0 item - ₹0.00

விசுவாச வாழ்க்கை (பாகம் 12) - கனத்திற்குரிய பாத்திரம்

Sunday Tamil Service - 30 SEP 18

Transcript

"விசுவாசத்தினாலே நாம் உலகங்கள் தேவனுடைய வார்த்தையினால் உண்டாக்கப்பட்டதென்றும், இவ்விதமாய், காணப்படுகிறவைகள் தோன்றப்படுகிறவைகளால் உண்டாகவில்லையென்றும் அறிந்திருக்கிறோம்" (எபிரெயர் 11:3).

விசுவாச வாழ்க்கையைக்குறித்துஎபிரெயர் 11-ஆம் அதிகாரத்தின் அடிப்படையிலே போதித்து வருகிறோம். இந்த அதிகாரம் பழைய ஏற்பாடு மற்றும் புதிய ஏற்பாடு ஆகிய எல்லாவற்றிலும் விசுவாசத்தைக் குறித்து போதிக்கப்படுகிற அத்தனை காரியங்களையும் எடுத்து வைத்து ஒட்டுமொத்தமாக போதிக்கிறது. ஆகவே இதைப் படிக்கும்போது நாம் பல காரியங்களை கவனிக்க வேண்டியதாய் இருக்கிறது. எபிரெயர் நிருபத்தின் ஆசிரியர் எல்லாவற்றையும் வைத்து அதன் அடிப்படையிலே தான் இதைச் சொல்லுகிறார். நாம் 3-ஆம் வசனத்தைப் பார்த்து வருகிறோம். இது அநேக வசனங்களை உள்ளடக்கி இருக்கிறது. இது என்ன சொல்ல வருகிறது என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். விசுவாசத்தினாலே உலகங்கள்தேவனுடைய வார்த்தையினால் உண்டாக்கப்பட்டது என்பதைத்தான் அது சொல்ல வருகிறது. அதனுடைய விளக்கத்தை உங்களுக்குக் கொடுத்தேன். இது விசுவாசத்தினால் உண்டாக்கப்பட்ட உலகம். 3-ஆம் வசனத்தின் மையக்கருத்து இதுதான். இன்றைக்கு நாம் காண்கிற உலகம் விசுவாசத்தினால் உண்டாக்கப்பட்டது.தேவன் தம்முடைய வார்த்தையில் விசுவாசத்தை வைத்து,அதை வெளிப்படுத்திஉலகத்தை உண்டாக்கினார் என்று இங்கே நமக்குச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. இந்த விசுவாசம் ஒரு மாபெரும் சக்தி என்பதை உங்களுக்கு விளக்கி காண்பித்தேன். இது இயற்கை உலகத்திலிருக்கிற அத்தனை சக்திகளைக் காட்டிலும் மிகப்பெரியது. அவையெல்லாம் இதற்கு ஈடாகாது. ஏனென்றால் இது ஆவிக்குரிய சக்தி. இயற்கை உலகம், ஆவிக்குரிய உலகம் என்று வரும்போது ஆவிக்குரிய உலகம் தான் பெரியது. ஆவிக்குரிய உலகத்திலிருந்து தான் அதெல்லாம் வந்தது. ஆவியாய் இருக்கிற தேவன் தான் இன்றைக்கு நாம் காண்கிற உலகத்தை உண்டாக்கியிருக்கிறார். ஆவிக்குரிய உலகத்தின் சக்திகள் இயற்கை உலகத்தின் மிகப்பெரிய சக்திகளைக் காட்டிலும் மிகவும் சக்தி வாய்ந்தவை என்பதை உங்களுக்குக் காண்பித்தேன். விசுவாசம் என்பது ஒரு மாபெரும் ஆவிக்குரிய சக்தி. இதைக் கொண்டுதான் நாம் காண்கிற உலகத்தை தேவன் உண்டாக்கினார் என்று 3-ஆம் வசனம் சொல்லுகிறது.
ஆக இந்த சக்தியை தேவன் எப்படி பயன்படுத்தினார் என்பதை கவனிக்க வேண்டும். அவர் சிருஷ்டிப்பதற்காக இந்த சக்தியைபயன்படுத்தினார். ஆதியாகமம் 1,2 ஆகிய அதிகாரங்களை வாசிக்கும்போது தேவன் அன்பினால் நிறைந்து, மனுஷனுக்கு வேண்டிய எல்லாவற்றையும் அவனுக்கு கொடுக்க வேண்டும் என்கிற ஒரு அன்பும் ஆர்வமும் அவரை தூண்டி, அந்த அன்பின் நிமித்தமாகத்தான் எல்லாவற்றையும் சிருஷ்டித்தார் என்பது விளங்குகிறது. ஆகவேதான் கலாத்தியர் 5:6-ஆம் வசனம், "விசுவாசம் அன்பினாலே கிரியை செய்கிறது" என்று சொல்லுகிறது. விசுவாசம் கிரியை செய்வதற்கு அன்புதான் motivation-ஆக இருக்கிறது. அதுதான் motivation-ஆக இருக்க வேண்டும். உலகத்தை சிருஷ்டிக்கக்கூடிய அவ்வளவு பெரிய மாபெரும் சக்தியை அன்பின் நிமித்தமாக மட்டும் தான் தேவன் பயன்படுத்தினாரே ஒழிய,அழிப்பதற்கோ, கெடுப்பதற்கோ அல்ல. அன்பைக் கொண்டு மனுஷன் வாழ்வதற்கு அருமையான, எல்லாம் ஏராளம் தாராளமாய் உண்டாயிருக்கிறஒரு உலகத்தை தேவன் உண்டாக்கினார் என்று உங்களுக்கு காண்பித்தேன். ஆக விசுவாசம் அன்பினால் தான் கிரியை செய்கிறது. அன்பையும் விசுவாசத்தையும் தேவன் ஒன்றாக இணைத்து வைத்துவிட்டார். அதை ஒரு safety valve போன்று வைத்துவிட்டார்.

இது ஒரு பெரிய சக்தியாய் இருக்கிறபடியால் இதை யாரிடம் கொடுக்கிறோம் என்பதில் மிகவும் ஜாக்கிரதையாய் இருக்க வேண்டும். Nuclear power-ஐ யாரிடம் கொடுக்கிறோம் என்பதில் ஜாக்கிரதையாய் இருக்கிறார்கள். அதை எல்லார் கையிலும் கொடுத்தால் உலகத்தை அழித்து விடுவார்கள். சில முட்டாள்கள், அவசர புத்திக்காரர்கள், தீய குணம் படைத்தவர்கள், தங்களுக்கு பிடிக்காதவர்களை அழிக்க வேண்டும் என்று எண்ணுகிறவர்கள் இந்த சக்தியை பயன்படுத்தக்கூடும். நாம் எந்த power-ஐ யாரிடமும் கொடுப்பதில் ஜாக்கிரதையாக இருக்கிறோம். அது எவ்வளவு அதிக power-ஆக இருக்கிறதோ அவ்வளவு அதிக ஜாக்கிதையாக நாம் இருக்க வேண்டும். ஆக விசுவாசம் என்கிற மாபெரும் சக்தியை பயன்படுத்துவதில் தேவன் ஒரு safety valve-ஐ வைத்துவிட்டார். அதுதான் அன்பு. அன்பினால் மட்டும் தான் அந்த விசுவாசம் பயன்படுத்தப்பட முடியும். ஆகவேதான் வேதம் விசுவாசம் மலையைப் பெயர்க்கக்கூடிய சக்தி என்று போதிக்கும்போது, "எவனாகிலும் இந்த மலையைப் பார்த்து: நீ பெயர்ந்து, சமுத்திரத்திலே தள்ளுண்டுபோ என்று சொல்லி, தான் சொன்னபடியே நடக்கும் என்று தன் இருதயத்தில் சந்தேகப்படாமல் விசுவாசித்தால், அவன் சொன்னபடியே ஆகும் என்று மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்" (மாற்கு 11:23) என்று சொல்லிவிட்டு, 25-ஆம் வசனத்தில், "நீங்கள் நின்று ஜெபம்பண்ணும்போது, ஒருவன்பேரில் உங்களுக்கு யாதொரு குறை உண்டாயிருக்குமானால், பரலோகத்திலிருக்கிற உங்கள் பிதா உங்கள் தப்பிதங்களை உங்களுக்கு மன்னிக்கும்படி, அந்தக் குறையை அவனுக்கு மன்னியுங்கள்.நீங்கள் மன்னியாதிருப்பீர்களானால், பரலோகத்திலிருக்கிற உங்கள் பிதாவும் உங்கள் தப்பிதங்களை மன்னியாதிருப்பார்" என்று சொல்லுகிறது. இதனுடைய கருத்து என்ன? மலையைப் பெயர்க்கக்கூடிய சக்தி விசுவாசத்தில் இருக்கிறது என்பது உண்மைதான். நாம் ஜெபம்பண்ணும்போது விசுவாசத்தோடு ஜெபிக்க வேண்டும். ஆனால் ஜெபிக்கும்போது யார் மீதாவது குறை இருந்து அதை மன்னிக்காமல் ஜெபம்பண்ணினால் எவ்வளவு பெரிய மலையைப் பெயர்க்கக்கூடிய சக்தி கூட அங்கு வேலை செய்ய வாய்ப்பில்லை என்று சொல்லுகிறது. ஆக அன்பு இல்லையென்றால் அங்கு விசுவாசம் வேலை செய்யாது என்பதை வேதவசனம் தெளிவாக போதிக்கிறது. இதையெல்லாம் உங்களுக்கு காண்பித்தேன். இதிலே இரண்டு வசனங்களை சொல்லி முடித்தேன். அதிலிருந்து ஆரம்பிப்போம். ஒன்று 2 நாளாகமம் 16:9.

"தம்மைப்பற்றி உத்தம இருதயத்தோடிருக்கிறவர்களுக்குத் தம்முடைய வல்லமையை விளங்கப்பண்ணும்படி, கர்த்தருடைய கண்கள் பூமியெங்கும் உலாவிக்கொண்டிருக்கிறது" (2 நாளாகமம்16:9).

தேவனுடைய கண்கள் உத்தமமான இருதயம் உள்ள ஒரு நபரை உலகம் முழுக்க தேடிக் கொண்டிருக்கிறது. எதற்கு? அந்த நபர் மூலமாக தம்முடைய வல்லமையை வெளிப்படுத்துவதற்காக. தேவன் இந்த பூமியிலே தம்முடைய வல்லமையை வெளிப்படுத்தி காண்பிக்க விரும்புகிறார். அன்பினால் உலகத்தை சிருஷ்டித்தவர் பாவத்தில் கெட்டுப்போய்நோயும், தரித்திரமும், எல்லா பொல்லாப்பும் நிறைந்திருக்கிற உலகத்தில்விசுவாசம் என்கிற சக்தியைப் பயன்படுத்தி சுகத்தையும், விடுதலையையும், ஆசீர்வாதத்தையும் கொடுக்க விரும்புகிறார். இயேசு இந்த பூமிக்கு வந்தபோது அதைத்தான் செய்தார். பாவ உலகத்தில் முடவர்களை நடக்கச் செய்தார்; குருடர்களை பார்வை அடையச் செய்தார்; ஜனங்களுடைய தேவைகளை சந்திப்பதற்கு ஏராளமான அற்புதங்களை செய்தார். விழுந்துபோன உலகத்தில் தம்முடைய அன்பினாலே அநேகருடைய தேவைகளை சந்திப்பதற்கு தேவன் சில ஆட்களைப் பயன்படுத்த விரும்புகிறார். அன்றைக்கு அவர் சிருஷ்டித்த போது எந்த நபரும் அங்கு இல்லை, அவரே சிருஷ்டித்தார். சிருஷ்டித்து முடித்த பிறகு கடைசியாக மனுஷனை சிருஷ்டித்தார். மனுஷனை சிருஷ்டித்த பிறகு தாம் செய்கிற எல்லாவற்றையும் மனுஷன் மூலமாகத்தான் செய்கிறார். மனுஷனை சிருஷ்டித்து உலகத்தை அவனிடம் கொடுத்துவிட்டார். அதற்குப் பின் அவர் வந்து நேரடியாக எதையும் செய்வது கிடையாது. அவர் மனுஷனைக் கொண்டுதான் செய்கிறார். ஒரு காரியத்தைச் செய்ய வேண்டுமென்றால் ஒரு மனுஷனை அழைக்கிறார்,அவனை அனுப்புகிறார், வல்லமையினால் நிரப்புகிறார், அவனுடைய வாயில் வார்த்தையை வைக்கிறார். இப்படித்தான் அவர் செய்கிறார். ஆக கர்த்தர் தம்முடைய வல்லமையை வெளிப்படுத்த ஒரு மனுஷனை தேடிக் கொண்டிருக்கிறார். தாம் எவ்வளவு வல்லமை உள்ளவர், தம்மால் என்ன செய்ய முடியும் என்பதை தோல்வியிலும், விரக்தியிலும், பிரச்சனையிலும்வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிற மக்களுக்கு காண்பிக்கும்படியாக, ஜனங்களை தம்மண்டை திருப்பி, அவர்களை ஆசீர்வதிக்கும்படியாக, நல்வாழ்வை அவர்களுக்கு தரும்படியாக ஒரு மனுஷனை எடுத்து பயன்படுத்துவதற்கு காத்துக்கொண்டிருக்கிறார். பூமி எங்கும் அவருடைய கண்கள் உலாவிக்கொண்டிருக்கிறது. அவர் பயன்படுத்துவது போன்ற இருதயம் உள்ள ஒரு நபர் அவசியம்.சிலர், தேவன் நம்மை இரட்சித்துவிட்டார், அவர் எப்போது வருகிறார், நாம் மோட்சம் செல்ல வேண்டும் என்று எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இது தவறு. அவர் நம்மை இரட்சித்ததே நம் எல்லாரையும் பயன்படுத்தி இந்த பூமியில் சில காரியங்களை செய்யும்படியாகத்தான். ஆகவேதான் அடுத்த வசனம் மிகவும் முக்கியம். 2 தீமோத்தேயு 2:20,21 ஆகிய வசனங்களைப் பார்த்தோம். இப்போது 19-ஆம் வசனத்திலிருந்தே பார்ப்போம்.

"ஆகிலும் தேவனுடைய உறுதியான அஸ்திபாரம் நிலைத்திருக்கிறது; கர்த்தர் தம்முடையவர்களை அறிவாரென்பதும், கிறிஸ்துவின் நாமத்தைச் சொல்லுகிற எவனும் அநியாயத்தைவிட்டு விலகக்கடவனென்பதும், அதற்கு முத்திரையாயிருக்கிறது.ஒரு பெரிய வீட்டிலே பொன்னும் வெள்ளியுமான பாத்திரங்களுமல்லாமல், மரமும் மண்ணுமான பாத்திரங்களுமுண்டு; அவைகளில் சில கனத்திற்கும் சில கனவீனத்திற்குமானவைகள்.ஆகையால் ஒருவன் இவைகளைவிட்டு, தன்னைச் சுத்திகரித்துக்கொண்டால், அவன் பரிசுத்தமாக்கப்பட்டதும் எஜமானுக்கு உபயோகமானதும், எந்த நற்கிரியைக்கும் ஆயத்தமாக்கப்பட்டதுமான கனத்துக்குரிய பாத்திரமாயிருப்பான்" (2 தீமோத்தேயு2:21).

இங்கு சொல்லுவதை கவனித்தால் தேவன் எல்லாரையும் கனத்திற்குரிய பாத்திரமாக இருக்க வேண்டும் என்றுதான் விரும்புகிறார் என்பதும், எவரையும் ஒன்றுக்கும் உதவாத பிரயோஜனமில்லாத பாத்திரமாக எண்ணவில்லை என்பதும் விளங்குகிறது. கர்த்தர் எல்லாரையுமே பிரயோஜனமுள்ள பாத்திரமாக, எஜமானுக்கு உபயோகமான பாத்திரமாக, எந்த நற்கிரியைக்கும் ஆயத்தமாக்கப்பட்ட பாத்திரமாகத்தான்திட்டமிட்டு வைத்திருக்கிறார்.அவர் நம்மை கனத்திற்குரிய பாத்திரமாக தெரிந்துகொண்டிருக்கிறார். கனத்திற்குரிய பாத்திரமாக மாறுவது எப்படி? இது தானாக ஒருவர் அப்படி ஆகிவிடுவதில்லை. சில நேரங்களில் நம்முடைய வாழ்க்கையில் நாம் யார் என்பதை உணராமல் இருக்கிறோம். நாம் பிரயோஜனமான வாழ்க்கை வாழுவது கிடையாது. ஒரு பெரிய தரிசனமோ, திட்டமோ, நோக்கமோ இல்லாமல் இருக்கிறோம். தேவன் நம்மை எதற்காக அழைத்தார், இரட்சித்தார் என்கிற காரியத்தைக் குறித்து கூட ஒரு சரியான அறிவு இல்லாமல் போய்விடுகிறது. ஆகவேதான் வாழ்க்கையை ஒவ்வொரு நாளும் ஏதோ தள்ளுகிறோமே ஒழிய, அதை வாழுவது கிடையாது. தள்ளுவது வேறு, வாழுவது வேறு. தள்ளுவது என்பது ஏதோ போகிறது, காலையில் எழுந்தேன், சாப்பிட்டேன், வேலைக்குப்போனேன், வந்தேன், கொஞ்ச நேரம் டி.வி பார்த்தேன், படுத்து தூங்கினேன், என்ன செய்வது?வாடகை கொடுக்க வேண்டுமே, சாப்பாடு சாப்பிட வேண்டுமே என்று வாழ்க்கை இப்படி போகிறது. இது வாழுவது அல்ல, தள்ளுவது. வாழுவது என்பது காலையில் எழும்பும்போதே கர்த்தர் என்னை அழைத்திருக்கிறார், இரட்சித்திருக்கிறார், எனக்கு ஒரு பெரிய நோக்கத்தை வைத்திருக்கிறார், உள்ளே தாலந்துகளையும் ஆற்றல்களையும் வைத்திருக்கிறார், அதையெல்லாம் பயன்படுத்தி நான் அவருக்காக அவர் சொல்லுகிற காரியங்களைச் செய்ய வேண்டும் என்கிற ஒரு பெரிய நோக்கத்தோடும் தரிசனத்தோடும் வாழ்வதுதான் வாழ்க்கை. அநேகர் அப்படி வாழுவதில்லை. ஆகவே அவர்கள் கர்த்தருடைய கையில் ஒரு உபயோகமுள்ள பாத்திரமாக இல்லை. அதுமட்டுமல்லாமல், அவர்களுக்கு ஒரு அன்பின் இருதயம் கிடையாது. உள்ளத்தில் காழ்ப்புணர்ச்சி, பகை, கசப்பு, வெறுப்பு, குரோதம் ஆகிய இதெல்லாம் நிறைந்திருக்கிறது. சிலர் அதை விடாமல் மனதில்வைத்திருப்பார்கள். அதுவே அவர்களுக்கு எல்லாவற்றிற்கும் தடையாகி விடுகிறது. அங்கு விசுவாசம் வேலை செய்ய முடியாமல் போய் விடுகிறது. ஆகவேதான் ஜெபித்து பதிலை பெற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. அவர்கள் என்னதான் உண்மையாக சபைக்குச் சென்று வந்தாலும், கிறிஸ்தவர்கள் என்று பெயர் எடுத்திருந்தாலும் இப்படிப்பட்ட இருதயம் இருக்கிறபடியால் இதிலிருந்து விசுவாசம் வேலை செய்ய முடியாது. ஜெபித்தால் கூட கேட்கப்படமாட்டாத அளவிற்கு அது இருக்கிறது. ஏனென்றால் உள்ளத்தில் அன்பு இல்லை. அன்பினால் தானே விசுவாசம் கிரியை செய்யும்.அன்பு இல்லை என்பது ஒரு பிரச்சனை. அடுத்த பக்கத்தில்பாவம் இருக்கிறது. தேவனுக்கு பிரியமில்லாத சில காரியங்கள் அங்கு இருக்கிறது. தவறான காரியங்களைச் செய்துகொண்டு, அநியாயத்திலும், அக்கிரமத்திலும் ஈடுபட்டுக்கொண்டிருப்பதால் அவர்கள் தேவன் பயன்படுத்தக்கூடிய பாத்திரமாக இல்லை. ஆனால் அவர்கள் தேவன் பயன்படுத்தக்கூடிய பாத்திரமாக இருக்க வேண்டும். அதற்காகத்தான் அவர் அவர்களை இரட்சித்திருக்கிறார் என்பது தெரியவில்லை, அதைப் பற்றிய அறிவு அவர்களுக்கு இல்லை. தாங்கள் எதற்காக வாழுகிறார்கள் என்கிற நோக்கமில்லாமல் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். ஆக நாம் எப்படி பயனுள்ள, உபயோகமுள்ள, கனத்திற்குரிய பாத்திரமாக மாறுவது? இது தானாக நடப்பது கிடையாது. ஆகவேதான் இங்கு, "ஒருவன் இவைகளைவிட்டு, தன்னைச் சுத்திகரித்துக்கொண்டால்..."என்று சொல்லியிருக்கிறது. அப்படியென்றால் நாம் செய்ய வேண்டியது என்று ஒன்று இருக்கிறது. அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் இதை இன்னும் ஆழமாகச் சொல்லுகிறார். 2 கொரிந்தியர் 6-ஆம் அதிகாரம் 14-ஆம் வசனத்திலிருந்து கவனியுங்கள்.
"அந்நிய நுகத்திலே அவிசுவாசிகளுடன் பிணைக்கப்படாதிருப்பீர்களாக; நீதிக்கும் அநீதிக்கும் சம்பந்தமேது? ஒளிக்கும் இருளுக்கும் ஐக்கியமேது?கிறிஸ்துவுக்கும் பேலியாளுக்கும் இசைவேது? அவிசுவாசியுடனே விசுவாசிக்குப் பங்கேது?தேவனுடைய ஆலயத்துக்கும் விக்கிரகங்களுக்கும் சம்பந்தமேது? நான் அவர்களுக்குள்ளே வாசம்பண்ணி, அவர்களுக்குள்ளே உலாவி அவர்கள் தேவனாயிருப்பேன், அவர்கள் என் ஜனங்களாயிருப்பார்கள் என்று, தேவன் சொன்னபடி, நீங்கள் ஜீவனுள்ள தேவனுடைய ஆலயமாயிருக்கிறீர்களே" (2 கொரிந்தியர்6:14-16).

பவுல் விசுவாசிகளைப் பார்த்து, நீ நீதி, உனக்கும் அநீதிக்கும் சம்பந்தம் ஏது? நீ ஒளி, ஒளிக்கும் இருளுக்கும் ஐக்கியம் ஏது? நீஇருளோடு சேர்ந்து விடாதே, நீ கிறிஸ்து, பேலியாளோடு உனக்கு இசைவேது? நீ விசுவாசி, அவிசுவாசியோடு உனக்கு பங்கேது? நீ தேவனுடைய ஆலயம், உனக்கும் விக்கிரகத்திற்கும் சம்பந்தமேது?என்கிறார்.அவர் எப்படி வித்தியாசப்படுத்துகிறார் என்பதை கவனியுங்கள். நாம் அவிசுவாசிகள் மத்தியில் தான் வாழுகிறோம். இருந்தாலும் நமக்கும் அவர்களுக்கும் பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது. நாம் அவர்களைப் போன்று ஆகிவிடுவதில்லை. நாம் அதே உலகத்தில் இருந்தாலும் வித்தியாசமானவர்களாக இருக்கிறோம். இதைச் சொல்லிவிட்டு அவர் மேலும் சொல்லுவதைக் கவனியுங்கள்.

"ஆனபடியால், நீங்கள் அவர்கள் நடுவிலிருந்து புறப்பட்டுப் பிரிந்துபோய், அசுத்தமானவைகளைத் தொடாதிருங்கள் என்றுகர்த்தர்சொல்லுகிறார்.அப்போது, நான் உங்களை ஏற்றுக்கொண்டு, உங்களுக்குப் பிதாவாயிருப்பேன், நீங்கள் எனக்குக் குமாரரும் குமாரத்திகளுமாயிருப்பீர்களென்று சர்வவல்லமையுள்ளகர்த்தர்சொல்லுகிறார்" (2 கொரிந்தியர்6:17, 18).

இதைச் சொல்லிவிட்டு அடுத்த அதிகாரத்தில் தொடருகிறார்.

"இப்படிப்பட்ட வாக்குத்தத்தங்கள் நமக்கு உண்டாயிருக்கிறபடியினால், பிரியமானவர்களே, மாம்சத்திலும் ஆவியிலும் உண்டான எல்லா அசுசியும் நீங்க, நம்மைச் சுத்திகரித்துக்கொண்டு, பரிசுத்தமாகுதலை தேவபயத்தோடே பூரணப்படுத்தக்கடவோம்" (2 கொரிந்தியர்7:1).


பவுல் விசுவாசிகளுக்கு இதைச் சொல்லுகிறார். அவர்கள் விசுவாசிகளாக இருந்தாலும்,பிசாசு இந்த உலகத்தின் அதிபதியாய் இருக்கிறான். இது பாவ உலகம். ஒரு விசுவாசி இயேசுவின் இரத்தத்தால் கழுவப்பட்டவனாய் இருந்தாலும் கூட அன்றாடம் இந்த உலகத்தில் வாழுவதின் மூலமாகவே பல அசுத்தங்கள் அவனை ஒட்டிக்கொள்ள வாய்ப்பு இருக்கிறது. நாம் அதிலிருந்து விலக வேண்டும், அந்த அசுத்தங்களை நீக்கிக்கொள்ள வேண்டும், அதிலிருந்து சுத்திகரிக்கப்பட்டு, நம்மை பரிசுத்தமாய் காத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற அவசியத்தை இங்கு சொல்லுகிறார். நாம் வெளியே சென்று வந்தால் கால்களை கழுவுகிறோம். நாம் தினமும் குளிக்கிறோம். ஏனென்றால் நம்முடைய வேலை, ஈடுபாடு, காரியங்களைச் செய்யும்போது அழுக்காகி விடுகிறோம். ஆகவே குளிக்க வேண்டியது அவசியமாகி விடுகிறது. வீட்டில் கதவு, ஜன்னல் இவற்றை அடைத்து வைத்திருந்தாலும் உள்ளே தூசி வந்து படிந்துவிடும். அதுபோல இந்த பாவ உலகத்தில் நாம் எவ்வளவு தான் சரியாக வாழ்ந்தாலும் கூட அசுத்தம் என்பது பல்வேறு விதங்களில் நம்முடைய வாழ்க்கையில் நுழைந்து விடுகிறது. ஆகவேதான் இந்த அசுசிகள் நீங்கநாம் சுத்திகரிக்கப்பட வேண்டும், பரிசுத்தமாக வேண்டும் என்று அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் போதிக்கிறார். பவுல் தன்னைப் பற்றி சொல்லுவதைக் கவனியுங்கள்.இவர் பிரசங்கியார், பெரிய அப்போஸ்தலன், அவர் தான் எவ்வளவு ஜாக்கிரதையாய் இருக்கிறார் என்று சொல்லுகிறார். அப்படி இல்லையென்றால் தேவன் உபயோகப்படுத்தக்கூடிய கனத்திற்குரிய பாத்திரமாக இருக்க முடியாது. விசுவாசம் நமக்குள்ளே இருந்து வேலை செய்யக்கூடிய அளவிற்கு அப்படிப்பட்ட வாழ்க்கையாக அது இருக்காது என்பதைச் சொல்லுகிறார். 1 கொரிந்தியர் 9:24-ஆம் வசனத்திலிருந்துபாருங்கள்.

"பந்தயச் சாலையில் ஓடுகிறவர்களெல்லாரும் ஓடுவார்கள்; ஆகிலும், ஒருவனே பந்தயத்தைப் பெறுவானென்று அறியீர்களா? நீங்கள் பெற்றுக்கொள்ளத்தக்கதாக ஓடுங்கள்.பந்தயத்திற்குப் போராடுகிற யாவரும் எல்லாவற்றிலேயும் இச்சையடக்கமாயிருப்பார்கள். அவர்கள் அழிவுள்ள கிரீடத்தைப் பெறும்படிக்கு அப்படிச் செய்கிறார்கள், நாமோ அழிவில்லாத கிரீடத்தைப் பெறும்படிக்கு அப்படிச் செய்கிறோம்.ஆதலால் நான் நிச்சயமில்லாதவனாக ஓடேன்; ஆகாயத்தை அடிக்கிறவனாகச் சிலம்பம்பண்ணேன்.மற்றவர்களுக்குப் பிரசங்கம்பண்ணுகிற நான்தானே ஆகாதவனாய்ப் போகாதபடிக்கு, என் சரீரத்தை ஒடுக்கிக் கீழ்ப்படுத்துகிறேன்" (1 கொரிந்தியர்9:24-27).

பந்தயத்தில் ஓடுகிறவர்கள் என்ன சாப்பிட வேண்டும், எவ்வளவு உடற்பயிற்சி செய்ய வேண்டும், எவ்வளவு நேரம் தூங்க வேண்டும் என்பதில் கட்டுப்பாட்டுடன் இருப்பார்கள். எதை சாப்பிடக்கூடாதோ அதை சாப்பிடாமல் இருக்க வேண்டும். தாங்கள்இஷ்டப்பட்டதையும், கண்ணில் பார்த்ததையும் வாங்கி சாப்பிட்டுக்கொண்டு இருக்க முடியாது. இச்சையடக்கம் மிகவும் அவசியமாய் இருக்கிறது. தாங்கள் விரும்பின சில காரியங்களை எல்லாம் அவர்கள் விட்டுக் கொடுக்கிறார்கள். ஏனென்றால் சரீரத்தைநன்றாக வைத்திருந்து, தங்களுடைய பெலத்தை எல்லாம் ஓட்டத்தில் காட்டும்படியாக அப்படி வைத்திருக்கிறார்கள். நாம் கட்டுப்பாட்டோடு சரியாக, ஜாக்கிரதையாக, கர்த்தருக்குப் பிரியமான விதத்தில் வாழ்ந்தால் அதற்கொரு பலன்இருக்கிறது. பவுல், "என் சரீரத்தை ஒடுக்கிக் கீழ்ப்படுத்துகிறேன்" என்கிறார். அப்படியென்றால் இந்த மாம்ச சரீரம் என்பது பல்வேறு சோதனைக்கு ஆளாகிறது;சரீரம் நம்மை பாவத்திற்கு இழுக்கிறது. அநேக வேளைகளில் நம்மை பாவம் செய்ய தூண்டுகிறது. பாவத்தின் ஆசை, இச்சைகள் சரீரத்தில் வெளிப்படுகிறது. பவுல், சரீரம் அவ்வப்போது பல்வேறு காரியங்களை வாஞ்சிக்கிறது; பல்வேறு ஆசை, இச்சைகள் சரீரத்திலிருந்து ஆளப் பார்க்கிறது. ஆனால் சரீரம் என்னை ஆளுவதோ, கீழ்ப்படுத்துவதோ கிடையாது. நான் சரீரத்தை கீழ்ப்படுத்துகிறேன். சரீரம் சொல்லுவதை எல்லாம் நான் செய்வதில்லை. எனக்கு தோன்றுவதை எல்லாம் நான் செய்வதில்லை. கர்த்தருடைய பார்வையில் எது ஏற்றதோ அதை மட்டும் தான் செய்கிறேன். நான் கட்டுப்பாட்டுடன் வாழ்கிறேன். ஏனென்றால் நான் ஓட்டப்பந்தயத்தில் ஓடுகிறவனைப்போல இருக்கிறேன். கீரீடத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளும்படியாக ஓடிக் கொண்டிருக்கிறேன்என்கிறார்.ஆகவே இதை நாம் serious-ஆக கவனிக்க வேண்டியதாய் இருக்கிறது. இந்த உலகத்தின் பாவங்கள் நம்மை அசுத்தப்படுத்த அநேக வாய்ப்புகள் இருக்கிறது என்பதைத்தான் வேதவசனம் சொல்லுகிறது. பவுல், நாம் இதிலிருந்து நம்மை விலக்கிக் காத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்கிறார். ஏன்? இருதயம் பிரயோஜனமில்லாத இருதயமாக ஆகிவிடக்கூடாது. தவறான காரியங்கள் உள்ளே புகுந்து, ஆக்கிரமித்து, ஆண்டு, அவை இருதயத்தில் இடம்பெற்று விட்டால் மலையைப் பெயர்க்கிற விசுவாசம் எப்படி வேலை செய்கிறது என்று சொல்லுவது பிரயோஜனமாக இருக்காது. பிரசங்கத்தை கேட்டதோடு சரி, எந்த வெற்றியும் இருக்காது. சபைக்குப் போனதோடு சரி, ஜெபத்திற்கு பதிலே இருக்காது. ஏனென்றால் இருதயம் சரியில்லை. அப்படிப்பட்ட இருதயத்திலிருந்து விசுவாசம் புறப்பட்டுச் செல்ல முடியாது. அப்படிப்பட்ட இருதயத்திலிருந்து நல்ல காரியங்கள் பிறப்பது மிகவும் கடினம். ஏனென்றால் பாவம் அந்த இருதயத்தை கெடுத்துப்போடுகிறது.இருதயத்திலிருந்துதான் சுகம், வெற்றி, வாழ்வு எல்லாம் உண்டாகிறது. தேவன் தம்மைக் குறித்த உத்தம இருதயம் உள்ளவர்களை தேடிக் கொண்டிருக்கிறார். தேவன் யாரை வேண்டுமானாலும் பயன்படுத்த முடியும். ஆனால் உத்தம இருதயம் என்பது அவசியமாய் இருக்கிறது. இருதயத்தை கர்த்தரிடத்தில் அர்ப்பணிப்பது அவசியமாய் இருக்கிறது. இருதயம் உத்தம இருதயமாக இருந்தால் கர்த்தர் அதைப் பயன்படுத்த முடியும்.
நாம் இந்த உலகத்தில் வாழுகிறோம். நம்முடைய இருதயத்தை நாம் சரியாக வைக்க வேண்டும். ஏனென்றால் விசுவாசம் வேலை செய்ய வேண்டும்; நாம் கனத்திற்குரிய பாத்திரமாக இருக்க வேண்டும். கர்த்தர் தாம் பயன்படுத்தக்கூடிய கருவியாக நம்மை எதிர்பார்க்கிறார். அதற்காகவே நாம் அப்படி காத்துக்கொள்ள வேண்டியதாய் இருக்கிறது. அவர் விசுவாசம் என்கிற அபார சக்தியை உள்ளே வைத்து இயங்கப்பண்ண விரும்புகிறார். அவர் தம்முடைய வல்லமையை இந்த உலகிற்கு காண்பிக்க விரும்புகிறார். அநேகருக்கு நம் மூலமாக பயன் உண்டாகும்படி விரும்புகிறார். நாம் இருதயத்தை காக்கவில்லை என்றால் ஒன்றும் சரிபட்டு வராது. ஆகவே நாம் காதிற்குள் எல்லாவற்றையும் கேட்டு அதை அனுமதிக்க முடியாது. சில நேரங்களில் நாம் சரியாக இருந்தால் கூட நம்மை திசை திருப்புவதற்காகபிசாசு நம் கண்களுக்கு முன்பாக தவாறன காரியங்களை கொண்டுவந்து நிறுத்துகிறான். ஆகவே நாம் பார்க்கிற காரியங்களைக் குறித்து ஜாக்கிரதையாய் இருக்க வேண்டும். எபேசியர் 5-ஆம் அதிகாரத்திற்குச் செல்வோம். பவுல் புருஷன், மனைவிக்கு சொல்லுவதைப் போல சொல்லுகிறார். ஆனால் கடைசியில் இது வெறும் புருஷன், மனைவிக்கு அல்ல, கிறிஸ்துவும் சபையும் என்கிற பெரிய ரகசியத்தை உங்களுக்கு சொல்லுகிறேன் என்கிறார். புருஷன் மனைவியை அன்புகூர வேண்டும் என்று சொல்லும்போது அவர் சொல்லுவதைக் கவனியுங்கள்.

"புருஷர்களே, உங்கள் மனைவிகளில் அன்புகூருங்கள்; அப்படியே கிறிஸ்துவும் சபையில் அன்புகூர்ந்து,தாம் அதைத் திருவசனத்தைக்கொண்டு தண்ணீர் முழுக்கினால் சுத்திகரித்து, பரிசுத்தமாக்குகிறதற்கும்,கறைதிரை முதலானவைகள் ஒன்றும் இல்லாமல் பரிசுத்தமும் பிழையற்றதுமான மகிமையுள்ள சபையாக அதைத் தமக்குமுன் நிறுத்திக்கொள்வதற்கும் தம்மைத்தாமே அதற்காக ஒப்புக்கொடுத்தார்" (எபேசியர்5:25-27).

கிறிஸ்து மணவாட்டியாகிய சபையை தண்ணீர் முழுக்கினால் சுத்திகரித்து பரிசுத்தமாக்குகிறார். எதற்காக? கடைசியில் தேவனுக்கு முன்பாக கொண்டுபோய் நிறுத்தும்போது எந்த கறைதிரை இல்லாமல் நிறுத்தும்படியாக வசனத்தைக் கொண்டு கழுவிக்கொண்டிருக்கிறார். வசனம் தண்ணீர் போன்றது. தண்ணீரை ஊற்றி கழுவுவது போன்று கர்த்தருடைய வசனம் நம்முடைய உள்ளங்களை கழுவுகிறது, அழுக்கை நீக்குகிறது, சுத்தமாக்குகிறது. இது மிகவும் அவசியம். கர்த்தர் சபைக்கு அதைத்தான் செய்து கொண்டிருக்கிறார். அவர் வசனத்தை அதற்கென்றே கொடுத்திருக்கிறார்.நாம் சபைக்கு வரும்போது உள்ளத்தில் பெரிய வேலை நடக்கிறது. இப்படிப்பட்ட காரியங்களைக் கேட்கும்போது நம்முடைய இருதயம் சரியாகிறது, நல்ல திசைக்கு திரும்புகிறது, கவனம் கர்த்தர் மேல் திரும்புகிறது. நாம் பாவத்தை விட்டு விலகுகிறோம்; நல்ல வாழ்க்கையை வாழ ஆரம்பிக்கிறோம்;கர்த்தருக்கென்று பிரயோஜனமுள்ள ஒரு பாத்திரமாக மாற ஆரம்பிக்கிறோம். அப்படி மாறாமல் இருந்து, நான் இரட்சிக்கப்பட்டு, ஞானஸ்நானம் எடுத்துவிட்டேன், இதற்குப் பிறகு என்ன இருக்கிறது? இயேசு வந்தால் நான் அவரோடு போக வேண்டும் என்று இருக்கிறவர்கள் ஏமாற்றமடைந்து விடுவார்கள். ஏனென்றால் நமக்கு தெரிந்த சத்தியத்தின் வெளிச்சத்தில் நடக்காவிட்டால், அசுத்தமான காரியங்களை நம்முடைய வாழ்க்கையில் அனுமதித்துவிட்டு, அதை கண்டும் காணாமல் இருப்போம் என்றால் நம்முடைய இருதயமே நம்மை குற்றவாளி என்று தீர்க்கும். 1 யோவான் 3-ஆம் அதிகாரத்திற்குச் செல்வோம்.

"நம்முடைய இருதயமே நம்மைக் குற்றவாளிகளாகத் தீர்க்குமானால், தேவன் நம்முடைய இருதயத்திலும் பெரியவராயிருந்து சகலத்தையும் அறிந்திருக்கிறார்" (1 யோவான்3:20).

அப்போஸ்தலனாகிய யோவான், நம்முடைய இருதயத்திற்கே நாம் குற்றவாளிகள் என்று தெரிகிறது என்றால் அது கர்த்தருக்கு தெரியாதா என்கிறார். அதாவது, உங்களுக்கு ஏதோ பிரச்சனை இருக்கிறது, உங்களுடைய இருதயம் சரியில்லை, இருதயத்தில் அழுக்கு புகுந்துவிட்டது என்பதை தேவன் ஒரு தீர்க்கதரிசியைக் கொண்டுவந்து, "சகோதரனே, கர்த்தர் சொல்லுகிறார், இந்த பாவம் உனக்குள் இருக்கிறது" என்று சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. உங்களுடைய இருதயத்திற்கே அது தெரியும், உங்கள் இருதயத்தை சோதித்துப் பாருங்கள், உள்ளே பாவம் இருக்கிறது என்பதை அதுவே சொல்லும். இருதயத்திற்கே தெரிகிறது என்றால் கர்த்தருக்கு தெரியாதா? என்று அவர் கேட்கிறார். அடுத்த வசனத்தைக் கவனியுங்கள்.

"பிரியமானவர்களே, நம்முடைய இருதயம் நம்மைக் குற்றவாளிகளென்று தீர்க்காதிருந்தால், நாம் தேவனிடத்தில் தைரியங்கொண்டிருந்து" (1 யோவான்3:21).

நம்முடைய இருதயம் நம்மைக் குற்றவாளி, நீசரியில்லை, நீ தவறு செய்துவிட்டாய் என்று சொல்ல ஆரம்பித்துவிட்டால்அதை கவனிக்க வேண்டும். பரிசுத்த ஆவியானவர் நம்மை குற்றவாளி என்று தீர்க்கிறதில்லை. அவர் நம்முடைய பாவத்தை கண்டித்து உணர்த்துகிறார். குற்றவாளியாக தீர்ப்பதற்கும், கண்டித்து உணர்த்துவதற்கும் பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது. நாம் பாவம் செய்யும்போது நம்முடைய இருதயம், "உன்னுடைய ஜெபம் எப்படி கேட்கப்படும், நீ எந்த தைரியத்தில் வந்தாய், எந்த தைரியத்தில் ஜெபம்பண்ணுகிறாய்" என்று சொல்லுகிறது. ஆவியானவர் ஒருபோதும் அப்படிச் சொல்லமாட்டார். அவர் positive-ஆக conviction பண்ணுவார். conviction முற்போக்கானது, அது பிற்போக்கானதல்ல. condemnation என்பது பிற்போக்கானது. அது நீ எதற்கும் பிரயோஜனமில்லை, கர்த்தர் உன்னை வெறுக்கிறார், நீ எதற்கும் உதவமாட்டாய் என்று சொல்லுவது. conviction என்பது முற்போக்கானது, அது நீ அப்படி போகாதே, நீ அழிந்துபோய் விடுவாய், கர்த்தரிடத்தில் மனந்திரும்பு, இருதயத்தை கர்த்தருக்கு ஒப்புக்கொடு, கர்த்தர் உன்னை ஆசீர்வதிப்பார் என்று சொல்லுகிறது. அதனுடைய விளைவு என்ன? நாம் கர்த்தரிடத்தில் மனந்திரும்புகிறோம், நன்றாக மாறிவிடுகிறோம், அது நம்மை நல்ல வழியில் நடத்துகிறது. condemnation என்பது பொல்லாதது. அதுதான் ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்க்கிறது."நம்முடைய இருதயம் நம்மைக் குற்றவாளிகளென்று தீர்க்காதிருந்தால், நாம் தேவனிடத்தில் தைரியங்கொண்டிருந்து"என்று இங்கு சொல்லப்பட்டுள்ளது. அப்படியென்றால் இருதயம் நம்மைக் குற்றவாளிகள் என்று தீர்த்தால் தைரியமே இருக்காது என்று அர்த்தம். நாம் கர்த்தரிடத்தில் ஜெபிக்கும்போது கர்த்தர் நிச்சயமாய் எனக்கு செய்வார் என்கிற தைரியம் இருக்கிறதா? அந்த தைரியம் இல்லையென்றால் இருதயத்தை சோதிக்க வேண்டும். "நீ சரி கிடையாது, கர்த்தர் உனக்கு உதவி செய்வாரா, இப்படிப்பட்ட வாழ்க்கை வாழுகிறவனுக்கு உதவி செய்வாரா, பாவத்தில் ஈடுபடுகிற, அநியாயத்தை செய்துகொண்டிருக்கிறவனுக்கு கர்த்தர் செய்வாரா" என்று இருதயம் சொல்லுகிறது. அது சரியாக இருக்கலாம். ஒருவேளை அப்படிப்பட்ட காரியத்தில் நாம் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருக்கலாம். ஆகவே இருதயம் அப்படிச் சொல்லுகிறது. அதை நாம் புறக்கணிக்கக்கூடாது. நாம் தவறு செய்யவில்லை என்றால் இருதயம் தைரியத்தோடு இருக்கும். கர்த்தர் எனக்கு செய்வார், அவர் எனக்கு முன்பாக செல்வார், எனக்கு வாசல்களைத் திறப்பார், கைகூடி வராதது எல்லாம் கைகூடி வரும், அவர் எனக்கு ஒத்தாசையும் அனுகூலமாய் இருக்கிறார். அவருடைய இரத்தம் என்னைச் சுற்றி தெளிக்கப்பட்டிருக்கிறது, எனக்கு எந்த தீங்கும் வராது என்கிற தைரியம் உண்டாகிறது. அது நம்முடைய இருதயத்தை முழுமையாக கர்த்தருக்கு ஒப்படைக்கிறதின் மூலமாக வருகிற ஒன்று.

"அவருடைய கற்பனைகளை நாம் கைக்கொண்டு அவருக்கு முன்பாகப் பிரியமானவைகளைச் செய்கிறபடியினால் நாம் வேண்டிக்கொள்ளுகிறதெதுவோ அதை அவராலே பெற்றுக்கொள்ளுகிறோம்" (1 யோவான்3:22).

அநேக கிறிஸ்தவர்களுடைய புகார் என்னவென்றால், நான் என்னவெல்லாம் கேட்டேனோ அதை கர்த்தர் தரவில்லை, நான் ஜெபிக்கும்போதே கர்த்தர் எனக்கு அதை தருவாரா என்று எனக்கு சந்தேகமாக இருக்கிறது என்பதுதான். அவர்களுக்கு தைரியம் இல்லை. தைரியம் இல்லையென்றால் ஏதோ பிரச்சனை இருக்கிறது என்று அர்த்தம். நமக்கு தைரியம் இருந்ததென்றால் நாம் எதையெல்லாம் கேட்கிறோமோ அதையெல்லாம் பெற்றுக்கொள்வோம். நாம் கேட்டுப் பெற்றுக்கொள்ளாதது எதுவுமே இருக்காது. ஆகவேதான் விசுவாசம் வேலை செய்கிறது. விசுவாசம் ஒருபோதும் நம்மை ஏமாற்றாது. அது கிரியை செய்யாமல் இருக்காது. அது கிரியை செய்தால் நிச்சயமாக வெற்றி உண்டாகும். நம்பிக்கை ஒருபோதும் வெட்கப்படுத்தாது என்று வேதம் சொல்லுகிறது. விசுவாசமும் ஒருபோதும் வெட்கப்படுத்தாது. நாம் விசுவாசத்தில் கேட்டோம் என்றால் நிச்சயமாக கிடைக்கும். நாம் கேட்டது கிடைக்கவில்லை என்றால் அங்கு இதுபோன்று ஏதோ கோளாறு இருக்கிறது. நாம் கர்த்தருடைய கற்பனைகளைக் கைக்கொண்டு அவருக்குப் பிரியமானவைகளைச் செய்தால் நாம் அவரிடத்தில் என்ன கேட்டுக் கொள்கிறோமோ அதையெல்லாம் பெற்றுக்கொள்வோம். பவுல் எவ்வளவு அற்புதமாக சொல்லுகிறார் என்று பாருங்கள். அடுத்த வசனத்தைக் கவனியுங்கள்.

"நாம் அவருடைய குமாரனாகிய இயேசுகிறிஸ்துவின் நாமத்தின்மேல் விசுவாசமாயிருந்து, அவர் நமக்குக் கட்டளையிட்டபடி ஒருவரிலொருவர் அன்பாயிருக்கவேண்டுமென்பதே அவருடைய கற்பனையாயிருக்கிறது" (1 யோவான்3:23).

22-ஆம் வசனம்"கற்பனைகளை கைக்கொண்டு" என்று சொல்லுவதால் எல்லாருக்கும் பத்து கற்பனைகள் தான் ஞாபகத்திற்கு வருகிறது. கர்த்தர் புதிய உடன்படிக்கையில் எல்லா கற்பனைகளையும் ஒரு கற்பனையில் கொண்டுவந்து அடக்கி விட்டார். பத்து கற்பனைகள் நடுவில் வந்த விரிவாக்கம் தான். தேவன் ஆரம்பத்திலேயே ஒரு கற்பனையைத்தான் கொடுத்தார். மனுஷன் எல்லா மரத்தின் கனியையும் புசிக்கலாம். ஆனால் நன்மை தீமை அறியத்தக்க விருட்சத்தின் கனியை புசிக்கக்கூடாது. அவர் மனுஷனை உண்டாக்கி ஏதேன் தோட்டத்தில் வைத்த அன்றைக்கே இந்த பத்து கற்பனைகளை பிடித்துக்கொள் என்று கொடுத்திருக்கலாமே! ஆனால் அவர் அப்படி கொடுக்கவில்லை. அதனால் பத்து கற்பனை என்று ஒன்று கிடையாது என்று அல்ல. அங்கு என்ன சொல்லுகிறார் என்றால், வாழ்க்கையின் வெற்றியின் ரகசியமே இதுதான். நான் சொல்லுகிறபடி செய். எல்லா மரத்தின் கனியையும் புசிக்கலாம், ஆனால் இந்த ஒரு மரத்தின் கனியை மட்டும் புசிக்காதே, நான் சொன்னேன் என்பதற்காகவே புசிக்காதே, இதை நீ செய்யும்போது,நீ எல்லாவற்றிற்கும் ஆண்டவன், நான் உனக்கு ஆண்டவர் என்பதை நீ அறிவிக்கிறாய், இவ்வளவுதான் விஷயம், இதுதான் வெற்றி என்று காண்பிக்கிறார். ஆரம்பிக்கும்போது ஒரு கற்பனையில் தான் ஆரம்பித்தார். இப்போது திரும்பவும் ஒரு கற்பனைக்குத்தான் வந்திருக்கிறது. அது அன்பு. தேவன் அன்பாகவே இருக்கிறார். அன்பு என்கிற ஒரு கற்பனையை கைக்கொள்ளும்போது பத்து கற்பனையில் இருக்கிற எல்லாவற்றையும் நாம் நிறைவேற்றுகிறோம். அன்பாய் இருக்கும்போது பொய் சொல்ல முடியாது, திருட முடியாது, தவறான காரியங்களில் ஈடுபட முடியாது. அன்பு அதையெல்லாம் செய்யாது. அன்பு இருந்தால் விசுவாசம் வேலை செய்யும், விசுவாசம் வேலை செய்தால் கேட்டதெல்லாம் கிடைக்கும் என்கிறார். விசுவாசம் என்பது வெற்றி வாழ்க்கைக்குள் நம்மைக் கொண்டுபோய் விடும். நாம் வாயைத் திறந்து என்னவெல்லாம் சொல்லுகிறோமோ அது அப்படியே ஆகும். சிலர், "அவன் சொன்னபடியே ஆகும் என்று இயேசு சொல்லிவிட்டார். அவர் அத்திமரத்தைப் பார்த்து, "இனி ஒருவனும் ஒருக்காலும் உன்னிடத்தில் கனி புசியாதிருக்கக்கடவன்" என்று சொன்னார். அது அப்படியே ஆகிவிட்டது. நாம் என்னவெல்லாமோ சொல்லுகிறோம், ஆனால் அப்படி ஆவதில்லையே" என்கிறார்கள். ஏனென்றால் நாம் எதுவும் நடக்காது என்கிற நம்பிக்கையிலே அநேக காரியங்களைச் சொல்லுகிறோம். அதிகமாக பேசிவிட்டு, "பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளாதீர்கள், நான் வெறுமனே சொன்னேன்" என்று சொல்லுகிறோம். அப்படியென்றால் இந்த வார்த்தையினால் ஒன்றும் உருவாகி விடாது, அப்படி உருவாகிவிடக்கூடாது என்கிற அர்த்தத்தில் தான் அப்படிச் சொன்னேன் என்கிறோம். நாம் சொன்னது எல்லாம் அப்படியே ஆகும் என்று எண்ணினோம் என்றால் நாம் எப்படி பேசுவோம் என்று சற்று எண்ணிப்பாருங்கள். மனுஷன் பேசுகிற ஒவ்வொரு வீணான வார்த்தைகளுக்கும் அவன் கணக்கு கொடுக்க வேண்டும் என்று வேதம் சொல்லுகிறது. வார்த்தைகள் ஒருபோதும் வீணாக வர வேண்டுமென்று தேவன் திட்டமிடவில்லை. நாம் சொன்னால் அப்படியே ஆகும். தேவன் அப்படி வைத்திருக்கிறார். நாம் அந்த நிலைக்கு திரும்ப வேண்டும் என்பதுதான் இரட்சிப்பின் நோக்கம்.

ஆக, இருதயம் நம்மைக் குற்றப்படுத்தினால் மலையைப் பெயர்க்கிற விசுவாசத்தைப் பற்றி பிரசங்கத்தைக் கேட்டாலும் ஜெபம் வேலை செய்யாது, வெற்றி வராது, ஒன்றுமே நடக்காது.ஆகவேதான் இருதயத்தை சுத்தமாய் வைத்துக்கொள்ள வேண்டியது அவசியம். இருதயம் நம்மைக் குற்றப்படுத்தாதபடிக்கு அதை நாம் காத்துக்கொள்ள வேண்டும். நாம் இருதயத்தை சுத்திகரித்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டும். நாம் என்ன சுத்திகரிக்க வேண்டும், எப்போது சுத்திகரிக்க வேண்டும் என்று எப்படி தெரியும்? அதற்குத்தான் உள்ளே ஆவியானவர் இருக்கிறார், அவர் நம்மை நடத்துகிறார். அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் ஒரு ஊரில் போய் பிரசங்கம்பண்ணுகிறார். அந்த ஊரில் மாயவித்தைக்காரர்கள் அநேகம் பேர் இருந்திருக்கிறார்கள். அன்றைக்குமாயவித்தை செய்வதற்கான புத்தகங்கள் இருந்திருக்கிறது, அவை மிகவும் விலை உயர்ந்தவை. பவுல் அந்த ஊருக்குச் சென்று பிரசங்கித்து, அந்த ஜனங்கள் ஆண்டவராகிய இயேசுவை ஏற்றுக்கொண்டு, அவரை அறிகிற அறிவுக்குள் வந்த பிறகு ஒரு பெரிய புத்தக எரிப்பு விழா நடந்திருக்கிறது. அவர்கள் ஆயிரக்கணக்கான ரூபாய் பெருமானமுள்ள அந்த புத்தகங்களைக் கொண்டுவந்து எல்லாருக்கும் முன்பாக எறித்திருக்கிறார்கள். ஏனென்றால் முன்பு நான் இதைத்தான் நம்பியிருந்தேன், இனி இதெல்லாம் எனக்கு தேவையில்லை, இது என் வாழ்க்கைக்கு உதவாது, இதை நான் ஒழிக்கிறேன் என்று சொல்லி ஒழித்திருக்கிறார்கள்.இன்றைக்கு யாரும் புத்தகத்தைப் படிப்பதில்லை. வெறும் facebook, whatsapp, messenger இதில் தான் அநேகர் இருக்கிறார்கள். இதில் அநேக நல்ல காரியங்கள் இருக்கிறது. இதை தவறான காரியங்களுக்கு பயன்படுத்தக்கூடாது. அப்படிப்பட்ட தவறான பயன்பாட்டை நம் எண்ணங்களிலிருந்து நீக்க வேண்டும்,சுட்டெரிக்க வேண்டும், ஒன்றுமில்லாமலாக்க வேண்டும், அகற்ற வேண்டும். ஏனென்றால் அதுதான் நம் முன்னேற்றத்திற்கும்,நாம் கேட்டதெல்லாம் கிடைக்கிற அப்படிப்பட்ட ஒரு ஆவிக்குரிய வாழ்க்கைக்கும்தடையாகி விடுகிறது. இருதயத்தைக் கெடுக்கிற காரியங்களை உள்ளே வைத்துக்கொண்டு, அதில் மணிக்கணக்காக கவனத்தை செலுத்திக் கொண்டிருந்தோம் என்றால் நமக்கு எதுவும் நடக்காது. இதெல்லாம் நமக்கு தேவையே கிடையாது. இதையெல்லாம் நீக்கி, நம்முடைய இருதயத்தை நல்ல, அற்புதமான காரியங்களால் நிரப்பி, அதினால் நாம் நிரப்பப்பட்டோம் என்றால் ஜெபத்தில் கேட்டதெல்லாம் நமக்கு கிடைக்கும், வெற்றி உண்டாகும். பிறகு குணமாக்கப்பட முடியாத நோய் என்று ஒன்றோ, மேற்கொள்ள முடியாத பிரச்சனை என்று ஒன்றோ இருக்கவே இருக்காது. ஏனென்றால் விசுவாசம் என்பது அவ்வளவு பெரிய அபார சக்தி. அது அப்படிப்பட்ட இருதயத்திலிருந்து தான் இயங்க முடியும்.

இயேசு வளர்ந்து, யோவான் ஸ்நானகனிடம் யோர்தான் நதியில் ஞானஸ்நானம் எடுக்கிறார். அவர் ஞானஸ்நானம் எடுத்து வெளியே வந்தபோது தேவ ஆவியானவர் அவர்மீது புறாவைப்போல வந்து இறங்குகிறார். இங்கு என்ன நடக்கிறது? இயேசு ஊழியத்தை ஆரம்பிக்கப்போகிறார். தேவன் ஆவியானவரை அவர்மீது அனுப்புகிறார். அளவற்ற விதத்தில் அவருக்கு ஆவியைக் கொடுத்தார் என்று வேதவசனம் சொல்லுகிறது. ஆவியானவர் அவர் மீது வந்து இறங்கினவுடன் அடுத்ததாக இயேசு நாற்பது நாட்கள் வனாந்திரத்திற்குச் செல்கிறார். அங்கு அவர் பிசாசினால் சோதிக்கப்படுகிறார். ஏன் இந்த நேரத்தில் சோதனை ஏற்படுகிறது என்று நீங்கள் யோசித்துப் பார்த்திருக்கிறீர்களா? அவர் தேவகுமாரனாக இருக்கிறார் என்பதினால் அவரை சோசித்து வீழ்த்த வேண்டுமென்று சொன்னால் 10 வயதிலேயே அவரை சோதித்திருக்கலாமே, 15 வயதில் கூட அவர் தேவகுமாரனாகத்தானே இருந்தார். ஏன் ஞானஸ்நானம் எடுப்பதற்கு கொஞ்ச நாட்களுக்கு முன்பாக கூட தேவகுமாரனாகத்தானே இருந்தார், அவரை அப்போதே சோதித்திருக்கலாமே, ஏன் அப்படிச் செய்யவில்லை? இயேசு ஞானஸ்நானம் எடுத்து வெளியே வந்து தேவஆவியானவர் இறங்கினவுடன் தான், கர்த்தர் இவரை தெரிந்துகொண்டிருக்கிறார், இது ஒரு தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட பாத்திரம், இந்த பாத்திரத்திற்குள் கர்த்தர் தம்முடைய அபிஷேகத்தையும், வல்லமையையும் வைக்கிறார்என்று பிசாசுக்கே தெரிகிறது. இவர் போய் வியாதியஸ்தரை சுகமாக்க, பிசாசுகளை விரட்ட, கர்த்தருடைய வார்த்தையை பிரசங்கிக்க, ஜனங்களுக்கு வாழ்வளிக்க என்று அப்படிப்பட்ட ஊழியத்தைச் செய்வாரோ என்று அப்போதுதான் அவனுக்கு தெரிகிறது. ஆகவே அவன் அவரை அழிக்க நினைக்கிறான்.இயேசுஉருவாக்குகிறவர். அதற்கென்றே ஆவியானவர் அளவற்ற விதத்தில் இவர் மீது ஊற்றப்படுகிறார். கர்த்தர் இவரை தெரிந்துகொண்டுவிட்டார். "இவர் என்னுடைய நேசகுமாரன், இவரில் நான் பிரியமாய் இருக்கிறேன்" என்று வானத்திலிருந்து சத்தமே வந்துவிட்டது. அன்றைக்கு எல்லாரும் பிசாசுக்கு அடிமைகளாய் இருந்தார்கள். இவர் ஒருவர் மட்டும் பிசாசுக்கு அடிமையாய் இல்லாமல் இருக்கிறார்.

இவர் ஏதோ ஒன்றைச் செய்யப்போகிறார் என்கிற ஒரு பயம் பிசாசுக்கு வந்துவிட்டது. ஆகவேதான் அவன் மிகவும் தீவிரமாக இயேசுவை சோதிக்கிறான். வானந்திரத்தில் நாற்பது நாட்கள் சோதிக்கிறான். கல்லுகளை அப்பங்களாக்கும் என்கிறான். நாற்பது நாட்களாக சாப்பிடாதவரிடம் சென்று இப்படிச் சொல்லுகிறான். அவரால் கல்லுகளை அப்பங்களாக்க முடியும். அதுதான் அங்கு பிரச்சனை. "நீர் தேவகுமாரனேயானால் கல்லுகளை அப்பங்களாக்கும்" என்கிறான். அதற்கு அவர், "மனுஷன் அப்பத்தினாலே மாத்திரமல்ல, தேவனுடைய வாயிலிருந்து புறப்படுகிற ஒவ்வொரு வார்த்தையினாலும் பிழைப்பான்"என்கிறார். அடுத்ததாக, அவரை தேவாலயத்து உப்பரிகையின் மேல் கொண்டுபோய், நீர் இங்கிருந்து தாழக்குதியும், "தேவதூதர்கள் உம் பாதம் கல்லில் இடறாதபடிக்கு ஏந்திக்கொண்டுபோவார்கள்" என்று எழுதியிருக்கிறதே என்று வசனத்தையே மேற்கோள் காட்டுகிறான். அதற்கு அவர், "உன் தேவனாகிய கர்த்தரை பரீட்சை பாராதிருப்பாயாக என்றும் எழுதியிருக்கிறதே"என்கிறார். அடுத்ததாக பிசாசு இயேசுவை மலை உச்சிக்குக் கொண்டுபோய் இந்த உலகத்தையும், அதின் ஐசுவரியத்தையும் காண்பித்து, "நீர் என் காலில் விழுந்து பணிந்துகொள்ளும்" என்கிறான். அதற்கு இயேசு, "நான் தேவனைத் தவிர வேறு எவரையும் வணங்குவது கிடையாது" என்கிறார். இது எப்படிப்பட்ட சோதனை என்று பாருங்கள்.இதெல்லாம் முடிந்து அவர் வரும்போது, அவர் ஆவியின் வல்லமையால் நிறைந்தவராய் வெளியே வந்தார் என்று வேதம் சொல்லுகிறது. இந்த இருதயம் கர்த்தரால் பயன்படுத்தக்கூடிய ஒரு பாத்திரமாக இருக்கிறது. இயேசு எவ்வளவு பெரிய சோதனையையும் மீறி, அதற்கு இடங்கொடுக்காமல் வந்திருக்கிறார். இப்போது கர்த்தர் இப்பேர்ப்பட்ட இருதயத்திலிருந்து வியாதியஸ்தர்களை சுகமாக்க முடியும், பிசாசை விரட்ட முடியும், ஜனங்களுக்கு மிகுந்த சந்தோஷத்தைக் கொண்டுவர முடியும். இவர் போதித்தாலே ஜனங்கள் மகிழ்ச்சியால் நிரம்ப முடியும். அப்படிப்பட்ட ஒரு மனுஷனாக இயேசு வருகிறார். ஆகவேதான் அவர் ஞானஸ்நானம் எடுத்து, ஆவியானவர் அவர் மீது வந்து இறங்கினடவுடன் பிசாசு தன்னுடைய வேலையை ஆரம்பிக்கிறான். நாம் இரட்சிக்கப்பட்டவுடனேயே அவன் தன் வேலையை ஆரம்பிக்கிறான். இவன் வேதாகமத்தை தூக்கிக்கொண்டு சபைக்கு செல்கிறானா, மலைகளைப் பெயர்க்கிற விசுவாசத்தை கேட்க ஆரம்பித்துவிட்டானா, இவனுக்கு பிரச்சனைகளை கொண்டுவர வேண்டும், இவனுடைய கவனத்தை திருப்பு, இருதயத்தை அசுத்தப்படுத்துஎன்றுதான் அவன் வருகிறான். ஏனென்றால் நாம் வசனத்தைக் கேட்டு சரியாகி விடுவோம் என்று அவனுக்கு தெரியும். ஆகவே பல தீமையான காரியங்களைக் கொண்டுவந்து இருதயத்தில் வைத்து கெடுக்கப் பார்க்கிறான். தினந்தோறும் இருதயத்தை சுத்தப்படுத்துவதுதான்நம்முடைய வேலை. நாம் வசனத்தினாலே இருதயத்தை கழுவி சுத்திகரிக்க வேண்டும். ஏனென்றால் கர்த்தர் பயன்படுத்துகிற ஒரு பாத்திரமாக நாம் மாற வேண்டும்.

தேவன் இயேசுவை அழைத்திருக்கிறார், தெரிந்துகொண்டிருக்கிறார், அனுப்பியிருக்கிறார். இயேசு தேவனுடைய குமாரன். ஆனால் இயேசு தேவனுடைய வார்த்தையை அறிவித்து ஜனங்களுக்கு விடுதலையைக் கொண்டுவந்து, வியாதியஸ்தரை சுகமாக்கி அப்படி அவர் வேலை செய்யவில்லை என்றால் எதுவும் நடக்காது. அவருடைய விசுவாசமும் மிகவும் முக்கியம். கர்த்தருடைய அழைப்பு, தெரிந்துகொள்ளுதல், அபிஷேகம் ஒரு பக்கம் இருக்கிறது. இவருடைய விசுவாசம் இன்னொரு பக்கம் இருக்கிறது. இவ்விரண்டையும் ஒன்றாக சேர்த்தால் தான் பெரிய வேலையே நடக்கும். இயேசுவுக்கு அழைப்பு இருக்கிறது, அவர் தேவகுமாரன், கர்த்தர் அவரை அனுப்பி வைத்திருக்கிறார் என்பது பிசாசுக்கு தெரிகிறது. ஆனால் அவர் தைரியமாக அடி எடுத்து வைத்து, தன்னுடைய அதிகாரத்தை பயன்படுத்த ஆரம்பித்தார் என்றால் பெரிய காரியம் நடந்துவிடும். ஆகவே அதை பயன்படுத்தாதபடிக்கு அவருடைய தைரியத்தை குலைக்கும்படியாக, அவரை தேவனுக்கு கீழ்ப்படியாமல் பண்ணும்படியாக, அவரை விசுவாசத்தை பயன்படுத்தாத ஒருவராக ஆக்கிவிடும்படியாகத்தான் சோதனையே நடந்தது. பிசாசு இப்படித்தான் ஆட்களை கெடுக்கிறான். அவன் இயேசுவுக்கு அதை செய்யப் பார்த்தான். ஆக condemnation என்பது நம்முடைய தைரியத்தைக் கெடுக்கிற ஒன்று. தைரியம் கெட்டு விட்டது என்றால் நாம் எதைக் கேட்டாலும் அது நமக்கு கிடைக்காது,ஜெபத்தில் வல்லமை இருக்காது. சிலர் நீண்ட நேரம் ஜெபிப்பார்கள், ஆனால் அவர்களுடைய இருதயம் சரியாக இல்லை, இருதயத்தில் அன்பும், இரக்கமும், நல்ல குணமும் இல்லை. இருதயம் இப்படி இருந்தால் நாம் எவ்வளவு நேரம் ஜெபித்தாலும் ஒன்றும் நடக்கப்போவது கிடையாது.


இருதயம் ஒருவனை குற்றவாளி என்று தீர்க்கும்போது இரண்டு காரியங்களைச் செய்து குற்றவுணர்வை நீக்க வேண்டும். ஒன்று நான் இரத்தத்தால் கழுவப்பட்டவன், நான் நீதிமான், தேவன் என்னை நீதிமானாக்கியிருக்கிறார் என்பது. தேவன் எப்படி நம்மை நீதிமானாக்குகிறார்? நாம் நீதி செய்வதினால் நீதிமான் அல்ல, அவர் நம்மை நீதிமானாக்கினதினால் பாவியாகிய நாம் நீதிமானாகிவிட்டோம். "பாவம் அறியாத அவரை தேவன் நமக்காக பாவமாக்கினார்" (2 கொரிந்தியர் 5:21) என்று வேதம் சொல்லுகிறது. அவர் ஒரு பாவமும் செய்ததில்லை. பாவமே செய்யாத ஒருவர் எப்படி பாவமாக முடியும்? இயேசு பாவமானார் என்று நம்புகிறோம். ஏனென்றால் தேவன் அவரை பாவமாக்கினார் என்று வேதம் சொல்லுகிறது. அது தெய்வச் செயல். அதே தேவன் இந்த பக்கம் திரும்பி நீதியே செய்யாத நம்மை எடுத்து இயேசுவினுடைய நீதியை எடுத்து நம்மேல் வைத்து நம்மை நீதிமான்களாகிவிட்டார். இதில் நாம் உறுதியாய் நிற்க வேண்டும். பிசாசு நம்மைப் பார்த்து, "உன்னை நீதிமான் என்று சொல்லிக்கொள்வதற்கு நீ என்ன பெரிதாக நீதி செய்தாய்" என்று எப்போதும் சொல்லுவான். நாம் செய்ததினால் அல்ல, இயேசு செய்ததினால். இது தெய்வச்செயல். இதில் நாம் உறுதியாய் இருக்க வேண்டும்.

அதோடு முடிந்துவிடவில்லை. இரண்டாவது ஒரு காரியம் இருக்கிறது.சிலர், "இதோடு போதும். இருதயம் உன்னை குற்றப்படுத்தினால், "நான் நீதிமானாகி விட்டேன், கர்த்தர் என்னை நீதிமானாக்கிவிட்டார், ஆகவே நீ சொல்லுவது எல்லாம் ஒன்றுமே கிடையாது" என்று இருதயத்திடம் சொல்லிவிடு" என்கிறார்கள். கிடையாது. நாம் பாவம் செய்திருப்போம் என்றால், அநியாயத்தில் ஈடுபட்டிருப்போம் என்றால், இருதயம் நம்மை குற்றப்படுத்துகிறது. அதை நாம் புறக்கணிக்கக்கூடாது. புறக்கணிப்பதால் விடுதலை கிடைத்துவிடாது. நாம் மனந்திரும்ப வேண்டும். அந்த பாவத்தை அறிக்கையிட்டு, அதை விட்டு விலக வேண்டும். அப்படி மனந்திரும்பும்போது இயேசுவின் இரத்தம் நம்மை சகல பாவங்களிலிருந்தும் சுத்திகரித்து கழுவுகிறது. நாம் புதிய வழியை தெரிந்துகொண்டு, இவ்வளவு நாட்கள் செய்து கொண்டிருந்த பாவத்தை நிறுத்திவிட்டு, புதிய வழியில் ஆரம்பிக்க வேண்டும். அப்போதுதான் "கிறிஸ்துவுக்குள் இருப்பவர்களுக்கு ஆக்கினைத்தீர்ப்பில்லை" என்று வேதம் சொல்லுகிறது. அதன்பிறகுதான் எந்த இருதயமும் நம்மைக் குற்றப்படுத்த முடியாது. ஏனென்றால் ஒன்று இயேசு நம்மை நீதிமானாக்கிவிட்டார். இரண்டாவது நம்முடைய பாவத்தை நாம் அறிக்கையிட்டு, மனந்திரும்பி கழுவப்பட்டிருக்கிறோம். இனிமேல் எந்த இருதயமும் நம்மைகுற்றவாளியாய் தீர்க்க அதிகாரம் கிடையாது. ரோமர் 8-ஆம் அதிகாரத்திற்குச் செல்வோம்.

"ஆனபடியால், கிறிஸ்து இயேசுவுக்குட்பட்டவர்களாயிருந்து, மாம்சத்தின்படி நடவாமல் ஆவியின்படியே நடக்கிறவர்களுக்கு ஆக்கினைத்தீர்ப்பில்லை" (1 யோவான்3:23).

நாம் எப்படிப்பட்ட வாழ்க்கை வாழுகிறோம் என்பது மிகவும் முக்கியம். நம்முடைய மாம்சம் நடத்தின வழிகளிலே எந்த கட்டுப்பாடும் இல்லாமல் சரீரத்தின் ஆசை இச்சைகளை பின்பற்றி அப்படி வாழாமல், அதிலிருந்து மனந்திரும்பி, அதை அறிக்கை செய்து, விட்டுவிட்டு, புதிய வழியில் வந்து அப்படி நடக்க ஆரம்பித்து விட்டவர்களுக்கு இனி ஆக்கினைத்தீர்ப்பு கிடையாது. அப்படியென்றால் அவர்களுக்கு தைரியம் வந்துவிட்டது. தாங்கள் கேட்டது எல்லாம் கிடைக்கும் என்கிற உறுதி வந்துவிட்டது. மலையைப் பெயர்க்கக்கூடிய விசுவாசம் உள்ளத்திலே வேலை செய்ய ஆரம்பித்துவிட்டது. இதுதான் 2 தீமோத்தேயு 2:21-ஆம் வசனத்தின் அர்த்தம். ஒருவன் இவைகளைவிட்டு தன்னை சுத்திகரித்துக்கொண்டால் அவன் பரிசுத்தமாக்கப்பட்டதும், எஜமானுக்கு உபயோகமானதும் எந்த நற்கிரியைக்கும் ஆயத்தமாக்கப்பட்டதுமான கனத்திற்குரிய பாத்திரமாக இருப்பான். நாம் கனத்திற்குரிய பாத்திரமாக இருக்க வேண்டும் என்றுதான் கர்த்தர் தெரிந்துகொண்டிருக்கிறார். நம்முடைய வாழ்க்கை வெற்றிகரமானதாக இருக்க வேண்டும், நாம் கேட்டதெல்லாம் கிடைக்க வேண்டும், நாம் சொன்னதெல்லாம் அப்படியே நடக்க வேண்டும் என்கிற அப்படிப்பட்ட வல்லமையுள்ள விசுவாச வாழ்க்கையாக நம்முடைய வாழ்க்கை மாற வேண்டும் என்றுதான் கர்த்தர் விரும்புகிறார். அநேகம்பேருடைய வாழ்க்கை அப்படி மாறுவதில்லை. ஆகவேதான் பூமி எங்கும் அவருடைய கண்கள் உலாவிக் கொண்டிருக்கிறது. அவர் தேடிக்கொண்டிருக்கிறார், ஆட்கள் கிடைப்பதில்லை.

ஒருவர் என்னிடம், "ஞானஸ்நானம் எடுத்தவர்களுக்கு எல்லாம் அப்படியே ஆகிவிட்டதா?" என்று கேட்டார். அதுதான் அவர் தேடிக்கொண்டிருக்கிறார் என்று சொல்லுகிறேனே! யாராவது ஞானஸ்நானம் எடுத்திருக்கிறார்களா, அவர்களை ஆசீர்வதிக்கலாம் என்று தேவன் தேடவில்லை. தம்மைக் குறித்து உத்தம இருதயமாய் இருக்கிறவர்களை அவர் தேடிக்கொண்டிருக்கிறார். ஏனென்றால் அப்படிப்பட்ட நபரை எடுத்து, அவனுக்குள் விசுவாசத்தை வைத்து, அவனை வல்லமையாய் பயன்படுத்தி, அவன் சொன்னதெல்லாம் நடக்கிறது போன்று, அவனைக் கொண்டு தம்முடைய வல்லமையை காண்பிக்க வேண்டும், தம்முடைய அன்பை விளங்கப்பண்ண வேண்டும், அநேக நன்மைகளை இந்த உலகத்திற்கு கொண்டுவர வேண்டும் என்று அவர் தேடிக்கொண்டிருக்கிறார். இருதயத்தை சரி செய்தால் கர்த்தருடைய விசுவாசம் உள்ளே வந்து கிரியை செய்து, உலகத்தை சிருஷ்டித்தது போல உங்களுடைய எதிர்காலத்தை அது சிருஷ்டிக்கும், ஒளிமயமான ஆசீர்வாதமான எதிர்காலம் உண்டாகும். சுகவீனத்தில் மாண்டு கொண்டிருக்கிறவர்கள் கூட பிழைப்பீர்கள். சாகாமல் பிழைக்கிற ஒரு வாழ்க்கை உண்டாகும். தோல்வியில் சிக்கித் தவிக்கிறவர்கள் கூட அதிலிருந்து வெளியே வந்துவெற்றிக்கு நேராக நடை போடுவீர்கள். சொன்னதெல்லாம் நடக்கும், எடுத்ததெல்லாம் வாய்க்கும். ஏனென்றால் விசுவாசம் வேலை செய்யும். கர்த்தர் அப்படிப்பட்ட ஆளை தேடிக்கொண்டிருக்கிறார்.

எல்லாரும் ஜெபிப்போம். ஆண்டவரே, என்னுடைய இருதயத்தை உமக்கு அர்ப்பணிக்கிறேன். உம்முடைய விலையேறப்பெற்ற இரத்தத்தினால் என்னை சுத்திகரித்து கழுவும். உம்முடைய வார்த்தை என்னை கழுவட்டும், சுத்திகரிக்கட்டும், பரிசுத்தமாக்கட்டும். எல்லா தீய எண்ணங்கள், காழ்ப்புணர்ச்சி, அன்பற்ற தன்மை, கசப்பு, வெறுப்பு, பகை ஆகிய இந்த உணர்வுகள் நீங்கிப்போகட்டும். தேவனுடைய விசுவாசம் கிரியை செய்ய முடியாமல் இருக்கிற அந்த நிலை மாறிப்போகட்டும். பரிசுத்தமுள்ள இருதயமாக மாறட்டும். இயேசுவின் நாமத்தினாலே மலைகளைப்பெயர்க்கக்கூடிய விசுவாசம் என்னுடைய உள்ளத்திலிருந்து கிரியை செய்யட்டும். உம்முடைய கண்கள் பூமி எங்கும் உலாவிக் கொண்டிருக்கிறதே, என்னுடைய இருதயத்தை நோக்கிப்பாரும், என்னை தெரிந்துகொள்ளும், உம்முடைய கையிலே கனமுள்ள பாத்திரமாக என்னை மாற்றும். எல்லா நற்கிரியைகளுக்கும் ஆயத்தமாக்கப்பட்ட பாத்திரமாக என்னை மாற்றும். நீர் எனக்காக வைத்திருக்கிற அத்தனை காரியங்களையும் செய்யக்கூடியவனாய் என்னை மாற்றும். என் மூலமாக உம்முடைய நாமத்திற்கு மகிமை உண்டாகட்டும். இன்று முதல் மனந்திரும்புகிறேன், வேண்டாத காரியங்களை விட்டு விடுகிறேன், புதிய பாதையை தெரிந்துகொள்கிறேன். உம்முடைய கிருபை எனக்கு போதுமானதாய் இருக்கிறபடியால் உமக்கு ஸ்தோத்திரம். புது விதத்தில் வாழ என்னை அர்ப்பணிக்கிறேன்.

Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency