0 item - ₹0.00

மீட்பும் நம்முடைய கையின் பிரயாசமும் (பாகம் 16) - வாழ்க்கை முழுவதுமே தேவனுக்கு...

Sunday Tamil Service - 25 FEB 18

Transcript

வேலையைக் குறித்துப் போதித்து வருகிறோம்.நாம் ஏன் வேலை செய்ய வேண்டும் என்று முதலில் போதிக்க ஆரம்பித்தேன்.தேவன் எப்படி வேலை செய்கிறவர்களாக நம்மை உண்டாக்கியிருக்கிறார், அவர் வேலையை நமக்காக எப்படி வடிவமைத்திருக்கிறார் என்பதைப் பற்றி பேசினேன்.வேலையின் நோக்கம் என்ன என்பதைக் குறித்தெல்லாம் பார்த்தோம்.

அதன் பிறகு பாவத்தின் மூலமாக சாபம் இந்த உலகத்திலே பிரவேசித்தபோது வேலையை அது எந்த அளவிற்கு பாதித்தது, பிரச்சனையை உண்டாக்கினது என்பதையும், வேர்வை சிந்துகிற ஒரு கடின உழைப்பாக வேலை மாறிவிட்டது என்பதையும் பார்த்தோம்.பாவத்தையும்,அதன் மூலமாக வந்த சாபத்தையும், அதன் விளைவுகளையும் இன்றைக்கு கூட நாம் வேலையிலே பல்வேறு ரீதியிலே பார்க்கிறோம்.கடின உழைப்பு என்பது மட்டுமல்ல, அநேக விதங்களில் அது வருகிறது.அதிகமாக உழைத்து கொஞ்சமாக சம்பாதிப்பது என்பதெல்லாம் சாபம் என்று வேதவசனம் உபாகமம் 28-ஆம் அதிகாரத்திலே போதிக்கிறது.சம்பாதிக்கிற பணத்தில் சாபம், பொத்தலான பையில் போட்டது போல அது போய்க்கொண்டே இருக்கிறது,சம்பாதிக்கிற பணம் போதவில்லை,என்றைக்குமே குறைவு, தாழ்ச்சி, இல்லாமை, வறுமை, பசி, பட்டினி போன்ற இப்படிப்பட்ட காரியங்கள்தான் இருக்கிறது. வேலையிலே பெரிய பலனில்லை, மகிழ்ச்சி இல்லை, வெறும் வேர்வையும், கஷ்டமும், துன்பமும்தான் இருக்கிறது என்பதையெல்லாம் இன்றைக்கு கூட பலர் தங்களுடைய வாழ்க்கையில் அனுபவிக்கிறார்கள். ஆனால் நற்செய்தி என்னவென்றால்,ஆண்டவராகிய இயேசு பாவத்தையும், சாபத்தையும் போக்கி ஆசீர்வாதத்தை நமக்குத் தரும்படியாகத்தான் சிலுவையிலே மரித்தார் என்று அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் சொல்லுகிறார். ஆக, ஆண்டவராகிய இயேசுவினுடைய மீட்பின் மூலமாக நாம் ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதத்தைப் பெற்றிருக்கிறோம் என்று அவர் சொல்லுகிறார்.அப்படியென்றால், இன்றைக்கு நாம் ஆபிரகாமின் சந்ததியாய் இருக்கிறோம்.அதையும் பவுல் சொல்லுகிறார்.நாம் ஆபிரகாமின் சந்ததி என்பதுஇன்றைக்கு நம்முடைய வேலையை எப்படி பாதிக்கிறது, நம்முடைய வேலையிலே எப்படி மாற்றத்தை உண்டுபண்ணுகிறது என்பதை நாம் கவனித்துப் பார்க்க வேண்டும். வேதவசனத்தின் போதனைகளை அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.அதைத்தான் இப்பொழுது செய்துகொண்டிருக்கிறோம்.

இப்பொழுது மூன்றாவது பகுதியில் இருக்கிறோம்.மீட்பின் மூலமாக இன்றைக்கு வேலையிலே எப்படிப்பட்ட ஒரு தாக்கம் உண்டாயிருக்கிறதுஎன்பதைக் குறித்துப்பேசி வருகிறோம்.இதில் கடந்த சில வாரங்களாக அழைப்பைக் குறித்துப் பேசினேன்.வேதவசனம் வேலையைக் குறித்துப் போதிக்கிற காரியங்களை சரியாக புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால், ஒரு சில காரியங்களை நாம் சரியாக புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.அதில் முக்கியமான ஒரு காரியம் அழைப்பு என்பது.நாம் எல்லாருமே அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம் என்பதைக் குறித்து எடுத்துக் காண்பித்தேன். புராட்டஸ்டன்ட் மார்க்கம் உண்டாவதற்கு முன் அதாவது 16-ஆம் நூற்றாண்டுக்கு முன்பு கி.பி 5-ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து 15-ஆம்நூற்றாண்டு வரை சபை ஒருவிதமான தவறான பாதையிலே சென்றுவிட்டது. அதாவது, 'அழைப்பு'என்று சொன்னாலே வெறும் ஊழியத்திற்கு வருகிறவர்களுக்குத்தான் அழைப்பு, ஏதாவது ஒரு மடத்திற்கோ அல்லது ஒரு பாதிரியாராகவோ முழு நேர ஊழியத்திற்கு ஒப்புக்கொடுத்து, துறுவறம் பூண்டு, எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு ஊழியத்திலே பிரவேசிப்பதுதான் அழைப்பு என்கிற விதத்திலே போதித்தார்கள். அதுமட்டுமல்லாமல், ஆவிக்குரிய ஜீவியம் என்றாலே துறுவறம் பூண்டு, மடத்திற்குப் போய், அங்கு கதவை பூட்டிக்கொண்டு, எப்பொழுதும் ஜெபம், தவம் என்று இருப்பதுதான் ஆவிக்குரிய ஜீவியம்என்று சொன்னார்கள். ஆகவே ஒருவர் உலக வாழ்க்கையில், உலக வேலையில் ஈடுபடும்போது ஆவிக்குரிய ஜீவியம் பாதிக்கப்படுகிறது என்றும், ஆவிக்குரிய ஜீவியம் குறைந்துவிடுகிறது என்றும், உலக வேலையில் இருப்பவர்களுக்கு இதனால் ஒரு பெரிய அதிருப்தி உண்டாகிறது என்றும்,ஏனென்றால் அவர்கள் ஆவிக்குரிய ஜீவியத்தை வாழுவதற்கு இந்த உலக வேலை தடையாய் இருக்கிறது என்றும் எண்ண ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். "நான் உலக வேலை தானே செய்கிறேன், ஒருநாளைக்கு 10 மணி நேரம் உழைப்பதற்கே சரியாய் போய்விட்டது, ஜெபிக்கவோ, வேதம் வாசிக்கவோ, தியானிக்கவோ, தேவனுடைய காரியங்களில் ஈடுபடவோ எனக்கு நேரம் இல்லை, அதனால்நான் வெறும் உலக வேலையில் ஈடுபட்டிருக்கிறேன், நான் ஆவிக்குரிய வேலையில் ஈடுபட வேண்டும்" என்று இப்படிஎண்ணுபவர்கள் அநேகர். அநேகர் சபையில் ஞாயிற்றுக்கிழமை ஒரு மணி நேரம் volunteer-ஆக இருப்பார்கள்.அவர்கள், "நான் ஒரு வாரத்திற்கு 40-50 மணி நேரங்கள் கம்பெனியில் வேலை செய்கிறேன், ஆனால் வாரத்தில் ஒரு மணி நேரம் சபையில் வேலை செய்வதுதான் நான் ஆண்டவருக்காக செய்கிற ஒரே ஒரு காரியம். அதுதான் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது" என்று சொல்லுவார்கள்.ஆகவேதான் நான் அநேகருக்கு, "நீங்கள் ஆண்டவருக்காக வேலை செய்வது அந்த ஒரு மணி நேரம் அல்ல, கம்பெனியில் போய் 40-50 மணி நேரங்கள் வேலை செய்தீர்களே, அதுவும் ஆண்டவருக்காக செய்யும் வேலைதான்" என்று சொல்லுவேன். இதுதான் புராட்டஸ்டன்ட் போதனை.அதைத்தான் இன்றைக்கு காண்பிக்கப் போகிறேன்.

நாம் முதலில் ஒரு காரியத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.எல்லா தொழில், எல்லாவேலையுமே தேவன் கொடுக்கிற ஒரு அழைப்பு தான்.அதாவது, நீங்கள் ஒரு தச்சு வேலையோ, எலெக்ட்ரீசியன் வேலையோ, பிளம்பர் வேலையோ செய்யலாம், என்ஜீனியராக, விஞ்ஞானியாக, டாக்டராக, ஊழியராக இருக்கலாம்.எல்லாமே ஒரு அழைப்புதான். ஆனால் மார்ட்டின் லூத்தர் வருவதற்கு 1000 வருடங்களுக்கு முன்பு, வெறும் ஊழியம் மட்டும் தான் அழைப்பு, மற்றதெல்லாம் அழைப்பே கிடையாது, மற்றதெல்லாம் தேவைப்படுகிறது, பிளம்பர், எலெக்ட்ரீசியன், தச்சு வேலை இதெல்லாம் தேவைப்படுகிறது,தேவையினால் சிலவற்றைச் செய்ய வேண்டியதாயிருக்கிறது,அதைச் செய்யுங்கள், ஆனால் அது அழைப்பு அல்ல என்று சொன்னார்கள். ஆனால் மார்ட்டின் லூத்தர் வந்த பிறகு அழைப்பு என்கிற வார்த்தையை எல்லாவற்றுக்குமே பயன்படுத்த ஆரம்பித்து விட்டார்.அவர், எல்லாமே அழைப்பு என்கிறார்.முதலில் அதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.அதன் பிறகு வேலையில் ஆவிக்குரிய வேலை, உலகப்பிரகாரமான வேலை என்று இரண்டாக பிரிக்க முடியாது.எல்லா வேலையுமே தேவனுக்காக நாம் செய்கிற வேலை என்பதை புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.ஏன் நாம் செய்கிற வேலை எல்லாமே தேவனுக்காக செய்கிற வேலை?சிலர், ஜெபம்பண்ணினால் அது ஆவிக்குரிய ஜீவியம், ஆனால் நாம் வேலைக்குப்போனால் அது வேறு ஆயிற்றே, நாம் வேலைக்குப்போய் பெயிண்ட் அடிக்கிறோம், ஏதோ ஒரு கம்பெனியில் வேலை செய்கிறோம், அதை எப்படி ஆவிக்குரிய வேலை என்று சொல்லலாம்"என்று எண்ணுகிறார்கள். அது எப்படி என்பதை நான் காண்பிக்கிறேன்.வேதம் அதை எப்படி போதிக்கிறது என்றால் 24-ஆம் சங்கீதத்திலே இப்படிச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது:

"பூமியும் அதின் நிறைவும், உலகமும் அதிலுள்ள குடிகளும் கர்த்தருடையது" (சங்கீதம் 24:1).
'பூமியும் அதின் நிறைவும், உலகமும் அதிலுள்ள குடிகளும்'என்றால் பூமியும் அதில் இருக்கிற எல்லாமும், உலகமும் அதில் வாழுகிற எல்லா மக்களும் என்று அர்த்தம்.இவையெல்லாம் கர்த்தருக்குச் சொந்தம்.எப்படி?கர்த்தர்தான் எல்லாவற்றையும் சிருஷ்டித்திருக்கிறார்.அவர்தான் owner, எல்லாம் அவருக்கு உரியது.ஆக, எல்லாமே கர்த்தருடையது என்றால், கர்த்தருடையது அல்ல என்று ஒன்றுமே கிடையாது என்பதுதான் அதன் அர்த்தம்.எல்லாமே கர்த்தருடையது என்றால், ஏதோ ஒன்றைப் பார்த்து, இது கர்த்தருடையது அல்ல என்றோ,கர்த்தருக்கும் இதற்கும் சம்பந்தமில்லை என்றோ சொல்ல முடியாது.எல்லாமே கர்த்தருடையது.ஆக, எல்லாமே கர்த்தருடையதாய் இருக்கிறதினால் இந்த உலகத்திலே நாம் எதைச் செய்தாலும், எந்த விதமான நடவடிக்கையிலும், வேலையிலும் ஈடுபட்டாலும் அது கர்த்தரோடு சம்பந்தப்பட்டதாய் இருக்கிறது. ஏனென்றால் அவர்தான் எல்லாவற்றிற்கும் சொந்தக்காரர்.கர்த்தருடைய உலகத்தில் நாம் வேலை செய்கிறோம்.நாம் என்ன விதமான வேலையைச் செய்தாலும் கர்த்தருடைய காரியங்களில் தான் ஈடுபடுகிறோம்.ஏனென்றால் எல்லாமே கர்த்தருடையதாக இருக்கிறது.பூமியும் அதின் நிறைவும் கர்த்தருடையது.ஆக, நாம் செய்கிற வேலை கர்த்தரை விட்டுவிட்டு தனியாக உலகப்பிரகாரமான வேலை என்று ஒன்றை நான் செய்யவே முடியாது.ஏனென்றால் நான் பூமியில் இருக்கிறேன், பூமியில் இருக்கிற ஒரு குடிமகன் நான், பூமியிலிருக்கிற எல்லாமும், எல்லா குடிகளும் கர்த்தருடையது.ஆகவே கர்த்தரை விட்டுவிட்டு தனியாக இந்தப் பூமியில் நான் எதுவும்செய்யவே முடியாது.நான் எதைச் செய்தாலும் அது கர்த்தரோடு சம்பந்தப்பட்டதாய் இருக்கிறது.ஆகவே ஆவிக்குரியது, உலகப்பிரகாரமானது என்று பிரிப்பது மிகப்பெரிய தவறு.

கி.பி 5-ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து 15-ஆம் நூற்றாண்டு வரை உள்ள ஆயிரம் ஆண்டுகளில் இப்படிப்பட்ட தவறான பாதையிலே கிறிஸ்தவம் சென்றுவிட்டது.நீ எல்லாவற்றையும் துறந்து, ஒரு மடத்திற்குச் சென்று, அங்கு கதவைப் பூட்டிக்கொண்டு ஜெபம், தவம் என்று இருப்பதுதான் ஆவிக்குரிய ஜீவியம் என்று சொன்னார்கள்.எவரிடமும் பேசக்கூடாது, எவரையும் பார்க்கக்கூடாது, எந்தஉலக வேலையிலும் உன்னை ஈடுபடுத்திக் கொள்ளக்கூடாது.உடலுக்கு உடற்பயிற்சி தேவைப்படுகிறது என்பதற்காக வேலை செய்ய வேண்டுமே ஒழிய, உலக வேலையில் ஈடுபடவே கூடாது, அதுதான் ஆவிக்குரிய ஜீவியத்திற்கு நல்லது என்று சொல்லிவிட்டார்கள். இது எவ்வளவு பெரிய தவறு என்று பாருங்கள்.இன்றைக்கு சபையில் அநேகர் இதையெல்லாம் யோசிப்பது கிடையாது.எல்லாவற்றையும் துறந்துவிட்டு, திருமணம் செய்துகொள்ளாமல் மடத்திற்கு, ஊழியத்திற்குச் சென்றவர்கள் மிகவும் உயர்ந்தவர்கள் என்கிற எண்ணம் மக்கள் மத்தியிலே இருக்கிறது."அவர் எல்லாவற்றையும் துறந்தவர், இவர் எதை துறந்தார், இவர் எல்லாவற்றையும் வைத்திருக்கிறாரே, ஆனால் அவர் எல்லாவற்றையும் துறந்துவிட்டார், ஆகவே அவர்தான் மேலானவர், அவர்தான் ஆவிக்குரிய ஜீவியம் வாழுகிறவர், அவர் திருமணம் கூட வேண்டாம் என்று சொல்லி எல்லாவற்றையும் துறந்துவிட்டார்" என்று மக்கள் சொல்லுகிறார்கள். இது முற்றிலும் வேதவசனத்திற்குப் புறம்பானது."மனிதன் தனிமையாய் இருப்பது நல்லதல்ல" என்று தேவன் சொல்லியிருக்கிறார்.வேதவசனம் துறவறத்தையோ, எல்லாரும் சந்நியாசியாய் இருங்கள் என்றோ போதிக்கவில்லை.

நம்முடைய ஆண்டவரும் சந்நியாசி அல்ல. வானத்தையும் பூமியையும் உண்டாக்கினவர் எப்படி சந்நியாசியாய் இருக்க முடியும்?இயேசுவைப் பற்றி தவறான சில எண்ணங்கள் அநேகருக்கு இருக்கிறது.அவர் ஏதோ ஒரு சந்நியாசி, அவர் திருமணம் செய்யவில்லை, அவருக்கு குழந்தைகள் இல்லை என்பதால் இவர்கள் அவரை ஒரு சந்நியாசி போன்று ஆக்கிவிட்டார்கள்.இது தவறு.அவர் ஏன் திருமணம் செய்யவில்லை என்றால், அவர் உலகத்தில் 33 வருடங்கள் தான் இருந்தார், அதற்கு எதற்கு திருமணம்?இந்த உலகத்தில் அவர் இருப்பதே கொஞ்ச நாட்கள் தான்.அவர் ஒரு வேலையாக இந்த உலகத்திற்கு வந்தார், அந்த வேலையை செய்து முடித்துவிட்டுச் சென்றுவிட்டார்.நாம் வெறும் 33 வருடங்கள் மட்டும் இருக்கவில்லை.நாம் அநேக வருடங்கள் இருக்கிறோம்.தேவன் மனுஷனை ஆணும் பெண்ணுமாக சிருஷ்டித்திருக்கிறார்.திருமணத்திற்காகவே அப்படி சிருஷ்டித்திருக்கிறார்.நான் ஒவ்வொரு முறை திருமணம் நடத்தி வைக்கும்போதும் அதைச் சொல்வதுண்டு.ஏனென்றால் திருமணம் செய்துகொள்ள வந்திருக்கும் பையனும் பெண்ணும், "நாம் திருமணம் செய்துகொள்ளலாமா, இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் தாலியை கட்டச் சொல்லிவிடுவார், எழுந்து ஓடி விடலாமா" என்று யோசித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். ஆகவே நான் அவர்களிடம், "பயப்படாதீர்கள், தேவன் மனுஷனை சிருஷ்டிக்கும்போதே ஆணும் பெண்ணுமாக சிருஷ்டித்தார்.குடும்பம் அவருடைய நோக்கம்.திருமண வாழ்க்கையில் நுழையும்போதே பயந்துகொண்டே நுழையக்கூடாது.என்ன ஆகுமோ, ஏது ஆகுமோ என்று எண்ணக்கூடாது.இது தேவனுடைய சித்தம், இது உங்களுக்கு நல்லது,அவர் இதை நல்லது என்று சொன்னார்.இதைச் செய்யாமல் இருப்பதுதான் நல்லதல்ல என்று சொன்னார்" என்று சொல்லி, அதன் பிறகுதான் தாலி கட்ட வைப்பேன்.அதன் பிறகு அவர்கள் இருவரும் சிரிக்க ஆரம்பித்துவிடுவார்கள்.

நான் ஒரு திருமணத்திற்குச் சென்றிருந்தேன்.அது பெந்தெகொஸ்து சபையில் நடந்த திருமணம்.அந்த போதகர் திருமணமாகாதவர்.அவர்கள், திருமணம் செய்யக்கூடாது என்கிற கொள்கை உடையவர்கள்.அவர் ஒரு introduction கொடுத்தார்.திருமணத்தில் introductionகொடுப்பது எனக்கு நன்கு பழக்கமான ஒன்று.இங்குஒரு வருஷத்திற்கு ஐம்பது திருமணங்கள் நடக்கின்றன.அங்கு அவர் ஒரு introduction கொடுத்தார்.இந்த திருமணம் எல்லாம் வெறும் நான்கு நாட்கள் சந்தோஷம் தான், வேறு ஒன்றுமே கிடையாது.ஊட்டி, கொடைக்கானல் என்று நான்கு நாட்கள் சென்றுவிட்டு வந்தால்அதோடு எல்லாம் முடிந்தது.அதற்குப் பிறகு இது ஒரு உலக வாழ்க்கை, இது லௌகீக வாழ்க்கை, இது உலக இன்பம், இதில் ஒன்றுமே கிடையாது, கர்த்தர் நமக்கு பரலோகத்தை வைத்திருக்கிறார், அவர் நமக்கு ஆவிக்குரிய ஜீவியத்தை வைத்திருக்கிறார். நாம் ஜெபம், தவம் என்று இருப்போம், இந்த பாழாய்ப்போன திருமணம் எதற்கு என்பதுபோல பேசிவிட்டார்.அதுதான் திருமணத்திற்கு அவர் கொடுத்த introduction.திருணமாகாத நபரை introduction கொடுக்கச் சொன்னால் இதுபோன்ற விபரீதம் எல்லாம் நடக்கிறது.அவர் அப்படி பேசிவிட்டு கடைசியில் மணமக்களைப் பார்த்து, எழுந்திருங்கள் என்று சொல்லி, ஏதோ வேண்டா வெறுப்பாக திருமணத்தை நடத்தி வைப்பதுபோல நடத்தினார்.அந்த திருமணத்திற்கு கிறிஸ்தவர்கள் அல்லாதவர்கள் அநேகர் வந்திருந்தார்கள். அவர்கள், "என்ன இவர் இப்படி நடத்தி வைக்கிறார், திருமணம் மிகவும் அற்புதமான, மேன்மையான காரியம், இதை நன்றாக நடத்தி வைக்க வேண்டாமா,ஆரம்பமே இப்படி இருந்தால்என்னாவது" என்று எண்ணினார்கள். ஆவிக்குரிய ஜீவியம் என்றால் இதெல்லாம் இருக்கக்கூடாது என்பதை கொண்டுவந்துவிட்டார்கள்.சபைக்குள்ளே இந்த கேடான உபதேசங்கள் திருட்டுத்தனமாய் நுழைந்து, ஆயிரம் வருடங்களாக பாதித்து விட்டது.இன்றைக்கும் அது விடவில்லை, அது சபையை பிடித்து வைத்திருக்கிறது.அநேக இடங்களில் இதுபோன்ற trend-ஐ இன்றும் நாம் பார்க்கலாம்.ஆக, இந்தப் போதனைகள் ஆயிரம் வருடங்களாக இருந்தது மட்டுமல்ல, அவை இன்னும் தொடர்கிறது.சில வேளைகளில் புராட்டஸ்டன்ட், பெந்தெகொஸ்து மக்கள் மத்தியிலும் இது தொடருகிறது.
ஆனால் புராட்டஸ்டன்ட் மார்க்கம் உருவானபோது, மார்ட்டின் லூத்தரால் உண்டுபண்ணப்பட்ட ஒரு பெரிய காரியம் என்னவென்றால், ஒன்று, அழைப்பு என்பது வெறும் ஊழியருக்கு மட்டும் அல்ல, அது எல்லாருக்கும் இருக்கிறது என்பது. ஒரு தாய் தன்னுடைய பிள்ளைகளை வீட்டில் பார்த்துக்கொள்கிறாள், அவள் ஒரு house wife-ஆக இருக்கிறாள் என்றால் அது ஒரு அழைப்பு என்றும், ஒருவன் டாக்டராக, என்ஜீனியராக இருக்கிறான் என்றால் அது ஒரு அழைப்பு என்றும், தேவன் அவனுக்கு கிருபையையும், திறமையையும், ஆற்றலையும் கொடுத்திருக்கிறார் என்றும் சொல்லிவிட்டார். ஆகவே ஜனங்கள் புதுவிதமாக பார்க்க ஆரம்பித்தார்கள், சமுதாயமே வளர ஆரம்பித்து விட்டது.வேலையை வேறு விதமாக செய்ய ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்.ஏனென்றால் வேலை தேவனுடைய அழைப்பு என்று எண்ண ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்.முன்பு டாக்டர், என்ஜீனியர் இவர்களுக்கெல்லாம் மதிப்பே கிடையாது.பாதிரியாருக்குத்தான் மதிப்பு இருந்தது.டாக்டர், என்ஜீனியர்போன்றோர் எல்லாம் வெறுமனே தேவை அவ்வளவுதானே ஒழிய, அவர்களுக்கு பெரிய மரியாதை ஒன்றும் கிடையாது.இப்படிப்பட்ட ஒரு எண்ணத்தை ஊட்டினால் அவர்களுடைய வேலை அதற்கேற்றாற் போலத்தான் இருக்கும்.இப்போது சரியான விதத்தில் போதிக்க ஆரம்பித்தவுடன் வேலையினுடைய தரமே மாறிவிட்டது.அதனால் சமுதாயமே வளர்ந்து ஓங்கிற்று என்பதுதான் சரித்திரம் கூறும் உண்மை.

ஆக இது தேவனுடைய உலகம், எல்லாம் அவருக்குச் சொந்தமானது.அப்படியென்றால் நான் தேவனை விட்டுவிட்டு இங்கு ஒன்றுமே செய்ய முடியாது.எல்லாவற்றையும் தேவ சமுகத்தில், தேவனுக்காகத்தான் செய்கிறேன்.அப்படித்தான் வேதவசனம் இதைப் போதிக்கிறது.தேவனுடைய இந்த உலகத்தில் எல்லாமே அவருக்குச் சொந்தம். அவருக்குச் சொந்தமான இந்த உலகத்தில் அவருக்குச் சொந்தமானவைகளைப் பயன்படுத்தி, இதிலே வேலை செய்து, இதை அபிவிருத்தி பண்ணி, இதை நிர்வகித்து, இதனுடைய உக்கிராணக்காரனாக, பொறுப்பாளியாக இருந்து, இதை வைத்து தேவன் என்னவெல்லாம் செய்யச் சொல்லுகிறாரோ அதையெல்லாம் செய்வதுதான் நம்முடைய வேலையாய் இருக்கிறது. முழு உலகமும் தேவனுடையது,எல்லாமே அவர் உண்டாக்கினது, அவருக்குச் சொந்தமானது.அவர் அதில் என்ன வைத்திருக்கிறார்?அவர் எதற்காக அதை வைத்திருக்கிறார்?இதையெல்லாம் பயன்படுத்தி, அவர் சொல்லுவதைச் செய்து, அவருடைய நோக்கத்தை நிறைவேற்றும்படியாய் வைத்திருக்கிறார்.ஆக, நாம் எந்த வேலையைச் செய்தாலும் அது ஆவிக்குரிய வேலை.ஆகவேதான் வேதவசனம் அப்படிப் போதிக்கிறது.

"அவருடைய மகிமைபொருந்திய நாமத்துக்கு என்றென்றைக்கும் ஸ்தோத்திரமுண்டாவதாக; பூமிமுழுவதும் அவருடைய மகிமையால் நிறைந்திருப்பதாக, ஆமென், ஆமென்" (சங்கீதம் 72:19).

சங்கீதக்காரன், "பூமி முழுவதும் அவருடைய மகிமையால் நிறைந்திருப்பதாக" என்று சொல்லுகிறான்.பூமியில் உள்ள எல்லாம் கர்த்தருடையது என்றும்,பூமி முழுவதும் அவர் எப்படிப்பட்டவர் என்பதை வெளிப்படுத்துவதாக என்றும், அவருடைய மகிமையையும், மேன்மையையும், அழகையும், உயர்ந்த குணத்தையும்அது வெளிப்படுத்துவதாக என்றும் சொல்லுகிறான். பூமி முழுவதும் அவருடைய மகிமையால் நிறைந்திருக்க வேண்டும் என்றால், எல்லாம் அவருக்காக இருக்க வேண்டும், அவருக்காக இயங்க வேண்டும், அவருக்காகச் செய்யப்பட வேண்டும். ஆக பூமி, அதில் இருக்கிற நாம், எல்லாமே கர்த்தருக்குச் சொந்தம்.என் குடும்பம் நன்றாக இல்லையென்றால் பூமி எப்படி மகிமையினால் நிறைந்திருக்க முடியும்?புருஷன் தினமும் குடித்து குடும்பத்தில் பசியும், பட்டினியும், அழுகையும், கண்ணீருமாய், புருஷன் வருகிறான் என்றாலே எல்லாரும் பயந்து ஓடி,கதவைப் பூட்டிக்கொண்டு, "இன்றைக்கு அடிப்பாரோ, கொல்லுவாரோ, என்ன நடக்கும் என்று தெரியாது" என்று சொன்னார்கள் என்றால் அது தேவனுக்கு மகிமையா? அது அவருடைய மகிமையை கெடுக்கிற செயலாயிற்றே!நான் குடும்பத்தை நன்றாக பராமரித்து, அதை நேர்த்தியாய் வைத்து, நன்றாக கவனித்து, அதை அழகான குடும்பமாக வைத்து, அதனுடைய தேவைகளையெல்லாம் சந்தித்து, அதற்கு வேண்டியதையெல்லாம் செய்து, நான் அதை அழகுபார்க்கும்போது கர்த்தருக்கு மகிமை உண்டாகிறது. நான் சந்தோஷமானவாழ்க்கையை வாழும்போது, பிள்ளைகள் நன்றாக படிக்கும்போது, தோல்விகளையெல்லாம் ஜெயமாக மாற்றும்போது, கோணலும் தாறுமாறுமாய் இருக்கிறவைகளை நன்றாக ஆக்கும்போது தேவனுக்கு மகிமை உண்டாகிறது. சிலர் வாழ்நாளில் ஒருமுறை கூட வீட்டிற்கு பெயிண்ட் அடிப்பது கிடையாது.அந்த வீட்டில் இருப்பவருக்கு அதைப் பற்றிய எந்த தரிசனமும், அறிவும் கிடையாது.என்னுடைய வீட்டை நன்றாக வைக்க வேண்டும், என் வீட்டைப் பார்க்கிறவன் தேவனைப் பார்க்க வேண்டும்.அவர் எவ்வளவு பெரியவர், நல்லவர், அற்புதமானவர் என்பதை காண வேண்டும் என்கிற ஆசை அந்த நபருக்கு இல்லை."என்ன,இது உலகப்பிரகாரமாய் இருக்கிறது" என்று சொல்லுகிறீர்களா, கிடையாது!நீங்கள் குப்பை மேட்டிலே உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தால் அது தேவனுடைய நாமத்திற்கு மகிமையைக் கொண்டுவராது.அவர் அதிலிருந்து உங்களை மீட்டு வெளியே கொண்டுவருவதற்காகத்தான் வந்தாரே ஒழிய, அதிலேயே வைப்பதற்காகவரவில்லை.நீ அதிலேயே இரு என்று அவர் ஒருபோதும் சொல்லவில்லை.அதை நன்றாக ஆக்கும்போது தேவனுடைய நாமத்திற்கு மகிமை உண்டாகிறது.நான் ஒரு தொழிற்சாலையில் வேலை செய்கிறேன் என்றால், சரியான நேரத்திற்குப் போய், சரியான விதத்திலே வேலை செய்து, நேர்த்தியான ஒரு product-ஐ உண்டாக்கி,அந்த வேலையில் எந்த குறைவும் இல்லாமல், கேட்பதற்கும் மிகவும் அதிகமாக,அழகாக, நேர்த்தியாக நான் செய்து தரும்போது அதிலே ஆண்டவர் காணப்படுகிறார், அவருடைய மகிமை அங்கே காணப்படுகிறது.

பூமி முழுவதும் எப்படி தேவனுடைய மகிமையால் நிறைந்திருக்க வேண்டும்?வாழ்க்கையின் ஒரு முக்கிய அம்சம் வேலை.அந்த வேலை நன்றாக, நேர்த்தியாக, வெற்றிகரமானதாக, பிரயோஜனமானதாக இல்லையென்றால் தேவனுடைய மகிமையினால் பூமி நிறைந்திருக்க முடியாது.பூமி முழுவதும் தேவனுடைய மகிமையினால் நிறைந்திருக்க வேண்டும் என்பது ஒவ்வொரு விசுவாசியினுடைய வாஞ்சை.ஆக, தேவனுடைய மகிமையால் நிறைந்திருக்க வேண்டும் என்றால் அதில் என்னுடைய பங்கு என்ன?நான் என்னுடைய வேலையை சரியாகச் செய்ய வேண்டும், என்னுடைய குடும்பத்தை நன்றாக வைக்க வேண்டும், நான் ஈடுபடுகிற எல்லாவற்றிலும், நான் எதைச் செய்தாலும் அதை தேவனுக்காக செய்கிறேன் என்று செய்ய வேண்டும். அப்படித்தான் வேதவசனம் போதிக்கிறது.

"ஆகையால் நீங்கள் புசித்தாலும், குடித்தாலும், எதைச் செய்தாலும், எல்லாவற்றையும் தேவனுடைய மகிமைக்கென்று செய்யுங்கள்" (1 கொரிந்தியர் 10:31).

புசிப்பது, குடிப்பது என்பது ஒரு சாதாரண செயல்.பவுல், இதை தேவனுடைய மகிமைக்கென்று செய்யுங்கள் என்கிறார்.அவர், வேதாகமத்தை எடுத்துக்கொண்டு சபைக்குப் போவதை பேசுவது போன்று இதைப் பேசுகிறார் அல்லது உபவாச கூட்டத்தில் போய் ஜெபம்பண்ணும்போது பேசுவது போன்று இதைப் பேசுகிறார். உபவாச கூட்டத்திலோ, முழு இரவு ஜெபத்திலோபோய் ஜெபிக்கும்போது,'தேவனுடைய மகிமைக்காக அதைச் செய்யுங்கள்'என்று சொன்னால் 'ஆமென்' என்று சொல்லுவோம்.ஆராதனையில் பங்கெடுக்கும்போது,'தேவனுடைய மகிமைக்காக அதைச் செய்யுங்கள்' என்று சொன்னால், ஆமாம் அப்படித்தான் செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லுவோம்.ஆனால் பவுல்,"நாம் எதைச் செய்தாலும்அதை தேவனுடைய மகிமைக்கென்று செய்யுங்கள்" என்கிறார்.அப்படியென்றால் புசிப்பது, குடிப்பதைக்கூட தேவனை விட்டுவிட்டு நான் செய்ய முடியாது.ஏனென்றால் உலகமும், அதிலுள்ளஎல்லாமே கர்த்தருடையது.ஆகாரம் அவர் விளையப்பண்ணினது, மழையை பெய்யப்பண்ணுகிறவர் அவர்.ஆக, நான் புசிப்பது, குடிப்பது கூட ஒரு சாதாரண நடவடிக்கை போல எனக்குத் தெரியலாம்.ஆனால் வேதம், அதை தேவனுடைய நாம மகிமைக்காக செய்யச் சொல்லியிருக்கிறது.நாம் சாப்பிட உட்காரும்போது,"இது தேவன் கொடுத்த ஆகாரம், அவர் கொடுத்த தண்ணீர்,"அப்பத்தையும் தண்ணீரையும் ஆசீர்வதித்து, வியாதியை விலக்குவேன்" என்று கர்த்தர் சொல்லியிருக்கிறார். என்னுடைய புசிப்பிலும், குடிப்பிலும் அவர் விருப்பமாய் இருக்கிறார்.அவர் எனக்கு எல்லாவற்றையும் தந்திருக்கிறார்.அதை நான் நன்றியோடு ஏற்றுக்கொள்கிறேன்.இதைப் புசிப்பது, குடிப்பதின் மூலமாக எனக்கு பெலனும், ஆரோக்கியமும், உடலில் சக்தியும் உண்டாகிறது.இதை வைத்து நான் தேவனுக்காக உழைக்கப்போகிறேன், எல்லாவற்றையும் அவருடைய நாம மகிமைக்காக நான் செய்யப் போகிறேன்" என்று சொல்ல வேண்டும்.நாம் எதையுமே தேவனுடைய காரியம் involvementஇல்லாமல் செய்யவே முடியாது.இந்த உலகத்தில் நாம் எந்த நடவடிக்கையில் இறங்கினாலும் அங்கு ஆண்டவர் இல்லாமல் இருக்க முடியாது.ஆகவேதான் 'எதைச் செய்தாலும்'என்று சொல்லியிருக்கிறது.

இதைப் பின்பற்றினாலே தவறானதையெல்லாம் செய்யவே மாட்டோம்.'எதைச் செய்தாலும் தேவனுடைய மகிமைக்கென்று செய்யுங்கள்' என்று சொல்லிவிட்டு, சாராயக் கடையில் போய் சாராயம் வாங்கிக் குடித்துக்கொண்டிருக்க முடியாது.அவருடைய சமுகத்தை விட்டு நான் போகவே முடியாது.வெறும் ஞாயிற்றுக்கிழமை சபைக்குப் போகும்போது மட்டும் ஆவிக்குரிய ஜீவியம் அல்ல. அப்படிச் சொல்வது தவறான கருத்து.அந்த தவறான கருத்தை பரப்பிவிட்டார்கள்.இன்றைக்கும் ஆவிக்குரிய ஜீவியத்தைப் பற்றி ஜனங்கள் மத்தியிலே அப்படிப்பட்ட தவறான கருத்து இருக்கிறது.நான் ஞாயிற்றுக்கிழமை சபைக்கு வேதாகமத்தை எடுத்துச் செல்லும்போது மட்டும் ஆவிக்குரிய ஜீவியம் கிடையாது.சிலர் ஆராதனைக்கு மட்டும் ஒருவித நிற ஆடையை உடுத்துவார்கள்.நான் ஒரு பெண்மணியிடம், "ஏன் இப்படி உடுத்துகிறீர்கள்?" என்று கேட்டேன்.அதற்கு அவர், "ஆலயத்துக்குப் போகும்போது உன் நடையைக் காத்துக்கொள் என்று வேதம் சொல்லுகிறது"என்றார்.நான் அவரிடம், "நாம் தான் ஆலயம்" என்றேன்.நாம் ஆலயத்துக்குப் போகவில்லை, நாம் தான் ஆலயம்.ஆக, நாம் ஞாயிற்றுக்கிழமை மட்டும் நம் நடையை காத்துக்கொண்டு, எந்தப் பக்கமும் திரும்பாமல் சென்று வந்தால் போதாது.நாம் எப்போதும் என் நடையை காத்துக்கொள்ள வேண்டியதாய் இருக்கிறது.நாம் எங்கே போகிறோம், என்ன செய்கிறோம், என்ன பேசுகிறோம், எதில் ஈடுபடுகிறோம் என்பது முக்கியமாகி விடுகிறது.ஏனென்றால் கர்த்தர் இல்லாமல் எதுவும் நடக்காது.எல்லாம் கர்த்தருக்கு உரியது, அவருக்குச் சொந்தமானது.நாம் அவருடைய உலகத்தில் இருக்கிறோம்.கர்த்தருக்கு முற்றிலும் சொந்தமாய் இருக்கிற இந்த உலகத்தில் நாம் எப்படி அவர் இல்லாமல் எதையாவது ஒன்றைச் செய்ய முடியும்?நாம் செய்கிற எல்லாவற்றிலும் அவர் இருக்கிறார்.நான் சாப்பிட்டு தண்ணீர் குடித்தால் கூட அங்கு அவர் இருக்கிறார்.ஆக வேலைக்குப் போவதை உலக வாழ்க்கை என்றும், சபைக்குச் செல்வதை ஆவிக்குரிய வாழ்க்கை என்றும் பிரிக்கக்கூடாது.வேதவசனம் அப்படி பிரிப்பதே கிடையாது.

"வார்த்தையினாலாவது கிரியையினாலாவது, நீங்கள் எதைச் செய்தாலும், அதையெல்லாம் கர்த்தராகிய இயேசுவின் நாமத்தினாலே செய்து, அவர் முன்னிலையாகப் பிதாவாகிய தேவனை ஸ்தோத்திரியுங்கள்" (கொலோசெயர் 3:17).

இங்கு எதைச் செய்தாலும் அவருடைய நாமத்தினாலே செய்யுங்கள், அதினாலே பிதாவாகிய தேவனை ஸ்தோத்திரியுங்கள் என்று வாசிக்கிறோம். ஆவிக்குரிய ஜீவியம் என்பது ஏதோ நான் உபவாச ஜெபத்தில் கலந்துகொள்கிற, கதவைப் பூட்டிக்கொண்டு ஜெபிக்கிற, உட்கார்ந்து வேதம் வாசிக்கிறஅந்த சில மணி நேரங்கள் மட்டும் அல்ல. எல்லாமே ஆவிக்குரிய ஜீவியம் தான். நாம் சாப்பிடுவதே ஆவிக்குரிய ஜீவியம் தான்.ஏனென்றால் கர்த்தருக்காகத்தான் நாம் சாப்பிடுகிறோம்.சிலர், முழங்காலில் நிற்கிற நேரம்தான் ஆவிக்குரிய ஜீவியம் என்று எண்ணுகிறார்கள்.கிடையாது!நாம் படுத்து தூங்கும்போது கூட அது ஆவிக்குரிய ஜீவியம்தான்.நம் நினைவுகளில் கர்த்தர்தான் இருக்கிறார், நாம் கர்த்தருடைய கரத்திற்குள்தான் இருக்கிறோம்.அவருடைய பாதுகாப்பின் கீழ் இருக்கிறோம்.என் இருதயம் 'டிக், டிக்'என்று அடித்துக் கொண்டிருக்கிறது.கர்த்தர் அதை இயங்கப்பண்ணுகிறார்.எனக்கு ஜீவ சுவாசத்தைக் கொடுத்திருக்கிறார்.எல்லாமே ஆவிக்குரிய ஜீவியம் தான்.அப்படித்தான் வேதவசனம் போதிக்கிறது.சிலர், உபவாச ஜெபத்திற்கு செல்வதுதானே ஆவிக்குரிய ஜீவியம், நான் ஹோட்டலுக்குச் சென்று சாப்பிடுவதும், என் மனைவியோடு உட்கார்ந்து பேசிக் கொண்டிருப்பதும், என் பிள்ளையும் நானும் விளையாடிக் கொண்டிருப்பதும், என் அப்பா செய்யச் சொல்லுகிறதை நான் செய்துகொண்டிருப்பதும்ஆவிக்குரிய ஜீவியமா என்று கேட்கிறார்கள். இதை நம்பவில்லை என்றால் அடுத்த வசனத்தைக் கவனியுங்கள்.

"மனைவிகளே, கர்த்தருக்கேற்கும்படி, உங்கள் புருஷருக்குக் கீழ்ப்படியுங்கள்"(கொலோசெயர் 3:18).

இது ஆவிக்குரிய ஜீவியம்.ஒரு நல்ல சுமூகமான குடும்ப உறவை அங்கு அது ஏற்படுத்துகிறது.கணவனும் மனைவியும் ஒன்று சேர்ந்து வாழ்வது ஒரு ஆவிக்குரிய ஜீவியம்.அவர்கள் இருவரும் இப்போது உபவாச ஜெபம் செய்யவில்லை, sofa-வில் உட்கார்ந்து பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.இது மிகவும் ஆவிக்குரிய ஜீவியம்.அவர்கள் இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொள்வதுமில்லை, ஒருவரோடொருவர் பேசிக்கொள்வதில்லை என்றால் ஆவிக்குரிய ஜீவியம் கெட்டுப்போய் விட்டது என்று அர்த்தம்.ஆக, ஞாயிற்றுக்கிழமை வேதாகமத்தை எடுத்துக்கொண்டு ஆலயத்திற்குப்போய் வருவதுஆவிக்குரிய ஜீவியம் அல்ல. sofa-வில் உட்கார்ந்து மனைவியோடு பேசுவதுதான் ஆவிக்குரிய ஜீவியம். படுத்துக் கொண்டிருக்கும்போது மனம் திறந்து பேசுவதுதான் ஆவிக்குரிய ஜீவியம்.ஏனென்றால் சுமூகமான ஒரு உறவு, அன்பு, பரஸ்பரம் அங்கு இருக்கிறது.அதுதான் ஆவிக்குரிய ஜீவியம்.அப்படித்தான் வேதவசனம் போதிக்கிறது.அடுத்த வசனத்தைப் பாருங்கள்.

"புருஷர்களே, உங்கள் மனைவிகளில் அன்புகூருங்கள், அவர்கள்மேல் கசந்து கொள்ளாதிருங்கள்"(கொலோசெயர் 3:19).

மனைவியை கசந்துகொண்டால் ஆவிக்குரிய ஜீவியம் கெட்டுப்போய் விட்டது என்று அர்த்தம்.அதை சரிசெய்ய வேண்டும்.கசக்காமல் இனிப்பாக இருந்ததென்றால் அது ஆவிக்குரிய ஜீவியம்.ஏனென்றால் அது தேவனுடைய நாமத்திற்கு மகிமையை உண்டாக்குகிறது.இது தேவனுடைய உலகம், திருமண உறவு தேவன் ஏற்படுத்தின ஒரு உறவு. அதிலே மகிழ்ச்சியாய் வாழும்படியாக தேவன், "அவர்கள்இருவராயிராமல் ஒரே மாம்சமாய் இருப்பார்கள்" என்று அந்த இணக்கமாய் வாழக்கூடிய ஒரு ஆற்றலை உள்ளே வைத்து உண்டாக்கிவிட்டார். அவர்கள் இருவராயிராமல் ஒருவராய் இருக்கும்படி அப்படி உண்டாக்கியிருக்கிறார்.அப்படி வாழும்போது தேவனுடைய நாமத்திற்கு மகிமை உண்டாகிறது.அடுத்த வசனத்தைக் கவனியுங்கள்.

"பிள்ளைகளே, உங்களைப் பெற்றாருக்கு எல்லாக் காரியத்திலேயும் கீழ்ப்படியுங்கள்; இது கர்த்தருக்குப் பிரியமானது"(கொலோசெயர் 3:20).

சில பிள்ளைகள், நான் உபவாச ஜெபத்திற்கு சரியாக சென்று விடுவேன், அதெல்லாம் பிரச்சனையில்லை, என் அப்பா தான் பிரச்சனை, அவரைத்தான் எனக்கு பிடிக்கவே இல்லை என்கிறார்கள்.ஆனால் வேதம், "உங்களைப் பெற்றாருக்கு எல்லாக் காரியத்திலேயும் கீழ்ப்படியுங்கள்; இது கர்த்தருக்குப் பிரியமானது" என்று சொல்லுகிறது.

"பிதாக்களே, உங்கள் பிள்ளைகள் திடனற்றுப்போகாதபடி, அவர்களுக்குக் கோபமூட்டாதிருங்கள்"(கொலோசெயர் 3:21).

சில தகப்பன்மார் வெறுப்பேற்றிக் கொண்டே இருப்பார்கள்.இது குடும்பம்.இங்கு blow up ஆகக்கூடாது.ஏனென்றால் அது தேவனுடைய நாமத்திற்கு மகிமை அல்ல. நாம் எதைச் செய்தாலும் அவருடைய மகிமை விளங்கும்படியாக செய்ய வேண்டும்.

"வேலைக்காரரே, சரீரத்தின்படி உங்கள் எஜமான்களாயிருக்கிறவர்களுக்கு எல்லாக் காரியத்திலேயும் கீழ்ப்படிந்து, நீங்கள் மனுஷருக்குப் பிரியமாயிருக்க விரும்புகிறவர்களாகப் பார்வைக்கு ஊழியஞ்செய்யாமல், தேவனுக்குப் பயப்படுகிறவர்களாகக் கபடமில்லாத இருதயத்தோடே ஊழியஞ்செய்யுங்கள். நீங்கள் கர்த்தராகிய கிறிஸ்துவைச் சேவிக்கிறதினாலே, சுதந்தரமாகிய பலனைக் கர்த்தராலே பெறுவீர்களென்று அறிந்து,எதைச் செய்தாலும், அதை மனுஷர்களுக்கென்று செய்யாமல், கர்த்தருக்கென்றே மனப்பூர்வமாய்ச் செய்யுங்கள்"(கொலோசெயர் 3:22-24).

சிலர், "நீங்கள் சரியாக செய்யச் சொல்லுகிறீர்கள், ஆனால் எங்கள் முதலாளி மோசமானவர், உங்களுக்கு அவர் முதலாளியாக இருந்தால் நீங்கள் அதைச் செய்யமாட்டீர்கள், ஏனென்றால் இவர் பொல்லாத முதலாளி, இவருக்கு எவரும் சரியாகச் செய்யமாட்டான். என்னை எப்படி நீங்கள் செய்யச் சொல்லலாம்" என்று கேட்கிறீர்கள்.உங்களுடைய உண்மையான (real) முதலாளி கர்த்தர்.பலன் கர்த்தரிடத்திலிருந்து வருகிறது.அவர்கள் செய்யவில்லை, இவர்கள் செய்யவில்லை, நான் இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு செய்தேன், அவர்கள் என்ன செய்தார்கள் என்றோ,நான் எவ்வளவோ உண்மையாய் வேலை செய்தேன், அந்த முதலாளி எனக்கு என்ன செய்தார் என்றோ பேசவே கூடாது. முதலாளி செய்யவில்லை என்றால் போகட்டும், கர்த்தர் எனக்குச் செய்வார், நான் கர்த்தருக்கு சேவை செய்கிறேன், எல்லாவற்றையும் கர்த்தருக்குச் செய்வது போல செய்கிறேன், எல்லாவற்றையும் அவருடைய உலகத்தில்வாழ்கிறேன் என்ற உணர்வோடு செய்கிறேன், நான் அவரை சேவிக்கிறேன் என்று எண்ணி நம்முடைய வேலையை சரியாகச் செய்ய வேண்டும்.

"அநியாயஞ்செய்கிறவன் தான் செய்த அநியாயத்துக்கேற்ற பலனை அடைவான்; பட்சபாதமே இல்லை"(கொலோசெயர் 3:25).

அநியாயம் செய்கிறவன் நன்றாக இருப்பது போல தெரியும்.ஆனால் அதற்கும் பலன் வருகிறது.

வேதவசனம் இதை பரவலாக போதிக்கிறது.ஆகவேதான் இதை வாசிப்பது மிகவும் அவசியம்.இந்த உலகத்தில் ஆவிக்குரிய ஜீவியம் தனி, உலகப்பிரகாரமான ஜீவியம் தனி என்று கிடையவே கிடையாது.வேதவசனத்தின் போதனை அப்படி கிடையாது.வேதவசனம் நம்முடைய வாழ்க்கையே ஒரு ஆவிக்குரிய ஜீவியம் என்றுதான் போதிக்கிறது.நம்முடைய குடும்ப வாழ்க்கை, வேலை எல்லாமே ஆவிக்குரிய ஜீவியம் தான்.

"அவனவன் பெற்ற வரத்தின்படியே நீங்கள் தேவனுடைய பற்பல கிருபையுள்ள ஈவுகளைப் பகிர்ந்துகொடுக்கும் நல்ல உக்கிராணக்காரர்போல, ஒருவருக்கொருவர் உதவிசெய்யுங்கள்.ஒருவன் போதித்தால் தேவனுடைய வாக்கியங்களின்படி போதிக்கக்கடவன்; ஒருவன் உதவிசெய்தால் தேவன் தந்தருளும் பெலத்தின்படி செய்யக்கடவன்; எல்லாவற்றிலேயும் இயேசுகிறிஸ்துமூலமாய் தேவன் மகிமைப்படும்படியே செய்வீர்களாக; அவருக்கே மகிமையும் வல்லமையும் சதாகாலங்களிலும் உண்டாயிருப்பதாக. ஆமென்"(1 பேதுரு4:10,11).

'அவனவன் பெற்ற வரத்தின்படி' என்றால் கர்த்தர் எல்லாருக்கும் ஏதோ ஒரு ஈவைக் கொடுத்திருக்கிறார்.தேவன் நமக்கு ஈவைக் கொடுக்கிறார்.அவர் அதை நம்மிடம் தான் கொடுக்கிறார், ஆனால் அது நமக்காக அல்ல, மற்றவர்களுடைய பிரயோஜனத்திற்காக. ஆகவேதான் அநேகருக்கு வாழ்க்கை தத்துவமே தவறாக இருக்கிறது.ஏனென்றால் அவர்கள் ஒரு காரியத்தைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை.நாம் நமக்காக வாழ்ந்தால் அது வாழ்க்கையே அல்ல என்பது போன்று கர்த்தர் வாழ்க்கையை வடிவமைத்துவிட்டார்.வாழ்க்கையே நாம் பிறருக்காகத்தான் வாழ முடியும், இல்லையென்றால் அது வாழ்க்கையே கிடையாது.உதாரணத்திற்கு, நான் இந்த உலகத்தில் பிறந்து, வளர்ந்து, படித்து, ஊழியத்தைச் செய்கிறேன்.கர்த்தர் என்னை இந்த ஊழியத்தைச் செய்வதற்காக அழைத்திருக்கிறார்.ஆக, கர்த்தர் எனக்குக் கொடுத்த ஈவு, வரம் இவையெல்லாம் நான் வைத்துக்கொள்வதற்காக அல்ல. நான் இதன் மூலமாக மற்றவர்களுக்கு உதவும்படியாக அவர் இதை எனக்குக் கொடுத்திருக்கிறார். ஞாயிற்றுக்கிழமை காலையில் எங்கிருந்தோ இவ்வளவு ஜனங்கள் வருகிறீர்கள்.நீங்கள் எதற்காக வருகிறீர்கள்?ஏதோ ஒரு நல்ல காரியத்தைப் போதிப்பார்கள் என்று வருகிறீர்கள்.உங்களுக்கு அதைப் போதித்து, அந்த நல்ல காரியத்தை நான் கொடுக்கும்படியாகத்தான் கர்த்தர் எனக்கு இந்த ஈவைக் கொடுத்திருக்கிறார்.இதை நான் செய்யவில்லை என்றால் எனக்கு அர்த்தமே கிடையாது, பிறகு நான் இருந்து என்ன பிரயோஜனம்?சிலர் தங்களுக்காகவே வாழுகிறார்கள்.என் வயிறு நிரம்ப வேண்டும், நான் மூட்டைக் கட்டிக்கொள்ள வேண்டும், நான் சுருட்டி வைத்துக்கொள்ள வேண்டும், நான் எவருக்கும் கொடுக்கமாட்டேன் என்றுநான், எனக்கு மட்டுமே என்றே வாழுகிறார்கள். அது வாழ்க்கையே கிடையாது.அது பெரிய விரக்தியில் போய் விடும்.ஏனென்றால், கர்த்தர் மனுஷனை அப்படி உண்டாக்கவில்லை.அவர் எல்லாருக்குள்ளும் வரங்களையும், திறமைகளையும் கொடுத்திருக்கிறார்.நாம் நமக்காவே வாழ்ந்தோம் என்றால், பிறகு நாம் வாழவே முடியாது.அந்த வாழ்க்கையைப்போல ஒரு தோல்வியை எங்கேயும் பார்க்கவே முடியாது.நீங்கள் டாக்டராக இருப்பதற்கு தேவன் உங்களுக்கு கிருபை கொடுத்திருக்கிறார் என்றால், நீங்கள் அதை வைத்து யாருக்காவது மருத்துவம் பார்க்க வேண்டும்.அப்படிச் செய்யாமல் கதவை பூட்டி வைத்துக்கொண்டு நான், எனக்கு மட்டுமே நான் பார்த்துக்கொள்வேன் என்று இருந்தால் எப்படி?தேவன் உங்களுக்கு நன்கு படிக்கிற அறிவையும், ஆற்றலையும், திறமையையும் மருத்துவ வேலையைச் செய்வதற்கு கொடுத்திருக்கிறார்.ஏன்?நாளெல்லாம் வியாதியஸ்தர்களைப் பார்த்து அவர்களுக்கு சுகத்தைக் கொடுக்கக்கூடிய ஒரு நல்ல வேலையைச் செய்வதற்காக அதைக் கொடுத்திருக்கிறார்.

அமெரிக்காவில் பென் கார்சன் என்று ஒருவர் இருக்கிறார்.அவரைப் பற்றி முன்பு நான் சொல்லியிருக்கிறேன்.அவர் மூளை அறுவை சிகிச்சை செய்யும் மருத்துவர்.அவர் ஒரு ஏழை குடும்பத்தில் பிறந்தவர்.அவரின் தாயார் மற்ற வீடுகளில் பெருக்கி, துடைத்து, பாத்திரம் கழுவி அப்படி சம்பாதித்த பெண்.அவர்கள் ஆப்பிரிக்க-அமெரிக்க இனத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்.அவர்கள் மிகவும் தாழ்த்தப்பட்ட ஒரு குடும்பம்.அவர்கள் மிகவும் பொல்லாத இடத்தில் வசித்தார்கள்.அவருடைய சொந்த cousin brother-ஐ சுட்டே கொன்றுவிட்டார்கள்.அங்கு அவரவர் கையில் துப்பாக்கியை வைத்துக்கொண்டு ரோட்டில் ஓடிக்கொண்டிப்பார்கள்.அப்படிப்பட்ட இடத்தில் வளர்ந்தவர் இவர்.அந்தச் சூழ்நிலையில் யாரோ ஒருவர் library-க்கு வழிகாட்டி அங்கு அவரைக் கொண்டுபோய் சேர்த்துவிட்டிருக்கிறார்கள்.அவர் அங்கு படிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறார்.City library-இல் கட்டணம் செலுத்த தேவையில்லை, இலவசமாகவே படிக்கலாம்.அது மிகவும் பெரிய library.இவர் அங்கு சென்று படித்து பெரிய டாக்டராகி விட்டார்.முழு படிப்பையும் scholarship-இல் படித்தார்.இவர்Yale university-இல் படித்தார்.படித்து முடித்துமூளை அறுவை சிகிச்சை நிபுணராக வந்தார்.குழந்தைகள் தலையில் ஒட்டிப் பிறப்பதை முன்பு பிரிக்க முடியாதிருந்தது.அதை எப்படி பிரிப்பது என்பதற்கு வழியை கண்டுபிடித்தவரே இவர்தான்.அப்படிப்பட்ட அறுவை சிகிச்சைகளை அநேகம் பண்ணியிருக்கிறார்.உலகத்தின் பல பகுதிகளிலிருந்து அப்படி பிரிப்பதற்கு அவரிடம் செல்கிறார்கள்.அவர் பிரித்துக் கொடுத்திருக்கிறார்.அது மிகவும் சிக்கலான அறுவை சிகிச்சை (complicated operation). அதை நன்றாக திட்டமிட்டு, 60-70 டாக்டர்களை ஏற்பாடு (organize)செய்து, அவரவர் வேலையை செய்ய வைத்து,சரியாக அதைச் செய்து பல case-களில் success பண்ணியிருக்கிறார்.அவர் ஒரு இடத்தில் இவ்வாறு சாட்சி சொன்னார்:"நான் இந்த மருத்துவத்துறையில் அப்படியே மூழ்கிவிட்டேன். தேவன் என்னுடைய கரங்களை குணமாக்கும் கரங்களாக ஒரு ஈவை எனக்குக் கொடுத்துவிட்டார், என்னுடைய கை அறுவை சிகிச்சை செய்வதற்கென்றே பிறந்திருக்கிற கை, இது ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட கை, இந்த கையை வைத்து நான் அறுவை சிகிச்சை செய்தேன் என்றால், அது நன்றாக வரும் என்பது எனக்கு விளங்கிவிட்டது. தேவன் எனக்கு நல்ல மூளை அறிவை பயன்படுத்தும்படி கொடுத்திருக்கிறார்என்பதை ஒரு காலக்கட்டத்தில் நான் உணர்ந்துவிட்டேன்.நான் இதில் மூழ்கிவிட்டேன்".அவர் medical facts-ஐ பக்கம் பக்கமாக quote பண்ணினார். படித்ததெல்லாம் அவருக்கு அப்படியே மனப்பாடமாக தெரிகிறது.அவருக்கு அப்படிப்பட்ட மூளை அறிவு.அவர், "தேவன் என்னை எதற்காக அழைத்திருக்கிறாரோ அதைப் பயன்படுத்தி மற்றவர்களுக்கு நான் சேவை செய்ய வேண்டும்.ஏனென்றால் ஒருநாளிலே தேவன் என்னிடம், "நான் உனக்கு இவ்வளவு அறிவையும், திறமையையும் கொடுத்தேன், உன்னுடைய கையை அவ்வளவு விசேஷமான கையாக உண்டாக்கினேன்" என்று அவர் என்னிடம் கணக்கு கேட்பார்" என்கிறார். அவர் அறுவை சிகிச்சை செய்யும்போது அவருடைய கைகள் ஆடாது (shake), மிகச் சரியாக அதைச் செய்வார். ஒரு interview-இல் அவர் ஒரு game விளையாடுவதைக் காண்பித்தார்கள்.ஒன்றைமற்ற ஒன்றின்மேல் படாமல் எடுத்து வைக்கும் game அது.அவ்வளவு சரியாக அவர் எடுத்து வைத்தார்.அப்படிப்பட்ட நபர் அவர்.தேவன் அவருக்கு அப்படிப்பட்ட திறமையை கையிலும், மூளை அறிவிலும் கொடுத்திருக்கிறார்.

இங்கு காரியம் என்னவென்றால், ஒரு மனுஷன் தேவன் எனக்கு அதைக் கொடுத்துவிட்டார் என்று realize பண்ணி விடுகிறான். அவன் realize பண்ணின பிறகு முழுவதுமாக அதில் இறங்கி விடுகிறான், தன்னை அதில் அர்ப்பணித்துக் கொள்கிறான். தேவன் உங்களுக்கு என்ன கொடுத்திருக்கிறார் என்றும், உங்களுடைய திறமை, ஆற்றல், பிரத்யேக வரம் என்னவென்றுநீங்கள் கண்டுபிடித்து விட்டீர்களா?அதைக் கண்டுபிடித்து, அதை இன்னும் நன்றாக sharpen பண்ணுவதற்கு படிக்கிறீர்களா, அதற்காக அறிவை வளர்த்துக் கொள்கிறீர்களா, அதற்காக எல்லாம் செய்கிறீர்களா என்று எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும். நம் நாட்டில் அநேகர் வெறும் பட்டம் (degree) வாங்க வேண்டும் என்பதற்காக படிப்பது போல தெரிகிறது.ஏதோ பட்டம் வாங்கி வைத்துக்கொண்டால் நல்லது என்கிற trend நிறைய இருக்கிறது.நாம் அறிவை வளர்த்துக்கொள்ள படிக்கிறோமா, தேவன் கொடுத்த கிருபையை சரியான விதத்தில் பயன்படுத்த, அநேகருக்கு அது பிரயோஜனமாய் இருக்க நான் படிக்கப் போகிறேன் என்கிற விதத்தில் படிக்கிறோமா? அநேகர் கடைசியாக படித்தது SSLC Exam-க்குத்தான், அல்லது B.A., M.A., பரீட்சைக்காக படித்திருப்பார்கள்.அவர்களுக்கு இப்போது 60 வயதாகி விட்டது.அவர்கள் அதற்குப் பிறகு எதுவுமே படிக்கவில்லை.ஏனென்றால் தேவன் எனக்கு என்ன கொடுத்திருக்கிறார், அதை நான் எப்படி அபிவிருத்தி பண்ண வேண்டும் என்கிற எண்ணமே இல்லாமல் போய்விட்டது.ஆகவேதான் பேதுரு, "அவனவன் பெற்ற வரத்தின்படியே நீங்கள் தேவனுடைய பற்பல கிருபையுள்ள ஈவுகளைப் பகிர்ந்துகொடுக்கும் நல்ல உக்கிராணக்காரர்போல, ஒருவருக்கொருவர் உதவி செய்யுங்கள்" என்கிறார்.

நான் ஊழியம் செய்கிறேன்.நல்ல வார்த்தைகளை, நல்ல உபதேசத்தை கொடுப்பதுதான் நான் செய்யக்கூடியது.சில வேளைகளில் அது மிகவும் அவசியமாய் இருக்கிறது.நேற்று ஒரு சாவுக்கு சென்றிருந்தேன்.ஒரு வீட்டில் எதிர்பாராத விதமாக மரணம் நேரிட்டிருக்கிறது.அது மிகவும் அதிர்ச்சியான ஒன்றுதான்.அங்குபோய் நான் சில வார்த்தைகளைப் பேசுகிறேன்.நான் எவ்வளவோ பிரசங்கம் பண்ணியிருந்தாலும்ஒவ்வொரு முறையும் போகும்போதுஇங்கு என்ன பேசுவது என்கிற யோசனை வருகிறது.தேவன் இதைப் பேசு என்று சொல்லிஅந்த நேரத்திற்கு ஏற்ற ஒரு யோசனையைத் தருகிறார்.அந்த யோசனை எல்லாம் வருகிறது.ஆனால்இவையெல்லாம் ஏற்கனவேநான் படித்து, அறிந்து, ஆராய்ந்த காரியங்கள்தான்.ஆண்டவர் அப்போது அதை நினைவுபடுத்துகிறார்.அந்தக் காலத்தில் நான் பரீட்சைக்கு படிக்கும்போது படிப்பைக் காட்டிலும் வெறும் ஜெபம் மட்டும் தான் பண்ணுவேன்."ஆண்டவரே, நான் படிக்கவில்லை, எப்படியாவது கிருபையாய் என்னைக் காத்துக்கொள்ளும்" என்று ஜெபிப்பேன்.ஆனால் இன்றைக்கு அப்படிச் செய்வதில்லை, ஒழுங்காக படிக்கிறேன்.அப்படி படிக்கும்போது, அங்கு போய் நிற்கும்போது என்றைக்குமே சொல்லுவதற்கு ஒன்றுமில்லைஎன்றிருக்காது."இதைச் சொல்லு, இந்த சம்பவத்தைச் சொல்லு, இந்த வசனத்தைச் சொல்லு" என்று தேவன் உள்ளேயிருந்து சரியாக எடுத்துக் கொடுக்கிறார்.அப்படிச் சொல்லும்போது நாம் சொல்லும் அந்த ஒரு சிறிய காரியம் அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் பெரிய விளக்கை ஏற்றி வைத்தது போல் ஆகிவிடுகிறது.ஆக, தேவன் அவரவருக்கு கிருபையைக் கொடுத்திருக்கிறார்.அந்த கிருபையின்படி நாம் பகிர்ந்து அளிக்கிறோம்.எனக்கு தேவன் கொடுத்திருக்கிறதின்படி நான் அந்த துக்க வீட்டில் இருப்பவர்களுக்கு சில வார்த்தைகளைச் சொல்லுகிறேன்.அதற்குத்தான் தேவன் என்னை வைத்திருக்கிறார்.என்னால் இதுதான் செய்ய முடியும்.இன்னொருவர் வேறு எதையாவது ஒன்றைச் செய்யலாம்.ஆகவே பேதுரு,"அவரவருக்கு கர்த்தர் கொடுத்த கிருபையின்படி பற்பல கிருபையுள்ள ஈவுகளைப் பகிர்ந்துகொடுக்கும் நல்ல உக்கிராணக்காரர்போல, ஒருவருக்கொருவர் உதவி செய்யுங்கள்" என்கிறார்.

அடுத்ததாக, "ஒருவன் போதித்தால் தேவனுடைய வாக்கியங்களின்படி போதிக்கக்கடவன்; ஒருவன் உதவி செய்தால் தேவன் தந்தருளும் பெலத்தின்படி செய்யக்கடவன்" என்கிறார்.சில வேளைகளில் துக்க வீட்டில் ஒருவர்எல்லா உதவியும் செய்வார்.அவர் நல்ல விசுவாசியாய் இருப்பார்.இந்த வீட்டில் ஒருவர் இறந்துபோய் விட்டாரே, அவர்களுக்கு என்ன உதவி செய்ய வேண்டும், இடத்தையெல்லாம் சுத்தம் செய்ய வேண்டுமா, எல்லாவற்றையும் ஒழுங்கு செய்ய வேண்டுமா, யாருக்காவது தகவல் தெரிவிக்க வேண்டுமா, ஏதாவது வாங்க வேண்டுமா என்று அவர்களுக்கு உதவி செய்யும் வேண்டும் என்ற வாஞ்சை அவருக்கு இருக்கிறது. அப்படிப்பட்ட ஒரு இருதயத்தையும், கிருபையையும் கர்த்தர் அவருக்குத் தந்திருக்கிறார்.

அடுத்ததாக, "எல்லாவற்றிலேயும் இயேசு கிறிஸ்து மூலமாய் தேவன் மகிமைப்படும்படியே செய்வீர்களாக; அவருக்கே மகிமையும் வல்லமையும் சதாகாலங்களிலும் உண்டாயிருப்பதாக" என்றுசொல்லுகிறார். 'எல்லாவற்றிலேயும்' என்றால் எல்லாவற்றிலும் தான்.ஒரு கிறிஸ்தவனுடைய வாழ்க்கையின் குறிக்கோள் என்னவென்றால், மேன்மையும் மகிமையும் எனக்கு அல்ல, தேவனுக்கே எல்லா மகிமையும் உண்டாயிருப்பதாக என்று அதற்காகவே வாழுவதுதான். ஆக, எல்லாவற்றையும் நாம் தேவனுடைய நாம மகிமைக்காகச் செய்கிறோம்.ஆகவேதான் பழைய ஏற்பாட்டிலும், புதிய ஏற்பாட்டிலும் இது தொடர்ந்து போதிக்கப்படுகிறது.வேதம் ஆவிக்குரிய ஜீவியத்தை பிரித்தெடுக்கவில்லை.ஆவிக்குரிய ஜீவியம் என்று ஒரு தனி ஜீவியம் இருக்கிறது, உலகப்பிரகாரமான ஜீவியம் என்று இன்னொரு ஜீவியம் இருக்கிறது என்பதெல்லாம் கி.பி 5 முதல் 15-ஆம் நூற்றாண்டு வரை உள்ள ஆயிரம் ஆண்டுகளில் வந்தது. சீர்திருத்தவாதிகள், "நாம் இந்த உலகத்தில் செய்கிற எல்லா காரியமே ஆவிக்குரிய ஜீவியத்தைக் குறித்ததுதான்" என்கிறார்கள். நாம் இந்த ஒரு காரியத்தைப் புரிந்துகொண்டாலே வெற்றிகரமாக வேலையும் செய்ய முடியும், வெற்றிகரமாக எல்லாவற்றையும் செய்ய முடியும், ஆவிக்குரிய ஜீவியத்தை நாம் வெற்றிகரமாக வாழ முடியும்.

அநேகர், நாம் ஒரு ஆவிக்குரிய வேலையைச் செய்தால் அது கர்த்தருக்கு மிகவும் பிரியமாயிருக்கும் என்று எண்ணுகிறார்கள்.அவர்கள், "நான் இப்போது I.T field-இல் வேலை செய்துகொண்டிருக்கிறேன், நான் ஒரு பிரசங்கியாராய் மாறினேன் என்றால் இதைக்காட்டிலும் கர்த்தருக்கு அது மிகவும் பிரியமாய் இருக்கும் அல்லவா" என்கிறார்கள். இவர்களுடைய logic எப்படியிருக்கிறது என்று பாருங்கள்!கர்த்தருக்கு அது பிரியமாயிருக்கும் என்று யார் சொன்னது?நீங்கள் அப்படிப்பட்ட ஒரு ஊழியத்திற்காக அழைக்கப்பட்டு, உங்களுக்கு வரங்கள் கொடுக்கப்பட்டு, அப்படிப்பட்ட காரியத்திற்காகவே நீங்கள் பிறந்திருக்கிறீர்கள் என்றால், அதற்காக கர்த்தர் உங்களை வைத்திருந்தார் என்றால், நீங்கள் அதைச் செய்தால் அவருக்குப் பிரியமாயிருக்கும்.ஆனால் நீங்கள்I.T field-இல் வேலை செய்வதற்கு அப்படிப்பட்ட மூளை அறிவையும், திறமையையும் கர்த்தர் உங்களுக்கு கொடுத்துவிட்டு,"நீ ஏன் பிரசங்கம் பண்ணவில்லை" என்று உங்களை கேட்கப் போகிறாரா? நீங்கள் பிரசங்கம் பண்ணாததினால் கர்த்தர் உங்கள் மேல் பிரியமாக இல்லாமல் இருப்பாரா? கிடையாது!இப்படிப்பட்ட சில தவறான அபிப்பிராயங்கள் ஜனங்கள் மத்தியிலே இருக்கிறது.ஏனென்றால், ஆவிக்குரிய ஜீவியம் இப்படி இருக்க வேண்டும், நான் உலகப்பிரகாரமான வாழ்க்கை வாழுகிறேன் என்று அவர்கள் எண்ணுகிறார்கள்.ஆனால் வேதவசனத்தில் அப்படிப்பட்ட வித்தியாசமே கிடையாது.ஒரு உலகப்பிரகாரமான வேலையைச் செய்வதற்கு பவுல் அப்போஸ்தலன் கூட தயங்கினதில்லை.இவர் அப்போஸ்தலனாய் இருக்க அழைக்கப்பட்டவர்.இவரைப்போல ஒரு அப்போஸ்தலன் கிடையாது என்று சொல்லலாம்.அப்பேர்ப்பட்ட புதிய ஏற்பாட்டு அப்போஸ்தலன் இவர்.இவர் 2 தெசலோனிக்கேயர் 3:7-12 வரை உள்ள வசனங்களில் சொல்லுவதைக் கவனியுங்கள்.

"இன்னவிதமாய் எங்களைப் பின்பற்றவேண்டுமென்று நீங்கள் அறிந்திருக்கிறீர்களே; நாங்கள் உங்களுக்குள்ளே ஒழுங்கற்று நடவாமலும்,ஒருவனிடத்திலும் இலவசமாய்ச் சாப்பிடாமலும், உங்களில் ஒருவனுக்கும் பாரமாயிராதபடிக்கு இரவும் பகலும் பிரயாசத்தோடும் வருத்தத்தோடும் வேலைசெய்து சாப்பிட்டோம். உங்கள்மேல் பாரத்தை வைப்பதற்கான அதிகாரம் எங்களுக்கு இல்லையென்பதினாலே அப்படிச் செய்யாமல், நீங்கள் எங்களைப் பின்பற்றும்படிக்கு நாங்கள் உங்களுக்கு மாதிரியாயிருக்கவேண்டுமென்றே அப்படிச் செய்தோம்.ஒருவன் வேலைசெய்ய மனதில்லாதிருந்தால் அவன் சாப்பிடவும் கூடாதென்று நாங்கள் உங்களிடத்தில் இருந்தபோது உங்களுக்குக் கட்டளையிட்டோமே.உங்களில் சிலர் யாதொரு வேலையும் செய்யாமல், வீண் அலுவற்காரராய், ஒழுங்கற்றுத் திரிகிறார்களென்று கேள்விப்படுகிறோம்.இப்படிப்பட்டவர்கள் அமைதலோடே வேலைசெய்து, தங்கள் சொந்தச் சாப்பாட்டைச் சாப்பிடவேண்டுமென்று, நம்முடையகர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்துவினாலே அவர்களுக்குக் கட்டளையிட்டுப் புத்திசொல்லுகிறோம்"(2 தெசலோனிக்கேயர் 3:7-12).

பவுல் எப்படிச் சொல்லுகிறார் என்பதைக் கவனியுங்கள்.நாங்கள் ஒரு உதாரணத்தை உங்களுக்கு வைத்திருக்கிறோம் என்கிறார்.அந்த உதாரணம் என்னவென்றால்,எங்களுடைய ஊழியம் என்கிறார்.இவர் அப்போஸ்தல ஊழியத்திற்கென்று அழைக்கப்பட்டவர்.இவர் எல்லா நேரத்திலும் கூடார வேலையைச் (tent making)செய்துகொண்டே ஊழியத்தை செய்தார் என்று வேதவசனம் போதிக்கவில்லை.ஆனால் சில இடங்களில் அந்த வேலையைச் செய்திருக்கிறார்.தனக்கு தேவைப்பட்டபோது, அவசியப்பட்டபோது, பொருளாதாரத் தேவைகள் இருந்தபோது அந்த தேவைகளை ஈடுகட்டுவதற்காக அந்த வேலையைச் செய்திருக்கிறார்.இவருக்கு ஒரு நல்ல கைத்தொழில் இருந்தது.அதுதான் கூடார வேலை.இவர் சில இடங்களில் அந்த தொழிலைச் செய்திருக்கிறார், அதன் மூலமாக பயனையும் அடைந்திருக்கிறார்.ஏனென்றால் அவரே மற்ற இடங்களில் சுவிசேஷ ஊழியம் செய்கிறவன் அந்த ஊழியத்தினாலேயே அவனுக்கு பிழைப்பு உண்டாக வேண்டும், அதில் தவறு இல்லை என்று போதிக்கிறார்.அதைத்தான் இங்கு சொல்லுகிறார்.என்ன சொல்லுகிறார்?"உங்கள்மேல் பாரத்தை வைப்பதற்கான அதிகாரம் எங்களுக்கு இல்லையென்பதினாலே அப்படிச் செய்யாமல்" என்று சொல்லுகிறார்.அதாவது, எங்களை கவனித்து, எங்களுக்கு சம்பளம் கொடுத்து, எங்களுக்கு எல்லாம் செய்ய வேண்டிய ஒரு பொறுப்பு உங்களுக்கு இல்லை என்று கிடையாது.உங்களுக்கு அந்தப் பொறுப்பு இருக்கிறது.இருந்தாலும் உங்களை எதற்கு பாரப்படுத்துவானேன் என்று சொல்லி என்னுடைய சம்பாத்தியத்தை நான் பார்த்துக்கொண்டேன்.இதனால் ஒரு முன் உதாரணத்தை வைத்திருக்கிறேன் என்கிறார்.இந்த குறிப்பிட்ட சபையினருக்கு சொல்லும்போது அதை அப்படிச் சொல்லுகிறார்.இதில் நாம் கவனிக்க வேண்டிய ஒரு காரியம் என்னவென்றால், பவுல் அப்போஸ்தலனே தனக்கு வேண்டும் என்கிற நேரத்திலே ஒரு வேலையைச் செய்வதற்கு தயங்கினது கிடையாது.அவர் ஒரு அப்போஸ்தலனாயிற்றே, எப்படி இந்த உலக வேலையைச் செய்யலாம் என்று நீங்கள் எண்ணலாம்."ஊழியக்காரனான நீ உலக வேலையில் கை வைத்தால் செத்தே போய்விடுவாய்" என்று சொல்லுகிற சிலர் நம் நாட்டில் இருக்கிறார்கள்.பவுல், "எனக்கு தேவைப்பட்ட நேரத்தில் நான் அந்த வேலையைச் செய்திருக்கிறேன்" என்கிறார்.சிலர், "என்றைக்கு நான் இந்த collar-ஐ போட்டேனோ அன்றிலிருந்து நான் உலக வேலையிலே கை வைக்கவே மாட்டேன்" என்று சொல்லுவார்கள்.வேதத்தில் அப்படியெல்லாம் ஒன்றும் கிடையாது.பவுல் அப்போஸ்தலனே ஒரு trend setter.அவர், எனக்கு தேவைப்பட்ட நேரத்தில் நான் அந்த வேலையைச் செய்திருக்கிறேன் என்கிறார்.ஆக வேதவசனம் இதை எப்படி போதிக்கிறது என்பதை நாம் கவனிக்க வேண்டும்.

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக இயேசுவினுடைய உதாரணத்தை கவனிக்க வேண்டும்.இயேசு இந்த உலகத்தில் மாம்ச ரூபத்தில் வந்தார்.அவர் மாம்ச ரூபமெடுத்து மனுஷனாய் வந்தது, ஒரு காரியத்தை மேன்மையானதாக ஆக்கிவிட்டது.அது என்னவென்றால், மாம்ச சரீரத்தில் வாழுகிற நாம் நம்மைக் குறித்து சில நேரங்களில் ஏளனமாக எண்ணுகிறோம்.நான் என்ன மாம்ச சரீரத்தில் இருக்கிற மனுஷன், நான் மிகவும் சாதாரணமானவன் என்று எண்ணவே கூடாது.தேவகுமாரனாகிய இயேசு கிறிஸ்து நம்மைப்போல ஒரு தாயின் வயிற்றிலே கர்ப்பந்தரித்து இந்த உலகத்தில் பிறந்தார்.நம்மைப்போல ஒரு சரீரம் உடையவராக இந்த உலகத்திற்கு வந்தார்.அவர் வந்தது மட்டுமல்ல, இந்த சரீரத்தில் அவர் இரத்தஞ்சிந்தி, மரித்தார், உயிரோடெழுந்தார்.இன்றைக்கு அவர் இந்த சரீரத்தைக் கொடுத்துவிடவில்லை, அவர் வேறுவிதமாக மாறிவிடவில்லை.இன்றைக்கு அவர் அதே சரீரத்திலே இருக்கிறார் என்று வேதம் போதிக்கிறது.அவர் தம்முடைய மனுஷீகத்தை தக்க வைத்துக்கொண்டிருக்கிறார் என்பதுதான் வேதவசனத்தின் போதனை.அவர் மனுஷீகத்தை தக்க வைத்துக்கொண்டதின் மூலமாக மனுஷீகத்திற்கு பெரிய மேன்மையை உண்டாக்கி தந்துவிட்டார்.ஆகவேதான் "நான் என்ன, நான் வெறும் மனுஷன்" என்று நாம் சொல்லக்கூடாது.மனுஷன் என்பது மேன்மையான ஒரு ஸ்தானம்.நாம் தேவனுடைய சாயலில் உண்டாக்கப்பட்ட மனுஷர்கள்.இயேசு நம்மைப்போல ஒரு மனுஷனாக இந்த உலகத்தில் வந்து ஒரு தாயின் வயிற்றில் பிறந்தார்.மனுஷன் என்பது சாதாரண ஒரு காரியம் அல்ல. அவர் மனுஷனாய் வந்ததினால், மனுஷீகத்தை தம்மீது சுமந்து கொண்டதினால், அவர் மரித்து உயிர்த்தெழுந்த பிறகும் மனுஷீகத்தை தக்க வைத்துக்கொண்டதினால் மனுஷீகத்திற்கு மேன்மையை தேடித் தந்துவிட்டார். அவர் மனுஷனாய் வந்தபோது ஒரு தச்சனுடைய மகன் என்று அவர் எண்ணப்பட்டதினாலே, தச்சு வேலை செய்கிற ஒரு மனுஷனாய் வந்ததின் மூலமாக கையை வைத்து வேலை செய்வதற்கு ஒரு மேன்மையைக் கொடுத்துவிட்டார். கிரேக்கர்கள், கையை வைத்து வேலை செய்கிறவர்களை இழிவாகப் பேசினார்கள்.அவர்கள், "அடிமைகளுக்குத்தான் அந்த வேலை, தச்சு வேலை செய்ய வேண்டுமென்றால் ஒரு அடிமையை அல்லது கூலியாளை கூப்பிடு, அவன் அந்த வேலையை செய்யட்டும்" என்றார்கள்.அப்படிப்பட்டவர்களை கீழான ஒரு இனமாக, தாழ்வானவர்கள் போன்று நடத்தினார்கள்.அப்படிப்பட்ட வேலைகளைச் செய்கிறவர்கள் ஒரு பெரிய உயர்ந்த ஸ்தானத்தில் இல்லை என்பதுதான் அவர்களுடைய எண்ணம்.இயேசு இந்த உலகத்திற்கு அரிஸ்டாட்டில், சாக்ரடீஸ், பிளாட்டோ போன்ற தத்துவஞானியாக வரவில்லை.அவர் ஒரு தச்சனுடைய மகனாய் வந்தார், தச்சு வேலையைச் செய்கிறவராய் வந்தார்.அப்படி வந்ததின் மூலமாக கையினால் செய்கிறவேலைக்கே பெருமையைத் தந்துவிட்டார்.கையினால் செய்கிற வேலை இழிவானது அல்ல. கையின் பிரயாசம் என்பது மிகவும் மேன்மையான ஒரு காரியம்.இயேசு மனுஷனாய் வந்தபோது இந்த ரூபத்தைத்தான் எடுத்துக்கொண்டார்.அவர் வேலை செய்தார், அப்படித்தான் அவர் இருந்தார்.ஆகவே என்னுடைய கையினால் வேலை செய்வதைக் குறித்து ஒருநாளும் நான் வெட்கப்படப் போவதில்லைஎன்கிற தீர்மானத்தை நாம் உள்ளத்திலே வைக்க வேண்டும்.

உங்கள் கைகளை உயர்த்தி இதைச் சொல்லுங்கள்: இது ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட கை.இது கர்த்தரிடத்திலிருந்து எல்லா ஆசீர்வாதங்களையும், வரங்களையும், ஈவுகளையும் பெற்றிருக்கிற கை.இதிலே வரங்கள், கிருபைகள், ஆற்றல்கள் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.இந்த கைகளின் பிரயாசம் வெற்றிகரமாய் இருக்கும்.நான் கையிட்டுச் செய்கிற வேலைகள் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டிருக்கும், நான் கையை வைத்தால் அது வளரும், பெருகும்.

Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency