0 item - ₹0.00

விசுவாச வாழ்க்கை (பாகம் 15) - நம்முடைய எல்லா தேவைகளையும் சந்திக்க கூடிய விசுவாசம்

Sunday Tamil Service - 28 OCT 18

Transcript

"விசுவாசத்தினாலே நாம் உலகங்கள் தேவனுடைய வார்த்தையினால் உண்டாக்கப்பட்டதென்றும், இவ்விதமாய், காணப்படுகிறவைகள் தோன்றப்படுகிறவைகளால் உண்டாகவில்லையென்றும் அறிந்திருக்கிறோம்" (எபிரெயர் 11:3).



கடந்த பல வாரங்களாக எபிரெயர் 11-ஆம் அதிகாரத்திலிருந்து விசுவாசத்தைக் குறித்து போதித்து வருகிறோம். இது விசுவாசத்தைக் குறித்து போதிக்கிற முக்கிய பகுதி. எபிரெயர் 11-ஆம் அதிகாரம் என்றாலே விசுவாசத்தைக் குறித்த பகுதி என்று நாம் அறிந்திருக்கிறோம். இந்தப் பகுதியில் முதல் மூன்று வசனங்கள் நிறைய உபதேசங்களால் நிறைந்திருக்கிறது. அதன்பிறகு அநேக உதாரணங்கள் வருகிறது. உதாரணங்களும் முக்கியம். ஆனால் அந்த உதாரணங்கள் எல்லாம் இந்த உபதேசத்தின் அடிப்படையிலே இந்த விசுவாசத்தை எடுத்துக்காட்டுகிற உதாரணங்கள். அதற்குள் செல்வதற்கு முன் இதை நன்றாக படிக்க வேண்டியதாய் இருக்கிறது. அதாவது, பழைய ஏற்பாடு மற்றும் புதிய ஏற்பாடு எல்லாவற்றிலும் விசுவாசத்தைக் குறித்து போதிக்கப்பட்டிருக்கிற அத்தனை காரியங்களையும் ஒருங்கிணைத்து தான் இது எழுதப்பட்டிருக்கிறது. ஆகவே இது சாராம்சம் (essence) போன்றது. இதை concentrated-ஆக கொடுத்திருக்கிறார்கள். இதை நாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பார்க்க வேண்டும். ஏனென்றால் இது strong essence-ஆக இருக்கிறது. அதை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விளக்க வேண்டியதாய் இருக்கிறது. ஆகவே முதல் வசனத்தைப் பார்த்தோம். அதிலே விசுவாசம் என்றால் என்னஎன்கிற விளக்கத்தைப் பார்த்தோம். விசுவாசம் என்பது நம்பப்படுகிறவைகளின் உறுதியும், காணப்படாதவைகளின் நிச்சயமுமாய் இருக்கிறது என்று வாசித்தோம். அது என்னவென்று சொன்னேன். நம்பிக்கொண்டிருக்கிற காரியங்களைக் குறித்த உறுதி, கண்ணுக்குப் புலப்படாத காரியங்களைக் குறித்த நிச்சயம் என்பதுதான் விசுவாசம் என்பதைக் குறித்து விளக்கிப் போதித்தேன். இரண்டாவது வசனம், "இதினாலே நம் முன்னோர்கள் நற்சாட்சி பெற்றார்கள்" என்று சொல்லுகிறது. இந்த நிருபத்தின் ஆசிரியர் எபிரெயர்களாய் இருந்து கிறிஸ்தவர்களாய் மாறினவர்களுக்கு இதை எழுதுகிறார். அவர்களுடைய முன்னோர்களான ஆபிரகாம், ஈசாக்கு, யாக்கோபு ஆகியோருடைய உதாரணத்தைத்தான் பயன்படுத்துகிறார். அவர்கள் எப்படி விசுவாசத்திற்கு எடுத்துக்காட்டாக வாழ்ந்தார்கள் என்பதைச் சொல்லுகிறார். அவர்கள் மேல் தேவனுக்கு பிடித்த காரியம் அவர்களுடைய விசுவாசம். அவர்கள் எப்படி, எந்த சூழ்நிலையில் விசுவாசித்தார்கள், அதை எப்படி பயன்படுத்தினார்கள் என்பதையெல்லாம் குறித்து பிறகு நாம் உதாரணங்களைப் பார்க்கும்போது பார்ப்போம்.


3-ஆம் வசனம் உபதேசங்களால் நிறைந்த வசனம். ஏனென்றால் அங்கு statement வேறு மாதிரி உள்ளது. "விசுவாசத்தினாலே நாம் உலகங்கள் தேவனுடைய வார்த்தையினால் உண்டாக்கப்பட்டதென்றும், இவ்விதமாய், காணப்படுகிறவைகள் தோன்றப்படுகிறவைகளால் உண்டாகவில்லையென்றும் அறிந்திருக்கிறோம்"என்று சொல்லப்படுகிறது. இது மிகவும் weighty statement-ஆக இருக்கிறது. முதலில் இதனுடைய அர்த்தத்தை புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்று சொன்னேன். அநேகர், "உலகங்கள் தேவனுடைய வார்த்தையால் உண்டாக்கப்பட்டது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள விசுவாசம் உதவுகிறது என்று இந்த வசனம் சொல்லுகிறது" என்கிறார்கள். இன்னும் சிலர், "கிடையாது, வெறும் புரிந்துகொள்வதற்கு விசுவாசம் உதவுகிறது என்று சொல்லியிருந்தால் அது மிகவும் கொஞ்சமாகத்தான் சொல்லுகிறதே ஒழிய, விசுவாசத்தைப் பற்றி பெரிதாக சொல்லவில்லை"என்று சொல்லுகிறார்கள். இந்த வசனம் தொடங்கிஇதற்கு பிறகு வரும் அநேக வசனங்கள் 'விசுவாசத்தினாலே' என்று ஆரம்பிக்கிறது. ஒவ்வொரு முறையும் 'விசுவாசத்தினாலே'என்று வரும்போது அதைத் தொடர்ந்து அவர்கள் பெரிய காரியத்தைச் செய்தார்கள்என்று பார்க்கிறோம். விசுவாசத்தினாலே அவர்கள் செய்த பெரிய காரியங்களை சொல்லுவதற்காகத்தான் 'விசுவாசத்தினாலே'என்கிற வார்த்தை பயன்படுகிறது. விசுவாசத்தை மேன்மைப்படுத்தி, விசுவாசத்தினாலே இப்படிச் செய்தார்கள் என்பதைச் சொல்லுவதற்காகத்தான் இந்த வார்த்தை பயன்படுத்தப்படுகிறது. அந்த விதத்திலே இந்த வசனத்திலும் 'விசுவாசத்தினாலே'என்பதை யோசித்துப் பார்த்தால், விசுவாசத்தினாலே நாம் உலகங்கள் தேவனுடைய வார்த்தையினால் உண்டாக்கப்பட்டது என்று அதோடு நிறுத்தினாலே நன்கு விளங்கும்.


விசுவாசம் தான் உலகத்தை உண்டாக்கினது, விசுவாசம் என்பது ஒரு மாபெரும் ஆவிக்குரிய சக்தி. இந்த மாபெரும் ஆவிக்குரிய சக்தியாகிய விசுவாசத்தைக் கொண்டுதான் தேவன் உலகத்தை உண்டாக்கினார் என்று context-லிருந்து இதை வியாக்கியானம் செய்து காண்பித்தேன். இங்கு context மட்டுமல்ல, வேதவசனத்தில் மற்ற இடங்களில் பார்த்தீர்கள் என்றால்அதுதான் உண்மை என்பது விளங்குகிறது. ஆதியாகமம் 1-இல் தேவன் சொல்லி சொல்லி உண்டாக்குகிறார். அவர் தம்முடைய வார்த்தையால் தான் உலகத்தை உண்டாக்கினார். தம்முடைய வல்லமையை வார்த்தையின் மூலமாக release பண்ணுகிறார். வார்த்தையை சொன்னால் அதில் அவ்வளவு பெரிய வல்லமை இருக்கிறது. அது உலகங்களை உண்டாக்கினது. அதை 1-ஆம் அதிகாரத்தில் பார்க்கிறோம். அப்படி சொல்லி சொல்லி உண்டாக்கினவர் தான் மாற்கு 11-ஆம் அதிகாரத்தில், "எவனாகிலும் இந்த மலையைப் பார்த்து: நீ பெயர்ந்து, சமுத்திரத்திலே தள்ளுண்டுபோ என்று சொல்லி, தான் சொன்னபடியே நடக்கும் என்று தன் இருதயத்தில் சந்தேகப்படாமல் விசுவாசித்தால், அவன் சொன்னபடியே ஆகும் என்று மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்"என்கிறார். லூக்கா 17:5-இல், "கடுகுவிதையளவு விசுவாசம் உங்களுக்கு உண்டாயிருந்தால், நீங்கள் இந்தக் காட்டத்திமரத்தை நோக்கி: நீ வேரோடே பிடுங்குண்டு கடலிலே நடப்படுவாயாக என்று சொல்ல, அது உங்களுக்குக் கீழ்ப்படியும்"என்கிறார். அங்கு "மலையைப் பார்த்து சமுத்திரத்திலே தள்ளுண்டு போ என்று சொன்னால்அது தள்ளுண்டு போகும்"என்கிறார். இங்கு வெளிப்படையாகவே அந்த வார்த்தையை பயன்படுத்தி விடுகிறார். மரம் உனக்கு கீழ்ப்படியும் என்கிறார். எப்படி மலை, மரம் இவையெல்லாம்கீழ்ப்படிய முடியும்?மனுஷனுடைய வார்த்தைக்கு அவ்வளவு பெரிய வல்லமை இருக்கிறதா?ஆம், அவைகள் கீழ்ப்படிய முடியும். ஏனென்றால் தேவன் மனுஷனை தம்முடைய சாயலின்படி உண்டாக்கி விட்டார். எல்லாவற்றையும் சொல்லி சொல்லி உண்டாக்கினவர், மனுஷனுடைய நாவிலே அதிகாரத்தை வைத்துவிட்டார். வார்த்தைகளை அவனுக்கு கொடுக்கிறார். அவன் அந்த வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தும்போது அந்த வார்த்தையிலும் அதிகாரம் உண்டு என்பதைத்தான் வேதவசனம் போதிக்கிறது. இதையெல்லாம் பார்க்கும்போது 11:3-ஆம் வசனம் இப்படித்தான் வியாக்கியானம் செய்யப்பட வேண்டும் என்பது விளங்குகிறது. உலகங்கள் தேவனுடைய வார்த்தையினாலே விசுவாசத்தைக் கொண்டு உண்டாக்கப்பட்டது. ஆக விசுவாசம், இந்த உலகங்களை உண்டாக்கின மாபெரும் ஆவிக்குரிய சக்தி என்கிறார். ஏன் இதைச் சொல்லுகிறார்?அவர் இன்னும் அதை வலியுறுத்தி, இவ்விதமாய் நாம் பார்க்கிற எல்லாமே, பார்க்கிற காரியங்களிலிருந்து உண்டாகவில்லை. இவை காணப்படாத ஒன்றிலிருந்து உண்டாயிற்று. அது என்ன?அதுதான் விசுவாசம். அது ஆவிக்குரிய உலகத்தின் சக்தி என்பதை நாம் பார்த்தோம்.



இன்றைக்கு இன்னும் ஒரு படி அதிகமாகச் சென்று இன்னொரு காரியத்தை சொல்லப்போகிறேன். ஏன் அவர் தேவனுடைய வார்த்தையினால் விசுவாசத்தைக் கொண்டு உலகங்களை உண்டாக்கினார் என்று சொல்லுகிறார்?தேவன்விசுவாசத்தினாலே தம்முடைய வார்த்தையைக் கொண்டு உலகத்தை சிருஷ்டித்தது மட்டுமல்ல, இந்த பூமியில் நமக்கு இருக்கிற அத்தனை தேவைகளையும் விசுவாசத்தினாலே தம்முடைய வார்த்தையைக் கொண்டுசந்திக்கிறார் என்பதைத்தான் இன்றைக்கு காண்பிக்க விரும்புகிறேன். உலகங்களை சிருஷ்டித்த வார்த்தையை இன்றைக்கு தேவன் நம்முடைய கைகளில் வேதாகமமாக கொடுத்துவிட்டார். இதை ஏன் நாம் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று சொன்னார்?இதில் இருக்கிற வார்த்தைகள் உலகத்தை சிருஷ்டித்த வார்த்தைகள். இதை நீ வைத்துக்கொள், இரவும் பகலும் தியானி, இதை உள்ளத்தில் இறக்கு என்கிறார். ஏன்?உனக்கு தேவைகள் ஏற்படும்போது உன்னுடைய உலகத்திலே ஒழுங்கின்மை, வெறுமை, இருள் உண்டாகும்போது, பிரச்சனைகள் உண்டாகும்போது, காரியங்கள் தாறுமாறாக போகும்போது என்னுடைய வார்த்தையை எடுத்துக்கொள். நான் வாயினால் சொல்லி, சொல்லி எல்லாவற்றையும் ஆண்டுகொண்டேன். அந்த வார்த்தைகளை உனக்கு பத்திரமாக இதில் வைத்து கொடுத்துவிட்டேன். இதில் என்னுடைய வார்த்தைகள் இருக்கிறது. உன்னுடைய பிரச்சனைகளை மேற்கொள்வதற்கும், ஜெயிப்பதற்கும், ஒன்றுமில்லாமல் ஆக்குவதற்கும், ஒழுங்கின்மையை அகற்றுவதற்கும், வெறுமையை நீக்குவதற்கும், இருளை போக்குவதற்கும் இந்த வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தும்படியாக உனக்கு இதைக் கொடுத்திருக்கிறேன் என்கிறார். ஆக இந்த வார்த்தைகளை நாம் மிகவும் கவனிக்க வேண்டும். இதைக் குறித்த வெளிச்சம் நமக்கு மிகவும் அவசியம். நாம் இதை நன்றாக புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இன்றைக்கு கிறிஸ்தவர்களுக்கு உள்ள பிரச்சனை என்னவென்றால், அவர்களிடம் வேதாகமம் இருக்கிறது, ஆனால் வெளிச்சம் இல்லை. ஒருவர், "ஒரு வீட்டில் ஒரு வேதாகமமாவது இருக்க வேண்டும்" என்றார். அது சரிதான். ஆனால் அவர் வீடு என்றால் ஒரு வேதாகமம் இருக்க வேண்டும் என்கிறார். வேதாகமம் எதற்கு இருக்க வேண்டும் என்பதுதான் அவர்களுக்கு தெரியவில்லை. அதை எப்படி படிக்க வேண்டும், எப்படி தியானிக்க வேண்டும், இரவும் பகலும் அதில் தியானமாய் இருக்கிற மனுஷன் பாக்கியவான், அவன் தோல்வியே பெற முடியாது, வெற்றிதான் பெறுவான் என்பதையெல்லாம் அவர்கள் கவனிப்பதே கிடையாது. இதை இரவும் பகலும் தியானித்தால், இதன்படி நடந்துகொண்டால் நீ உன் வழியை வாய்க்கப்பண்ணுவாய், புத்திமானாய் நடந்துகொள்வாய், நல்ல வெற்றியைப் பெறுவாய் என்று வேதவசனம் சொல்லுவதை எல்லாம் அவர்கள் கவனிப்பது கிடையாது. ஒரு வீடு என்றால் அதில் வேதாகமம் இருந்தால் போதாது. அந்த வேதத்தை நாம் படிக்க வேண்டும், அதற்குள் இருப்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும், அதைக் குறித்த வெளிச்சம் உண்டாக வேண்டும். வேதம், "சத்தியம் உங்களை விடுதலையாக்கும்" என்று சொல்லவில்லை. "சத்தியத்தையும் அறிவீர்கள், சத்தியம் உங்களை விடுதலையாக்கும்" என்று சொல்லுகிறது. ஆக நாம் அறிகிற சத்தியம் தான் நம்மை விடுதலையாக்கும். சத்தியத்தை அறிய வேண்டும் என்றால் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். புரிந்துகொள்வது மிகவும் அவசியம். ஏன் நீங்கள் ஆராதனைக்கு வந்திருக்கிறீர்கள்?ஏன் ஒவ்வொரு வாரமும் ஆர்வமாய் வந்து உட்காருகிறீர்கள்?நீங்கள் வேதத்தை ஏற்கனவே படித்திருக்கிறீர்கள். ஆனால் புரிந்துகொள்ளுதல் வேண்டுமே! புரிந்துகொள்ளுதலை யார் கொடுப்பார்?புரிந்துகொள்ளுதல் இல்லாமல் வாழ்க்கையில் வெற்றி பெற முடியாது. வேதம், "உம்முடைய வசனத்தின் பிரசித்தம் வெளிச்சம் தந்து, பேதைகளை உணர்வுள்ளவர்களாக்கும்"(சங்கீதம் 119:130) என்று சொல்லுகிறது. ஆங்கிலத்தில் NKJV என்கிற மொழிபெயர்ப்பு, "The entrance of Your words gives light;It gives understanding to the simple" என்று மொழிபெயர்க்கிறது. ESV என்கிற மொழிபெயர்ப்பு, "The unfolding of your words gives light;it imparts understanding to the simple"என்று மொழிபெயர்க்கிறது. அதாவது, உம்முடைய வார்த்தையின் அர்த்தம் எனக்கு வெளிப்படுத்தப்படும்போது அது எனக்கு வெளிச்சத்தைக் கொடுக்கிறது. வெளிச்சம் எவ்வளவு முக்கியம் என்று பாருங்கள்.


எபிரெயர் 11:3-ஆம் வசனத்தை மறுபடியும் பார்ப்போம். நம்முடைய தேவைகளை எல்லாம் சந்திக்க இந்த வார்த்தை பயன்படுகிறது என்பதை வெளிச்சம் போட்டு காண்பிக்க விரும்புகிறேன். "விசுவாசத்தினாலே உலகங்கள் தேவனுடைய வார்த்தையினால் உண்டாக்கப்பட்டது" என்று வாசிக்கிறோம். விசுவாசத்தைப் புரிந்துகொள்வது எவ்வளவு கடினம் என்பதை கடந்த வாரம் உங்களுக்குச் சொன்னேன். ஆகவேதான் பயத்தைக் குறித்து பேசினேன். பயத்தைப் புரிந்துகொண்டால் விசுவாசத்தை நன்றாக புரிந்துகொள்ளலாம். பயமும் ஒரு ஆவிக்குரிய சக்திதான். அது காணப்படாத உலகத்தைச் சார்ந்தது. ஆனால் அந்த பயத்தை விழுந்துபோன மனுஷர்கள் ஒவ்வொரு நாளும் அனுபவிக்கிறார்கள். இன்றைக்கு எவராவது பயம் என்றால் என்னவென்றே எனக்கு தெரியாது என்று சொல்ல முடியுமா?அப்படிச் சொல்லுகிற ஆள் எவருமே கிடையாது. என்றைக்காவது ஒருநாள் அவர்கள் பயத்தை அனுபவித்திருக்க வேண்டும். ஒரு குழந்தை பிறக்கும்போது பயம் இல்லாமல் பிறக்கிறது. அது வளரும்போது கற்றுக்கொள்கிற முதல் குணங்களில் ஒன்று பயம். அது இந்த உலகத்திலிருந்து தான் பயத்தை கற்றுக்கொள்கிறது. பயம் என்பது எல்லாருக்கும் அறிமுகமானது. ஆகவேதான் பயத்தைக் குறித்து சொன்னேன். பயத்தைக் குறித்து சொல்லிவிட்டு அதற்கு எதிரானதுதான் விசுவாசம் என்பதை உங்களுக்குச் சொன்னேன். ஜனங்களுக்கு பயம் என்றால் என்னவென்று விளங்குகிறது, ஆனால் விசுவாசம் என்றால் என்னவென்று விளங்கவில்லை. ஆவிக்குரியவர்களுக்கு, இரட்சிக்கப்பட்டவர்களுக்கு, தேவனுடைய பிள்ளைகளாய் இருக்கிறவர்களுக்கு, கண்கள் திறக்கப்பட்டவர்களுக்கு, வெளிச்சம் உள்ளவர்களுக்குத்தான் விசுவாசம் விளங்கும். ஆகவேதான் நான் பயத்தில் ஆரம்பித்து, பிறகு விசுவாசத்திற்கு வருகிறேன். தேவன் ஆவிக்குரிய உலகத்திற்கு அடுத்த காரியங்களை கொண்டுவந்து இந்த பூமியிலேயே செயல்பட வைக்கிறார்.


விதைப்பும் அறுப்பும் என்பது ஆவிக்குரிய பிரமாணம். வேதம், "மோசம்போகாதிருங்கள், தேவன் தம்மைப் பரியாசம்பண்ணவொட்டார்; மனுஷன் எதை விதைக்கிறானோ அதையே அறுப்பான்" (கலாத்தியர் 6:7) என்று சொல்லுகிறது. அவன்நல்ல காரியங்களை விதைத்தால் நல்லவைகளை அறுப்பான், கெட்ட காரியங்களை விதைத்தால் கெட்டவைகளை அறுப்பான் என்று வேதம் சொல்லுகிறது. இது ஒரு ஆவிக்குரிய பிரமாணம். ஆனால் மனுஷன்எதை விதைக்கிறானோ அதை அறுப்பான் என்பது உலகத்திலும் ஒரு பிரமாணம். ஆகவேதான் இயேசு விதைக்கிறவனைக் குறித்துப் பேசுகிறார். விதைக்கிறவன் விதையை விதைக்கப் புறப்பட்டான் என்று பேசி, அதையெல்லாம் பயன்படுத்தி, ஆவிக்குரிய தேவனுடைய ராஜ்யம் எப்படி வேலை செய்கிறது என்பதை காண்பிக்கிறார். அவருக்கு அதைப் போதிக்க வசதியாய் இருக்கிறது. ஏனென்றால் விதைப்பும் அறுப்பும் என்கிற ஆவிக்குரிய பிரமாணத்தை பூலோக பிரமாணமாகவும் தேவன் வைத்திருக்கிறார். இதை ஆவிக்குரிய உலகத்தோடு விட்டு விடாமல் அதை பூலோகத்திற்குள்ளும் நுழைத்துவிட்டிருக்கிறார். ஆகவே ரோமர் 1-ஆம் அதிகாரத்திற்குச் செல்வோம். ரோமர் நிருபம் இதை எப்படிச் சொல்லுகிறது என்பதை கவனியுங்கள். பவுல் ரோமருக்கு எழுதுகிற நிருபத்தில் இதைச் சொல்லுகிறார். உலகத்தில் கூட நாம் பார்க்கும்போது தேவனுடைய காரியங்களைப் புரிந்துகொள்ளலாம். மனுஷனைப் பார்க்கும்போது, உலகத்தைப் பார்க்கும்போது, சிருஷ்டிப்பைப் பார்க்கும்போதுதேவனை எப்படி விளங்கிக் கொள்ளலாம் என்பதை பவுல் சொல்லுகிறார். ஏனென்றால் தேவனுக்கடுத்த காரியங்களைவெறும் ஆவிக்குரிய உலகத்தில் மட்டும் வைக்காமல், இந்த பூமியிலும் கொண்டுவந்து நுழைத்து வைத்துவிட்டார். ஏனென்றால் இதைப் பார்த்தாவது அங்கு அதைப் புரிந்துகொள்ளலாம். அதைப் புரிந்துகொள்வது மிகவும் கஷ்டம் என்பதால் இந்த உலகத்திற்குள் அதை நுழைத்து வைத்திருக்கிறார். 19, 20 ஆகிய வசனங்களை வாசிக்கிறேன், கவனியுங்கள்.


"தேவனைக்குறித்து அறியப்படுவது அவர்களுக்குள்ளே வெளிப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது; தேவனே அதை அவர்களுக்கு வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்" (ரோமர் 1:19).


பவுல் இரட்சிக்கப்படாத மக்களைப் பற்றிச் சொல்லுகிறார். தேவனைக் குறித்த காரியங்கள் அவர்கள் மத்தியில் அறியப்பட்டதாய் இருக்கிறது என்கிறார். உலகத்து மக்கள், "நான் தேவனை பார்த்தது கிடையாது. நாம்அவரை காண முடியாது என்று சொல்லுகிறீர்களே, இவருக்கு எந்த சொரூபமும் செய்யக்கூடாது என்கிறீர்கள், ஆகவே நான் பார்க்காத கடவுளை எப்படி நம்புவது, அவர் எப்படிப்பட்டவர் என்று நான் எப்படி தெரிந்துகொள்வது, அவரோடு நான் எப்படி பழகுவது, நெருங்குவது, உறவு வைத்துக்கொள்வது, நான் தான் அவரைப் பார்க்க முடியாதே, ஆகவே எனக்கு அவரை தெரியாது" என்று சொல்லுகிறார்கள். ஆனால் பவுல், இந்த உலகத்தில் எவரும் காணமுடியாத தேவனாக அவர் இருப்பதால் அவரை எனக்கு புரியவில்லை, தெரியவில்லை என்று சொல்லவே முடியாது என்கிற point-ஐ தான் இங்கு சொல்லுகிறார். ஏனென்றால் தேவனைப் பற்றி தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய அத்தனை காரியங்களையும் உலகத்தில் அவரே வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். தேவன் self disclosureமாதிரி பண்ணியிருக்கிறார். நம் ஆண்டவர், நம்மைப் பற்றி ஒன்றுமே வெளியே வரக்கூடாது, நாம் மறைத்துவிட வேண்டும், இவர்களுக்கு ஒன்றுமே தெரியக்கூடாது என்று நினைத்திருந்தார் என்றால் நாம் என்ன ஆராய்ச்சி பண்ணினாலும் ஒரு சிறிய காரியத்தைக்கூட நாம் கண்டுபிடிக்க முடியாது. அவர் மறைக்க வேண்டும் என்று நினைத்துவிட்டால் நம்மால் ஒன்றையும் கண்டுபிடிக்கவே முடியாது. ஆனால் இவர் மறைக்கவில்லை. இவர் தாம் அறியப்பட வேண்டுமென்று விரும்புகிறார்;தம்மை வெளிப்படுத்த விரும்புகிறார். ஆகவே அவரே முன்வந்து நமக்கு விளங்கும்படியாக தம்மைத்தாமேவெளிப்படுத்துகிறார். காணப்படாத தேவன் காணப்படுகிற உலகத்தில் வாழுகிற நாம் அவரை புரிந்துகொள்ளும்படியாக புரிந்துகொள்கிற விதத்திலே தம்மை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். அவர் எப்படி வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார் என்று அடுத்த வசனத்தை வாசியுங்கள்.


"எப்படியென்றால், காணப்படாதவைகளாகிய அவருடைய நித்திய வல்லமை தேவத்துவம் என்பவைகள், உண்டாக்கப்பட்டிருக்கிறவைகளினாலே, உலகமுண்டானதுமுதற்கொண்டு, தெளிவாய்க் காணப்படும்; ஆதலால் அவர்கள் போக்குச்சொல்ல இடமில்லை" (ரோமர் 1:20).


காணப்படாத தேவனுடைய வல்லமையையும், அவருடைய சகல பண்புகளையும், குணங்களையும், அவருடைய சுபாவத்தையும் நாம் காணவே முடியாது. ஆனால் அவைகளைஎல்லாம் உலகம் உண்டானது முதற்கொண்டு வெளிப்படுத்தி வைத்திருக்கிறார். நாம் அவைகளை எல்லாம் தெளிவாய் பார்க்கலாம். ஆதலால் அவர்கள் போக்குச் சொல்ல இடமில்லை என்கிறார். அதாவது, "என்னை விட்டு விடுங்கள், எனக்குத் தெரியாது, நான் அவரைப் பார்த்ததில்லை, எனக்கு எப்படி தெரியும்" என்று சிலர் நியாயத்தீர்ப்பு நாளில் சொல்லுவார்கள். "ஆண்டவரே, நீர் காணப்படாதவர், உம்மை எப்படி நான் தெரிந்துகொள்வது, ஆகவே நீர் என்னிடம் கணக்கு கேட்க முடியாது" என்று சொல்லும்போது அவர், "உலகம் உண்டான நாள் முதற்கொண்டு நான் யார் என்பதை எல்லாருக்கும் தெளிவாய் விளங்கும்படி வெளிப்படுத்தியிருக்கிறேன். எவனும் எனக்கு முன்பாக வந்து நின்று, "நீர் காணப்படாதவராய் இருக்கிறபடியால் உம்மை நான் கண்டதில்லை, ஆகவே என்னால் அறிந்துகொள்ள முடியவில்லை" என்று சொல்ல முடியாது" என்கிறார். தேவன் உலகம் உண்டானது முதற்கொண்டு தம்மை தெளிவாய் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். தேவன் சிருஷ்டித்த உலகத்தைப் பாருங்கள். அவர் எல்லாவற்றையும் சிருஷ்டித்துவிட்டு, அதன்பிறகு தான் மனுஷனை சிருஷ்டித்தார். அவருடைய உள்ளத்தை அப்படியே பார்க்கிறோம். மனுஷனை சிருஷ்டிக்கும் முன்பு எல்லாவற்றையும் உண்டாக்குகிறார். ஏன்?மனுஷன் மிகவும் விசேஷமானவன். அவனை தம்முடைய சாயலின்படியும், ரூபத்தின்படியும் உண்டாக்குகிறார். அவனை தம் பிள்ளை போல எண்ணுகிறார்.


இன்றைக்கு பெற்றோர்கள் தங்கள் பிள்ளைகள் பிறப்பதற்கு முன்பாகவே அவர்களுடைய படிப்பு, திருமணம் ஆகியவற்றுக்குத் தேவையான எல்லாவற்றையும் முன்னேற்பாடாக செய்து வைத்திருக்கிறார்கள். அவ்வளவு யோசனையாய் காரியங்களைச் செய்கிறார்கள். நம்முடைய ஆண்டவர் நம்மைக் காட்டிலும் கோடி மடங்கு நல்லவர். உங்களுக்கே இவ்வளவு பெரிய யோசனை இருந்து, இவ்வளவு ஞானமாய் காரியங்களைச் செய்வீர்கள் என்றால், அவர் உங்களைக் காட்டிலும் மிகவும் நல்லவர். உங்களுக்கு அந்த புத்தி வந்ததே அவரிடமிருந்து தான் வந்தது. நீங்கள் அவருடைய சாயலிலும், ரூபத்திலும் உண்டாக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள். அவர் அவ்வளவு பிரமாதமாக ஆயத்தம்பண்ணுகிறார். நம்மை உண்டாக்குவதற்கு முன்பாக எல்லாவற்றையும் உண்டாக்குகிறார். நம்மீது அவருக்கு எவ்வளவு கரிசணை என்று பாருங்கள்!நமக்கு என்னவெல்லாம் வேண்டும் என்று list போட்டு சரியாக எல்லாவற்றையும் பண்ணுகிறார். அதில் ஒன்றுகூட தவறவில்லை. ஒருவர், "அவர் ஒன்றை தவறவிட்டுவிட்டார். மனைவியை உண்டாக்குவதை தவற விட்டுவிட்டார். அவர் மனுஷனிடம்மிருகங்களுக்கு பெயர் வைக்கச் சொன்னபோது, எல்லாம் ஜோடி ஜோடியாய் வந்தது. இந்த ஜோடியைப் பார்த்துவிட்டு அவன் ஏங்கிவிட்டான். எல்லாம் ஜோடி ஜோடியாய் வருகிறது. எனக்குத்தான் ஜோடி இல்லையே, ஆண்டவரே, என்னை மட்டும் எப்படி ஜோடி இல்லாமல் உண்டாக்கி விட்டீர் என்று அவன் அவரிடம் முறையிட அவர், "நான் மறந்துவிட்டேன், எனக்கு சில காரியங்கள் மறந்துவிடுகிறது. பரவாயில்லை, இப்போதாவது உனக்கு செய்து தருகிறேன்" என்று சொல்லி பிறகு ஒரு பெண்ணை உண்டாக்கி, அவனுக்கு கொடுத்தார்"என்பது போல ஒரு கதையைச் சொல்லுகிறார். வேதத்தில் அப்படி எந்த கதையும் இல்லை. வேதத்தில் இல்லாத கதையை எல்லாம் சிலர் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆதியாகமம் 2-ஆம் அதிகாரத்தை நன்றாக வாசித்துப் பாருங்கள். மிருகங்களுக்கு பெயர் வைக்கும்படியாய் அவனிடம் கொண்டுவந்து நிறுத்துவதற்கு முன்பாகவே கர்த்தர் அவனை அழைத்து, அவனுக்கு ஏதேன் தோட்டத்தைக்கொடுத்து, அங்கு அவனை கொண்டுவந்து வைத்து, "பண்படுத்தி காத்துக்கொள்"என்று சொல்லி அவனுக்கு வேலையைக் கொடுத்தார். அவன் வேலை உள்ளவனாகி விடுகிறான். அதன் பிறகு அவனை அழைத்து, "மனிதன் தனிமையாய் இருப்பது நல்லதல்ல. அவனுக்கு ஏற்ற துணையை உண்டாக்குவேன்" என்றார். அவர் மிருகங்களுக்கு பெயர் வைக்கும் முன்பாகவே இதைச் சொல்லிவிட்டார். அதன் பிறகு அவனை ஏதேன் தோட்டத்தில் தூங்க வைத்து, அவனுக்குள்ளிருந்து ஒரு எலும்பை எடுத்து, அதிலிருந்து ஒரு பெண்ணை உருவாக்கி நிறுத்துகிறார். மனுஷன் அதைப் பார்த்து, "ஆண்டவரே, இந்தப் பெண்ணை எங்கு பிடித்தீர், இவள் எந்த ஊர்?" என்று கேட்கவில்லை. "இவள் என் எலும்பில் எலும்பும், மாம்சத்தில் மாம்சமுமாய் இருக்கிறாள்" என்று அவனே அறிவிக்கிறான். இவள் எங்கிருந்து வந்தாள் என்று அவனுக்கு தெரிகிறது. இவள் அவனுக்குள்ளிருந்து வந்திருக்கிறாள். ஆகவேதான் "புருஷனானவன் தன் தகப்பனையும் தாயையும் விட்டு தன் மனைவியோடு இசைந்திருப்பான்" என்று சொல்லிவிட்டு, பிறகு இயேசு அதைச் சொல்லும்போது சொல்லும்போது, "அவர்கள் இருவராயிராமல் ஒரே மாம்சமாய் இருப்பார்கள்"என்கிறார். அப்படி உண்டாக்கின விதத்திலிருந்து இயேசு ஒரு பாடத்தை draw பண்ணுகிறார். மனுஷனுடைய மாம்சத்திலிருந்து, எலும்பிலிருந்து அவளை எடுத்தார். ஆகவே அவர்கள் இருவரும் ஒரே மாம்சமாய் இருக்கிறார்கள். ஆள் இரண்டு பேர், ஆனால் ஒரே மாம்சம். அவர்கள் ஒரு மாம்சத்திலிருந்து வந்தவர்கள் ஆயிற்றே, அந்த சரீரத்திலிருந்துதானே எடுத்தார். ஆகவே அவர்கள் ஒரே மாம்சமாய் இருப்பார்கள் என்று இயேசு lesson-ஐ draw பண்ணி, அதை வைத்து conclusion பிரசங்கம் பண்ணுகிறார். இவ்வளவு நடந்திருக்கிறது. இதையெல்லாம் கவனிக்காமல் கதை கட்டக்கூடாது. தேவன் மறந்துவிட்டார், மனுஷன் எனக்கு துணை இல்லையே என்று அழுதவுடன் அவனுக்கு உண்டாக்கி தந்தார். நீயும் அழுதால் உனக்கு மனைவியைக் கொடுப்பார் என்று சொல்லக்கூடாது. நீங்கள் கேட்பதற்கு முன்பாகவே அவர் தயார்படுத்தி வைத்திருக்கிறார் என்பதுதான் உண்மை. இப்படி எல்லாவற்றையும் மனுஷனுக்காக செய்கிறார்.


ஏதேன் தோட்டத்தை எப்படி உண்டாக்குகிறார் என்று பாருங்கள்! எத்தனை வகையான ருசிகள், ரகங்கள், பழங்கள், தாவர வர்க்கங்கள், காய்கறிகள்! என்ன அருமையான மரங்கள்!சிலர், "மனுஷனுக்கு இவ்வளவு தேவையா?"என்று கேட்கிறார்கள். தேவன், இது போதாது, இன்னும் நிறைய வைத்திருக்கிறேன். இன்னும் கண்டுபிடிக்க வேண்டியது ஏராளமாய் இருக்கிறது என்கிறார். அவர் மனுஷனுக்காக அவ்வளவு உண்டாக்கி வைத்திருக்கிறார். சிருஷ்டிப்பை ஆராய்ந்து, அலசி, அதை explore பண்ணி பார்க்கும்போது அவருடைய அன்பு, மனது, பண்பு, அவர் எப்படிப்பட்ட ஒரு தகப்பன், அவர் எப்படிப்பட்ட ஒரு சிருஷ்டிகர், எனக்காக எவ்வளவு யோசித்து செய்திருக்கிறார், நான் ஒரு குறைவு இல்லாமல் வாழ வேண்டும் என்று எவ்வளவு பெரிய திட்டத்தை போட்டு உண்டாக்கினார் என்பது எனக்கு விளங்குகிறது. இந்த உலகத்தை பார்த்த பிறகு தேவனை எனக்கு தெரியாது என்று முட்டாள் தான் சொல்லுவான். ஆகவேதான், "தேவன் இல்லை என்று சொல்லுகிறவன் முட்டாள்" என்று வேதம் சொல்லுகிறது. தேவன், "உனக்கு கண் இல்லையா, நீ பார்த்திருக்கிறாயே" என்கிறார். உலகத்தை பார்த்துவிட்டாய், சிருஷ்டிப்பை பார்த்துவிட்டாய், இவ்வளவு பழங்களை ருசிக்கிறாய், இவ்வளவு நன்றாக வாழுகிறாய், எல்லாவற்றையும் வைத்திருக்கிறாய், நீ மூச்சு விடுகிறாய், உன் இருதயம் எப்படி வேலை செய்கிறது, உன்னுடைய நரம்புகளை எப்படி set-ஆக வைத்திருக்கிறார், உன் உடம்பை ஆராய்ந்து பார்த்தால், நீ அதிசய ஆச்சரியமாய் உண்டாக்கப்பட்டிருக்கிறாய் என்பதைப் புரிந்துகொள்வாய் என்கிறார். இவர் மிகவும் நல்லவர். இவரை நாம் பார்த்து தெரிந்துகொள்ள வேண்டியதில்லை. இவரை பார்க்கிறது போன்ற ஒரு உருவத்தில் அடக்கினால் அதைப் போன்ற ஒரு மோசம் கிடையாது. ஏனென்றால் அவ்வளவு பெரிய தேவனை நாம் சிறிய உருவத்தில் கொண்டுவந்து அடக்கிவிட முடியாது. இவ்வளவு சிறிய கோவிலுக்குள் நாம் கொண்டுவந்து வைத்துவிட முடியாது. இதை விட பெரியதாக எத்தனைமடங்கு கோவிலைக் கட்டினாலும் அதற்குள் அவர் கொள்ளமாட்டார். இவர் உலகமே கொள்ளாத தேவன், இவர்எல்லாவற்றையும் உண்டாக்கினவர், எல்லாவற்றைக் காட்டிலும் பெரியவர், அப்பேர்ப்பட்ட தேவனை அறிந்துகொள்ளும் சிலாக்கியத்தை நமக்குக் கொடுத்திருக்கிறார். சிருஷ்டிப்பின் மூலமாக அந்த தேவனை நாம் அறிந்துகொள்ள முடிகிறது. இது ஆச்சரியத்திலும் ஆச்சரியம். அவருடைய பண்புகளையும், அன்பையும், தயவையும், குணத்தையும், சுபாவத்தையும் நாம் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. ஆக தேவன் உலகத்தில் தம்மைக் குறித்த அறிவை வைத்துவிட்டார்.


அதுமட்டுமல்லாமல், அவர் சில காரியங்களை சில விதிகள், பிரமாணங்களின்படி இயக்குகிறார். அந்த விதிகளையும், பிரமாணங்களையும் நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அதைப் புரிந்துகொண்டால் தான் நாம் இந்த உலகத்தில் வெற்றி பெற முடியும். அதுதான் உலகத்தையே உண்டாக்கினது. அந்த விதிகளையும், பிரமாணங்களையும் நாம் அறிந்துகொள்ளும்படியாக அதைக் கொண்டுவந்து இந்த பூலோகத்திற்குள் நுழைத்து வைத்து நம்முடைய வாழ்க்கையிலே அந்த பிரமாணங்களை அமல்ப்படுத்தி வைத்துவிட்டார். நாம் அவற்றை இன்றைக்கு நம்முடைய வாழ்க்கையிலே பயன்படுத்துகிறோம். ஆகவே தேவனை தெரியாது என்று சொல்ல முடியாது. தேவனுடைய வழிகள் எனக்குத் தெரியாது, எப்படி வாழுவது என்று எனக்குத் தெரியாது, எப்படி காரியங்களை நடப்பிப்பது என்று எனக்குத் தெரியாது, எப்படி ஜெயிப்பது, எப்படி மேற்கொள்ளுவது என்று எனக்குத் தெரியாது என்று எவரும் சொல்லவே முடியாது. அவர் அதற்குரிய பிரமாணங்களை பரலோகத்தில் வைத்து, "நீ தேடி கண்டுபிடித்துக்கொள்"என்று சொல்லவில்லை. அவர் அதைக் கொண்டுவந்து இந்த உலகத்திலேயே நுழைத்து வைத்துவிட்டார் என்று வேதவசனம் சொல்லுகிறது.


D. L. என்கிற பிரசங்கியார் இவ்வாறு சொல்லுகிறார்: "The laws of the spirit world that created this earth and everything we seeare extended into the earth and clearly revealed the laws of the spirit world". அதாவது, இந்த உலகத்தையும், இதில் உள்ள காணப்படுகிற எல்லாவற்றையும் சிருஷ்டித்த ஆவிக்குரிய உலகத்தின் பிரமாணங்களை தேவன் இந்த உலகத்திற்குள்ளும் கொண்டுவந்து நுழைத்து வைத்துவிட்டார். இதன் மூலமாக நாம் ஆவிக்குரிய பிரமாணங்களை சுலபமாக புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. அவர் எவ்வளவு அருமையாக சொல்லியிருக்கிறார் என்று பாருங்கள்!ஜான் கால்வின் இப்படியாகச் சொல்லுகிறார்: சிருஷ்டிப்பை பாருங்கள், கடவுள் வெறும் பயன்பாட்டை மனதில் வைத்துதான் அதை உண்டாக்கினாரா?அல்லது அனுபவிப்பதற்கு உண்டாக்கினாரா?சற்று கவனித்துப் பாருங்கள். உலகத்தை நன்றாக ஆராய்ந்து பார்த்தால் தேவன் வெறும் பயன்பாட்டை மட்டும் மனதில் வைத்து உண்டாக்கவில்லை, அனுபவிப்பதையும் மனதில் வைத்து, நாம் அனுபவிக்கும்படியான உலகத்தைத்தான் உண்டாக்கியிருக்கிறார். இது 21-ஆம் நூற்றாண்டில் அமெரிக்காவில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட கொள்கை அல்ல. இதை நான் சொல்லவில்லை. கால்வின்மார்ட்டின்லூத்தருக்கு பிறகு போதித்தவர். அவர் இதைச் சொல்லுகிறார். இது அவ்வளவு பழையது. D. L மூடியும் இதைச் சொல்லுகிறார். தேவன் ஆவிக்குரிய பிரமாணத்தை வைத்து எல்லாவற்றையும் உண்டாக்கினார். அதோடு விடாமல் அந்த பிரமாணங்களையெல்லாம் கொண்டுவந்து தாம்உண்டாக்கின உலகத்தில் வைத்துவிட்டார். ஏன்? காரியங்களை எப்படிச் செய்ய வேண்டும் என்று நாம் புரிந்துகொள்ளும்படியாக, தேவனுடைய பிரமாணங்களை புரிந்துகொள்ளும்படியாக உலகத்தில் இதையெல்லாம் கொண்டுவந்து வைத்துவிட்டார். அந்த பிரமாணங்களில் ஒன்றைப் பார்க்கிறோம். 2 கொரிந்தியர் 4:13-ஐ பார்ப்போம்.


"விசுவாசித்தேன், ஆகையால் பேசினேன் என்று எழுதியிருக்கிறபடி, நாங்களும் அந்த விசுவாசத்தின் ஆவியை உடையவர்களாயிருந்து, விசுவாசிக்கிறபடியால் பேசுகிறோம்" (2 கொரிந்தியர்4:13).


"விசுவாசித்தேன், ஆகையால் பேசினேன்" என்றுசங்கீதக்காரன் சொல்லுகிறான். அவர்கள் விசுவாசத்தைப் பற்றி எவ்வளவு விவரமாக இருக்கிறார்கள் என்று பாருங்கள். விசுவாசம் என்பது ஒரு ஆவிக்குரிய சக்தி. அது உலகத்தை உண்டாக்கின சக்தி. இதை மனுஷன் கற்று வைத்திருக்கிறான். அவன், "நான் விசுவாசித்தேன்" என்று சொல்லுகிறான். சங்கீதக்காரன் பழைய ஏற்பாட்டுக் காலத்தில், "நானும் விசுவாசித்தேன்" என்கிறான். தேவன் விசுவாசத்தை எங்கேயோ கொண்டுபோய் வைத்து, எவனும் கண்டுபிடிக்க முடியாத நிலையில் கஷ்டமான ஒன்றாக வைத்துவிடவில்லை. விசுவாசம் என்கிற இந்த அற்புதமான பிரமாணத்தை உலகத்தில் கொண்டுவந்து வைத்துவிட்டார். மனுஷன் புரிந்துகொள்ளுவதற்கு வசதியாக அப்படி வைத்திருக்கிறார். பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் வாழ்ந்த தாவீது, "விசுவாசித்தேன், ஆகையால் பேசினேன்"என்கிறார். பவுல் தாவீது சொன்னதை மேற்கோள் காட்டி, "விசுவாசித்தேன், ஆகையால் பேசினேன் என்று எழுதியிருக்கிறபடி" என்கிறார். தாவீதுக்கு விசுவாசம் என்றால் என்னவென்று அப்போதே தெரிந்திருக்கிறது. எப்படி தெரியும்?அவன் அதைப் பற்றி என்ன கற்று வைத்திருக்கிறான்?விசுவாசிக்கிறவன் விசுவாசிக்கிறதைப் பேசுவான், அவன் பேசாமல் இருக்கமாட்டான். ஒருவன் பேசினதைக் கவனித்தால் அவன் எதைவிசுவாசிக்கிறான் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளலாம். தாவீது அந்த காலத்திலேயே விசுவாசத்தைப் பற்றி அவ்வளவு விவரமாக இருக்கிறான். பவுல் அதை மேற்கோள் காட்டி, "விசுவாசித்தேன், ஆகையால் பேசினேன் என்று எழுதியிருக்கிறபடி, நாங்களும் அந்த விசுவாசத்தின் ஆவியை உடையவர்களாயிருந்து, விசுவாசிக்கிறபடியால் பேசுகிறோம்"என்கிறார். இவர்கள் விசுவாசத்தை நன்றாக கற்று வைத்துக்கொண்டார்கள். இவர், எனக்கு விசுவாசத்தைப் பற்றி தெரியும். இதுதான் உலகத்தை உண்டாக்கின மாபெரும் சக்தி என்கிறார். இது எப்படி வேலை செய்யும்?ஒருவன் இருதயத்தில் விசுவாசிக்கிறான். அவன் இருதயத்தில் என்ன விசுவாசிக்கிறான் என்பதை கண்டுபிடிக்க வேண்டுமென்றால் அவன் பேசுவதற்கு வாய்ப்பு கொடுங்கள். அவன் வாயைத் திறந்து பேசினால் உள்ளே என்ன இருக்கிறது என்பதை தெளிவாக புரிந்துகொள்ளலாம். இந்த அற்புதமான, ஆவிக்குரிய, காணப்படுகிற உலகத்தை சிருஷ்டித்த சக்தியை பூமியில் வாழும் மக்கள் பல ஆயிரம் வருஷங்களுக்கு முன்பதாக புரிந்து வைத்திருந்தார்கள். என்ன புரிந்து வைத்திருந்தார்கள்?இது ஒரு ஆவிக்குரிய பிரமாணம், இது ஒரு விதமாக வேலை செய்கிறது, இது வேலை செய்வதில் ஒரு முக்கியமான விதம் என்னவென்றால், ஒருவன் எதை விசுவாசிக்கிறானோ அதைப் பேசுவான்.


ஆனால் இதைப் பற்றி ஒன்றும் தெரியாதவர்கள், "அது என்ன விசுவாசம், வாயினால் அறிக்கை செய்வது, இதெல்லாம் எங்களுக்கு விளங்கவில்லை"என்கிறார்கள். அவர்கள் வேதத்தை படித்தாலாவது விளங்கும். அதுவும் விளங்குவதில்லை, சொல்லுவதையும் விளங்கிக்கொள்வதில்லை. வெளிச்சம் அடித்தால் தான் அவர்களுக்கு விளங்கும். ஆகவே அவர்களைப் பற்றி நான் கவலைப்படுவதில்லை. அது விளங்கவில்லை என்றால் விட்டு விடுவோம். இதை கிண்டல் பண்ணுகிறவர்கள் கிண்டல் பண்ணட்டும். ஒருவர், "நான் சுகமானேன், நான் சுகமானேன் என்று சொன்னால் சுகமாகி விடுமா?இப்படிச் சொல்லுகிறவனைக் கொண்டுபோய் நரகத்தில் வைத்தால், இது பரலோகம் என்று சொல்லுவான். நரகம் பரலோகமாக மாறி விடுமா?"என்கிறார். அவருக்கு ஒன்றும் விளங்கவில்லை. இது எவ்வளவு பெரிய அறிவீனம்!நாம் இப்படி பிரசங்கிக்கிறோமா?நாம் என்ன சொல்லுகிறோம் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். நாம் வேதத்திலிருந்து போதித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். அந்த காலத்திலேயே தாவீது, விசுவாசிக்கிறவன் பேசுவான் என்று புரிந்து வைத்திருக்கிறான். ஒருவன் விசுவாசித்தால், இருதயத்தில் விசுவாசம் நிரம்பியிருந்தால் வாயின் வார்த்தைகளில் அதைப் பார்க்கலாம். தேவன் விசுவாசத்தால் நிறைந்திருந்தார். விசுவாசம் என்கிற இந்த அபார சிருஷ்டிக்கக்கூடிய சக்தியால் நிறைந்திருந்த தேவன் வாயைத் திறந்து பேசுகிறார். ஒழுங்கின்மையும், வெறுமையும், இருளும் நீங்குகிறது; அருமையான, அழகான உலகம் உண்டாகிறது. தேவன் விசுவாசத்தின் தேவன். விசுவாசத்தை துவக்குகிறவரும் முடிக்கிறவரும் அவரே. விசுவாசம் என்பது அவரிடமிருந்துதான் வந்தது. அவரிடமிருந்துதான் அதை கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அவர் தான் முதன் முதலில் அதை பயிற்றுவிக்கிறார். அவர்தான் அதைப் பயன்படுத்தி உலகத்தை உண்டாக்குகிறார். ஆக, விசுவாசிக்கிறவன் பேசுகிறான். பவுல், அதேவிசுவாசத்தின் ஆவிதான் எனக்கும் இருக்கிறது என்கிறார். தாவீது சொன்னார், அவர் கற்று வைத்திருந்தார், நானும் கற்றுக்கொண்டேன். விசுவாசம் என்றால் என்னவென்று எனக்குத் தெரியும். இந்த உலகத்தை உண்டாக்கின சக்தியைப் பற்றி நான் கற்று வைத்துக்கொண்டேன், அதை எப்படி பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதையும் நான் கற்றுக்கொண்டேன். விசுவாசித்தால் ஒருவன் அதை வாயில் பேசுவான். அதுதான் விசுவாசத்தின் ஆவி. ஒருவனுக்கு விசுவாசம் இருந்தால் அவன் இப்படித்தான் இருப்பான். வேறு எப்படியும் அவன் இருக்க முடியாது. தொட்டியில் தண்ணீர் நிறைந்திருந்தால் வெளியே ஊற்றும்போது திராட்சரசம் ஊற்றாது. தண்ணீர் நிறைந்திருந்தால் தண்ணீர் தான் ஊற்றும். என்ன நிறைந்திருக்கிறதோ அதுதான் வெளியே வரும். நம்முடைய மனம் ஒரு தொட்டி போன்றது, வாய் குழாய் போன்றது. தொட்டியில் என்ன இருக்கிறது என்று குழாயைத் திறந்தால் தெரியும். விசுவாசம் உள்ளத்தில் நிறைந்திருந்தால் வாயினால் அதைப் பேசுவோம். பவுல், நான் விசுவாசத்தைப் புரிந்துகொண்டேன். நானும் இதைப் பயன்படுத்துகிறேன். எங்களுக்கும் அதே ஆவி தான் இருக்கிறது என்கிறார். 17-ஆம் வசனத்திற்குச் செல்வோம்.


"மேலும் காணப்படுகிறவைகளையல்ல, காணப்படாதவைகளை நோக்கியிருக்கிற நமக்கு அதிசீக்கிரத்தில் நீங்கும் இலேசான நம்முடைய உபத்திரவம் மிகவும் அதிகமான நித்திய கனமகிமையை உண்டாக்குகிறது" (2 கொரிந்தியர்4:17).


ஒருவர், "இதனால் தான் எனக்கு வேதாகமம் பிடிப்பதில்லை. காணப்படுகிறதை பார்க்கக்கூடாதாம். கண்களுக்கு அதுதானே தெரிகிறது. அதை பார்க்கதே என்கிறார்கள். காணப்படாதது என்று ஒன்று இருக்கிறதாம், அது கண்ணுக்கு தெரியவே தெரியவில்லை. அதைப் பார் என்கிறார்கள். பார்க்கக்கூடியதை பார்க்காதே என்றும், பார்க்கக்கூடாததை பார் என்றும் சொல்லுகிறார்கள். வேதம் தலைகீழாக பேசுகிறதே" என்கிறார். அதற்குத்தான் விளக்கம் சொல்லுகிறேன். கவனிப்போம். "காணப்படுகிறவைகளை அல்ல, காணப்படாதவைகளை நோக்கியிருக்கிற நமக்கு"என்று பவுல் சொல்லுகிறார். அவர் இப்போது என்ன பேசுகிறார்?விசுவாசம் என்கிற ஆவிக்குரிய சக்தியைப் பற்றி விளக்குகிறார். அநேகர் இந்த வசனத்தை வாசித்துவிட்டு, உபத்திரவம் நல்லது, ஏனென்றால் அது மிகவும் அதிகமானநித்திய கனமகிமையை உண்டாக்கும். அதன் மூலமாக தேவனுக்கு பெரிய மகிமை உண்டாகும். ஆகவே உபத்திரவம் நல்லது என்று சொல்லுகிறார்கள். நானும் இதைத்தான் நம்பிக்கொண்டிருந்தேன். ஏனென்றால் வேதத்தை படிப்பதில்லை. நாங்களும் இவர்கள் சொல்லுவதையெல்லாம் நம்பி விடுவோம். உபத்திரவம் நல்லது, உபத்திரவத்திற்கு ஒரு காரணம் உண்டு, ஏனென்றால் தேவனுக்கு அதில் மகிமை உண்டு என்று சொன்னார்கள். தேவனுக்கு உபத்திரவத்தில் மகிமை இல்லை. யோவான் எழுதின சுவிசேஷம் 9-ஆம் அதிகாரத்தில் பார்வை இல்லாத ஒருவனைப் பற்றி வாசிக்கிறோம். சீஷர்கள், "இவனுடைய மூதாதையர் யாரோ பாவம் செய்திருக்கிறார்கள். இவனுடைய குடும்பம் சற்று மோசமான குடும்பம். அதிலிருந்து பிறந்து வந்ததினால் அந்த சாபம் இவனை ஒட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. ஆகவேதான் இவனுக்கு கண் தெரியவில்லை" என்கிறார்கள். இது மதவாதிகள் சிந்திக்கிற வழி. இப்படிப்பட்டவர்கள் நம் ஊரிலும் இருக்கிறார்கள். இயேசு, இல்லை, இதன் மூலமாக தேவன் மகிமைப்படப்போகிறார் என்று சொல்லி அவனுடைய கண்களைத் திறக்கிறார். அந்த இடத்தில் தேவன் மகிமைப்பட்டார். அவன் குருடனாய் இருந்தது தேவனுக்கு மகிமையாய் இருந்ததா?இல்லை, அவனுடைய கண்ணை திறந்துதான் தேவனுக்கு மகிமையாய் இருந்தது. இயேசு லாசருவின் கல்லறைக்கு வருகிறார். அவன் செத்து நான்கு நாட்களாகி விட்டது. ஜனங்கள், இப்போது நாறுமே என்கிறார்கள். ஆனால் இயேசு, "நீ விசுவாசித்தால் தேவனுடைய மகிமையைக் காண்பாய்"என்கிறார். அவர் மனுஷனுக்கு இதைச் சொல்லுகிறார். விசுவாசம் என்றால் என்னவென்று உனக்கு தெரியும். அது எப்படி என்று உனக்கு கற்றுக்கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. "விசுவாசித்தால் தேவனுடைய மகிமையைக் காண்பாய்"என்று சொல்லிவிட்டு, "லாசருவே, வெளியே வா" என்கிறார். அவனும் வெளியே வருகிறான். அவனுடைய சரீரத்தை துணியால் கட்டி வைத்திருக்கிறார்கள். இப்போது அவன் உயிரோடு எழுந்து வந்து நிற்கிறான். உயிர்த்தெழுதலின் வல்லமை அங்கு வேலை செய்கிறது. வானங்களையும் பூமியையும் உண்டாக்கின வல்லமை அவனை உயிரோடு எழுப்புகிறது. விசுவாசித்தால் தேவனுடைய மகிமையைக் காண்பாய் என்கிறார். விசுவாசத்தின் அபார சக்தி அங்கு வேலை செய்கிறதை ஜனங்கள் பார்க்கிறார்கள்.


ஆக, உபத்திரவம் தேவனுக்கு மகிமையை தருவதில்லை. நாங்கள் இந்த வசனத்தை சரியாக வாசிக்காமல் விட்டுவிட்டோம். இந்த வசனம் என்ன சொல்லுகிறது?யாருக்கு, எப்போதுமிகவும் அதிகமான நித்திய கனமகிமை உண்டாகுகிறது?காணப்படுகிறவைகளை அல்ல, காணப்படாதவைகளை நோக்கியிருக்கிறவர்களுக்கு. அப்படியென்றால் என்ன அர்த்தம்?காணப்படுகிறவைகளை அல்ல என்றால், எது காணப்படுகிறவைகள்?இங்கு பவுல் உபத்திரவத்தைக் குறித்துதான் பேசுகிறார். அதுதான் காணப்படுகிறது. அதை பார்த்துக் கொண்டிருக்காதே, அதை தியானித்துக் கொண்டிருக்காதே என்கிறார். சிலர் காலையிலிருந்து சாயங்காலம் வரைக்கும் தங்களுக்கு இருக்கிற கஷ்டத்தைத்தான் சொல்லிக் கொண்டிருப்பார்கள். அவர்கள்போனில் பேசுவார்கள், மற்றவர்களிடம் பேசுவார்கள், எதையாவது பேச ஆரம்பித்தால் உடனே அவர்களுடைய பிரச்சனையை பேச ஆரம்பித்துவிடுவார்கள். இதுதான் அவர்களுடைய மனதில் இருக்கிறது. படுக்கும்போதும், "ஆண்டவா, என்ன செய்யப்போகிறேன் என்று தெரியவில்லை. நாளைக்கு மருத்துவரின் அறிக்கை எப்படி வரப்போகிறது என்று தெரியவில்லை. என்னவோ, போ" என்று சொல்லிவிட்டுத்தான் படுப்பார்கள். அவர்களுடைய கனவு எப்படி இருக்கும் என்றால், பெட்டியில் வைத்து கல்லறைக்கு தூக்கிக்கொண்டு போவது போல கனவு காண்பார்கள். ஏனென்றால் இரவு என்ன கனவு காணப்போகிறோம் என்பதை இவர்கள்தானே set up பண்ணினார்கள். தூங்குவதற்கு முன் எப்படி ஜெபிக்க வேண்டும் என்று நான் உங்களுக்கு கற்றுக்கொடுத்தேன். ஞாபகம் இருக்கிறதா?"ஆண்டவரே, நான் கண்களை மூடப்போகிறேன். நான் கண்களை மூடினாலும் நீர் தூங்காதவர், எனக்காக விழித்திருக்கிறவர். நான் ஓய்வெடுக்கும்போது, கண்ணை மூடியிருக்கும்போது நீர் இரவும் பகலும் எனக்காய் உழைத்து, அடுத்த நாள் எனக்கு ஆசீர்வாதமாய் இருக்கும்படியாக, அது விடுதலையின் நாளாய் இருக்கும்படியாக, அதிலே நான் என்னுடைய விடிவு காலத்தை காணும்படியாக, ஒரு விடிவு எனக்கு உண்டாகும்படியாகநீர் வேலை செய்து கொண்டிருக்கிறீர். நான் தூங்கும்போதுகூட எனக்காக எல்லாவற்றையும் செய்கிற தேவன் நீர். ஆகவேதான் நான் நிம்மதியாய் தூங்கப்போகிறேன், நன்றி" என்று ஜெபித்து கண்ணை மூடினால் கனவு வேறுமாதிரி வரும். இதையெல்லாம் நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அப்படிப்பட்டவர்கள் மூலமாகத்தான் தேவனுக்கு நித்திய கன மகிமை உண்டாகிறது. நமக்கு நடக்கிற பிரச்சனைகள், உபத்திரவங்கள், நாம் சந்திக்கிற எல்லா காரியங்கள் இவையெல்லாம் எப்படி முடிகிறது என்றால் அதன்மேல் நாம் ஜெயமெடுக்கிறோம்; அதையெல்லாம் நாம் மேற்கொள்கிறோம். அதன் மூலமாக தேவனுக்கு பெரிய மகிமை உண்டாகிறது. நாம் எப்படி அதிலிருந்து மீண்டோம், வெளியே வந்தோம், காப்பாற்றப்பட்டோம், விடுதலையானோம்என்பதை எல்லாரும் பார்க்கிறார்கள்.


காணப்படுகிறவைகள் என்பது நாம் அனுபவிக்கிற உபத்திரவங்கள். உதாரணத்திற்கு வியாதி ஒரு உபத்திரவம். அதைப் பார்க்காதே, அதையேதியானிக்காதே, அதைப் பற்றியே புலம்பிக்கொண்டு இருக்காதே, அதையே பேசிக் கொண்டிருக்காதே என்கிறார். ஆமாம், அது பெரிய பிரச்சனையாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் கண்ணை அதன் மேல் வைக்காதே என்கிறார். அப்படியென்றால் எதன் மீது கண்களை வைப்பது?காணப்படுகிறவைகளின் மீது அல்ல, காணப்படாதவைகளின் மீது வைக்க வேண்டும். ஒருவர், "இதுதான் பிரச்சனையாக இருக்கிறது. காணப்படுகிறவைகளை பார்க்காதே என்கிறார், அதை விளங்கிக்கொள்ளலாம். ஆனால் காணப்படாதவைகளை பார் என்கிறாரே, அதை எப்படி விளங்கிக்கொள்வது?பார்க்க முடிந்ததை பார்க்காதே என்று சொன்னால், நான் அந்த பக்கம் திரும்பிக் கொள்கிறேன். நான் அதைப் பார்க்கவில்லை என்று சொல்லலாம். ஆனால் கண்ணுக்கே தெரியாததைப் பார் என்கிறார். அதை எப்படி பார்ப்பது?" என்று கேட்கிறார். காணப்படுவது வியாதி என்றால் காணப்படாதது எது?சுகம். காணப்படுவது பொருளாதார பிரச்சனை என்றால் காணப்படாதது எது?ஆசீர்வாதம், செழிப்பு. காணப்படுவது குடும்பத்தின் சீர்குலைவு என்றால் காணப்படாதது குடும்ப சமாதானம். காணப்படுவது தோல்வி என்றால் காணப்படாதது வெற்றி. ஆக சுகத்தையும், ஆசீர்வாதத்தையும், செழிப்பையும், குடும்ப சாமாதானத்தையும், வெற்றியையும் எங்கே, எப்படி பார்க்க முடியும்?அதுதான் காணப்படாதது ஆயிற்றே, அதை எப்படி பார்ப்பது?அதை வேதத்தில் பார்க்கலாம். எங்கேயுமே பார்க்க முடியாததை இங்கு பார்க்கலாம். நல்ல எதிர்காலத்தையும், சாகாமல் பிழைப்பதையும், சுகமாவதையும், பிரச்சனைகளிலிருந்து மீளுவதையும், வெற்றி பெறுவதையும், மேற்கொள்வதையும்இங்கே பார்க்கலாம். ஆக காணப்படுவதை பார்க்க வேண்டாம், அதையே பேசாதே, அதையே தியானிக்காதே, அதையே நினைத்துக் கொண்டிருக்காதே என்கிறார். இது எனக்கு வியாதியே இல்லை என்று அதை மறுத்துவிடுஎன்று சொல்லுவதல்ல. அது முட்டாள்தனம். நாம் அதை மறுக்கவில்லை. வியாதி இருக்கிறது என்று தெரிகிறது. பிரச்சனையே இல்லாதது போல அப்படியே ஒரு பிரம்மையில் நாம் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கவில்லை. அப்படிப்பட்ட முட்டாள்தனத்தை நாம் போதிப்பதில்லை. பிரச்சனை இருக்கிறது என்று தெரியும். ஆனால் நாம் அதை ஒரு பொருட்டாக எண்ணுவது கிடையாது;அதையே எண்ணி, சஞ்சலப்பட்டு, கலங்கிக்கொண்டிருப்பது கிடையாது. அதை விட்டு விட்டு நம் கண்களை வேதத்தின் மீது வைக்கிறோம். நாம் கண்ணை பிரச்சனையின் மீது வைத்திருந்தால் அது நிரந்தரமாக தங்கிவிடுகிறது. அது அதிசீக்கிரத்தில் நீங்காது, நீண்ட நாட்கள் இருக்கும். கண்களை தேவனுடைய வார்த்தையின் மீது வைத்தால் பிரச்சனை எவ்வளவு நாட்கள் இருந்தாலும் அது கொஞ்ச நாட்களுக்குத்தான் சமானம். அதன் பிறகு அது நீங்குகிறது, விடுதலை உண்டாகிறது. அதன் மூலம் மிகவும் அதிகமான நித்திய கனமகிமை உண்டாகிறது. ஆக காணப்படாததை எப்படி பார்க்க வேண்டும் என்றும், காணப்படுகிறதை எப்படி பார்க்கக்கூடாது என்றும் சொல்லிவிட்டோம்.


உங்களால் பார்க்க முடியவில்லை என்றால் ஏதோ பிரச்சனை இருக்கிறது என்று அர்த்தம். அதற்கு வெளிச்சம் தேவை. வெளிச்சம் மிகவும் அவசியம். வெளிச்சம் வந்துவிட்டால் பார்க்காததை எல்லாம் பார்க்கிறோம். முன்பு வாசித்தபோது இதைப் பார்க்கவில்லை, இப்போது அதைப் பார்க்கிறோம். இதைப் பார்க்க ஆரம்பித்துவிட்டால் இது அப்படியே நம்முடைய வாழ்க்கைக்குள் வந்து விடுகிறது. இதைப் பார்க்க முடிகிற வரைக்கும் இது நம் வாழ்க்கையில் நிஜமாவது கடினமாய் இருக்கிறது. பார்க்க ஆரம்பித்தவுடன் அது நம்முடைய வாழ்க்கையில் நிஜமாகி விடுகிறது. இரண்டு உதாரணங்களைப் பார்ப்போம். ஒன்று, photograph. Paper-இல் வருகிற photo-வை நன்றாகஉற்றுப்பாருங்கள். அல்லது ஒரு magnifying glass-ஐவைத்து பாருங்கள். அதில் நிறைய dots இருக்கும். அந்த dots-ஐ வைத்துதான் அங்கு picture print-ஆகியிருக்கிறது. ஒருவேளை ஒரு படத்தை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். அந்த picture-இல்கணவன் மனைவி இரண்டு பேர்மேஜையில் உட்கார்ந்து சாப்பிடுகிறார்கள். அவர்கள் கூட இரண்டு பிள்ளைகள் சந்தோஷமாக சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அந்த picture-இல் 2000 dots இருக்கிறது என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அதை வைத்துதான் இந்த picture உண்டாயிருக்கிறது. அதே எண்ணிக்கையான dots-ஐ வைத்து வேறு picture-ஐயும் உண்டாக்கலாம் அல்லதுஒரு வீடு எரிவது போன்ற படத்தை உண்டாக்கலாம் அல்லதுஒரு வீடு வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்படுவது போல படத்தையும் உண்டாக்கலாம். அதே dots-ஐ rearrangeபண்ணினால் picture மாறிவிடுகிறது. தேவன் வேதாகமத்தை ஒரு picture book போல பயன்படுத்துகிறார். நாம் எப்படி இருக்க வேண்டும், நமக்காக எப்படிப்பட்ட கனவை அவர் வைத்திருக்கிறார், நம்முடைய வாழ்க்கை எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதினுடைய picture இது. இந்த picture-ம் dots தான். இந்த dots-ஐ தேவன் arrange பண்ணியிருக்கிறார். அதை நாம் rearrange பண்ணக்கூடாது. தேவன் அப்படி set பண்ணிவிட்டார். வேதாகமம் அவருடைய சித்தத்தைக் குறித்த புத்தகம். அவர் தம்முடைய அநாதி சித்தத்தையும், தீர்மானத்தையும் வெளிப்படுத்தி இருக்கிறார். அவர் dots-ஐ ஒருவிதமாக arrange பண்ணி, ஒருவிதமான picture-ஐ காண்பிக்கிறார். அந்த picture-ஐ பிடிப்பதை விட்டு விட்டு, அந்த picture-ஐ மாற்றுகிற வேலையில் இருந்தால் எப்படி?அப்படிச் செய்தால் வேறு picture தான் வரும். ஒருவர், "ஒருவேளை நான் கர்த்தரிடத்தில் போய் விடுவேன் என்று எண்ணுகிறேன்" என்றார். இது வேறு picture ஆயிற்றே, தேவன் வைத்திருக்கிற picture-ஐ ஏன் மாற்றுகிறீர்கள்?அந்த picture-ஐ அப்படியே பிடித்துக்கொள்ளுங்கள். ஒருவர், "பரவாயில்லை பிரதர், இதிலிருந்து எனக்கு விடுதலை கிடைக்காது என்று எண்ணுகிறேன். மீதியுள்ள வாழ்க்கையை கர்த்தருக்கென்று பிச்சைக்காரனாகவே வாழ்ந்துகொள்கிறேன். அண்ட ஒரு குடிசையும், அரை வயிற்றுக் கஞ்சியும் என்று வாழ்ந்தால் பரவாயில்லை, கர்த்தருக்கு உண்மையாய் இருந்துவிட்டுப் போகிறேன்"என்றார். இது வேறு picture-ஆக இருக்கிறதே! வேதத்தில் அந்த picture இருக்கிறதா?ஆபிரகாம், ஈசாக்கு, யாக்கோபு யாரிடமாவது அந்த picture இருக்கிறதா?கர்த்தர் யாரையாவது பிச்சைக்காரனாக வைத்தாரா?அந்த மாதிரி picture எங்கிருந்து வந்தது?நீங்கள் ஏன் dots ஒழுங்கு பண்ணுகிறீர்கள்? அவர் அழகாக ஒரு picture-ஐ உண்டாக்கி வைத்துவிட்டார். அதை மாற்றாதீர்கள், அதை அப்படியே விடுங்கள்.


இன்றைக்கு hybrid என்று உண்டாக்குகிறார்கள், அதை lowbrid என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். Low class செடியில் இருப்பதைக் கொண்டுவந்து high class-உடன் சேர்த்து ஏதோ ஒன்றைச் செய்து அதிலிருந்து ஏதோ உண்டாகிறது. அதைக் கொண்டுபோய் விதைத்து, ஏதாவது செய்தால் அது திரும்பவும் low form-க்குத்தான் திரும்புகிறது. அது எப்போதுமே reproduce பண்ணும்போது high form-ஐ தேர்ந்தெடுக்காமல் low form-ஐத்தான் தேர்ந்தெடுக்கும். சுகத்தையும், அதைக் குறித்த சந்தேகத்தையும் ஒன்றாகக் கலந்து hybrid ஆக்கினால் கிடைக்கிற விளைவு சுகமாக இருக்காது, வியாதியாகத்தான் இருக்கும். வெற்றியையும், தோல்வியையும் ஒன்றாகக் கலந்து hybrid ஆக்கினால் கிடைக்கிற விளைவு தோல்வியாகத்தான் இருக்கும். விதிகள் அப்படித்தான் வேலை செய்கிறது. Dots-ஐ மாற்றக்கூடாது. நமக்கு விளங்கவில்லை என்றாலும் அது அப்படியே இருக்கட்டும். சுகம், வெற்றி, வாழ்வு, குடும்பம், மனைவி, பிள்ளைகள், வீடு இவற்றைக் குறித்து தேவன் சொல்லியிருக்கிற வாக்குத்தத்தங்கள் எல்லாம் பக்கத்தை நிரப்புவதற்காக வேதத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கிறதா? கிடையாது. தேவன் picture-ஐ வரைந்து, அதை நாம் தியானிக்கும்படியாய் சொல்லுகிறார். ஆகவேதான் சங்கீதக்காரன், "இரவும் பகலும் கர்த்தருடைய வேதத்தில் தியானமாய் இருக்கிற மனுஷன் பாக்கியவான்" என்கிறான். அப்படியென்றால் என்ன அர்த்தம்?காணப்படுகிறவைகளை அல்ல, காணப்படாதவைகளை நோக்கியிருக்கிற மனுஷன் பாக்கியவான். அவனுடைய பிரச்சனைகளை அவன் மேற்கொள்ளப் போகிறான். அதிசீக்கிரத்தில் அவனுடைய உபத்திரவங்கள் நீங்கப்போகிறது, வெற்றியும் விடிவும் உண்டாகப்போகிறது என்று அர்த்தம். ஆக, dots-ஐ மாற்றக்கூடாது.


இரண்டாவது உதாரணம், Xerox machine-இல் copy எடுப்பது. Xerox கடையில் ஒன்றை copy எடுக்கும்போது, copyஎடுத்ததை proof readingபண்ண ஆட்களை வைத்திருக்கிறார்களா? கிடையாது. copy எடுத்தால் அதை proof read பண்ண வேண்டியதில்லை. ஏனென்றால் ஒரு புள்ளியோ, கால்புள்ளியோ (comma) கூட மாறாது. அது மாறுவதற்கு வாய்ப்பே இல்லை. Original-இல் என்ன இருக்கிறதோ அப்படியே தான் அது duplicate-ஆக ஆகுமே ஒழிய, இங்குஒன்று, அங்கு ஒன்று என்று இருக்காது. original-இல்இருப்பது அப்படியே copy ஆகிறது. இதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அது எப்படி copyஆகிறது?நீங்கள் original-ஐ கொண்டுபோய் machine-இல் வைக்கிறீர்கள், machine-இல் வைத்தவுடன் அதை மூடுகிறீர்கள். ஏனென்றால் அதற்குள் ஒரு வெளிச்சம் வரப்போகிறது. அது கண்ணையே குருடாக்கக்கூடிய அளவிற்கு bright light. ஆகவேதான் அதை மூடுகிறோம். பேப்பரை உள்ளே வைத்து மூடி start பண்ணினீர்கள் என்றால் ஒரு வெளிச்சம் அடிக்கிறது. வெளிச்சம் அடித்துoriginal paper-இல் உள்ள காரியங்களை அப்படியே capture பண்ணி, அதைக் கொண்டுபோய் copy எடுக்க விரும்புகிற paper-இல் அதை imprint பண்ணுகிறது. அந்த வெளிச்சம் அந்த வேலையைச் செய்கிறது. அதை polarization என்று சொல்லுகிறார்கள். அந்த paper ஒரு carbon catridge வழியே போகிறது. அதன் வழியாக போகும்போது carbon catridge மொத்தமாக கருப்பு பூசுவதில்லை. இந்த carbon paper-இல் எங்கெல்லாம் எழுத்துக்களின் line வருகிறதோ, அங்கு மட்டும் கருப்பு நிறத்தைப் பூசுகிறது. அதன் விளைவாகத்தான் printout-ஆகி வெளியே வருகிறது. ஏற்கனவே picture அங்கு இருக்கிறது. அதன் மேல் carbon catridge போவதால் அதிலிருக்கிறதை அது வெளிக்கொண்டு வருகிறது. இப்போது பார்க்க முடிகிறது. ஏனென்றால் அந்த carbon catridgeகருப்பு நிறத்தை apply பண்ணுகிறது.


வசனம் அப்படித்தான் வேலை செய்கிறது. இதில் இரவும் பகலும் தியானமாய் இருக்கும்போது, பிரச்சனைகளை பார்க்காமல் இதை பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போது, இங்கே இருக்கிற வாக்குத்தத்தங்களைக் குறித்த வெளிச்சம் உண்டாகிறது. Copying machine-இல் அடிக்கும் light-ஐ விடஇது பயங்கரமான வெளிச்சம். இது அடித்தால் இங்கு இருப்பதை அது capture பண்ணி, கொண்டுவந்து இருதயத்திற்குள் பதிக்கிறது. வேதத்தில் இருக்கிற சுகம், வெற்றி, வாழ்வு, ஜெயம் நம்முடையஇருதயத்திற்குள் வந்துவிடுகிறது. அதன் பிறகு கொஞ்சக்காலம் காத்திருக்க வேண்டும், அவ்வளவுதான். உடனே, "இன்னும் எதுவும் நடக்கவில்லையே!" என்று சொல்லக்கூடாது. இன்னொரு step இருக்கிறது. அது என்ன?Printout. வெளியே ஒன்றும் தெரியவில்லை, ஆனால் இருதயத்தில் பதிந்து விட்டது. ஏனென்றால் வெளிச்சம் வந்து அடித்து, அந்த வெளிச்சத்தின் மூலமாக எனக்கு புரிய ஆரம்பித்து விட்டது. புரிந்து காரியங்கள் அப்படியே இருதயத்தில் போய் பதிந்துவிட்டது. அதன் விளைவாக printout வரப்போகிறது. Printout எப்படி வரும்?வாழ்க்கை தான் printout. உங்களுடைய தோல்விகள் ஜெயமாக மாறுகிறது.


விசுவாசம் என்னும் சக்தியின் வல்லமையைக் குறித்து பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம். உலகத்தை சிருஷ்டித்த வல்லமையைக் குறித்து பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம். உலகத்தை சிருஷ்டித்த இந்த வல்லமையை எப்படி பயன்படுத்துவது?பிரச்சனையின் மேல் கண்களை வைக்காமல் கர்த்தருடைய வாக்குத்தத்தங்களின் மேல் கண்களை வைக்க வேண்டும். தேவன் எல்லா வாக்குத்தத்தங்களையும் இயேசுவின் மூலமாக "ஆம்" என்று ஆக்கிவிட்டார். நாம் அதற்கு"ஆமென்" என்று சொல்ல வேண்டும். விசுவாசத்தை எப்படி கற்றுத் தருகிறார் என்று பாருங்கள். நாம் புரிந்துகொள்வதற்காக இந்த உலகத்தில் வைத்து புரிந்துகொள்ளக்கூடிய காரியங்கள் மூலமாக விசுவாசத்தைப் போதிக்கிறார். தேவனுடைய வார்த்தையே ஒரு விதை போல இருக்கிறது. இயேசு, நீ விசுவாசத்தை விதை போல பார்த்தால் போதும் என்கிறார். "காட்டத்தி மரத்தைப் பார்த்து, நீ பிடுங்குண்டு கடலிலே நடப்படுவாயாக என்று சொன்னால் அது உனக்குக் கீழ்ப்படியும்"என்கிறார். ஆக விசுவாசத்தை ஒரு விதை போன்று யோசிக்க வேண்டும். தேவன் விசுவாசத்தை வார்த்தைக்குள்ளே வைத்துவிட்டார். வார்த்தை ஒரு விதை. அந்த விதைக்கு வாய் இருந்தால் அது சொல்லும், என்னை நல்ல நிலத்தில் விதையுங்கள், என்னால் என்ன செய்ய முடியும் என்பதை உங்களுக்கு காண்பிக்கிறேன். கர்த்தர் அந்த விதைக்குள்ளே ஒரு DNA-வை, சக்தியை வைத்திருக்கிறார். அந்த சக்தி என்ன?விதை தன் ஜாதியின்படியே பிறப்பிக்கும். தேவன் தம்முடைய வார்த்தையாகிய விதைக்குள் ஒரு சக்தியை வைத்திருக்கிறார். இந்த வார்த்தை என்ன சொல்லுகிறதோ, என்ன வாக்குப்பண்ணுகிறதோ அதை அப்படியே நம்முடைய வாழ்க்கைக்குள்ளே நிஜமாக்கக்கூடிய சக்தியை கர்த்தர் இந்த விதைக்குள் வைத்திருக்கிறார். இப்படித்தான் நம்முடைய தேவைகள் எல்லாம் சந்திக்கப்படப் போகிறது. விசுவாசத்தில் தான் நீதிமான் பிழைப்பான். தேவன் உலகத்தை விசுவாசம் என்கிற சக்தியினால் உண்டாக்கினார். அந்த சக்தியை நமக்கு தருகிறார், அதை எப்படி பயன்படுத்துவது என்பதை சொல்லித் தருகிறார். அதன் மூலமாகத்தான் நாம் பிரச்சனைகளை எல்லாம் மேற்கொள்ள முடியும். அதுதான் நம்முடைய தேவைகளை சந்திக்கும், அதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. விசுவாசத்தை அறிந்துகொள்ளுங்கள், விசுவாசமே உலகத்தை ஜெயிக்கிற ஜெயம். உங்களுடைய ஜெயம் விசுவாசத்திலே இருக்கிறது. அதைப் பிடித்துக்கொள்ளுங்கள் விசுவாசம் உண்டாகும்.

Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency