0 item - ₹0.00

மீட்பும் நம்முடைய கையின் பிரயாசமும் (பாகம் 20) - கலாச்சார மறுமலர்ச்சி #4, வேலையும்...

Sunday Tamil Service - 25 MAR 18

Transcript

வேலையைக் குறித்து போதித்து வருகிறோம். தேவன் நம்மை வேலை செய்கிறவர்களாக உண்டாக்கியிருக்கிறார். அவரே ஆறுநாட்கள் வேலை செய்து ஏழாம் நாள் ஓய்ந்திருந்தார். அவருடைய சாயலில் உண்டாக்கப்பட்ட நம்மையும் வேலை செய்கிறவர்களாக உண்டாக்கியிருக்கிறார் என்பதை முதலில் போதித்தேன். தேவன் எதற்காக வேலையைக் கொடுத்தார் என்பதைச் சொன்னேன். அவருடைய தன்மையையும், மகிமையையும் வெளிப்படுத்த, அவருடைய நோக்கங்களை நிறைவேற்ற இப்படி பல காரணங்களுக்காக வேலையைக் கொடுத்தார். அவர் மனுஷனை வேலை செய்கிறவனாக உண்டாக்கினார். ஆகவே வேலை செய்வது என்பது நம்முடைய இயல்பிலேயே இருக்கிறது. நாம் வேலை செய்ய முடியாமல் இருக்க முடியாது. ஏனென்றால் அவர் நம்மை வேலை செய்கிறவர்களாக உண்டாக்கிவிட்டார். இரண்டாவது, பாவம் உலகத்தில் வந்தபோது அது மனுஷனுடைய வாழ்க்கையில் சாபத்தை உண்டாக்கி, தேவன் நம்முடைய மனநிறைவிற்காக, சந்தோஷத்திற்காக கொடுத்த வேலையை கடினமாக்கி விட்டது. வேர்வை சிந்தி ஆகாரம் புசிக்கிறஒரு நிலைமைக்கு நம்மை கொண்டுவந்துவிட்டது என்பதைப் பார்த்தோம். அதன் பிறகு இப்போது மூன்றாவது பகுதியாக பாவத்தையும் அதன் மூலமாக வந்த சாபத்தையும் போக்கி நம்மை மீட்கும்படியாக இரண்டாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்பு இயேசு வந்தார். மீட்பின் மூலமாகநம்முடைய வேலையிலே எப்பேர்ப்பட்ட தாக்கம் உண்டாயிருக்கிறது, நாம் எப்படி வேலை செய்ய வேண்டும் என்பதை காண்பித்து வருகிறேன். புதிய ஏற்பாட்டிலிருந்து இதைப் பார்த்தோம். இப்போது திரும்பவும் பழைய ஏற்பாட்டிற்கு வந்திருக்கிறோம்.

பழைய ஏற்பாட்டிலிருந்து இதைப் பார்ப்பது தவறல்ல. மீட்கப்பட்டவர்கள் புதிய ஏற்பாட்டில் தானே இருக்க வேண்டும் என்று எண்ணக்கூடாது.பழைய ஏற்பாட்டில் இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் மீட்கப்பட்ட ஜனங்களுக்கு ஒப்பாக இருக்கிறார்கள். அவர்களும் பஸ்கா ஆட்டுக்குட்டியின் இரத்தத்தினால் எகிப்திலிருந்து மீட்கப்பட்டு வெளியே கொண்டுவரப்படுகிறார்கள். அவர்களுக்கு நடந்தது நமக்கு படிப்பினையாக இருக்கிறது என்று அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் சொல்லுகிறார். ஆக, அவர்கள் மீட்கப்பட்ட ஜனத்திற்கு ஒப்பனையாக இருக்கிறார்கள். கர்த்தர் அவர்களை ஆசீர்வதித்த விதம், நடத்தின விதம் எல்லாமே நமக்கு ஒரு பெரிய பாடமாய் இருக்கிறது. ஆசீர்வாதத்தைக் குறித்தெல்லாம் அவர்களுடைய வாழ்க்கையிலிருந்து அதிகமாக நாம் கற்றுக்கொள்ள முடிகிறது. ஆகவே பழைய ஏற்பாட்டை பழையது என்று சொல்லி ஓரமாக வைத்துவிடக்கூடாது. புதிய ஏற்பாட்டுக்காரர்களுக்கு அதிக பாடங்கள் அங்கே இருக்கிறது. நாம் இயேசுவின் இரத்தத்தால் மீட்கப்பட்டிருக்கிறோம். இஸ்ரவேல் ஜனங்களும் இரத்தத்தால் மீட்கப்பட்ட ஜனங்கள் தான். அவர்களுடைய வாழ்க்கையின் மூலமாக வேலை எப்படியிருக்க முடியும் என்பதை தேவன் நமக்கு எடுத்துக் காண்பித்திருக்கிறார். ஆகவேதான் தானியேல், சாத்ராக், மேஷாக், ஆபேத்நேகோ இவர்கள் எப்படி தங்களுடைய வேலையில்சிறந்து விளங்கினார்கள், தேவனுடைய கிருபை அவர்களோடு இருந்தது என்பதையும், அவர்கள் வேலையை எப்படி அணுகினார்கள் என்பதையெல்லாம் பார்த்தோம்.

இன்றைக்கு சங்கீதப்புத்தகத்திற்கு வந்திருக்கிறோம். கர்த்தர் இந்த பூமியிலே வேலையை ஒரு முக்கியமான நோக்கத்திற்காக ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கிறார். அதுவும்வேலை எதற்கு என்பதற்கு புதிய ஏற்பாட்டு மக்கள் அறிந்துகொள்ள வேண்டிய ஒரு முக்கிய காரணம் என்னவென்றால், சுவிசேஷத்தையும், ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவையும் அறியாதவர்கள், இயேசுவை அறிந்துகொள்ளுகிற அறிவை அறியும்படியாக ஒரு பாலம் போல கர்த்தர் வேலையை அமைத்திருக்கிறார். மைக்கைப் பிடித்து, வேதாகமத்தை எடுத்துக்கொண்டு சொல்வதுதான் சுவிசேஷம் என்று நாம் எண்ணுகிறோம். கிடையாது.நாம் ஒவ்வொரு நாளும் வேலையில் ஜனங்களோடு இருக்கிறோம். இயேசு, "பூமிக்கு உப்பாயிருங்கள், உலகத்திற்கு வெளிச்சமாயிருங்கள்" என்று சொன்னார். ஆகவே வேலைக்குப் போவதை கேவலமாகவும், அதை உலகப்பிரகாரமான ஒரு காரியமாகவும் எண்ணக்கூடாது. அது கர்த்தர் கொடுத்த வாய்ப்பு. அவர் அதை ஒரு பாலம் போன்று உண்டாக்கிவிட்டார். ஆண்டவரை அறியாதவர்கள் அறிந்தவர்களாகும்படியாக ஒரு பாலம் போல வேலையை வைத்திருக்கிறார். நாம் தேவனுடைய வல்லமையினாலும், கிருபையினாலும் நம்முடைய வேலையை மிகச்சிறப்பாக அவருடைய மகிமைக்காக செய்து, அவருடைய தன்மையையும், மகிமையையும் வெளிப்படுத்தினோம் என்றால், அது அவர்கள் கர்த்தரை அறிந்துகொள்ள ஒரு பாலம் போல இருக்கும். நம்முடைய வேலையிலே அவர்கள் கர்த்தரை அறிந்துகொள்ள முடியும். ஆகவேதான் 1 தெசலோனிக்கேயர் 4:11,12-இல் அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் இப்படிச் சொல்லுகிறார்:" புறம்பேயிருக்கிறவர்களைப்பற்றி யோக்கியமாய் நடந்து, ஒன்றிலும் உங்களுக்குக் குறைவில்லாதிருக்கும்படிக்கு, நாங்கள் உங்களுக்குக் கட்டளையிட்டபடியே, அமைதலுள்ளவர்களாயிருக்கும்படி நாடவும், உங்கள் சொந்த அலுவல்களைப் பார்க்கவும், உங்கள் சொந்தக் கைகளினாலே வேலைசெய்யவும் வேண்டுமென்று உங்களுக்குப் புத்திசொல்லுகிறோம்". அதாவது, உங்கள் சொந்த கைகளினாலே நீங்கள் உங்கள் சொந்த வேலையை busy-ஆக செய்து, ஒரு குறைவும் இல்லாமல் வாழுகிறதை அவர்கள் காண வேண்டும்.எந்த வேலையும் செய்யாமல், வாழ்க்கையில் பெரிய தரிசனமோ, நோக்கமோ இல்லாமல் வாழ்ந்துகொண்டு, "அது இல்லை, இது இல்லை, பணம் இல்லை, யாராவது எனக்கு செய்வார்களா"என்று பேசுகிறவர்களைப் பார்த்தாலே அதினாலேயே ஜனங்கள் கிறிஸ்துவண்டையில் வரமாட்டார்கள்.

இன்றைக்கு அநேகர் ஏன் ஆண்டவரிடம் வரவில்லை என்றால், அவர்கள் வீட்டில் யாரோ ஒருவர் வேதாகமத்தை எடுத்துக்கொண்டு ஆண்டவரை நம்புகிறேன் என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறான். ஆனால் அவன் சரியாக இல்லை. அவனுக்கு இவர்கள்தான் சாப்பாடு கொடுக்க வேண்டும், ஆடை வாங்கி தர வேண்டும், இவன் அவர்களிடம் கை ஏந்திக் கொண்டிருக்க வேண்டிய நிலைமையாய் இருக்கிறது, அதினாலே இவன் என்னதான் வேதாகமத்தை எடுத்துக்கொண்டு ஞாயிறுதோறும் சபைக்குச் சென்றாலும் இவன் சொல்லுகிற சுவிசேஷத்தையும், நம்புகிற ஆண்டவரையும் அவர்கள் நம்பமாட்டார்கள். அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் சொல்லுவது எவ்வளவு பெரிய உண்மை என்று பாருங்கள்!புறம்பேயிருக்கிறவர்களுக்கு முன்பாக யோக்கியமாக நடக்க வேண்டுமென்றால், நீங்கள் ஒன்றுக்கும் குறைவுபடாதவர்களாய் இருங்கள் என்கிறார். இந்த உலகத்தில் வாழும்போது நம்முடைய வேலையை வெற்றிகரமாக செய்து, எவரிடமும் கை ஏந்தாமல், நம்முடைய சொந்த சம்பாத்தியத்தில் வாழ்ந்து, கர்த்தர் நம்முடைய வேலையை ஆசீர்வதித்து அப்படி வாழ வேண்டும். கை ஏந்தாமல் இருப்பது மட்டுமல்ல, கடந்த போதனையிலே நான் காண்பித்தது போல நாம் நம்முடைய சாப்பாட்டிற்காக வேலை செய்யவில்லை. குறைச்சல் உள்ளவனுக்குக் கொடுக்கும்படியாக என்கிற உன்னதமான நோக்கத்தை வைத்துதான் கிறிஸ்தவன் வேலை செய்கிறான். கிறிஸ்தவ நோக்கமே மிக உயர்ந்த நோக்கம்.வேலை என்பது ஏதோ நான் சாப்பிட்டு, நான் பிழைக்க வேண்டும், என் பிள்ளைகளுக்கு சாப்பாடு கொடுக்க வேண்டும் என்பது அல்ல. நான் அநேகம்பேருக்கு உதவியாக இருக்க வேண்டும், நான் சாப்பிட்டு அநேகம் மீதி இருக்க வேண்டும், நான் கொடுக்கக்கூடியவனாக இருக்க வேண்டும் என்றுதான் வேதத்திலே வேலை செய்யச் சொல்லியிருக்கிறது. வெறும் நான் உண்டு, எனக்கு சாப்பாட்டிற்கு இருக்கிறது என்று இருக்கிறவன் கிறிஸ்தவன் அல்ல. ஆகவேதான் செழிப்பு மிகவும் அவசியம் என்று சொல்லுகிறேன். கர்த்தர் ஏன் நமக்கு தேவைக்கும் அதிகமாக தருகிறார் என்றால், குறைச்சல் உள்ளவனுக்கு கொடுக்கும்படியாகவே.வேதம் நம்மை அப்படி வாழச் சொல்லியிருக்கிறது. புறம்பே இருக்கிறவர்களுக்கு முன்பாக நாம் யோக்கியமாய் நடக்க வேண்டுமென்றால், ஒரு குறைவும் இல்லாமல் வாழ வேண்டும்.அதாவது, சொந்த வேலையை செய்து, ஆங்கிலத்தில் "mind your own business" என்று வருகிறது.வேலை இல்லாதவர்கள் தான் மற்றவர்கள் விவகாரத்தில் தலையிடுவார்கள். ஏனென்றால் இவர்கள் வேலைக்குப் போவதில்லை, busy-ஆக இல்லை.மற்றவர்கள் எங்கு போனார்கள், என்ன சொன்னார்கள் என்பதுதான் இவர்களுடைய வேலையாய் இருக்கிறது.பவுல், "உன் சொந்த வேலையைப் பார்" என்கிறார்.ஏனென்றால் புறம்பேயிருக்கிறவர்களுக்கு முன் யோக்கியமாய் நடக்க வேண்டுமென்றால், முதலில் நீ ஒரு குறைவில்லாமல்வாழு, உன்னுடைய வாழ்க்கையை சரிசெய்து, சீரமைத்து, நன்றாக இரு, அப்போதுதான் தலைநிமிர்ந்து ஆண்டவரைப் பற்றி மற்றவர்களுக்குச் சொல்ல முடியும் என்கிறார்.


நாம் வேலையை ஒரு பாலமாக யோசிக்க வேண்டும்.ஆண்டவரை அறியாத ஜனங்கள் எப்படி அவரை அறிந்துகொள்வார்கள்? நாம் மைக்கை பிடித்துக்கொண்டு எல்லாருக்கும் சொல்லிக்கொண்டிருக்க முடியாது. நாம் பிரசங்கிக்கவே முடியாத, ஆண்டவரைப் பற்றி எதுவுமே சொல்ல முடியாதஎத்தனையோ தேசங்கள் இருக்கின்றன. அங்கு ஆண்டவரைப் பற்றி எப்படி சொல்லுவீர்கள்? அதற்குத்தான் கர்த்தர் வேலையைக் கொடுத்திருக்கிறார். வேலை என்பது நாம் கர்த்தரை மக்களுக்கு காண்பிக்கும்படியாய் கொடுக்கப்பட்ட ஒரு காரியம். ஆக, சொந்த அலுவலைப் பார்த்து, சொந்த கைகளினால் வேலை செய்து, ஒன்றுக்கும் குறைவுபடாமல் வாழ்வது என்பதே வாழ்க்கையில் பெரிய சாட்சி. நாம் அப்படி இருந்தாலே நாம் சொல்லுகிற சுவிசேஷத்திற்கு ஒரு மதிப்பு உண்டாகும். அப்படித்தான் வேதவசனம் நமக்குப் போதிக்கிறது. நாம் செய்கிற வேலையையும், வாழுகிற வாழ்க்கையையும் பார்த்து, அநேக ஜனங்கள் சுவிசேஷத்தை அறிந்துகொள்கிறார்கள். சுவிசேஷத்தைக் குறித்து அவர்களுக்கு ஏற்படுகிற எண்ணங்கள் இதிலிருந்து உண்டாகிறது. கர்த்தர் நம்மை பூமிக்கு உப்பாகவும், உலகத்திற்கு வெளிச்சமாகவும் வைத்திருக்கிறார்.ஆகவேதான் நம்மால் மனதளவிலும், சரீரப்பிரகாரமாகவும் எவ்வளவு நாட்கள் முடிகிறதோ அவ்வளவு நாட்கள் வேலை செய்கிறோம். ஏனென்றால் தேவனுடைய பெலத்தால், அவருடைய ஞானத்தைக் கொண்டு, அவருடைய மகிமைக்காக, அவருடைய அற்புதமான தன்மையை இந்த பூமியிலே எடுத்துக்காண்பிக்கும்படியாக, அவருடைய நோக்கங்களை நிறைவேற்றும்படியாய் நாம் வேலை செய்கிறோம். இதனால் நம்முடைய தேவையெல்லாம் சந்திக்கப்படுகிறது. அதுமட்டுமல்ல, மற்றவர்களுக்கு கொடுக்கும்படியாக நமக்கு வாய்ப்பு உண்டாகிறது. இது நம்மை இந்த உலகத்திற்கு முன்பெரிய சாட்சியாக வைக்கிறது. அதுமட்டுமல்ல, உலகத்தில் எங்கெல்லாம் கவலை, பாரம், பயம் மற்றும் பதட்டம்இல்லாமல் மன நிம்மதியோடும், சந்தோஷத்தோடும் மக்கள் வாழுகிறார்களோஅவர்கள் உலகத்திற்கு முன்பாக வெளிச்சம் போல இருக்கிறார்கள். ஏனென்றால் உலகம் இருளடைந்த உலகமாய் இருக்கிறது. அது கவலைகளும், பாரங்களும், பயங்களும் நிறைந்த உலகமாய் இருக்கிறது. இந்த உலகத்தில் ஒரு மேகமூட்டம் போல இருக்கிறது.ஜனங்களுக்கு வெளிச்சமே தெரியவில்லை, அவர்கள் இருளிலே இருக்கிறார்கள். அவர்கள் எப்படி சமாதானத்தோடும், சந்தோஷத்தோடும், நிம்மதியோடும் இருப்பது என்று கேட்கிறார்கள். அவர்கள் மத்தியிலே நாம் சமாதானமும், சந்தோஷமும் உள்ளவர்களாய் வாழும்போது அதுவே ஒரு பெரிய ஈர்ப்பாக இருக்கிறது. ஆகவேதான் கர்த்தர் நமக்கு வேலையைக் கொடுத்திருக்கிறார்.

127-ஆம் சங்கீதத்திலே முதல் மூன்று வசனங்களை வாசிக்கிறேன். ஆங்கிலத்திலே இரண்டு வசனங்களிலேயே இந்த வசனங்கள் வந்துவிடுகிறது. தமிழ் வேதாகமத்தில் அதே இரண்டு வசனங்களை மூன்று வசனங்களாக வாசிக்க வேண்டியதிருக்கிறது. ஆகவேதான் தமிழ் வேதாகமத்தில் 127-ஆம் சங்கீதத்தில் ஆறு வசனங்கள் இருக்கிறது, ஆங்கில வேதாகமத்தில் ஐந்து வசனங்கள்தான் இருக்கிறது. மொழிபெயர்க்கும்போது தமிழில் முதல் வசனத்தை இரண்டாக பிரித்துவிட்டார்கள். ஆனால் ஆங்கிலத்தில் ஒரே வசனமாக வருகிறது. ஆகவே குழப்பம் அடைய வேண்டாம்.

"கர்த்தர்வீட்டைக் கட்டாராகில், அதைக் கட்டுகிறவர்களின் பிரயாசம் விருதா;கர்த்தர்நகரத்தைக் காவாராகில் காவலாளர் விழித்திருக்கிறது விருதா. நீங்கள் அதிகாலையில் எழுந்து, நேரப்பட வேலையிலே தரித்து, வருத்தத்தின் அப்பத்தைச் சாப்பிடுகிறதும் விருதா; அவரே தமக்குப் பிரியமானவனுக்கு நித்திரை அளிக்கிறார்"(சங்கீதம்127:1-3).

"வருத்தத்தின் அப்பத்தைச் சாப்பிட வேண்டாம்" என்று இந்த வசனத்தில்வாசிக்கிறோம். 'வருத்தம்' என்பதை ஆங்கிலத்தில் 'sorrows' என்று மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்கள். அது மிகவும் பொதுவானதாகி விடுகிறது. அநேக ஆங்கில மொழிபெயர்ப்புகளில் "bread of anxiety" என்று மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்கள். அதாவது, "கவலையின் அப்பம்" என்று அர்த்தம். நாம் உழைத்து சாப்பிடுகிறோம்.ஆனால் அநேகர் வேலையை ஒரு ஆசீர்வாதமான விதத்திலே பார்ப்பதில்லை, அவர்கள் அதை கவலையான விதத்திலே தான் பார்க்கிறார்கள்.ஆகவேதான் அது கவலையின் அப்பமாகி விடுகிறது. அநேகர் வேலையை எதற்கு செய்கிறார்கள் என்றால், பல விதமான கவலைகள் அவர்களை வாட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. பள்ளிக்கூடம் செல்லும் பிள்ளைகளுக்கு, ஐயோ, இந்த பரீட்சையில் நல்ல மதிப்பெண் வாங்குவேனா, என்னுடைய சிநேகிதனைக் காட்டிலும் நல்ல மதிப்பெண் வாங்குவேனா, இல்லையென்றால் அவன் என்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பான், கேவலமாக நினைப்பானோ என்று இப்படிப்பட்ட அவமான உணர்வுகளும், கவலைகளும் அவர்களுக்குள் வந்துவிடுகிறது. பெரியவர்களை எடுத்துக்கொள்வோம். அவர்கள், நான் வேலையை திருப்திகரமாக செய்ய முடியுமா, எனக்கு மேலே இருப்பவரை நான் திருப்தி செய்ய முடியுமா, target-ஐ meet பண்ண முடியுமா, நான் செய்ய வேண்டிய வேலையை வெற்றிகரமாக நான் செய்ய முடியுமா, என்னை வேலையில் வைத்துக்கொள்வார்களா அல்லது அனுப்பிவிடுவார்களா என்று இப்படி கவலைப்படுகிறார்கள். இதுதான் கவலையின் அப்பம். "கவலையின் அப்பத்தைப் புசிப்பது விருதா" என்று இந்த வசனம் சொல்லுகிறது.அநேகர் இப்படி இருக்கிறார்கள். ஆகவே வேலையை எப்படி செய்ய வேண்டும் என்பதைப் பற்றி இங்கு வேதவசனம் நமக்குச் சொல்லுகிறது. வேலையைப் பற்றிய ஒரு அருமையான வேதப்பகுதி இது. இது ஒட்டுமொத்தத்தில் என்ன சொல்லுகிறது? கவலைப்படாதே, கவலையோடு வேலை செய்யாதே, வேலைக்குப் போவதே கவலையினால் போகாதே என்று சொல்லுகிறது. அதாவது, வேலைக்குப் போவதே எதினால் போக வேண்டுமென்றால், கர்த்தர் எனக்கு தாலந்துகளையும், கிருபையையும், ஆற்றலையும் கொடுத்திருக்கிறார். அதை நான் பயன்படுத்துவதற்கு இந்த வேலை ஒரு நல்ல வாய்ப்பு. இதைச் செய்யும்போது எனக்கு மகிழ்ச்சி உண்டாகிறது. நான் வேலை செய்யாமல் இல்லை. என்னுடைய திறமையை வெளிப்படுத்துவதற்கு ஒரு வாய்ப்பு கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதைச் செய்யும்போது எனக்கு மனநிறைவும், மகிழ்ச்சியும் உண்டாகிறது, தேவனுடைய நோக்கங்கள் நிறைவேறுகிறது. நான் பிரயோஜனமான விதத்தில் வாழ ஆரம்பிக்கிறேன் என்கிற நல்ல எண்ணத்தோடு போக வேண்டுமே ஒழிய, கவலையிலேயே இருக்கக்கூடாது.

'விருதா' என்பதை சில ஆங்கில மொழிபெயர்ப்புகளில் 'useless' என்று மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்கள். இது சாலொமோன் எழுதிய சங்கீதம் என்று சொல்லுகிறார்கள். இதை சாலொமோன் எழுதினார் என்பதற்கு சில அறிகுறிகள் இருக்கின்றன. அது என்னவென்றால், useless என்ற வார்த்தை. அவர் இந்த வார்த்தையை பிரசங்கி புத்தகத்தில் அதிகமாக பயன்படுத்துவதைப் பார்க்கிறோம். 'மாயை', 'வீண்' என்று அங்கு அவர் சொல்லுகிறார். அதுபோல இந்த சங்கீதம் அவர் எழுதினது போன்றுதான் தெரிகிறது.அவர், "கர்த்தர் வீட்டைக் கட்டாராகில், அதைக் கட்டுகிறவர்களின் பிரயாசம் வீண் (waste); கர்த்தர் நகரத்தைக் காவாராகில் காவலாளர் விழித்திருக்கிறது வீண்" என்கிறார்.காவலாளி காக்கிறதால் பட்டணம் பத்திரமாய் இருக்கும் என்று சொல்ல முடியாது. நீங்கள் வீட்டைக் கட்டுவதற்கு பெரிய பிரயாசப்பட்டதால் வீடு பிரமாதமாக வந்துவிடும் என்று சொல்ல முடியாது. எல்லாவற்றிலும் கர்த்தருடைய கிருபை தேவை என்பதைத்தான் இந்த வசனம் சொல்ல வருகிறது. நீங்கள் ஒன்றும் பிரயாசப்பட வேண்டாம், கர்த்தர் பார்த்துக்கொள்வார் என்று சொல்லவில்லை.அப்படிப்பட்ட முட்டாள்தனத்தை வேதம் போதிப்பதில்லை. நீங்கள் வேலைக்குப் போக வேண்டியது உங்களுடைய கடமை. ஏனென்றால் கர்த்தர் வேலை செய்வதற்காக உங்களை உண்டாக்கியிருக்கிறார்.அவர் உங்களுக்கு தாலந்துகளையும், கிருபையையும், வரங்களையும், ஆற்றல்களையும் கொடுத்திருக்கிறார். வேலை மகிமையானது.கர்த்தரே வேலை செய்தார், அப்படியென்றால் நீங்கள் வேலை செய்ய வேண்டாமா? வேலைக்குப்போவது, உண்மையாய் இருப்பது, சரியாய் வேலை செய்வது இதெல்லாம் மிகவும் முக்கியம். ஆனால் அதில் கர்த்தருடைய ஆசீர்வாதம் மிகவும் முக்கியம்.அதைத்தான் இங்கு வேதவசனம் நமக்குச் சொல்லுகிறது.

நாம் ஏன் வருத்தத்தின் அப்பத்தைப் புசிக்கக்கூடாது என்பதற்கு இரண்டு காரணங்களைச் சொல்லுகிறது. இந்த மூன்று வசனங்களும் அதைப் பற்றியதுதான். ஏன் நாம் வருத்தத்தின் அப்பத்தைப் புசிக்கக்கூடாது? நாம் கவலைப்பட்டு, அதிலேயே உழன்று, வேலை செய்து, சம்பாதித்து, சாப்பிட்டு வாழ்வது வீண் என்கிறார். ஏன்?அதற்கு இரண்டு காரணங்கள் இருக்கின்றன. ஒன்று, கர்த்தர்தான் வீட்டைக் கட்டுகிறார். அவர்தான் நகரத்தைக் காக்கிறார். அவர் செய்யவில்லை என்றால் நம்மால் எதுவும் முடியாது. ஆகவே கர்த்தருடைய தயவு இருந்தால் நாம் கவலைப்பட வேண்டியதில்லை.நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வேலையை செய்யப்போகிறோம், மீதியை கர்த்தர் பார்த்துக்கொள்கிறார். வேலையை செய்துவிட்டு நான் படுத்து தூங்கப்போகிறேன். ஏனென்றால் மீதியை கர்த்தர் பார்த்துக்கொள்கிறார். நான் செய்ய வேண்டியதை நான் செய்துவிட்டேன், எனக்கு கொடுக்கப்பட்ட கடமையை நான் முடித்துவிட்டேன், நான் கர்த்தரை நம்பியிருக்கப்போகிறேன், மீதியை கர்த்தர் பார்த்துக்கொள்கிறார். ஆக, நாம் கவலைப்படக்கூடாது என்பதற்கு ஒரு காரணம் என்னவென்றால், கர்த்தர் தான் வீட்டைக் கட்டுகிறார், அவர்தான் நகரத்தைக் காக்கிறார்.ஏதோ நான் காலையிலிருந்து சாயங்காலம் வரை வேலை செய்ததினால் நான் பெரிய ஆளாகிவிடப் போவதில்லை. கர்த்தர் தான் அவருடைய கிருபையைஎனக்கு தருகிறார், அவர்தான் காரியங்களை வாய்க்கப்பண்ணுகிறார். இதிலே அவருடைய பங்கு மிகவும் முக்கியம். இது ஒரு காரணம்.இரண்டாவது காரணம், "கர்த்தர் தமக்குப் பிரியமானவனுக்கு நித்திரையைத் தருகிறார்" என்று இந்த வசனம் சொல்லுகிறது. ஆகவே நீ காலையில் வேலைக்குச் சென்று இரவு தாமதமாக வருவதால்பெரிதாக சம்பாதித்து, பெரிய ஆளாகிவிடலாம் என்று எண்ணாதே.அதிலும் கர்த்தருடைய பங்குதான் பெரிதாக இருக்கிறது. கர்த்தர் தமக்குப் பிரியமானவனுக்கு நித்திரையைத் தருகிறார் என்பதின் அர்த்தம் என்னவென்று பின்பு விளக்குகிறேன்.

இப்போது முதலாவது காரியத்தைப் பார்ப்போம். நாம் ஏன் கவலைப்படக்கூடாது? ஏன் கவலை வேலையை ஆளக்கூடாது? ஏன் கவலையிலே வேலை செய்யக்கூடாது? ஏனென்றால் கர்த்தர் தான் வீட்டைக் கட்டுகிறார், அவர்தான் நகரத்தைக் காக்கிறார்.கர்த்தர் வீட்டைக் கட்டவில்லை என்றால் நாம் என்னதான் பிரயாசப்பட்டாலும் நம் வீட்டையும், குடும்பத்தையும், தொழிலையும், சபையையும், நாம் என்ன செய்கிறோமோ அதையும் develop பண்ணுவதற்கு கர்த்தருடைய கிருபை இல்லையென்றால் அங்கு எதுவும் நடக்கவே நடக்காது. அது வீண். அது எப்படி வீணாகிறது என்றால், கர்த்தருடைய கிருபை இல்லையென்றால் அநேக வேளைகளில் ஆரம்பித்ததை முடிக்க முடியாமல் போய்விடுகிறது. நாம் அப்படிச் செய்வோம், இப்படிச் செய்வோம் என்று எண்ணுகிறோம், ஆனால் அதைச் செய்ய முடியாமற் போகிறது. ஜனங்கள் பாபேல் கோபுரத்தை கட்ட ஆரம்பித்தார்கள்.அதில் கர்த்தர் இருந்தாரா? கர்த்தர் வீட்டைக் கட்டாராகில், அதைக் கட்டுகிறவர்களின் பிரயாசம் விருதா என்பதற்கு கர்த்தர் அங்கு demonstration காண்பிக்கிறார். கர்த்தர் அதில் இல்லை. ஏன் அவர் அதில் இல்லை? அவர் அதை கட்டச் சொன்னாரா? அவர்கள் அதை கர்த்தருடைய மகிமைக்காக செய்தார்களா? ஆண்டவரை நேசித்து, அவருடைய நாமம் இந்த பூமியில் மகிமைப்பட வேண்டும் என்று பாபேல் கோபுரத்தைக் கட்டினார்களா? கிடையாது. தங்களுடைய பெருமையினாலும், மேட்டிமையினாலும் அதைக் கட்டினார்கள். நாங்கள் பெரியவர்கள், பூமியிலிருந்து வானத்தை எட்டுகிறது போல நாங்கள் கட்டப்போகிறோம். இதுபோன்று எவருமே கட்டினது கிடையாது. நாங்கள் செய்து காண்பிக்கிறோம் என்று பெருமையிலும், மேட்டிமையிலும் இது ஆரம்பித்தது. அங்கு கர்த்தருக்கு இடமே இல்லை. கர்த்தர் தேவை, அவருடைய கிருபை, தயவு தேவை, அவருடைய பெலன், ஞானம் இவைதான் இதை வாய்க்கப்பண்ணும் என்கிற எண்ணமே அவர்களுக்கு கிடையாது. நாம் நினைத்ததை செய்துவிடுவோம் என்று அவர்கள் எண்ணினார்கள். இன்றைக்கு அநேகர் அப்படி இருக்கிறார்கள். அவர்கள் தங்களுக்கு தேவன் தேவை என்பதை உணர வேண்டிய ஒரு காலம் உண்டாகும். தேவனுடைய தயவு இல்லையென்றால் நம்மால் எதுவுமே செய்ய முடியாது. அவர் நமக்கு அறிவு, ஞானம், படிப்பு எல்லாவற்றையும் கொடுத்திருக்கலாம், ஆனால் நாம் அவரை நம்புகிறோமா? அவரை மகிமைப்படுத்துகிறோமா?வெறும் மேட்டிமையிலும் பெருமையிலும் காரியங்களைச் செய்கிறோமா அல்லது கர்த்தருடைய மகிமைக்காக அதைச் செய்கிறோமா என்பது மிகவும் முக்கியம். வேதவசனத்திலே ஆபகூக் புத்தகத்தில் ஒரு வசனம் இருக்கிறது.ஒரு பட்டணத்தைக் கட்ட நினைக்கிறவனுடைய காரியத்தைப் பற்றி அங்கு சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

"கல்லு சுவரிலிருந்து கூப்பிடும், உத்திரம் மச்சிலிருந்து சாட்சியிடும். இரத்தப்பழிகளாலே பட்டணத்தைக் கட்டி, அநியாயத்தினாலே நகரத்தைப் பலப்படுத்துகிறவனுக்கு ஐயோ!"(ஆபகூக் 2:11,12).

ஒருவன் பட்டணத்தைக் கட்டுகிறான், அதை பிரமாதமாக ஆக்கிக் காண்பிக்க வேண்டும் என்று கட்டுகிறான். ஆனால் எல்லாவற்றுக்கும் அடிப்படை இரத்தப்பழி, பட்டயம், அநியாயம், அக்கிரமம், நீதியே இல்லை என்பதுதான். அவன் நீதியின் அடிப்படையில் எதையும் செய்யவில்லை, தேவனுக்குப் பயந்து எதுவும் செய்யவில்லை. தேவன் ஒருவர் பார்க்கிறார், நான் நீதியாக, நியாயமாக நடந்துகொள்ள வேண்டும்.அங்கு உண்மையும் அன்பும் இருக்க வேண்டும். இதை வைத்துதான் பட்டணத்தையே கட்ட முடியும், இதை வைத்துதான் சமுதாயத்தையே நன்றாக உருவாக்க முடியும், இதை வைத்துதான் பெரிய முன்னேற்றத்தைக் கொண்டுவர முடியும் என்று எண்ணாமல் இவன், நான் செய்து காண்பிக்கிறேன். எவராவது குறுக்கே வந்தால் கொன்றுவிடுவேன் என்று எண்ணுகிறான். கர்த்தர், "கல்லு சுவரிலிருந்து கூப்பிடும், உத்திரம் மச்சிலிருந்து சாட்சியிடும்.இரத்தப்பழிகளாலே பட்டணத்தைக் கட்டி, அநியாயத்தினாலே நகரத்தைப் பலப்படுத்துகிறவனுக்கு ஐயோ" என்கிறார். தங்களுடைய ஆயுத பலம், பண பலம், அதிகார பலத்தை வைத்து எல்லாவற்றையும் செய்த முடித்துவிடலாம் என்று எண்ணுகிறவர்களுக்கு வேதம், நீங்கள் நினைத்தது நிறைவேறாது என்று சொல்லுகிறது. ஏனென்றால் அநியாயத்தினாலே பட்டணத்தைக் கட்டுகிறவனோடு கர்த்தர் இல்லை. இரத்தப்பழிகளை வைத்து அக்கிரமத்திலே ஒரு பட்டணத்தைக் கட்டி எழுப்ப வேண்டும் என்று எண்ணுகிறவனோடு கர்த்தர் இல்லை.அவன் நினைத்ததை செய்து முடிக்க முடியாது. அவன் அதிகமாய் பிரயாசப்படலாம், திட்டம் தீட்டி காரியங்களைச் செய்யலாம், ஆனால் தேவனுடைய கிருபையே இல்லையே! தேவனுடைய கிருபை இல்லையென்றால் முன்னேறுவது மிகவும் கடினம். பட்டணத்தைக் காப்பதும் அப்படித்தான். என்னிடம் ஆயுதம், ஆள், பணம் இருக்கிறது என்பதினால் காத்துவிட முடியாது. ஆபத்து எங்கிருந்தும் எப்படியும் வரலாம்.பட்டணம் எப்படியும் அழிந்துபோகலாம், எப்படியும் தாக்கப்படலாம். நம்மிடம் எல்லாம் இருக்கிறது என்று நாம் நினைக்கிறோம். காவலாளி இராமுழுவதும் கண் விழித்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தாலும் எங்கிருந்தாவது மோசம் வந்துவிடுகிறது. ஆனால் கர்த்தர் காத்தார் என்றால் எதுவும் நுழையவே முடியாது. இதுதான் வித்தியாசம். அது வீண் என்று சொல்லும்போது ஏன் அது வீண் என்றால், அதைச் செய்து முடிக்க முடியாது. இரண்டாவது, சில நேரத்தில் அவன் செய்து முடித்து விடுகிறான், ஆனால் அதுஒன்றுக்கும் உதவாமல் போய் விடுகிறது. ஏனென்றால் அதனுடைய அஸ்திபாரமே சரியில்லை. அது அநியாயத்திலும், அக்கிரமத்திலும் கட்டினது. மூன்றாவது, அவன் கட்டுகிறான். ஆனால் கட்டினதினுடைய பலனையும், அதன் சந்தோஷத்தையும் அனுபவிக்க முடியாமல் போய்விடுகிறது. சாலொமோன் இதை எழுதுகிறார். அவர் இன்னொரு இடத்தில் சொல்லுவதைக் கவனியுங்கள்.

"ஆகையால் சூரியனுக்குக்கீழே நான் பட்ட எல்லாப் பிரயாசத்தின்மேலுமுள்ள ஆசையை விட்டுவிட வகைபார்த்தேன். ஒருவன் புத்தி, யுக்தி, நிதானத்தோடு பிரயாசப்படுகிறான்; ஆகிலும் அப்படிப் பிரயாசப்படாதிருந்த வேறொருவனுக்கு அவன் அதைச் சொந்தமாக விட்டுவிடவேண்டியதாகும்; இதுவும் மாயையும் பெரிய தீங்குமாய் இருக்கிறது"(பிரசங்கி 2:20,21).

சாலொமோன் வேலையைப் பற்றி பேசுகிறார். ஒருவன் புத்தி, யுக்தி எல்லாவற்றையும் பயன்படுத்துகிறான். அவன் மிகவும் தந்திரக்காரன், புத்திசாலி.அவன் திட்டம் போட்டான் என்றால் அது நடக்காமல் இருக்காது. அவன் தோல்வியை வெற்றியாகவும், வெற்றியை தோல்வியாகவும் ஆக்கி காண்பிப்பான். ஆனால் சாலொமோன், அதெல்லாம் எதுவும் பலிக்காது என்கிறார். அவன் வெற்றிகரமாக எல்லாவற்றையும் செய்து முடித்துவிடுகிறான். கடைசியில் அதை வேறொருவனுக்கு சொந்தமாக கொடுத்துவிட்டுப் போக வேண்டியதாயிருக்கிறது. ஏன்? கர்த்தர் வீட்டைக் கட்டாராகில் அதைக் கட்டுகிறவர்களினுடைய பிரயாசம் விருதா.

நான்காவது, தன்னுடைய சுயபெலத்திலும், சுய ஞானத்திலும், சுய இஷ்டத்திலும், சுய பெருமையிலும் திட்டம் தீட்டி எல்லாம் பண்ணி விடுகிறான். கடைசியில் கட்டின அந்த வீடு துக்கரகமான ஒரு இடமாகி விடுகிறது. அங்கு திருமண வாழ்க்கை நன்றாக இல்லை. கணவனும் மனைவியும் பிரிய நேரிடுகிறது. பிள்ளைகள் கெட்டுப்போக நேரிடுகிறது. இப்படி பலவிதமான துக்ககரமான காரியங்கள் அங்கே நடக்கிறது. எல்லாம் இருக்கிறது. ஆனால் அடிப்படையான சந்தோஷம், சமாதானம், நிம்மதி, தூக்கம் இல்லை. எல்லாமே வீண் என்கிற உணர்வு ஏற்படுகிறது. "கர்த்தர் வீட்டைக் கட்டாராகில், அதைக் கட்டுகிறவர்களின் பிரயாசம் விருதா" என்று சொல்லும்போது இதையெல்லாம் மனதில் வைத்துதான் சொல்லுகிறார். ஏதோ ஒன்றை கட்ட வேண்டும் என்றும், நன்றாக கொண்டுவர வேண்டும் என்றும் பார்க்கிறோம். அதில் கர்த்தருடைய பங்கு மிகவும் பெரியது.பட்டணத்தைக் காக்க வேண்டும் என்று பார்க்கிறோம். ஆனால் அதில் கர்த்தருடைய பங்கு மிகவும் பெரியது என்பதைத்தான் சொல்ல வருகிறார்.

ஸ்காட்லாந்து தேசத்தில் எடின்பர்க் என்கிற ஒரு பட்டணம் இருக்கிறது. அது மிகவும் பேர்பெற்ற பட்டணம். அவர்களுடைய motto-வை லத்தீன் மொழியில் எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள். அவர்களுடைய Stationary எல்லாவற்றிலும் ஒரு logo இருக்கிறது.அந்த logo-இல், "Nisi Dominus Frustra" என்று லத்தீன் மொழியில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. அதின் அர்த்தம் என்னவென்றால், "Without God, frustration", அதாவது, கடவுள் இல்லாமல் எல்லாம் வீண், அவர் இல்லாமல் எதுவும் வாய்க்காது என்பதுதான். இது எங்கிருந்து வந்தது என்று சொல்லும்போது 127-ஆம் சங்கீதத்தின்முதல் இரு வசனங்களிலிருந்து வந்தது என்று சொல்லுகிறார்கள். ஜான் நாக்ஸ் என்பவர்பெரிய புராட்டஸ்டன்ட் போதகர், பெரிய ஊழியத்தைச் செய்தவர். அவர் மூலமாக அந்த நாட்டில் பெரிய புரட்சியே ஏற்பட்டு, அப்படியெல்லாம் வந்த நாடு அது. புராட்டஸ்டன்ட் போதனைகளின் அடிப்படையில் கொண்டுவரப்பட்ட தேசம் அது. அங்கு வேதத்திலிருந்து எடுத்து motto-வை போட்டிருக்கிறார்கள். 'Frustration' என்றால் துவங்கினது வாய்க்கவில்லை, செய்வது கைகூடி வரவில்லை என்று அப்படிப்பட்ட ஒரு நிலைமை. கர்த்தர் இல்லையென்றால் எதுவுமே வாய்க்காது.கர்த்தருடைய பங்கு மிகவும் முக்கியம். ஆக, இந்த சங்கீதத்தினுடைய முழுகருத்து என்னவென்றால், கர்த்தருடைய ஆசீர்வாதம் வாழ்க்கையில் எவ்வளவு முக்கிய பங்கை வகிக்கிறது என்பதுதான். நாம் பட்டணத்தைக் கட்டினாலும், வீட்டைக் கட்டினாலும், ஒரு சபையைக் கட்டினாலும், தொழிலைக் கட்டினாலும் கர்த்தர் இல்லாமல் அதில் வெற்றிபெற முடியாது. கர்த்தர் இருக்கும்போது அங்கு காரியங்கள் வாய்க்கிறது.

இதுதான் முதல் காரணம்.நாம் ஏன் கவலைப்படக்கூடாது? கர்த்தருடைய பங்கு மிகப்பெரியது. "வருத்தத்தின் அப்பத்தைப் புசிக்காதே" என்கிறார். ஏன்? கர்த்தர் செய்யவில்லை என்றால் எதுவும் நடக்காது. கர்த்தர், நான் செய்கிறேன் என்கிறார். அவர் தமது பங்கை சரியாக நிறைவேற்றுகிறேன் என்கிறார்.

இரண்டாவது காரணம் 3-ஆம் வசனத்தில் சொல்லியிருக்கிறது.

"நீங்கள் அதிகாலையில் எழுந்து, நேரப்பட வேலையிலே தரித்து, வருத்தத்தின் அப்பத்தைச் சாப்பிடுகிறதும் விருதா; அவரே தமக்குப் பிரியமானவனுக்கு நித்திரை அளிக்கிறார்"(சங்கீதம் 127:3).

அநேகர், நான் வேர்வை சிந்தி சம்பாதித்தேன். நான் காலையிலிருந்து இரவு வரை உழைத்தேன் என்று அதில் பெருமைப்படுகிறார்கள். வேதத்தில் நீங்கள் எத்தனை மணிக்கு படுக்கையிலிருந்து எழும்ப வேண்டும் என்றும், எத்தனை மணிக்கு வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும் என்றும், எவ்வளவு நேரம் வேலை செய்ய வேண்டும் என்றும் rule போடவில்லை.உங்களுக்கு வேலையில் அவ்வளவு மகிழ்ச்சியும் ஈடுபாடும் இருந்ததென்றால், நீங்கள் 12 மணி நேரம் கூட வேலை செய்யலாம், அதில் ஒன்றும் பிரச்சனையே கிடையாது. ஏனென்றால் சந்தோஷத்தினாலும், மனநிறைவினாலும் அதைச் செய்கிறீர்கள். அதை வருத்தத்தினாலும், கவலையினாலும் செய்யவில்லையே!இந்த வசனங்கள் சொல்லுகிற முக்கியமான கருத்து என்னவென்றால், கர்த்தரை நம்பு, கர்த்தருடைய பங்கு பெரியது, கர்த்தருடைய ஆசீர்வாதம் மிகவும் முக்கியம். உன்னுடைய உழைப்பு அவசியம்தான். ஆனால் அதைக் காட்டிலும் பலன் தரக்கூடியது கர்த்தருடைய ஆசீர்வாதம். உழைப்பு அதிகமாக இருந்து, கர்த்தருடைய ஆசீர்வாதம் கொஞ்சம் கூட இல்லையென்றால் அந்த உழைப்பில் எந்த முன்னேற்றமும் ஏற்பட வாய்ப்பு இல்லை. ஆக, ஏன் கவலைப்படக்கூடாது என்பதற்கான இரண்டாவது காரணத்தை இங்கு சொல்லுகிறார்கள். காலையில் எழுந்து, நடுராத்திரி வரைக்கும் வேலை செய்வதால் பெரிய ஆளாகி விட முடியும் என்று எண்ணுவது மிகப்பெரிய தவறு என்று சொல்லுகிறார்கள். நீதிமொழிகள் 10:22-இல், "கர்த்தரின்ஆசீர்வாதமே ஐசுவரியத்தைத் தரும்; அதனோடே அவர் வேதனையைக் கூட்டார்" என்று வேதம் சொல்லுகிறது. ஆங்கில மொழிபெயர்ப்புகளில் KJV-இல், "The blessing of the LORD, it maketh rich, and he addeth no sorrow with it" என்று வருகிறது. இன்னொரு மொழிபெயர்ப்பு, "The blessing of the LORD enriches the toil adds nothing to it" என்று மொழிபெயர்த்திருக்கிறது. அதாவது, கர்த்தருடைய ஆசீர்வாதமே ஐசுவரியத்தைத் தரும்.உங்களுடைய கடும் முயற்சி அதோடு ஒன்றையும் சேர்ப்பதில்லை என்பதுதான் அதன் அர்த்தம்.நீங்கள் கடும் முயற்சி எடுத்ததால் ஆசீர்வாதம் அதிகமாகி விடவில்லை. அநேகருக்கு கடும் முயற்சியில் நம்பிக்கை இருக்கிறது.உண்மையான கிறிஸ்தவ போதனை என்னவென்றால், நான் வேலை செய்வதற்காக உண்டாக்கப்பட்டிருக்கிறேன், வேலை செய்வது என்னுடைய கடமை, தேவனைப்போல வேலை செய்கிறவனாய் நான் இருக்கிறேன், வேலை செய்யாமல் நான் வாழ முடியாது, நான் வேலை செய்ய வேண்டும், அதுதான் கர்த்தருடைய நோக்கம். அதன் மூலம் எனக்கு பலவிதமான சந்தோஷங்கள் உண்டாகிறது. ஆகவே நான் வேலை செய்வது அவசியம்.ஆனால் கடும் முயற்சி என்பது கர்த்தருடைய சித்தமல்ல. மகிழ்ச்சியோடு, சந்தோஷமாக, மனநிறைவைத் தரும்படியாக நாம் வேலை செய்ய வேண்டும். வேலை கடும் முயற்சியாகும்போது சாபம்தான் அந்த வேலையை ஆட்கொண்டு ஈர்க்கிறது என்று அர்த்தமாகிறது.இங்கு கடும் முயற்சியை நம்பி இருக்க வேண்டாம் என்கிறார். அது வீண்.அதிகாலையில் எழுந்து, இரவு நேரப்பட வரைக்கும் வேலை செய்து வருத்தத்தின் அப்பத்தைப் புசிப்பது வீண் என்கிறார். ஏன் நான் கவலைப்படக்கூடாது? ஏன் வருத்தத்தின் அப்பத்தைப் புசிக்கக்கூடாது? ஏன் அதிகாலையில் எழுந்து, இரவு நேரப்பட வரைக்கும் கவலையோடு வேலை செய்து, ஐயோ, சம்பாதிக்க வேண்டுமே, இல்லையென்றால் போதாதே என்று வேலை செய்து அப்படி ஒரு சாப்பாட்டை நாம் சாப்பிடக்கூடாது என்று வேதம் சொல்லுகிறது? அதற்கான காரணத்தை கவனியுங்கள்.

"... அவரே தமக்குப் பிரியமானவனுக்கு நித்திரை அளிக்கிறார்"(சங்கீதம் 127:3).
இது புரியாத புதிராக இருக்கிறது.இதை எப்படி புரிந்துகொள்வது? அதிகாலையில் எழுந்து இரவு நேரப்பட வரைக்கும் வேலை செய்கிறாய், வருத்தத்தின் அப்பத்தைப் புசிக்கிறாய், அது வீண், அப்படிச் செய்யாதே என்கிறார். அப்படிச் செய்யாதே என்பதற்கு என்ன காரணம் சொல்லுகிறார்? அவர் உங்களுக்கு நித்திரையைத் தருகிறார் என்கிறார். நீ வேலை செய்யாமல் படுத்து தூங்கு என்று சொல்லுகிறாரா? அவன் எப்படி தூங்குவான்? அவன் ஏற்கனவே பதட்டத்தில் இருக்கிறான், சம்பளம் போதவில்லை என்கிறான். ஆகவே அதிகாலையிலிருந்து இரவு நேரப்பட வரைக்கும் வேலை செய்துகொண்டிருக்கிறான். அவனிடம், நீ வேலை செய்யாதே, இது வீண், நீ போய் தூங்கு என்று சொன்னால், இப்போது அவன் வேலையும் செய்ய முடியாது, தூங்கவும் முடியாது. இந்த வசனத்தை எப்படி புரிந்துகொள்வது? நீ அதிகாலையில் எழுந்து, இரவு நேரப்பட வரைக்கும் வேலை செய்யாதே, ஏனென்றால் கர்த்தர், நீ தூங்க வேண்டுமென்று விரும்புகிறார் என்று இந்த வசனம் சொல்லுகிறதா? அல்லது நீ அதிகாலையில் எழுந்து, இரவு நேரப்படவரைக்கும் வேலை செய்வதால் நீ படுக்கும்போது கர்த்தர் உனக்கு நன்றாக தூக்கத்தைத் தருகிறார் என்று சொல்லுகிறதா? வேதத்தை விளக்குகிற விளக்கவுரைகள் இருக்கிறது. அதை வாசித்துப் பாருங்கள் அல்லது ஆங்கிலத்தில் வேறு மொழிபெயர்ப்புகளை வாசித்துப்பாருங்கள். பெரும்பாலான மொழிபெயர்ப்புகளில் இதை மாற்றிவிட்டார்கள். ஏனென்றால் இதனுடைய அர்த்தத்தை இப்போது புரிந்துகொண்டார்கள். எபிரெய மொழியிலிருந்து மொழிபெயர்க்கும்போது இதை கர்த்தர் தமக்குப் பிரியமானவனுக்கு நித்திரை அளிக்கிறார் என்றும் அல்லது தமக்குப் பிரியமானவனுக்கு நித்திரையில் அளிக்கிறார் என்றும் இரண்டு விதமாக மொழிபெயர்க்கலாம். எதை நித்திரையில் அளிக்கிறார்? அதிகாலையில் எழுந்து இரவு நேரப்பட வரைக்கும் வேலை செய்து சம்பாதிப்பதை நீ தூங்கிக் கொண்டிருக்கும்போதே அவர் தருகிறார். எல்லா விளக்கவுரைகளிலும் (commentary) இதைத்தான் சொல்லுகிறார்கள். எபிரெய மொழியில் இலக்கணப்படி பார்த்தால் இந்த வசனத்தை இரண்டு விதமாகவும் மொழிபெயர்க்கலாம்.அப்படித்தான் அது எழுதியிருக்கிறது.

வேதவசனத்தில் இரண்டு விதமாக மொழிபெயர்க்கலாம் என்று பல வசனங்கள் அப்படி வருகின்றன. ஆனால், எதை நாம் எடுத்துக்கொள்வது என்று பார்க்கும்போது இந்த இடத்திற்கு எது பொருந்துகிறது என்று பார்க்க வேண்டும். இங்கு முதல் அர்த்தமான கர்த்தர் தமக்குப் பிரியமானவனுக்கு நித்திரை அளிக்கிறார் என்பது பொருந்தவே பொருந்தாது.ஏனென்றால் சாலொமோன், நீ கவலைப்படாதே, நான் அதற்குக் காரணம் சொல்லுகிறேன் என்கிறார். முதல் காரணம், கர்த்தர் வீட்டைக் கட்டவில்லை என்றால் நீ கவலைப்பட்டு எந்தப் பிரயோஜனமும் கிடையாது. கர்த்தர் பட்டணத்தை காக்கவில்லை என்றால் நீ இரவு முழுவதும் விழித்து, காத்தாலும் பட்டணம் காப்பாற்றப்படாது.கர்த்தர் காக்கிறார், நீ வெறும் பிரயாசப்பட்டு எந்தப் பிரயோஜனமும் இல்லை, ஆகவே நீ கவலைப்படாதே என்கிறார். இரண்டாவது காரணம், அதிகாலையில் எழுந்து இரவு நேரப்பட வரைக்கும் வேலை செய்வது வீண். ஏன்? இப்போது இங்கு இரண்டு மொழிபெயர்ப்புகள் வருகிறது. ஒரு அர்த்தம், அதிகாலையிலிருந்து இரவு நேரப்பட வரைக்கும் வேலை செய்யாதே, ஏனென்றால் கர்த்தர் தூக்கத்தை தருகிறார். இதில் அர்த்தமே இல்லையே! நான் நன்றாக வேலை செய்து கொண்டிருப்பேனே, என்னை தூங்கச் சொல்லுகிறீர்களே என்று சொல்லுவான். இவன் நிம்மதி இல்லாமல் தானே இருக்கிறான். அவர்அவனுக்கு நிம்மதியைத் தருவது போல ஒரு காரணத்தைச் சொல்லுகிறார். கர்த்தர் உனக்கு நித்திரை அளிக்கிறார் என்பது அவனுக்கு நிம்மதியைத் தராது. ஏனென்றால் ஏற்கனவே இவன் பணம் போதவில்லை என்பதால்தான் அதிகாலையில் எழுந்து, இரவு நேரப்பட வரைக்கும் வேலை செய்துகொண்டிருக்கிறான். அவனைப் பார்த்து, கர்த்தர் உனக்கு தூக்கத்தை தருகிறார் என்று சொன்னால், அவனுக்கு தூக்கமே வராது, நிம்மதியும் வராது. ஆனால் அவனைப் பார்த்து, கர்த்தர் உனக்கு தூக்கத்திலேயே நீ விழித்திருந்துசெய்கிறதைக் காட்டிலும் அதிகமாக தருவார் என்று சொன்னால், அவன் நிம்மதியாக தூங்குவான். கர்த்தர் தமக்குப் பிரியமானவனுக்கு நித்திரையிலே அளிக்கிறார்.

கர்த்தர் நித்திரை அளிக்கிறார் என்பது வேதவசனத்தில் பல இடங்களில் வருகிறது. "நான்கர்த்தரைநோக்கிச் சத்தமிட்டுக் கூப்பிட்டேன்; அவர் தமது பரிசுத்த பர்வதத்திலிருந்து எனக்குச் செவிகொடுத்தார். நான் படுத்து நித்திரை செய்தேன்; விழித்துக்கொண்டேன்; கர்த்தர்என்னைத் தாங்குகிறார்"(சங்கீதம் 3:4) என்று சங்கீதக்காரன் சொல்லுகிறான். இப்படிப்பட்ட வசனங்கள் அநேகம் இருக்கிறது. கர்த்தர் நமக்கு நித்திரையைத் தருகிறார் என்பதற்கு பல வசனங்கள் இருக்கின்றன. அது எல்லாருக்கும் தெரிந்த விஷயம். ஆனால் நித்திரையில் தருகிறார் என்பது எவருக்கும் தெரியாத, புரியாத விஷயம். நித்திரையில் தருகிறார் என்றால் என்ன அர்த்தம்? நீ அதிகாலையில் எழுந்து, இரவு நேரப்பட வரைக்கும் வேலை செய்து கொண்டிருக்கிறாயே! ஏன்? நீ பணத்திற்காக கவலைப்படுகிறாய், அது மனதைப் பாதிக்கிறது, ஆகவே வேலை செய்துகொண்டிருக்கிறாய். நீ அப்படி கவலைப்பட்டு சம்பாதிப்பது வீண். ஏனென்றால் கர்த்தர் அந்த சம்பாத்தியத்தை நீ தூங்கும்போதே கொடுத்துவிடுவார். எப்படி தருவார்? சிலர், "நான் தூங்கும்போது எப்படி தருவார்? நான் வேலை செய்தால்தானே தருவார்" என்கிறார்கள். அதை உங்களுக்கு காண்பிக்கிறேன். நாம் வேலை செய்வது அவசியம். நாம் படுத்து தூங்கின பிறகு கர்த்தரும் தூங்கப்போய்விட்டார் என்று அர்த்தமல்ல. வேதம், "இஸ்ரவேலைக் காக்கிறவர் உறங்குவதுமில்லை தூங்குகிறதுமில்லை" (சங்கீதம் 121:4) என்று சொல்லுகிறது. அவருக்கு தூக்கமே அவசியமில்லை. அவர் நம்மை தூங்குகிறவர்களாக உண்டாக்கிவிட்டார். நாம் தூங்கும்போது, இதுஇரவு நேரம் என்று பரலோகத்தில் leave விட்டு விடுவதில்லை, எல்லாரும் தூங்கப்போவதில்லை.

மாற்கு எழுதின சுவிசேஷம் 4-ஆம் அதிகாரத்திற்குச் செல்வோம். இயேசு விதைக்கிறவனைப் பற்றி உவமையைச் சொல்லுகிறார்.

"பின்னும் அவர் அவர்களை நோக்கி: தேவனுடைய ராஜ்யமானது, ஒரு மனுஷன் நிலத்தில் விதையை விதைத்து"(மாற்கு4:26).

வேதம், விதைக்கிறவன் விதைக்கும்போது கண்ணீரோடு விதைக்கிறான் என்று சொல்லுகிறது. அவன் விதைக்கிற காலத்தில் பலனைப் பார்ப்பதில்லை, பலனுக்கு கொஞ்சங்காலம் காத்திருக்க வேண்டும். ஆகவே விதைக்கிவன் கண்ணீரோடு விதைக்கிறான். மேலும் வேதம், அறுக்கிறவன் கெம்பீரத்தோடே அறுக்கிறான் என்று சொல்லுகிறது. நிலத்தை உழுது, பண்படுத்தி, பிறகு விதைக்க வேண்டும்.

"இரவில் தூங்கி, பகலில் விழித்திருக்க, அவனுக்குத் தெரியாதவிதமாய், விதை முளைத்துப் பயிராகிறதற்கு ஒப்பாயிருக்கிறது"(மாற்கு 4:27).

நாம் விதைக்க வேண்டுமா, ஆம் விதைக்க வேண்டும்.விதைக்கவில்லை என்றால் ஒன்றுமே கிடைக்காது. தண்ணீர் பாய்ச்ச வேண்டுமா, ஆம் தண்ணீர் பாய்ச்ச வேண்டும். உழுது, பண்படுத்த வேண்டுமா? ஆம் உழுது, பண்படுத்த வேண்டும். எல்லாம் செய்ய வேண்டும். ஆனால் வெறும் விதைத்ததால், தண்ணீர் பாய்ச்சியதால் பெரிதாக வந்துவிடாது. அப்போஸ்தலனாகிய பவுல், "நான் நட்டேன், அப்பொல்லோ நீர்ப்பாய்ச்சினான், தேவனே விளையச்செய்தார்"(1 கொரிந்தியர் 3:6) என்று சொல்லுகிறார். நாம் ஒரு விதையை விதைக்கிறோம், அதை வளரச் செய்கிற வல்லமை யாரிடத்தில் இருக்கிறது? விதை எவ்வளவு அற்புதமாக வளருகிறது என்று பாருங்கள்! வளர்ந்ததை அறுக்கிறோம், மூட்டை மூட்டையாய் அறுக்கிற அளவிற்கு விளைந்து வருகிறது.விளைச்சல் என்கிற அற்புதத்தை செய்கிறவர் யார்? கர்த்தர். நாம் நிலத்தை உழ வேண்டும், உழுதுவிட்டோம். பண்படுத்த வேண்டும், பண்படுத்தி விட்டோம், விதைக்க வேண்டும், விதைத்து விட்டோம். நம்முடைய வேலையை செய்துவிட்டோம். அதை நாம் செய்யாமல் இருக்க முடியாது. "நீ எதுவும் செய்யாதே, எல்லாம் நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன், நீ தூங்கு" என்று கர்த்தர் சொன்னாரா? கிடையாது. அப்படிப்பட்ட போதனையெல்லாம் வேதத்தில் கிடையாது. இந்தப் போதனையை கேட்டுவிட்டு, நீ வேலை செய்வதைக் காட்லும் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும்போதே கர்த்தர் உனக்கு அதிகமாக தருவர் என்று பாஸ்டர் சொன்னார். ஆகவே நான் இன்றிலிருந்து வேலையிலிருந்து நின்றுவிடப்போகிறேன். கர்த்தர் தூங்கும்போது எனக்குத் தருவார் என்று சொல்லக்கூடாது. நீங்கள் ஒன்றுமே விதைக்காமல் போய் தூங்கினீர்கள் என்றால் ஒன்றுமே கிடைக்காது. நிலத்தை உழுது, பண்படுத்தி, விதைக்க வேண்டும். பிறகுதான் தூங்க வேண்டும். நாம் செய்ய வேண்டியதை செய்ய வேண்டும். ஆனால் நாம் செய்ய வேண்டியதை செய்த பிறகு நாம் என்னதான் உழுதாலும், பண்படுத்தினாலும், விதைத்தாலும் நம்மால் விளையப்பண்ண முடியாது. அது கர்த்தருடைய வல்லமையினால் தான் உண்டாகிறது. ஆக, அவருடைய பங்கு எவ்வளவு முக்கியம் என்று பாருங்கள்!

ஒருவன் இரண்டு, மூன்று மூட்டை விதைகளை கொண்டுவந்து சில ஏக்கர்களுக்கு விதைக்கிறான். அது அப்படியே பலமுறை பெருகி, அதிக மூட்டைகளாக வரும் என்று அவன் எதிர்பார்க்கிறான். அவன் கொடுத்த அந்த விதையை எடுத்து, அதன் மூலமாக பல மூட்டைகளை அவனுக்கு உண்டாக்கி தருவது யார்? அவன் இரவு முழுவதும் விழித்திருந்து விளைகிறதா என்று பார்க்கிறதினால் இது நடக்காது. அவன் தூங்கும்போதே கர்த்தர் விளையப்பண்ணுகிறார். நாம் தூங்கும்போது அநேக காரியங்கள் நடக்கிறது. ஆகவேதான் நாம் எப்படி தூங்கப்போகிறோம் என்பது மிகவும் முக்கியம். நாம் தூங்கப்போவதற்கு முன், "ஆண்டவரே, நான் தூங்கப்போகிறேன், ஆனால் நீர் என்னை விழித்திருந்து காக்கப்போகிறீர். நீர் உறங்குவதுமில்லை தூங்குகிறதுமில்லை. நான் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிற நேரத்தில் கூட எனக்காக, நாளைக்கு எனக்கு நன்மை உண்டாகும்படியாக, ஆகாரம் உண்டாகும்படியாக, நல்ல எதிர்காலம் உண்டாகும்படியாக, வெற்றி உண்டாகும்படியாக, வழி உண்டாகும்படியாக காரியங்களை இரா முழுவதும் நீர் செய்கிறபடியால் உமக்கு ஸ்தோத்திரம். நான் கண்களை மூடி தூங்கிக்கொண்டிருக்கும்போது கூட நீர் busy-ஆக எனக்காக இன்னும் யோசித்து காரியங்களை செய்துகொண்டிருக்கிறீர். எனக்காக நீர் சிந்திக்கிறீர், செயல்படுகிறீர், இரா முழுக்க எனக்காக நீர் இருக்கிறீர், என்னைத் தாங்குகிறீர், என்னைக் காக்கிறீர், என்னுடைய தூக்கத்தை இன்பமானதாக்குகிறீர், நீர் உழைக்கிறீர், உம்முடைய வேலையை செய்கிறீர், உமக்கு நன்றி செலுத்துகிறேன். என்னால் விளைச்சலை ஏற்படுத்தவேமுடியாது. என்னுடைய எல்லா ஞானமும், ஆற்றலும், திறமையும் கொண்டு நிலத்தில் விதையை விதைக்கலாமே ஒழிய, விளைச்சலை என்னால் உண்டுபண்ண முடியாது. நீர் மட்டுமே அதைச் செய்ய முடியும்.ஆகவே உம்மிடத்தில் அதை விடுகிறேன். நான் வேலைக்குப் போனேன், நான் வேலை செய்தேன், நான் செய்ய வேண்டியதை செய்துவிட்டேன். இனி நீர் அதன் மூலமாக ஆசீர்வாதத்தை உண்டுபண்ணுகிறபடியால் உமக்கு ஸ்தோத்திரம். நான் தூங்கப்போகிறேன். என்னுடைய பாரத்தையெல்லாம் உம்மிடத்தில் கொடுக்கிறேன். என்னுடைய பிரச்சனைகளை எல்லாம் மாற்ற நீர் வல்லவராய் இருக்கிறீர்.நான் தூங்கும்போது கூட நீர் வேலை செய்துகொண்டிருக்கிறீர். நீர் எல்லா காரியங்களையும் எனக்கு சாதகமாக்குகிறபடியால் உமக்கு ஸ்தோத்திரம். எல்லா காரியங்களுக்கும் பதிலையும், விடுதலையையும் கொண்டுவருகிறபடியால் உமக்கு ஸ்தோத்திரம்" என்று ஜெபிக்க வேண்டும். இதை செய்து பாருங்கள், அடுத்த நாள் கர்த்தர் என்ன செய்தாரோ என்று பெரிய எதிர்பார்ப்போடு எழுந்திருப்பீர்கள்.

ஓரல் ராபர்ட்ஸ் என்கிற பிரசங்கியார் மிகவும் தரித்திரத்தில் வாழ்ந்த காலத்தில் அவருக்கு சம்பளமும் குறைவு, அவர் இளம் போதகர், இன்னொரு விசுவாசியின் வீட்டில் ஒரு அறையில் மனைவியோடு குடியிருந்தார். அவர்களுக்கு குழந்தையும் பிறந்துவிட்டது.பால் வேண்டுமென்றால் அந்த விசுவாசியைத்தான் கேட்க வேண்டும். சொந்தமாக ஒரு வீட்டை வாடகை எடுப்பதற்குக்கூட அவருக்கு வழியில்லை.அவருடைய மனைவி suitcase-ஐ எடுத்துக்கொண்டு, "நான் என்னுடைய அப்பா வீட்டிற்குச் செல்கிறேன், சொந்தமாக ஒரு apartment-ஐ எடுத்த பிறகு என்னை வந்து கூப்பிடுங்கள், அப்போது நான் வருகிறேன், அதுவரைக்கும் என் அப்பா வீட்டில் இருக்கிறேன்" என்று சொல்லிவிட்டார். அதன்பிறகுதான் ஓரலுக்கு புத்தியே வந்திருக்கிறது. அவருக்கு இரவு முழுவதும் தூக்கம் வரவில்லை. அடுத்த நாள் சபையில் ஆராதனை நடத்திவிட்டு, சம்பளத்தை வாங்கி, அதில் பெரிய தொகையை காணிக்கையாக கொடுத்துவிட்டு வந்துவிட்டார். அவர்கள் கொடுக்கிற சம்பளம் மிகக்குறைவுதான். இவர்அதில் காணிக்கை கொடுத்துவிட்டு வந்து, "ஆண்டவரே, நீர் ஏதாவது செய்யும் என்று நான் விசுவாசிக்கப் போகிறேன்" என்றுபடுத்து தூங்கிவிட்டார். இவர் தூங்கிக்கொண்டிருந்தபோது, தூங்கிக்கொண்டிருந்த இன்னொருவரை கர்த்தர் எழுப்பியிருக்கிறார். அவர் சபைக்கு வருகிற ஒரு businessman. அவர் பணத்தை டின்னில் போட்டு மரத்துக்கு அடியில் சொருகி வைப்பார். அவர் நானூறு டாலர் பணத்தை ஒரு டின்னில் போட்டு மரத்துக்கு அடியில் புதைத்து வைத்திருந்தார். அவருக்கு இரவில் தூக்கம் வரவில்லை. கர்த்தர் அவரிடம், அதை எடுத்து ஓரல் ரார்ட்ஸிடம் கொடு என்றார். நடு இரவில் ஓரல் ராபர்ட்ஸ் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறார், அப்போது அந்த நபர் வந்துகதவை தட்டினார். ஓரல் ராபர்ட்ஸ் தூங்குவதற்கு முன் அவருடைய மனைவி அவரை tension ஆக்கிவிட்டார். "நீங்கள் என்ன எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள், உங்களுடைய சம்பளத்தில் பெரும்பகுதியை காணிக்கையாக கொடுத்து விட்டு வந்திருக்கிறீர்கள், குழந்தைக்கு பால் எப்படி வாங்குவது?" என்று சண்டை போட்டார். அந்த நபர் வந்து கதவை தட்டினார். ஓரல் ராபர்ட்ஸ் கதவைத் திறந்து, "எதற்கு இந்த நேரத்தில் வந்திருக்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டார்.அதற்குஅவர், "ஓரல், எனக்கு தூக்கமே வரவில்லை. கர்த்தர் இதை உன்னிடம் கொடுக்கச் சொன்னார்" என்று நானூறு டாலர் பணத்தைக் கொடுத்தார். ஓரல், "நான் இதுவரைக்கும் நூறு டாலர் நோட்டை என் கையால் வாங்கினதே இல்லை" என்கிறார். கர்த்தர் தூங்கிக் கொண்டிருந்தவனை எழுப்பி அதைகொடுத்து அனுப்பினார். நீங்கள் தூங்கும்போதும் கர்த்தர் பெரிய காரியங்களைச் செய்கிறார் என்று நம்புகிறீர்களா?

ஏன் தேவன் நம்மை தூங்குகிறவர்களாக உண்டாக்கியிருக்கிறார்? கர்த்தர் தூங்காதவர் ஆயிற்றே, அவர் உறங்குவதுமில்லை, தூங்குகிறதுமில்லை. அவர் தம்முடைய சாயலின்படியும், ரூபத்தின்படியும் நம்மை உண்டாக்கினார் என்றால், நம்மை தூங்காதவர்களாக உண்டாக்கியிருக்க வேண்டுமே! ஆனால் அவர் நம்மை தூங்குகிறவர்களாக உண்டாக்கியிருக்கிறார். ஏன் அவர் நம்மை அப்படி உண்டாக்கினார்? ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு காரியத்தை அவர் நமக்கு நினைப்பூட்டுகிறார். நான் பெரியவன், எனக்கு யாரும் தேவையில்லை, என்னுடைய பெலன், ஞானம், நான் வீட்டைக் கட்டி விடுவேன், நான் business-ஐ எழுப்பி விடுவேன், நான் பட்டணத்தையே பாதுகாத்து விடுவேன் என்று நாம் எண்ணுகிறோம். கர்த்தர், "நான் அதைக் காக்கவில்லை என்றால் அது வீண்" என்கிறார். அதைக் காண்பிப்பதற்குத்தான் நம்மை தூங்குகிறவர்களாக உண்டாக்கியிருக்கிறார். கர்த்தர் நம்மிடம், "நீ தூங்குகிறவன், நான் தூங்குவதில்லை. ஏனென்றால் நீ தேவன் அல்ல, நான் தேவன், எனக்கு தூக்கம் தேவையில்லை.உனக்கு தூக்கம் தேவைப்படுகிறது" என்கிறார். எதற்கு தூங்க வேண்டும்? நீங்கள் தூங்குகிற நேரத்தில் உதவியற்றவர்களாய், நினைவு இல்லாதவர்களாய் இருக்கிறீர்கள், கண்ணை மூடிவிட்டீர்கள், பார்வை அற்றவனைப்போல இருக்கிறீர்கள், பெலவீனமான சிறு குழந்தையைப்போல ஆகிவிடுகிறீர்கள். இயேசு, "நீங்கள் சிறு குழந்தையைப்போல ஆகாவிட்டால் தேவனுடைய ராஜ்யத்தில் பிரவேசிக்கமாட்டீர்கள்" என்று சொன்னார். தூங்குகிற நேரம் மிகவும் முக்கியம். தூங்கும்போது அந்த தூக்கத்தின் மூலமாக கர்த்தர் நமக்கு ஒரு காரியத்தைக் காண்பிக்கிறார். அது என்ன? நான் ஆண்டவர், நீ என்னை நம்பு, கண்ணை மூடு, உதவியற்றவனைப்போல இரு, நான் உனக்கு நித்திரையை இன்பமாக தருவேன், காலையில் உன்னை எழுப்புவேன், தீங்கு நேரிடுமோ என்று பயப்படாதே, நான்உன்னை காத்துக்கொள்வேன், என்னை நம்பி கண்ணை மூடு என்கிறார். கர்த்தர் பவுலிடம், "பலவீனத்திலே என் பலம் பூரணமாய் விளங்கும்" என்றார். அவர், "தினந்தோறும் நீ என்னை சார்ந்து வாழ வேண்டியவன் என்பதை காண்பிப்பதற்காகத்தான் உனக்கு தூக்கத்தை உண்டுபண்ணியிருக்கிறேன்" என்கிறார். நாம் ஒவ்வொரு நாளும் தூங்கும்போது அது எதைக் காட்டுகிறது? நான் என்னுடைய சுய பெலத்தால் வாழுகிறவன் அல்ல, ஒவ்வொரு மூச்சுக்கும் நான் கர்த்தரை நம்ப வேண்டியதாய் இருக்கிறது.ஒவ்வொரு காரியத்திலும் அவரைச் சார்ந்திருக்க வேண்டியதாய் இருக்கிறது.அவர் இல்லையென்றால் எதுவுமே நடக்காது. நான் என்னை அவருடைய கையில் கொடுத்திருக்கிறேன். நான் அவரை நம்பிக்கொண்டிருக்கிறேன். ஆகவேதான் கண்ணை மூடுகிறேன், தூங்குகிறேன் என்பதைக் காட்டுகிறது. அவர் தூங்குவதில்லை. நாம் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும்போது முழுவதுமாக கர்த்தரை நம்பியிருக்கிறோம். ஒரு சிறு குழந்தைபோல இருக்கிறோம். எதுவும் செய்யாமல் இருக்கிறோம். ஆனால் கர்த்தர் நமக்கு ஆயிரம் காரியங்களைச் செய்கிறார்.

"நீங்கள் அதிகாலையில் எழுந்து, நேரப்பட வேலையிலே தரித்து, வருத்தத்தின் அப்பத்தைச் சாப்பிடுகிறதும் விருதா; அவரே தமக்குப் பிரியமானவனுக்கு நித்திரையில் அளிக்கிறார்" என்று சொல்லும்போது அர்த்தம் உண்டாகிறது. நீங்கள் வெகுசீக்கிரத்தில் எழுந்து, இரவு நேரப்பட வரைக்கும் வேலை செய்வது வீண். ஏனென்றால் கர்த்தர் நீ தூங்கும்போதே உனக்கு அதைவிட அதிகமாக தந்துவிடுகிறாரே! இது இந்த வசனத்திற்கு நன்றாக அர்த்தமாகிறது.ஆகவே இன்றைக்கு இதற்கு விளக்கவுரை எழுதுகிறவர்கள் எல்லாரும் இதுதான் அர்த்தம் என்கிறார்கள். கர்த்தர் உனக்கு நித்திரையிலேயே இதையெல்லாம் தர வல்லவர். ஆகவே நீ அதிகாலையில் எழுந்து, இரவு நேரப்பட வரைக்கும் வேலை செய்து, வருத்தத்தின் பலனைப் புசிக்க வேண்டாம். ஏனென்றால் கர்த்தர் தமக்குப் பிரியமானவனுக்கு நித்திரையிலேயே எல்லாவற்றையும் அளிக்கிறார்.

எல்லாரும் கரங்களை உயர்த்தி இதைச் சொல்லுவோம்: "கர்த்தர் தமக்குப் பிரியமானவனுக்கு நித்திரையிலே எல்லாவற்றையும் அருளுகிறார். நான் வேலை செய்யும்போது கிடைப்பதைக் காட்டிலும் என்னுடைய தூக்க நேரத்திலே கர்த்தர் எனக்கு அதிகமாய் செய்கிறார்.அவருடைய தயவு மிகப்பெரியது. அவருடைய கிருபை மகா பெரியது.எனக்காக இரவும் பகலும் அவர் காரியங்களைச் செய்துகொண்டிருக்கிறார். நான் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும்போது கூட என்னுடைய காரியங்கள் வாய்க்கும்படியாக அவர் பிரயாசப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார். ஆகவே எனக்கு குறைவில்லை, தாழ்ச்சியில்லை, தோல்வியில்லை.நான் அவரை நம்புகிறேன்.நான் அவருடைய கரத்திலே இருக்கிறேன். வருத்தத்தின் அப்பத்தை நான் புசிப்பதில்லை. ஏனென்றால் நித்திரையிலேயே கர்த்தர் எனக்கு ஏராளமாய் தருகிறவர்".

நீங்கள் நன்றாக தூங்குங்கள், எப்படி தூங்குவது என்று மற்றவர்களுக்கும் சொல்லிக்கொடுங்கள். எவராவது உங்களிடம், "எனக்கு தூக்கமே வரவில்லை" என்று சொன்னார்கள் என்றால், அவர்களுக்கு இந்தப் போதனையைக் கொடுத்து இதை கேட்கச் சொல்லுங்கள்.

Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency