0 item - ₹0.00

விசுவாச வாழ்க்கை (பாகம் 40) - ஆபிரகாம்: யேகோவா யீரே!

Sunday Tamil Service - 26 MAY 19

Transcript

மேலும் விசுவாசத்தினாலே ஆபிரகாம் தான் சோதிக்கப்பட்டபோது, ஈசாக்கைப் பலியாக ஒப்புக்கொடுத்தான். ஈசாக்கினிடத்தில் உன் சந்ததி விளங்கும் என்று அவனோடே சொல்லப்பட்டிருந்ததே, இப்படிப்பட்ட வாக்குத்தத்தங்களைப் பெற்றவன், மரித்தோரிலிருந்து எழுப்ப தேவன் வல்லவராயிருக்கிறாரென்றெண்ணி, தனக்கு ஒரேபேறானவனையே பலியாக ஒப்புக்கொடுத்தான்; மரித்தோரிலிருந்து அவனை பாவனையாகத் திரும்பவும் பெற்றுக்கொண்டான்(எபிரெயர் 11:17-19).  

எபிரெயர் 11-ஆம் அதிகாரத்திலிருந்து விசுவாச வாழ்க்கையைக் குறித்துப் போதித்து வருகிறோம். இவர்கள் எல்லாரும் நம்முடைய முன்னோடிகள். அதில் ஆபிரகாம் பிரதானமானவர். ஆகவே ஆபிரகாமைக் குறித்த இந்த வேதப்பகுதி மிகப்பெரிய பகுதி. 8-ஆம் வசனத்திலிருந்து 19-ஆம் வசனம் வரை ஆபிரகாமைக் குறித்தது. இதைப் பார்க்கும்போது இந்நிருபத்தின் ஆசிரியர் ஆபிரகாமுடைய விசுவாச வாழ்க்கையை நான்கு கட்டங்களாக பிரித்து போதிக்கிறார் என்பது நமக்கு விளங்குகிறது. அந்த நான்கு கட்டங்கள் நம்முடைய வாழ்க்கையிலும் பொருந்தும். நாமும் அதைப் பார்த்து தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் இதைப் போதித்து வருகிறோம்.

ஆபிரகாமின் விசுவாசத்தின் முதல் கட்டம் என்ன? அவனுடைய அழைப்பு. கர்த்தர் அவனை எப்படி அழைத்தார் என்பது. அவன் கர்த்தரை அறியாமல் விக்கிரகங்களை வணங்கி வந்து, வேறுவிதமான வாழ்க்கையையும் வழிபாட்டையும் உடையவனாக இருந்தான். ஆனால் கர்த்தர் அவனுக்கு தரிசனமாகி அவனை அழைக்கிறார். அந்த தேசத்தையும், வாழ்க்கையையும், அப்படிப்பட்ட நடவடிக்கைகளையும் பழக்கவழக்கங்களையும் விட்டு தூரமாகி, தேவனைப் பின்பற்றி, தேவன் காண்பிக்கிற தேசத்திற்கு அவன் வந்து சேர்ந்தான் என்று நாம் பார்க்கிறோம். அது அழைப்பு. நமக்கும் அப்படிப்பட்ட அழைப்பு உண்டாகிறது. அங்குதான் நம்முடைய வாழ்க்கையில் முதல் முதலாக விசுவாசத்தை நாம் அனுபவிக்கிறோம். நாம் கர்த்தரை அறியாமல் எங்கேயோ தூரத்தில் இருக்கிறோம். நம் முன்னோர்கள் காண்பித்த வழிகளில் போய்க் கொண்டிருக்கிறோம். அப்போது ஏதோ ஒரு விதத்தில் கர்த்தர் நம்மைத் தொட்டு இரட்சிக்கிறார். அவர் நம்மை இரட்சித்து தொடும்போது நாம் மாறுகிறோம். பழையதை எல்லாம் விட்டுவிட்டு புது மனுஷர்களாக மாறி ஒரு புதிய வாழ்க்கையை ஆரம்பிக்கிறோம். இதுதான் முதல் கட்டம்.

இரண்டாவது கட்டம், தேவன் கொண்டு சென்ற தேசத்தில் ஆபிரகாம் குடியிருக்கிறான். அவன் குடியிருக்கும்போது சில காரியங்களைக் குறித்து அறிந்துகொள்கிறான். விசுவாசம் இரட்சிப்பிற்கு மாத்திரமல்ல, கர்த்தர் சொன்ன ஊருக்குச் சென்று அங்கு குடியிருக்கும்போது தான் கர்த்தர் தேவைகளை சந்திக்கிறவர் என்பது தெரிகிறது. அவர் பஞ்சத்தின் நேரத்தில் கூட அற்புதமான தேவைகளை சந்திக்கிறவர். நாம் நம்முடைய தேவைகள் சந்திக்கப்படும் என்று அவரை விசுவாசிக்கலாம். இன்றைக்கு அநேக கிறிஸ்தவர்கள் இதை புரிந்துகொள்ளவில்லை. இரட்சிப்புக்கென்று கர்த்தரை விசுவாசித்து, இரட்சிக்கப்பட்டு விட்டார்கள். ஆனால் கர்த்தர் தேவைகளை சந்திப்பார் என்பது அவர்களுக்கு தெரியாது. அவர்கள் கர்த்தரை அதற்காக விசுவாசிப்பதில்லை. அதுமட்டுமல்ல, கர்த்தர் சத்துருக்கள் மீது ஜெயத்தை தருகிறவர். அதையும் இவர்கள் விசுவாசிப்பதில்லை, அதுவும் அவர்களுக்கு விளங்குவதில்லை. எல்லா போராட்டங்கள், வாழ்க்கையின் பிரச்சனைகள், எதிர்த்து வருகிற காரியங்கள் எல்லாவற்றிலும் கர்த்தர் நமக்கு ஜெயம் அளிக்கிறவர். விசுவாசத்தை அதற்கெல்லாம் பயன்படுத்தலாம் என்பதையும் அவன் கற்றுக்கொள்கிறான். இதுதான் இரண்டாவது கட்டம்.

மூன்றாவது கட்டம், அவனுக்கு 99 வயதும் அவளுடைய மனைவிக்கு 90 வயதும் ஆகிவிட்டது. நம்முடைய தேவன் எவரும் செய்ய முடியாததை செய்து காண்பிக்கிற அற்புத தேவன் என்பதை அவன் அறிந்துகொள்கிறான். விசுவாச வாழ்க்கையில் இது மிகவும் முக்கியம். கர்த்தர் அற்புதங்களைச் செய்கிறார் என்று விசுவாசிக்கிறீர்களா? கர்த்தர் பெரிய அற்புதங்களைச் செய்ய வல்லவராய் இருக்கிறார். அவருடைய வாக்குத்தத்தங்களை நம்முடைய வாழ்க்கையில் நிறைவேற்றுவதற்கு எதுவும் அதை தடை செய்ய முடியாது. கர்த்தரை விசுவாசியுங்கள், உங்களுடைய அழைப்பை நீங்கள் நிறைவேற்றுவதற்கு நீங்கள் என்னவாக ஆக வேண்டுமென்று கர்த்தர் விரும்புகிறாரோ அவருடைய சித்தத்தின் பாதையில் நீங்கள் நடந்தால், அவரை நம்பினால் அதை நிறைவேற்றுவதற்கு அவர் வல்லவராய் இருக்கிறார். அவரிடம் வல்லமை குறைவே கிடையாது. 100 வயது ஆணுக்கும், 90 வயது பெண்ணுக்கும் குழந்தையை தந்து, அவர்களை பெரிய ஜாதியாக்குகிறார் என்றால் அவர் எதையும் செய்வார். விசுவாச வாழ்க்கையில் இதையெல்லாம் அறிந்துகொள்வது முக்கியம். நாம் அற்புதங்களை அனுபவித்துப் பார்க்க வேண்டும். இப்போது நாம் நான்காவது கட்டத்தில் இருக்கிறோம். அதைப்பற்றித்தான் கடந்த வாரம் பேச ஆரம்பித்தோம். இதை விசுவாசத்தின் உச்சக்கட்டம் என்று சொல்லலாம்.

கர்த்தர் ஆபிரகாமை சோதிக்கிறார். தன்னுடைய ஒரே குமாரனாகிய ஈசாக்கை இவன் பலியாக ஒப்புக்கொடுக்கிறான். அவர் என் மகனை பலியிடச் சொன்னாலும் நான் அதற்கு தயார் என்கிறான். ஏனென்றால் இவன் கர்த்தரை நம்புவதற்கு கற்றுக்கொண்டான். இவர் சொன்னால் சொன்னதைச் செய்வார் என்று அவனுக்குத் தெரியும். ஆகவே இவர் சொன்னால் எதையும் செய்யலாம் என்று எண்ணுகிறான். ஈசாக்கை கொடுத்தார், ஈசாக்கிற்காக வாக்குத்தத்தங்களை எல்லாம் கொடுத்திருக்கிறார். பிறகு எப்படி அவனை சாகடிக்க முடியும்? அவர் பலியிடச் சொல்லுகிறார், ஆனால் நிச்சயமாக அவர் இவனை சாகடிக்கமாட்டார், இவனை திரும்பவும் உயிரோடு எழுப்பித் தருவார் என்று நம்புகிறான். இதுதான் உச்சக்கட்ட விசுவாசம். அவன் எதற்கும் தயாராக இருக்கிறான். கர்த்தரிடம் பழகி நெருங்கிவிட்டால், அவரை விசுவாசிக்க ஆரம்பித்து விட்டால் அவர் எது சொன்னாலும் அதை செய்ய தயார், அவர் கூப்பிடுகிற இடத்திற்கு போக தயார் என்கிற நிலைக்கு நாம் வந்துவிடுவோம். எதையும் இழப்பது போன்று தெரிந்தாலும் நான் செய்ய தயார், போக தயார், ஏனென்றால் கர்த்தரை நம்புவதால் ஒரு மனுஷனும் எதையும் இழந்து போவதில்லை. கர்த்தர் நல்லவர், அவர் என் பட்சத்தில் இருக்கிறார் என்கிற நம்பிக்கை அவனுக்கு உண்டாகி விடுகிறது. அப்படி உண்டாகும்போது அவர்கள் எதையும் செய்ய தயாராகி விடுவார்கள். நாமும் அப்படித்தான் தயாராக வேண்டும். கர்த்தரை அந்த விதத்தில் விசுவாசிக்க வேண்டும். கர்த்தர் சொன்னார் என்றால் நான் எதையும் செய்ய தயார் என்கிற நிலைக்கு நீங்கள் வந்துவிட்டால் வாழ்க்கையிலே நடக்க முடியாத காரியங்கள் எல்லாம் நடப்பதை நீங்கள் பார்ப்பீர்கள். இதைப் பற்றித்தான் நாம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

கடந்த வாரம் ஆதியாகமம் 22-ஆம் அதிகாரத்திற்குச் சென்றேன். அங்குதான் ஆபிரகாம் தன்னுடைய குமாரனை பலியாக ஒப்புக்கொடுக்கிற சம்பவம் நடந்தது. கர்த்தர் அவனிடம் வந்து அதைச் சொல்லுவதையும், அவன் அதைச் செய்வதையும் அங்குதான் நாம் பார்க்கிறோம். எபிரெயர் நிருபத்தின் ஆசிரியர் அந்த சம்பவத்தை எடுத்து மூன்று வசனங்களில் அதை சுருக்கிவிட்டார். ஏன் அதை மூன்று வசனத்தில் சுருக்கி அதை நிறுத்திவிட்டார்? ஏனென்றால் இந்த நிருபத்தை எபிரெய மார்க்கத்திலிருந்து கிறிஸ்தவர்களானவர்களுக்கு எழுதுகிறார். ஆபிரகாமின் கதை இவர்களுக்கு நன்றாக தெரியும். ஆபிரகாமிலிருந்து வந்தவர்கள் தான் இவர்கள். ஆபிரகாம் எங்களுடைய தகப்பன் என்று பெருமையாகச் சொல்லிக் கொள்ளுகிறவர்கள். அவர்களுக்கு ஆபிரகாம் தன் குமாரனை ஒப்புக்கொடுத்த கதை மிகவும் நன்றாக தெரியும். இவர்கள் துன்பப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள், கிறிஸ்துவின் நிமித்தம் பாடுபட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆகவே அந்த கதையைச் சொல்லி, கர்த்தரை விசுவாசியுங்கள், விசுவாசத்தை விட்டு விடாதீர்கள், கர்த்தர் உங்களுக்கு ஜெயம் அளிப்பார், அவர் உங்களை நடத்துவார் என்று சொல்லி அவர்களை ஊக்குவிக்க விரும்புகிறார். அதற்கு அவருக்கு மூன்று வசனங்கள் போதுமானதாக இருந்தது. ஏனென்றால் மூன்று வசனங்களை சொன்னாலே அவர்கள் 22-ஆம் அதிகாரத்திற்கு போய் விடுவார்கள். அது அவர்களுக்கு நன்றாக தெரியும். ஆகவே நாமும் அங்கு போகிறோம். அங்கு 14 வசனங்களை வாசிக்கிறேன்.

இந்தக் காரியங்கள் நடந்தபின்பு, தேவன் ஆபிரகாமைச் சோதித்தார்; எப்படியெனில், அவர் அவனை நோக்கி: ஆபிரகாமே என்றார்; அவன்: இதோ அடியேன் என்றான். அப்பொழுது அவர்: உன் புத்திரனும் உன் ஏகசுதனும் உன் நேசகுமாரனுமாகிய ஈசாக்கை நீ இப்பொழுது அழைத்துக்கொண்டு, மோரியா தேசத்துக்குப் போய், அங்கே நான் உனக்குக் குறிக்கும் மலைகள் ஒன்றின்மேல் அவனைத் தகனபலியாகப் பலியிடு என்றார். ஆபிரகாம் அதிகாலையில் எழுந்து, தன் கழுதையின்மேல் சேணங்கட்டி, தன் வேலைக்காரரில் இரண்டுபேரையும் தன் குமாரன் ஈசாக்கையும் கூட்டிக்கொண்டு, தகனபலிக்குக் கட்டைகளையும் பிளந்துகொண்டு, தேவன் தனக்குக் குறித்த இடத்திற்குப் புறப்பட்டுப்போனான். மூன்றாம் நாளில் ஆபிரகாம் தன் கண்களை ஏறெடுத்துப் பார்த்து, தூரத்திலே அந்த இடத்தைக் கண்டான். அப்பொழுது ஆபிரகாம் தன் வேலைக்காரரை நோக்கி: நீங்கள் கழுதையை நிறுத்தி இங்கே காத்திருங்கள், நானும் பிள்ளையாண்டானும் அவ்விடமட்டும் போய், தொழுதுகொண்டு, உங்களிடத்துக்குத் திரும்பி வருவோம் என்றான். ஆபிரகாம் தகனபலிக்குக் கட்டைகளை எடுத்து, தன் குமாரனாகிய ஈசாக்கின்மேல் வைத்து, தன் கையிலே நெருப்பையும் கத்தியையும் எடுத்துக்கொண்டான்; இருவரும் கூடிப்போனார்கள். அப்பொழுது ஈசாக்கு தன் தகப்பனாகிய ஆபிரகாமை நோக்கி: என் தகப்பனே என்றான்; அதற்கு அவன்: என் மகனே, இதோ, இருக்கிறேன் என்றான்; அப்பொழுது அவன்: இதோ, நெருப்பும் கட்டையும் இருக்கிறது, தகனபலிக்கு ஆட்டுக்குட்டி எங்கே என்றான். அதற்கு ஆபிரகாம்: என் மகனே, தேவன் தமக்குத் தகனபலிக்கான ஆட்டுக்குட்டியைப் பார்த்துக்கொள்வார் என்றான்; அப்புறம் இருவரும் கூடிப்போய், தேவன் அவனுக்குச் சொல்லியிருந்த இடத்துக்கு வந்தார்கள்; அங்கே ஆபிரகாம் ஒரு பலிபீடத்தை உண்டாக்கி, கட்டைகளை அடுக்கி, தன் குமாரனாகிய ஈசாக்கைக் கட்டி, அந்தப் பலிபீடத்தில் அடுக்கிய கட்டைகளின்மேல் அவனைக் கிடத்தினான். பின்பு ஆபிரகாம் தன் குமாரனை வெட்டும்படிக்குத் தன் கையை நீட்டிக் கத்தியை எடுத்தான். அப்பொழுது கர்த்தருடைய தூதனானவர் வானத்திலிருந்து, ஆபிரகாமே, ஆபிரகாமே என்று கூப்பிட்டார்; அவன்: இதோ, அடியேன் என்றான். அப்பொழுது அவர்: பிள்ளையாண்டான்மேல் உன் கையைப் போடாதே, அவனுக்கு ஒன்றும் செய்யாதே; நீ அவனை உன் புத்திரன் என்றும், உன் ஏகசுதன் என்றும் பாராமல் எனக்காக ஒப்ப&##3009;க்கொடுத்தபடியினால் நீ தேவனுக்குப் பயப்படுகிறவன் என்று இப்பொழுது அறிந்திருக்கிறேன் என்றார். ஆபிரகாம் தன் கண்களை ஏறெடுத்துப் பார்க்கும்போது, இதோ, பின்னாகப் புதரிலே தன் கொம்புகள் சிக்கிக்கொண்டிருந்த ஒரு ஆட்டுக்கடாவைக் கண்டான்; அப்பொழுது ஆபிரகாம் போய், கடாவைப்பிடித்து, அதைத் தன் குமாரனுக்குப் பதிலாகத் தகனபலியிட்டான். ஆபிரகாம் அந்த இடத்துக்கு யேகோவாயீரே என்று பேரிட்டான்; அதினாலே கர்த்தருடைய பர்வதத்திலே பார்த்துக்கொள்ளப்படும் என்று இந்நாள்வரைக்கும் சொல்லப்பட்டு வருகிறது(ஆதியாகமம் 22:1-14).

இதிலே முதல் இரண்டு வசனங்களை கடந்த வாரம் நான் உங்களுக்குச் சொன்னேன். இந்த கதை ஒரு விசித்திரமான கதை. இந்த கதையைக் குறித்து 19-ஆம் நூற்றாண்டிலே ஒரு சிலர் ஒரு சில ஆட்சேபணைகளை எழுப்ப ஆரம்பித்தார்கள். கடவுள் ஒரு மனித பலியைக் கேட்கலாமா? இப்படிப்பட்ட கடவுளை நாம் வணங்கலாமா? இவர் கொடூரமானவராக இருக்கிறாரே, இது காட்டுமிராண்டித்தனமாக இருக்கிறதே, ஒரு மனுஷனுடைய மகனை அதுவும் ஒரேபேறான குமாரனைக் கொண்டுவந்து பலியிடு என்று கேட்கிறாரே, இவர் தெய்வமாக இருக்க முடியுமா, இது அறிவுக்கு ஒவ்வாத ஒரு காரியம், இதையெல்லாம் நாம் செய்யலாமா என்ற கேள்வியை எழுப்பினார்கள். ஆனால் நான் உங்களுக்கு காண்பித்தேன், கர்த்தர் ஆபிரகாமை இதை செய்யச் சொன்னபோது அவனுடைய மகனைக் கொல்ல வேண்டும் என்பது ஒருபோதும் அவருடைய திட்டமே அல்ல. கர்த்தர் அவனை சோதித்த சோதனை என்ன என்பதை கடந்த வாரம் காண்பித்தேன். அவர் ஒருக்காலும் அவனுடைய மகனை கொல்ல வேண்டும் என்று திட்டம் வைக்கவில்லை. ஆபிரகாமுடைய மகனை கொல்லுவது கர்த்தருடைய திட்டம் அல்ல. அவர் அவனுக்கு மகனைக் கொடுத்தவர். பிறகு ஏன் மகனைக் கொண்டுபோய் பலியிடச் சொல்லுகிறார். அவனை பலியிடு என்று சொல்லும்போதே, உன்னுடைய குமாரனை பலியிடு என்று சொல்லியிருக்கலாம். ஆனால் அப்படிச் சொல்லவில்லை. ஏகசுதனை, உன் நேசகுமாரனை பலியிடு என்று சொல்லுகிறார். இப்படி தேவன் வேண்டுமென்றே சில பதங்களைப் பயன்படுத்துகிறார். இதெல்லாம் எதைக் காட்டுகிறது? கர்த்தர் என்ன சொல்ல வருகிறார்? உன்னுடைய ஏகசுதன் அல்ல, நேசகுமாரன் அல்ல. நான் என்னுடைய ஏகசுதனை, நேசகுமாரனை ஒருநாள் மனுவர்க்கத்திற்காக பலியாக ஒப்புக்கொடுக்கப்போகிறேன். நீ அதை அனுபவித்து பார்க்க வேண்டுமென்று விரும்புகிறேன். உன்னுடைய குமாரனை பலியிடு என்று சொல்லும்போது உனக்குள் இருக்கிற வேதனையைப் பார், ஆதங்கத்தை கவனி. அப்போதுதான் நான் என்னுடைய குமாரனை எப்படி தந்தேன் என்பது உனக்கு விளங்கும்; அதைக் குறித்த வெளிப்பாடு உனக்கு வந்து கிடைக்கும் என்று சொல்லி, அந்த இரட்சிப்பின் திட்டத்தை எப்படி தம்முடைய குமாரனாகிய இயேசுவை கல்வாரி சிலுவையிலே நமக்காக பலியாக ஒப்புக்கொடுக்கப்போகிறார் என்பதை ஆபிரகாமுக்குச் சொல்லி, அதன் மூலமாக அவன் சந்ததிக்கு அது தெரியவந்து கிறிஸ்து வருவார் என்பதை அவர்கள் எதிர்பார்த்திருக்கும்படியாக இப்படி ஒரு படம் போட்டு, நாடகமாக நடித்து, அவர்களுக்கு உணர்த்த விரும்புகிறார். அதாவது இரட்சிப்பின் திட்டத்தை அது நடக்கும் முன்பாகவே முன்கூட்டியே எவ்வளவு சிறந்த விதத்தில் சித்தரிக்க முடியுமோ அவ்வளவு சிறப்பாக சித்தரிக்க விரும்புகிறார். ஆகவேதான் அவர் தம்முடைய குமாரனை பலியிடச் சொன்னார். கடந்த போதனையிலே இதை நான் உங்களுக்குச் சொன்னேன்.

இதில் இரண்டு காரியங்கள் அடங்கியிருக்கிறது. தேவன் இரண்டு காரியங்களைப் போதிக்க விரும்புகிறார். ஒன்று, தேவன் எப்படி தம்முடைய குமாரனை கொடுக்கப்போகிறார். குமாரன் சிலுவையிலே மரிக்கப்போகிறார், தேவன் அவரை உயிரோடு எழுப்புவார் என்பதையெல்லாம் சொல்ல விரும்புகிறார். தேவன் இதை ஆபிரகாமுக்கே சொல்ல விரும்புகிறார். இயேசு, “ஆபிரகாம் என்னுடைய நாளைக் காண ஆசையாயிருந்தான்; கண்டு களிகூர்ந்தான்” என்றார். ஆபிரகாமை அதை காண வைக்க வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் இதையெல்லாம் செய்கிறார். ஆக இரட்சிப்பின் திட்டத்தைக் குறித்த பெரிய வெளிப்பாட்டை கொடுக்க வேண்டும் என்பது அவருடைய திட்டம். அதற்காகத்தான் இந்த கதை. இரண்டாவது, விசுவாசம் என்றால் என்னவென்று விசுவாசிகளாகிய நமக்கு காண்பிக்கவும் இந்த கதை. ஆகவேதான் எபிரெயர் 11-ஆம் அதிகாரத்தில் இதை விசுவாசத்தோடு ஒப்பிடுகிறார். “விசுவாசத்தினாலே ஆபிரகாம் தான் சோதிக்கப்பட்டபோது ஈசாக்கை பலியாக ஒப்புக்கொடுத்தான்” என்று சொல்லி அவன் விசுவாசத்தில் ஒப்புக்கொடுத்தான் என்பதை காண்பிக்கிறார். விசுவாசம் அந்த சோதனையின்போது எப்படி வேலை செய்தது என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ளும்போது நம்முடைய விசுவாசம் எப்படி இருக்க வேண்டும், அது எந்த நிலைக்கு வர வேண்டும் என்பதை நாமும் பார்க்க வேண்டும். இதில் இரண்டு பாடங்கள் இருக்கிறது. ஒன்று, இரட்சிப்பின் திட்டத்தை நாம் விளங்கிக் கொள்கிறோம். பழைய ஏற்பாட்டு சந்ததியாரை விளங்கிக் கொள்கிறோம். இப்போது புதிய ஏற்பாட்டில் இவர்களும் அதன் மூலமாக பயனடைய வேண்டும். ஏனென்றால் இரட்சிப்பு என்பது ஏதோ எதேச்சையாக இயேசுவைப் பிடித்து சிலுவையில் அறைந்துவிட்டார்கள் என்று அல்ல. இவர் உலகத்தோற்றத்திற்கு முன்பாகவே தேவன் திட்டமிட்டு ஏற்படுத்தின தேவ ஆட்டுக்குட்டி. இதையெல்லாம் நம்முடைய உள்ளம் பாராட்டும்படியாக  எபிரெயர் நிருபத்தின் ஆசிரியர் இதைச் சொல்லுகிறார். இந்த இரட்சிப்பு லேசான இரட்சிப்பு அல்ல. ஏனென்றால் இவர்கள் துன்பப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். யூத மார்க்கத்தைவிட்டு ஏன் இதற்குள் சென்றீர்கள் என்று யூதர்கள் இவர்களை கேலி செய்கிறார்கள். ஆகவே ஆசிரியர் இதனுடைய மேன்மையை விளக்கப் பார்க்கிறார். இதெல்லாம் தேவன் உலகத்தோற்றத்திற்கு முன்பாக ஏற்படுத்தின திட்டம். அந்த திட்டத்தைத்தான் நிறைவேற்றினார். நமக்கு உண்டாயிருக்கிற இரட்சிப்பு லேசான காரியம் அல்ல என்பதை சொல்லுவதற்காகத்தான் இதைச் சொல்லுகிறார். இரண்டாவது விசுவாசம் என்றால் என்ன, ஆபிரகாம் எப்படி விசுவாசித்தான், விசுவாசம் எப்படி செயல்படுகிறது என்பதை நாம் இதன் மூலமாக பார்க்க வேண்டும். இந்த இரண்டு காரியங்களைத்தான் நாம் இன்றைக்கு பார்க்கப் போகிறோம்.

இதிலே ஆபிரகாமுடைய கதையை நினைவுபடுத்திக் கொள்ளுங்கள். கர்த்தர் அவனை அழைக்கும்போதே “நான் உன்னைப் பெரிய ஜாதியாக்குவேன்” என்று சொல்லுகிறார். ஆனால் அவனுக்கு இன்னும் பிள்ளை இல்லை. அவனை அழைத்துக்கொண்டு வந்து கடைசியில் 99 வயது வரைக்கும் அவனுக்கு பிள்ளையைக் கொடுக்கவில்லை. அவனுக்கு 99 வயது, மனைவிக்கு 90 வயதான பிறகு, “நான் உன்னை அநேக ஜாதிகளுக்கு தகப்பனாக்குவேன், உன் மனைவியை அநேக ஜாதிகளுக்கு தாயாக்குவேன்” என்று சொல்லி வாக்குப்பண்ணி அற்புதவிதமாக ஒரு பிள்ளையைத் தருகிறார். ஈசாக்கு என்கிற பிள்ளை பிறக்கிறது. ஈசாக்கு பிறந்த பிறகு நான் சில வாக்குத்தத்தங்களை தரப்போகிறேன், அந்த வாக்குத்தத்தங்கள் எல்லாம் ஈசாக்கின் மூலமாக நிறைவேறும் என்று சொல்லி, அவனை வாக்குத்தத்தத்தின் பிள்ளை என்று அழைக்கிறார். இஸ்மவேல் என்கிற குமாரனை இவன் அடிமைப் பெண்ணின் மூலமாக பெற்றான், ஆனால் அவன் வாக்குத்தத்தத்தின் பிள்ளை அல்ல. கர்த்தர் சொல்லுகிறார், அவன் உன் குமாரனாக இருக்கலாம், நான் அவனை ஆசீர்வதிக்கிறேன், ஆனால் ஈசாக்கு தான் வாக்குத்தத்தத்தின் பிள்ளை என்கிறார். அப்படியென்றால் வாக்குத்தத்தங்கள் எல்லாம் ஈசாக்கின் மூலமாகத்தான் நிறைவேறுகிறது. ஈசாக்கு, யாக்கோபு, யோசேப்பு என்று அப்படி ஒரு சந்ததி வருகிறது. அதன் மூலமாகத்தான் இயேசு வந்து பிறப்பார், அதன் மூலமாகத்தான் இரட்சிப்பு, அதன் மூலமாகத்தான் பூமியின் வம்சங்கள் எல்லாம் ஆசீர்வதிக்கப்படும் என்று எல்லாமே ஈசாக்கோடு தான் இணைக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆக ஈசாக்கு இல்லையென்றால் எதுவுமே நிறைவேற முடியாது. ஈசாக்கில் தான் எல்லாமே இருக்கிறது. ஈசாக்கு உயிரோடு இருக்க வேண்டும், அவன் மூலமாக ஒரு சந்ததி உண்டாக வேண்டும், அந்த சந்ததியின் மூலமாக இயேசு வர வேண்டும், அவர் மூலமாக இரட்சிப்பு வர வேண்டும் என்று கர்த்தர் இப்படித்தான் வைத்திருக்கிறார். இப்படி வைத்துவிட்டு அதில் ஆபிரகாமும் நன்றாக settle ஆகிவிட்டான். கர்த்தர் இந்த வாக்குத்தத்தங்களை எல்லம் கொடுத்திருக்கிறார், நம்முடைய சந்ததி அழியவே அழியாது, அது நிலைத்து நிற்கக்கூடிய சந்ததி, யாரும் நம்மை ஒன்றும் செய்ய முடியாது, எந்த விரோதியும் நம்மை அழிக்க முடியாது, கர்த்தர் நமக்காக நீண்ட கால திட்டத்தை வைத்திருக்கிறார், அவர் பெரிய காரியங்களைச் செய்யப்போகிறார் என்று comfortable-ஆக setlle ஆகி, அவன் அமைதியாக வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறான். திடீரென்று உன்னுடைய ஏகசுதனும், நேசகுமாரனுமாகிய ஈசாக்கை கொண்டுபோய் தகனபலியாக பலியிடு என்கிறார். ஆபிரகாமுக்கு அது எப்படியிருந்திருக்கும் என்று எண்ணிப்பாருங்கள். அங்கு பிரச்சனை அவன் ஈசாக்கை இழக்கப்போகிறான் என்பது மட்டுமல்ல. அது ஏன் அவனுக்கு பயங்கமான ஒன்றாக இருந்திருக்கும் என்றால் எல்லா வாக்குத்தத்தங்களும் இவனை சார்ந்துதானே இருக்கிறது, இவன் மூலமாகத்தானே அவை எல்லாம் நிறைவேறும். ஈசாக்கை பலியிட்டால் ஒரு வாக்குத்தத்தமும் நிறைவேறாதே, எல்லாம் ஒன்றுமில்லாமல் போய்விடுமே, கர்த்தர் பொய்யரா, அவர் வாக்குப்பண்ணிவிட்டு ஏமாற்றிவிட்டாரா, இது ஆபிரகாமுக்கு ஒரு பெரிய பிரச்சனையாக ஆகிவிட்டது.

ஆபிரகாம் இதை இரண்டு விதமாகத்தான் யோசித்திருக்க முடியும். ஒன்று, கர்த்தருக்கு இப்படி பண்ணலாமா, அப்படி பண்ணலாமா என்று தெரியவில்லை, திடீரென்று ஈசாக்கைத் தருகிறேன், அவன் மூலமாக வாக்குத்தத்தங்களைத் தருகிறேன், அவன் தான் எல்லாவற்றுக்கும் வாரிசு, அவன் மூலமாக வாக்குத்தத்தங்கள் எல்லாம் நிறைவேறும் என்று சொல்லுகிறார். திடீரென்று திட்டத்தை மாற்றுகிறார். நாம் என்ன செய்கிறோம் என்று அவருக்கே தெரியவில்லை. இவர் என்ன தேவன் என்று அவன் யோசிக்க வாய்ப்புண்டு. ஆனால் அவன் கர்த்தரிடம் வந்து அநேக ஆண்டுகளாகி விட்டது. இந்த பயணம் இவனுடைய 75 வயதில் ஆரம்பித்தது. ஈசாக்கு பிறக்கும்போது இவனுக்கு 100 வயதாகி விட்டது. அதிலேயே 25 வருடங்கள் போய்விட்டது. ஆபிரகாம் ஈசாக்கை பலியிடச் சென்றபோது ஈசாக்கிற்கே 30 வயது இருக்கும் என்று அநேகர் சொல்லுகிறார்கள். ஆக இவன் ஆண்டவரை அறிந்துகொண்டு 50 வருடத்திற்கு மேல் ஆகிவிட்டது. இவன் ஆண்டவரோடு நீண்ட நாட்கள் ஐக்கியமாக வாழ்ந்துவிட்டான், அற்புதங்களை அனுபவித்துவிட்டான். அவனுக்கு விசுவாசப் பயணம் அற்புதமாய் அமைந்துவிட்டது. கர்த்தர் தேவைகளை சந்திக்கிறார், ஐசுவரியவானாக்குகிறார். 100 வயதிலும் கர்த்தர் குழந்தையை தருவார் என்பதை அவன் பார்த்துவிட்டான். அவனுக்கு கர்த்தரோடு நல்ல அனுபவங்கள் கிடைத்துவிட்டது. அவன் கர்த்தரை அதிகதிகமாக நம்ப ஆரம்பித்துவிட்டான். ஆகவே கர்த்தர் என்னதான் செய்கிறார் என்று தெரியாமல், இன்றைக்கு சொல்லுவது ஒன்று, நாளைக்கு ஒன்று செய்வது என்று அவர் அப்படிப்பட்டவர் அல்ல என்பது அவனுக்கு நன்றாக தெரிகிறது. அவர் வார்த்தையின் தேவன், சொன்னால் சொன்னதைச் செய்வார். அவர் அதைச் செய்ய வல்லவராயும் இருக்கிறார். இதையெல்லாம் தியானித்து, அனுபவித்து, இவரை நம்பலாம் என்கிற முடிவுக்கு அவன் வந்துவிட்டான். ஆகவே இவன் அப்படி யோசிக்க முடியாது.

இரண்டாவது அவன் எப்படி யோசிக்கலாம் என்றால், தேவன் மகனை பலியிடச் சொல்லுகிறார். ஆனால் எல்லா வாக்குத்தத்தங்களும் அவனைச் சார்ந்துதான் இருக்கிறது. அவன் இல்லையென்றால் எதுவுமே நிறைவேறாது, இயேசுவே வர முடியாது, இரட்சிப்பே உண்டாக முடியாது, ஒன்றும் நடக்க முடியாது. இவ்வளவு பெரிய வாக்குத்தத்தத்தை அவனை சார்ந்து கொடுத்திருக்கிறார், இப்போது அவனை கொல்லும்படி சொல்லுகிறாரே, என் மகனையும் கொன்றுவிட்டு எப்படி வாக்குத்தத்தத்தையும் நிறைவேற்றுவார் என்று எனக்கு விளங்கவில்லை, ஆனால் எனக்கு ஒன்று தெரியும். அவர் அதை நிறைவேற்றுவார். ஏனென்றால் அவர் நல்லவர், பரிசுத்தர், பொய்யுரையாதவர். என்னுடைய மூளையறிவுக்கு அது விளங்கவில்லை. இதற்கு கொஞ்சம் தான் விளங்கும். இன்னும் விளங்க வேண்டியது அதிகமாக இருக்கிறது. ஆனால் கர்த்தர் நல்லவர் என்பது எனக்கு நன்றாக விளங்குகிறது. விசுவாசத்தைக் குறித்த ஒரு பெரிய இரகசியம் இதுதான். இந்த ஒரு காரியத்தைப் பிடித்துவிட்டால் ரொம்ப தூரம் போய் விடுவீர்கள். அநேகர் எப்படி விசுவாசிப்பது, எப்படி விசுவாசத்தில் வல்லவர்களாவது என்று கேட்கிறார்கள். எல்லாவற்றையும் விளங்கிக்கொள்ள வேண்டும் என்று கிடையாது. எவரும் எல்லாவற்றையும் விளங்கிக்கொள்வதில்லை. நமக்கு விளங்காத காரியங்கள் வேதத்தில் அநேகம் இருக்கிறது. ஆனால் நாம் கர்த்தரை விளங்கிக்கொள்ள வேண்டும். இது வேத அறிவு அல்ல, வேத அறிவின் மூலமாக கர்த்தரை அறிகிற அறிவே உண்டாகி விட்டது. வேதத்தை வாசித்து, அதை தியானித்ததின் மூலமாக கர்த்தர் நல்லவர், வல்லவர், பரிசுத்தர், இவரால் கூடாத காரியம் ஒன்றுமில்லை, இவர் வாக்கு மாறாதவர் என்று அவர் யார், அவர் எப்படிப்பட்டவர், அவர் எவ்வளவு உண்மையுள்ளவர், எவ்வளவு பரிசுத்தர், சொன்னதை அப்படியே செய்கிறவர் என்பது விளங்க#2965;ிவிட்டால் வாழ்க்கை வெற்றிகரமாய் அமையும். சோதனை, பிரச்சனை, சவாலான சூழ்நிலைகள் ஏற்படும்போது, இந்த பிரச்சனை எப்படி தீரப்போகிறது

என்பது விளங்காமல் இருக்கலாம். நான் பலமுறை அப்படி பிரச்சனைகளை சந்தித்திருக்கிறேன். சிலர் என்னிடம், இந்த பிரச்சனை எப்படி தீரும் என்று நினைக்கிறீர்கள் என கேட்கிறார்கள். அது தெரிந்தால் நானே கடவுளாகி விடுவேனே, பிறகு அவர் எதற்கு? எப்படி தீரும் என்று எனக்கு தெரியாது. ஆனால் நான் நம்பியிருக்கிறவர் எனக்கு உதவி செய்வார், அவர் என்னை அழைத்தவர், இவ்வளவு தூரம் நடத்தி வந்தவர், அவர் கைவிடமாட்டார், என்னோடுகூட இருப்பார், எல்லாவற்றையும் கொடுப்பார் என்று எனக்கு தெரியும். இதுதான் விசுவாசம். ஒவ்வொரு முறையும் வேதவசனத்தை எடுக்கும்போது வேண்டாத ஆராய்ச்சி பண்ணக்கூடாது. வேண்டாத ஆராய்ச்சிக்காக கர்த்தர் வேதாகமத்தை வைக்கவில்லை. கர்த்தர் எப்படிப்பட்டவர், நான் நம்பியிருக்கிற இந்த தேவன் யார் என்பதை ஆராய்ச்சி பண்ண வேண்டும். சங்கீதக்காரனுக்கு எல்லாம் விளங்கினது என்று எண்ணுகிறீர்களா? கிடையாது. அவன் சொல்லுகிறான், “இந்த தேவன் என்றென்றுமுள்ள சதாகாலங்களிலும் நமது தேவன்”. எந்த தேவன்? தேவன் செய்த பெரிய அற்புதங்களை எல்லாம் சொல்லிவிட்டு இப்படிச் சொல்லுகிறான். அவர் சமுத்திரத்தை இரண்டாக பிளந்தவர், வானத்திலிருந்து மன்னாவை பொழிந்தவர், கற்பாறையிலிருந்து தண்ணீரைக் கொண்டுவந்தவர், கோடாரியை மிதக்கப்பண்ணினவர். இந்த தேவன் நம்முடைய தேவன். அது விளங்க வேண்டுமே ஒழிய, வேண்டாத ஆராய்ச்சி பண்ணக்கூடாது. சிலர் வேத ஆராய்ச்சி என்கிற பெயரில் எதையெல்லாமோ சொல்லிக் கொண்டிருப்பார்கள். இதை வைத்து சண்டை போடுவார்கள். ஆனால் வேதம் அதற்காக கொடுக்கப்படவில்லை. வேத அறிவு என்கிற பெயரில் அதையும் இதையும் ஆராய்ச்சி பண்ண கொடுக்கப்படவில்லை. அது கர்த்தரை அறிந்துகொள்ளும்படியாய் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. வேதத்தை திறக்கும்போது நாம் கர்த்தரை பார்க்க வேண்டும். இதை ரசிக்க வேண்டும், இதிலே மகிழ வேண்டும், இதிலே பூரிக்க வேண்டும், இதிலே சந்தோஷப்பட வேண்டும், இதை நினைத்து பாட வேண்டும், இதை நினைத்து ஆராதிக்க வேண்டும். அப்படித்தான் வேதத்தை அணுக வேண்டுமே ஒழிய, வேறு விதமாக அணுகக்கூடாது.

கர்த்தர் இன்றைக்கு ஒன்றை சொல்லிவிட்டு, நாளைக்கு ஒன்றை சொல்லுகிறவர் அல்ல என்று ஆபிரகாம் முடிவுபண்ணி விட்டான். ஈசாக்கையும் கொன்று, அவர் சொன்ன வாக்குத்தத்தங்களையும் எப்படி நிறைவேற்றுவார் என்று எனக்கு தெரியவில்லை. ஆனால் அவர் அதை நிறைவேற்றுவார் என்று தெரியும். ஏனென்றால் அவர் உண்மையுள்ளவர், அவர் வல்லவர். அவரிடம் உண்மையிலும் வல்லமையிலும் குறைவே கிடையாது. அவர் நிச்சயமாக நிறைவேற்றுவார் என்று சொல்லி ஒரு பெரிய முடிவுக்கு வருகிறான். எல்லா பிரச்சனையின் போதும் நீங்களும் அந்த முடிவுக்குத்தான் வர வேண்டும். சரி, பிரச்சனை இருக்கிறது, இதிலிருந்து எப்படி மீளப்போகிறேம் என்று எனக்கு தெரியவில்லை, இந்த தேவையை எப்படி சந்திப்பார் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் என் கர்த்தர் என்னை கைவிடமாட்டார், என்னை நேசிக்கிறார், அவர் எனக்கு உதவுவார், வாசலை திறப்பார் என்று தெரியும். அவர் எப்படிச் செய்வார் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் நிச்சயமாக செய்வார், விடுவிப்பார், ஆசீர்வதிப்பார் என்று தெரியும். அதுதான் விசுவாசம். விசுவாசத்தை நன்றாக கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இதில் குழப்பமே இருக்கக்கூடாது. இவன் அப்படி தீர்மானித்து விட்டதால் தன் குமாரனை பலியிட புறப்படுகிறான்.

ஆபிரகாம் அதிகாலையில் எழுந்து, தன் கழுதையின்மேல் சேணங்கட்டி, தன் வேலைக்காரரில் இரண்டுபேரையும் தன் குமாரன் ஈசாக்கையும் கூட்டிக்கொண்டு, தகனபலிக்குக் கட்டைகளையும் பிளந்துகொண்டு, தேவன் தனக்குக் குறித்த இடத்திற்குப் புறப்பட்டுப்போனான்(ஆதியாகமம் 22:3).  

ஆபிரகாம் புறப்பட்டு விட்டான், பயணம் ஆரம்பித்து விட்டது. ஏனென்றால், எனக்கு விளங்கவில்லை, ஆனால் கர்த்தர் ஏதோ செய்யப்போகிறார். அது மட்டும் எனக்கு தெரியும் என்று உள்ளத்தில் முடிவு பண்ணிவிட்டான். அவன் விசுவாசத்தில் கிளம்பி போகிறான். அவன் போகும்போது இன்னும் யோசிக்கிறான். அவன் போகும்போது மகனோடு சம்பாஷணை நடக்கிறது. மகன் அப்பாவிடம், “கட்டை இருக்கிறது, நெருப்பு இருக்கிறது, பலிக்கு ஆட்டுக்குட்டி தான் இல்லை, ஆட்டுக்குட்டி எங்கிருந்து வரும்?” என்று கேட்கிறான். அப்படியென்றால் இவர்களுக்குள் ஏதோ சம்பாஷணை நடந்திருக்கிறது. சிலர், ஆபிரகாம் அழுதுகொண்டே போனான், கண்ணீரை அடக்கிக்கொண்டே போனான், தன் மகனை எண்ணி புலம்பிக்கொண்டே போனான் என்று சொல்லுகிறார்கள். அவன் அப்படியெல்லாம் நினைத்து போயிருந்தான் என்றால் மூன்று நாட்கள் முப்பது நாட்கள் பயணமாக ஆகியிருக்கும். அவன் திரும்பி கூட வந்திருந்திருப்பான். ஆனால் அவன் தீர்மானமாய் போகிறான். கட்டை, நெருப்பு ஆகிய எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொண்டு போகிறான். மூன்று நாள் பயண தூரத்தை மூன்று நாட்களில் போய் சேருகிறான். கர்த்தர் சொன்னதை செய்வது என்று அவன் தீர்மானித்துவிட்டான். அதில் அவனுக்கு எந்த தயக்கமும் கிடையாது. அவன் போகும்போது கர்த்தர் இதை எப்படிச் செய்வார், எப்படி இதை நிறைவேற்றுவார், ஈசாக்கை கொன்றால் எப்படி தேவனுடைய வாக்குத்தத்தங்கள் உண்மையாக முடியும் என்று அவன் யோசிக்கிறான். கர்த்தர் கனத்துக்குரியவராக இருக்க வேண்டுமென்றால், அவர் சொன்னதைச் செய்ய வேண்டும். இல்லையென்றால் எவரும் மதிக்கமாட்டார்கள். அப்படியென்றால் அவர் எப்படி தம்முடைய கனத்தையும், மரியாதையையும் காப்பாற்றிக்கொள்வார்? அவர் சொன்னதைச் செய்ய வேண்டுமே, மகனை பலியிடு என்று சொல்லியிருக்கிறாரே, மகனை கொன்றுவிட்டால் வாக்குத்தத்தங்கள் எல்லாம் போய்விடும். எல்லாம் இவன் மீது தான் இருக்கிறது. இதை எப்படிச் செய்யப்போகிறார் என்று யோசித்துக்கொண்டே போகிறான். அவன் பிரயாணம்பண்ணின மூன்று நாட்கள் அவனுக்கு நித்தியமாக இருந்திருக்கும். காரியங்கள் கடினமாக இருக்கும்போது நேரம் மிகவும் மெதுவாக போவது போல இருக்கும். ஆனால் அந்த மூன்று நாட்கள் பயணம், அவர்களுக்குள் நடந்த சம்பாஷணை இதுவெல்லாம் மிகவும் முக்கியம். கர்த்தர் எப்படி வாக்குத்தத்தத்தை நிறைவேற்றப்போகிறார், மகனை கொன்றுவிட்டு எப்படி வாக்குத்தத்தம் நிறைவேற முடியும் என்பதற்கெல்லாம் அவன் மூன்றாவது நாள் மலை அடிவாரத்தில் போய் சேரும்போது பதில் கிடைத்துவிட்டது என்று நினைக்கிறேன்.

மூன்றாம் நாளில் ஆபிரகாம் தன் கண்களை ஏறெடுத்துப் பார்த்து, தூரத்திலே அந்த இடத்தைக் கண்டான். அப்பொழுது ஆபிரகாம் தன் வேலைக்காரரை நோக்கி: நீங்கள் கழுதையை நிறுத்தி இங்கே காத்திருங்கள், நானும் பிள்ளையாண்டானும் அவ்விடமட்டும் போய், தொழுதுகொண்டு, உங்களிடத்துக்குத் திரும்பி வருவோம் என்றான்(ஆதியாகமம் 22:4, 5).

ஆபிரகாமுடைய பேச்சு மாறிவிட்டது. இந்த மூன்று நாட்கள் பயணத்தில் ஏதோ நடந்திருக்கிறது. மூன்று நாட்கள் நடந்து சென்றதே இவனுக்கு தெரிந்திருக்காது. ஏனென்றால் அவ்வளவு யோசனை, ஆழமான சிந்தனை. அவன் யோசித்துப் பார்த்து ஒரு தீர்மானத்திற்கு வருகிறான்.  தூரத்திலே அந்த இடம் தெரிகிறது. அவன் வேலைக்காரரிடம், “நான் போய் என் மகனை பலியிடப்போகிறேன், என் மகனை கடைசியாய் முத்தமிடுகிறவர்கள் முத்தமிட்டுக் கொள்ளுங்கள். கண்ணீர் விடுகிறவர்கள் கண்ணீர் விட்டுக்கொள்ளுங்கள்” என்று சொல்லவில்லை. மாறாக, “நீங்கள் கழுதையை நிறுத்தி இங்கே காத்திருங்கள். நானும் என் மகனும் மட்டும் போய் கர்த்தரை தொழுதுகொள்ளப்போகிறோம்” என்கிறான். அவன் பலியிட்டு கர்த்தரை தொழுதுகொண்டு வருவது போல பேசுகிறான். தன் மகனை பலியிடுவது போல பேசவில்லை. மகனை பலியிட்டு விட்டால் தனியாகத்தானே வர வேண்டும். ஆனால் இவன், நானும் பிள்ளையாண்டானும் அவ்விடமட்டும் போய், தொழுதுகொண்டு, உங்களிடத்துக்குத் திரும்பி வருவோம் என்கிறான். கர்த்தர் ஏதோ அற்புதத்தை செய்யப்போகிறார் என்று அவனுக்கு விளங்கிவிட்டது. ஈசாக்கை கொன்றுவிட்டால் தேவன் எப்படி தம்முடைய வார்த்தையை நிறைவேற்றுவார் என்று அவனுக்கு குழப்பமாக இருந்தது. கர்த்தர் ஈசாக்கை கொன்றாலும் அவனை திரும்பவும் உயிரோடு எழுப்பித் தருவார் என்று நம்ப ஆரம்பித்துவிட்டான். எபிரெயர் 11-ஆம் அதிகாரத்தில் இது அப்படியே இருக்கிறது.  

மேலும் விசுவாசத்தினாலே ஆபிரகாம் தான் சோதிக்கப்பட்டபோது, ஈசாக்கைப் பலியாக ஒப்புக்கொடுத்தான். ஈசாக்கினிடத்தில் உன் சந்ததி விளங்கும் என்று அவனோடே சொல்லப்பட்டிருந்ததே, இப்படிப்பட்ட வாக்குத்தத்தங்களைப் பெற்றவன், மரித்தோரிலிருந்து எழுப்ப தேவன் வல்லவராயிருக்கிறாரென்றெண்ணி, தனக்கு ஒரேபேறானவனையே பலியாக ஒப்புக்கொடுத்தான்(எபிரெயர் 11:17, 18, 19).

ஆபிரகாம் தன் மகனை கொல்லுவதற்கு தயாராகி விட்டான். ஏன் தயாராகிவிட்டான்? இவன் மூலமாகத்தான் எல்லாம் நடக்கும், இவன் பேரில் தான் எல்லாம் சார்ந்திருக்கிறது என்று வாக்குத்தத்தத்தைப் பெற்றான் அல்லவா, அதினால் மரித்தோரிலிருந்து உயிரோடு எழுப்ப தேவன் வல்லவராய் இருக்கிறார் என்று உயிர்த்தெழுதலை அவன் நம்ப ஆரம்பித்துவிட்டான். ஈசாக்கின் மூலமாகத்தான் சந்ததி விளங்கும் என்று ஆண்டவர் சொல்லிவிட்டதால் இவன் சாகமாட்டான். இவன் செத்தாலும் கர்த்தர் இவனை உயிரோடு எழுப்பித்தான் ஆக வேண்டும் என்பதை இந்த மூன்று நாட்கள் பயணத்தின்போது விசுவாசிக்க ஆரம்பித்துவிட்டான். ஆகவேதான் அவன் வேலைக்காரரிடம், நாங்கள் போய் கர்த்தரைத் தொழுதுகொண்டு திரும்பி வருவோம் என்கிறான். விசுவாசம் பேசுகிறது.

Donald Grey Barnhouse என்கிற பிரசங்கியார் 1950-1960 ஆம் ஆண்டுகளில் அமெரிக்காவில் பிலடெல்பியா என்கிற பட்டணத்தில் பிரசங்கித்து வந்தார். அவர் பிரமாதமான வேதப்போதகர். அவருடைய பிரசங்கங்கள் அன்றைக்கு அவர் வாழ்ந்துகொண்டிருந்தபோது ரேடியோவில் வந்துகொண்டிருந்தது. இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவைகள் இன்றைக்கும் ரேடியோவில் வந்துகொண்டிருக்கிறது. ஆபிரகாம் எதை விசுவாசித்தான், அவன் எப்படி அதை விசுவாசிக்கிற முடிவுக்கு வந்தான் என்பதைச் சொல்லுகிறார்:

The fact that we are told that Abraham accounted that God was able to rise Isaac from the dead is the key to the story. As Abraham and Isaac had walked for three days through country growing more and more desolate and at the slow measured face of the burden mew. His mind went around and around the matter. And he ultimately came to the conclusion that he was going to see a miracle. The method of this thought was as follows God is not a lier, He cannot be a mistaken. He told me beyond question that I should have a son. And there he was before me. God is said that this son would be the one through whom he would fulfill all of the promises. Therefore the son must live or God would be found faults yet God commands that this son be put to death. Here humanly speaking is a contradiction. But there is no contradiction in God. That is the foundation fact. There is power in God, there is wisdom in God, there is majesty and glory in God, but there is no contradiction in God. But what is to be done with God’s command sacrifice my son. Since there is no contradiction in God there is only one answer that my mind can fathom. God is going to perform a miracle and raise Isaac from the dead. Doubut may say that this is foolish that there is never been a resurrection in the history of the world. That doesn’t make any difference. A resurrection is compatable with the nature of God. But a contradiction is not a compatable with the nature of God. God is life and the other life. It would be a small matter for the God who created the universe including the first man to bring life back to the dead body. So the one clear logical conclusion is the God is going to raise Isaac from the dead.                    

தேவன் ஈசாக்கை மரித்தோரிலிருந்து எழுப்ப வல்லவராய் இருக்கிறார் என்று ஆபிரகாம் எண்ணியதுதான் இந்த கதையின் திறவுகோல். ஆங்கிலத்தில், ‘accounted’ என்கிற வார்த்தை பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அது கணக்கு போடுகிற வார்த்தை. கூட்டி, கழித்து, சரியாக எண்ணிக்கை வரும் என்று அப்படிப்பட்ட கணக்கு. மூன்று நாட்கள் தூர பிரயாணம், கழுதையின்மேல் பொருட்களை எல்லாம் ஏற்றி வைத்துக்கொண்டு போகும்போது, கர்த்தர் எப்படி வாக்குத்தத்தத்தை நிறைவேற்றுவார், இவனைக் கொன்றால் அது எப்படி நிறைவேறும், இவனையும் கொன்று வாக்குத்தத்தத்தையும் எப்படி நிறைவேற்ற முடியும், கர்த்தர் இதை எப்படிச் செய்யப்போகிறார் என்பதெல்லாம் இவனுடைய எண்ணங்களில் சுற்றி சுற்றி வந்துகொண்டிருக்கிறது. கடைசியில் அவன் ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட்டான். தன் மனதில் கணக்கு போட்டு கர்த்தர் ஏதோ ஒரு அற்புதம் செய்யப்போகிறார் என்று நம்புகிறான். அவன் என்ன யோசித்தான் என்றால், தேவன் பொய்யர் அல்ல, அவரை நான் தவறாக புரிந்துகொள்ளக்கூடாது. பிள்ளை இல்லாமல் இருந்த எனக்கு பிள்ளை இருக்க வேண்டுமென்று அவர்தான் இதைச் சொன்னார். இந்த குமாரன் மூலமாகத்தான் தன்னுடைய வாக்குத்தத்தங்கள் எல்லாம் இந்த பூமியிலே நீண்ட காலத்திற்கு நிறைவேற்றப்போகிறேன் என்று தேவன் சொல்லிவிட்டார். ஆகவே இந்த குமாரன் வாழ்ந்தே ஆக வேண்டும், இல்லையென்றால் தேவன் பொய்யராகி விடுவார். அது தெரிந்தும் இவனை கொல் என்று சொல்லுகிறார். இங்கு மனுஷீகமாய் பார்க்கப்போனால் ஒரு முரண்பாடு தெரிகிறது. ஆனால் தேவனிடத்தில் எந்த முரண்பாடும் கிடையாது. அதுதான் அஸ்திபாரமான ஒரு சத்தியம். தேவனிடத்தில் வல்லமை, ஞானம், மகத்துவம், மகிமை உண்டு. ஆனால் அவரிடத்தில் முரண்பாடு கிடையாது. குமாரனை பலியிடச் சொல்லுகிறாரே, அதைக் குறித்து நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தன்னுடைய மனதிலே கேட்கிறான். தேவனிடத்தில் முரண்பாடு கிடையாது என்கிற காரணத்தால் எனக்கு ஒரு பதில் தான் மனதிற்கு வருகிறது. தேவன் ஒரு அற்புதத்தை செய்து ஈசாக்கை மறுபடியும் உயிரோடே எழுப்புவார். இது மூடத்தனம் என்று சந்தேகம் சொல்லலாம். சரித்திரத்தில் அப்படிப்பட்ட உயிர்த்தெழுதல் இருந்தது கிடையாது என்று சொல்லலாம். ஆனால் அது ஒரு பொருட்டல்ல. தேவனுடைய சுபாவத்தோடு இந்த உயிர்த்தெழுதல் ஒத்துப்போகிறது. தேவன் உயிரோடு எழுப்ப முடியுமா? முடியும். அது அவருடைய சுபாவத்திற்கு ஏற்றது. கர்த்தர் அற்புதம் செய்வாரா? செய்வார். அவரால#3021; கூடாத காரியம் ஒன்றுமில்லை. ஆனால் ஒன்றைச் சொல்லி அதைச் செய்யாமல் போவது என்பது தேவனுடைய சுபாவத்திற்கு ஏற்றதே அல்ல. அவர் சொல்லி செய்யாமல் விடமாட்டார். சொன்னதைச் செய்வதற்கு உயிரோடுகூட எழுப்புவார். அது அவருடைய சுபாவத்தோடு ஒத்துப்போகிறது. தேவன் ஜீவனாகவும் ஜீவாதிபதியாகவும் இருக்கிறார். அண்ட சராசரங்களையும் முதல் மனிதனையும் உண்டாக்கின தேவனுக்கு செத்துப்போன மனிதனை திரும்ப எழுப்புவது என்பது சாதாரண ஒரு காரியம். ஆகவே இங்கு ஒரே ஒரு காரியம்தான் நடக்க முடியும். அது என்னவென்றால், தேவன் ஈசாக்கை மரித்தோரிலிருந்து எழுப்புவார்.

ஆபிரகாமின் மனதிற்குள் மூன்று நாட்களும் இதுதான் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. அதனால் தேவன் ஈசாக்கை உயிரோடு எழுப்புவார் என்று நம்பிவிட்டான். அதனால்தான் வேலைக்காரர்களிடம், நாங்கள் திரும்பிவருவோம் என்று சொல்லிவிட்டான்.  அவன் நம்பி மலைக்குப் போய் சேருகிறான். அங்கு கல்லுகளை அடுக்கி வைத்து, தன் மகனை கட்டி வைக்கிறான். அவனுடைய மகனும் convince ஆகிவிடுகிறான். அப்பாவுக்கு ஏற்ற பிள்ளை. 130 வயதுள்ளவர் 30 வயது மகனை கட்டிப்போட்டு விட முடியுமா? மகன் சம்மதிக்கவில்லை என்றால், என்னை இங்கு வந்து கொல்லப் பார்க்கிறீர்களா என்று அப்பாவை அங்கிருந்து உருட்டி விட்டுவிடுவான். ஆபிரகாம் தான் convince ஆனது மட்டுமல்லாமல், மகனையும் convince பண்ணிவிட்டான். அவன் தன் மகனிடம், கர்த்தர் இப்படிச் சொல்லுகிறார், நான் உன்னைக் கொன்றால் கூட அவர் உன்னை மறுபடியும் எழுப்பித் தருவார். நீ அதை நம்புகிறாயா? நீ உன்னை ஒப்புக்கொடுக்க ஆயத்தமா? நீ மரித்த பிறகு கர்த்தர் உன்னை எழுப்புவார் என்று நம்புகிறாயா? நான் அதை நம்புகிறேன். தேவன் உன்னை எனக்கு 100 வயதில் தந்தார், செய்ய முடியாததை செய்தார், நீயும் நம்பு, இவர் கைவிடவேமாட்டார். இவர் நிச்சயமாக செய்வார், நீ உன்னை ஒப்புக்கொடு, நாம் பெரிய காரியங்களை காண்போம். உன்னை எரித்தாலும் கர்த்தர் உன்னை திரும்ப சாம்பலிலிருந்து எழுப்புவார் என்று இவனுக்கு போதித்து, அவனும் convice ஆகிவிட்டான். அதனால் அவனும் ஆபிரகாமோடு சேர்ந்து கல்லுகளை அடுக்கி பலிபீடம் கட்டுகிறான். ஆபிரகாம் ஈசாக்கின் கழுத்தைப் பிடித்து அவன் அந்த பக்கம் திரும்பி இருக்கும்போது பின்னால் குத்தி கொல்லவில்லை. என்னை இதில் வைத்து கட்டுங்கள் என்று ஈசாக்கு படுத்திருக்கிறான். நான் மரிக்க தயார், கர்த்தர் உயிரோடு எழுப்புவார் என்று உம்மோடு சேர்ந்து நானும் நம்புகிறேன் என்கிறான். ஆபிரகாம் அவனை கட்டி கொல்லுவதற்கு கத்தியை எடுத்தான். அந்த நேரத்தில் ஒரு சத்தம் உண்டாகிறது.

அப்பொழுது கர்த்தருடைய தூதனானவர் வானத்திலிருந்து, ஆபிரகாமே, ஆபிரகாமே என்று கூப்பிட்டார்; அவன்: இதோ, அடியேன் என்றான். அப்பொழுது அவர்: பிள்ளையாண்டான்மேல் உன் கையைப் போடாதே, அவனுக்கு ஒன்றும் செய்யாதே; நீ அவனை உன் புத்திரன் என்றும், உன் ஏகசுதன் என்றும் பாராமல் எனக்காக ஒப்புக்கொடுத்தபடியினால் நீ தேவனுக்குப் பயப்படுகிறவன் என்று இப்பொழுது அறிந்திருக்கிறேன் என்றார்(ஆதியாகமம் 22:11, 12).

அங்கு ஈசாக்கு சாகவில்லை. ஆபிரகாம் ஈசாக்கை சாக ஒப்புக்கொடுத்துவிட்டான். இங்கு நடந்த சம்பவம் ஒரு நாடகம் போல நடந்து முடிந்தது. அதைத்தான் எபிரெயர் 11-இல், “அவனை பாவனையாக திரும்பப் பெற்றான்” என்று சொல்லியிருக்கிறது. அங்கு உண்மையான உயிர்த்தெழுதல் நடக்கவில்லை. ஏனென்றால் அங்கு உண்மையான மரணம் நடக்கவில்லையே, ஆனால் ஒரு மரணத்தையும் உயிர்த்தெழுதலையும் நாடகம் போல நடத்தி காண்பித்துவிட்டார். ஏனென்றால் பிதாவானவர் அதைச் செய்யப்போகிறார், தன்னுடைய சொந்தக் குமாரனை தரப்போகிறார், பலியாக ஒப்புக்கொடுக்கப்போகிறார். அவர் ஒப்புக்கொடுக்கும்போது அந்த குமாரனும் இந்த குமாரனைப் போலவே ஏகசுதன், நேசகுமாரன். அவர் இவரோடு ஒத்துழைக்கப்போகிறார். கர்த்தர் அந்த குமாரனை ஏமாந்திருந்த நேரத்தில் சிலுவையில் கொன்றுவிடவில்லை. அந்த குமாரன் கெத்செமனே தோட்டத்தில் தன்னை ஒப்புக்கொடுக்கிறார். “என்னுடைய சித்தமல்ல, உம்முடைய சித்தமே ஆகக்கடவது” என்று சொல்லி ஒப்புக்கொடுத்து தான் சிலுவைக்குப் போகிறார். பிதாவோடு ஒத்துழைக்கிறார். பிதா அவரிடம், நீ என்னை நம்பு, சிலுவையில் மரித்துவிடும், உலகத்தின் பாவத்தை சுமந்து தீர்க்கிற ஆட்டுக்குட்டியாய் இரு, நான் உன்னை திரும்ப எழுப்பாமல் விடமாட்டேன் என்கிறார். இந்த குமாரன் நல்ல குமாரன், இவர் பிதாவை நம்புகிறார், பிதாவை நம்பி கல்வாரி சிலுவையிலே பிதாவினிடத்தில் ஜீவனை ஒப்புக்கொடுக்கிறார். இது காண்பிப்பதற்கு எவ்வளவு கஷ்டமான காட்சி என்று பாருங்கள்! இதைச் செய்துதான் ஒரு மனுஷனுக்கு சொல்ல வேண்டுமென்றால் அந்த காலத்தில் எப்படிச் சொல்லுவது? இந்த காலத்தில் சொல்லுவதே கஷ்டமாக இருக்கிறது. அந்த கஷ்டமான காலத்திலும் கர்த்தர் ஆபிரகாமுக்கு அதை எவ்வளவு நன்றாக சொல்லுகிறார் என்று பாருங்கள். தலைமுறை தலைமுறையாக ஆபிரகாமின் சந்ததியார் அதைக் கேட்டு, கர்த்தர் இப்படியாகச் சொன்னார் என்று ஆச்சரியப்பட்டிருக்கிறார்கள். அவர் இப்படியா செய்தார், இதனுடைய அர்த்தம் என்ன என்பதை தங்கள் மனதில் வைத்து ஆராய்ந்திருப்பார்கள். அநேகர் இதை அறிந்துகொண்டிருப்பார்கள். அதனால் தான் இயேசு, “ஆபிரகாம் என்னுடைய நாளைக் காண ஆசையாய் இருந்தான், அதைக் கண்டு களிகூர்ந்தான்” என்றார். ஆபிரகாம் இயேசுவின் நாளைக் கண்டானா? ஆம். எங்கு கண்டான்? மோரியா மலை மீது கண்டான்.

ஈசாக்கு சாகவில்லை. ஆபிரகாம் அவனை பாவனையாக திரும்ப பெற்றுக்கொண்டான். உயிர்த்தெழுதல் போல அங்கு நடந்துவிட்டது. ஈசாக்கு சாகாமலேயே அவனை திரும்ப கொடுத்துவிட்டார். அவன் சாவையும் பார்த்துவிட்டான், உயிர்த்தெழுதலையும் ஒரு நாடகம் போல பார்த்துவிட்டான்.

ஆபிரகாம் தன் கண்களை ஏறெடுத்துப் பார்க்கும்போது, இதோ, பின்னாகப் புதரிலே தன் கொம்புகள் சிக்கிக்கொண்டிருந்த ஒரு ஆட்டுக்கடாவைக் கண்டான்; அப்பொழுது ஆபிரகாம் போய், கடாவைப்பிடித்து, அதைத் தன் குமாரனுக்குப் பதிலாகத் தகனபலியிட்டான். ஆபிரகாம் அந்த இடத்துக்கு யேகோவாயீரே என்று பேரிட்டான்; அதினாலே கர்த்தருடைய பர்வதத்திலே பார்த்துக்கொள்ளப்படும் என்று இந்நாள்வரைக்கும் சொல்லப்பட்டு வருகிறது(ஆதியாகமம் 22:13, 14).

இந்த கதை யூதர்கள் மத்தியில் எவ்வளவு முக்கியம் வாய்ந்ததாக இருக்கிறது என்பதைப் பாருங்கள். கர்த்தர் தடுத்து நிறுத்திவிட்டார், மகன் திரும்ப கிடைத்துவிட்டான். அவனை பாவனையாக திரும்ப பெற்றுக்கொண்டான். அவன் தன் கண்களை ஏறெடுத்துப் பார்க்கிறான். அங்கு முட்புதரில் ஒரு ஆட்டுக்கடா சிக்கியிருக்கிறது. அவன் அதைப் பிடித்து பலியிட்டு, அந்த இடத்திற்கு யேகோவாயீரே என்று பெயரிட்டான்.

பழைய ஏற்பாட்டில் தேவனுக்கு பல நாமங்கள் இருக்கின்றன. தேவனுடைய ஒவ்வொரு நாமத்திற்கும் ஒவ்வொரு அர்த்தம் உண்டு. ஒவ்வொரு நாமமும் தேவனை இன்னும் அதிகதிகமாய் வெளிப்படுத்துகிறது. ஆக இந்த நாமமும் அவரை வெளிப்படுத்துகிற நாமமாகத்தான் இருக்கிறது. யேகோவாயீரே என்கிற நாமத்தை நாம் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். கர்த்தர் பார்த்துக்கொள்வார் என்பது இதனுடைய அர்த்தம். யூத மக்கள் அதை எடுத்து ஒரு பழமொழி போல ஆக்கிவிட்டார்கள். இதனுடைய அர்த்தத்தின் மூலமாக அன்றைக்கு ஆபிரகாம் என்ன கற்றுக்கொண்டான் என்பதை கவனிக்க வேண்டும். அவன் தன் கண்களை ஏறெடுத்துப் பார்க்கிறான், அங்கு ஆட்டுக்கடா தயாராக இருக்கிறது. நான் வருவதற்கு முன் கர்த்தர் இந்த ஆட்டுக்கடாவை இங்கு ஆயத்தம்பண்ணி வைத்திருக்கிறார் என்று எண்ணுகிறான். அந்த ஆட்டுக்கடா அங்கு இல்லை என்றால் இவன் கர்த்தருக்கு எப்படி பலியிடுவது? இவன் தான் மலையிலிருந்து கீழே போய் ஆடு ஒன்றை பிடித்துக்கொண்டு பலியிட வேண்டும். கர்த்தர் எங்கிருந்தோ ஒரு ஆட்டை ஓட்டிக்கொண்டுபோய் அங்கு நிற்க வைத்திருக்கிறார். ஆபிரகாமுக்கு அதை காண்பிக்கிறார். கர்த்தர் ஆயத்தம்பண்ணி விட்டாரே என்று அவனுக்கு மிகுந்த ஆச்சரியம் உண்டாகிறது. இவன் ஆட்டைத் தேட வேண்டியதில்லை, ஆட்டின் பின்னால் இவன் போக வேண்டியதில்லை. நான் உலகத்தோற்றத்திற்கு முன்பாகவே அடிக்கப்பட்ட ஆட்டுக்குட்டியாக என்னுடைய குமாரனை ஏற்படுத்திவிட்டேன். ஏற்ற நேரத்தில் அதை நான் வெளிப்படுத்தப் போகிறேன். இந்த செய்தியை நீ உலகத்திற்கு சொல், அதை ஜனங்கள் எதிர்பார்க்கட்டும், இதை நான் செய்யப்போகிறேன் என்பதை வெளிப்படுத்துவதற்காகத்தான் ஆபிரகாமை இங்கு கொண்டுவந்திருக்கிறார். கர்த்தர் ஆயத்தம்பண்ணிவிட்டார், நான் வருவதற்கு முன்பாகவே இது தயாராக இருக்கிறதே என்று அந்த இடத்திற்கு “யேகோவாயீரே” என்று பெயரிட்டான். கர்த்தர் நம்முடைய இரட்சிப்பை உலகத்தோற்றத்திற்கு முன்னமே ஆயத்தம்பண்ணி வைத்துவிட்டார் என்று உங்களுக்கு தெரியுமா? அதுதான் மிகவும் கஷ்டமானது. அவர் அதையே ஆயத்தம்பண்ணியிருப்பார் என்றால் நம்முடைய உலகப்பிரகாரமான தேவைகளை ஆயத்தம்பண்ணமாட்டார் என்று எண்ணுகிறீர்களா? அவர் நம் தேவைகளை சந்திக்க ஆயத்தமாய் இருக்கிறார். அவருக்கு இதெல்லாம் ஒரு பெரிய காரியமே அல்ல. நாம் எங்கு வேலைக்குப் போக வேண்டும், என்ன செய்ய வேண்டும், எப்படி இருக்க வேண்டும், எங்கு வீடு வாங்க வேண்டும், எங்கு தங்க வேண்டும், யாரை திருமணம் செய்ய வேண்டும் என்று எல்லாவற்றையும் ஆயத்தம்பண்ணி வைத்திருக்கிறார்.

இதில் முக்கியமான காரியம் என்னவென்றால், தேவன் இயேசுவையே பலியாக கொடுக்கும்போது அதே மோரியா மலையில் தான் பலியாக கொடுத்தார்.

பின்பு சாலொமோன் எருசலேமிலே தன் தகப்பனாகிய தாவீதுக்குக் காண்பிக்கப்பட்ட மோரியா என்னும் மலையிலே எபூசியனாகிய ஒர்னானின் களம் என்னும் தாவீது குறித்துவைத்த ஸ்தலத்திலே கர்த்தருடைய ஆலயத்தைக் கட்டத்துவக்கினான்(2 நாளாகமம் 3:1).

ஆபிரகாம் காலத்தில் மோரியா மலையிலே எருசலேம் என்கிற பட்டணம் கிடையாது, தேவாலயம் கிடையாது. பிற்காலத்தில் எருசலேம் என்கிற பட்டணம் உருவாகும்போது அது மோரியா மலையில் தான் உண்டாகிறது. மோரியா மலையும் எருசலேமும் ஒன்றுதான் என்று வேதவசனம் நமக்குச் சொல்லுகிறது. ஏன் தேவன் ஆபிரகாமை மூன்று நாள் பயணம் கூட்டிச் செல்ல வேண்டும் என்று யோசித்தீர்களா? அங்கு நான் இருந்திருந்தால், வீட்டிற்குப் பின்னால் கூட்டிச்சென்று சீக்கிரத்தை என்னைக் கொன்றுவிடுங்கள், வேதனை அதிகமாக நீள வேண்டாம் என்று சொல்லியிருப்பேன். ஆனால் ஆபிரகாம் ஈசாக்கை மூன்று நாள் பயணம் கூட்டிக்கொண்டு போகிறார். தேவன் ஆபிரகாமிடம், நீ மோரியா என்கிற பட்டணத்திற்கு போ, அங்குதான் எருசலேம் என்கிற பட்டணம் வரப்போகிறது, அங்குதான் கல்வாரி சிலுவையில் இயேசு ஒருநாள் மரிக்கப்போகிறார் என்கிறார். அவனை அங்கு போக வைத்து, அவனை மூன்று நாட்கள் பயணிக்க வைத்து, அந்த மலையில் தான் தகன பலியிட வேண்டும் என்று சொல்லுகிறார். அந்த மலையில் தான் தேவன் தம்முடைய குமாரனை பலியாக ஒப்புக்கொடுத்தார். கர்த்தர் இந்த படத்தை சரியாக ஆக்குகிறார். இவனுக்கு சிலுவையைக் குறித்த காட்சியை காண்பிப்பது மட்டுமல்லாமல், எந்த இடத்தில் நடக்கப்போகிறது என்பதையும் காண்பித்துவிட்டார். நீ உன்னுடைய குமாரனை திரும்ப கூட்டிக்கொண்டு போகிறாய். நான் என்னுடைய குமாரனைக் கொல்லும்படியாக கையை உயர்த்தப் போகிறேன், அதை தடுத்து நிறுத்த எவரும் இல்லை. தேவகோபாக்கினை அவர் மீது விழப்போகிறது, அவர் பாவமாகி, சாபமாகி மரிக்கப்போகிறார் என்பதை அவர் அன்றைக்கே வெளிப்படுத்தி விட்டார்.

தேவன் ஆபிரகாமிடம், “உன்னுடைய குமாரனை தகனபலியாக பலியிடு” என்று சொன்னார். பலியிடுவது என்பது ஆபிரகாமின் காலத்திலேயே வந்துவிட்டது. அது மோசேயின் காலத்தில் ஒரு முறைமையாக பலிகள் என்று வந்துவிட்டது. பாவம் செய்தவன் தகன பலியைக் கொண்டுவருகிறான். ஆட்டின் மீது கையை வைத்து தன்னுடைய பாவத்தை அறிக்கை செய்வான். இவனுடைய பாவம் எல்லாம் அந்த ஆட்டிற்குச் சென்று விடுகிறது. பிறகு அந்த ஆட்டைக் கொன்று இரத்தத்தை சிந்துவார்கள். அதன்பின் அந்த ஆட்டை எரித்து, அது சாம்பலாகும். அதுவரைக்கும் அவன் அதை நின்று பார்ப்பான். அதற்கு என்ன அர்த்தம்? தேவன் ஏன் தகனபலியை எரிக்கச் சொல்லுகிறார்? இதெல்லாம் ஒரு போதனை. இது ஒன்றும் செய்யப்போவதில்லை. அந்த ஆட்டினுடைய இரத்தமோ, அதை எரிப்பதோ இவனுக்கு ஒன்றும் செய்யாது. பாவத்தின் சம்பளம் மரணம் என்பதை இவன் பார்க்க வேண்டும். அதற்காக இதை எரிக்கிறார். இவன் சாகாமல் இவனுக்குப் பதிலாக அந்த ஆடு சாகிறது என்பதை அவன் பார்க்க வேண்டும். ஏனென்றால் இவனுக்குப் பதிலாகத்தான் இயேசு ஒருநாள் சாகப்போகிறார். இதையெல்லாம் போதிப்பதற்காகத்தான் அப்படிச் செய்கிறார். ஏன் கொல்லப்பட ஆட்டை எரிக்க வேண்டும்? ஏனென்றால் தேவ கோபாக்கினை வந்து அந்த ஆட்டின் மீது விழுகிறது. இவன் நிமித்தமாக, இவனுடைய பாவத்தின் நிமித்தமாக அந்த ஆடு எரிகிறது, அது எரிந்து சாம்பலாகிறது. இதைப் பார்க்கும்போது அவனுக்கு நிம்மதி உண்டாகிறது. தேவ கோபாக்கினை என் மீது விழுந்திருக்கும், #2984;ான் தப்பித்தேன், கர்த்தர் எனக்கு பதிலாக இந்த ஆட்டை ஏற்படுத்தியிருக்கிறார் என்று எண்ணுவான். தேவன் நமக்குப் பதிலாக இயேசுவை ஏற்படுத்தியிருக்கிறார் என்பதுதான் போதனை.

ஈசாக்கு ஆபிரகாமிடம், கட்டை, நெருப்பு எல்லாம் இருக்கிறது, தகன பலிக்கு ஆட்டுக்குட்டி எங்கே? என்று கேட்டான். கர்த்தர் பலியை விரும்புகிறவர் அல்ல என்பது அந்த காலத்து மக்களுக்கே விளங்கியிருக்கும். பிறகு ஏன் அவர் பலியிடச் சொன்னார்? அது ஒரு அடையாளத்திற்காகத்தான். வேறு ஒரு உண்மையான பலி வரப்போகிறது, அதற்கு அடையாளம் தான் இது என்று அவர்கள் நன்றாக அறிந்து வைத்திருந்திருப்பார்கள். ஆகவே அவர்கள் எப்போதும், தகனபலிக்கு ஆட்டுக்குட்டி எங்கே? யார் அந்த ஆட்டுக்குட்டி? அது எங்கிருந்து வரப்போகிறது? நாம் இந்த ஆட்டுக்குட்டியை பலியிடுகிறோமே, ஆனால் உண்மையான ஒரு ஆட்டுக்குட்டி வரப்போகிறது, நம்முடைய பாவத்தைச் சுமந்து தீர்க்கிற அந்த தேவாட்டுக்குட்டி யார்? என்று காலகாலாமாக கேட்டு வந்திருப்பார்கள்.

இயேசு இந்த உலகத்தில் பிறந்து, வளர்ந்து, ஒருநாள் யோவான் ஸ்நானகன் ஞானஸ்நானம் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தபோது தனக்கு ஞானஸ்நானம் கொடுக்கும்படி அவனிடம் கேட்கிறார். அவர் அவனிடம் ஞானஸ்நானம் பெற்றுக்கொண்டு வெளியே வருகிறார். வானத்திலிருந்து புறாவைப்போல தேவஆவியானவர் அவர் மீது இறங்குகிறார். அப்போது, “இவர் என் நேசகுமாரன், இவரில் நான் பிரியமாயிருக்கிறேன்” என்கிற சத்தம் உண்டாகிறது. கர்த்தர் இவரை அடையாளம் காட்டுகிறார். அதன்பிறகு ஒருநாள் யோவான் ஸ்நானகன் அவர் போவதை பார்த்துவிட்டு, “இதோ, உலகத்தின் பாவத்தைச் சுமந்து தீர்க்கிற ஆட்டுக்குட்டி” என்கிறான். உனக்கு எப்படி தெரியும் என்று கேட்டால், எவர் மீது வந்து தேவ ஆவியானவர் இறங்குகிறாரோ அவர் தான் தேவகுமாரன் என்பதை கர்த்தர் எனக்கு காண்பித்திருக்கிறார். நான் அவருக்கு ஞானஸ்நானம் கொடுத்தபோது ஆவியானவர் அவர் மீது வந்து இறங்கினார். அதனால் இவர்தான் தேவகுமாரன் என்று எனக்கு தெரியும். “உலகத்தின் பாவத்தைச் சுமந்து தீர்க்கிற தேவ ஆட்டுக்குட்டி” என்று இவரை யோவான் சொல்லுகிறான். தகன பலிக்கு ஆட்டுக்குட்டி எங்கே? என்று ஈசாக்கு கேட்டான். காலகாலமாக ஆபிரகாமின் பிள்ளைகள் கேட்டு வந்தார்கள். இந்த நிஜமான ஆட்டுக்குட்டி எப்போது வரப்போகிறது? யார் அந்த ஆட்டுக்குட்டி? என்று கேட்டு வந்தார்கள். இப்போது யோவான் ஸ்நானகன் சொல்லுகிறான், “இதோ, உலகத்தின் பாவத்தைச் சுமந்து தேவஆட்டுக்குட்டி” என்கிறான்.

அதன் பிறகு வருஷங்கள் கடந்து செல்கிறது. இயேசு ஞானஸ்நானம் எடுத்த பிறகு ஊழியம் செய்கிறார், அற்புதங்களைச் செய்கிறார், போதிக்கிறார். மூன்றரை வருஷங்களுக்குப் பிறகு இவர் ஒருநாள் ஞாயிறு அன்று கழுதையின் மேல் ஏறி எருசலேம் பட்டணத்திற்குள் வருகிறார். அது ஒரு விசேஷமான நாள். யாத்திராகமம் புத்தகத்தில் பஸ்கா பண்டிகையை ஆசரிப்பதைப் பற்றி சொல்லியிருக்கிறது. அந்த வாரம் தான் பஸ்கா வருகிறது, அப்போதுதான் இயேசு மரிக்கப்போகிறார். அதைக் குறித்து யாத்திராகமம் 12:3,6 வசனங்களில் வாசித்துப் பார்த்தீர்கள் என்றால், பஸ்காவை எப்படி ஆசரிக்க வேண்டும் என்று அங்கு சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. நீசான் மாதத்தில் பத்தாம் நாளில் ஜனங்கள் வீட்டிற்கு ஒரு ஆடு என்று வைத்திருக்க வேண்டும். அதை மூன்று நாட்கள் வைத்திருந்து நான்காவது நாள் அதைக் கொல்ல வேண்டும். அப்படி பார்த்தால் திங்கள்கிழமை ஆட்டை வீட்டில் கொண்டுவந்து வைத்து பிறகு மூன்று நாட்கள் வைத்திருந்து நான்காவது நாள் அதை கொல்ல வேண்டும். அன்றைக்கு அங்கு எத்தனை ஆடுகள் அடிக்கப்பட்டது என்று கணக்கிட்டார்களாம். இயேசு வாழ்ந்த காலத்தில் ஒரு வருடத்திற்கு எத்தனை ஆடுகள் அடிக்கப்பட்டது என்று கணக்கிட்டபோது 2,56,500 ஆடுகளை அடித்தார்கள் என்று சொல்லுகிறார். அத்தனை ஆடுகளை எங்கெங்கெல்லாமோ இருந்து எருசலேமிற்கு ஓட்டிக்கொண்டு வருகிறார்கள். எருசலேம் முழுவதும் ஆடுகளின் மயமாக இருந்திருக்கும். எங்கு பார்த்தாலும் ஆடுகளாக இருக்கிறது. லட்சக்கணக்கான ஆடுகளின் மத்தியிலே தேவ ஆட்டுக்குட்டியானவர் வருகிறார். அவரும் அதே நேரத்தில் தான் எருசலேம் பட்டணத்திற்குள் நுழைகிறார். இது எப்படிப்பட்ட காட்சி என்று பாருங்கள்! மோரியா மலை என்று சொல்லப்பட்ட அந்த இடத்திற்குத்தான் அவரும் வருகிறார். காலகாலமாக எல்லாரும் காத்திருந்த தேவ ஆட்டுக்குட்டியானவர் வந்துவிட்டார். அவர் அடிக்கப்படப்போகிறார், கல்வாரி சிலுவையில் கொல்லப்படப்போகிறார். அப்படித்தான் அவர் அங்கு கல்வாரி சிலுவையில் கொல்லப்பட்டார். ஆகவே கல்வாரி சிலுவை, மரணம், இரட்சிப்பு என்பதெல்லாம் சாதாரண ஒரு காரியம் அல்ல. தேவன் உலகத்தோற்றத்திற்கு முன்னமே திட்டமிட்டு, ஆபிரகாம் போன்றோருக்கு வெளிப்படுத்தி அதன் பிறகு நடத்தின ஒரு காரியம். இந்த யேகோவாயீரே நம்முடைய தேவன். பவுல் அப்போஸ்தலன் சிறையிலிருந்து, “என் தேவன் உங்கள் குறைவுகளையெல்லாம் கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் தம்முடைய ஐசுவரியத்தின்படி மகிமையிலே நிறைவாக்குவார்” என்று எழுதுகிறார்.

அநேகர், என்னுடைய பிரச்சனைக்கு எப்படி தீர்வு உண்டாகப் போகிறது, கர்த்தர் என்னுடைய தேவையை எப்படி சந்திப்பார், என்னை எப்படி நடத்துவார், என்ன நடக்கப்போகிறது என்று ஏங்கிக் கொண்டிருக்கிறவர்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்: எப்படி நடக்கப்போகிறது என்று எனக்குத் தெரியாது, ஆனால் ஏதோ ஒரு அற்புதம் நடக்கப்போகிறது. கர்த்தர் கைவிடமாட்டார், அவர் நல்லவர், அவர் பெரியவர், அவர் சுகமாக்குவார், அவர் வாழ வைப்பார், ஆயிரம் பேர் தடை செய்ய நினைத்தாலும் அது தடையாகாது என்று விசுவாசம் சொல்லுகிறது. செத்தவனை உயிரோடு எழுப்புவது அவருக்கு பெரிய காரியம் அல்ல. என் வாழ்க்கையில் அற்புதங்களைச் செய்வதும், தேவைகளை சந்திப்பதும் அவருக்கு பெரிய காரியம் அல்ல, அது அவருக்கு லேசான காரியம். யேகோவாயீரே அதை சந்திக்க ஏற்கனவே ஆயத்தமாய் இருக்கிறார்.  நான் அதை நம்புகிறேன். இன்றைக்கு பிரச்சனை, பிரச்சனை என்று சொல்லுகிற அனைவரும் அதை நம்ப வேண்டும். என்ன நம்ப வேண்டும்? உங்களுக்கு இறையியல் தெரியாமல் இருக்கலாம். வேதத்தில் அநேக காரியங்கள் விளங்காமல் இருக்கலாம். ஆனால் கர்த்தர் நல்லவர், வல்லவர், உண்மையுள்ளவர், வாக்கு மாறாதவர், பரிசுத்தர், பொய்யுரையாதவர் என்று உங்களுக்கு தெரியுமா? அதில் ஆழமாகச் செல்லுங்கள், அப்போது நீங்கள் விசுவாசத்தில் வல்லவர்களாகி விடுவீர்கள்.

Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency