0 item - ₹0.00

விசுவாச வாழ்க்கை (பாகம் 52) - மோசேயின் விசுவாசம்: விடுதலை #3

Sunday Tamil Service - 25 AUG 19

Transcript

விசுவாசத்தினாலே அவர்கள் சிவந்த சமுத்திரத்தை உலர்ந்த தரையைக் கடந்துபோவதுபோலக், கடந்துபோனார்கள்; எகிப்தியர் அப்படிச் செய்யத்துணிந்து அமிழ்ந்துபோனார்கள்(எபிரெயர் 11:29).

எபிரெயர் 11-ஆம் அதிகாரத்திலிருந்து விசுவாச வாழ்க்கையைக் குறித்து போதித்து வருகிறோம். இதிலே மோசேயைக் குறித்த இந்தப் பகுதியின் கடைசி வசனத்தில் இப்போது இருக்கிறோம். இதில் பல காரியங்களைப் பார்த்தோம். மோசேயினுடைய வாழ்க்கையிலிருந்து விசுவாசத்தை கற்றுக்கொண்டோம். இப்போது 29-ஆம் வசனத்திற்கு வந்திருக்கிறோம். இது மோசேயும் இஸ்ரவேல் ஜனங்களும் சிவந்த சமுத்திரத்தைக் கடந்ததைப் பற்றிய வசனம். சிவந்த சமுத்திரத்தை கடந்த இந்த சம்பவம் ஒரு சாதாரண சம்பவம் அல்ல. இது ஒரு பெரிய அற்புதம் என்பது மட்டுல்ல. இதை ஏன் சாதாரண சம்பவம் இல்லை என்று சொல்லுகிறேன் என்றால் பழைய ஏற்பாட்டில் மட்டும் கிட்டத்தட்ட 24 முறை இது நேரடியாக மேற்கோள் காட்டப்படுகிறது. திரும்ப திரும்ப மற்றவர்கள் இதைப் பற்றி பேசுகிறார்கள். ஒவ்வொரு முறை பேசும்போதும் சில காரியங்களை போதிப்பதற்காக அதைக் கொண்டுவருகிறார்கள். அதை வைத்து பல காரியங்களைப் போதிக்கிறார்கள். இன்னும் பல முறைகள் மறைமுகமாக பேசுகிறார்கள். புதிய ஏற்பாட்டிலும் இந்த சம்பவத்தைப் பற்றிய வேதவசனங்கள் வருகிறது என்பதை உங்களுக்கு காண்பித்தேன். எபிரெயர் 11:29 அதில் ஒரு பகுதி. எபிரெயர் நிருபத்தின் ஆசிரியர் விசுவாசத்தை போதிக்கும்போது இதை மறக்காமல் சொல்லுகிறார். ஆனால் இதைக் காட்டிலும் தீவிரமான பகுதி 1 கொரிந்தியர் 10-ஆம் அதிகாரத்தில் இருக்கிறது. அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் புதிய ஏற்பாட்டு மக்களுக்கு போதிக்கும்போது இப்படிச் சொல்லுகிறார்.

இப்படியிருக்க, சகோதரரே, நீங்கள் எவைகளை அறியவேண்டுமென்றிருக்கிறேனென்றால்; நம்முடைய பிதாக்களெல்லாரும் மேகத்துக்குக் கீழாயிருந்தார்கள், எல்லாரும் சமுத்திரத்தின் வழியாய் நடந்துவந்தார்கள். எல்லாரும் மோசேக்குள்ளாக மேகத்தினாலும் சமுத்திரத்தினாலும் ஞானஸ்நானம்பண்ணப்பட்டார்கள்(1 கொரிந்தியர் 10:1, 2).

கிறிஸ்தவ ஞானஸ்நானத்தைக் குறித்துச் சொல்லும்போது சிவந்த சமுத்திரத்தை கடந்த அனுபவத்தை குறிப்பிடுகிறார். இஸ்ரவேலர்கள் சிவந்த சமுத்திரத்தைக் கடந்தார்கள், அதுபோல கிறிஸ்தவர்களாகிய நாம் ஞானஸ்நானம் பெற்றோம் என்கிறார். 6-ஆம் வசனத்தில், “அவர்கள் இச்சித்ததுபோல நாமும் பொல்லாங்கானவைகளை இச்சியாதபடிக்கு, இவைகள் நமக்குத் திருஷ்டாந்தங்களாயிருக்கிறது” என்கிறார். அதாவது, அவர்கள் சிவந்த சமுத்திரத்தைக் கடந்தது நம்முடைய ஆவிக்குரிய ஜீவியத்திற்கு பெரிய முன்னுதாரணமாய் இருக்கிறது என்கிறார். அவர்கள் எப்படி கடந்தார்கள், ஏன் கடந்தார்கள், இதினுடைய ஆழமான அர்த்தங்கள் என்ன என்பதை கவனிக்க வேண்டும். அதுதான் கிறிஸ்தவ போதனை. இன்றைக்கு இதில் இரண்டு காரியங்களை பார்க்கப்போகிறோம். ஒன்று, பிசாசின் வல்லமையிலிருந்தும், பாவத்தின் வல்லமையிலிருந்தும் நமக்கும் கிடைக்கும் விடுதலையானது முழுக்க முழுக்க கிருபையினால் கிடைக்கிற ஒன்று என்பது. இது நம்முடைய முயற்சியினாலோ, நற்கிரியையினாலோ, நாம் செய்கிற புண்ணியத்தினாலோ அல்ல, கிருபையினால். கிருபையினால் என்றால் இதில் நம்முடைய பங்கு எதுவும் இல்லை, தேவன் தான் எல்லாவற்றையும் செய்கிறார். கிருபை என்பது தேவன் செய்கிற காரியம். சிவந்த சமுத்திரத்தைக் கடந்த சம்பவம் அதை சித்தரிக்கிறது. இஸ்ரவேலர்களுக்கு எதிரே சமுத்திரமும், பின்னால் பார்வோனும் அவனுடைய சேனையும் துரத்திக்கொண்டும் வருகிறார்கள். அதனால் இவர்களுக்கு எந்தப் பக்கமும் போக வழியில்லை. ஆனால் கர்த்தர் அங்கு வழியை உண்டாக்குகிறார். அவர்கள் உலர்ந்த தரையை கடந்துபோவது போல கடந்துபோனார்கள் என்று அப்படிப்பட்ட வழியை அற்புதமாக கர்த்தர் உண்டாக்குகிறார். இது நம்மால் செய்ய முடியாது. ஆகவேதான் இது முழுக்க முழுக்க கர்த்தருடைய செயல். இது ஏன் கிருபை என்றால், நம்மில் யாராவது அதைச் செய்ய முடியும் என்றால் அதைச் செய்துவிடலாம். செய்ய முடியாது என்பதால் தான் அது கர்த்தருடைய செயலாய் இருக்கிறது. அதை பார்க்கப்போகிறோம். இரண்டாவதாக, கிறிஸ்தவர்களாகிய நாம் வாழ்க்கையில் பெரிய சவால்களை சந்திக்கிறோம், அச்சுறுத்துகிற சூழ்நிலைகள் நமக்கு உண்டாகிறது. பல நேரங்களில் நாம் அதை கடந்து செல்ல வேண்டியதாய் இருக்&##2965;ிறது. நாம் அதை கடந்து செல்லும்போது விசுவாசத்தை எப்படி பயன்படுத்துவது என்பது. இந்த இரண்டு காரியங்களைத்தான் இன்றைக்கு பார்க்கப்போகிறோம். சிவந்த சமுத்திரத்தைக் கடந்ததற்கும் இந்த இரண்டு சத்தியங்களுக்கும் பெரிய சம்மந்தம் இருக்கிறது. அப்படித்தான் வேதம் முழுக்க இதை வியாக்கியானம் பண்ணுகிறார்கள்.

ஆக பாவம், பிசாசு இவற்றின் வல்லமையிலிருந்து நாம் கிருபையினால் தான் விடுதலையாகிறோம் என்பதை முதலில் கவனிப்போம். இந்த சம்பவம் யாத்திராகமம் 14-ஆம் அதிகாரத்தில் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் சிவந்த சமுத்திரத்திற்கு முன் நிற்கிறார்கள், பின்னால் பார்வோனும் அவனுடைய சேனையும் துரத்திக் கொண்டுவருகிறார்கள். ஜனங்கள் பயப்படுகிறார்கள், முறுமுறுக்கிறார்கள்.

அப்பொழுது மோசே ஜனங்களை நோக்கி: பயப்படாதிருங்கள்; நீங்கள் நின்றுகொண்டு இன்றைக்குக் கர்த்தர் உங்களுக்குச் செய்யும் இரட்சிப்பைப் பாருங்கள்; இன்றைக்கு நீங்கள் காண்கிற எகிப்தியரை இனி என்றைக்கும் காணமாட்டீர்கள். கர்த்தர் உங்களுக்காக யுத்தம் பண்ணுவார்; நீங்கள் சும்மாயிருப்பீர்கள் என்றான்(எபிரெயர் 11:29).

இந்த வசனங்கள் எப்படி சொல்லப்பட்டிருக்கிறது என்பதைக் கவனியுங்கள். “நீங்கள் நின்றுகொண்டு”, “கர்த்தர் உங்களுக்குச் செய்யும் இரட்சிப்பைப் பாருங்கள்”, “கர்த்தர் உங்களுக்காக யுத்தம்பண்ணுவார்”, “நீங்கள் சும்மாயிருப்பீர்கள்” என்கிற இந்த வார்த்தைகளை எல்லாம் கவனியுங்கள். இரட்சிப்பைக் குறித்து நாம் ஒன்றும் செய்ய முடியாது. ஏனென்றால் இரட்சிப்பு என்றால் என்னவென்று நாம் விளங்கிக்கொள்ள வேண்டும். மனுஷன் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவது, பிசாசினுடைய பிடியிலிருந்து விடுபடுவது என்பது அவனால் நடக்கக்கூடிய காரியம் அல்ல. பிசாசு பாவத்திலே விழுந்துபோன மனுஷனைக் காட்டிலும் மிக வல்லவனாக இருக்கிறான். மனுஷன்மீது ஆதிக்கம் செலுத்தி, அவனை ஆளுகிறவனாக இருக்கிறான். மனுஷன் பெலனில்லாமல் பிசாசிடம் போய் சிக்கியிருக்கிறான். பாவத்தின் நிமித்தமாக பிசாசு பெலனற்றவனாய் இருக்கிறான். இவனால் எதுவும் செய்ய முடியாது. பாவத்தின் வல்லமை என்பது ஒரு அந்நிய சக்தி. அது ஆதாமின் பாவத்தின் மூலமாக புகுந்து இன்றைக்கு மனுஷனைக் கெடுத்து, சீரழித்து, அவன் இருக்க வேண்டிய விதத்தில் இல்லாமல், தேவனுடைய சாயலில் உண்டாக்கப்பட்ட மனுஷனை பிசாசுக்கும், மற்ற கெட்டப்பழக்கங்களுக்கும் அடிமையாக்கி, அதிலிருந்து விடுதலையாக முடியாதபடிக்கு தவிக்கிறவனாக, பெலனற்றவனாக அவனை ஆக்கியிருக்கிறது. பிசாசு மற்றும் பாவம் என்கிற இந்த சக்திகளின் வல்லமைக்கு கீழாக மனுஷன் சிக்கியிருக்கிறான். இந்த வல்லமைகள் இவனைக் காட்டிலும் பெரிதாய் இருக்கிறது. இதை  இந்த உலகத்தில் பார்க்கலாம். நன்றாக படித்தவர்கள் கூட கொலை செய்கிறார்கள், பெரிய குற்றங்களைச் செய்கிறார்கள். அவர்கள் பகையையும் விரோதத்தையும் தங்களுக்குள் வைத்திருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு நல்ல அறிவு இருக்கிறது. ஆனால் அந்த படிப்புக்கும் அறிவுக்கும் இல்லாத அல்லது அதையும் மிஞ்சிய ஒரு சக்தி பாவத்திற்கு இருக்கிறது. அவர்கள் படித்திருப்பதால் ஒழுங்காக இருக்கிறார்கள் என்று அர்த்தம் அல்ல. அந்த படிப்புக்கும் அறிவுக்கும் இல்லாத ஒரு பெரிய சக்திதான் பாவம் என்கிற சக்தி. ஆகவேதான் மனுஷன் நன்றாக படித்திருந்தும், அவ்வளவு அறிவு, திறமை இருந்தும் தவறான வழிகளில் போகிறான், பாவ வாழ்க்கை வாழுகிறான், மறைந்து மறைந்து பாவங்களைச் செய்து அதிலே வாழுகிறான். ஏனென்றால் அவனுக்குள் இருக்கிற பாவங்கள், ஆசாபாசங்கள், இச்சைகள் இவைகளை எல்லாம் அவனால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. அதினுடைய சக்தி படிப்பறிவைக் காட்டிலும் பெரிய சக்தியாய் இருக்கிறது. அது மனுஷனை இழுத்து, இழிவானவனாக்குகிறது, தரக்குறைவானவனாக்குகிறது. ஏனென்றால் பாவம் என்கிற சக்தி பொல்லாத சக்தி. அதிலிருந்து மனுஷன் தன்னை விடுதலையாக்கிக்கொள்ள முடியாது. எந்த மனுஷனிடமும் தன்னையோ, மற்றவர்களையோ விடுவிக்கக்கூடிய சக்தி கிடையாது. அன்றைக்கு எகிப்திலிருந்து முப்பது லட்சம் இஸ்ரவேலர்கள் வெளியே வந்தார்கள். அதில் ஒருவர் கூட தங்களுடைய சொந்த பெலத்தால் தங்களை விடுவிக்க முடியாது. மோசே இருந்தார், ஆனால் அவர் தன்னுடைய பெலத்தால் விடுவிக்க முடியாது. தேவனுடைய பெலன் அவசியம். ஆகவேதான் புதிய ஏற்பாட்டில் தேவன் தம்முடைய சொந்த குமாரனையே மாம்ச ரூபத்தில் மனுஷனாக இந்த பூமிக்கு அனுப்ப வேண்டியதாகி விட்டது. மனுஷனை இரட்சிப்பதற்கு பூமியிலே ஒரு ஆள் இல்லையா? இங்கு எந்த ஊரிலாவது, இனத்திலாவது, ஜாதியிலாவது நல்ல பலவானை கண்டுபிடிக்க முடியாதா? பாவத்தை மேற்கொண்டு பிசாசை தோற்கடிக்கக்கூடிய ஒருவரை நம்மால் கண்டுபிடிக்க முடியாதா? உலகத்தில் எவனுமே அப்படி பிறக்கவில்லையா? இதற்காக தேவன் தம் சொந்த குமாரனையே கன்னியின் வயிற்றில் கர்ப்பந்தரிக்கச் செய்து, அற்புதமாய் இந்த பூமியில் பிறக்கச் செய்து, இப்படி ஒரு மனிதன் உருவாகி, அவர்தான் நம்மை இரட்சிக்க வேண்டுமா? இரட்சிப்பு அவர் மூலமாகத்தான் வர முடியுமா? வேறு ஒரு ஆள் கிடையாதா? இவ்வளவு பெரிய மனுவர்க்கம், கோடான கோடி மக்கள் வாழ்ந்து சென்றிருக்கிறார்கள். இவர்கள் மத்தியில் ஒரு மனுஷன் உருவாகவில்லையா? இதற்கு பதில் என்ன? உருவாகவில்லை. எந்த மனுஷனும் இல்லை. ஆகவேதான் தேவகுமாரன், திரித்துவத்தின் இரண்டாம் நபர் இந்த உலகத்தில் மாம்ச ரூபமெடுத்து பிறக்க வேண்டியதாயிற்று. இதுதான் வேதவசனத்தின் உண்மை. மனுவர்க்கத்தை விடுவிக்கிறவர் எவரும் இல்லை. உளையான சேறு என்கிற இந்த பாவத்தில் எல்லாரும் சிக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இதில் எவரும் எவருக்கும் உதவி செய்ய முடியாது. நீங்கள் மற்றவருக்கு உதவி செய்தால் இரண்டு பேரும் சேர்ந்து சீக்கிரத்தில் கீழே போக வேண்டியதுதான். பாவம் என்கிற உளையான சேற்றில் எல்லா மனுஷரும் சிக்கிக்கொண்டார்கள். இவர்களில் ஒருவரையாவது இரட்சிக்க வேண்டுமென்றால் அந்த இரட்சிக்கிற நபர் இந்த உளையான சேற்றிற்கு வெளியே இருக்க வேண்டும், பாவமில்லாதவனாய் இருக்க வேண்டும், இதிலே அமிழாதவனாய் இருக்க வேண்டும், அவன் ஒரு கயிறை போட்டுத்தான் ஒவ்வொருவராய் தூக்க முடியுமே ஒழிய, இங்கு இருக்கிற எவரும் தங்களையோ, மற்றவர்களையோ இரட்சிக்க முடியாது. இதுதான் உண்மை.

முப்பது லட்சம் பேர் சிவந்த சமுத்திரத்திற்கு முன்பாக நிற்கிறார்கள். பின்னால் பார்வோன் துரத்திக்கொண்டு வருகிறான். பார்வோனும் அவனுடைய சேனையும் பிசாசுக்கும் பாவத்திற்கும் சமமாக இருக்கிறது. அவன் துரத்திக்கொண்டு வருகிறான், அடிமைப்படுத்தப் பார்க்கிறான். முப்பது லட்சம் பேரில் ஒருவருக்கு கூட இவர்களை காப்பாற்ற பெலனில்லை. தேவன் தான் இவர்களை விடுதலையாக்க வேண்டும். அப்பேர்ப்பட்ட ஒரு சூழ்நிலை. கர்த்தர் அவர்களை எப்படி விடுதலையாக்குகிறார் என்று பாருங்கள். கர்த்தர் மோசேயிடம், “உன் கையிலிருக்கிற கோலை நீட்டு” என்கிறார். அவன் நீட்டுகிறான், கீழ்க்காற்று அடித்து, சமுத்திரம் இரண்டாகப் பிளக்கிறது. தண்ணீர் பெரிய மதில் சுவர் போல இரண்டு பக்கமும் நிற்கிறது. நடுவே உலர்ந்த தரையைப் போலாகி விட்டது. தேவன் எவ்வளவு thoughtful-ஆக இருக்கிறார் என்று பாருங்கள். அவர்கள் உலர்ந்த தரையை கடந்து வந்ததுபோல கடந்து வந்தார்கள் என்று வேதம் சொல்லுகிறது. அந்த இடம் தண்ணீரால் சொத சொதவென்று இருந்தால் வயதானவர்கள், சிறுவர்கள் நடந்துபோவது கடினமாக இருக்கும். தண்ணீரை விலக்கின தேவன் தரையையும் உலரப்பண்ணிக் கொடுத்திருக்கிறார். அவர்களுக்கு முன்னால் போய்க் கொண்டிருந்த கர்த்தர் இப்போது அவர்களுக்கு பின்னால் வந்துவிட்டார். இவர்களுக்கும் இவர்களை துரத்திக்கொண்டு வருகிற விரோதிகளுக்கும் இடைவெளி உண்டாக்குவதற்காக அவர் அப்படி வந்துவிட்டார். அவர்கள் இவர்களை வந்து பிடித்து விடாதபடி அவர் நடுவே வந்துவிட்டார். கர்த்தர் அவர்களை பார்த்துக்கொள்ளப்போகிறார். எதிரி இவர்களை தொட முடியாது, இனி அடிமைப்படுத்த முடியாது என்பதை அவர் நிச்சயிக்கப்போகிறார். அவர்கள் கடக்கிறார்கள். தேவன் மோசேயை மறுபடியும் கோலை நீட்டச் சொல்லுகிறார், அவன் கோலை நீட்டுகிறான், பிளந்து நின்ற தண்ணீர் ஒன்றாக சேருகிறது. பார்வோனும் அவனுடைய சேனையும் அதிலே அமிழ்ந்துபோனார்கள். இப்படித்தான் இஸ்ரவேலர்கள் விடுதலையானார்கள். இவர்கள் கடந்துபோய் விட்டார்கள், எகிப்தியரால் கடக்க முடியவில்லை.

கிறிஸ்தவ இரட்சிப்பு என்பது இப்படிப்பட்ட ஒரு பெரிய தேவனுடைய செயல். ஆகவேதான் அவர் “கர்த்தர் உங்களுக்கு காண்பிக்கும் இரட்சிப்பைப் பாருங்கள்” என்கிறார். இது கர்த்தர் செய்கிற ஒன்று, இது மனுஷன் செய்வதல்ல. இது கர்த்தர் செய்கிற காரியமாய் இருப்பதால் முன்பு கடலுக்கு முன் இருந்தவர்கள், இப்போது கடலுக்கு அந்தப் பக்கம் போய்விட்டார்கள். எல்லா மதம், மார்க்கங்களிலும் இரட்சிப்பு என்பது இப்படி கிடையாது. அது ஒரு பாலத்தைக் கட்டுவது போன்றது. நான் பாவி, நான் பாவத்தின் வல்லமையிலே சிக்கியிருக்கிறேன், இதிலிருந்து நான் விடுதலையாக வேண்டும் என்று அவர்களுக்கு தெரிகிறது. இதிலிருந்து எப்படி விடுதலையாவது? தங்களுடைய ஜெபம், தவம், நற்கிரியைகள் இவற்றின் மூலமாக அநேக புண்ணியங்களை தேடினால் அவைகள் நான் செய்த தீமையை விட அதிகமாக இருந்தது என்றால், அது ஒரு பாலமாகி விடும், நான் கடந்து சென்றுவிடுவேன் என்று எண்ணுகிறார்கள். இந்த பாலத்தை அவர்கள் தான் கட்டிக்கொள்ள வேண்டும். நீங்கள் தான் செங்கல், மண் இவற்றை எல்லாம் கொண்டுவர வேண்டும். அது உங்களுடைய நற்கிரியைகள். நீங்கள் கட்டினால் அந்தப் பக்கம் போய் சேரலாம். இப்படி நீங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை சொல்லுவதுதான் மதங்கள். ஆனால் கிறிஸ்தவம் முற்றிலும் வித்தியாசமானது. அது தேவன் என்ன செய்தார் என்று சொல்லுகிறது. அது ஜனங்களிடம், “நீங்கள் சும்மாயிருப்பீர்கள்” என்று சொல்லுகிறது. ஜனங்களுக்கு இதை நம்ப முடியவில்லை. “நீங்கள் நின்றுகொண்டு, கர்த்தர் உங்களுக்கு செய்யும் இரட்சிப்பைப் பாருங்கள், இன்றைக்கு பார்க்கும் எகிப்தியரை இனி ஒருபோதும் காண்பதில்லை, கர்த்தர் உங்களுக்காக யுத்தம்பண்ணுவார், நீங்கள் சும்மாயிருப்பீர்கள்” என்பதுதான் கிறிஸ்தவ இரட்சிப்பு. கிறிஸ்தவ இரட்சிப்பு என்றால் என்னவென்று விளங்கிக்கொள்ள வேண்டும். நாம் பாலம் கட்டுவது அல்ல. ஆனால் மதமார்க்கங்கள் என்பது நாம் பாலம் கட்டுவது. மனுஷனுடைய நற்கிரியைகளினால் அவன் முயற்சி எடுக்கிறான். அங்கும் இங்கும் சென்று, உருண்டு, புரண்டு, கண்ணீர் விட்டு, ஜெபம், தவம் என்று எல்லாவற்றையும் செய்து, இத்தனை பேருக்கு இதைக் கொடுத்தேன், புண்ணியம் செய்தேன், கடவுள் எனக்கு ஒரு நன்மை செய்யமாட்டாரா என்று கேட்கிறார்கள். அதற்கு கர்த்தர், பாலம் கட்டுவதற்கு இது போதவில்லையே, நீ வாழ்நாள் முழுவதும் கொண்டுவந்தாலும் அது போதாது, கட்டி முடிக்க முடியாது. பாவத்தின் பிடியிலிருந்து வெளியே வர முடியாது. அதற்கு சாத்தியமில்லை. நான் இவ்வளவு பண்ணியிருக்கிறேனே என்று அவர்கள் சொல்லலாம். ஆனால் அது கொஞ்சமாக தெரிகிறதே! வர முடியாது என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார். கிறிஸ்தவம் என்பது, நான் எதுவும் செய்யாமல் சும்மாயிருப்பேன், கர்த்தர் செய்கிற இரட்சிப்பைப் பார்க்கிறேன், என்னால் செய்ய முடியாததை, என் வாழ்நாளெல்லாம் புண்ணியம் செய்தாலும் சம்பாதிக்க முடியாததை கர்த்தர் அவர் செய்த புண்ணியத்தினால் என்னை இரட்சிக்கிறார் என்பது. இதுதான் கிறிஸ்தவத்தின் மேன்மை. இயேசு ஒரு குருடனுக்கு சுகமாக்கினபோது மற்றவர்கள் அவனிடம் வந்து, “அவர் உன்னை எப்படி சுகமாக்கினார்?” என்று கேட்கிறார்கள். ஏனென்றால் இயேசுவின் மீது ஏதாவது குறை கண்டுபிடிக்க வேண்டுமே! “எனக்கு அதெல்லாம் தெரியாது. நான் குருடனாய் இருந்தேன், இப்போது என் கண் திறக்கப்பட்டிருக்கிறது” என்று அவன் சொல்லுகிறான். நான் எதுவும் செய்யவில்லை, இதில் என்னுடைய முயற்சி எதுவுமில்லை, என்னுடைய பங்கு எதுவுமில்லை, எனக்கு எதுவும் தெரியாது. சற்று நேரத்திற்கு முன் குருடனாயிருந்தேன், இப்போது என்னுடைய கண்கள் பார்வை அடைந்துவிட்டது என்கிறான். இதுதான் இரட்சிப்பு. நான் தேவனுக்கு தூரமாக இருந்தேன், இப்போது அருகில் வந்துவிட்டேன், அவருடைய குடும்பத்திற்குள் வந்து அவருடைய பிள்ளையாகி விட்டேன். அக்கரையில் இருந்தேன், இப்போது இக்கரைக்கு வந்துவிட்டேன். பாவம் மற்றும் பிசாசின் பிடியில் இருந்தேன். இப்போது தேவனுடைய ராஜ்யத்திற்குள் வந்துவிட்டேன். இதுதான் கிறிஸ்தவ இரட்சிப்பு. பவுல் அப்போஸ்தலன் இதை எப்படி விளக்குகிறார் என்று பாருங்கள். கொலோசெயர் 1:13-ஆம் வசனத்தைப் பாருங்கள். இதைச் சொல்லுவதற்கு ஏன் சிவந்த சமுத்திரத்தை கடந்ததைச் பயன்படுத்துகிறார்கள் என்பதைத்தான் இங்கு பார்க்கிறோம்.

இருளின் அதிகாரத்தினின்று நம்மை விடுதலையாக்கி, தமது அன்பின் குமாரனுடைய ராஜ்யத்திற்கு உட்படுத்தினவருமாயிருக்கிற பிதாவை ஸ்தோத்திரிக்கிறோம்(கொலோசெயர் 1:13).

நாம் இருளின் ராஜ்யத்தில் சிக்கிக் கொண்டிருந்தோம். இயேசு நம்மை அங்கிருந்து விடுதலையாக்கி தேவனுடைய ராஜ்யத்தில் கொண்டுவந்துவிட்டார். அவர் என்ன படத்தைக் காண்பிக்கிறார்? இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் உலர்ந்த தரையை கடப்பதுபோல சிவந்த சமுத்திரத்தை கடந்து அந்த பக்கம் சென்றார்களே அதைப்போன்ற ஒரு அனுபவம் இது. முன்பு இருளின் ராஜ்யத்தில் இருந்தோம், அந்தப் பக்கத்திலிருந்து எப்படி வருவோம் என்று தெரியாமல் இருந்தோம், என்னால் அது முடியவே முடியாது, நான் நீந்தி அந்தப் பக்கம் வர முடியுமா, நான் என்ன செய்ய முடியும், ஆகவேதான் நான் ஒன்றும் செய்யவில்லை, எனக்கு செய்வதற்கு ஒன்றுமில்லை, நான் எது செய்தாலும் போதாது என்று எண்ணினோம். ஆனால் தேவாதி தேவன் இந்த சமுத்திரத்தை இரண்டாக பிளந்து அங்கு இருந்தவனைக் இங்கு கொண்டுவந்துவிட்டார். இருளின் ராஜ்யத்திலிருந்து ஒளியின் ராஜ்யத்திற்கு கடந்து வந்துவிட்டோம். Crossing over sense அதில் வருகிறது.

யோவான் அதை இன்னும் நன்றாகச் சொல்லுகிறார்.

என் வசனத்தைக் கேட்டு, என்னை அனுப்பினவரை விசுவாசிக்கிறவனுக்கு நித்தியஜீவன் உண்டு; அவன் ஆக்கினைத்தீர்ப்புக்குட்படாமல், மரணத்தைவிட்டு நீங்கி, ஜீவனுக்குட்பட்டிருக்கிறான் என்று மெய்யாகவே மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்(யோவான் 5:24).

இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் சிவந்த சமுத்திரத்திற்கு அந்தப் பக்கம் இருந்தபோது மரணத்திற்கு உட்பட்டிருந்தார்கள். பார்வோனுடைய கையில் சிக்கினால் மரணம். அவன் வேலை செய்ய வைத்தே சாகடிப்பான். அவனுக்கு தப்பி விடலாம் என்று முன்பாக ஓடினால் கடலில் விழுந்து சாக வேண்டும். மரணம் அவர்களுடைய தலையின்மேல் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. அவர்கள் மரணத்திற்கு உட்பட்டிருந்தார்கள். அவர்கள் மரிக்க வேண்டியவர்கள். அவர்கள் மரணத்தை விட்டு நீங்கி ஜீவனுக்குட்பட்டிருக்கிறார்கள். மரணத்தைவிட்டு நீங்கி, ஜீவனுக்குட்பட்டிருக்கிறான் என்பதை ஆங்கிலத்தில், “He has passed from death to life” என்று சொல்லுகிறது. அதாவது, மரணத்திற்கு உட்பட்டிருந்தவன் அங்கிருந்து கடந்து ஜீவனுக்கு வந்துவிட்டான். கடந்து வருவதுதான் சிவந்த சமுத்திரத்தை கடப்பது போன்றது.  அவர்கள் உலர்ந்த தரையை கடந்தது போல கடந்தார்கள் என்று சொல்லுகிறார்கள். மரணத்திற்கு உட்பட்டிருந்தவன் கடக்கவே முடியாது. அவ்வளவு தண்ணீர் இருக்கிறது, அடுத்த பக்கத்திற்கு வரவே முடியாது. ஆனால் கர்த்தருடைய கிருபையினால் கடந்து இந்தப் பக்கம் வந்துவிட்டார்கள். அப்போஸ்தலனாகிய பவுல், “இருளின் ராஜ்யத்திலிருந்து ஒளியின் ராஜ்யத்திற்கு கடந்து வந்துவிட்டோம்” என்கிறார். யோவான், “மரணத்திலிருந்து ஜீவனுக்கு கடந்து வந்துவிட்டோம்” என்கிறார். இவர்கள் இரட்சிப்பை இப்படி விவரிக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் விவரிக்கும்போது சிவந்த சமுத்திரத்தை மனதில் வைத்து அப்படி விவரித்தார்களா என்று சொல்ல முடியாது.

ஏசாயா தீர்க்கதரிசி பழைய ஏற்பாட்டுக் காலத்திலேயே இரட்சிப்பைக் குறித்து பேசுகிறார். அவர் சிவந்த சமுத்திரத்தை வைத்துதான் இரட்சிப்பை விவரிக்கிறார்.

மகா ஆழத்தின் தண்ணீர்களாகிய சமுத்திரத்தை வற்றிப்போகப்பண்ணினதும், மீட்கப்பட்டவர்கள் கடந்துபோகக் கடலின் பள்ளங்களை வழியாக்கினதும் நீதானல்லவோ?(ஏசாயா 51:10).

இஸ்ரவேலர்கள் ஆட்டுக்குட்டியின் இரத்தத்தால் மீட்கப்பட்டவர்கள். அன்றைக்கு பஸ்கா ஆட்டுக்குட்டியின் இரத்தத்தை சிந்தி, நிலைக்கால்களில் பூசி, அந்த வீட்டிற்குள் இவர்கள் பத்திரமாக உட்கார்ந்திருந்தார்கள். இவர்கள் வீட்டில் தலைச்சன் பிள்ளைகள் சாகவில்லை, ஆனால் எகிப்து முழுவதும் தலைச்சன்பிள்ளைகள் மரித்தார்கள். இதை தாங்கிக்கொள்ள முடியாமல் தான் பார்வோன் இவர்களை அனுப்பிவிட்டான். இவர்கள் literal-ஆக ஆட்டுக்குட்டியின் இரத்தத்தால் மீட்கப்பட்டவர்கள். ஏசாவின் மனதில் சிவந்த சமுத்திர சம்பவம் அப்படியே இருக்கிறது. பஸ்கா பண்டிகை அவருடைய மனதில் அப்படியே வருகிறது. அதை வைத்துக்கொண்டுதான் ஏசாயா, “மீட்கப்பட்டவர்கள் கடந்துபோகக் கடலின் பள்ளங்களை வழியாக்கினதும் நீதானல்லவோ” என்கிறார். ஆக மீட்கப்பட்டவர்களுக்கு உண்டாகிற மீட்பு எப்படிப்பட்டது? அவர்கள் இருளிலிருந்து ஒளியின் ராஜ்யத்திற்குள் வருகிறார்கள், மரணத்திலிருந்து ஜீவனுக்குள் வருகிறார்கள், பாவம் மற்றும் பிசாசு என்பவைகளின் பிடியிலிருந்து கடந்து, எவரும் விடுவிக்க முடியாது என்கிற நிலையிலிருந்து ஒருவர் அவர்களை விடுவிக்கிறார், அவர்கள் அங்கிருந்து கடந்து அடுத்த பக்கம் வருகிறார்கள். அவர்கள் வந்ததின் மூலமாக பாவம் மற்றும் பிசாசு என்பவைகளின் பிடியிலிருந்து இனி அந்த எதிரியை காண்பதில்லை என்கிற விதத்தில் முற்றிலுமாய் துண்டிக்கப்படுகிறார்கள். இங்கு நிச்சயமாக ஏசாயா சிவந்த சமுத்திரத்தை மனதில் வைத்துதான் பேசுகிறார். இரட்சிப்பை தீர்க்கதரிசனமாக சொன்ன இந்த தீர்க்கதரிசிக்கு சிவந்த சமுத்திரம் மனதில் fresh-ஆக இருக்கிறது. அவர் என்ன சொல்ல வருகிறார் என்றால், யாத்திராகமம் 14-இல் சிவந்த சமுத்திரத்தை கடந்த சம்பவத்தை வாசிக்கிறீர்களே, அது வெறும் நிழலாட்டம். அங்கு மோசே இவர்களை சிவந்த சமுத்திரத்தின் ஊடாக நடத்தினார். ஒரு பெரிய அற்புதம் நடந்தது, சமுத்திரம் இரண்டாக பிளந்தது. அவர்கள் அதின் நடுவே நடந்து வந்தார்கள். அது இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலமாக இனி வரும் காலங்களில் நடக்கப்போகிற இரட்சிப்பை முன்னறிவிக்கிற சம்பவம். அது வெறும் நிழல், இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலமாக நடந்ததுதான் நிஜம். பழைய ஏற்பாடு நிழல், புதிய ஏற்பாடு நிஜம். அங்கு மோசே, இங்கு கிறிஸ்து. இது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலமாக நம்முடைய வாழ்க்கையிலே நடந்திருக்கிறது. பாவம், பிசாசு என்பவைகளின் அடிமைகளாயிருந்த நம்மை கர்த்தர் நம்மை கடக்கப்பண்ணினார். அந்த மரணத்தின் சூழ்நிலைகளிலிருந்து கடக்கப்பண்ணி ஜீவனுக்குள் பிரவேசிக்கப்பண்ணியிருக்கிறார். இதுதான் மீட்பு.

இங்கிலாந்து தேசத்தில் மார்ட்டின் லாய்டு ஜோன்ஸ் என்கிற மிகப்பெரிய பிரசங்கியார் இருந்தார். அநேகர் இவரை 20-ஆம் நூற்றாண்டின் தலைசிறந்த பிரசங்கியார் என்று சொல்லுகிறார்கள். இவர் இங்கிலாந்து ராணிக்கு மருத்துவராக இருந்தவர். அதையெல்லாம் விட்டு விட்டு 29 வயதில் பிரசங்கியாராகி விட்டார். அவர் தன்னுடைய சபையில் பிரசங்கித்து முடித்தவுடன் altar call கொடுக்கமாட்டார். தன் அறையில் போய் உட்கார்ந்துவிடுவார். ஜனங்கள் பிரசங்கத்தைக் கேட்டு, இரட்சிக்கப்படாதவர்களுக்கு உள்ளம் குத்தப்பட்டு, நான் எப்படி கர்த்தரிடம் போவது, என் உள்ளத்தை நான் கர்த்தருக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டுமே, நான் ஜெபிக்க வேண்டுமே, என்னை கர்த்தருக்கு கொடுக்க வேண்டுமே என்று சொல்லி வரிசையில் நிற்பார்கள். அவரைப் பார்ப்பதற்கு ஒவ்வொருவராய் உள்ளே விடுவார்கள். அவர் உள்ளே உட்கார்ந்திருப்பார். அவர் அவர்களிடம், நீ இரட்சிக்கப்பட்டிருக்கிறாயா? என்று ஒரு கேள்வியைக் கேட்பார். அதற்கு அவர்கள், நான் கடந்த சில மாதங்களாக அதற்கு முயற்சிக்கிறேன், இப்போதுதான் ஜெபிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறேன், வேதம் வாசிக்கிறேன் என்று சொல்லுவார்கள். இவர்களுக்கு கிறிஸ்தவ மதம் தெரியும், பாட்டுகள் தெரியும், வழிமுறைகள் தெரியும், சடங்காச்சாரங்கள் தெரியும், ஆனால் கிறிஸ்துவை தெரியாது. இன்றைக்கும் அநேகர் அப்படி இருக்கிறார்கள். அவர்கள் கையில் இருக்கிற வேதத்தைப் பார்த்தோ, அல்லது அவர்களுடைய பெயரைப் பார்த்தோ, அவர் சபைக்குப் போகிறார், அவரை கிறிஸ்துமஸ் ஆராதனையில் பார்த்திருக்கிறேன் என்பதாலோ அவர்கள் கிறிஸ்தவர்கள் என்று எண்ணிவிடக்கூடாது. உங்களுக்கு கிறிஸ்துவை தெரியுமா என்று கேட்டால் அவர்களுக்கு அவரைத் தெரியாது. அநேகர் கிறிஸ்துவை தெரியுமால் கிறிஸ்துமஸை கொண்டாடுகிறார்கள். மார்ட்டின் லாய்டு ஜோன்ஸ் அப்படிப்பட்டவர்களிடம், “நீ இரட்சிக்கப்பட்டிருக்கிறாயா, தேவனுடைய பிள்ளையாய் இருக்கிறாயா, மறுபடியும் பிறந்திருக்கிறாயா” என்று கேட்டவுடன் அவர்களுக்கு எந்த நிச்சயமும் இருக்காது. அவர்கள் இரட்சிக்கப்படவில்லை. அதனால் அவர்கள், இப்போது நான் ஜெபிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறேன், முன்பு செய்த தவறான பழக்கங்களை எல்லாம் இப்போது செய்வதில்லை. அதையெல்லாம் நிறுத்திவிட்டேன். இப்போது முயற்சி பண்ணுகிறேன் என்று சொல்லுவார்கள். முயற்சிக்கிறேன் என்று சொன்னவுடனேயே அந்த நபர் இரட்சிக்கப்படவில்லை என எனக்கு தெரியும் என்று அவர் சொல்லுகிறார். ஏன்? அதுதான் பரீட்சை என்கிறார்.

ஒருவனிடம் நீ இரட்சிக்கப்பட்டுவிட்டாயா என்று கேட்டால் நான் முயற்சி எடுத்துக்கொண்டிருக்கிறேன் என்று அவன் பதில் சொன்னான் என்றால் அவனுக்கு இரட்சிப்பு என்றால் என்னவென்று விளங்கவில்லை என்று அர்த்தம். ஏனென்றால் இரட்சிப்பு உங்களுடைய முயற்சி அல்ல. நீங்கள் இன்றிலிருந்து நித்தியம் வரைக்கும் முயற்சி எடுத்தாலும் அதைப் பெற முடியாது. உங்களுக்கு இருக்கிற எல்லாவற்றையும் விற்றாலும் அதை வாங்க முடியாது. இன்றிலிருந்து புண்ணியம் செய்ய ஆரம்பித்து, உங்கள் வாழ்நாள் எல்லாம் செய்தாலும் அந்த இரட்சிப்பை பெற முடியாது. பாலத்தைக் கட்ட முடியாது. அங்கிருந்து கடந்து இந்தப் பக்கம் வர முடியாது. பிசாசின் பிடியிலிருந்தும், பாவத்தின் வல்லமையிலிருந்தும் விடுதலை பெற முடியாது. எந்த மனுஷனாலும் அதைச் செய்ய முடியாது. இயேசுவின் வருகை அதைத்தான் அறிவிக்கிறது. மனுஷனால் செய்ய முடியும் என்றால் பிறகு ஏன் அவர் வர வேண்டும்? யாராவது ஒரு மனுஷனை செய்யச் சொல்லியிருக்கலாமே! தேவனே மனுஷ ரூபமெடுத்து வந்து ஒரு பெரிய சம்பவம் இந்த பூமியில் நடந்திருக்கிறது. ஏனென்றால் ஒரு மனுஷன் கூட இன்னொரு மனுஷனை விடுவிக்க முடியாது. ஒரு இரட்சகர், விடுதலையாளன் தேவை. ஆக, நான் முயற்சி எடுக்கிறேன் என்று ஒருவன் சொன்னான் என்றால் அவன் இரட்சிக்கப்படவில்லை என்று அர்த்தம். ஏனென்றால் இரட்சிப்புக்கும் உங்களுடைய முயற்சிக்கும் சம்மந்தமே கிடையாது. உங்கள் முயற்சியினால் இரட்சிப்பு உண்டாகவில்லை, அதற்கென்று நீங்கள் எதுவுமே செய்ய முடியாது. இரட்சிப்பு முழுக்க முழுக்க கர்த்தருடைய கிருபை. முன்பு நாம் அந்த ராஜ்யத்தில் இருந்தோம். கர்த்தர் அங்கிருந்து விடுபட முடியாத நிலையிலிருந்த நம்மை விடுவித்து, அவருடைய ராஜ்யத்திற்குள் கொண்டுவந்து விட்டார். முன்பு நாம் மரணத்திற்குள் இருந்தோம், இப்போது மரணத்தை விட்டு நீங்கி ஜீவனுக்கு உட்பட்டிருக்கிறோம். முன்பு பாவம், பிசாசு என்பவைகளின் அடிமைகளாய் இருந்தோம். இப்போது தேவனுடைய பிள்ளைகளாய் இருக்கிறோம். இது முழுக்க முழுக்க கர்த்தருடைய செயல். இன்றைக்கு உங்களுக்கு பரீட்சை வைக்கலாமா? நீங்கள் இரட்சிக்கப்பட்டிருக்கிறீர்களா? மறுபடியும் பிறந்திருக்கிறீர்களா? தேவனுடைய பிள்ளைகளாய் இருக்கிறீர்களா? இரட்சிக்கப்பட்ட நபர் “நான் இரட்சிக்கப்பட்டிருக்கிறேன்” என்று நிச்சயமாக சொல்லுவார்.

சிலர், “அது எப்படி நிச்சயமாக என்று சொல்லலாம்? நமக்குள் இவ்வளவு குறைகள் இருக்கிறதே” என்று சொல்லுகிறார்கள். இரட்சிப்பு என்பது நம்முடைய நிறை, குறைகளைப் பற்றியது அல்ல. அது தேவன் எவ்வளவு நல்லவர், கிருபையுள்ளவர் என்பதைப் பற்றியது. அது முழுக்க முழுக்க தேவனுடைய செயல். நாம் தேவனிடமிருந்து கிருபையைப் பெற்றிருப்பதால் இப்பொழுது நற்கிரியைகளைச் செய்கிறோம். ஏனென்றால் நமக்கு நன்றி உணர்வு இருக்கிறது. தேவன் நம்மை அங்கிருந்து இரட்சித்து இங்கு கொண்டுவந்திருக்கிறார், இவ்வளவு தயவை காண்பித்திருக்கிறார், மன்னித்திருக்கிறார், குற்றங்களற கழுவியிருக்கிறார். ஆகவே இனி நான் அவருக்காக வாழும்படியாக என்னை அர்ப்பணித்து நற்கிரியைகளைச் செய்கிறேன். இப்போது செய்கிற நற்கிரியைகள் இரட்சிக்கப்படுவதற்காக அல்ல, இரட்சிக்கப்பட்டிருக்கிறேன் என்பதினால். இரண்டிற்கும் பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது. அநேக கிறிஸ்தவர்கள் நற்கிரியைகளைச் செய்து இரட்சிக்கப்பட பார்க்கிறார்கள். அது தவறு. நாம் இரட்சிக்கப்பட்டதினால் நற்கிரியைகளைச் செய்கிறோம். ஏனென்றால் அவருக்கு நன்றியுள்ளவர்களாக இருக்கிறோம். அவர் நம்மை மன்னித்திருக்கிறார், புது வாழ்வை தந்திருக்கிறார். நாம் பாவிகளாய் இருந்தபோது நம்முடைய பழைய காரியங்கள் எல்லாம் erase பண்ணப்பட்டு, புதிதாக தொடங்குவதற்கு ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தால் சரியாக அதைச் செய்வேன் என்று பல நாட்கள் எண்ணியிருக்கிறோம். நம்முடைய பழையதை தேவன் தான் erase பண்ண வேண்டும். அதை erase பண்ணுவதுதான் கஷ்டம், அதை செய்ய முடியாமல் தான் நாம் தவித்துக்கொண்டிருந்தோம். என்னுடைய பழையதை எல்லாம் கணக்கிலிருந்து நீக்கி, மன்னித்து, அகற்றி, ஆழ்கடலில் போட்டு, என்னைவிட்டு அகற்றிவிட்டால் நான் இனி தவறுக்குள் போகமாட்டேன் என்று நாம் எத்தனையோ முறை சொல்லியிருக்கிறோம். நம்மால் பழைய record-ஐ அழிக்க முடியவில்லையே! அதை நீக்கினவர் தேவன். இரட்சிப்பு அதைச் செய்கிறது. “இந்த எதிரியை இனி ஒருபோதும் காணமாட்டீர்கள்” என்று தேவன் சொன்னார். அப்படியே செய்துவிட்டார்.

ஒரு உதாரணத்தைக் காண்#2986;ிக்கிறேன். அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் சபையின் பெரிய போதகர். அவர் தர்சு என்கிற பட்டணத்திலிருந்து வந்தவர். அது பெரிய வியாபார ஸ்தலம். அது எருசலேமிலிருந்து மிக தூரத்தில் இருக்கிறது. அவர் ஒருக்காலத்தில் எருசலேமில் வந்து பயின்றார். யூத மார்க்கத்தின் சட்டத்திட்டங்களில் பயிற்சி எடுத்தார். நன்றாக படித்து தேறினவர். அவர் ஒரு இடத்தில் சாட்சி சொல்லும்போது, யூதர்களுடைய எல்லா பாரம்பரியங்களும், பழக்கவழக்கங்களும், தர்க்கங்களும் எனக்கு நன்றாக தெரியும் என்கிறார். அந்த அளவுக்கு எருசலேமில் படித்துவிட்டு தன் ஊருக்கு திரும்பிப்போய் விட்டார். அவர் திரும்பிப்போன பிறகுதான் இயேசு எருசலேமில் எழும்பி ஊழியம் செய்கிறார், கடைசியில் எருசலேமில் கொல்லப்படுகிறார். ஆக பவுல் இயேசுவை சந்தித்தது கிடையாது. இயேசுவை சந்திப்பதற்கு முன்பாகவே அவர் எருசலேமில் படித்து முடித்து போய்விட்டார். ஒருவேளை அவர் இயேசு என்கிறவர் வந்த பிரசங்கிக்கிறார், ஜனங்கள் அவருக்குப் பின்னால் போகிறார்கள் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கலாம், இயேசு சிலுவையில் அறையப்பட்டதை கேள்விப்பட்டிருக்கலாம், அவர் மூன்றாம் நாள் உயிர்த்தெழுந்துவிட்டார் என்று சிலர் பிரசங்கிக்கிறார்கள், ஜனங்கள் அவருக்குப் பின்னால் போகிறார்கள் என்பதையும் கேள்விப்பட்டிருக்கலாம். எருசலேமில் பெரிய புரட்சி நடக்கிறது. பேதுருவின் முதல் பிரசங்கத்தில் 3000 பேர் இரட்சிக்கப்படுகிறார்கள், இரண்டாவது பிரசங்கத்தில் 5000 பேர் இரட்சிக்கப்படுகிறார்கள். இப்படி ஆயிரக்கணக்கான பேர் கொண்ட சபை உருவாகி விட்டது. தெருவுக்கு தெரு ஜெபக்கூட்டம் நடக்கிறது, மக்கள் அங்கங்கு கூடுகிறார்கள், அப்பம் பிட்கிறார்கள், போதிக்கப்படுகிறார்கள். எங்கு பார்த்தாலும் கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுகிறவர்கள் இருக்கிறார்கள். எருசலேம் முழுவதும் இவர்களுடைய உபதேசத்தால் நிரப்பிவிட்டார்கள் என்பதுதான் இவர்களைக் குறித்த குற்றச்சாட்டு. பேதுருவையும் யோவானையும் பிடித்து சிறையில் போடுகிறார்கள். இனி இயேசுவின் நாமத்தில் பிரசங்கிக்கக்கூடாது என்கிறார்கள். அவர்கள் சொல்ல சொல்ல இன்னும் அதிகமாகத்தான் நடக்கிறது. அற்புதங்கள் நடக்கிறது, இந்த அற்புதத்தை பார்த்துவிட்டு இன்னும் அதிகமான ஜனங்கள் கிறிஸ்துவிடம் போகிறார்கள்.

இதை எப்படி தடுத்து நிறுத்துவது? எபிரெயர் நிருபம் யூத மார்க்கத்திலிருந்து கிறிஸ்தவர்களானவர்களுக்கு எழுதப்பட்ட நிருபம். அநேகர் அப்படி மாறிப்போய் விட்டார்கள். இதை எப்படி தடுத்து நிறுத்துவது என்று யூதர்களுக்கு ஒரே வருத்தம். அப்போது அவர்களுக்கு ஒரு ஞாபகம் வருகிறது. இங்கு சவுல் என்று ஒருவன் படித்தான் என்று ஞாபகம் வருகிறது. அவன் மிகுந்த பக்தி வைராக்கியம் உள்ளவன். அவனுக்கு போதித்தவர்களைக் காட்டிலும் அவனுக்கு பக்தி வைராக்கியம் அதிகம் என்று அவனே சொல்லுகிறான். எந்த அளவுக்கு பக்தி வைராக்கியம் என்றால் தேவனுக்காக கொல்லக்கூட தயார் என்று தீவிரவாதியைப் போன்ற மனுஷன் இவன். இவன் தர்க்கங்களிலும், யூத பாரம்பரியங்களிலும், சட்டங்களிலும் தேறினவன், அதே நேரத்தில் செயலிலும் பெரியவன். காரியங்களை தைரியமாக செய்யக்கூடியவன். அவனைக் கொண்டுவந்தால் அவன் கிறிஸ்தவ மார்க்கம் வளருவதை தடுத்து நிறுத்துவான் என்று ஆள் அனுப்பி அவனைக் கொண்டுவருகிறார்கள். அவன் மிக systematic-ஆக அதைச் செய்கிறான். அவன் யூதமார்க்க அதிகாரிகளிடம் அதிகாரப் பத்திரம் வாங்கி, ஒவ்வொரு ஊராகச் சென்று, கிறிஸ்தவ சபைகளை உடைப்பது, தகர்த்து எறிவது, ஊழியக்காரர்களை அடிப்பது, அவர்களை நியாயத்திற்கு முன்பாக நிறுத்துவது, தண்டிப்பது போன்ற காரியங்களைச் செய்கிறான். இன்னும் கேட்டால், ஸ்தேவானை கல்லெறிந்து கொன்றபோது அவனுடைய உடைகளை இவனுடைய பாதபடியிலே வைத்திருந்தார்கள் என்று வேதம் சொல்லுகிறது. வேத விளக்கம் சொல்லுகிற எல்லாரும் அதற்குப் பின்னால் இருந்தவன் இவன்தான் என்று சொல்லுகிறார்கள். இவனால் தான் அது தூண்டப்பட்டு, ஸ்தேவானுடைய மரணமே அப்படித்தான் நடந்தது. அதை முழுக்க முழுக்க organize பண்ணியது இவன்தான் என்கிறார்கள். அன்றைக்கு நடந்த அந்த சம்பவம் அவனுடைய மனதை பாதித்திருக்க வேண்டும். ஸ்தேவான் மரிக்கும்போது “கர்த்தாவே, இவர்களுடைய குற்றத்தை இவர்கள் மீது சுமத்தாதிரும்” என்று தன்னை கல்லால் எறிந்து கொன்றவர்களை மன்னித்து சாகிறான். அவன் இயேசுவைப்போலவே சாகிறான். இயேசு சிலுவையில் அப்படி மரித்தார் என்று சவுல் கேள்விப்பட்டிருக்கக்கூடும். ஸ்தேவான் இயேசுவைப்போலவே இருக்கிறானே, இவனுடைய குணம் இப்படியிருக்கிறதே, இவனுக்கு இவ்வளவு அன்பு இருக்கிறதே, கல்லெறிந்து கொன்றவர்களை மன்னிக்கிறானே, தான் சாகும் தருவாயில் கூட தான் நம்பின காரியங்களை முற்றிலுமாய் நம்பி, அதற்காக சாவதற்கும் துணிகிறான். அதுமட்டுமல்ல, தன்னை சாகடித்தவர்களை அன்புகூருகிறானே, அவனுக்கும் எனக்கும் எவ்வளவு பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது என்று யோசித்துப் பார்த்திருப்பான். எனக்கு மதம் இருக்கிறது, மார்க்கம் இருக்கிறது, அறிவு இருக்கிறது, தர்க்கம் இருக்கிறது, ஆனால் அன்பு இல்லையே, எனக்கு மன உருக்கம் இல்லையே, ஸ்தேவானுக்கு மன உருக்கமும் அன்பும் இருக்கிறது, அவனுடைய உள்ளத்திலே பெரிய மாற்றம் ஏற்பட்டிருக்கிறதே, அப்படிப்பட்ட மாற்றத்தை என்னுடைய மதம் எனக்கு ஏன் ஏற்படுத்தவில்லை? நான் ஏன் இப்படியிருக்கிறேன்? அவன் ஏன் இப்படியிருக்கிறான், ஒருவேளை அவன் சொல்லுவது உண்மையாக இருக்கலாமோ? என்கிற எண்ணம் அவனுக்குள் உண்டாகி விட்டது. இப்படியிருந்த நிலையில் பரிசுத்த ஆவியானவர் அவனுக்குள் இடைபடுகிறார். அப்போது அவன் ஒரு முடிவுக்கு வருகிறான்.

ரோமர் 7-ஆம் அதிகாரத்தில் அதைக் குறித்த ஒரு hint நமக்கு கிடைக்கிறது. இவன் ஒரு பரிசேயன். இவன் பரிசேயரிலும் பரிசேயன். பரிசேயர்களிடம், நீ இரட்சிக்கப்பட வேண்டும் என்று யாரும் சொல்ல முடியாது. ஏனென்றால் அவர்கள் தாங்கள் பூரணர்கள் என்று எண்ணுகிறார்கள். அவர்களுக்கு தற்பெருமை இருக்கிறது. பிலிப்பியர் 3-இல் பவுல் அப்போஸ்தலனே அதைச் சொல்லுகிறான். நான் எபிரெயன், பென்யமீன் கோத்திரத்தான், பரிசேயனிலும் பரிசேயன், நியாயப்பிரமாணத்தின்படி அப்பழுக்கற்றவன், என்னிடம் ஒரு தவறு கூட கண்டுபிடிக்க முடியாது என்று நான் எண்ணிக்கொண்டிருந்தேன் என்கிறான். அவன் யூதனாக இருந்தபோது தன்னைப் பற்றி அப்படித்தான் எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறான். அவனை எப்படி இரட்சிப்புக்குள் நடத்துவது? முதலில் அவன் தான் பாவி என்பதை நம்ப வேண்டும், பிறகுதானே அவன் இரட்சிக்கப்பட முடியும், இவனை எப்படி இரட்சிப்புக்குள் நடத்துவது, கர்த்தர் அவனை deal பண்ணுகிறார். அவன் ரோமர் 7-இல் சொல்லுகிறான், நான் பிரமாணத்தை வாசித்திருக்கிறேன், எனக்கு பிரமாணத்தைக் குறித்த அறிவு இருக்கிறது, நான் அதைத்தான் படித்திருக்கிறேன், ஆனால் ஒருநாள் என்னுடைய கண் திறக்கப்பட்டது. நாம் எதைச் செய்ய வேண்டும், எதைச் செய்யக்கூடாது என்பதைக் குறித்து பத்து கற்பனைகள் சொல்லுகிறது என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். ஆகவே எதையெல்லாம் செய்ய வேண்டும் என்று அது சொல்லியிருக்கிறதோ அதையெல்லாம் செய்கிறேன், எதையெல்லாம் செய்யக்கூடாது என்று சொல்லியிருக்கிறதோ அதையெல்லாம் நான் செய்யவில்லை. நியாயப்பிரமாணத்தின்படி பார்த்தால் நான் அப்பழுக்கற்றவன் என்று அவன் தன்னைக் குறித்து கணக்கு போட்டு வைத்திருக்கிறான். ஆனால் ஒருநாள் தேவன் என் கண்களைத் திறந்தார் என்கிறான். 7-ஆம் வசனத்தில் சொல்லுகிறான், “இச்சியாதிருப்பாயாக என்று நியாயப்பிரமாணம் சொல்லாதிருந்தால், இச்சை பாவம் என்று நான் அறியாமலிருப்பேனே” என்கிறான். இச்சியாதிருப்பாயாக என்பதுதான் பத்தாவது கற்பனை. ஒன்பது கற்பனைகளும் எதைச் செய்ய வேண்டும், எதைச் செய்யக்கூடாது என்பதைக் குறித்தது. ஆனால் பத்தாவது கற்பனை உள்ளத்தில் என்ன இருக்கிறது என்பதைப் பற்றியது. இவனுக்கு பத்தாவது கற்பனை விளங்கவில்லை. இவன் தான் எல்லாவற்றையும் செய்தேனா, செய்யவில்லையா என்கிற ரீதியில் தான் பார்க்கிறான். ஆகவேதான் நான் 100 மதிப்பெண்கள் வாங்கிவிட்டேன் என்று சொல்லுகிறான். கர்த்தர் இவனுடைய கண்களை திறக்கிறார். இச்சியாதிருப்பாயாக என்கிற பத்தாவது கற்பனை திடீரென்று இவனுக்கு கண்கள் திறக்கப்பட்டு விளங்குகிறது. இச்சை பாவம் என்பது அவனுக்கு விளங்குகிறது. அவன் அதுவரைக்கும் உள்ளத்தில் இருந்தால் அது பாவமில்லை, நான் வெளியே அதைச் செய்தால் தான் பாவம் என்று எண்ணிக்கொண்டிருந்தான். அவன் சொல்லுகிறான், தேவன் என் கண்களைத் திறந்துவிட்டார். நான் அதைச் செய்யவில்லை என்றாலும் அது உள்ளே எனக்குள் இருந்தது என்றால் உனக்குள் பாவம் இருக்கிறது என்பது அதனுடைய அர்த்தம் என்கிறார். தான் அப்பழுக்கற்றவன் என்று எண்ணிக்கொண்டிருந்தவனுக்கு தான் பாவி என்கிற உணர்வு உண்டாகிவிட்டது. ஐயோ, நான் பாவி என்று அவன் கதறுகிறார். இவன் moral man, எந்த தவறும் செய்யவில்லை, ஆனால் உள்ளத்தில் பாவம் குடிகொண்டிருக்கிறதே, அது ஒவ்வொரு நாளும் இழுக்கிறதே, தொந்தரவு செய்கிறதே, இதிலிருந்து தப்புவதே பெரிய பிரச்சனையாக இருக்கிறதே, நான் அதினால் கவர்ந்திழுக்கப்படுகிறேனே, அது என்னை ஒவ்வொரு நாளும் வீழ்த்துகிறதே, என்னை ஆளுகை செய்கிறதே என்கிற முடிவுக்கு வந்து 24-ஆம் வசனத்தில், “நிர்ப்பந்தமான மனுஷன் நான்! இந்த மரணசரீரத்தினின்று யார் என்னை விடுதலையாக்குவார்?” என்று கதறுகிறார். 25-ஆம் வசனத்தில் அதற்கு பதிலைக் கண்டுபிடித்துவிட்டேன் என்று சொல்லி, “நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்துமூலமாய் தேவனை ஸ்தோத்திரிக்கிறேன்” என்கிறார். தேவன் இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலமாய் என்னை விடுதலையாக்குகிறார் என்கிறார். இதுதான் இரட்சிப்பு என்று அவர் போதிக்கிறார். முன்பு நான் யோக்கியன் என்று எண்ணினேன், இப்போது நான் பாவி என்பதை கண்டுபிடித்தேன். அதற்குப்பின் நான் என்னை விடுதலையாக்கிக்கொள்ள முடியாது என்பதை கண்டுபிடித்தேன். நிர்ப்பந்தமான மனுஷன் நான், என்னை இதிலிருந்து யார் விடுதலையாக்குவார்? எவரும் விடுதலையாக்க முடியாது. முன்னால் கடல், பின்னால் பார்வோன் போன்ற சூழ்நிலை இது. என்னுடைய முயற்சி எதுவும் பலிக்காது. என்னுடைய புண்ணியங்கள் போதாது, நான் செய்கிற நற்கிரியைகள் என்னை இரட்சிக்காது என்கிறான். நிர்ப்பந்தமான மனுஷன் நான் என்றால் அதுதான் அர்த்தம். என்னால் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை. பாவம், பிசாசு என்கிற இந்த வல்லமையிலிருந்து விடுதலையாவதற்கு எனக்கு சக்தி இல்லை, எனக்குள் இருக்கிற சக்தி போதாது, நான் பெலனற்றவன். நிர்ப்பந்தமான மனுஷன் என்றால் அதுதான் அர்த்தம். எல்லா மனுஷரும் இந்த நிலைக்கு வர வேண்டும். இதை கண்டுபிடித்தால் இயேசு தான் காப்பாற்றுவார் என்பதை கண்டுபிடித்து விடலாம், இயேசு யார் என்பது விளங்கிவிடும். இதெல்லாம் உள்ளே நடந்துகொண்டிருக்கும்போது தான் இயேசு ஒருநாள் அவனை தமஸ்குவுக்குப் போகிற வழியில் சந்திக்கிறார். தமஸ்குவில் இருக்கிற சபையை துன்புறுத்துவதற்கு அதிகாரரம் வாங்கிக்கொண்டு புறப்படுகிறான். ஆனால் அவனுடைய உள்ளத்தில் இந்த வேலை நடக்கிறது. அவன் போகிற வழியில் இயேசுவை சந்திக்கிறான். இயேசு அவனோடு பேசுகிறார். அன்றைக்கு இவன் சபையை துன்புறுத்தி எருசலேமே நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. கிறிஸ்தவர்கள் இவனுடைய பெயரைக் கேட்டாலே நடுங்கினார்கள். அப்பேர்ப்பட்ட ஒரு மனுஷனாய் இருந்த இவனே கிறிஸ்தவனாகி விட்டான். எந்த சபைகளை இழுத்து மூடினானோ, ஊழியர்களை கொன்றானோ, அவனே ஊழியர்களை உருவாக்குகிறான், சபைகளை உருவாக்குகிறான், உலகம் முழுக்க சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிக்கிறான். இது சரித்திரம். மதவாதியாயிருந்த இவன், நிர்ப்பந்தமான மனுஷன், என்னை என்னால் காப்பாற்றிக்கொள்ள முடியாது என்கிறான். இயேசு தான் அதிலிருந்து காப்பாற்றுகிறார் என்பதை கண்டுபிடித்துவிட்டான். ரோமர் 8:1-ஐ கவனியுங்கள்.

ஆனபடியால், கிறிஸ்து இயேசுவுக்குட்பட்டவர்களாயிருந்து, மாம்சத்தின்படி நடவாமல் ஆவியின்படியே நடக்கிறவர்களுக்கு ஆக்கினைத்தீர்ப்பில்லை(ரோமர் 8:1).

கிறிஸ்து இயேசுவுக்குட்பட்டவர்களுக்கு இனி ஆக்கினைத்தீர்ப்பில்லை என்கிறான். இதைக் கேட்டவுடன் சிலர், பவுலே, நீர் அநேக கிறிஸ்தவர்களை அடித்தவராயிற்றே, அநேக சபைகளை உடைத்தவராயிற்றே, இயேசுவை இழிவாகப் பேசி நிந்தித்தவராயிற்றே, இன்றைக்கு கிறிஸ்து இயேசுவுக்குட்பட்டவர்களுக்கு ஆக்கினைத்தீர்ப்பில்லை என்று சொல்லுகிறாயே, பழைய கணக்கு என்ன ஆனது என்று கேட்பார்கள். அதற்கு அவர், “ஒருவன் கிறிஸ்துவுக்குள்ளிருந்தால் அவன் புதுச்சிருஷ்டியாயிருக்கிறான்; பழையவைகள் ஒழிந்துபோயின, எல்லாம் புதிதாயின” என்று சொல்லுவார். அதாவது, என்னுடைய சிலேட் clean ஆகிவிட்டது, கர்த்தர் என் பழைய கணக்கை தீர்த்துவிட்டார், என்னுடைய பாவங்கள் எல்லாம் கழுவப்பட்டு விட்டது, முற்றிலுமாய் மன்னிக்கப்பட்டு விட்டது. நான் புது மனுஷன், நான் பழையதை உள்ளே கொண்டுவரவேமாட்டேன். எனக்கு ஆக்கினைத்தீர்ப்பு கிடையாது, ஆசீர்வாதம் மட்டுமே என்று சொல்லுவார். இது கர்த்தருடைய பெரிதான கிருபை. அப்ப#3019;ஸ்தலர் நடபடிகள் 23:1-ஐ பாருங்கள்.

பவுல் ஆலோசனை சங்கத்தாரை உற்றுப்பார்த்து: சகோதரரே இந்நாள் வரைக்கும் எல்லா விஷயங்களிலும் நான் நல்மனச்சாட்சியோடே தேவனுக்குமுன்பாக நடந்துவந்தேன் என்று சொன்னான்.

பவுல், இன்று வரை என்னுடைய மனச்சாட்சி சுத்தமாக இருக்கிறது என்கிறான். ஒருவேளை நீங்கள், “எப்படி சுத்தமாக இருக்கும்? ஸ்தேவானை கொன்றது ஞாபகமில்லையா? என்று கேட்கலாம். அது கணக்கில் இல்லை, அது பழையதோடு போய்விட்டது, இவையெல்லாம் கர்த்தர் எனக்கு மன்னித்த குற்றங்கள், அவர் அதை தீர்த்துவிட்டார், எந்த மனுஷனும் erase பண்ண முடியாத பாவங்களை அவர் erase பண்ணி முடித்துவிட்டார் என்கிறார். இதனுடைய வல்லமையும், மேன்மையும் இதுதான். முன்பு பாவத்திற்கும், பிசாசுக்கும் அடிமையாய் இருந்தோம். இப்போது கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் அதிலிருந்து முற்றிலும் விடுதலை பெற்றவர்களாய் இருக்கிறோம். பார்வோன் துரத்தினது போல பாவமும் பிசாசும் நம்மை துரத்திக்கொண்டு வந்தது. ஆனால் இப்போது இந்த பக்கம் வந்து திரும்பி பார்த்தால் பார்வோனும், ரதங்களும், குதிரைகளும், வீரர்களும் எவரும் இல்லை. எல்லாரும் சமுத்திரத்திலே மாண்டு போனார்கள். அச்சுறுத்தின பிசாசு ஒன்றுமில்லாமல் போனான். இதுதான் இரட்சிப்பு. நாம் பாவம், பிசாசு ஆகிய வல்லமைகளிலிருந்து முற்றிலுமாய் விடுதலையாக்கப்பட்டிருக்கிறோம். இது முழுக்க முழுக்க கிருபை. இதில் நாம் செய்வதற்கு என்று எதுவுமில்லை. நாம் சமுத்திரத்தை நீந்தி கடக்க முடியுமா? அல்லது கப்பல் கட்டிக்கொண்டிருக்க முடியுமா? அப்படியென்றால் இதை எப்படி கடப்பது? என்னால் எதுவும் முடியாது, அதனால் தான் நான் எதுவும் செய்யவில்லை. முழுவதுமாய் கர்த்தருடைய கரத்தில் விட்டுவிட்டேன். நான் நின்றுகொண்டு, அவர் பாவத்தையும், பிசாசையும் என்னுடைய வாழ்க்கையிலிருந்து துண்டித்துப்போட்டார், அதினுடைய பிடியிலிருந்து என்னை விடுதலையாக்கியிருக்கிறார் என்று அவர் செய்கிற இரட்சிப்பைப் பார்த்தேன். இதை சித்தரிப்பதற்காக இந்த வேதவசனம் சிவந்த சமுத்திரத்தைக் கடந்த சம்பவத்தைப் பயன்படுத்துகிறது.

அடுத்தது விசுவாசம். வாழ்க்கையில் சந்திக்க பெரிய பிரச்சனைகளை எப்படி விசுவாசத்தால் மேற்கொள்ளுவது என்பதையும் இது போதிக்கிறது. நாம் எல்லாரும் வாழ்க்கையில் ஏதாவது ஒரு காலக்கட்டத்தில் தீர்க்க முடியாத, மீள முடியாத பிரச்சனைகளை சந்திக்கிறோம். அப்படிப்பட்ட பிரச்சனைகளை சந்திக்கும்போது எப்படி விசுவாசத்தைப் பயன்படுத்துவது என்பதை இந்த சம்பவம் போதிக்கிறது.

அப்பொழுது மோசே ஜனங்களை நோக்கி: பயப்படாதிருங்கள்; நீங்கள் நின்றுகொண்டு இன்றைக்குக் கர்த்தர் உங்களுக்குச் செய்யும் இரட்சிப்பைப் பாருங்கள்; இன்றைக்கு நீங்கள் காண்கிற எகிப்தியரை இனி என்றைக்கும் காணமாட்டீர்கள். கர்த்தர் உங்களுக்காக யுத்தம் பண்ணுவார்; நீங்கள் சும்மாயிருப்பீர்கள் என்றான். அப்பொழுது கர்த்தர் மோசேயை நோக்கி: நீ என்னிடத்தில் முறையிடுகிறது என்ன? புறப்பட்டுப் போங்கள் என்று இஸ்ரவேல் புத்திரருக்குச் சொல்லு(யாத்திராகமம் 14:13-15).

இந்த வசனங்களில் மூன்று காரியங்கள் சொல்லப்படுகிறது. முன்பாக சமுத்திரம், பின்னால் பார்வோன் என்று எங்கும் போக முடியாது, மாட்டிக்கொண்டோம், இதிலிருந்து எப்படி மீளுவது என்று எண்ணுகிற மக்களுக்கு கர்த்தர் மூன்று காரியங்களைச் சொல்லுகிறார். ஒன்று, “பயப்படாமல் நின்றுகொண்டிருங்கள்”. இரண்டாவது, “இன்றைக்கு கர்த்தர் உங்களுக்குச் செய்யும் இரட்சிப்பைப் பாருங்கள்”. மூன்றாவது, “புறப்பட்டுப்போங்கள், முன்னோக்கிச் செல்லுங்கள்”. இந்த மூன்று காரியங்களையும் ஒவ்வொன்றாக விளக்குகிறேன். முதலில் நின்றுகொண்டு என்றால் நாம் ஒன்றுமே செய்யக்கூடாது என்று அர்த்தமல்ல. இதுவரைக்கும் நான் எனக்காக ஏதோ செய்ய முடியும், என்னுடைய பெலத்தால் ஏதோ செய்ய முடியும் என்று எண்ணினோம். என்னுடைய அறிவு, சாதுரியம் என்னைக் காப்பாற்றும் என்று எண்ணி நம்முடைய பிரச்சனைகளிலிருந்து மீளுவதற்கு நாம் எதை எதையோ செய்துகொண்டிருந்தோம். ஆனால் கர்த்தர் சொல்லுகிறார், நீ ஒன்றுமே செய்ய முடியாது. நீ ஏன் உன்னுடைய பெலத்தை வீணாக செலவழித்துக் கொண்டிருக்கிறாய்? ஏன் அங்கும் இங்கும் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறாய்? முதலில் உன் பேரில் இருக்கிற நம்பிக்கையை இறக்கி வை, கர்த்தர் மீது உன் பாரத்தைப் போடு. “நின்றுகொண்டிருங்கள்” என்றால் ஒன்றுமே செய்யாமல் நிற்பது அல்ல. ஜெபி, கர்த்தரிடத்தில் போ, அவரிடம் அந்த பிரச்சனையை சொல்லு, அவரை முழுவதுமாய் பற்றிக்கொள், அவர் பெரிய காரியங்களைச் செய்வார் என்பதை எண்ணிப்பார்த்து, அவர் எவ்வளவு வல்லவர், நல்லவர் என்பதை தியானித்துப்பார், அதுதான் நின்றுகொண்டிருங்கள் என்பதின் அர்த்தம்.

இரண்டாவது, “இன்றைக்கு கர்த்தர் உங்களுக்கு செய்யும் இரட்சிப்பைப் பாருங்கள்”. அதாவது, நின்றுகொண்டு என்ன செய்யப்போகிறார் என்பதை அவர் செய்யும்போது பாருங்கள் என்று அல்ல. செய்யும் இரட்சிப்பைப் பாருங்கள் என்றால் அங்கு நடப்பதற்கு முன்பாக அது நடக்கிறதாக காணுங்கள். உங்கள் விசுவாசக் கண்கள் அதைக் காணட்டும். சரீர கண்கள் அதை நிஜமாக காணுவதற்கு முன் உங்களுடைய மனக்கண்கள் பிரகாசமடைந்து அதைக் காணட்டும். இது விசுவாசத்தின் ஒரு கோட்பாடு. கர்த்தர் ஒரு வாக்கைப் பண்ணுகிறார். அதை உண்மையாக விசுவாசிக்கிறோம் என்றால் அந்த வாக்குத்தத்தத்தின் நிறைவேறுதலை நாம் கண்டதாக, நாம் அதை அனுபவித்ததாக காண வேண்டும். நம்முடைய சுகத்தையும், கடனிலிருந்து பெறும் விடுதலையையும், குடும்ப பிரச்சனை தீர்ந்து சமாதானமாய் வாழுவதையும், தரித்திர நிலையிலிருந்து ஆசீர்வாதமான குடும்பமாய் மாறுவதையும் காண வேண்டும். பற்றாக்குறை, இல்லை, தொட்டுக்கொள், வழித்துக்கொள் என்கிற வாழ்க்கை போய் நிறைவு, போதுமானவருக்கும் அதிகமான தேவன் என்பதை அனுபவிக்கிற வாழ்க்கையை விசுவாசத்தில் காண வேண்டும். விசுவாசத்தில் கண்டால் தான் உண்மையிலேயே காண முடியும். இது வேதவசனத்தின் விசுவாச கோட்பாடு. யோசுவா புத்தகத்தில் அப்படியே சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. எரிகோ சுவருக்கு முன் வரும்போது கர்த்தர் யேசுவாவிடம் இதைச் சொல்லுகிறார். எரிகோ பட்டணத்தைப் போய் பிடிக்கச் சொல்லுகிறார். எரிகோ பட்டணத்தை பார்த்தாலே பயமாக இருக்கிறது. பெரிய சுவர், அவர்கள் பெரிய ரதங்களையும், குதிரைகளையும் வைத்திருக்கிறார்கள்.

எரிகோ இஸ்ரவேல் புத்திரருக்கு முன்பாக அடைக்கப்பட்டிருந்தது; ஒருவரும் வெளியே போகவுமில்லை, ஒருவரும் உள்ளே வரவுமில்லை. கர்த்தர் யோசுவாவை நோக்கி: இதோ, எரிகோவையும் அதின் ராஜாவையும் யுத்தவீரரையும் உன் கையில் ஒப்புக்கொடுத்தேன்(யோசுவா 6:1, 2).

‘இதோ’ என்கிற வார்த்தை ஆங்கிலத்தில் ‘see’ என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. அதாவது, ‘பார்’ என்று அர்த்தம். எதைப் பார்ப்பது? இன்னும் உள்ளே போகவில்லை, சுவர் விழவில்லை, பட்டணத்துக்குள் நுழையவில்லையே, பாலும் தேனும் ஓடுகிற தேசத்தை பார்க்கவில்லையே, அவர்கள் கதவை பூட்டி வைத்திருக்கிறார்கள். பெரிய சுவர் நிற்கிறது. கர்த்தர் சொல்லுகிறார், “எரிகோவையும் அதின் ராஜாவையும் யுத்தவீரரையும் உன் கையில் ஒப்புக்கொடுத்தேன் என்பதைப் பார்”. சுகத்தைப் பாருங்கள், விடுதலையைப் பாருங்கள், ஆசீர்வாதங்களைப் பாருங்கள், வளர்ச்சியைப் பாருங்கள், பெருக்கத்தைப் பாருங்கள், ஜெயத்தைப் பாருங்கள். விசுவாச போதனை பார்க்க கற்றுத் தருகிற போதனை. சரீரக் கண்களால் பார்ப்பது என்பது எல்லாராலும் முடியும். மனக்கண்களால் பார்க்க வேண்டும். கர்த்தர் கொடுத்த வாக்குத்தத்தம் நிறைவேறுவதைக் காண வேண்டும். நம்முடைய உள்ளம் அதை தியானிக்க வேண்டும். முழு நிச்சயமாய் கர்த்தருடைய வாக்குத்தத்தங்களை நாம் நம்ப வேண்டும். அதன் மூலமாக அதன் நிறைவேறுதலையே நாம் பார்க்க வேண்டும். ஆபிரகாமுக்கு நூறு வயதாயும், அவனுடைய மனைவிக்கு தொண்ணூறு வயதாயும் இருக்கும்போது கர்த்தர் அவனிடம், “நான் உனக்கு பிள்ளையைத் தருவேன்” என்று வாக்குப்பண்ணுகிறார். அவன் எப்படி பிள்ளையைப் பெற்றான் என்று வேதவசனம் சொல்லுகிறது? ரோமர் 4:20, 21 ஆகிய வசனங்களைப் பார்த்தீர்கள் என்றால் அவன் எப்படி விசுவாசத்தில் வல்லவனானான் என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

தேவனுடைய வாக்குத்தத்தத்தைக் குறித்து அவன் அவிசுவாசமாய் சந்தேகப்படாமல், தேவன் வாக்குத்தத்தம்பண்ணினதை நிறைவேற்ற வல்லவராயிருக்கிறாரென்று முழு நிச்சயமாய் நம்பி, தேவனை மகிமைப்படுத்தி, விசுவாசத்தில் வல்லவனானான்(ரோமர் 4:20, 21).

விசுவாசம் அவனுக்குள் எப்படி வளர்ந்தது? அது அவனுக்குள் எப்படி strong ஆனது? அவனுக்கு 100 வயதாகி விட்டது, அவனுடைய மனைவிக்கு 90 வயதாகி விட்டது. அவன் எப்படி விசுவாசத்தில் வல்லவனானான்? அவன் எப்படி பிள்ளை பெறக்கூடிய நிலைக்கு மாறினான்? அவன் எப்படி இப்பேர்ப்பட்ட அற்புதத்தை தன் வாழ்க்கையில் பார்க்க முடிந்தது? அவன் ஒரு காரியத்தை தியானிக்க ஆரம்பித்தான். அது என்னவென்றால், வாக்குத்தத்தம்பண்ணினவர் அதை நிறைவேற்ற வல்லவர் என்பதை தியானிக்கிறான். கர்த்தர் வல்வவர் என்பதை தியானியுங்கள். கர்த்தர் வல்லவர், அவரால் கூடாத காரிய ஒன்றுமில்லை, அவர் சொன்னதை எல்லாம் நிறைவேற்ற வல்லவர். அவர் வாயிலிருந்து வார்த்தை வந்தது என்றால் அவர் அதை நிறைவேற்ற வல்லவராயிருக்கிறார். அவர் சொல்லி நிறைவேற்றாதது எதுவுமில்லை. இதை தியானித்துக்கொண்டே வந்தீர்கள் என்றால் எப்பேர்ப்பட்ட சிவந்த சமுத்திரத்தையும் உலர்ந்த தரையை கடப்பது போல கடப்பீர்கள். எப்பேர்ப்பட்ட வாழ்க்கைப் பிரச்சனைகளையும், பயமுறுத்துகிற எதிரிகளையும் சந்தித்து மேற்கொள்ளுவீர்கள். வாழ்க்கையில் எப்பேர்ப்பட்ட பிரச்சனைக்கும் பதிலைக் காண்பீர்கள். எப்பேர்ப்பட்ட அபார தேவைகளும் சந்திக்கப்படும். ஏனென்றால் கர்த்தர் வல்லவர் என்பதை தியானிப்பது விசுவாசத்தைப் பெருக்குகிறது. கர்த்தர் வல்லவர் என்பதை ஆபிரகாம் தியானித்தான். சாராள் எதை தியானித்தாள் என்று பார்ப்போம்.

விசுவாசத்தினாலே சாராளும் வாக்குத்தத்தம்பண்ணினவர் உண்மையுள்ளவரென்றெண்ணி(எபிரெயர் 11:11).

இவள், சொன்னவர் நிச்சயம் செய்வார், ஏனென்றால் அவர் உண்மையுள்ளவர் என்பதை தியானிக்கிறாள். இரண்டு பேரும் ஆளுக்கு ஒரு காரியத்தை தியானிக்கிறார்கள். அவனும் விசுவாசிக்கிறான், இவளும் விசுவாசிக்கிறாள். கர்த்தர் வாக்குப்பண்ணினபோது இது நடக்குமா? என்று இவள்தான் நகைத்தாள். ஆனால் இப்போது வேறு விதமாக எண்ணுகிறாள். கர்த்தர் உண்மையுள்ளவர், அவர் சொன்னால் நிச்சயமாக அதைச் செய்ய நல்லவர் என்பதை விசுவாசிக்கிறாள். கர்த்தர் வல்லவர், உண்மையுள்ளவர் என்கிற இந்த இரண்டு காரியங்களையும் தியானித்துப் பாருங்கள், பிறகு உங்களுடைய விசுவாசம் எவ்வளவு பெரிதாக வளருகிறது என்று பாருங்கள். அதன்பின் எப்பேர்ப்பட்ட வாழ்க்கைப் பிரச்சனையையும் நீங்கள் மேற்கொள்வீர்கள். ஆக பிரச்சனையின் மத்தியில் நின்றுகொல்லுங்கள், பயப்படாதீர்கள், கர்த்தர் உங்களுக்கு செய்யும் இரட்சிப்பை பார்க்க ஆரம்பியுங்கள். நாளைக்கு நடக்கப்போகிற சுகத்தை இன்றைக்கு எப்படி பார்க்க முடியும்? நாளைக்கு கிடைக்கப்போகிற கானான் தேசத்தை இன்றைக்கே சுதந்தரித்துவிட்டதாக எப்படி பார்க்க முடியும்? அந்த பட்டணமும், அந்த ராஜாவும், அதின் யுத்த வீரரும் என்னுடைய கையில் இருக்கிறார்கள் என்பதை இன்றைக்கு எப்படி பார்ப்பது? அவர் வல்லவர், நல்லவர் என்பதை தியானித்தால் இந்த படம் நம்முடைய மனதில் வந்துவிடும், அவர் சொன்னதெல்லாம் நம்முடைய வாழ்க்கையில் நிறைவேறுவதை நம் கண்ணால் காண முடியும்.

“உனக்கெதிராய் எழும்பும் எந்த ஆயுதமும் வாய்க்காமல் போகும்” என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார். அப்படிச் சொல்லிவிட்டு, அது ஏன் வாய்க்காமல் போகும் என்பதையும் சொல்லுகிறார். ஏனென்றால் அந்த ஆயுதங்களை செய்தவனை நான் உண்டாக்கினேன். ஆகவே ஆயுதத்தைப் பற்றி பயப்படாதே என்கிறார். உங்களுக்கு முன்பாக இருக்கிற பிரச்சனைகளைப் பார்த்து பயந்து கலங்கிக்கொண்டிருக்கிறீர்களா? அந்த சமுத்திரத்தை உண்டாக்கினவர் நம்முடைய தேவன். அவர் தான் அதை அங்கு வைத்தார். அந்த தண்ணீர் மொத்தமாக மூடிக்கொண்டிருந்தது. அதை ஓரமாக ஒதுங்கு என்றார், அப்படித்தான் சமுத்திரம் வந்தது. இப்போது திரும்பவும் ஒதுங்கு என்றால் அது ஒதுங்கிவிடும். அவர் சமுத்திரத்தை உண்டாக்கினவர். சமுத்திரம் போன்ற பிரச்சனைகளை ஒன்றுமில்லாமல் ஆக்குகிறவர். வனாந்திரத்தின் வழியாக வழியை உண்டாக்குகிறவர். சமுத்திரத்தின் கடல் தண்ணீரை அகற்றி அதன் வழியாக பாதையை உண்டாக்குகிறவர். அவர் எனக்குச் செய்வார், உங்களுக்கும் செய்வார். இப்போது பெரிய பிரச்சனை எப்படி இருக்கிறது? அது ஒன்றுமில்லாததைப்போல தெரிகிறது அல்லவா! நாம் எதை தியானிக்கிறோம் என்பதைப் பொறுத்து தான் இருக்கிறது. ஆகவேதான் நான் பிரச்சனையை தியானிப்பதில்லை. தேவன் நல்லவர், வல்லவர் என்பதை தியானிக்கிறேன். “எந்த புத்தியுள்ள மனுஷனும் இப்படிச் செய்யக்கூடாது, தண்ணீரின் நடுவே யாராவது நடப்பார்களா? தண்ணீர் சுவர் போன்று நிற்கிறது, திடீரென்று மூடிக்கொண்டால் என்ன ஆவது?” என்று தான் மனுஷன் சொல்லுவான். ஆனால் உள்ளே விசுவாசம் வந்துவிட்டால் அது மனுஷனை வேறு நிலைக்கு உயர்த்துகிறது. எந்த புத்தியுள்ள மனுஷனும் செய்ய தயங்குவதை இந்த மனுஷன் செய்வான். அசாதாரண மனுஷனாக மாறுவான். இஸ்ரவேலர்கள் உலர்ந்த தரையை கடந்துபோனது போல கடந்துபோனார்கள். அவர்கள் மைல் கணக்கில், மணி நேரங்கள் நடக்க வேண்டும். ஜனங்கள் நடக்கிறார்கள். ஏனென்றால் மோசேக்குள் இருந்த விசுவாசம் இவர்களுக்குள்ளும் வந்துவிட்டது. “பயப்படாதீர்கள், நின்றுகொண்டு கர்த்தர் உங்களுக்குச் செய்யும் இரட்சிப்பைப் பாருங்கள். இன்று காணும் எகிப்தியரை இனி பார்க்கமாட்டீர்கள். கர்த்தர் உங்களுக்காக யுத்தம்பண்ணுவார். நீங்கள் சும்மாயிருப்பீர்கள், புறப்பட்டுப்போங்கள்” என்று கர்த்தர் சொல்லிவிட்டார். முன்னேறிச் செல்லுங்கள், பயப்படாதீர்கள், நின்றுகொண்டிருங்கள், உங்களுடைய முயற்சி வேண்டாம், கர்த்தரை சார்ந்துகொள்ளுங்கள், நன்றாக ஜெபியுங்கள், கர்த்தரிடத்தில் உங்கள் பாரங்களை வையுங்கள், அவர் மீது நம்பிக்கையை வையுங்கள். அவர் செய்வார் என்பதை உள்ளத்தில் வையுங்கள். அவர் வல்லவர், உண்மையுள்ளவர் என்பதை தியானியுங்கள். அதை தியானிக்கும்போது, சமுத்திரத்தைக் கடந்து அந்த பக்கம் போய் நிற்பதை பார்க்க ஆரம்பித்து விடுவீர்கள். நீங்கள் போய் நிற்பதற்கு முன்பாக உங்கள் கண்கள் அதைக் காணும். உங்களுடைய மனக்கண்கள் அதைப் பார்க்க ஆரம்பித்துவிடும். மனக்கண்கள் பார்த்துவிட்டால் பிறகு சரீரப்பிரகாரமான கண்கள் நாளைக்கு அதைக் காணும். ஆவிக்குரிய வாழ்க்கை என்கிற வாழ்க்கைப் பயணம் விசுவாசப் பயணம். இஸ்ரவேலர்கள் மணிக் கணக்கில் பல மைல்கள் நடந்து கடந்தார்கள். நாம் நம் வாழ்க்கை முழுவதும் சிவந்த சமுத்திரத்தை கடப்பது போலத்தான் கடக்க வேண்டும். பல மலைகளையும், பள்ளத்தாக்குகளையும் கடக்க வேண்டும். “அழுகையின் பள்ளத்தாக்குகளை நீரூற்றாய் மாற்றுவோம்” என்று வேதம் சொல்லுகிறது. நாம் விசுவாசத்தினாலே அப்பேர்ப்பட்ட ஜனங்கள். வாழ்க்கையின் எல்லா பிரச்சனைகளையும், சவால்களையும், பயமுறுத்துகிற சூழ்நிலைகளையும் தாண்டி வெற்றிகரமாய் அந்த பக்கம் போய் சேருவேன் என்கிற நம்பிக்கை உள்ளத்தில் உண்டாகிறதா? அதை கடந்துபோவதைப் பாருங்கள். கண்கள் அதைக் காணட்டும். கர்த்தருடைய வாக்குத்தத்தங்கள் நிறைவேறுவதைக் கவனியுங்கள். அது உங்களுடைய விசுவாசக் கண்களுக்கு தென்படட்டும். விசுவாசக் கண்கள் அதைப் பார்க்கும் என்றால் உங்களுடைய கண்கள் அதைப் பார்க்கும்.

Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency