0 item - ₹0.00

மீட்பும் நம்முடைய கையின் பிரயாசமும் (பாகம் 01) - சாபத்திலிருந்து ஆசீர்வாதத்திற்..

Sunday Tamil Service - 29 OCT 17

Transcript

வேலையைக் குறித்து போதித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். வேலை நம்முடைய வாழ்க்கையில் மிக முக்கியமான ஒரு காரியமாய் இருக்கிறது. வேதவசனத்தின்படி பார்த்தாலும் வேலை மிகவும் முக்கியமான ஒரு காரியம். இதிலே வெற்றி பெறுவது மிகவும் அவசியம். ஆகவே வாழ்க்கையில் எல்லா விதத்திலும் நாம் வெற்றி பெற வேண்டும் என்பதுதான் தேவனுடைய நோக்கம் என்று இந்த சபையில் நம்புகிறோம். நாம் எல்லா விதத்திலும் வெற்றி பெறுவதற்கான வழிமுறைகளை வேதம் போதிக்கிறது. அதை நாங்கள் இங்கே எடுத்துப் போதிக்கிறோம். ஆகவேதான் வேலையைக் குறித்து இவ்வளவு நாட்கள் போதித்து வருகிறோம். இதை மூன்று பகுதிகளாக போதிப்பேன் என்று சொன்னேன். முதல் பகுதி, நாம் ஏன் வேலை செய்ய வேண்டும் என்பது. அதில் பாவமும் சாபமும் வருவதற்கு முன் வேலையைப் பற்றிய தேவனுடைய original திட்டம் என்ன என்பதைக் குறித்துப் போதித்தேன். இரண்டாவது பகுதி, இன்றைக்கு வேலை ஏன் கடினமாயிருக்கிறது என்பது. பாவம் வேலையை கடினமாக்கி விட்டது. இந்த பகுதியில் பாவமும் சாபமும் வந்த பிறகு வேலை எப்படி மாறிப்போயிற்று என்பதைக் குறித்து போதித்தேன்.

இன்றைக்கு மூன்றாவது பகுதிக்கு செல்லப்போகிறோம். மீட்கப்பட்ட நாம் நம்முடைய வேலையை எப்படி அணுக வேண்டும், நம்முடைய வேலை எப்படிப்பட்டதாய் இருக்க வேண்டும் என்பதை பார்க்கப் போகிறோம். மீட்பும் நம்முடைய கையின் பிரயாசமும் (Redemption and the work of our hands) என்கிற தலைப்பிலே பார்க்கப்போகிறோம். நாம் மீட்கப்பட்டிருக்கிறோம், நாம் புதுசிருஷ்டிகள். இரட்சிப்பின் மூலமாக நம்முடைய வேலையில் எவ்வித மாற்றங்களை காண்பிக்க வேண்டும் என்பதைக் குறித்த போதனை இது. இது மிகவும் முக்கியமான போதனை. இதைக் கேட்க வேண்டும். ஏனென்றால், சில நேரங்களில் படாத பாடுபட்டு வேலை செய்கிறோம். ஆனால் வேதம் என்ன சொல்லுகிறது என்பதை நாம் யோசித்துப் பார்ப்பதே கிடையாது. ஆகவே இதையெல்லாம் யோசித்துப் பார்க்க வேண்டியது அவசியமாய் இருக்கிறது. மூன்றாவது பகுதியில் இது முதல் போதனையாய் இருப்பதால் இன்றைக்கு முதலாவது, மீட்கப்பட்ட நாம் சாபத்தின் கீழே இல்லை, ஆசீர்வாதத்தின் கீழே வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம் என்பதைக் குறித்து சொல்ல விரும்புகிறேன். நாம் சாபத்திலிருந்து ஆசீர்வாதத்திற்குள் வந்துவிட்டோம். ஆகவே நம்முடைய வேலை ஆசீர்வாதமான வாழ்க்கையை பிரதிபலிக்க வேண்டும்.

வேலை நம்முடைய வாழ்க்கையில் மிகவும் முக்கியமான பங்காய் இருக்கிறது. எனவே நம்முடைய மீட்பு வேலையில் இருக்கிற பாவத்தின் பாதிப்புகளிலிருந்தும் விடுதலையைக் கொண்டுவந்திருக்கிறது. இரட்சிக்கப்பட்டவர்களுக்கு பாவத்திலிருந்து விடுதலை உண்டாயிருக்கிறது. எந்த விதத்தில் பாவத்திலிருந்து விடுதலை உண்டாயிருக்கிறது? பாவம் நம்மை ஆட்கொள்வதில்லை, நாம் பாவத்தின் மீது ஜெயத்தோடு வாழ முடிகிறது. உலகத்தில் பாவம் இருக்கிறதா? ஆம், இருக்கிறது. பிசாசு இருக்கிறானா? ஆம், இருக்கிறான். இது பாவ உலகமா? ஆமாம். நாம் பாவ உலகத்தில் வாழுகிறோம்; பாவம் நம்மைச் சூழ்ந்திருக்கிறது. அது இன்றைக்கும் அநேகருடைய வாழ்க்கையில் வேலை செய்துகொண்டிருக்கிறது. ஆனால் உங்களுடைய வாழ்க்கையில் பாவம் உங்களை ஆட்கொள்கிறதா, நீங்கள் பாவத்தினால் தான் நடத்தப்படுகிறீர்களா, பாவத்திலே வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறீர்களா, கிடையாது. நாம் ஒவ்வொரு நாளும் பாவத்தின் மீது வெற்றியில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம். கிறிஸ்தவப் போதனையே பாவத்திலிருந்து எப்படி வெற்றியில் வாழ்வது என்பதுதான். இந்த உலகத்தில் பாவமும் சாபமும் இருக்கிறது. வேலையில் பாவ, சாபத்தின் மூலமாக ஏற்பட்ட பாதிப்புகள் இருக்கின்றன. ஆனாலும் மீட்கப்பட்ட நாம் எப்படி பாவத்தின் மீது ஜெயத்தில் வாழுகிறோமோ அதுபோல வேலையிலும் சில வித்தியாசங்கள் நமக்கு உண்டாயிருக்கிறது. ஆமாம், பாவம், சாபம் இவையெல்லாம் இந்த உலகத்தில் இருக்கிறது. வேலையில் இருக்கிற சாபத்தை இன்றைக்கு உலகத்தில் பல விதத்தில் பார்க்கிறோம். ஆனால் நமக்கு ஒரு வித்தியாசம் இருக்கிறது. ஏனென்றால் நாம் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள். நம்முடைய இரட்சிப்பு வேலையில் கூட சில வித்தியாசங்களை உண்டுபண்ணுகிறது. அதைக் குறித்துதான் இன்றைக்கு பார்க்கப்போகிறோம்.

இன்றைக்கு ஆசீர்வாதம் என்றால் என்னவென்றும், சாபம் என்றால் என்னவென்றும் காண்பிக்கப் போகிறேன். இன்னும் முக்கியமாக ஆசீர்வாதம் நமக்கு எப்படி வருகிறது, நாம் இதை எப்படி பெற்றிருக்கிறோம் என்பதைக் குறித்து காண்பிக்கப் போகிறேன். எவரும் நம்மிடத்திலிருந்து இதை எடுத்துப் போடாதபடிக்கு அந்த அளவிற்கு நிச்சயமாக ஆசீர்வாதம் நமக்கு சொந்தமாய் இருக்கிறது, தேவனே அதை செய்திருக்கிறார் என்பதை காண்பிக்கப் போகிறேன். நாம் இங்குதான் ஆரம்பிக்க வேண்டும். நாம் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள் என்று நம்பினால் தான் வேலையிலே ஒரு பெரிய மாற்றத்தையே நாம் எதிர்பார்க்க முடியும். சில கிறிஸ்தவர்கள், இந்த பாவ உலகம், சாப உலகம் இப்படித்தான் இருக்கும் என்று அதிலேயே settle ஆகிவிடுகிறார்கள். நான் இங்கு தோல்வியிலே வாழ்ந்து விடுகிறேன், மோட்சம் போனால் தான் வெற்றி கிடைக்கும் என்று எண்ணி தங்களுடைய மனதை தோல்விக்கு ஒப்புக்கொடுத்துவிடுகிறார்கள். கிடையாது. நாம் இந்த உலக வாழ்க்கையிலே பல்வேறு விதங்களில் வெற்றியை அனுபவிக்கலாம், நம்முடைய அன்றாட வேலையிலே தேவனுடைய மகிமையைக் காணலாம். தேவன் நம்மோடுகூட இருக்கிறார், நாம் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஜனம், நாம் மிகவும் விசேஷமானவர்கள் என்பதை நம்முடைய வேலையே பிரதிபலிக்கிற அளவிற்கு நாம் வேலை செய்யலாம், வேலையிலே ஜெயிக்கலாம், முன்னேறிச் செல்லலாம் என்பதை நான் உங்களுக்கு காண்பிக்கப்போகிறேன்.

பாவம் மனுஷனை விழும்படியாய் செய்துவிட்டது. மனுஷன் பாவத்திலே விழுந்துபோனான். பாவத்தில் விழுந்துபோன மனுஷன் பல விதங்களில் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறான். அதில் முக்கியமான பாதிப்பு அவனுடைய வேலையிலே உண்டாயிருக்கிறது. இந்த விதத்தில் ஆதியாகமம் 1,2,3 ஆகிய அதிகாரங்கள் மிகவும் முக்கியம். தேவன் மனுஷனை உண்டாக்கினவுடனே அவனுக்கு வேலையைக் கொடுத்தார். ஏதேன் தோட்டத்தை நட்ட தேவன் அங்கே ஆதாமை வைத்து பண்படுத்தி, காத்துக்கொள் என்று சொல்லி அவனுக்கு வேலையைக் கொடுத்தார் என்று ஆதியாகமம் 2:15-இல் வாசிக்கிறோம். இங்கு தேவன் வேலையை பண்படுத்தி, காத்துக்கொள் என்று இரண்டு விதமாக வர்ணிக்கிறார். அங்கு ஆதாம் மட்டும் தான் இருக்கிறான். அதன் பிறகுதான் தேவன் பெண்ணை உண்டாக்கினார் என்பது போன்று 2-ஆம் அதிகாரத்தில் வருகிறது. அதன் பிறகுதான் உனக்கு ஏற்ற துணையை உண்டாக்குவேன் என்று சொல்லி பின்பு பெண்ணை உண்டாக்குகிறார். அப்படித்தான் 2-ஆம் அதிகாரத்தில் வருகிறது. தேவன் முதலில் உலகத்தையும், தோட்டத்தையும், ஆதாமையும் உண்டாக்குகிறார். பிறகு அவனுக்கு வேலையைத் தருகிறார், அதன் பிறகுதான் அவனுக்கு துணையைத் தருகிறார். இப்படித்தான் வரிசை வருகிறது. தேவன் ஆதாமுக்கு பண்படுத்தி, காத்துக்கொள் என்று வேலையைத் தந்தார் என்று 2-ஆம் அதிகாரத்தில் வாசிக்கிறோம்.

இதை எடுத்துக்கொண்டு சிலர், ஆண் தான் வேலை செய்ய வேண்டும், வேலை ஆணுக்குத்தான் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது, இது வாழ்க்கையிலே அவனுடைய பங்கு என்று எண்ணுகிறார்கள். கிடையாது. 1-ஆம் அதிகாரம் 27-ஆம் வசனம், தேவன் தம்முடைய சாயலாக மனுஷனைச் சிருஷ்டித்தார், அவனைத் தேவசாயலாகவே சிருஷ்டித்தார்; ஆணும் பெண்ணுமாக அவர்களைச் சிருஷ்டித்தார் என்று சொல்லிவிட்டு, 28-ஆம் வசனம், தேவன் அவர்களை ஆசீர்வதித்தார் என்று சொல்லுகிறது. தேவன் ஐந்து காரியங்களைச் சொல்லி ஆசீர்வதிக்கிறார். அதை நாம் திரும்பத் திரும்ப பார்த்திருக்கிறோம். இது மிகவும் முக்கியமான வசனம். நீங்கள் கிறிஸ்தவ போதனைகளை படிக்க ஆரம்பித்தீர்கள் என்றால் 28-ஆம் வசனம் திரும்பத் திரும்ப வரும். பலுகிப் பெருகி, பூமியை நிரப்பி, கீழ்ப்படுத்தி, ஆண்டுகொள்ளுங்கள் என்று தேவன் இரண்டு பேரிடமும் (ஆதாம், ஏவாள்) பேசுகிறார். முந்தின வசனம் தேவன் அவர்களை ஆணும், பெண்ணுமாக உண்டாக்கியிருக்கிறார் என்று சொன்னது. ஆக, தேவன் ஆதாம், ஏவாள் இருவரிடமும் பலுகிப் பெருகி, பூமியை நிரப்பி, கீழ்ப்படுத்தி, ஆண்டுகொள்ளுங்கள் என்று சொல்லுகிறார். இங்கு ஐந்து காரியங்கள் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. இவை கர்த்தர் இவர்களுக்குக் கொடுத்த பொறுப்பு அல்லது வேலை. இந்த ஐந்து காரியங்களையும் இவர்கள் இரண்டு பேரும் சேர்ந்துதான் செய்ய முடியும். இது இரண்டு பேருக்கும் கொடுக்கப்பட்ட வேலை. வேலை என்பது வெறும் ஆணுக்கு மட்டும்தான் என்று எண்ணக்கூடாது. ஆண் மட்டும் தான் வேலை செய்ய வேண்டும், பெண் வேலையே செய்யக்கூடாது என்று சொல்லுகிறவர்களும் இருக்கிறார்கள். இவர்கள் அதை ஒரு extreme-க்கு எடுத்துக்கொண்டுபோய் விடுகிறார்கள்.

தேவன் இரண்டு பேருக்கும் இந்த ஐந்து காரியங்களையும் சொல்லுகிறார். முதலில் பலுகிப் பெருகி, பூமியை நிரப்பி என்கிற மூன்று காரியங்களை மட்டும் எடுத்துக்கொள்வோம். இது வெறும் ஆண் மட்டும் இருந்தால் நடக்காது, வெறும் பெண் மட்டும் இருந்தாலும் நடக்காது. இரண்டு பேரும் சேர்ந்தால் தான் இது நடக்க முடியும். இதற்கு இரண்டு பேரும் வேண்டும். ஆகவேதான் தேவன் ஆணும் பெண்ணுமாக உண்டாக்கினார். வெறும் ஆணோ, வெறும் பெண்ணோ பலுகவோ, பெருகவோ, பூமியை நிரப்பவோ முடியாது. ஆக, இரண்டு பேருடைய partnership-ம் மிகவும் முக்கியம். இரண்டு பேரும் சேர்ந்து இந்த வேலையை நிறைவேற்ற வேண்டும். பலுகிப் பெருகி, நிரப்புகள் என்று இரண்டு பேருக்கும் கட்டளை கொடுக்கப்படுகிறது. கீழ்ப்படுத்தி, ஆண்டுகொள்ளுங்கள் என்பதும் இரண்டு பேருக்கும் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. தேவன் ஆதாமைப் பார்த்து, உன் மனைவியை ஆண்டுகொள் என்று சொல்லவில்லை. சிலர் அப்படி எண்ணுகிறார்கள். ஒருவர் என்னிடம், என் மனைவியிடம் என்னுடைய பேச்சை கேட்கச் சொல்லுங்கள், ஏனென்றால் நான் தான் ஆண்டுகொள்ள வேண்டும் என்று வேதத்தில் சொல்லியிருக்கிறது என்றார். நான் அவரிடம், வேதத்தில் எங்கு அப்படிச் சொல்லியிருக்கிறது? என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர், வேதம் அப்படிச் சொல்லவில்லையா? என்றார். இவர் போன்றவர்கள் தாங்கள் கேள்விப்பட்டதை வைத்து இப்படிச் சொல்லுகிறார்கள். தேவன் ஆணிடமும் பெண்ணிடமும் கீழ்ப்படுத்தி, ஆண்டுகொள்ளுங்கள் என்று சொன்னார். அப்படியென்றால் என்ன அர்த்தம்? பூமியைக் கொடுத்திருக்கிறேன், எல்லாவற்றையும் உங்களுடைய அதிகாரத்தின் கீழே வைத்திருக்கிறேன், நீங்கள் இரண்டு பேரும் சேர்ந்து எல்லாவற்றையும் ஆண்டுகொள்ளுங்கள். நீ எதை விதைக்கின்றாயோ அதுதான் விளையும். உனக்கு எவ்வளவு வேண்டுமோ அவ்வளவு விளைவித்துக் கொள்ளலாம். அதினதின் வித்தை இந்த பூமியில் வைத்திருக்கிறேன். உனக்கு என்ன வேண்டுமோ அதை நீ விதைத்தால் பூமி அதை விளைவிக்கும். அதற்குரிய விதையை நான் உனக்குக் கொடுத்திருக்கிறேன். அந்தந்த பழத்திற்குள் அதினதின் விதை இருக்கிறது. நீ எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் விளைவித்துக் கொள்ளலாம். நீங்கள் இரண்டு பேரும் சேர்ந்து கீழ்ப்படுத்தி, ஆண்டுகொள்ளுங்கள் என்கிறார். அப்படியென்றால், நீங்கள் நினைத்ததை செய்யும்படியாய் பூமியை வையுங்கள், இதன் மீது உங்களுக்கு அதிகாரம் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது, நீங்கள் இரண்டு பேரும் ஆண்டுகொள்ளுங்கள் என்கிறார். ஆக, இரண்டு பேரும் சேர்ந்து வேலை செய்ய வேண்டும்.

வேலை அவ்வளவு பெரியது. உலகம் முழுவதையும் ஆண்டுகொள்ள வேண்டும், பெரிய ஆட்சி நடத்த வேண்டும், எல்லாவற்றையும் தங்களுடைய அதிகாரத்திற்குக் கீழ் வைத்து நடத்த வேண்டும். அருமையாக அதை cultivate பண்ண வேண்டும், develop பண்ண வேண்டும். பண்படுத்தி, காத்துக்கொள் என்பதில் அதுதான் அடங்கியிருக்கிறது. இதை ஒரு ஆள் செய்ய முடியாது. ஆகவேதான் தேவன் ஒரு துணையைக் (helper) கொடுக்கிறார். துணை என்பதால் அநேகர், நான் தான் முக்கியமான ஆள், இவள் எனக்கு துணைக்கு இருக்கிறாள் என்று சொல்லுகிறார்கள். கிடையாது. நான் தான் முக்கியமான ஆள் என்று சொல்லுகிறவர்கள், யாருக்கு துணை தேவைப்படுகிறது என்பதை கவனிக்க வே#2979;்டும். துணை என்பது அவ்வளவு cheap அல்ல. துணை தேவைப்படுகிறது என்றால் உங்களுடைய நிலை என்ன? உங்களால் தனியாகச் செய்ய முடியாது என்று அர்த்தம், துணை மிகவும் முக்கியம் என்று அர்த்தம். ஆகவே இங்கு போட்டிக்கு இடமே கிடையாது. கர்த்தர் perfect-ஆக கொடுத்திருக்கிறார். ஆக, இது இரண்டு பேரும் சேர்ந்து செய்ய வேண்டிய வேலை.

பாவத்தில் விழுந்து சாபத்திற்குள்ளானவுடன் ஆணும், பெண்ணும் செய்ய வேண்டிய வேலை கெட்டுப்போனது. ஆதியாகமம் 3-ஆம் அதிகாரத்தில் பாவத்தின் மூலமாக உண்டான சாபத்தைப் பற்றி வாசிக்கிறோம். 16-ஆம் வசனம் முதல் கடைசி வசனம் வரை கர்த்தர் சர்ப்பத்திடமும், பிறகு ஏவாளிடமும், அதன்பின் ஆதாமிடமும் பேசுகிறார். ஏவாளிடம் பேசும்போது, நீ கர்ப்பவதியாய் இருக்கும்போது வேதனையை மிகவும் பெருகப்பண்ணுவேன் என்கிறார். அவள் ஒரு முக்கியமான வேலையில் ஈடுபட வேண்டும். அது என்ன? அவள் கர்ப்பந்தரிக்க வேண்டும், பிள்ளையைப் பெற வேண்டும். இப்போது அதுவே கடினமாகி விட்டது, வேலையிலே பிரச்சனை ஏற்பட்டு விட்டது. பிள்ளையைப் பெறுவது தேவன் அவளுக்குக் கொடுத்த வேலை. ஆனால் இப்போது கர்ப்பந்தரிப்பதிலும், பிள்ளையை சுமப்பதிலும், பெற்றெடுப்பதிலும் பிரச்சனை ஏற்பட்டு விட்டது. சிலர், பிள்ளை பிறக்கும்போது பெண்கள் ஆபத்தை கடந்து வருகிறார்கள் என்று சொல்லுகிறார்கள். இதெல்லாம் பாவத்தின் மூலமாக உண்டான விளைவு. தேவன் ஏவாளிடம், கர்ப்ப வேதனையை பெருகப்பண்ணுவேன் என்கிறார் (ஆதியாகமம் 3:16).

அதே வசனத்தில் இரண்டாவதாக, உன் ஆசை உன் புருஷனைப் பற்றியிருக்கும், அவன் உன்னை ஆண்டுகொள்ளுவான் என்று தேவன் சொல்லுகிறார். இதன் அர்த்தம் என்ன? இருவரும் ஒன்றாக சேர்ந்து வாழும்படியாக அவர் உண்டாக்கி விட்டார். உன்னுடைய ஆசை அவனைப் பற்றியிருக்கும் என்றால், நீ அவனை சார்ந்து, அவனோடு இசைந்து இணைந்து வாழும்படியாக முயற்சி பண்ணுவாய், ஆனால் அந்த முயற்சியில் ஒரு பிரச்சனை உண்டாகும். உங்களுடைய கணவன்-மனைவி உறவிலே போட்டி ஏற்பட்டு விடும் என்கிறார். அவன் உன்னை ஆண்டுகொள்ளுவான் என்றால், அவன் ஆண்டுகொள்ளுவதைப் பார்த்து இவள் எதுவும் செய்யாமல் இருக்கமாட்டாள். இவளும் ஆண்டுகொள்ள முயற்சிப்பாள். இன்றைக்கு அநேக குடும்பங்களில் நீ ஆளுவதா, நான் ஆளுவதா என்பதுதான் பெரிய பிரச்சனையாக இருக்கிறது. இப்படி யார் ஆளுவது என்பது ஒரு போட்டியாக இருக்கிறது. ஆனால் தேவனுடைய திட்டம் இது அல்ல. இரண்டு பேரும் சேர்ந்து ஆண்டுகொள்ளுங்கள் என்றுதான் அவர் சொன்னார். ஆனால் இவர்கள், நீ ஆளுவதா, நான் ஆளுவதா என்று ஆட்சி நடத்த முயற்சிக்கிறார்கள். இதனால் இவர்களுடைய வேலை கெட்டுப்போய் விட்டது. இரண்டு பேரும் சேர்ந்து பலுகிப் பெருகி, பூமியை நிரப்பி, கீழ்ப்படுத்தி, எல்லாவற்றையும் ஆண்டுகொள்ள வேண்டும். இந்த காரியங்கள் தான் இவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வேலை. ஆனால் இந்த ஐந்து காரியங்களும் கெட்டுப்போய் விட்டது. இப்போது பலுகிப் பெருகி, நிரப்புவது கடினமாகி விட்டது. ஏனென்றால் பிள்ளை பெறுவது மிகவும் கடினமாகி விட்டது. எல்லாவற்றையும் கீழ்ப்படுத்தி, ஆண்டுகொள்ளுவதும் பிரச்சனையாகி விட்டது. ஏனென்றால் நீ ஆளுவதா, நான் ஆளுவதா என்று இதில் ஒரு போட்டி உண்டாகி விட்டது. இப்போது வேலை கெட்டு விட்டது. தேவன் கொடுத்த வேலையை செய்ய முடியாமல் இங்கு ஒரு பிரச்சனை உண்டாகி விட்டது.

இதில் முக்கியமான ஒரு காரியத்தை நாம் கவனிக்க வேண்டும். கர்த்தர் வாழ்க்கையை ஒரு நோக்கத்தோடு ஒருவிதமாக வடிவமைத்திருக்கிறார். அதாவது சிருஷ்டிக்கும்போது, எடுக்கப்பட்ட ஒன்று எங்கிருந்து எடுக்கப்பட்டதோ அதை சார்ந்துதான் அது வாழ முடியும் என்று அப்படி உண்டாக்கி விட்டார். உதாரணத்திற்கு மனுஷனை உண்டாக்கும்போது, பூமியின் மண்ணை எடுத்து, வனைந்து, அதற்குள்ளே ஜீவசுவாசத்தை ஊதினார். ஆக மனுஷன் எங்கிருந்து உண்டாகிறான்? அவனுக்கு இரண்டு source இருக்கிறது. ஒன்று, தேவன் தம்முடைய ஆவியை அவனுக்குள் ஊதுகிறார். இன்னொன்று, அவனுடைய சரீரம் பூமியின் மண்ணிலிருந்து உண்டாகி விட்டது. ஆக, அவனுக்கு இரண்டு source இருக்கிறது. ஒன்று, பூமியின் மண், இன்னொன்று தேவன். அவன் நன்றாக, வெற்றிகரமாக வாழ வேண்டுமென்றால், அவனுக்கு இரண்டு காரியங்கள் இருக்க வேண்டும். அவன் இந்த பூமியோடு இணைந்து வாழ வேண்டும். இந்த பூமி அவனோடு ஒத்துழைக்க வேண்டும். இந்த பூமியும் அவனும் இசைந்து வாழ வேண்டும். அதுமட்டுமல்லாமல், தேவனும் அவனும் ஐக்கியத்தில் வாழ வேண்டும். இந்த இரண்டும் இல்லையென்றால் எல்லாம் கெட்டுவிடும். பாவத்தின் விளைவினால் இந்த இரண்டுமே இல்லாமல் போய்விட்டது. ஒன்று, தேவனோடு இருக்கிற உறவு கெட்டுப்போய் விட்டது. மனுஷன் தேவனிடமிருந்து துண்டிக்கப்பட்டு, அவருக்கு தூரமாகி விட்டான். இரண்டாவது, இந்த பூமி சபிக்கப்பட்டிருப்பதால் பூமியோடும் அவனுக்கு இசைவு இல்லாமல் போய்விட்டது. பூமி அவன் சொல்லுவதைக் கேட்கமாட்டேன் என்கிறது. இப்போது அவனுடைய வாழ்க்கை எப்படி கெட்டுப்போய் விட்டது என்பதைக் கவனியுங்கள். பிள்ளை பிறப்பதும், புருஷனோடு இருக்கிற உறவும் பெண்ணுக்கு பிரச்சனையாகி விட்டது. ஆணுக்கு என்ன பிரச்சனை? ஆதியாகமம் 3:17-19 வசனங்களை கவனியுங்கள். பூமி உன் நிமித்தம் சபிக்கப்பட்டிருக்கும், உன் முகத்தின் வேர்வையால் ஆகாரம் புசிப்பாய், உன்னுடைய வேலையில் வேதனை இருக்கும் என்று தேவன் அவனுக்குச் சொல்லிவிட்டார். ஆக ஆணுக்கு இப்படிப்பட்ட ஒரு பிரச்சனை உண்டாகி விட்டது. அவன் மண்ணிலிருந்து எடுக்கப்பட்டான். இப்போது அந்த மண் அவனுக்கு பிரச்சனையாகி விட்டது. இது சபிக்கப்பட்ட மண்ணாகி விட்டது. ஆகவே இவன் சொல்லுகிறபடியெல்லாம் அது செய்வதில்லை. விளைய வேண்டிய விதத்தில் விளையாமலும், காய்க்க வேண்டிய விதத்தில் காய்க்காமலும் இருக்கிறது. வேலை மிகவும் அதிகமாகி விட்டது, அது மிகவும் கடினமாகி விட்டது. ஏனென்றால் தேவன், பூமி முள்ளும் குருக்கும் முளைப்பிக்கும் (வசனம் 18) என்று சொல்லிவிட்டார். முன்பு விதைத்தால் விதைத்தது வளர்ந்தது. ஆனால் இப்போது முள்ளையும் குருக்கையும் அகற்றுவதற்கே நேரம் சரியாகிப் போய்விடுகிறது, பெலனும் வீணாகி விடுகிறது. இப்படி வேலை மிகவும் அதிகமாகி விட்டது.

அடுத்ததாக பெண்ணை எடுத்துக்கொள்வோம். பெண் எங்கிருந்து உண்டானாள்? தேவன் அவளை மனுஷனுடைய விலா எலும்புலிருந்து எடுத்தார். ஆகவே அவள் எங்கிருந்து வந்தாளோ அதோடுதான் அவள் சேர்ந்து வாழ வேண்டும். புருஷனோடு அவளுக்கு இருக்கிற உறவு சரியாக இல்லையென்றால் வாழ்க்கை நரகமாகி விடுகிறது. ஏனென்றால் தேவன் அப்படி வடிவமைத்து விட்டார். கணவனும் மனைவியும் இசைந்து வாழ முடியவில்லை என்றால் அது மிகவும் கஷ்டமாகி விடுகிறது. திருமணம் என்பது தேவனுடைய மிகப்பெரிய design. திருமணம் செய்துகொள்ளும் ஆணும், பெண்ணும் எங்கிருந்தோ வருகிறார்கள். இரண்டு வித்தியாசமான குடும்பங்களிலிருந்தும், இரண்டு வித்தியாசமான மாநிலங்களிலிருந்தும், சில வேளைகளில் இரண்டு வித்தியாசமான நாடுகளிலிருந்தும் வருகிறார்கள். இருவரும் வேறு வேறு பாஷையைப் பேசுகிறார்கள். பாஷையே அவர்களுக்கு சரியாக புரியவில்லை. இவர்கள் இருவரும் எப்படித்தான் ஒன்றாக வாழப்போகிறார்களோ என்று நாம் எண்ணுவோம். ஆனால் அவர்கள் நன்றாக வாழுகிறார்கள். திருமணம் செய்த பிறகு பெற்றோரையும், உடன் பிறந்தோரையும் மறந்து, அவர்கள் இரண்டு பேரும் ஒன்றாக இணைந்து விடுகிறார்கள். நம்மையெல்லாம் கண்டுகொள்வதில்லை, மனைவியே கதி என்று அவன் இருக்கிறான் என்று பெற்றோர்களே புகார் (complaint) சொல்லும் அளவிற்கு அவர்கள் ஒன்றாக சேர்ந்து விடுகிறார்கள். ஏனென்றால் தேவன் அப்படி உண்டாக்கி விட்டார். மனுஷனுடைய விலா எலும்பிலிருந்து ஸ்திரீ எடுக்கப்பட்டபடியால் இருவரும் அப்படியே ஒட்டிக்கொள்கிறார்கள். அவர்கள் இருவராயிராமல், ஒரே மாம்சமாய் இருக்கிறார்கள்.

சிலர் இயேசுவினிடத்தில் வந்து கேள்வி கேட்கிறார்கள். அவர்கள் கேட்ட கேள்வி என்ன? எந்த முகாந்திரத்தினாலாவது மனைவியைத் தள்ளிவிடலாமா? என்று கேட்கிறார்கள். மனைவி சமைத்த சாம்பார் நன்றாக இல்லையென்றால், உன் வீட்டுக்குப் போ என்று சொல்லிவிடலாமா என்பதுதான் அவர்களுடைய point. எந்தக் காரணத்தையாவது சுட்டிக்காண்பித்து நீ உன் வீட்டுக்குப் போ, நீ எனக்கு வேண்டியதில்லை, நான் வேறு திருமணம் பண்ணிக்கொள்ளப் போகிறேன் என்று சொல்லுவதற்கு வாய்ப்பைத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறான். அதற்கு தேவனுடைய அனுமதி இருந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று பார்க்கிறான். இயேசு அவர்களுடைய கேள்விக்கு பதில் சொல்லுவதற்கு ஆதியாகமம் 1, 2 அதிகாரங்களுக்குச் செல்கிறார். 1-ஆம் அதிகாரம், ஆதியிலே தேவன் மனுஷனை சிருஷ்டித்தார்; அவர்களை ஆணும் பெண்ணுமாக சிருஷ்டித்தார் என்று சொல்லுகிறது. இயேசு இதை எடுத்து, ஆதியிலே மனுஷனை சிருஷ்டித்த தேவன் அவர்களை ஆணும் பெண்ணுமாக உண்டாக்கினார் என்று சொல்லிவிட்டு, இதனிமித்தம் புருஷனானவன் தன் தகப்பனையும் தாயையும் விட்டு மனைவியோடே இசைந்திருப்பான். அவர்கள் இருவராயிராமல் ஒரே மாம்சமாய் இருக்கிறார்கள் என்று பதில் சொல்லுகிறார். இதை ஆதியாகமம் 2-ஆம் அதிகாரத்திலிருந்து எடுத்தார். 1-ஆம் அதிகாரத்திலிருந்து ஒரு வசனத்தை (வசனம் 27) எடுத்துவிட்டார். அடுத்து 2-ஆம் அதிகாரத்திலிருந்து இன்னொரு வசனத்தை (வசனம் 24) எடுத்துவிட்டார். மூன்றாவதாக இப்போது நான் என்னுடைய முடிவைச் சொல்லுகிறேன் என்று சொல்லி, ஆகையால் தேவன் இணைத்ததை மனுஷன் பிரிக்காதிருக்கக்கடவன் என்கிறார்.

இயேசு இப்படிச் சொன்னதின் அர்த்தம் என்ன? தேவன் இப்படி வடிவமைத்து விட்டார். எப்படி? புருஷன், மனைவி என்று வாழ வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் ஆண், பெண் என்று உண்டாக்கினார். ஆண், பெண் என்று உண்டாக்கினால் மட்டும் போதாது. இவர்கள் இரண்டு பேரையும் ஒன்றாக்குவது பெரிய காரியமாயிற்றே! நாம் யாரும் இவர்களை ஒன்றாக்க முடியாது. பாதிரியார் இவர்களை ஒன்றாக்கி விட முடியாது. வீட்டிலிருந்து வந்திருக்கும் பெரியவர்கள் கையை பிடித்துக்கொடுத்து, மாலையை மாற்ற வைத்து இப்படியெல்லாம் செய்து ஒன்றாக்கி விட முடியாது. அப்படியென்றால் யார் இவர்களை ஒன்றாக்குவது? இவர்களுடைய மனதை இசைய வைக்க வேண்டுமே! ஒரே மாம்சமாக ஆக வைக்க வேண்டுமே! இருவராக இல்லாமல் ஒருவராக மாற்ற வேண்டுமே! இதை தேவனே செய்கிறார். கணவன், மனைவியாக ஆனவுடன் இருவரும் பிரிய முடியாத அளவிற்கு இணைந்து விடுவது போன்று வடிவமைத்து விட்டார். அப்படி வடிவமைத்தபடியால் தான் வேறு வேறு ஊர்களிலிருந்தும், மாநிலத்திலிருந்தும், தேசத்திலிருந்தும் வந்து திருமணம் பண்ணிக்கொண்டு ஒன்றாக இருக்கிறார்கள். அவர்கள் எப்படி இப்படி ஆகிறார்கள் என்று நாம் யோசிப்போம். தேவன் இப்படி இணைக்கிறார். ஆகவே, அவர் இணைத்ததை மனுஷன் பிரிக்காதிருக்கக்கடவன் என்கிறார். விவாகரத்து லேசானது அல்ல என்கிறார். ஏனென்றால் தேவன் இணைத்திருக்கிறார். இப்படி இருக்கும்படியாக அவர் வடிவமைத்திருக்கிறார்.

திருமணம் என்பது தேவனுடைய வடிவமைப்பு. ஆனால் இன்றைக்கு பாவமும், சாபமும் எவ்வளவு விவாகரத்தைக் கொண்டுவந்துவிட்டது என்று பாருங்கள்! அது தேவன் ஏற்படுத்தின வடிவமைப்பைக் கெடுக்கிறது. அவர் ஏற்படுத்தின வடிவமைப்பிற்கு மாறாகப் போய் விவாகரத்து நடக்கும்போது வாழ்க்கையே நரகமாகி விடுகிறது. அது தாங்க முடியாத துயரமாக, வேதனையாக, வாழ்நாள் முழுவதும் சுமக்கிற பாரமாக மாறிவிடுகிறது. ஏனென்றால் வடிவமைப்பிற்கு எதிராக ஏதாவது செய்தாலே அது மிகவும் பிரச்சனை. மேலே paint அடிக்கலாம், பூசலாம், சிலவற்றை சரி செய்யலாம். ஆனால் வடிவமைப்பைத் தொடக்கூடாது, அதை அப்படியே விட்டுவிட வேண்டும். தேவன் இணைத்ததை மனுஷன் பிரிக்காதிருக்கக்கடவன் என்று சொல்லிருப்பதை அப்படியே விட்டுவிட வேண்டும். அதில் எந்த மாற்றமும் ஏற்படவே கூடாது. பாவத்தின் மூலமாக வந்த சாபம் திருமண வாழ்க்கையிலே பெரிய பிரச்சனையை உண்டாக்கி விட்டது. தேவன் ஏற்படுத்தின வடிவமைப்பிற்கு எதிராகவே காரியங்கள் அங்கு வேலை செய்ய ஆரம்பித்து விட்டது. பாவத்தின் விளைவு இப்படி உண்டாக்கி விட்டது. இன்றைக்கு நாம் பாவத்திலே விழுந்துபோன மனிதர்கள் மத்தியிலே, உடைந்துபோன, சீரழிந்துபோன, கெட்டுப்போன ஒரு உலகத்திலே வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம். ஆகவே, மனிதர்கள் ஒருவரோடொருவர் ஐக்கியமாக வாழ முடியவில்லை; கணவனும் மனைவியும் ஐக்கியமாக வாழ முடியவில்லை; தேவனும் மனுஷனும் ஐக்கியமாக வாழ முடியவில்லை. மனிதர்கள் ஒருவரையொருவர் நம்ப முடியாத அளவிற்கு இன்றைக்கு காரியங்கள் மாறிவிட்டன.

பாவத்தில் மனுஷன் விழுந்ததைப் பற்றியும், அதினுடைய விளைவுகளைப் பற்றியும் ஆதியாகமம் 3-ஆம் அதிகாரம் சொல்லுகிறது. அது ஒட்டுமொத்த விளைவு என்ன என்பதை நமக்குச் சொல்லுகிறது. அது பாவத்தின் விளைவு எப்படி வேலையையும், நம்முடைய பொருளாதாரத்தையும் பாதிக்கிறது என்பதை மிக முக்கியமாக வலியுறுத்துகிறது. 17-19 வரை உள்ள வசனங்களில், பூமி உனக்கு முள்ளும் குருக்கும் முளைப்பிக்கும், நீ உன் முகத்தின் வேர்வையினால் ஆகாரம் புசிப்பாய், உன் நிமித்தம் பூமி சபிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்று விவரமாக மனுஷனுடைய வேலையிலே எவ்வளவு பெரிய பாதிப்பு உண்டாயிருக்கிறது என்பது சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. பெண்ணைக் குறித்துச் சொல்லும்போதும், அவள் செய்ய வேண்டிய வேலையிலே எவ்வளவு பெரிய பாதிப்பு உண்டாயிருக்கிறது என்பதும், அவளுடைய திருமண வாழ்க்கையிலே எவ்வளவு பாதிப்பு உண்டாயிருக்கிறது என்பதும் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. திருமண வாழ்க்கை என்பது அவர்கள் தேவனுக்காக செய்கிற வேலை. அவர்கள் ஒன்றாக வாழ்ந்து, பிள்ளைகளைப் பெற்று, குடும்பங்களை உண்டாக்கும்படி தேவன் சொல்லியிருக்கிறார். பலுகிப் பெருகி, நிரப்பச் சொல்லியிருக்கிறார். எல்லாவற்றையும் கீழ்ப்படுத்தி, ஆண்டுகொள்ளச் சொல்லியிருக்கிறார். எல்லாமே வேலை சம்பந்தப்பட்டதுதான். அது வேறு அல்ல. வெறும் பூமியில் விதைப்பதும், அறுப்பதும் மட்டும் வேலை அல்ல. குடும்ப வாழ்க்கையே தேவன் கொடுத்த ஒரு வேலை தான். ஆனால் இப்போது அந்த வேலை கெட்டுப்போய் விட்டது. இதையெல்லாம் வேலை என்று பார்க்கும்போது நன்றாக விளங்கி விடுகிறது. இதில் மொத்தமாக பெரும்பாலும் கெட்டது வேலை தான். வேலையிலும், அதைச் சேர்ந்த பொருளாதாரத்திலும் பெரிய பாதிப்பு உண்டாயிருக்கிறது. ஆக, பூமி உன் நிமித்தமாய் சபிக்கப்பட்டிருக்கும் என்று சொல்லும்போது அந்த சாபத்தில் பொருளாதாரம் அடங்கியிருக்கிறது. பொருளாதார குறைவையும், தாழ்ச்சியையும், இல்லாமையையும், வறுமையையும் தேவன் மனுஷனுக்காக வைக்கவே இல்லை என்பதை நாம் நிச்சயமாக பார்க்க முடிகிறது. அவர் வளமான, ஆசீர்வாதமான, எந்த குறைவும் இல்லாத, நிறைவான வாழ்க்கையைத்தான் வைத்திருந்தார். பாவமும், அதின் விளைவும் தாழ்ச்சியையும், இல்லாமையையும், வறுமையையும், திண்டாட்டத்தையும், பொருளாதாரக் குறைவையும் மனுஷனுடைய வாழ்க்கையில் உண்டுபண்ணி விட்டது என்பதைப் பார்க்கிறோம்.

இதின் வெளிச்சத்தில் தான் கலாத்தியர் 3-ஆம் அதிகாரத்தை வாசிக்க வேண்டும். ஏனென்றால், தேவன் சாபத்தை நீக்கி எப்படி ஆசீர்வாதத்தை தந்திருக்கிறார் என்பதை பவுல் இங்கு மிகவும் சுவாரஸ்யமாக சொல்லுகிறார். பவுல் அப்போஸ்தலன் ஒரு பெரிய போதகர். கிறிஸ்தவ சபையிலேயே மிகப்பெரிய போதகர் அவர்தான். பாதி புதிய ஏற்பாட்டை அவர்தான் எழுதியிருக்கிறார். ஏதாவது விளக்கம் தேவை என்றால் அவரிடம் தான் போக வேண்டும். கிறிஸ்தவ மக்கள் சத்தியத்தை புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால் பவுலின் நிருபங்களை வாசிக்க வேண்டும். அவர் அதிக வெளிப்பாடுள்ள மனுஷன். கிறிஸ்துவுக்குள்ளான வாழ்க்கையை மிகவும் அற்புதமாக அவர் விவரிக்கிறார். இங்கு அவர் சிலுவையை விவரிக்கிறார். மற்ற இடங்களில் சிலுவையில் என்ன நடந்தது என்பதை வாசிக்கிறோம். சுவிசேஷ புத்தகங்களில் அங்கு அவர்கள் என்ன பார்த்தார்களோ அதைத்தான் விவரிக்கிறார்கள். அவரை பிடித்தார்கள், அறைந்தார்கள், துப்பினார்கள், பரியாசம்பண்ணினார்கள், சிலுவையில் அறைந்தார்கள் என்று கண்ணார பார்த்தவைகளை சொல்லியிருக்கிறார்கள். ஆனால் பவுல் கண்ணார பார்க்காததைச் சொல்லுகிறார். மரத்திலே தூக்கப்பட்டவன் எவனும் சபிக்கப்பட்டவன் என்று எழுதியிருக்கிறபடி கிறிஸ்து நமக்காகச் சாபமாகி… என்று அவர் சொல்லுகிறார். இதெல்லாம் பார்த்து தெரிந்துகொள்வது அல்ல, மாறாக வெளிப்பாட்டின் மூலமாக தெரிந்துகொள்வது. கிறிஸ்து நமக்காகச் சாபமாகி, நியாயப்பிரமாணத்தின் சாபத்திலிருந்து நம்மை நீங்கலாக்கி மீட்டுக்கொண்டார். ஏன்? ஆபிரகாமுக்கு உண்டான ஆசீர்வாதம் புறஜாதிகளுக்கு வந்து சேரும்படியாகவும், ஆவியைக் குறித்துச் சொல்லப்பட்ட வாக்குத்தத்தத்தை விசுவாசத்தினாலே நாம் பெறும்படியாகவும் இப்படியாயிற்று என்று கலாத்தியர் 3:13, 14-இல் சொல்லுகிறார். ஆக பவுல், சிலுவையைப் பற்றிய பெரிய வெளிப்பாட்டையே கொடுக்கிறார். சிலுவையில் என்ன நடந்தது என்று சொல்லும்போது, மரத்திலே தூக்கப்பட்ட எவனும் சபிக்கப்பட்டவன் என்று எழுதியிருக்கிறபடி கிறிஸ்து நமக்காகச் சாபமானார் என்று சொல்லுகிறார். இயேசு சிலுவையில் சாபத்தை தம்மீது எடுத்துக்கொண்டார், ஆசீர்வாதத்தை நமக்குக் கொடுத்துவிட்டார். அது எந்த ஆசீர்வாதம்? ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதம் என்று குறிப்பாகச் சொல்லிவிட்டார்.

இன்றைக்கு சில காரியங்களை நான் உங்களுக்கு விளக்கப் போகிறேன். ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதம் என்றால் என்ன? சாபம் என்றால் என்ன? சாபத்தை இயேசு எடுத்துக்கொண்டார் என்று சொல்லுகிறார்களே, அவர் எதை எடுத்துக்கொண்டார்? இன்றைக்கு சாபத்தைப் பற்றி அதிகமாக பேசப்போகிறேன். சிலர் சாபம் என்றால் என்னவென்றும், ஆசீர்வாதம் என்றால் என்னவென்றும் அறியாதிருக்கிறார்கள். எது என்னுடையது, எது என்னுடையது அல்ல, எதை நான் எதிர்பார்க்க வேண்டும், எதை நான் வெறுத்து தள்ள வேண்டும், எதை நான் அரவணைத்துக்கொள்ளக் கூடாது என்பது நமக்கு தெரிய வேண்டும். இல்லையென்றால் தவறானதை எடுத்துக்கொண்டு தேவன் கொடுத்தது இவ்வளவுதான் என்று எண்ணுவோம். சிலர், எது கிடைத்தாலும் அதை தேவன் கொடுத்ததாக எடுத்துக்கொள்கிறேன் என்கிறார்கள். அநேகர் தீமையான காரியங்களை வாங்கிக்கொண்டு, தேவன் தான் அனுப்பினார் என்று சொல்லுகிறார்கள். இது தவறு. தேவன் நல்ல ஈவுகளை மட்டும் அனுப்புகிறார். நன்மையான ஈவுகள் எல்லாம் பரலோகப் பிதாவினிடத்திலிருந்து இறங்கி வருகிறது என்று வேதம் சொல்லுகிறது (யாக்கோபு 1:17). அங்கிருந்து வந்த parcel நல்லது, அதில் எந்த தீங்கும் இருக்காது. அது உங்களை நாசப்படுத்தாது, அழிக்காது. அதெல்லாம் நல்ல அருமையான ஈவுகள். ஆக, எது நம்முடையது, எது நம்முடையது அல்ல என்பது நமக்கு விளங்க வேண்டும். அதற்காகத்தான் இன்றைக்கு சாபத்தைப் பற்றி வாசிக்கப் போகிறேன். ஆக சாபம் எது, ஆசீர்வாதம் எது, இயேசு எதை நீக்கினார், எதை கொடுத்தார், எதை நீக்கி எதை கொடுப்பதற்காக அவர் நமக்காக சிலுவையில் மரித்தார் என்பதையெல்லாம் நாம் தெரிந்துகொள்வதற்காக இதை இன்றைக்கு வாசிக்க விரும்புகிறேன். கலாத்தியர் 3-ஆம் அதிகாரம் 7-ஆம் வசனத்திலிருந்து வாசிப்போம். ஏனென்றால் இங்கு சில காரியங்களை சொல்லப்போகிறேன். முக்கியமாக, இயேசு எப்படி சாபத்தை நீக்கி, ஆசீர்வாதத்தைக் கொடுத்தார் என்பதைப் பற்றியெல்லாம் சொல்லப் போகிறதினால் 7-ஆம் வசனத்திலிருந்தே மிகவும் முக்கியம்.

ஆகையால் விசுவாசமார்க்கத்தார்கள் எவர்களோ அவர்களே ஆபிரகாமின் பிள்ளைகளென்று அறிவீர்களாக (கலாத்தியர் 3:7).

பவுல் விசுவாசிகளுக்கு இதைச் சொல்லுகிறார். நீங்கள் இயேசுவை விசுவாசித்தீர்களா? இயேசுவை விசுவாசித்ததின் மூலமாக இரட்சிப்பைப் பெற்றீர்களா? அப்படியென்றால் நீங்கள் விசுவாச மார்க்கத்தார், ஆபிரகாமின் பிள்ளைகள் என்கிறார். ஏனென்றால், ஆபிரகாமும் விசுவாசித்து தான் நீதிமானானான். அதுதான் அங்கு subject. விசுவாசித்து நீதிமானானான் என்றால் என்ன? தேவனுடைய கிருபை இரட்சிப்பைக் கொடுக்கிறது. ஆகவே நாம் செய்ய வேண்டியது வெறும் விசுவாசம் தான். நாம் வேறு ஒன்றும் கிரியையை செய்ய வேண்டியதில்லை. விசுவாசம் தான் நம்முடைய கிரியை. தேவன் நம்மிடம், நீ புண்ணியம் செய்து விட்டு வா என்றோ, உன்னுடைய தாத்தா புண்ணியம் வைத்துவிட்டுப் போயிருக்கிறாரா என்றோ கேட்கவில்லை. இயேசு புண்ணியம் பண்ணியிருக்கிறார், அவருடைய புண்ணியத்தினாலே நமக்கு ஆசீர்வாதம் உண்டாயிருக்கிறது. நாம் ஒன்றும் செய்யவில்லை. இன்னும் சொல்லப்போனால், நமக்கு எந்த தகுதியும் கிடையாது. ஆனால் நாம் கிருபையை விசுவாசிக்கிறோம். கிருபையினாலே ஒரு காரியம் கொடுக்கப்படுகிறது என்றால் அது இலவசம். அது தேவன் செய்கிற ஒன்று. ஆகவே நாம் விசுவாசித்து மட்டும்தான் அதை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். கிருபை என்று வந்தாலே விசுவாசம் வர வேண்டும். கிருபையிலே கொடுக்கப்பட்டதை விசுவாசத்தினாலே தான் எடுத்துக்கொள்ள முடியுமே ஒழிய, வேறு எப்படியும் எடுத்துக்கொள்ளவே முடியாது. தேவன் தம்முடைய அன்பின் நிமித்தமாக கொடுக்கிறார். அதை நாம் நம்முடைய கிரியைகளினாலே அல்ல, விசுவாசத்தினாலே வாங்கிக்கொள்கிறோம். அதைத்தான் விசுவாச மார்க்கத்தார் என்று சொல்லியிருக்கிறது. நாமெல்லாம் அப்படி விசுவாசித்து வந்தவர்கள். நாம் எந்த புண்ணியமும் செய்யவில்லை. நாம், இயேசு எனக்காக சிலுவையிலே மரித்தார், என் பாவத்தைச் சுமந்தார் என்று விசுவாசித்தோம், நீதிமானாக்கப்பட்டோம்.  

மேலும் தேவன் விசுவாசத்தினாலே புறஜாதிகளை நீதிமான்களாக்குகிறாரென்று வேதம் முன்னாகக் கண்டு: உனக்குள் சகல ஜாதிகளும் ஆசீர்வதிக்கப்படும் என்று ஆபிரகாமுக்குச் சுவிசேஷமாய் முன்னறிவித்தது (கலாத்தியர் 3:8).

ஆபிரகாமுக்கு சுவிசேஷம் முன்னறிவிக்கப்பட்டது. அது என்ன சுவிசேஷம்? இன்றைக்கு சுவிசேஷம் என்றால் என்னவென்று சிலரிடம் கேட்டால் அவர்கள், செத்தால் மோட்சம் போவாய், இதுதான் சுவிசேஷம் என்று சொல்லுவார்கள். எங்கு இப்படிச் சொல்லப்பட்டுள்ளது? சுவிசேஷம் என்றால் என்னவென்று மிகப்பெரிய போதகராகிய அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் இங்கு விளக்கம் கொடுக்கிறார். சுவிசேஷம் என்றால் என்ன? அது நற்செய்தி. அந்த நற்செய்தி என்ன சொல்லுகிறது? ஆபிரகாமுடைய ஆசீர்வாதம் நம்மெல்லாருக்கும் இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலமாக வந்து கிடைக்கிறது. சுவிசேஷம் என்பது தேவன் எப்படி எல்லாரையும் ஆசீர்வதிக்கிறார் என்பதைக் குறித்த நற்செய்தி. ஏன் ஆசீர்வாதத்தைக் குறித்த நற்செய்தி அவ்வளவு பெரிதாக இருக்கிறது? ஏனென்றால் பாவத்தின் நிமித்தமாக எல்லாரும் சாபத்திற்கு உட்பட்டிருக்கிறார்கள். சாபம் எல்லாரையும் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறது. எல்லாரும் சாபத்திற்கு கீழ்ப்பட்டவர்களாகி விட்டார்கள். ஆகவே இது பெரிய நற்செய்தியாக வருகிறது. என்ன நற்செய்தி? கேள், நீ சாபத்திற்கு கீழாக இல்லை, சாபம் நீங்கினது, உனக்கு ஆசீர்வாதம் உண்டாக முடியும் என்று சொல்லுவதுதான் சுவிசேஷம் என்னும் நற்செய்தி. சாபத்திற்கு உட்பட்டிருக்கிற மனுவர்க்கத்தை ஆசீர்வதிக்கும்படியாக தேவன் ஒரு வழியை உண்டாக்கி விட்டார். ஆசீர்வாதத்தின் வழி இயேசுவே. அதுதான் நற்செய்தி. ஆபிரகாமுக்கு முன்னறிவிக்கப்பட்ட சுவிசேஷம் என்ன? தேவன் விசுவாசத்தினாலே புறஜாதிகளை நீதிமான்களாக்குகிறாரென்று கண்டு, உனக்குள் சகல ஜாதிகளும் ஆசீர்வதிக்கப்படும் என்று அறிவித்ததுதான் சுவிசேஷம்.     

அந்தப்படி விசுவாசமார்க்கத்தார் விசுவாசமுள்ள ஆபிரகாமுடனே ஆசீர்வதிக்கப்படுகிறார்கள் (கலாத்தியர் 3:9).

விசுவாசமுள்ளவர்கள் ஆபிரகாமைப் போன்றே ஆசீர்வதிக்கப்படுகிறார்கள்.

நியாயப்பிரமாணத்தின் கிரியைக்காரராகிய யாவரும் சாபத்திற்குட்பட்டிருக்கிறார்கள்; நியாயப்பிரமாண புஸ்தகத்தில் எழுதப்பட்டவைகளையெல்லாம் செய்யத்தக்கதாக அவைகளில் நிலைத்திராதவன் எவனோ அவன் சபிக்கப்பட்டவன் என்று எழுதியிருக்கிறதே. நியாயப்பிரமாணத்தினாலே ஒருவனும் தேவனிடத்தில் நீதிமானாகிறதில்லையென்பது வெளியரங்கமாயிருக்கிறது. ஏனெனில், விசுவாசத்தினாலே நீதிமான் பிழைப்பான் என்று எழுதியிருக்கிறதே. நியாயப்பிரமாணமோ விசுவாசத்திற்குரியதல்ல; அவைகளைச் செய்கிற மனுஷனே அவைகளால் பிழைப்பான் (கலாத்தியர் 3:10-12).

நியாயப்பிரமாணத்திற்கும் விசுவாசத்திற்கும் சம்பந்தமே கிடையாது. அவைகளைச் செய்கிற மனுஷனே அவைகளால் பிழைப்பான். அவன் விசுவாசத்தினாலே பிழைக்கிறதில்லை, நியாயப்பிரமாணத்தைச் செய்கிறதினாலே பிழைக்கிறான்.

மரத்திலே தூக்கப்பட்ட எவனும் சபிக்கப்பட்டவன் என்று எழுதியிருக்கிறபடி, கிறிஸ்து நமக்காகச் சாபமாகி, நியாயப்பிரமாணத்தின் சாபத்திற்கு நம்மை நீங்கலாக்கி மீட்டுக்கொண்டார். ஆபிரகாமுக்கு உண்டான ஆசீர்வாதம் கிறிஸ்து இயேசுவினால் புறஜாதிகளுக்கு வரும்படியாகவும், ஆவியைக்குறித்துச் சொல்லப்பட்ட வாக்குத்தத்தத்தை நாம் விசுவாசத்தினாலே பெறும்படியாகவும் இப்படியாயிற்று (கலாத்தியர் 3:13, 14).

கிறிஸ்து வருவதற்கு முன்பு மனுவர்க்கம் முழுவதும் சாபத்திலே இருந்தது. ஏன்? ஆதாம் சாபத்தை வரவழைத்தான். அவன் அதை தன் மீது மட்டும் வரவழைக்கவில்லை, மனுவர்க்கம் முழுவதின் மீதும் அதை வரவழைத்து விட்டான். ஆதாமின் பாவத்தின் மூலமாக எல்லாரும் சாபத்திற்குள்ளாகி விட்டோம். இயேசு அந்த சாபத்தை எடுத்துக்கொண்டு, ஆசீர்வாதத்தைக் கொடுக்கிறேன் என்கிறார். ஆசீர்வாதம் என்றால் என்ன? ஆசீர்வாதத்தை புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால், ஆபிரகாமுடைய வாழ்க்கையை படித்துப் பாருங்கள். அவன் &##2990;ிகவும் கடினமான சூழ்நிலைகளில் வெற்றி பெறுகிறான். எதிரிகள் அவனை எதிர்த்து நிற்க முடியவில்லை. வெறும் 318 வேலைக்காரர்களைக் கூட்டிக்கொண்டுபோய், நான்கு ராஜாக்களையும், அவர்களுடைய இராணுவங்களையும் தோற்கடிக்கிறான். அப்பேர்ப்பட்ட வெற்றி பெறுகிறான். வெள்ளியையும், பொன்னையும் சவதரிக்கிறான். அவனுக்கு பொருளாதாரம் ஒரு பிரச்சனை கிடையாது. ஆடு, மாடுகள், வெள்ளி, பொன், வேலைக்காரர்கள், வேலைக்காரிகள் என்று ஏராளமாய் அவனுக்கு உண்டாகிறது. தேவன் அவனுடைய தேவைகளையெல்லாம் சந்திக்கிறார், அவனை பாதுகாக்கிறார், நடத்துகிறார். அவன் பிள்ளை இல்லாமல் இருந்தான், அவனுக்கு நூறு வயதாகி விட்டது. தேவன் அவனுக்கு பிள்ளையையும் தருகிறார். இதுதான் ஆசீர்வாதம். நீங்கள் நிச்சயமாய் வெற்றி பெறுவீர்கள் என்று அந்த வெற்றியை உங்களுக்கு உண்டாக்கித் தருவதுதான் ஆசீர்வாதம் என்கிற சக்தி. ஆக ஆசீர்வாதம் என்றால் என்ன? வெற்றியை உண்டாக்குகிற சக்தி. சாபம் என்றால் என்ன? தோல்வியையும், நஷ்டத்தையும் உண்டாக்குகிற சக்தி. ஆசீர்வாதம் வெற்றியைத் தருகிற சக்தி என்றால் சாபம் அதற்கு எதிரான தோல்வியை உண்டாக்குகிற சக்தி.

வேதவசனம் அப்படியே சொல்லுகிறது. உபாகமம் 28-ஆம் அதிகாரத்திற்குச் செல்வோம். இந்த அதிகாரத்தைப் பற்றி உங்களுக்கு நன்கு தெரியும். சில வாரங்களுக்கு முன்பு முதல் பகுதியை அதாவது 14 வசனங்கள் வரை நான் உங்களுக்கு விளக்கினேன். ஒருவேளை ஆதாமும் ஏவாளும் பாவமே செய்யாமல் இருந்திருந்தார்கள் என்றால் எப்படி இருந்திருப்பார்கள் என்று எண்ணிப் பார்த்திருக்கிறீர்களா? அதற்கு கற்பனை தேவையில்லை. உபாகமம் 28:1-14 வசனங்களை வாசித்தோம் என்றாலே அவர்கள் எப்படி இருந்திருப்பார்கள் என்பது தெரிந்துவிடும். மேலும் சங்கீதம் 128 மற்றும் 1-ஆம் சங்கீதம் 1 முதல் 3 வரை உள்ள வசனங்கள் என்று இது போன்று அநேக வசனங்கள் இருக்கின்றன. ஆதாம் பாவம் செய்யாமல் இருந்திருந்தால் எப்படி இருந்திருப்பான் என்பதை நமக்கு விளக்கிச் சொல்லும் வசனங்கள் வேதவசனத்தில் அநேகம் இருக்கிறது. அதில் முக்கியமான பகுதி உபாகமம் 28-ஆம் அதிகாரம். அங்கு முதல் 14 வசனங்கள் ஆசீர்வாதத்தைப் பற்றிச் சொல்லியிருக்கிறது. அதை சுருக்கமாக சொல்லுகிறேன். நீ போகையிலும் வருகையிலும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டிருப்பாய், பட்டணத்திலும் வெளியிலும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டிருப்பாய். கர்ப்பத்தின் கனியிலும், நிலத்தின் கனியிலும், ஆடு மாடுகளின் கனியிலும் ஆசீர்வாதமும் பெருக்கமும் உண்டாயிருக்கும். நீ மாப்பிசைகிற தொட்டி ஆசீர்வதிக்கப்பட்டிருக்கும். விரோதிகள் ஒரு வழியாய் வந்து ஏழு வழியாய் ஓடிப்போவார்கள். எல்லாரும் கண்டு பயப்படுகிற அளவிற்கு கர்த்தர் உன்னை ஆசீர்வதிப்பார். அவர் தமது நல்ல பொக்கிஷசாலையாகிய வானத்தைத் திறப்பார். தேசத்திலே ஏற்ற காலத்திலே மழை பெய்யும். ஆகையால் நீ கடன் வாங்காதிருப்பாய், கடன் கொடுக்கிறவனாய் இருப்பாய். நீ கீழாக இராமல், மேலாக மாத்திரம் இருப்பாய். வாலாய் இராமல் தலையாய் இருப்பாய். இதுதான் 14 வசனங்களின் சாராம்சம். இது நம்முடையது, இதுதான் தேவன் நமக்கு வைத்திருக்கிற வாழ்க்கை. இதற்காகத்தான் அவர் நம்மை இரட்சித்திருக்கிறார். எபேசியர் 2:10-க்குச் செல்வோம்.

ஏனெனில், நற்கிரியைகளைச் செய்கிறதற்கு நாம் கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் சிருஷ்டிக்கப்பட்டு, தேவனுடைய செய்கையாயிருக்கிறோம்; அவைகளில் நாம் நடக்கும்படி அவர் முன்னதாக அவைகளை ஆயத்தம்பண்ணியிருக்கிறார் (எபேசியர் 2:10).

Amplified Bible என்கிற ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு வேதாகமத்தில் இந்த வசனத்தின் உள்ளான அர்த்தம் என்ன என்பதை விளங்கிக்கொண்டு, நாம் விளங்கிக்கொள்வதற்காக அதை இவ்வாறு விரிவாக்கி மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்கள்:

For we are His workmanship [His own master work, a work of art], created in Christ Jesus [reborn from above—spiritually transformed, renewed, ready to be used] for good works, which God prepared [for us] beforehand [taking paths which He set], so that we would walk in them [living the good life which He prearranged and made ready for us].

அதாவது, நாம் தேவனுடைய கையின் வேலையாய் இருக்கிறோம். கலையிலே மிகவும் தேறின ஒருவர் நம்மை உண்டாக்கியிருக்கிறார், அவர் தான் தேவன். அவர் நம்மை புதிதாக சிருஷ்டித்திருக்கிறார். நாம் மறுபடியும் பிறந்தவர்கள், ஆவிக்குரியபடி மாற்றப்பட்டவர்கள், புதுப்பிக்கப்பட்டவர்கள், தேவன் பயன்படுத்துவதற்கு ஆயத்தமாய் இருக்கிறவர்கள். நாம் நல்ல கிரியைகளைச் செய்யும்படியாக அவர் நம்மை இரட்சித்து, ஆயத்தப்படுத்தியிருக்கிறார். நாம் எந்தெந்த நற்கிரியைகளில் நடக்க வேண்டுமென்று அவர் முன்னதாகவே தீர்மானித்து விட்டார். நாம் போக வேண்டிய பாதையையும் வகுத்துவிட்டார். நாம் எந்த பாதையில் செல்ல வேண்டும், என்ன கிரியைகளைச் செய்ய வேண்டும் என்று தீர்மானம் பண்ணிவிட்டுத்தான் நம்மை இரட்சித்தார். இரட்சித்து, அந்த கிரியைகளையெல்லாம் நாம் செய்வதற்காக அவர் நம்மை ஆயத்தம்பண்ணினார். நம்மை பரிசுத்தமாக்கி, புத்தியையும், இருதயத்தையும், சுபாவத்தையும் மாற்றி, ஆளையே மறுரூபமாக்கியிருக்கிறார். எதற்காக? அவர் தீர்மானித்து வைத்திருக்கிற நற்கிரியைகளைச் செய்யும்படியாகவே. அவர் அதை எப்போது திட்டமிட்டு வைத்தார்? அவர் உலகத்தோற்றத்திற்கு முன்பாகவே இதையெல்லாம் ஆயத்தம்பண்ணிவிட்டார். உலகத்தோற்றத்திற்கு முன்பாகவே தீர்மானம்பண்ணின நற்கிரியைகளைச் செய்யும்படியாக, அதிலே நடக்கும்படியாக அவர் எல்லாவற்றையும் ஆயத்தம்பண்ணினார் என்று சொல்லும்போது, உலகத்தோற்றத்திற்கு முன்பாகவே அவர் நமக்காக ஆயத்தம்பண்ணி வைத்திருக்கிற அந்த நல்ல வாழ்க்கையிலே நாம் வாழும்படிக்கு எல்லாவற்றையும் ஆயத்தம்பண்ணி வைத்திருக்கிறார் என்று சொல்லியிருக்கிறது. நல்ல வாழ்க்கைதான் தேவனுடைய திட்டம். தேவன் நல்லதை மட்டும் தான் திட்டமிட்டு வைத்திருக்கிறார். அவரிடம் எந்த கெட்ட திட்டமும் கிடையாது. நீங்கள் நஷ்டப்பட்டு, கஷ்டப்பட்டு, ஒன்றுமில்லாமல் போக வேண்டும் என்பது அவருடைய திட்டமே அல்ல. இதற்காகவே திட்டம் போட்டு வைத்து, எல்லாவற்றையும் ஆயத்தம்பண்ணி வைத்து, எந்த பாதையில் நாம் பயணிக்க வேண்டும் என்றெல்லாம் Map போட்டு வைத்து, அதன்பிறகுதான் நம்மை இரட்சித்திருக்கிறார். இவர்தான் தெய்வம், இவர்தான் ஆண்டவர். அவர், நீ அதைக் கொண்டு வா, இங்கே வா, அங்கே வா, ஏறி வா, இறங்கி வா என்றெல்லாம் சொல்லவில்லை. மாறாக, நான் வருகிறேன், நான் எல்லாவற்றையும் ஆயத்தம்பண்ணி வைத்திருக்கிறேன் என்கிறார். நாம் நல்ல வாழ்க்கையை வாழும்படியாக இதையெல்லாம் ஆயத்தம்பண்ணி வைத்திருக்கிறார். ஒவ்வொரு விசுவாசியும் அதை விசுவாசிக்க வேண்டும். நல்ல வாழ்க்கை என்பது தானாக வந்துவிடாது. அதை விசுவாசித்து எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியது. ஆபிரகாம் விசுவாசத்தினால் நீதிமானானான். தேவன் அவனிடம், நான் உனக்கு ஒரு பிள்ளையைத் தருவேன் என்றார். அவன் விசுவாசித்தான், அது அவனுக்கு நீதியாக எண்ணப்பட்டது. அவன் விசுவாசித்தான், பெற்றுக்கொண்டான். இன்றைக்கு நீங்கள் சபைக்கு வந்திருக்கிறீர்கள், பிரசங்கத்தைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறீர்கள், விசுவாசிக்க வேண்டும். விசுவாசித்தால் நடப்பதே வேறு.            

   

ஆக, ஆசீர்வாதம் என்பது வெற்றியை பிறப்பிக்கும் சக்தி. சாபம் என்பது தோல்வியை பிறப்பிக்கும் சக்தி. உபாகமம் 28-ஆம் அதிகாரத்தின் முதல் 14 வசனங்களில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறவைகள் ஆதாம் பாவம் செய்யாமல் இருந்தால் எப்படி இருப்பான் என்கிற ஒரு காட்சி. பாவத்தின் மூலமாக சாபத்திற்கு கீழான மனுவர்க்கம் எப்படியிருக்கும் என்பதுதான் 15-68 வசனங்களில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறவைகள். சாபம் என்றால் எப்படியிருக்கும் என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஏனென்றால், இயேசு எதிலிருந்து நம்மை விடுதலையாக்கினார், ஏன் அவர் சிலுவையில் மரித்தார், ஏன் அப்படிப்பட்ட ஒரு கோர மரணம். மரத்திலே தூக்கப்பட்டவன் எவனும் சபிக்கப்பட்டவன் என்று எழுதியிருக்கிறபடி அவர் மரித்தார் என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறதே, ஏன் அப்படி சாபக்கேடான ஒரு மரணம்? நம்முடைய சாபங்களின் நிமித்தமாக அவருக்கு அப்படிப்பட்ட ஒரு மரணம் நேரிட்டது. அவர் சபிக்கப்பட்டவராய் சிலுவையில் மரிக்கிறார், நம்முடைய சாபத்தையெல்லாம் சுமக்கிறார். உபாகமம் 28:15-ஆம் வசனத்திலிருந்து அதுதான் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அதிலே எல்லா வசனங்களையும் நான் வாசிக்கப்போவதில்லை. 20, 23-25, 38-44 ஆகிய வசனங்களை வாசிக்கிறேன். இந்த பகுதிகளை மட்டும் ஏன் தேர்ந்தெடுத்து வாசிக்கிறேன் என்றால், இதெல்லாம் நம்முடைய கையின் பிரயாசத்திற்கு அடுத்த காரியங்களில் சாபம் எப்படி வேலை செய்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது. ஏனென்றால் நாம் வேலையைப் பற்றித்தானே பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம். இதில் மற்ற காரியங்களும் இருக்கின்றன. அதை நாம் இப்போது பார்க்கப்போவதில்லை. நம்முடைய வேலையில் சாபம் எப்படி வேலை செய்கிறது என்பதைப் பாருங்கள். அதன் பிறகு வேலையில் ஆசீர்வாதம் எப்படி வேலை செய்கிறது என்பதை உங்களுக்குக் காண்பிக்கிறேன். இதை நன்றாக கவனித்துக் கொள்ளுங்கள். ஆக, வேலையில் என்ன நடக்கிறது என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். வேலையில் ஆசீர்வாதம் உண்டாவதற்காக நாம் விசுவாசிக்க வேண்டும். உபாகமம் 28:20-ஐ வாசிப்போம்.

என்னைவிட்டு விலகி நீ செய்துவருகிற உன் துர்க்கிரியைகளினிமித்தம் சீக்கிரத்தில் கெட்டுப்போய் அழியுமட்டும், நீ கையிட்டுச் செய்கிறதெல்லாவற்றிலும் கர்த்தர் உனக்குச் சாபத்தையும் சஞ்சலத்தையும் கேட்டையும் வரப்பண்ணுவார் (உபாகமம் 28:20).       

இவர்களுக்கு கர்த்தர் யார் என்று தெரியும், இவர்கள் அவருடைய அற்புதத்தை அனுபவித்திருக்கிறார்கள், அவருடைய வார்த்தை இவர்களுக்கு போதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் அதின்படி செய்யாதவர்கள். கர்த்தர், நீ கையிட்டுச் செய்கிறதெல்லாவற்றிலும் சாபம் உண்டாகும் என்கிறார். 28-ஆம் அதிகாரத்தின் 15-68 வரை உள்ள வசனங்களை வாசித்துப் பாருங்கள். இது நீண்ட வேதப்பகுதி. முதல் 14-ஆம் வசனங்கள் தான் அப்படியே தலைகீழாக (reverse) சொல்லப்பட்டுள்ளது. அங்கு பட்டணத்திலும் வெளியிலும் ஆசீர்வாதம் என்று சொல்லப்பட்டிருப்பது இங்கு பட்டணத்திலும் வெளியிலும் சாபம் என்றும், அங்கு போகையிலும் வருகையிலும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டிருப்பாய் என்று சொல்லப்பட்டிருப்பது இங்கு போகையிலும் வருகையிலும் சபிக்கப்பட்டிருப்பாய் என்றும் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அப்படியே தலைகீழாக சொல்லப்பட்டுள்ளது. ஆனால் இடையே பெரிய விளக்கங்கள் கொடுக்கப்பட்டு, விரிவாகி, 68 வசனங்கள் வரை வந்துவிட்டது. முதல் 14 வசனங்களை விவரித்துச் சொல்லுவதுதான் 15-68 வரை உள்ள வசனங்கள். அதிலே கையின் பிரயாசத்திலே ஏற்படுகிற கஷ்டம், நஷ்டம், வேதனை இதைப் பற்றி அதிகமாக இருக்கிறது. சாபம் எப்படி இதையெல்லாம் உண்டாக்குகிறது என்பதைச் சொல்லுகிறது. நீ கையிட்டுச் செய்கிற எல்லாவற்றிலும் கர்த்தர் உனக்கு சாபத்தை உண்டாக்குவார் என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. ஆக, சாபம் எப்படி வேலை செய்கிறது என்று பாருங்கள். 23-ஆம் வசனத்தைக் கவனியுங்கள்.

உன் தலைக்குமேலுள்ள வானம் வெண்கலமும், உனக்குக் கீழுள்ள பூமி இரும்புமாய் இருக்கும் (உபாகமம் 28:23).

மழை பெய்ய வேண்டிய வானம் வெண்கலம் போலாகி விடும். விளைய வேண்டிய பூமி இரும்பிலே தரை போட்டது போலாகி விடும். விதைக்கவோ, அறுக்கவோ முடியாதபடி ஆகிவிடும்.

       

உன் தேசத்து மழையைக் கர்த்தர் புழுதியும் மண்ணுமாக பெய்யப்பண்ணுவார்; நீ அழியுமட்டும் அப்படியே வானத்திலிருந்து உன்மேல் இறங்கிவரும். உன் சத்துருக்களுக்கு முன்பாக நீ முறிய அடிக்கப்படும்படி கர்த்தர் செய்வார்; ஒரு வழியாய் அவர்களுக்கு எதிராகப் புறப்படுவாய், ஏழு வழியாய் அவர்களுக்கு முன்பாக ஓடிப்போவாய்; நீ பூமியிலுள்ள எல்லா ராஜ்யங்களிலும் சிதறுண்டுபோவாய் (உபாகமம் 28:24-25).

ஆக, கையிட்டுச் செய்கிற எல்லாவற்றிலும் தோல்வி, கஷ்டம், நஷ்டம் ஏற்படுவதுதான் சாபம். சாபம் ஒரு மனுஷனை எப்படி ஆட்கொள்கிறது என்பதைக் கவனியுங்கள். 31,33,38 ஆகிய வசனங்களைக் கவனியுங்கள்.  

உன் மாடுகள் உன் கண்களுக்கு முன்பாக அடிக்கப்படும், நீ அதில் ஒன்றும் புசிப்பதில்லை; உன் கழுதை உனக்கு முன்பாகக் கொள்ளையிட்டுக் கொண்டுபோகப்பட்டு, உனக்குத் திரும்ப அகப்படாமற்போம்; உன் ஆடுகள் உன் சத்துருக்களுக்குக் கொடுக்கப்படும்; விடுவிப்பார் ஒருவரும் உனக்கு இல்லாதிருப்பார்கள் (உபாகமம் 28:31).

உன் நிலத்தின் கனியையும், உன் பிரயாசத்தின் எல்லாப் பலனையும் நீ அறியாத ஜனங்கள் புசிப்பார்கள்; நீ சகல நாளும் ஒடுக்கப்பட்டும் நொறுக்கப்பட்டும் இருப்பாய் (உபாகமம் 28:33).

மிகுந்த விதையை வயலுக்குக் கொண்டுபோவாய், கொஞ்சம் அறுப்பாய்; வெட்டுக்கிளி அதைப் பட்சித்துப்போடும் (உபாகமம் 28:38).

நீ அதிகமாக வேலை செய்து கொஞ்சமாக சம்பாதிப்பாய். அந்த கொஞ்ச சம்பாத்தியத்தைக் கொண்டுவந்து வீட்டில் சாப்பிடலாம் என்று எண்ணினால், அதை எவனாவது எடுத்துக்கொண்டுபோய் விடுகிறான். அதற்கு ஏற்கனவே ஒ#2992;ு நஷ்டம் உண்டாகியிருக்கிறது, அதற்கு pay பண்ண வேண்டியதாகி விடுகிறது. சம்பாத்தியமே கொஞ்சம்தான், அதைக் கொண்டுவந்து ஏதாவது பண்ணலாம் என்று பார்த்தால் சாபம் அதைச் செய்யவிடாமல் பண்ணுகிறது. ஏற்கனவே minus-இல் போய்க் கொண்டிருக்கிறது, இப்போது இன்னும் minus-இல் போகிறது. அப்படி நடக்கிறது.

திராட்சத்தோட்டங்களை நாட்டிப்பயிரிடுவாய், ஆனாலும் நீ திராட்சரசம் குடிப்பதும் இல்லை, திராட்சப்பழங்களைச் சேர்ப்பதும் இல்லை; பூச்சி அதைத் தின்று போடும் (உபாகமம் 28:39).

நடுவதும் பயிரிடுவதும் நாம் தான். ஆனால் நாம் குடிப்பதும் இல்லை, சேர்ப்பதும் இல்லை,  புசிப்பதும் இல்லை, பூச்சி அதைத் தின்னும்.

ஒலிவமரங்கள் உன் எல்லைகளிலெங்கும் இருக்கும், ஆனாலும் அதின் எண்ணெயை நீ பூசிக்கொள்வதில்லை; உன் ஒலிவமரத்தின் பிஞ்சுகள் உதிர்ந்துபோம். நீ குமாரரையும் குமாரத்திகளையும் பெறுவாய், ஆனாலும் அவர்கள் உன்னோடேகூட இரார்கள்; அவர்கள் சிறைப்பட்டுப்போவார்கள். உன் மரங்களெல்லாவற்றையும் உன் நிலத்தின் கனிகளையும் விட்டில் பட்சித்துப்போடும். உன் நடுவிலிருக்கிற அந்நியன் உனக்கு மேற்பட்டு மேன்மேலும் உயர்ந்திருப்பான்; நீ மிகவும் தாழ்த்தப்பட்டுப்போவாய். அவன் உன்னிடத்தில் கடன்படான்; நீ அவனிடத்தில் கடன்படுவாய்; அவன் தலையாயிருப்பான், நீ வாலாயிருப்பாய் (உபாகமம் 28:40-44).

இதை வாசிக்கும்போதே எவ்வளவு பயங்கரமாக இருக்கிறது என்று பாருங்கள். ஆகவே இங்கு இருக்கிற ஒருவர் கூட தாழ்ச்சியையும், வறுமையையும், இல்லாமையையும், இப்படிப்பட்ட கஷ்ட, நஷ்டங்களையும் மேன்மைப்படுத்தக்கூடாது. இதை தேவனுடைய ஆசீர்வாதம் என்றோ, அவர் அனுப்பின ஒரு நன்மை என்றோ நாம் எண்ணவே கூடாது. அவர் இதையெல்லாம் அனுப்புவதே கிடையாது. ஆக, வேதவசனம் சாபத்தைப் பற்றி எப்படி போதிக்கிறது என்பதை சற்று கவனியுங்கள். அது எவ்வளவு பெரிய கஷ்டத்தையும், நஷ்டத்தையும், தோல்வியையும், இழப்பையும் வாழ்க்கையில் ஏற்படுத்துகிறது என்பதை கவனிக்க வேண்டும்.

உபாகமம் புத்தகத்தில் சொல்லப்பட்டிருப்பது போலவே லேவியராகமம் புத்தகத்திலும் சில வசனங்கள் வருகின்றன. 14-ஆம் வசனத்தைக் கவனியுங்கள்.

நீங்கள் எனக்குச் செவிகொடாமலும், இந்தக் கற்பனைகள் எல்லாவற்றின்படி செய்யாமலும் (லேவியராகமம் 26:14).

எல்லாமே இப்படித்தான் ஆரம்பிக்கிறது. 19, 20-ஆம் வசனங்களைக் கவனியுங்கள்.

உங்கள் வல்லமையின் பெருமையை முறித்து, உங்கள் வானத்தை இரும்பைப்போலவும், உங்கள் பூமியை வெண்கலத்தைப்போலவும் ஆக்குவேன். உங்கள் பெலன் விருதாவிலே செலவழியும்; உங்கள் தேசம் தன் பலனையும், தேசத்தின் மரங்கள் தங்கள் கனிகளையும் கொடுக்கமாட்டாது (லேவியராகமம் 26:19, 20).

இந்த வசனங்களும் சாபத்தை சொல்லுகின்றன. 26-ஆம் வசனத்தைக் கவனியுங்கள்.

உங்கள் அப்பம் என்னும் ஆதரவுகோலை நான் முறித்துப்போடும்போது, பத்து ஸ்திரீகள் ஒரே அடுப்பில் உங்கள் அப்பத்தைச் சுட்டு, அதைத் திரும்ப உங்களுக்கு நிறுத்துக்கொடுப்பார்கள்; நீங்கள் சாப்பிட்டும் திருப்தியடையமாட்டீர்கள் (லேவியராகமம் 26:26).

எப்படிப்பட்ட நிலைமை என்று பாருங்கள்! சாப்பிட்டும் திருப்தி கிடையாது. லேவியராகமம் 26:3-ஆம் வசனத்தைக் கவனியுங்கள். இது உபாகமம் 28:1-14 வசனங்கள் போன்றே ஆசீர்வாதத்தைப் பற்றி இருக்கும்.

நீங்கள் என் கட்டளைகளின்படி நடந்து, என் கற்பனைகளைக் கைக்கொண்டு, அவைகளின்படி செய்தால், நான் ஏற்ற காலத்தில் உங்களுக்கு மழைபெய்யப்பண்ணுவேன்; பூமி தன் பலனையும், வெளியிலுள்ள மரங்கள் தங்கள் கனியையும் கொடுக்கும். திராட்சப்பழம் பறிக்குங்காலம்வரைக்கும் போரடிப்புக்காலம் இருக்கும்; விதைப்புக்காலம் வரைக்கும் திராட்சப்பழம் பறிக்குங்காலம் இருக்கும்; நீங்கள் உங்கள் அப்பத்தைத் திருப்தியாகச் சாப்பிட்டு, உங்கள் தேசத்தில் சுகமாய்க் குடியிருப்பீர்கள் (லேவியராகமம் 26:3-5).

அறுவடை முடிவதற்குள் விதைப்பின் காலம் ஆரம்பித்து விடுமாம். அப்படியென்றால் அறுவடை அவ்வளவு அதிகமாக இருக்கிறது. அறுத்துக்கொண்டே இருக்கிறோம், இன்னும் அறுவடை முடியவில்லை, அப்படி விளைந்திருக்கிறது. எந்த அளவிற்கு விளைந்திருக்கிறது? இதை அறுத்து முடிப்பதற்குள் விதைக்கும் காலம் வந்து விடுகிறது. இது தாங்க முடியாத நிறைவு. இதுதான் ஆசீர்வாதம். வெற்றியை உண்டாக்குகிற சக்தி எப்படி வேலை செய்கிறது என்று பாருங்கள்!

தேசத்தில் சமாதானம் கட்டளையிடுவேன்; தத்தளிக்கப்பண்ணுவார் இல்லாமல் படுத்துக்கொள்வீர்கள்; துஷ்ட மிருகங்களைத் தேசத்தில் இராதபடிக்கு ஒழியப்பண்ணுவேன்; பட்டயம் உங்கள் தேசத்தில் உலாவுவதில்லை. உங்கள் சத்துருக்களைத் துரத்துவீர்கள்; அவர்கள் உங்கள் முன்பாகப் பட்டயத்தால் விழுவார்கள். உங்களில் ஐந்துபேர் நூறுபேரைத் துரத்துவார்கள்; உங்களில் நூறுபேர் பதினாயிரம்பேரைத் துரத்துவார்கள்; உங்கள் சத்துருக்கள் உங்களுக்கு முன்பாகப் பட்டயத்தால் விழுவார்கள். நான் உங்கள்மேல் கண்ணோக்கமாயிருந்து, உங்களைப் பலுகவும் பெருகவும்பண்ணி, உங்களோடே என் உடன்படிக்கையைத் திடப்படுத்துவேன். போன வருஷத்துப் பழைய தானியத்தைச் சாப்பிட்டு, புதிய தானியத்துக்கு இடமுண்டாகும்படி, பழையதை விலக்குவீர்கள்(லேவியராகமம் 26:6-10).

புதியதை வைப்பதற்கு இடம் இல்லாததால் பழையதை வேண்டாம் என்று சொல்லிவிடுவீர்கள் என்கிறார். பழையதில் எந்தக் குறையும் இல்லை. அதை சாப்பிட்டு முடிப்பதற்குள் புதியது வந்துவிடுகிறது. அடிப்பானையில் சுரண்டுகிற வேலையே கிடையாது, எல்லாம் நிறைவாக இருக்கும். ஆசீர்வாதம் எப்படி இருக்கிறது என்று பாருங்கள்!

பழைய ஏற்பாடு முழுக்க தேவனுடைய வார்த்தையைக் கேட்டு, அதற்கு செவிகொடுத்து, அதன்படி செய்யும்போது இப்படி ஆசீர்வதிக்கப்படுவாய் என்றும், அதன்படி செய்யவில்லை என்றால் சாபம் வந்துவிடும் என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. நீ அதன்படி செய்தால் உனக்கு ஆசீர்வாதம் உண்டாகும் என்று சொல்லுகிறார்கள். இதை வேண்டுமென்றே சொல்லுகிறார்கள். ஏனென்றால் கர்த்தர் கொடுத்த கட்டளைகளை எல்லாம் செய்ய முயற்சி செய்தால் ஒருவராலும் அதைச் செய்ய முடியாது. தேவன் பத்து கற்பனைகளைக் கொடுத்தார். அதைச் செய்து அதன் மூலமாக பிழைப்பதற்காக அதைக் கொடுக்கவில்லை. அதைச் செய்து, அதைச் செய்ய முடியாது என்பதை கண்டுகொண்டு, ஆண்டவரை நோக்கி, கதறி அழுது, ஆண்டவரே, என்னைக் காப்பாற்றும், என்னை இரட்சியும், நான் பாவி, என்னுடைய பாவங்களை மன்னியும், என் மேல் இரக்கமாயிரும் என்று கூப்பிடுகிற நிலைக்கு கொண்டுவருவதற்காகத்தான் பத்து கற்பனைகளைக் கொடுத்தாரே ஒழிய, நான் இதை செய்து காண்பித்து விடுகிறேன், நான் champion, இதை சரியாக செய்து விடுகிறேன் என்பதற்காக அல்ல. எந்த champion-ம் பத்து கற்பனைகளையும் செய்ததில்லை. எல்லாரும் பாவஞ்செய்து ஏகமாய்க் கெட்டுப்போனார்கள். ஒரு மனுஷன் கூட அதைச் செய்ததில்லை. ஆகவேதான் கலாத்தியர் நிருபத்தில், நியாயப்பிரமாணத்தினால் ஒருவனும் நீதிமானாக்கப்படுகிறதில்லை என்று சொல்லியிருக்கிறது (கலாத்தியர் 3:11). 2 இராஜாக்கள் 22-ஆம் அதிகாரம் 11-ஆம் வசனத்தில் வாசித்துப் பார்த்தால், அங்கு யோசியா என்று ஒரு ராஜா இருந்தான். அவனிடம் நியாயப்பிரமாணத்தைக் கொண்டுவந்து வாசித்தார்களாம். அப்போது அவன் வஸ்திரத்தை கிழித்துக்கொண்டு கதறி அழுகிறான். ஜனங்களைக் கூப்பிட்டு, தீர்க்கதரியாயிருக்கிற பெண்ணிடம் போய், என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கேளுங்கள் என்கிறான். நியாயப்பிரமாணத்தில் இப்படிச் சொல்லியிருக்கிறதே, இதைச் செய்யாவிட்டால் சாபம் வரும் என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. நாம் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கேளுங்கள் என்கிறான். ஏன் அவன் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கேட்க வேண்டும்? ஏன் அவனால் அதைச் செய்ய முடியாதா? அதைச் செய்ய முடியாது என்பதால் தான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கேளுங்கள் என்கிறான். ஐயோ, ஒருவனாலும் செய்ய முடியாதே, ராஜாவாகிய என்னாலேயே இதைச் செய்ய முடியவில்லையே, என்ன செய்வது, தீர்க்கதரிசியாயிருக்கிற அந்தப் பெண்ணிடம் கேளுங்கள், கர்த்தரிடம் கேட்டு சொல்லச் சொல்லுங்கள், எவராலும் இதைச் செய்ய முடியவில்லையே என்கிறான். அந்த தீர்க்கதரிசியாயிருக்கிற பெண்ணிடம் போய் கேட்கிறார்கள், அதற்கு கர்த்தர் சொல்லும் பதிலை 19, 20 வசனங்களை வாசித்துப் பார்த்தீர்கள் என்றால், தீர்க்கதரிசிப் பெண் கர்த்தர் சொல்லுகிறார் என்று இப்படியாகச் சொல்லுகிறார்: நீ ஒருவன் தான் சரியாக மனந்திரும்புகிறவன், நீ ஒருவன் தான் நியாயப்பிரமாணத்தைப் புரிந்துகொண்டு, அதைச் செய்ய முடியாது என்கிற முடிவுக்கு வந்து, உன்னுடைய இருதயத்தை எனக்கு முன்பாக வந்து தாழ்த்தி, கர்த்தாவே, என்னைக் காப்பாற்றும், என்னை மன்னியும் கேட்டவன், ஆகவே நான் உன்னை மன்னிக்கிறேன், நீ வாழ்ந்திருப்பாய், நீ மரிக்கும்போது மற்றவர்களைப் போல அல்ல, நிம்மதியாக மரிப்பாய் என்கிறார். தேசம் முழுக்க கர்த்தரிடம் மனந்திரும்பியிருந்தால் அத்தனை பேருக்கும் அது கிடைத்திருக்கும் அல்லவா! அதற்காகத்தானே தேவன் நியாயப்பிரமாணத்தைக் கொடுத்திருக்கிறார். அதை இரட்சிக்கிறதற்கு கொடுக்கவில்லை, பாவத்தை உணர்ந்து அவரிடத்தில் திரும்புவதற்கும், அவருடைய இரக்கத்தை நாடுகிறதற்கும், தன்னைத் தாழ்த்தி அவரிடத்தில் மன்னிப்பைக் கேட்பதற்கும் தான் நியாயப்பிரமாணத்தைக் கொடுத்தாரே ஒழிய, எவரையும் நீதிமானாக்குவதற்காக அல்ல.

புதிய ஏற்பாட்டில் அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் ரோமர் 4-ஆம் அதிகாரத்தில் இதே காரியத்தை விவாதிக்கிறார். விசுவாசத்தினால் தான் இரட்சிப்பைப் பெற முடியும் என்பதைச் சொல்லுகிறார். அவர் இதை யூதர்களுக்காக சொல்லுகிறார். ஏனென்றால் அவர்கள், பத்து கற்பனையை செய்துவிட்டால் போதும், நான் பிழைத்துக்கொள்வேன் என்று எண்ணுகிறார்கள். தேவன் பத்து கற்பனையை அவர்களிடம் கொடுத்தபோது, இதைச் செய்தால் பிழைத்துக்கொள்வீர்கள் என்றார். அவர்கள், நாம் இதைச் செய்யலாம் என்று எண்ணிக்கொண்டார்கள். தேவன் ஏன் அப்படிச் சொன்னார் என்றால், அவர்களுக்குள் ஒரு frustration-ஐ உண்டாக்குவதற்காக அப்படிச் சொன்னார். செய்தால் பிழைத்துக்கொள்வீர்கள் என்று சொன்னால் அவர்கள் அதை serious-ஆக முயற்சி எடுப்பார்கள். அப்போது அதைச் செய்ய முடியவில்லையே என்று புத்தி வரும். அதற்காகத்தான் கொடுத்தாரே ஒழிய, செய்யலாம் என்பதற்காக கொடுக்கவில்லை. அநேகருக்கு இது விளங்குவதில்லை. இதை நன்றாக விளங்கிக்கொள்ளுங்கள். பவுல், யூதர்கள் தவறு செய்துவிட்டார்கள், பத்து கற்பனைகளைச் செய்தே பிழைத்துக் கொள்ளலாம் என்று எண்ணுகிறார்கள். அவர்களால் இதைச் செய்ய முடியாது. விசுவாசத்தினால் தான் மனுஷன் நீதிமானாவான் என்று சொல்லுகிறார்.

அப்படியானால், நம்முடைய தகப்பனாகிய ஆபிரகாம் மாம்சத்தின்படி என்னத்தைக் கண்டடைந்தான் என்று சொல்லுவோம்? ஆபிரகாம் கிரியைகளினாலே நீதிமானாக்கப்பட்டானாகில் மேன்மைபாராட்ட அவனுக்கு ஏதுவுண்டு; ஆகிலும் தேவனுக்கு முன்பாக மேன்மைபாராட்ட ஏதுவில்லை. வேதவாக்கியம் என்ன சொல்லுகிறது? ஆபிரகாம் தேவனை விசுவாசித்தான், அது அவனுக்கு நீதியாக எண்ணப்பட்டது என்று சொல்லுகிறது (ரோமர் 4:1-3).

ஆசீர்வாதம் எப்படி வருகிறது என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் இதை வாசிக்கிறேன். அநேகர், நான் நல்லவனாக இருந்தால் எனக்கு ஆசீர்வாதம் உண்டாகும் என்று எண்ணலாம். கிடையாது. ஆசீர்வாதம் எப்படி வருகிறது என்பதை கவனியுங்கள். ஆபிரகாம் எப்படி நீதியைப் பெற்றான்? அவன் தேவனை விசுவாசித்தான், அது அவனுக்கு நீதியாக எண்ணப்பட்டது. அவன் நல்லவனாக இருந்ததினாலா? தன் பக்கத்து வீட்டாரை விட சிறந்தவனாக இருந்ததினாலா? கிடையாது. அந்த கணக்கின்படி பார்த்தால் ஒருவர் கூட ஆசீர்வதிக்கப்பட முடியாது. நீங்கள் perfect-ஆக இருந்தால் தான் உங்களுக்கு ஆசீர்வாதம் வரும் என்றால் ஆசீர்வாதம் வருவதற்கு சாத்தியமே இல்லை. உங்களுக்கு எந்த ஆசீர்வாதமும் வரவே முடியாது. இன்னும் சொல்லப்போனால், சாபம் நிச்சயமாக வரும். அதுதான் பயங்கரம். இன்றைக்கு சபையிலிருந்து செல்லும்போது, ஐயோ, தொலைந்தோம் என்று சட்டையைக் கிழித்துக்கொண்டு செல்ல வேண்டியதுதான். ஆனால் எவரும் சட்டை கிழித்துக்கொண்டு கதறப்போவதில்லை. ஏனென்றால் நாம் கர்த்தருடைய கிருபையை நம்பி வந்திருக்கிறோம். நம்முடைய முகத்தை கர்த்தரை நோக்கி திருப்பிவிட்டோம். ஆண்டவரே, நான் பாவி, என்னுடைய பாவங்களை மன்னியும், என் மேல் கிருபையாயிரும், என்னை ஏற்றுக்கொள்ளும், என்னை கழுவி சுத்திகரியும், பாவத்தை ஜெயிக்க உம்முடைய வல்லமையையும், கிருபையையும் எனக்குத் தாரும், நீர் தராமல் நான் ஜெயிக்க முடியாது, நான் இப்போது இருக்கிறவண்ணம் இதையெல்லாம் செய்ய முடியாது என்று சொல்லி வந்தோம். ஆபĬ#3007;ரகாம் அப்படித்தான் வந்தான், அவன் செய்த கிரியைகளினால் அல்ல. நியாயப்பிரமாணம் ஆபிரகாமின் காலத்திற்கு பின்பாக வந்தது. ஆகவேதான் தேவன் ஆபிரகாமை உதாரணமாகச் சொல்லுகிறார். ஆபிரகாமின் காலத்தில் மோசேயினுடைய நியாயப்பிரமாணம் கிடையாதே! மோசே ஆபிரகாமுக்குப் பிறகு பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின் வந்தவர். ஆகவே ஆபிரகாமின் காலத்தில் நியாயப்பிரமாணமே கிடையாது. ஆனால் யூதர்கள் நியாயப்பிரமாணம் நம்மை நீதிமானாக்கும் என்று நம்புகிறார்கள். அது எப்படி நீதிமானாக்கும்? ஆபிரகாம் எப்படி நீதிமானானான்? அவன் நியாயப்பிரமாணத்திற்கு முன்பாகவே வாழ்ந்தானே என்று பவுல் சொல்லுகிறார்.

இரண்டாவது உதாரணம் நியாயப்பிரமாணத்திற்குக் கீழே வாழ்ந்த தாவீது.

அந்தப்படி, கிரியைகளில்லாமல் தேவனாலே நீதிமானென்றெண்ணப்படுகிற மனுஷனுடைய பாக்கியத்தைக் காண்பிக்கும் பொருட்டு; எவர்களுடைய அக்கிரமங்கள் மன்னிக்கப்பட்டதோ, எவர்களுடைய பாவங்கள் மூடப்பட்டதோ, அவர்கள் பாக்கியவான்கள். எவனுடைய பாவத்தைக் கர்த்தர் எண்ணாதிருக்கிறாரோ, அவன் பாக்கியவான் என்று தாவீது சொல்லியிருக்கிறான் (ரோமர் 4:6-8).               

தாவீது காலத்தில் எல்லா கட்டளைகளும் இருந்தது. ஆனால் அதையெல்லாம் சரியாகச் செய்ததினால் அவன் நீதிமானாகவில்லை. இன்னும் சொல்லப்போனால், அவன் பெரிய தவறு செய்திருக்கிறான். ஆனால் எப்படி நீதிமானாவது என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான். எவர்களுடைய அக்கிரமங்கள் மன்னிக்கப்பட்டதோ, எவர்களுடைய பாவங்கள் மூடப்பட்டதோ, அவர்கள் பாக்கியவான்கள். எவனுடைய பாவத்தைக் கர்த்தர் எண்ணாதிருக்கிறாரோ, அவன் பாக்கியவான் என்கிற இந்த ஒரு வழிதான் இருக்கிறது. இந்த ஒரு வழியில்தான் கர்த்தரிடம் வரமுடியும் என்று எண்ணி வருகிறான். அவன் அவ்வளவு பெரிய பாவத்தைச் செய்த பிறகும் அவனுடைய வாழ்க்கை திரும்ப சீராகி, அற்புதமான ஆசீர்வாதத்தைப் பெறுகிறான். கர்த்தரால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டு முதிர் வயது வரைக்கும் நன்றாக வாழ்கிறான்.

ஆசீர்வாதம் எப்படி வருகிறது? ஆகவேதான் கலாத்தியர் 3-ஆம் அதிகாரம் 7-ஆம் வசனத்திலிருந்து வாசிப்பது மிகவும் முக்கியம். விசுவாசத்தினால் தான் ஆசீர்வாதம் வருகிறது. சிலர், தாங்கள் எவ்வளவு நல்லவர்கள், பூரணர்கள் (perfection) என்று தங்களுடைய கிரியையை நம்பியிருக்கிறார்கள். அதனால் அவர்களுக்கு ஆசீர்வாதம் வருவதே மிகவும் கடினமாகி விடுகிறது. ஏனென்றால் இவர்களுடைய பூரணத்தை வைத்து ஆசீர்வாதம் வரவே வராது. இன்னும் சொல்லப்போனால் நான் முன்பே சொன்னது போல சாபம் நிச்சயமாக வரும். ஆகவே உங்களுடைய கிரியையை விட்டுத் தள்ளுங்கள். நற்கிரியை செய்ய வேண்டாம் என்று நான் சொல்லவில்லை. முதலில் ஒரு காரியத்தைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். நம்மால் நற்கிரியை செய்ய முடியாது, நாம் பாவி, நம்மால் முடியாது என்பதால் தான் கர்த்தரிடத்தில் இரக்கத்தைக் கேட்கிறோம், அவர் நம்மை இரட்சிக்கட்டும். இரட்சித்த பிறகு ஆபிரகாமுக்கே இல்லாத பாக்கியமெல்லாம் நமக்கு கிடைக்கிறது. நாம் புதுசிருஷ்டியாகிறோம், புதிய சுபாவம் நமக்கு உண்டாயிருக்கிறது, ஆவியானவர் நமக்குள் வந்து வாசம்பண்ணுகிறார், கர்த்தருடைய வார்த்தை நமக்குக் கொடுக்கப்படுகிறது, பாவத்தை ஜெயிக்க தேவனுடைய வார்த்தையும், ஆவியானவரும் நமக்கு உதவி செய்கிறார்கள். நாம் தேவனிடம் வரும்போது, நம்முடைய நீதி அல்ல, நாம் எவ்வளவு சரியானவர்கள், எவ்வளவு பூரணமானவர்கள் என்பதல்ல. தேவனுடைய நீதி இலவசமாய் நமக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. அந்த நீதியைக் கொண்டுவருகிறோம். இது மனதில் பதிந்து விட்டால் ஆசீர்வாதம் நிச்சயம். எவராவது, உங்களைப் பற்றிய பத்து தவறாவது நான் சொல்லுகிறேன் என்று சொன்னால், தாராளமாக சொல்லட்டும். ஆனால் பரலோகம் அதை கேட்காது. பரலோகம் தேவனுடைய நீதியைப் பார்க்கிறது. அதினிமித்தம் நாம் ஆசீர்வதிக்கப்படுகிறோம். இதிலே நாம் கவனிக்க வேண்டிய ஒரு காரியம் இருக்கிறது. நமக்குக் கிடைத்திருக்கிற பாவமன்னிப்பு, புதுசிருஷ்டிப்பு, புது சுபாவம் இவையெல்லாம் எந்த பத்து கற்பனைகளை முன்பு நம்மால் செய்ய முடியாமல் இருந்ததோ, அதை செய்யக்கூடியவர்களாக நம்மை மாற்றுகிறது. இதை சரியாக கேட்க வேண்டும். ஏனென்றால், கற்பனைகளை செய்ய வேண்டாம், அதை செய்ய முயற்சிபண்ணாதே என்று நான் சொல்லிவிட்டேன் என்று சொல்லாதீர்கள். நான் என்ன சொல்லுகிறேன் என்பதை கவனியுங்கள். இரட்சிக்கப்படுவதற்கு முன் அதையெல்லாம் நம்மால் செய்ய முடியாது. அதைச் செய்தால் தான் இரட்சிப்பு என்றால் இரட்சிப்பே வர முடியாது. ஆனால் இரட்சிக்கப்பட்ட பிறகு அதையெல்லாம் செய்யக்கூடியவர்களாக நாம் மாறுகிறோம். முடியாது என்று இருந்தது இப்போது முடிகிறது. வெற்றி வாழ்க்கை வாழ முடிகிறது. அப்படியென்றால் ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதம் நம்முடையதாய் இருக்கிறது. ஆபிரகாம் கிரியைகளினால் அல்ல, விசுவாசத்தினாலே நீதிமானானான். நாம் விசுவாசத்தினால் தான் நீதிமானாகிறோம், தேவனுடைய ஆசீர்வாதத்தைப் பெறுகிறோம். விசுவாசம் எல்லா தேவ ஆசீர்வாதங்களையும் நமக்கு கொண்டுவந்து தருகிறது. கர்த்தர் எல்லாவற்றையும் செய்து முடித்துவிட்டார், நாம் விசுவாசிக்க வேண்டும். ஆசீர்வாதம் நம்முடையது. ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதத்தை நமக்குத் தரும்படியாக இயேசு சிலுவையில் சாபமாகி மரித்தார். நாம் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்களாக மாறியிருக்கிறோம். கிறிஸ்துவுக்குள் நாம் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள். ஆகவே, வேலைக்குப் போகும்போது ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள் போவது போல் போக வேண்டும். நான் போனால் வாசல் திறக்கும், நடக்காதது கூட நடக்கும் என்று நம்ப வேண்டும். ஏனென்றால் வாசலைத் திறக்க வைக்கிற, அற்புதங்களை நடப்பிக்கிற, தோல்வியையெல்லாம் ஜெயமாக மாற்றுகிற சக்தி உள்ளே இருக்கிறது.      

Similar Topics

Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency