சொல்லுகிறார். ஆனால் இதைச் செய்ய முடியாது என்று அவருக்கே தெரியும். ஏனென்றால் நமக்குள் பாவம் இருக்கிறது. அப்படியென்றால் அதை ஏன் நமக்கு கொடுத்தார்? நாம் பாவி என்பதை நாம் ஏற்றுக்கொள்ளவதில்லை, உணருவதில்லை. நம்மை உணர்த்துவிக்கும்படியாக அதைக் கொடுத்து, அதைச் செய் என்கிறார். நாம் பாவி என்பதை காட்டும்படியாகத்தான் நியாயப்பிரமாணம் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது என்று பவுல் சொல்லுகிறார்.

இப்படியிருக்க, நியாயப்பிரமாணமில்லாமல் தேவநீதி வெளியாக்கப்பட்டிருக்கிறது; அதைக்குறித்து நியாயப்பிரமாணமும் தீர்க்கதரிசனங்களும் சாட்சியிடுகிறது. அது இயேசு கிறிஸ்துவைப்பற்றும் விசுவாசத்தினாலே பலிக்கும் தேவநீதியே; விசுவாசிக்கிற எவர்களுக்குள்ளும் எவர்கள்மேலும் அது பலிக்கும், வித்தியாசமே இல்லை(ரோமர் 3:21, 22). 

நியாயப்பிரமாணம் இல்லாமல் வேறு வழியில் தேவ நீதி வெளிப்பட்டிருக்கிறது. இது தேவன் ஈவாக கொடுப்பது. இந்த நீதியைக் குறித்துதான் பழைய ஏற்பாடு போதிக்கிறது. அதாவது, இயேசு கிறிஸ்துவை விசுவாசிப்பதால் நமக்கு உண்டாயிருக்கும் நீதியைக் குறித்துதான் பழைய ஏற்பாடு முழுதும் போதிக்கிறது. அது என்ன சொல்லுகிறது? நீ பத்து கற்பனையை பின்பற்றி தேவனிடத்தில் வர முடியாது, ஏனென்றால் பத்து கற்பனைய#3016; உன்னால் பின்பற்ற முடியாதே, உனக்குள் இருக்கிற பாவம் அதை பின்பற்ற விடாதே, அப்படியென்றால் அந்த குணம் எப்படி மாறும்? கர்த்தர் உன்னை எப்படி ஏற்றுக்கொள்ள முடியும்? நீ கர்த்தருக்கு முன் பாவியாக நிற்கிறாயே, பத்து கற்பனையை செய்ய முயற்சி எடுக்கும்போதெல்லாம் தோல்வி அடைகிறாயே, பாவியாக இருக்கிறாயே, நீ எப்படி நீதிமானாக முடியும்? ஒரே விதத்தில் தான் நீதிமானாக முடியும். தேவன் கொடுக்கிற நீதியை இலவசமாக விசுவாசத்தின் மூலமாக பெற வேண்டும். பவுல் ஒரு பரிசேயன். அவர் எப்படிச் சொல்லுகிறார் என்று பாருங்கள். நான் இவ்வளவு நாள் பெரிய தவறு செய்துவிட்டேன் என்கிறார். இவரும் மார்ட்டின் லூத்தரைப் போன்றுதான். சுய நீதியை உண்டாக்குவதற்கு நான் எவ்வளவோ முயற்சி எடுத்துவிட்டேன், பத்து கற்பனையை வைத்தே தேவசமுகத்தில் போய் விடலாம் என்று நினைத்தேன், ஆனால் அது முடியாது என்பதை கண்டுபிடித்தேன், நியாயப்பிரமாணம் எதற்காக கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது என்று இப்போதுதான் தெரிகிறது. நான் பாவி என்பதை உணர்த்துவதற்காக, என்னை தேவனிடம் கொண்டுவந்து சேர்ப்பதற்காக, என்னுடைய தோல்வியை எனக்கு காண்பிப்பதற்காக கொடுக்கப்பட்டது. ஆக ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலமாகத்தான் தேவனிடம் வர முடியும். அவர் கொடுக்கும் தேவ நீதி தான் தேவனுக்கு முன்பாக என்னை நிறுத்த முடியும்.

நான் கிறிஸ்துவை ஆதாயப்படுத்திக்கொள்ளும்படிக்கும், நியாயப்பிரமாணத்தினால் வருகிற சுயநீதியை உடையவனாயிராமல், கிறிஸ்துவைப் பற்றும் விசுவாசத்தினால் வருகிறதும் விசுவாசமூலமாய் தேவனால் உண்டாயிருக்கிறதுமான நீதியை உடையவனாயிருந்து, கிறிஸ்துவுக்குள் இருக்கிறவனென்று காணப்படும்படிக்கும்(பிலிப்பியர் 3:9).

நம் சுய நீதியை அல்ல, விசுவாசத்தினால் தேவனிடத்திலிருந்து உண்டாகிற நீதியை உடையவர்களாய் நாம் இருக்க வேண்டும். இந்த மூன்று வசனங்களும் மிகவும் முக்கியமானவை.

நோவா அந்த காலத்திலேயே விசுவாசத்தினால் நீதிமானாக ஆனவன். விசுவாசத்தினால் நீதிமான் பிழைப்பான் என்று சொல்லுவது நோவாவின் வாழ்க்கையில் நிஜமானது. பழைய ஏற்பாட்டில் அவர்கள் வேறு விதமாக இரட்சிக்கப்படவில்லை. விசுவாசத்தினால் தான் நோவா நீதிமானாக ஆனான். இப்படி விசுவாசத்தை பயிற்றுவித்து, இயேசுவின் பேரில் நம்பிக்கையை வைத்து, தேவன் பாவத்தை தண்டிக்கிறவர், அவர் கிருபையை தருகிறவர் என்பதை விசுவாசித்து, தேவனிடத்தில் வந்து அப்படித்தான் அவன் நீதியைப் பெறுகிறான். ஆக அவனுக்கு கிடைத்த நீதி என்ன? தேவன் அவனுக்கு வெகுமதியாய் கொடுத்த நீதி. இது இவனுடைய கிரியைகளினால் வந்த நீதி அல்ல. இது கர்த்தர் கொடுத்த ஈவு. ஆனால் அது வந்தவுடன் அதோடு நிறுத்திவிடக்கூடாது. நாம் அதை மட்டும் வலியுறுத்தி நிறுத்தினால் பெரிய தவறு நடந்துவிடும். சிலர், அதற்கு பிறகு எதுவும் தேவையில்லை, நான் என்ன பாவம் செய்தாலும் நான் நீதிமான் தான், நான் எப்படி வேண்டுமானாலும் இருந்துகொள்ளலாம், தேவன் என்னை நீதிமான் என்று சொல்லிவிட்டாரே என்று எண்ணுகிறார்கள். கிடையாது. தேவநீதி ஈவாக நமக்குள் வந்தவுடன் அது நம்மை மாற்ற ஆரம்பிக்கிறது. நீதிமானாக, குற்றஞ்சாட்டப்படாதவனாக, நேர்மையானவனாக, ஒழுங்கானவனாக நம்மை மாற்றுகிறது. அவர் நமக்கு நீதியின் வஸ்திரத்தை உடுத்தியவுடன் நம் புத்தியே மாறுகிறது. நாம் விருந்துக்கு அழைக்கப்பட்ட வஸ்திரத்தை உடையவர்களாகி விடுகிறோம். வஸ்திரம் உடுத்தியவுடன் தனி மரியாதை வந்துவிடுகிறது. அந்த மரியாதை நமக்கு கொடுக்கப்பட்டதின் நிமித்தமாகவே சிறந்த விதத்தில் நடந்துகொள்கிறோம். அப்படி இருப்பவன்தான் கிறிஸ்தவன். கிறிஸ்தவன் ஏன் பாவங்களில் ஈடுபடாமல், அதற்கு விலகி, சோதனைகளிலிருந்து தப்ப முயற்சிக்கிறான்? ஏன் தீவிர முயற்சியோடு பரிசுத்தமாய் வாழுகிறான்? ஏனென்றால் நீதியின் வஸ்திரத்தால் உடுத்துவிக்கப்பட்டிருக்கிறான். அவருடைய இரத்தத்தால் சம்பாதிக்கப்பட்ட தேவநீதி அவனுக்கு கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதைத்தான் நோவா பெற்றான். இதைத்தான் நாமும் இன்றைக்கு பெறுகிறோம். இது விசுவாசத்தினுடைய பலன், இது விசுவாசத்தினால் உண்டாகிற ஒன்று.

QR code
Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency