0 item - ₹0.00

விசுவாச வாழ்க்கை (பாகம் 21) - ஏனோக்கின் விசுவாசம்

Sunday Tamil Service - 06 JAN 19

Transcript

விசுவாச வாழ்க்கையைக் குறித்து போதித்து வருகிறோம். இதில் 4-ஆம் வசனம் வரை போதித்து முடித்திருக்கிறோம். விசுவாசத்தைக் குறித்து போதிக்கிற இந்த ஆசிரியர் பல்வேறு உதாரணங்களை பயன்படுத்துகிறார். இதை வாசிப்பதற்கு முன் பிரயோஜனமான ஒன்றிரண்டு காரியங்களை சொல்ல விரும்புகிறேன். இவர் பழைய ஏற்பாட்டிலிருந்து ஒரு பெரிய பட்டியலையே போடுகிறார். ஆபேலில் இருந்து ஆரம்பித்து, நோவா, ஆபிரகாம், ஈசாக்கு, யாக்கோபு, சாராள் என்று இப்படியே பட்டியல் நீண்டுகொண்டே போகிறது. அதில் அவர் எப்படி வரிசைப்படுத்துகிறார் என்பதை கவனிக்க வேண்டும். அதில் வெறும் ஆபேல் ஏனோக்குக்கு முன்பாக வந்தார், அதினால் அவரை முன்பாக போட்டு, பிறகு ஏனோக்கு போன்றவர்களை பின்பாக போட்டு என்று அப்படி chronoligal அல்லது historical வரிசையில் அவர் போகவில்லை. இன்னும் கேட்டால் 11:9-இல், ஈசாக்கையும் யாக்கோபையும் சொல்லுகிறார். ஆனால் ஈசாக்கின் தாயும், யாக்கோபின் பாட்டியுமாகிய சாராளை பிறகு தான் சொல்லுகிறார். அதேபோன்று 31-ஆம் வசனத்தில் எரிகோ மதில்கள் விழுந்தது என்பதை சொல்லுகிறார், அதன் பிறகுதான் ராகாபின் விசுவாசத்தைப் பற்றிச் சொல்லுகிறார். ராகாபின் கதைதான் முதலில் நடந்தது, பிறகுதான் எரிகோ மதில் சுவர் விழுந்தது. அவர் வரிசையை மாற்றுகிறார். அதன் பிறகு கிதியோனை முதலில் சொல்லி பாராக், சிம்சோன், யெப்தா போன்றவர்களை எல்லாம் பின்பாக சொல்லுகிறார். தாவீதை முதலில் சொல்லிவிட்டு, பிறகு சாமுவேலை சொல்லுகிறார். சாமுவேல் தான் தாவீதை ராஜாவாக அபிஷேகம் பண்ணினது. வரிசைப்படி பார்த்தால் சாமுவேலைத்தான் முதலாவது சொல்ல வேண்டும். ஆனால் ஆசிரியர் தலைகீழாக சொல்லுகிறார். இப்படி பல உதாரணங்களைக் கொடுக்கலாம். வரிசை மாறி மாறி வருகிறது. அவர் ஏதோ ஒன்றை மனதில் வைத்துக்கொண்டு இப்படிச் சொல்லுகிறார். வெறும் சரித்திரப்பூர்வமாக சில உண்மைகளை எடுத்து, சில ஆட்களை எடுத்து, உதாரணமாக அவர் பயன்படுத்தவில்லை. வேறொரு நோக்கத்திற்காக அந்த வரிசையையே மாற்றிச் சொல்லுகிறார் என்பதை சுட்டிக்காண்பிக்க விரும்புகிறேன்.

அவருக்கு வேறு என்ன நோக்கம் இருக்கிறது? ஏனோக்குக்கு முன்பாக ஏன் ஆபேலை போடுகிறார்? ஆபேல் தான் முன்பாக பிறந்தவர் என்பதினால் அல்ல. அவர் ஏன் ஆபேலை முதலில் பயன்படுத்துகிறார் என்றால், கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையில் இரட்சிப்பு முதலில் வருகிறது. அப்படித்தான் நாம் கிறிஸ்துவுக்குள் வருகிறோம். முதன் முதலில் நடப்பது இரட்சிப்பு. அந்த இரட்சிப்பில் தான் நாம் முதன் முதலாக விசுவாசத்தை அனுபவிக்கிறோம். “கிருபையினாலே விசுவாசத்தைக் கொண்டு இரட்சிக்கப்பட்டீர்கள்” என்று வேதம் சொல்லுகிறது (எபேசியர் 2:8). நாம் விசுவாசித்து ஆண்டவரை இரட்சகராக ஏற்றுக்கொள்கிறோம். அப்படித்தான் இந்த இரட்சிப்பிற்குள் வருகிறோம். விசுவாசம் எப்படி இரட்சிப்பிலே வேலை செய்கிறது என்பதை சொல்லுவதற்குத்தான் ஆபேலின் கதையைச் சொல்லுகிறார். ஏனென்றால் கிறிஸ்தவ ஜீவியம் இரட்சிப்பிலே தான் ஆரம்பிக்கிறது. அதினால் தான் அவர் ஆபேலை முதலில் சொல்லுகிறாரே ஒழிய, ஆபேல் ஏனோக்குக்கு முன்பாக வந்தவர் என்பதினால் அல்ல. காரணம் வேறு, ஆகவேதான் வரிசை மற்ற இடங்களில் மாறுகிறது. ஏன் ஆபேல் இரட்சிப்புக்கு எடுத்துக்காட்டாய் இருக்கிறார்? விசுவாசம் எப்படி இரட்சிப்பில் பயன்படுகிறது என்பதை ஆபேலைக் கொண்டு காண்பிக்கிறார். ஆபேலின் பெற்றோர் ஆதாமும் ஏவாளும் தேவனை வேண்டாம் என்று தள்ளினார்கள், தேவனுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்க மறுத்தார்கள். அவர் என்ன சொல்லுவது நாங்கள் என்ன செய்வது, அவர் புசிக்க வேண்டாம் என்று சொன்னார், ஆனால் நாங்கள் புசிப்போம் என்று தீர்மானம் எடுத்து புசித்தார்கள். அதுதான் பாவம். அவர்கள் ஏதேன் தோட்டத்திலிருந்து வெளியே விரட்டப்பட்டார்கள்; எல்லா ஆசீர்வாதத்தையும் இழந்துபோனார்கள். இப்போது ஆபேல் காணிக்கை செலுத்த வருகிறான். அவனுடைய காணிக்கை என்ன சொல்லுகிறது? நான் கர்த்தருக்கு சிறந்ததையும், முதலீற்றையும் கொண்டுவருகிறேன். ஏனென்றால் என் பெற்றோர் செய்த தவறை நான் செய்யப்போவதில்லை. அவர்கள் கர்த்தருக்கு முதலிடம் கொடுக்காமல் விட்டு விட்டார்கள். ஆண்டவரை பின்னால் தள்ளிவிட்டார்கள். அவரை இருதய சிம்மாசனத்திலிருந்து அகற்றிவிட்டார்கள். நான் அந்த தவறை செய்யப்போவதில்லை. கர்த்தரை மறுபடியுமாக என் இருதய சிம்மாசனத்தில் ஆண்டவராக ஏற்றுக்கொள்ளப்போகிறேன். அவருக்கு மரியாதையும் மதிப்பும் கொடுக்கப்போகிறேன். அவரை முதலாவதாக வைக்கப்போகிறேன். என் வாழ்க்கையில் அவர் தான் முதலானவராக இருப்பார் என்பதை அவன் கொண்டுவந்த காணிக்கை வெளிப்படுத்துகிறது. அவன் கொண்டுவந்த காணிக்கை என்ன காண்பிக்கிறது? நான் ஆண்டவரிடம் திரும்ப வருகிறேன், நான் ஓடிப்போனவன், வழிதப்பிப் போனவன், என் பெற்றோர் தவறு செய்துவிட்டார்கள், கர்த்தரை விட்டு தூரமாகப் போய்விட்டார்கள். இப்போது நான் ஆண்டவரிடம் மனந்திரும்புகிறேன், இரட்சிப்பிற்குள் வருகிறேன் என்பதுதான் அவனுடைய கதையின் முக்கிய அம்சம். ஆகவேதான் இந்நிருபத்தின் ஆசிரியர் அவனை முதலாவது சொல்லுகிறார்.

இரட்சிப்பில் எப்படி விசுவாசம் செயல்படுகிறது என்பதை காண்பிக்கிறார். ஆபேல் கர்த்தரை முதலாவது வைக்கிறான், கர்த்தருக்கு முதலிடம் தருகிறான், தன் காணிக்கையின் மூலம் அதை எடுத்துக் காண்பிக்கிறான். ஆகவேதான் ஆசிரியர் அவனை முதலாவது சொல்லுகிறார். இன்றைக்கு ஏனோக்கைப் பற்றி பேசப்போகிறோம். ஏன் ஏனோக்கு வரிசையில் அடுத்ததாக வருகிறார்? Chronological, historical-ஆக அப்படி வருவதினால் அல்ல. ஏனோக்கு ஆபேலுக்கு பிறகு பிறந்தார் என்பதினால் அல்ல. அவர் வேறொரு காரியத்தை மனதில் வைத்துக்கொண்டு பேசுகிறார். இவர் புதிய ஏற்பாட்டு ஆசிரியர். ஆனால் பழைய உடன்படிக்கையின் பின்னணியிலிருந்து வந்தவர், யூத மார்க்கத்திலிருந்து வந்தவர். யூத மார்க்க பழக்கவழக்கங்கள் எல்லாம் இவருக்கு நன்றாக தெரிகிறது, பழைய ஏற்பாடு நன்றாக தெரிகிறது. இவர் யூத மார்க்கத்திலிருந்து கிறிஸ்தவர்களாக வந்தவர்களுக்கு இதை எழுதுகிறார். அவர்கள் மிகவும் துன்பத்திற்குள் இருக்கிறார்கள். அவர்களை ஊக்குவிப்பதற்காக எழுதுகிறார். அவர் விசுவாசத்தைப் பற்றி எழுத விரும்புகிறார். அதைப் பற்றி எழுதும்போது உதாரணங்களை எல்லாம் பழைய ஏற்பாட்டிலிருந்து எடுக்கிறார். உதாரணங்கள் பழைய ஏற்பாடாக இருந்தாலும் அதில் காட்டப்படும் சத்தியங்கள் புதிய ஏற்பாடு சத்தியங்களாய் இருக்கிறது. ஆகவே இரட்சிப்பை illustrate பண்ணுகிறார். அதற்கு உதாரணம் யார்? பழைய ஏற்பாட்டிலிருந்து ஆபேலை எடுக்கிறார். ஆபேலின் பெற்றோர் பாவஞ்செய்து தேவனை விட்டு தூரம்போனார்கள். ஆனால் ஆபேலோ வாழ்க்கையில் கர்த்தரை முதலாவதாக வைத்து, அவரிடம் திரும்ப வருகிறான். இப்படித்தான் விசுவாசம் கிரியை செய்கிறது என்பதை ஆசிரியர் காண்பிக்கிறார். ஏன் ஆபேலுக்கு அடுத்து ஏனோக்கு போடப்பட்டிருக்கிறார்? விழுந்துபோனவர்கள் வாழுகிற பாவமும் அக்கிரமும் நிறைந்த உலகத்திலே ஒரு மனிதன் எப்படி வாழ்நாள் முழுவதும் ஆண்டவரோடு நெருங்கி, ஐக்கியமாக சஞ்சரிக்க முடியும் என்பதற்கு ஏனோக்கு ஒரு பெரிய எடுத்துக்காட்டு. விசுவாச ஜீவியத்தை எடுத்துக்காட்டுவதற்குத்தான் ஏனோக்கு. அதில் எப்படி விசுவாசம் வேலை செய்கிறது என்று இரட்சிக்கப்படுவதை எடுத்துக்காட்டுவதற்கு ஆபேல். விசுவாசம் நம்முடைய அன்றாட வாழ்க்கையில் கர்த்தரையே விசுவாசித்து, அவரையே சார்ந்து, பற்றிக்கொண்டு, விசுவாசத்தை அப்படி பயன்படுத்துவது எப்படி என்பதை எல்லாருக்கும் காட்டுவதற்காகத்தான் இப்போது ஏனோக்கை கொண்டுவருகிறார். அடுத்த வாரம் நோவாவைப் பார்ப்போம்.

இவர் கிறிஸ்தவ ஜீவியத்தை விளக்கப் பார்க்கிறார். முதலில் இரட்சிப்பு. இரண்டாவது, கர்த்தரையே நம்பி, அவருக்காக அர்ப்பணித்துக்கொண்டு வாழுகிற வாழ்க்கை, விசுவாசத்தை எப்படி தினந்தோறும் அதற்கு பயன்படுத்துவது. மூன்றாவது, கர்த்தருக்கென்று உலகத்தாருக்கு முன்பாக சாட்சியாய் இருப்பது, கர்த்தருக்கென்று சேவை செய்வது. இந்த வரிசை மிகவும் முக்கியம். இதை விட்டுவிடக்கூடாது. விசுவாசம் எப்படி இரட்சிப்பின் மூலம் வெளிப்படுகிறது என்பதை காட்டுவதற்காக ஆபேல். கிறிஸ்தவ ஜீவியத்தில், அன்றாட வாழ்க்கையில் தினந்தோறும் எப்படி விசுவாசத்தில் வாழுவது என்பதை காட்டுவதற்காக ஏனோக்கு. கர்த்தருக்காக எப்படி நாம் சேவை செய்வது, அவருக்காக எப்படி சாட்சியாய் இருப்பது என்பதை காட்டுவதற்காக நோவா. இப்படித்தான் இந்த வரிசை போகிறது.

அடுத்தது ஏனோக்கைப் பற்றி இன்னொரு காரியத்தைச் சொல்லப்போகிறேன். அப்போது இந்த வசனங்களையெல்லாம் வாசிக்கப்போகிறேன். ஏனோக்கைப் பற்றி வேதத்தில் ஐந்து இடங்களில் வாசிக்கிறோம். அதில் இரண்டு இடங்களில் வெறும் வம்சவரலாறில் மட்டும் அவருடைய பெயர் வருகிறது. அதில் பெரிய விவரங்கள் இல்லை. இவருடைய தகப்பன் யார், இவர் யார், இவருடைய பிள்ளை யார் என்பதைச் சொல்லும்போது வம்ச வரலாறில் சொல்லப்படுகிறார். அது 1 நாளாகமம் 1:3 மற்றும் லூக்கா 3:37. இந்த இர&##2979;்டு பகுதிகளிலும் வெறும் வம்ச வரலாறில் குறிப்பிடப்படுகிறார். அது இல்லாமல் இன்னும் மூன்று இடங்களில் விவரமாக சில காரியங்களைக் கொடுத்து சொல்லப்படுகிறார். அதிலே முதலில் நான் வாசிக்கப்போவது எபிரெயர் 11:5,6 ஆகிய வசனங்கள். இந்த வசனங்களை கவனிப்போம்.        

விசுவாசத்தினாலே ஏனோக்கு மரணத்தைக் காணாதபடிக்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டான்; தேவன் அவனை எடுத்துக்கொண்டபடியினாலே, அவன் காணப்படாமற்போனான்; அவன் தேவனுக்குப் பிரியமானவனென்று அவன் எடுத்துக்கொள்ளப்படுவதற்கு முன்னமே சாட்சி பெற்றான். விசுவாசமில்லாமல் தேவனுக்குப் பிரியமாயிருப்பது கூடாத காரியம்; ஏனென்றால், தேவனிடத்தில் சேருகிறவன் அவர் உண்டென்றும், அவர் தம்மைத்தேடுகிறவர்களுக்குப் பலன் அளிக்கிறவரென்றும் விசுவாசிக்க வேண்டும்(எபிரெயர் 11:5, 6).

இங்கு ஏனோக்கைப் பற்றி எவ்வளவு விவரங்கள் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது என்று பாருங்கள். ஏனோக்கு பழைய ஏற்பாட்டு மனுஷன். ஆனால் புதிய ஏற்பாட்டில் தான் இவனைப் பற்றி அதிகமாக சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. ஏனோக்கு மரணத்தைக் காணாமல் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டான். அவன் மரிக்கவில்லை, நேரடியாக ஆண்டவரிடம் போய் சேர்ந்துவிட்டான். அதற்கு காரணம் சொல்லும்போது ‘விசுவாசத்தினாலே’ என்று சொல்லுகிறார். அவன் தேவனுக்குப் பிரியமானவன் என்று 5-ஆம் வசனத்தில் வாசிக்கிறோம். அடுத்த வசனம் இதனுடைய தொடர்ச்சி. அது, “விசுவாசமில்லாமல் தேவனுக்குப் பிரியமாயிருப்பது கூடாத காரியம்” என்று சொல்லுகிறது (வசனம் 6). முதலில் விசுவாசத்தினாலே தான் ஏனோக்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டான் என்று சொல்லுகிறது. அவன் தேவனுக்குப் பிரியமானவன் என்று சாட்சிபெற்றான் என்று சொல்லுகிறது. இதைச் சொன்னவுடன் விசுவாசமில்லாமல் தேவனுக்குப் பிரியமாயிருப்பது கூடாத காரியம் என்று சொல்லுகிறது. பொதுவாக ஜனங்கள் 6-ஆம் வசனத்தை 5-ஆம் வசனத்தோடு சம்பந்தப்படுத்துவதில்லை. அவர்கள் 6-ஆம் வசனத்தை தனி வசனமாக பார்க்கிறார்கள். அது 5-ஆம் வசனத்தில் ஏனோக்கைப் பற்றி சொல்லுகிற காரியங்களின் தொடர்ச்சி. அவன் தேவனுக்குப் பிரியமானவன் என்று சாட்சி பெற்றிருந்தான். அவன் விசுவாசித்தான். விசுவாசத்தினாலே காணப்படாதபடி எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டான். “விசுவாசமில்லாமல் தேவனுக்குப் பிரியமாயிருப்பது கூடாத காரியம்” என்று சொல்லிவிட்டு, அவனுடைய விசுவாசம் எப்படிப்பட்டது என்பதை ஆசிரியர் விளக்கிச் சொல்லுகிறார். ஏனோக்கு என்ன விசுவாசித்தான்? தேவன் ஒருவர் இருக்கிறார் என்று விசுவாசித்தான். அதற்கும் மேலாக தம்மைத் தேடுகிறவர்களுக்கு அவன் பலனளிக்கிறார் என்றும் விசுவாசித்தான். இந்த விவரங்களை மனதில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.

அடுத்து நாம் போக வேண்டியது ஆதியாகமம் 5-ஆம் அதிகாரம். இங்கு ஏனோக்கைப் பற்றி முதன் முதலாக சொல்லப்படுகிறது. ஆதியாகமம் 5:21-ஐ கவனியுங்கள்.

ஏனோக்கு அறுபத்தைந்து வயதானபோது, மெத்தூசலாவைப் பெற்றான். ஏனோக்கு மெத்தூசலாவைப் பெற்றபின், முந்நூறு வருஷம் தேவனோடே சஞ்சரித்துக்கொண்டிருந்து, குமாரரையும் குமாரத்திகளையும் பெற்றான். ஏனோக்குடைய நாளெல்லாம் முந்நூற்று அறுபத்தைந்து வருஷம். ஏனோக்கு தேவனோடே சஞ்சரித்துக்கொண்டிருக்கையில், காணப்படாமற்போனான்; தேவன் அவனை எடுத்துக்கொண்டார்(ஆதியாகமம் 5:21-24).

24-ஆம் வசனத்தில் உள்ளதைத்தான் எபிரெயர் நிருபத்தின் ஆசிரியரும் சொல்லுகிறார். ஆனால் அவர் இதோடு இன்னும் கொஞ்சம் சேர்க்கிறார். ஏனோக்கு தேவனுக்குப் பிரியமானவன் என்று சாட்சி பெற்றான் என்கிறார். ஆதியாகமம் 5-இல் சொல்லாத விவரங்கள் அங்கு சொல்லப்படுகிறது. ஏனோக்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டதற்குக் காரணம் விசுவாசம் என்கிறார். ஏனோக்கு 365 வருஷங்கள் வாழ்ந்தான். அவனுக்கு 65 வயது இருக்கும்போது மெத்தூசலாம் என்கிற குமாரன் பிறந்தான். இந்த விவரங்களை மனதில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். யூதா நிருபத்திற்குச் செல்வோம். இதில் 14, 15 ஆகிய வசனங்களை கவனிப்போம். இதை வாசித்தால் இந்நிருபத்தின் ஆசிரியருக்கு இது எப்படி தெரியும் என்று மிகவும் ஆச்சரியமாக இருக்கும். பழைய ஏற்பாட்டில் ஏனோக்கைப் பற்றி யூகமாகக் கூட சொல்லப்படாத காரியங்களையெல்லாம் இவர் சொல்லுகிறார். இவர் எப்படி இந்த விவரங்களை அறிந்துகொண்டார் என்பது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

ஆதாமுக்கு ஏழாந்தலைமுறையான ஏனோக்கும் இவர்களைக்குறித்து: இதோ, எல்லாருக்கும் நியாயத்தீர்ப்புக் கொடுக்கிறதற்கும், அவர்களில் அவபக்தியுள்ளவர்கள் யாவரும் அவபக்தியாய்ச் செய்துவந்த சகல அவபக்தியான கிரியைகளினிமித்தமும், தமக்கு விரோதமாய் அவபக்தியுள்ள பாவிகள் பேசின கடின வார்த்தைகளெல்லாவற்றினிமித்தமும், அவர்களைக் கண்டிக்கிறதற்கும், ஆயிரமாயிரமான தமது பரிசுத்தவான்களோடுங்கூட கர்த்தர் வருகிறார் என்று முன்னறிவித்தான்(யூதா 1:14, 15).

ஏனோக்கு ஒரு பெரிய தீர்க்கதரிசியாய், பிரசங்கியாராய் இருந்து பிரசங்கம்பண்ணினான் என்று இங்கு சொல்லியிருக்கிறது. ஆனால் பழைய ஏற்பாட்டில் அப்படி சொல்லப்படவில்லை. சரித்திரப்பூர்வமாக ஏனோக்கைப் பற்றிச் சொல்லும்போது 365 வருடங்கள் வாழ்ந்தான் என்றும், 65 வயதானபோது மெத்தூசலா என்கிற குமாரனைப் பெற்றான் என்றும், அவன் தேவனோடு சஞ்சரித்தான் என்றும், சஞ்சரித்துக் கொண்டிருந்தபோதே திடீரென்று அவன் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டான், காணப்படாமற்போய் விட்டான் என்றும் ஆதியாகமம் 5-இல் சொல்லியிருக்கிறது. ஆனால் அவன் ஒரு பிரசங்கியார், தீர்க்கதரிசி என்று எவருக்கும் தெரியாது. இங்கு புதிய ஏற்பாட்டு ஆசிரியர் ஏனோக்கு ஒரு பெரிய பிரசங்கியார், தீர்க்கதரிசி என்றும், ஏனோக்கு என்ன பிரசங்கித்தான் என்றும் சொல்லுகிறார். இந்த மூன்று வேதப்பகுதிகளையும் வாசித்தோம். அதனுடைய விவரங்களை கவனித்தோம். இதில் யூதா 14-ஆம் வசனம் எப்படி ஆரம்பிக்கிறது என்பதை கவனியுங்கள். ஆதாமுக்கு ஏழாந்தலைமுறையான ஏனோக்கு என்று ஆரம்பிக்கிறது. வேதவசனம் ஒரு அற்புதமான காரியத்தை நமக்கு காண்பிக்கிறது. ஆதாமுக்கு ஏழாந்தலைமுறையான ஏனோக்கு என்று ஏன் சொல்ல வேண்டும்? ஏனோக்கு என்று சொன்னால் போதாதா?

வேதப்புத்தகத்தை எழுதின காலத்தில் பேப்பர் மிகவும் மலிவானது அல்ல. அன்றைக்கு பேப்பரே கிடையாது. கையால் தான் எழுத வேண்டும். ஆகவே வார்த்தைகளை நம் இஷ்டத்திற்கு சரமாரியாக எழுத முடியாது. பழைய ஏற்பாட்டுக் காலத்தில் இஷ்டத்திற்கு எழுத முடியாது. எழுதுகிற பொருள் விலையுயர்ந்தது, அது கிடைப்பது அரிது. ஆகவே எந்தெந்த வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்த வேண்டுமோ அதைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். அப்படியென்றால் இங்கு ஆதாமுக்கு ஏழாந்தலைமுறையான ஏனோக்கு என்று ஏன் அவ்வளவு நீள வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள்? அநேகர், வேதவசனம் வெறும் கட்டுக்கதைகளால் நிறைந்திருக்கிறது என்கிறார்கள். ஆனால் வேதவசனம் கட்டுக்கதை இல்லை என்பதை இப்படிப்பட்ட வசனங்கள் நமக்கு காண்பிக்கிறது. ஆதாமுக்கு ஏழாந்தலைமுறையான ஏனோக்கு என்று ஏன் சொல்லுகிறார்? அவர் நமக்கு சில விவரங்களை தருகிறார். அந்த காலத்தில் வேறொரு ஏனோக்கு இருந்தான். அவன் ஆதாமிலிருந்து மூன்றாம் தலைமுறையான ஏனோக்கு, அவன் இந்த ஏனோக்கு வாழும்போது வாழ்ந்துகொண்டிருந்தான். அன்றைக்கு மனிதர்கள் ரொம்ப காலம் வாழ்ந்தார்கள். தாத்தாவுக்கு தாத்தா இருக்கும்போது கொள்ளுபேரனும் இருக்கிறான். அப்படிப்பட்ட காலம் அது. ஆதாமுக்கு மூன்றாம் தலைமுறையான என்றால் காயீனுக்கு பிறந்தவன். அவன் பொல்லாதவன். அந்த கொலைகார வம்சத்தில் வந்தவன். அந்த வம்சத்தில் பிறந்தவர்கள் அக்கிரமக்காரர்களாய் இருந்தார்கள். ஆகவேதான் கர்த்தர் நோவாவின் காலத்தில் பூமியையே அழிக்க வேண்டியதாகி விட்டது. ஏனென்றால் இவர்கள் பூமியையே கெடுத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அந்த ஏனோக்கை பின்பற்றி விடாதீர்கள், அவனைப் பற்றிச் சொல்லவில்லை, ஆதாமுக்கு ஏழாந்தலைமுறையான ஏனோக்கு என்று யூதா நிருபத்தின் ஆசிரியர் குறிப்பிடுகிறார். அவர் எவ்வளவு விவரமாக குறிப்பிடுகிறார் என்று பாருங்கள். அதுவே வேதாகமம் கட்டுக்கதை அல்ல என்பதை நமக்கு காண்பிக்கிறது. இதையெல்லாம் அணு அணுவாகக் கவனிக்க வேண்டும். வேதவசனம் உண்மை சம்பவத்தைச் சொல்லுகிறது. ஏனோக்கு என்று ஒருவன் இருந்தான். இன்னும் கேட்டால் அக்காலத்தில் ஏனோக்கு என்று இரண்டு பேர் இருந்தார்கள். ஒருவன் ஆதாமிலிருந்து மூன்றாம் தலைமுறை ஏனோக்கு, அவன் காயீனுக்குப் பிறந்தவன். இன்னொருவன் ஆதாமிலிருந்து ஏழாந்தலைமுறை ஏனோக்கு, இவன் சேத்தின் வம்சத்தில் வந்த பரிசுத்தமான சந்ததியைச் சேர்ந்தவன். யூதா நிருபத்தின் ஆசிரியர் நான் ஏழாந்தலைமுறை ஏனோக்கைப் பற்றிச் சொல்லுகிறேன் என்கிறார்.

இவனைப் பற்றி என்ன சொல்லுகிறார்கள்? ஆதியாகமம் 5-ஆம் அதிகாரத்திற்குச் செல்வோம். ஏனோக்கு 65 வயதானபோது மெத்தூசலாவைப் பெற்றான். அதன்பிறகு 300 வருஷங்கள் தேவனோடே சஞ்சரித்தான், ஆக மொத்தம் 365 வருஷங்கள் வாழ்ந்தான். இந்த 365 வருஷங்களைப் பற்றி சற்று பேசுவோம். அக்காலத்தில் மனிதர்கள் அதிக நாட்கள் வாழ்ந்தார்கள். ஆதாம் 930 வருஷங்கள் வாழ்ந்தான், மெத்தூசலா என்பவன் 969 வருஷங்கள் வாழ்ந்தான். இவன் தான் நீண்ட காலம் வாழ்ந்தவன். இவன் ஏன் நீண்ட காலம் வாழ்ந்தான் என்பதற்கு ஒரு பெரிய நீண்ட கதை இருக்கிறது. இவனுடைய பெயரிலேயே அதற்கான காரணம் இருக்கிறது. அன்றைக்கு பெயரை மிகவும் அர்த்தத்தோடு கொடுத்தார்கள். ஆண்டவர், இவன் பிறக்கும்போதே ஏனோக்குக்கு நடக்கப்போகிற சில காரியங்களை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். ஆகவேதான் புதிய ஏற்பாட்டு ஆசிரியர் அவரை தீர்க்கதரிசி என்கிறார். தேவன் ஏனோக்கிடம், உனக்கு குமாரன் பிறந்திருக்கிறான், அவன் சாகிற அன்று அது வரும் என்றார். அதுதான் மெத்தூசலா என்கிற பெயரின் அர்த்தம். அவன் சாகிற அன்று அது வரும் என்றால் எது வரும்? வெள்ளம், அழிவு, தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பு வரும். ஏனென்றால் அக்காலத்தில் ஜனங்கள் பொல்லாதவர்களாய் இருக்கிறார்கள். அவர்களுடைய எண்ணங்களைப் பற்றி 6-ஆம் அதிகாரம் 5-ஆம் வசனத்தில் தேவன் ஒரு commentary கொடுக்கிறார்.  

மனுஷனுடைய அக்கிரமம் பூமியிலே பெருகினது என்றும், அவன் இருதயத்து நினைவுகளின் தோற்றமெல்லாம் நித்தமும் பொல்லாததே என்றும், கர்த்தர் கண்டு, தாம் பூமியிலே மனுஷனை உண்டாக்கினதற்காகக் கர்த்தர் மனஸ்தாபப்பட்டார்; அது அவர் இருதயத்துக்கு விசனமாயிருந்தது(ஆதியாகமம் 6:5, 6).

அதாவது, எந்நேரமும் அவர்களுடைய மனதில் பொல்லாதது தான் இருக்கிறது என்றும் அவர்களுடைய செயல்கள் எல்லாம் அக்கிரமமாய் இருக்கிறது என்றும் கர்த்தர் கண்டு, இதை தடுத்து நிறுத்த வேண்டும், இல்லையென்றால் இருக்கிற ஒரு குடும்பத்தையும் நன்றாக இருக்கவிடமாட்டார்கள். நோவாவையும் ஒன்றுமில்லாமலாக்கி, அவனையும் கெடுத்துப்போட்டு விடுவார்கள். அதன்பிறகு தேவ பக்தியுள்ள ஒரு நல்ல சந்ததியே இல்லாமல் போய்விடும், அதிலிருந்து ஒரு வம்சத்தைக் கொண்டுவர முடியாது என்று சொல்லிவிட்டுத்தான் நோவாவை மட்டும் வைத்து மற்ற எல்லாரையும் அழித்துவிட்டு, முதலிலிருந்து ஆரம்பிக்கிறார். அவனும் கெட்டுப்போவதற்கு முன்னால் எல்லாவற்றையும் சரி செய்ய வேண்டும் என்றுதான் நியாயத்தீர்ப்பைக் கொண்டுவந்தார். மெத்தூசலாம் பிறந்தபோது கர்த்தர் இதைக் குறித்து ஒரு வெளிப்பாட்டை ஏனோக்குக்கு கொடுத்திருக்க வேண்டும். ஆகவேதான் ஏனோக்கு அந்த பெயரை வைக்கிறான். எனவேதான் புதிய ஏற்பாட்டு ஆசிரியர் அவரை தீர்க்கதரிசி என்கிறார். ஏனோக்கின் குமாரன் பெயர் மெத்தூசலாம். அதன் அர்த்தம் என்ன? இவன் சாகும்போது அது வரும் என்பது. எது வரும்? வெள்ளம் வரும். அநேகருக்கு வெள்ளத்தைப் பற்றி பேசினாலே கோபம் வரும். “அது என்ன கர்த்தருக்கு பிடிக்கவில்லை என்றால் அவர் வெள்ளத்தை அனுப்பி எல்லாரையும் அழித்துவிடுவதா? என்ன அநியாயம், கோபம் வந்தால் இப்படித்தான் செய்வதா? பிறகு மனுஷனுக்கும் இவருக்கும் என்ன வித்தியாசம்? உலகத்தையே அழிக்கலாமா? என்ன கடவுள் இவர்?” என்கிறார்கள். இந்த தேவன் நல்லவர், சற்று கவனியுங்கள். அவன் செத்தவுடனேயே அழிவு வரும் என்று சொன்னதினாலேயே அவன் சாகாமல் இருக்கும்படி 969 வருஷங்கள் பார்த்துக்கொண்டார். ஏனென்றால் அழிவு வந்துவிடுமே, ஆகவே நீ சாகாதே, நீ உயிரோடிரு என்று சொல்லி வேதவசனத்திலேயே அதிக நாட்கள் வாழ்ந்தவனாக சொல்லப்படுகிறவன் அவன்தான். கர்த்தர் அவனைத்தான் அதிக நாட்கள் வாழ வைத்தார். மனுவர்க்கத்தில் அவன்தான் அதிக நாட்கள் வாழ்ந்திருப்பான் என்று எண்ணுகிறேன். ஏனென்றால் கர்த்தர் கருணையுள்ளவர், இரக்கமுள்ளவர்.

அவர் மனுஷனுடைய பாவத்தை நிச்சயமாக தட்டிக்கேட்பார். இந்த உலகத்தை உண்டாக்கினார், உயிர் மூச்சைக் கொடுத்தார், வாழ்க்கையைக் கொடுத்தார், எல்லா வசதிகளையும் ஏற்படுத்திக் கொடுத்தார். நாம் தேவனுடைய எல்லா நன்மைகளையும் எவ்வளவாய் அனுபவிக்கிறோம் என்று எண்ணிப்பாருங்கள். ஒவ்வொருநாளும் நாம் நன்றியாய் இருக்க வேண்டியவர்கள். கர்த்தரிடத்திலிருந்து எல்லா நன்மைகளையும் பெற்றோம். ஆன&##3006;ல் அவர் நம்மிடத்தில் கணக்கு கேட்கக்கூடாது என்று சொல்லுவது மிகவும் தவறு. ஒரு நாட்டில் காவல்துறை, நீதிமன்றம், நீதி, தண்டனை இவையெல்லாம் இல்லை, யார் என்ன வேண்டுமானாலும் செய்துகொள்ளலாம் என்றிருந்தால் அதை நாடு என்று சொல்லுவோமா? ஒழுங்கான நாடுகளில் சட்டம்-ஒழுங்கு, நீதிமன்றம், தவறு செய்தவர்களுக்கு தண்டனை இதுவெல்லாம் இருக்கும். எவரும் அதை தவறு என்று சொல்லுவது கிடையாது. நீதிபதி அநியாயமாய் சொல்லிவிட்டார் என்று சொல்லுகிறார்களா? கிடையாது. அவரை மதிக்கிறார்கள். அவர் தீர்ப்பை நாம் விமர்சிக்கக்கூட முடியாது. அப்படிப்பட்ட சட்டங்கள் எல்லாம் இருக்கிறது. அவருடைய தீர்ப்பிற்கு பெரிய மரியாதை இருக்கிறது. எல்லாரும் மதிக்க வேண்டும் என்றுதான் அப்படிப்பட்ட சட்டங்களை இயற்றி வைத்திருக்கிறார்கள். அதுதான் நியாயம். ஒரு நாட்டில் நீதி, நியாயம், தண்டனை இவை எல்லாம் இருக்க வேண்டும். ஒரு நாட்டிலேயே இவ்வளவு இருக்கும் என்றால் கர்த்தர் உலகத்தையே உண்டாக்கி, மனுஷனை உண்டாக்கி, அவனுக்கு உயிரைக் கொடுத்து, அவனுக்கு வேண்டிய எல்லா வசதிகளையும் செய்துகொடுத்து, எல்லாவற்றையும் அனுபவி என்று கொடுத்துவிட்டு, நான் உன்னிடம் எந்த கணக்கும் கேட்கமாட்டேன், எனக்கு கணக்கு கேட்பதற்கு எந்த உரிமையும் கிடையாது. உனக்கு விரும்பினபடி நீ வாழ்ந்துகொள் என்று சொல்ல முடியாது. கர்த்தர் கணக்கு கேட்பார். கணக்கு கேட்கவில்லை என்றால் அவர் கர்த்தரா என்று சந்தேகம் வந்துவிடும். அவர்தான் எல்லாவற்றையும் கொடுத்தவர், அவர் நிச்சயமாக கணக்கு கேட்பார். ஒருநாள் வருகிறது, அன்று நியாயந்தீர்க்கப்போகிறார். அது நிச்சயம். ஆக வெள்ளம் என்பது ஒரு நியாயத்தீர்ப்பு போன்றது. அது மனுஷனுக்கு கொடுக்கப்பட்ட தண்டனை. ஒருவன் எப்போதும் பொல்லாப்பானதை எண்ணி, அக்கிரமத்தைச் செய்து, அநியாயமாய் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தான் என்றால் கர்த்தர் அதை வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருப்பாரா? அப்படியிருந்தும் அவர் எவ்வளவு இரக்கம்காட்டுகிறார் என்று பாருங்கள்! இவனை பிறக்க வைத்து இவன் சாகும்போது அது (அழிவு) வரும் என்று சொல்லிவிட்டதால், அவன் சாகாதபடிக்கு 969 வருடங்கள் பார்த்து, மனந்திரும்புவதற்கு எவ்வளவு வாய்ப்பு கொடுக்க முடியுமோ அதையெல்லாம் கொடுத்து, அதில் 300 வருஷங்கள் இவனுடைய தகப்பன் பிரசங்கித்துக் கொண்டிருக்கிறான். நியாயத்தீர்ப்பு வருகிறது, ஜாக்கிரதை, கர்த்தர் நியாயந்தீர்ப்பார் என்று சொல்லி சொல்லி பிரசங்கிக்கிறான். பிறகு நோவாவும் பிரசங்கிக்கிறான். கர்த்தர் பிரசங்கம்பண்ணுவதற்கு ஊழியர்களையும், தீர்க்கதரிசிகளையும் எழுப்புகிறார். இந்த அழிவிலிருந்து தப்புவதற்கான வழிகளை காண்பிக்கிறார். இதையெல்லாம் எவரும் கவனிப்பதில்லை. ஆனால் கர்த்தரைப் பற்றி complaint பண்ணும்போது நாவு கூசாமல் பண்ணுகிறார்கள். “கர்த்தர் எப்படி எல்லாரையும் அழிக்கலாம்? அவர் அன்புள்ளவரா?” என்று கேட்கிறார்கள். இதில் சந்தேகமே வேண்டாம். அவர் அன்புள்ளவர் தான். ஆகவேதான் 969 வருஷங்கள் காத்திருந்தார்.

ஏனோக்கு 365 வருஷங்கள் வாழ்ந்தான் என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. இதை விளங்கிக்கொள்வதே கடினமாக இருக்கிறது. அதனால் நமக்கு விளங்குவது போல ஒரு உதாரணத்தைச் சொல்லுகிறேன். ஏனோக்கு இன்றைக்கு (2019, ஜனவரி 6-ஆம் தேதி) மரித்தான் என்றால் அவன் 1654-ஆம் ஆண்டு பிறந்திருக்க வேண்டும். இதைச் சொல்லும்போதே பாதி பேருடைய இருதயம் நின்றுவிடும். அவன் முகலாயருடைய ஆட்சிக் காலத்தில் பிறந்திருப்பான். அதன் பிறகு சிவாஜி, ஔரங்கசீப் இவர்கள் ஆண்ட காலத்தில் இருந்திருப்பான். கடைசியில் பிரிட்டிஷ்காரர்கள் ஆண்ட 200 வருஷங்கள் முழுவதும் இருக்கிறான். மகாத்மா காந்தி பிறக்கும்போது இவனுக்கு வயது 200-க்கும் மேல். ஏனோக்கின் 200-வது பிறந்த நாளில் 200 மெழுகுவர்த்திகளை ஏற்றியிருந்தால் என்ன ஆகியிருக்கும்! சுதந்திரப் போராட்டத்தை எல்லாம் பார்த்து, பிறகு சுதந்திரம் பெற்ற இந்தியாவையும் பார்த்துவிட்டான். ஒரு சைக்கிள் கூட இல்லாத காலத்தில் பிறந்து, தொலைபேசி, கார், விமானம், ரயில், இண்டர்நெட், industrialization, ராக்கெட் எல்லாவற்றையும் பார்த்துவிட்டான். அவர் எவ்வளவு பாதைகளை கடந்து வந்திருக்கிறான் என்று பாருங்கள். இவ்வளவு நீண்ட காலம் அவன் வாழ்ந்தான், வெள்ளத்தைக் கொண்டு இந்த உலகத்தை அழிக்க வேண்டும் என்று கர்த்தர் எண்ணியிருந்தார். ஏனோக்கு ஒரு பொல்லாத உலகத்தில் வாழ்ந்தான். ஆனால் தேவனோடுகூட சஞ்சரித்தார், கர்த்தருக்காக வாழ்ந்தார் என்று வேதவசனம் சொல்லுகிறது. நீண்ட காலம் என்பது நமக்கு விளங்கவில்லை. அவர் கர்த்தருக்காக தன்னை அர்ப்பணித்துக்கொண்டு வாழ்ந்திருக்கிறார். இது என்ன ஆச்சரியம் என்று பாருங்கள்! அதைச் சொல்லுவதற்காகத்தான் இந்த கதையைச் சொன்னேன்.

ஏனோக்கைப் பற்றி அடுத்து நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது என்னவென்றால், அவர் நீதியைப் பிரசங்கிக்கிற பிரசங்கியார், தீர்க்கதரிசி. யூதாவில் அதைப் பார்க்கிறோம். அவருடைய பிரசங்கம் எனக்கு மிகவும் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. அவருடைய பிரசங்கத்தில் இரண்டு அம்சங்கள் இருக்கிறது. 14, 15-ஆகிய வசனங்களைப் பாருங்கள்.

… இதோ, எல்லாருக்கும் நியாயத்தீர்ப்புக் கொடுக்கிறதற்கும், அவர்களில் அவபக்தியுள்ளவர்கள் யாவரும் அவபக்தியாய்ச் செய்துவந்த சகல அவபக்தியான கிரியைகளினிமித்தமும், தமக்கு விரோதமாய் அவபக்தியுள்ள பாவிகள் பேசின கடின வார்த்தைகளெல்லாவற்றினிமித்தமும், அவர்களைக் கண்டிக்கிறதற்கும், ஆயிரமாயிரமான தமது பரிசுத்தவான்களோடுங்கூட கர்த்தர் வருகிறார் என்று முன்னறிவித்தான்(யூதா 1:14, 15).

இவனுடைய பிரசங்கத்தின் ஒரு அம்சம் என்னவென்றால், இயேசு வந்து அக்கிரமக்காரர்களை நியாயந்தீர்ப்பார் என்பது. இவர் புதிய ஏற்பாட்டு பிரசங்கியார் அல்ல. இவர் ஆதாமிலிருந்து ஏழாம் தலைமுறையானவர், அவ்வளவு பழைய மனுஷன். கர்த்தருடைய வெளிப்பாட்டைப் பெற்று பேசுகிறார். அவருக்கு எப்படி இதெல்லாம் தெரியும். இயேசுவின் இரண்டாம் வருகையைப் பற்றி பேசுகிறார். இது அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் பேசுவது போல இருக்கிறது. இது புதிய ஏற்பாட்டு language போன்று இருக்கிறது. இவர் காலத்தில் பழைய ஏற்பாடும் இல்லை, புதிய ஏற்பாடும் இல்லை, எந்த சபையும் இல்லை. எந்த போதகராவது இவருக்கு போதித்தார்களா? கிடையாது. பிறகு எப்படி இவருக்கு தெரியும்? ஆகவேதான் யூதா இவரை ஒரு தீர்க்கதரிசி என்கிறார். இவர் தீர்க்கதரிசியாய் இருந்ததால்தான் தன்னுடைய குமாரனாகிய மெத்தூசலா சாகும்போது என்ன வரும் என்று அவருக்கு தெரிந்தது. அதுமட்டுமல்லாமல், அவர் தீர்க்கதரிசியாய் இருந்ததால் இரண்டாம் வருகை என்று ஒன்று இருக்கிறது என அவருக்கு தெரிகிறது. அந்த இரண்டாம் வருகை எப்படிப்பட்டது? ஆயிரமாயிரமான தமது பரிசுத்தவான்களோடுங்கூட வருவார் என்று அவ்வளவு விவரமாக பேசுகிறார். முதல் வருகையே விளங்காத காலத்தில் இரண்டாம் வருகையைப் பற்றி பேசுகிறார். ஆதியாகமம் 3:15-இல், இயேசு எப்படி முதலில் வந்து பிறப்பார், பிசாசின் கிரியைகளை சிலுவையிலே அழிப்பார் என்பதை முதல் முறையாக ஆண்டவர் வாக்குப்பண்ணுகிறார். ஆதாம் பாவஞ்செய்தவுடன் பிசாசு, ஏவாள், ஆதாம் ஆகிய மூவரிடமும் தேவன் பேசுகிறார். அவர் பிசாசிடம் தான் முதலில் பேசுகிறார். “உனக்கும் ஸ்திரீக்கும், உன் வித்துக்கும் அவள் வித்துக்கும் பகை உண்டாக்குவேன்; அவர் உன் தலையை நசுக்குவார், நீ அவர் குதிங்காலை நசுக்குவாய்” என்றார். அதுதான் வரப்போகிற இரட்சகரைக் குறித்த முதல் வாக்குத்தத்தம். ஆதாமுக்கும் ஏவாளுக்கும் இது விளங்கினது என்று எண்ணுகிறீர்களா? அவர்களுக்கு அது விளங்கவில்லை. அது எனக்கு எப்படி தெரியும்? 4-ஆம் அதிகாரம் 1-ஆம் வசனத்தைப் பாருங்கள். ஆதாமும் ஏவாளும் முதல் குழந்தையைப் பெற்றெடுக்கிறார்கள். அவர்கள் பெற்றெடுக்கும்போது அந்த குழந்தைக்கு காயீன் என்று பெயரிடுகிறார்கள். ‘காயீன்’ என்றால் ‘இவன்தான் அவன்’ என்று அர்த்தம். அதாவது, கர்த்தர் வாக்குப்பண்ணினவன் வந்து பிறந்துவிட்டான் என்று எண்ணி அப்படி பெயர் வைக்கிறார்கள். ஏவாள், “நான் கர்த்தரால் ஒரு மனுஷனைப் பெற்றேன்” என்கிறாள். அவள் என்ன அர்த்தத்தில் சொல்லுகிறாள்? கர்த்தர் சொன்ன அந்த பிள்ளையை நான் பெற்றுவிட்டேன். என்னுடைய வித்து பிசாசின் தலையை நசுக்கும் என்று எண்ணுகிறாள். இது தவறு. இவளுடைய வித்து பிசாசின் பிள்ளை. இது கர்த்தர் அனுப்பின இரட்சகர் அல்ல. இது பிசாசின் வேலையைச் செய்து, முதல் கொலைகாரனான பிள்ளை. ஏவாள் நினைத்தது நடக்கவில்லை. அவள் ஆதியாகமம் 3:15-ஐ தவறாக புரிந்துகொண்டாள். ஆதியாகமம் 3:15-இல் சொல்லப்பட்டிருக்கிற ஸ்திரீயின் வித்து என்பது கன்னி மரியாளின் வயிற்றிலே ஆணின் உதவி இல்லாமல் வெறும் ஸ்திரீயின் வித்தாக பிறக்கக்கூடிய ஒருவரைப் பற்றி அங்கு சொல்லியிருக்கிறது. இவளுக்கு அது விளங்கவில்லை. தனக்கு பிறந்த குழந்தை தான் அந்த ஸ்திரீயின் வித்து என்று அவள் எண்ணிவிட்டாள். கிடையாது. இவளுக்கு புரியவில்லை.

ஆக இயேசு முதலாம் வருகையில் இரட்சகராய் வந்து, சிலுவையில் மரிப்பார் என்பதே விளங்காத ஆட்களுக்கு, அதைத் தாண்டி இன்னும் இன்றைக்கு கூட நடக்காமல் இருக்கிற இரண்டாம் வருகையைப் பற்றி எப்படி விளங்கினது? ஏனோக்கு இரண்டாம் வருகையைப் பற்றி பேசுகிறான். அவபக்தியாய் வாழுகிறவர்களை நியாயந்தீர்க்கும்படியாக ஆயிரமாயிரமான தமது பரிசுத்தவான்களோடுங்கூட கர்த்தர் வருகிறார் என்று பிரசங்கம் பண்ணுகிறான். ஏனோக்கிற்கு எப்படி அது தெரிந்தது? கர்த்தர் அவர்களுக்கு மீட்பின் திட்டத்தை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். ஆதாமுக்கும் ஏவாளுக்கும் விளங்காத காரியங்கள், அந்த காலத்து சந்ததியாருக்கு விளங்காத காரியங்கள், எந்த மனுஷனுக்கும் விளங்காத காரியங்கள் இந்த தீர்க்கதரியான மனுஷனுக்கு, தேவனோடு கூட நெருங்கி சஞ்சரித்த, அந்நியோந்நியமாய் வாழ்ந்த, தேவனுக்கு பிரியமாய் இருந்த இவனுக்கு தேவன் இந்த கதைகளை எல்லாம் சொல்லியிருக்கிறார். இல்லையென்றால் அவன் இப்படி பிரசங்கித்திருக்கவே முடியாது. நியாயத்தீர்ப்பு ஒன்று வருகிறது, கர்த்தர் நிச்சயமாய் நியாயந்தீர்ப்பார் என்று அவபக்தியாய் வாழ்ந்த மக்களுக்கு சொல்லுகிறார். அது முதல் அம்சம்.

இந்த பிரசங்கத்தில் இன்னொரு அம்சம் இருக்கிறது. அது என்ன? மனுஷர்களுடைய அவபக்தி. அவர்களுடைய காலத்திலிருந்த தேவபக்தியற்ற ஒரு நிலை, ஒழுக்கக்கேடான வாழ்க்கை. எங்கு பார்த்தாலும் அக்கிரமும், வேசித்தனமும், வெறியும் தான் இருந்தது. மனுஷன் நினைத்ததை செய்கிறவனாய் இருந்தான். அவர்களை கண்டித்து, அவர்களுடைய அவபக்தியை பிரசங்கத்தில் கண்டிக்கிறார். தான் வாழ்ந்த அந்த கலாச்சாரத்தில் காணப்பட்ட ஒழுக்கக்கேடுகளை கண்டித்து பிரசங்கிக்கிறார். அக்காலத்தில் கிட்டத்தட்ட எல்லாருமே கெட்டுப்போயிருந்தார்கள். இதற்கு அடுத்தபடியாக நோவாவின் காலம் வரும்போது வெறும் நோவா மட்டும் தான் நீதிமானாய் இருந்தான் என்று வேதம் சொல்லுகிறது. மற்ற எல்லாரும் வெள்ளத்தில் செத்தார்கள். ஏனென்றால் எவரும் நீதிமான் அல்ல. நோவா மட்டும் தான் தேவனை தேடின ஒரு மனுஷன். அந்த அளவுக்கு அழிந்து போயிருந்தது. ஏனோக்கு காலத்திலேயே பெரும்பாலோனார் கெட்டு சீரழிந்துவிட்டனர். அப்படிப்பட்ட சமுதாயத்தில் கர்த்தருக்கென்று வாழுவது எவ்வளவு கஷ்டம் என்று யோசித்துப் பாருங்கள். ஏனோக்கு அங்கு வாழ்ந்தார். இவர் பிரசங்கித்து அவர்களுடைய அவபக்தியைக் கண்டிக்கிறார். 14, 15 ஆகிய இரண்டு வசனங்களில் அவபக்தி என்கிற வார்த்தை நான்கு முறை வருகிறது. ஒரு சமுதாயத்தில் வாழும்போது எல்லாருமே கெட்டுப்போயிருக்கிறார்கள் என்றால், கெட்டுப்போயிருக்கிறார்கள் என்பதையே உணர முடியாமல் ஒரு நிலை உண்டாகி விடும். அங்கு என்ன ஆகிவிட்டது என்றால், இது ஒரு அவபக்தி என்கிற உணர்வே போய்விட்டது. ஏனென்றால் இது ஏராளமாய் பெருகியிருக்கிறது. இதெல்லாம் சரிதான், சமுதாயம் என்றால் இப்படித்தான் இருக்கும் என்று நாம் அதிலேயே இருந்து விடுகிறோம். இதைப் பற்றி ஒரு உணர்வில்லாமல் போய்விடுகிறது. நம் சமுதாயத்தில் நாம் குறைந்த எண்ணிக்கையில் (minority) இருந்தாலும் இவ்வளவு பேர் கிறிஸ்தவர்களாய் இருக்கிறோம். அன்றைக்கு ஏனோக்கின் சமுதாயத்தில் தேவபக்தியுள்ளவர்கள் இவ்வளவு பேர் இருந்திருக்கமாட்டார்கள். இருந்தாலும் அவனுக்கு அவபக்தி அவபக்தியாய் தெரிகிறது. அவபக்தி அவபக்தியாய் தெரியவில்லை என்றால் பிரச்சனை என்று அர்த்தம்.

இன்றைக்கு பாவத்திற்கு style-ஆக வேறு பெயர் வைத்துவிட்டார்கள். நான் வெளிநாடுகளுக்குச் சென்று பிரசங்கிக்கிறேன். அங்கு பிரசங்கிக்கும்போது மிகவும் ஜாக்கிரதையாக இருக்க வேண்டும். ஒருவர் என்னிடம், “பாவம் என்று சொல்லாதீர்கள், failure, mistake என்று சொல்லுங்கள்” என்றார். ஆனால் நான் பாவம் என்றே பிரசங்கித்தேன். அது ஏன் பாவம் என்று சொல்லக்கூடாது? பாவம் என்று சொல்லக்கூடாது என்று அவர் பயப்படுகிறார். அவர், “பாவம் என்று சொன்னால் ஒத்துக்கொள்ளமாட்டார்கள். நீங்கள் கற்காலத்தில் பிறந்த மனுஷன், நாகரீகமில்லாதவர் என்று எண்ணிக்கொள்வார்கள். Failure, mistake என்று சொன்னால் அது style-ஆக இருக்கும், அது ஜனங்களை குத#2980;்தாது” என்றார். ஆனால் பாவம் என்றுதான் நான் பேசினேன். உண்மையைப் பேச வேண்டும். அப்படி பேசவில்லை என்றால் சமுதாயத்தில் எவருக்கும் உணர்வு இல்லாது இருந்திருக்கும். அவர்கள் பாவத்தை பாவமாகவே பார்க்கவில்லை. எல்லாரும் செய்கிறதால் எல்லாம் சரி என்பது போலத்தான் பார்க்கிறார்கள். ஆனால் ஏனோக்குக்கு பாவம் பாவமாக தெரிகிறது. ஆகவேதான் இந்த நான்கு வார்த்தைகளைப் பேசுவதற்குள் நான்கு முறை அவபக்தி, அவபக்தி என்று திரும்ப திரும்பச் சொல்லுகிறான். இவனுக்கு எப்படி இந்த அறிவு வந்தது? எப்படி இப்படிப்பட்ட உணர்வு வந்தது? ஏனென்றால் அவன் தேவனோடு நெருங்கி வாழுகிறான். தேவன் பரிசுத்தராயிருக்கிறார். நீங்கள் யாரோடு சேருகிறீர்களோ அவரைப்போல ஆகிவிடுவீர்கள். யாரோடு நெருங்குகிறீர்களோ, யார் மீது பிரியமாயிருக்கிறீர்களோ, யாருடைய பேச்சைக் கேட்கிறீர்களோ, யாரோடு நெருங்கி பழகுகிறீர்களோ அவர்களைப் போலவே ஆகிவிடுவீர்கள். “Show me your friend I will show you who you are” என்று ஆங்கிலத்தில் ஒரு பழமொழி இருக்கிறது. அதாவது, உன் நண்பன் யார் என்று காண்பி, நீ யார் என்று நான் சொல்லுகிறேன் என்பதுதான் அதன் அர்த்தம். இந்த பழமொழி சரியானது. இயேசு உங்களுடைய நண்பரா? நீங்கள் தேவாதி தேவனோடு நேரத்தைச் செலவழிக்கிறீர்களா? அவரோடு நேரத்தைச் செலவழித்து, இந்த வார்த்தைகளை வாசித்து, அதன்படி நடந்து, அவருக்குக் கீழ்ப்படிந்து பயந்து நடக்கும்போது நம்முடைய புத்தியும், எண்ணங்களும் அவருடையதைப் போலாகி விடுகிறது. நாமும் அவரைப் போலவே பரிசுத்தராகி விடுகிறோம். ஏனோக்கு பரிசுத்தரோடு சேர்ந்து, சேர்ந்து பரிசுத்தனாகி விட்டான். அங்கு நடக்கிற அவபக்தி எல்லாம் அவனுக்கு அவபக்தியாய் தெரிகிறது. நாமும் கர்த்தரோடு நெருங்கி வாழும்போது உலகத்திலிருக்கிற அவபக்தியை அவபக்தியாய் பார்ப்போம். இதைத்தான் ஏனோக்கு பிரசங்கித்தான்.

பில்லி கிரஹாம் என்கிற பிரசங்கியார் 99 வயது வரை வாழ்ந்து சமீபதில் மரித்தார். அவர் ஒரு தீர்க்கதரிசி. ஒருமுறை அமெரிக்காவில் பெரிய ஸ்டேடியத்தில் பிரசங்கித்துக் கொண்டிருந்தார். அக்கூட்டத்திற்கு கிட்டத்தட்ட 80,000 பேர் வந்திருந்தனர். லோத்தின் காலத்திலும் நோவாவின் காலத்திலும் ஜனங்களுடைய அக்கிரமும் அநியாயமும் பெருகினபோது கர்த்தர் சோதோம் கொமோராவை எப்படி எரித்தார், நோவாவின் காலத்தில் எப்படி வெள்ளத்தை அனுப்பி அழித்தார் என்பதைப் பற்றி அவர் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போது, நோவாவின் காலத்தில் வாழ்ந்த மக்கள் அவபக்தியாய் இருந்தார்கள் என்று நீங்கள் எண்ணுகிறீர்கள். உங்களுக்கு எவ்வளவு தைரியம் இருந்தால் அவர்கள் அவபக்தியுள்ளவர்கள் என்று சொல்லுவீர்கள், இன்றைக்கு உங்களுடைய சமுதாயத்தைப் பாருங்கள், இங்கு எவ்வளவு அவபக்தி இருக்கிறது, எவ்வளவு கேடான காரியங்கள் இருக்கிறது என்று அமெரிக்காவில் இருக்கிறவர்களைப் பற்றிச் சொல்லிக் கொண்டு வந்தவர் திடீரென்று, இன்று கர்த்தர் அமெரிக்காவை தண்டிக்காமல் விட்டு விட்டால் அவர் ஒருநாள் சோதோம் கொமோராவிடம் மன்னிப்பு கேட்க வேண்டியது வரும் என்று மிகவும் அதிர்ச்சியூட்டக்கூடிய ஒரு வார்த்தையைச் சொல்லிவிட்டார். இவர் ஏனோக்கைப் போன்ற பிரசங்கியார். இதை வைத்துக்கொண்டு மீடியாக்காரர்கள், இவர் எப்படி இப்படி சொல்லலாம், நம்முடைய நாடு எவ்வளவு சிறந்தது! நம்மை இப்படி சொல்லிவிட்டாரே! நாம் பாவிகளா? நாம் அவபக்தியானவர்களா? நம்மை எப்படி அப்படிச் சொல்லலாம்? நம்மை அப்படிச் சொல்லுவதற்கு இவருக்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது? என்று இவருக்கு எதிராக எழும்பினார்கள். ஏனென்றால் அவபக்தியில் பழகிப்போன உலகத்தில் தேவபக்தியுள்ள மனுஷன் உலகத்தைப் பார்க்கிறான். அது அவலட்சணமானதாக, அவபக்தியாக தோன்றுகிறது. அவன் அதைக் கண்டிக்கிறான், கண்டனம்பண்ணுகிறான், கர்த்தர் நியாயந்தீர்ப்பார் என்று சொல்லுகிறான். பில்லி கிரஹாம் அப்படிப்பட்ட பிரசங்கியாராக இருந்தார்.

ஏனோக்கு அப்படிப்பட்ட பிரசங்கியார். ஆகவேதான் கர்த்தருக்கு அவன் மீது பிரியமாயிருக்கிறது. அவன் கர்த்தரோடு நெருங்கி வாழுகிறான், அவர் கூடவே நடக்கிறான். அவன் கர்த்தரோடு சஞ்சரித்தான் என்று ஆதியாகமம் 5-ஆம் அதிகாரத்தில் வாசிக்கிறோம். ஆங்கிலத்தில், “He walked with God” என்று வருகிறது. வாழ்க்கைப் பயணத்தில் அவனும் தேவனும் ஒன்றாக போய்க் கொண்டிருந்திருப்பார்கள். கர்த்தர் அதைப் பார்த்து, “ஏனோக்கு, நீ என்னோடு அதிக தூரம் வந்துவிட்டாய், நீ வீட்டிற்குப் போக வேண்டுமா? வேண்டாம், நீ என்னோடு இங்கே வந்துவிடு, உன்னை எனக்கு மிகவும் பிடிக்கிறது” என்று அவனை அங்கேயே வைத்துக்கொண்டார். அதுதான் அங்கு நடந்தது. அங்கு என்ன நடந்திருக்கும் என்று நான் எண்ணிப்பார்க்கிறேன். வேதம் 1 கொரிந்தியர் 15-ஆம் அதிகாரத்தில் இயேசு திரும்ப வரும்போது, அழிவுள்ள சரீரத்தை உடைய நமக்கு அழிவில்லாத சரீரம் கொடுக்கப்படும். இந்த மண்ணுக்குரிய சரீரம் ஒரு ஷணப்பொழுதிலே விண்ணுக்குரிய சரீரமாக மாறும். நாம் அவரோடுகூட எடுத்துக்கொள்ளப்படுவோம் என்று சொல்லியிருக்கிறது. அப்படிப்பட்ட ஒரு காரியம் அன்றைக்கு அவனுக்கு நடந்திருக்க வேண்டும். கர்த்தர் அவன் மீது பிரியமாய் இருந்தார்.

அவன் கர்த்தரோடு நடந்தான் என்று வேதம் சொல்லுகிறது. நடக்கிறதைப் பற்றி சில காரியங்களை சொல்லுகிறேன். ஆமோஸ் 3:3, “இரண்டுபேர் ஒருமனப்பட்டிருந்தாலொழிய ஒருமித்து நடந்துபோவார்களோ?” என்று சொல்லுகிறது. இரண்டு பேர் ஒன்றாக நடந்துபோகிறார்கள் என்றால், அவர்களுக்குள் ஏதோ சில ஒருமனப்பாடு இருக்க வேண்டும். ஒன்று, எங்கு போகிறோம் என்பதைப் பற்றிய ஒருமனப்பாடு இருக்க வேண்டும். இரண்டு பேரும் எங்கு போகப்போகிறோம் என்பதைப் பொறுத்துதான் ஒன்றாக நடக்க முடியும். கர்த்தர் என்னை எங்கு போகச் சொல்லுகிறாரோ அங்கு நான் போக தயார் என்று ஏனோக்கு தீர்மானித்து விட்டான். எனக்கென்று விசேஷித்த நோக்கம், குறிக்கோள் (agenda) ஒன்றும் கிடையாது. அவருடைய சித்தமே என்னுடைய வாழ்க்கையில் ஆகட்டும். நான் என்னை ஒப்புக்கொடுக்கிறேன். ஆண்டவரே, நீர் என்னை எங்கு கொண்டுபோகிறீரோ அங்கு நான் வருகிறேன் என்று ஒருமனம் வேண்டும்.

இரண்டாவது, போகிற வழியும் ஒன்றாக இருக்க வேண்டும். ஒரு இடத்திற்கு இரண்டு வழிகளில் செல்லலாம். ஆனால் இரண்டு பேரும் ஒன்றாக நடக்க வேண்டுமென்றால் ஒரே வழியில் தான் போக வேண்டும். எனக்கென்று தனி வழி கிடையாது, ஆண்டவருடைய வழி எதுவோ அதுதான் என்னுடைய வழி, எல்லா காரியத்தைப் பற்றியும் அவர் என்ன சொல்லுகிறாரோ அதைத்தான் நான் செய்யப்போகிறேன், அவருடைய வார்த்தையின்படி தான் நடக்கப்போகிறேன், அவருக்கு கீழ்ப்படிந்து நடக்கப்போகிறேன் என்று ஏனோக்கு ஆண்டவருடைய வழியை தன்னுடைய வழியாக்கிக் கொண்டான்.

மூன்றாவது, ஒரே வேகத்தில் போனால் தான் இருவரும் ஒன்றாக நடக்க முடியும். ஒருவர் வேகமாக நடந்து, இன்னொருவர் மெதுவாக நடந்தால் ஒன்றாக போக முடியாது, பிரிந்துவிடுவோம். அப்படியென்றால் என்ன அர்த்தம்? வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றிலும் ஆவியானவர் நடத்துகிறபடி ஒவ்வொரு அடியையும் எடுத்து வைக்கிறான். இரண்டு பேர் நடக்கிறார்கள், அடி ஒரே மாதிரி இருக்கும், அப்போதுதான் இரண்டு பேரும் ஒன்றாக போக முடியும். ஏனோக்கு, ஆண்டவர் எப்படி அடி எடுத்து வைக்கிறாரோ அப்படி அடி எடுத்து வைத்து, அவர் காட்டுகிற காரியங்களைச் செய்து, அவருடைய சித்தத்தின்படி செய்கிறான். இதுதான் ஆண்டவருக்கு அவன் மீது மிகவும் பிரியமாகி விட்டது. ஆண்டவரே, உம்முடைய வழிதான் என்னுடைய வழி. நீர் எங்கு போகச் சொல்லுகிறீரோ அங்கு நான் போகிறேன்; நாம் உம்மோடு கூட வரப்போகிறேன்; நீர் போகிற வேகத்தில் தான் நான் வரப்போகிறேன்; நான் அவசரப்பட்டோ அல்லது தாமதப்படுத்தியோ எதுவும் செய்யப்போவது கிடையாது. உம்மோடுகூட ஒவ்வொரு அடியும் எடுத்து வைக்கப்போகிறேன் என்கிறான். கர்த்தருக்கு அவனை மிகவும் பிடித்து விட்டது. ஆகவேதான் கர்த்தர் அவனை எடுத்துக்கொண்டார் என்று சொல்லுகிறது. அதன் மூலமாக அவனுக்கு ஆண்டவரோடு ஐக்கியம் உண்டாகிறது; அவன் நீதியுள்ள, பரிசுத்தமுள்ள மனுஷனாக மாறுகிறான்.

அதுமட்டுமல்லாமல், ஏனோக்கினுடைய விசுவாசம் எப்படிப்பட்டது என்பதைக் கவனியுங்கள். விசுவாசமில்லாமல் தேவனுக்கு பிரியமாயிருப்பது கூடாத காரியம். ஏனோக்கைப் பற்றிச் சொல்லும்போது அப்படிச் சொல்லியிருக்கிறது. அப்படிச் சொல்லிவிட்டு, அவரிடத்தில் வருகிறவர்கள் அவர் உண்டென்று விசுவாசிக்க வேண்டும். ஒரே மெய்யான தேவன் ஒருவர் இருக்கிறார் என்று விசுவாசிக்கிறீர்களா? சிலருக்கு இது கடினமாக இருக்கிறது. ஒருவர், “நான் பார்க்காத காரியத்தை விசுவாசிக்கமாட்டேன்” என்கிறார். ஒரே மெய்யான தேவன் இருக்கிறார் என்று பிசாசே விசுவாசிக்கிறான் என்று யாக்கோபு 2-ஆம் அதிகாரம் சொல்லுகிறது. நாத்தீக பிசாசு என்று ஒன்று கிடையாது. எந்த பிசாசும் நான் கடவுளை நம்பவில்லை என்று சொல்லுவது கிடையாது. எல்லா பிசாசும் ஒரே கடவுள் என்கிற நம்பிக்கையை கொண்ட பிசாசுகள். அவைகள் கடவுளை நம்புகிறது மட்டுமல்ல, நடுங்கவும் செய்கிறது என்று வேதம் சொல்லுகிறது. கடவுள் நம்பிக்கை பிசாசுக்கு அதிகமாக இருக்கிறது. நமக்கும் கடவுள் இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கை இருக்கிறது. ஆனால் அவ்வளவுதானா? கடவுள் இருக்கிறார் என்று பிசாசும் நம்புகிறது, நாமும் நம்புகிறோம் என்றால் பிறகு நமக்கும் பிசாசுக்கும் என்ன வித்தியாசம் இருக்கிறது? ஆனால் நாம் அதற்கு மேல் சில காரியங்களை நம்புகிறோம். தேவனைக் குறித்து வேதவசனத்தில் சொல்லியிருக்கிற வெளிப்பாட்டை நாம் நம்புகிறோம். பழைய ஏற்பாட்டில் சொல்லப்பட்டிருக்கிற தேவனை நம்புகிறோம். அவர் இந்த உலகத்தை நமக்காக சிருஷ்டித்தார். நமக்கு வேண்டிய எல்லாவற்றையும் அவருடைய அன்பு ஏராளம் தாராளமாக சிருஷ்டித்திருக்கிறது, கொடுத்திருக்கிறது. மனுஷன் பாவத்தில் விழுந்த பிறகு கூட அவனை உடுத்தி, அவனுடைய நிர்வாணத்தை மூடி, அவமானத்தை நீக்கி, அவனை வழிநடத்தி, அவனை ஆசீர்வாதத்திற்கு நேராக நடத்துகிறார். இதையெல்லாம் நாம் விசுவாசிக்கிறோம். அடிமைத்தனத்திலிருந்த இஸ்ரவேலரை மீட்டு, சிவந்த சமுத்திரத்தை இரண்டாகப் பிளந்து, வெட்டாந்தரையில் நடக்கிறது போல நடக்கப்பண்ணுகிறார். கர்த்தர் எனக்காக எல்லாவற்றையும் செய்வார் என்று நம்புகிறோம். அப்படிப்பட்ட தேவனை நம்புகிறோம். தேவன் ஒருவர் இருக்கிறார் என்கிற நம்பிக்கை மட்டுமல்ல, தேவன் இன்றைக்கு என்னுடைய வாழ்க்கையிலே ஈடுபடுகிறார், எனக்கு தம்முடைய உதவி கரத்தை நீட்டுவார் என்பதை நம்புகிறோம். பசிக்கும்போது வனாந்திரத்திலிருந்து மன்னாவை பொழிந்தருளுகிறார். கற்பாறையிலிருந்து தண்ணீர் வருகிறது. வனாந்திரத்திலே வழியையும், அவாந்தர வெளியிலே ஆறுகளையும் ஓடச் செய்கிறவர். எரிகோ பட்டணத்தின் சுவர்கள் கீழே விழுந்து, இஸ்ரவேலர்களை அந்தப் பட்டணத்தை அடையச் செய்கிறார். யோர்தான் நதியை கடப்பதற்கு அதை இரண்டாகப் பிளக்கிறார். தண்ணீர் மைல் தூரத்திற்கு பின்பாக சுவர் போல நின்றது. கர்த்தர் ஒரு மனுஷனுக்காக என்னவெல்லாம் செய்கிறார் என்று பாருங்கள். அப்படிப்பட்ட தனிப்பட்ட ஈடுபாடு (personal involvement) உள்ள கர்த்தர் என்று நான் நம்புகிறேன். அவர் என்னை நேசிக்கிறார், எனக்காக எல்லாவற்றையும் செய்கிறார் என்பதை நம்புகிறேன்.

அதைக்காட்டிலும் இன்னும் அதிகமாக புதிய ஏற்பாட்டில் இயேசுவைக் கொண்டு வெளிப்படுத்தின தேவனை நான் நம்புகிறேன். பழைய ஏற்பாட்டுக் காலத்தில் பல்வேறு வகைகளில் பங்கு பங்காக, வகைவகையாக தேவன் தீர்க்கதரிசிகளின் மூலமாய் திருவுளம்பற்றினார். ஆனால் கடைசியாக இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலமாய் பேசிவிட்டார். இயேசு கடைசி statement. தேவன் தம்மைப் பற்றி வெளிப்படுத்த வேண்டிய எல்லா காரியத்தையும் கடைசியாக வெளிப்படுத்தி விட்டார். இதற்கு அடுத்து வேறெதுவும் கிடையாது. யாராவது வந்து இதற்கு அடுத்து ஒன்று இருக்கிறது என்று சொன்னால் நம்பாதீர்கள், இதுதான் கடைசி. தேவன் இயேசுவை அனுப்பினபோது சொல்ல வேண்டியதை எல்லாம் சொல்லிவிட்டார். அவர் தம்மைப் பற்றி காண்பிக்க வேண்டியதை எல்லாம் காண்பித்து விட்டார். கடைசியாக இயேசுவை அனுப்பினார். இதற்குமேல் எதையும் அனுப்பப் போவது கிடையாது. இவர் வெளிப்படுத்தின தேவன் யார்? புதிய ஏற்பாட்டு தேவன் எப்படி வெளிப்படுகிறார்? இயேசுவாக வெளிப்படுகிறார். இயேசுவைப் பார்த்தால் புதிய ஏற்பாட்டு தேவன் யார் என்று உங்களுக்குத் தெரியும். பழைய ஏற்பாட்டு தேவன் தான் புதிய ஏற்பாட்டின் தேவன். இவர் புதிய தேவன் அல்ல, தேவனைக் குறித்து புதிய வெளிப்பாடு. இயேசுவைப் பார்க்கும்போது எப்படிப்பட்ட வெளிப்பாடு உண்டாகிறது? இவர் யார்?

கொலோசெயர் 1:15-ஆம் வசனத்திலிருந்து கவனியுங்கள்.

அவர் அதரிசனமான தேவனுடைய தற்சுரூபமும், சர்வ சிருஷ்டிக்கும் முந்தின பேறுமானவர். ஏனென்றால் அவருக்குள் சகலமும் சிருஷ்டிக்கப்பட்டது; பரலோகத்திலுள்ளவைகளும் பூலோகத்திலுள்ளவைகளுமாகிய காணப்படுகிறவைகளும் காணப்படாதவைகளுமான சகல வஸ்துக்களும், சிங்காசனங்களானாலும், கர்த்தத்துவங்களானாலும், துரைத்தனங்களானாலும், அதிகாரங்களானாலும், சக&##2994;மும் அவரைக்கொண்டும் அவருக்கென்றும் சிருஷ்டிக்கப்பட்டது(கொலோசெயர் 1:15, 16).

இயேசுவை அதரிசனமான தேவனுடைய தற்சுரூபம் என்று இந்த வசனம் சொல்லுகிறது. இவரைப் பார்த்தால் போதும், இவர் தான் தேவன். மத்தேயு, மாற்கு, லூக்கா, யோவான் ஆகிய சுவிசேஷங்களில் பார்க்கிற, இந்த பூமியில் நடமாடின, அற்புதங்களையும், அடையாளங்களையும் செய்த இயேசுவில், அவருடைய வார்த்தைகளில், செயல்களில் தேவனை காணலாம். இவர் தேவனை வெளிப்படுத்த வந்தவர். இவர் சகலத்தையும் சிருஷ்டித்தவர், தாங்குகிறவர். சூரியன், சந்திரன் இவையெல்லாம் வைத்த இடத்தில் பத்திரமாக இருக்கிறது. ஏனென்றால் இவர் சொன்னால் சொன்னபடியே ஆகிறது, எல்லாம் சரியாக வேலை செய்கிறது. இவர் சிருஷ்டித்தார், சகலவற்றையும் தாங்குகிறார். அதுமட்டுமல்லாமல் இந்த சிருஷ்டிப்பின் நோக்கமே இவர்தான். எல்லாம் உண்டாக்கப்பட்டதிற்கான குறிக்கோளே இவர்தான். 18-ஆம் வசனத்தைக் கவனியுங்கள்.

அவரே சபையாகிய சரீரத்துக்குத் தலையானவர்; எல்லாவற்றிலும் முதல்வராயிருக்கும்படி, அவரே ஆதியும் மரித்தோரிலிருந்து எழுந்த முதற்பேறுமானவர். சகல பரிபூரணமும் அவருக்குள்ளே வாசமாயிருக்கவும், அவர் சிலுவையில் சிந்தின இரத்தத்தினாலே சமாதானத்தை உண்டாக்கி, பூலோகத்திலுள்ளவைகள் பரலோகத்திலுள்ளவைகள் யாவையும் அவர் மூலமாய்த் தமக்கு ஒப்புரவாக்கிக்கொள்ளவும் அவருக்குப் பிரியமாயிற்று(கொலோசெயர் 1:18-26).

இயேசுவில் எந்த தேவனை பார்க்கிறோம்? இயேசுவில் எப்படிப்பட்ட தேவன் வெளிப்படுகிறார்? அவர் சிலுவைக்கு சென்ற தேவன். எனக்காக, உங்களுக்காக கல்வாரியில் இரத்தஞ்சிந்தின தேவன். பாவத்திலே விழுந்துபோய், பிசாசுக்கு அடிமையாகி கிடக்கிற மனுவர்க்கத்தை மீட்கும்படியாக தன்னையே பலியாக்கி, ஜீவனையே கொடுத்த அந்த தேவனை இயேசுவில் காண்கிறோம். இயேசுவைப் பார்க்கும்போது அன்பின் தேவனை காண்கிறோம், அவருடைய மீட்பைக் காண்கிறோம், எனக்காக ஜீவனையே கொடுக்கிற நல்ல மேய்ப்பரைக் காண்கிறோம். ஆக தேவனிடத்தில் வருகிறவன் அவர் உண்டென்று விசுவாசிக்க வேண்டும் என்றால் அதில் இவ்வளவு காரியங்கள் அடங்கியிருக்கிறது. தேவன் உண்டென்று விசுவாசிக்கிறீர்களா? தேவன் ஒருவர் இருக்கிறார் என்று சொன்னால் போதாது. அப்படிச் சொன்னால் நாம் பிசாசு சொல்லுவதைப் போன்றுதான் சொல்லுகிறோம். நாம் அதற்கு மேல் போக வேண்டும். சிலுவையை விசுவாசிக்கிறீர்களா? அவர் உங்களுக்காக ஜீவனையே கொடுத்தார் என்று விசுவாசிக்கிறீர்களா? அவர் உங்களை மீட்டவர், போஷிக்கிறவர், காக்கிறவர், சுகமளிக்கிறவர், அற்புதங்களைச் செய்கிறவர், புதிய காரியங்களைச் செய்கிறவர், முடியாததை எல்லாம் சாத்தியமாக்குகிறவர், உங்களுக்காக செயல்படுகிறவர், உங்கள் தேவைகளை எல்லாம் சந்திக்கிறவர் என்று விசுவாசிக்கிறீர்களா? நீங்கள் அதை விசுவாசித்தால் take off ஆகப்போகிறீர்கள். ஏனோக்கு காணப்படாமற் போனபடி நீங்களும் ஒருநாள் காணாமல் போய்விடுவீர்கள். ஒருநாள் நீங்கள் நேரடியாக இங்கிருந்து அவரிடம் போய்விடுவீர்கள். கர்த்தர் உங்கள் மேல் பிரியமாயிருக்கிறார். இதைத்தான் ஏனோக்கு விசுவாசிக்கிறான். அவன் இப்படி விசுவாசிக்கிறான்.

அதுமட்டுமல்லாமல், தம்மைத் தேடுகிறவர்களுக்கு பலன் அளிக்கிறவர் என்றும் விசுவாசிக்கிறான். அதைத்தான் யூதா பிரசங்கிக்கிறார். அவர் அக்கிரமக்காரரிடம், “நீ அக்கிரமம் செய்துகொண்டிருக்கிறாய், தண்டனை வருகிறது, ஜாக்கிரதை” என்கிறார். அக்கிரமக்காரர்களுக்கு வருகிற தண்டனை அவ்வளவு நிச்சயம் என்றால், அவருடைய பிள்ளையான, அவர்மேல் பிரியமாயிருக்கிற எனக்கு பலன்கள் வருவது எவ்வளவு நிச்சயம்! அவர் நம்மைப் பார்த்து புன்னகைக்கிறார், நம்மேல் பிரியமாயிருக்கிறார். ஏனென்றால் நாம் தேவன் உண்டென்றும், தம்மைத் தேடுகிறவர்களுக்கு அவர் பலன் அளிக்கிறவர் என்றும் விசுவாசிக்கிறோம். இந்த உலகத்தில் சில வேளைகளில் கஷ்டமாக இருக்கிறது. இது அநியாயமும், அக்கிரமும், இருளும், பாவமும் நிறைந்த உலகமாக இருக்கிறது. சில வேளைகளில் இங்கு வாழ்வது பெரிய சவாலாக இருக்கிறது. ஏனோக்கு 365 வருடங்கள் வாழ்ந்தான். நமக்கு கொடுக்கப்பட்டிருக்கிற upper lift 120 ஆண்டுகள். அதுவரையாவது கர்த்தருக்காக வாழ வேண்டும் என்று அர்ப்பணித்துக்கொண்டு வாழுகிறோம். எவ்வளவு பெரிய சவாலாக இருந்தாலும் அதையெல்லாம் மேற்கொண்டு வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம், எதிர்த்து போராடுகிறோம். ஏனென்றால் இதற்கெல்லாம் பலன் உண்டு என்று விசுவாசிக்கிறோம். பலன் இல்லாமல் எதுவுமே கிடையாது. அந்த பலனை நித்திய நித்தியமாக நாம் அனுபவிக்கப் போகிறோம். தேவன் தம்மைத் தேடுகிறவர்களுக்கு பலன் அளிக்கிறவர். நீங்கள் ஏனோக்கைப்போல கர்த்தரோடு சஞ்சரிக்கிறீர்களா? ஆம் என்றால் கர்த்தர் உங்களைப் பார்த்து, “உன் மேல் நான் பிரியமாயிருக்கிறேன்” என்கிறார். இப்படியே போய்க் கொண்டே இருங்கள், திடீரென்று நீங்களும் காணாமல் போய்விடுவீர்கள். ஒருநாள் வரும், அவர் வரப்போகிறார், நாமும் அவரோடுகூட போகப்போகிறோம், நித்திய நித்தியமாக அவரோடுகூட வாழப்போகிறோம். அப்படிப்பட்ட நாள் சமீபமாய் இருக்கிறது.    

 

 

   

Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency