0 item - ₹0.00

விசுவாச வாழ்க்கை (பாகம் 11) - அன்பினாலே கிரியை செய்யும் விசுவாசம்

Sunday Tamil Service - 23 SEP 18

Transcript

"விசுவாசத்தினாலே நாம் உலகங்கள் தேவனுடைய வார்த்தையினால் உண்டாக்கப்பட்டதென்றும், இவ்விதமாய், காணப்படுகிறவைகள் தோன்றப்படுகிறவைகளால் உண்டாகவில்லையென்றும் அறிந்திருக்கிறோம்" (எபிரெயர் 11:3).

விசுவாச வாழ்க்கையைக்குறித்துஎபிரெயர் 11-ஆம் அதிகாரத்திலிருந்து போதித்து வருகிறோம். இந்த அதிகாரம் விசுவாசத்தைப் பற்றிய ஒரு விசேஷமான அதிகாரம். 1 கொரிந்தியர் 13-ஆம் அதிகாரம் அன்பைப் பற்றிய அதிகாரம் என்று எப்படி எல்லாருக்கும் தெரிகிறதோ அதுபோல எபிரெயர் 11-ஆம் அதிகாரம் விசுவாசத்தைப் பற்றிய அதிகாரம். இந்த நிருபத்தின் ஆசிரியர் பழைய ஏற்பாடு மற்றும் புதிய ஏற்பாட்டிலிருந்து எடுத்து, அங்குவிசுவாசத்தைக் குறித்து சொல்லப்பட்ட காரியங்களின் அடிப்படையிலேசில காரியங்களை இங்கே சொல்லுகிறார். இதை வாசிக்கும்போது முதல் நூற்றாண்டிலே எப்படிப்பட்ட போதனைகள் நடந்திருக்கும், அங்கே என்ன போதித்திருப்பார்கள் என்பது நமக்கு விளங்குகிறது. அதே நேரத்தில் 3-ஆம் வசனம் போன்ற வசனங்களை வாசிக்கும்போது அவை அந்தப் போதனைகளின் சுருக்கம்தான். இதிலிருந்து அன்றைக்கு என்ன போதித்திருப்பார்கள் என்று நாம் அதற்குச் செல்ல வேண்டும். இது அன்றைக்கு அவர்களுக்கு போதித்த போதனையினுடைய சுருக்கம். நாம் எழுதும்போது மிகவும் சுருக்கமாகஎழுதுவோம், பேசுகிற அளவுக்கு அவ்வளவு விவரமாகஎழுதமாட்டோம். 3-ஆம் வசனம் மிகவும் முக்கியமான வசனம். அதில் சில வாரங்கள் செலவழிக்கிறோம். ஏனென்றால் இந்த வசனத்தை சரியாக சொன்ன பிறகுதான் மற்றதெல்லாம் சரியாக விளங்கும். அநேக உதாரணங்களை பார்க்கப்போகிறோம். அதில் எல்லாம் இங்கு சொல்லப்பட்டிருக்கிற காரியங்கள் அப்படியே உதாரணங்கள் மூலம் எடுத்துக்காட்டப்படும். 1-ஆம் வசனத்தில் விசுவாசம் என்றால் என்ன என்ற விளக்கத்தை ஆசிரியர் கொடுக்கிறார். நம்பப்படுகிறவைகளின் உறுதியும், காணப்படாதவைகளின் நிச்சயமும் தான் விசுவாசம் என்கிறார். அது எப்படி என்று உங்களுக்கு விளக்கிச் சொன்னேன். நம்பப்படுகிறது என்றால் என்ன என்பதையும், காணப்படாதவைகளோடு விசுவாசம் எப்படி சம்பந்தப்பட்டிருக்கிறது என்பதையும் சொன்னேன். அதன்பிறகு ஆசிரியர், அதினாலே நம்முடைய முன்னோர்கள் நற்சாட்சி பெற்றார்கள் என்கிறார். அவர் எந்த முன்னோர்களைச் சொல்லுகிறார்? இவர்கள் முதல் நூற்றாண்டிலேஎபிரெய மார்க்கத்திலிருந்து கிறிஸ்தவர்களாக ஆனவர்கள். ஆபிரகாம், ஈசாக்கு, யாக்கோபு, யோசேப்பு, மோசே போன்ற அவர்களுடைய முன்னோர்கள் எப்படி சிறந்து விளங்கினார்கள், வாழ்க்கையில் எப்படி பெரிய வெற்றியை அடைந்தார்கள், எப்படி பிரச்சனைகளை மேற்கொண்டார்கள் என்றால் விசுவாசத்தினால் தான் என்கிறார்.

இதைச் சொல்லிவிட்டு, 3-ஆம் வசனத்தில் packed-ஆக சில காரியங்களைச் சேர்க்கிறார். இதை unpack பண்ண வேண்டுமென்றால் இங்கு என்ன சொல்லப்படுகிறது என்றுபழைய ஏற்பாடு மற்றும் புதிய ஏற்பாட்டிலிருந்துஎல்லா காரியங்களையும் கவனிக்க வேண்டும். 3-ஆம் வசனத்தின் அர்த்தம் என்னவென்று முதலில் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அநேகர், இந்த வசனத்தின் கடைசியில் 'அறிந்திருக்கிறோம்' என்று இருப்பதால்,விசுவாசம் உலகங்கள் தேவனுடைய வார்த்தையால் உண்டாக்கப்பட்டது என்பதை அறிந்துகொள்ள நமக்கு உதவுகிறது என்று சொல்லுகிறார்கள்.இப்படிச் சொல்லுவது பெரிய காரியத்தை ஒன்றுமில்லாத காரியமாக ஆக்கினது போன்று இருக்கிறது. ஏனென்றால் 'விசுவாசத்தினாலே' என்று இந்த வசனத்தில் ஆரம்பிக்கிறது. இதற்குப் பிறகு 'விசுவாசத்தினாலே' என்று பல வசனங்களில் திரும்ப திரும்ப வருகிறது. இந்த அதிகாரத்தில் திரும்ப திரும்ப அதிகமாக வரக்கூடிய வார்த்தை அதுதான். ஒவ்வொரு முறையும் 'விசுவாசத்தினாலே' என்று வரும்போது அதைப் பின்தொடர்ந்து ஒரு பெரிய சாதனை நடப்பதைப் பார்க்கிறோம். இது ஒரு pattern. அப்படியென்றால் இந்த pattern முதல் முறை வரும்போதும்உண்மையாக இருக்க வேண்டும். உலகங்கள் தேவனுடைய வார்த்தையினால் உண்டாக்கப்பட்டது என்பதை அறிந்துகொள்வதற்குத்தான் விசுவாசம் நமக்கு உதவுகிறது என்று சொன்னால் அது ஒரு பெரிய காரியமாக தோன்றவில்லை. ஆகவே அநேகர், இதை இந்த விதத்தில் வியாக்கியானம்பண்ணக்கூடாது என்றும், இதை எப்படி வியாக்கியானம்பண்ண வேண்டும் என்றும் சொல்லுகிறார்கள். விசுவாசத்தினாலே உலகங்கள் தேவனுடைய வார்த்தையினால் உண்டாக்கப்பட்டது என்று அங்கு நிறுத்திக்கொண்டால் சரியாக விளங்கிவிடும். இன்றைக்கு நாம் காண்கிற உலகம் விசுவாசத்தினால் உண்டான உலகம். விசுவாசம் இப்படி ஒரு மாபெரும் காரியத்தைச் செய்தது. விசுவாசம் உலகத்தையே உண்டாக்கினது என்றால் அது நமக்கு வேண்டிய அத்தனையையும் உண்டாக்கக்கூடியது என்பதைத்தான் ஆசிரியர் சொல்ல வருகிறார். விசுவாசம் உலகத்தையே உண்டாக்கின ஒரு பெரிய ஆவிக்குரிய சக்தி என்கிறார். இப்படித்தான் இதை வியாக்கியானம்பண்ண வேண்டும் என்பதை உங்களுக்கு காண்பித்தேன்.


தேவன் விசுவாசத்தினால் தம்முடைய வார்த்தையைக் கொண்டு உலகத்தை உண்டாக்கினார். அப்படியென்றால் என்ன அர்த்தம்? அவர் தம்முடைய வார்த்தைக்குள்ளே விசுவாசத்தை வைத்து வார்த்தையை அனுப்புகிறார்,அதன் மூலமாக உலகம் உண்டாயிற்று என்பதுதான். ஆக தேவன் வார்த்தையைக் கொண்டு விசுவாசத்தின் மூலமாக உலகத்தை உண்டாக்கினார். கடந்த போதனையிலே விசுவாசம் எப்படி வருகிறது என்பதையும் காண்பித்தேன். விசுவாசம் கேள்வியினால் வருகிறது. கேள்வி என்றால் ஏதோ இரண்டு வசனங்களையோ, அதிகாரங்களையோ வாசித்தோம் என்று அப்படி அல்ல. அது ஒருவிதமான பிரசங்கத்திலிருந்து வருகிறது. அப்போஸ்தலனாகிய பவுல், "நாங்கள் பிரசங்கிக்கிற விசுவாச வார்த்தை"என்கிறார். அப்படிப்பட்ட பிரசங்கம்தான் விசுவாசத்தை உண்டாக்குகிற பிரசங்கம். அந்த பிரசங்கத்தில் என்ன இருக்கிறது? கர்த்தர் நல்லவர், அவர் என் பட்சத்தில் இருக்கிறார், அவர் எனக்காக எல்லாவற்றையும் செய்வார், அவர் செய்வேன் என்று வாக்குப்பண்ணிவிட்டு ஒருமுறை கூட செய்யாமல்இருந்ததே கிடையாது, அவர் உத்தமர், உண்மையுள்ளவர், அவரை நம்பினவர்கள் ஒருபோதும் வெட்கப்பட்டுப்போவதில்லை என்கிற இப்படிப்பட்ட காரியங்கள் தான் வசனத்தை பிரசங்கிப்பதிலிருந்து உண்டாகிறது. பிரசங்கம் ஏன் முக்கியம் என்றால், வேதத்தில் சொல்லியிருக்கிறதை நாம் எடுத்துச் சொல்லுகிறோம், அதுதான் பிரசங்கம்,அதன் மூலமாக விசுவாசம் உண்டாகிறது.நாம் "கர்த்தர் நல்லவர்" என்று பாடுகிறோம். அநேகருக்கு கர்த்தர் நல்லவர் என்று சொல்லுவது கஷ்டமாக இருக்கிறது. அவர்கள், வேதத்தில் இப்படிச் சொல்லியிருக்கிறதே,அப்படி நடந்ததே என்று சொல்லுவார்கள். வேதத்தை ஒட்டுமொத்தமாக எப்படி புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பது அவர்களுக்கு விளங்கவில்லை. இப்படி நடந்திருக்கிறதே, அப்படி நடந்திருக்கிறதே, இப்படி நடந்தால் அவர் எப்படி நல்லவராக இருப்பார் என்று அவர்கள் கேட்கிறார்கள். ஆனால் ஒட்டுமொத்தமாக அலசி ஆராய்ந்து பார்த்தால் (analyze) கர்த்தர் நல்லவர் என்பது திட்டவட்டமாக விளங்கும். ஆக அந்த விதத்திலே வசனத்தைப் பிரசங்கிக்கிற அந்த பிரசங்கம்தான் விசுவாசத்தை உண்டாக்கக்கூடிய பிரசங்கம்.

ஒரு மனுஷனுக்குள் விசுவாசம் உண்டாகி விட்டால் அவன் தேவனுடைய வார்த்தையையும், வாக்குத்தத்தங்களையும் நம்ப ஆரம்பிக்கிறான். அவர் சொன்னதை அப்படியே நிறைவேற்றுவார் என்பதை உறுதியாய் நம்ப ஆரம்பிக்கிறான். இப்படித்தான் விசுவாசம் வருகிறது. அப்படிப்பட்ட பிரசங்கங்களைக் கேட்க கேட்க, கர்த்தர் உத்தமர், உண்மையுள்ளவர் என்பது விளங்க விளங்க இந்த வார்த்தை என் வாழ்க்கையிலே அப்படியே நிறைவேறும் என்பது உண்டாகிறது. அப்படித்தான் விசுவாசம் வருகிறது. சிலர், "நானும் தான் சபைக்குச் செல்கிறேன். எனக்கு விசுவாசம் வரவில்லையே"என்கிறார்கள். விசுவாசம் ஏன் வரவில்லை என்றுதான் இப்போது சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன். விசுவாசம் எப்படிப்பட்ட பிரசங்கத்தால் வரும் என்பதை கவனிக்க வேண்டும். சிலர் நன்றாகத்தான் இருந்தார்கள், ஆனால் இப்போதுபிரசங்கத்தைக் கேட்டதினால் பயம் வந்திருக்கிறது. சபைக்குச் சென்றதால் அநேகருடைய உள்ளங்கள் கெட்டுப்போயிற்று.உள்ளத்தில் பயமும் திகிலும் சந்தேகமும் உண்டானதே ஒழிய, உறுதியும் நிச்சயமும் உண்டாகவில்லை. கர்த்தர் நல்லவர், அவர் என் பரலோக தகப்பன், அவர் சொன்னதைச் செய்கிறவர், அவருடைய வார்த்தை ஒன்றுகூட நிறைவேறாமல் போனது கிடையாது, நிறைவேற முடியாத வார்த்தை என்று ஒன்று கிடையவே கிடையாது,அவருடைய வாயிலிருந்து அப்படிப்பட்ட வார்த்தை வந்ததே கிடையாது என்று இப்படி போதிப்பதில்லை. இப்படி போதித்தால் தான் விசுவாசம் வரும். இப்படிப்பட்ட சத்தியங்களிலிருந்து எடுத்துக்கொண்டுவரப்பட்டு, விசுவாச வார்த்தை என்று சொல்லுகிற விதத்தில் பிரசங்கிக்கப்பட்டு அதன் மூலமாகத்தான் விசுவாசம் உண்டாகிறது. கடந்த போதனையிலே இரண்டு வசனங்களைப் பார்த்தோம். அதில் ஒன்று 2 நாளாகமம் 16:9. இன்றைக்கு இந்த வசனத்தின் அடிப்படையிலே சில காரியங்களை பார்க்கப்போகிறோம்.

"தம்மைப்பற்றி உத்தம இருதயத்தோடிருக்கிறவர்களுக்குத் தம்முடைய வல்லமையை விளங்கப்பண்ணும்படி, கர்த்தருடைய கண்கள் பூமியெங்கும் உலாவிக்கொண்டிருக்கிறது; இந்த விஷயத்தில் மதியில்லாதவராயிருந்தீர்; ஆகையால் இதுமுதற்கொண்டு உமக்கு யுத்தங்கள் நேரிடும் என்றான்" (2 நாளாகமம்16:9).

கர்த்தர் யாராவது கிடைப்பார்களா என்று பூமி முழுவதும் தேடிக் கொண்டிருக்கிறார். ஏனென்றால் அவர் எல்லாரையும் பயன்படுத்த முடியாது, எல்லார் மூலமாகவும் தம்முடைய வல்லமையை விளங்கப்பண்ண முடியாது. 'வல்லமையை விளங்கப்பண்ணுவது' என்பது ஆங்கிலத்தில் 'to show Himself strong' என்று ஆங்கிலத்தில் வருகிறது. கர்த்தர் தாம் எவ்வளவு வல்லமை உள்ளவர் என்பதை காண்பிக்க விரும்புகிறார். வெறும் நமக்கு மட்டுமல்ல, நமக்குச் செய்வதின் மூலமாக தாம் எவ்வளவு பெரியவர் என்பதை உலகத்திற்கு காண்பிக்க விரும்புகிறார். நாம் உலகத்திற்கு ஒரு காட்சிப்பொருள் போன்று வைக்கப்பட்டிருக்கிறோம். ஆகவேதான் அவர் நம்மை ஆசீர்வதிக்கிறார், மேன்மைப்படுத்துகிறார், உயர்த்துகிறார். பாவியாய் இருந்தவனை, கெட்டுப்போய் இருந்தவனை, கீழே கிடந்தவனை மேலாக்குகிறார், உயர்த்துகிறார், நன்றாக ஆக்குகிறார். ஏன்? ஒரு பாவியை பரிசுத்தவானாக்கி தம்முடைய வல்லமையை உலகத்திற்கு விளங்கப்பண்ணுகிறார். அவர் எல்லாருக்கும் அதை விளங்கப்பண்ண முடியாது. அதற்கென்று ஒரு இருதயம் வேண்டும். கர்த்தருடைய வல்லமை ஒரு மனுஷனுக்குள் வந்து அவனை மாற்றி, அவனுக்குள் கிரியை செய்வதை ஏற்றுக்கொள்கிற இருதயம் மனுஷனுக்கு வேண்டும். அப்படிப்பட்ட திறந்த, இணக்கமுள்ள இருதயம் உள்ளவன் மூலமாகத்தான் கர்த்தர் தம்முடைய வல்லமையை விளங்கப்பண்ண முடியும். இன்னொரு வசனத்தையும் பார்த்தோம். அது 2 தீமோத்தேயு 2:20, 21.

"ஒரு பெரிய வீட்டிலே பொன்னும் வெள்ளியுமான பாத்திரங்களுமல்லாமல், மரமும் மண்ணுமான பாத்திரங்களுமுண்டு; அவைகளில் சில கனத்திற்கும் சில கனவீனத்திற்குமானவைகள்" (2 தீமோத்தேயு2:20).

இது அநேக புதிய ஏற்பாட்டு சபையினருக்கு நன்கு அறிமுகமான வசனம். நான் வளர்ந்து வந்த காலத்தில் இந்த வசனத்திலிருந்து அதிகமாக பிரசங்கிப்பார்கள். ஒரு பெரிய வீட்டில் வெள்ளியும் பொன்னினாலும் ஆன கனமுள்ள பாத்திரங்கள் உண்டு. இன்னும் மரமும், மண்ணினாலும் ஆன கனவீனமான பாத்திரங்களும் உண்டு. வீட்டில் இரண்டு விதமான பாத்திரங்களும் இருக்கும். சில பாத்திரங்கள் வெள்ளியாலும் பொன்னாலும் செய்யப்பட்ட விசேஷமான பாத்திரங்களாய் இருக்கும். அது கனமான பாத்திரங்கள். இன்னும் சில பாத்திரங்கள் சாதாரணமாக பயன்படுத்தப்படும். அதை விருந்தாளிகள் வந்தால் அவர்களுக்கு பயன்படுத்தமாட்டோம். அவை மரம் மற்றும் மண்ணினாலும் உண்டான பாத்திரங்கள். அன்றைக்கு எங்களுக்கு எப்படி போதித்தார்கள் என்றால், சபை ஒரு பெரிய வீடு போன்றது. இதில் கனமுள்ள பாத்திரங்கள் என்று சிலரும், கனவீனமான பாத்திரங்கள் என்று சிலரும் இருக்கிறார்கள். எல்லாரும் கனமுள்ள பாத்திரங்களாக இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கக்கூடாது. ஒருவேளை கர்த்தர் உன்னை கனவீனமான பாத்திரமாக வைத்திருப்பார். அப்படி வைத்திருந்தார் என்றால் நீ அதில் சந்தோஷமாய் இரு, கர்த்தருக்கு நன்றி சொல்லு என்று போதித்தார்கள். நாங்களும் அதில் சந்தோஷமாக இருந்தோம். ஏனென்றால் அதில் எங்களுக்கு ஒன்றும் பெரிய ஆசை கிடையாது. கர்த்தர் நம்மைகனவீனமான பாத்திரமாக தெரிந்துகொண்டாரே, அதுபோதும் என்று நாங்கள் அப்படித்தான் இருந்தோம். ஆனால் அதற்கு அடுத்த வசனம் இவர்கள் சொல்லுவதை சொல்லவில்லை.

"ஆகையால் ஒருவன் இவைகளைவிட்டு, தன்னைச் சுத்திகரித்துக்கொண்டால், அவன் பரிசுத்தமாக்கப்பட்டதும் எஜமானுக்கு உபயோகமானதும், எந்த நற்கிரியைக்கும் ஆயத்தமாக்கப்பட்டதுமான கனத்துக்குரிய பாத்திரமாயிருப்பான்" (2 தீமோத்தேயு2:21).

இந்த வசனத்தை வாசித்தவுடன் தான் கர்த்தர் சிலரை கனவீனமான பாத்திரமாக வைக்க விரும்பவில்லை என்பது தெரிய ஆரம்பித்தது. எல்லாரும் கனமுள்ள பாத்திரமாய் மாற வேண்டும் என்றுதான் கர்த்தர் விரும்புகிறார். இன்றைக்கு ஒருவன் கனவீனமான பாத்திரமாய், ஒன்றுக்கும் உதவாத, பிரயோஜனமில்லாதவனாய் இருந்தால் கூட கர்த்தர் அவனுக்குள் கிரியை செய்வதின் மூலமாக, அவனுடைய உள்ளம் சுத்திகரிக்கப்படுவதின் மூலமாக, அப்படிப்பட்ட இருதயம் அவனுக்கு உண்டாவதின் மூலமாக, இரட்சிப்பின் மூலமாக, வார்த்தையின் மூலம் நடக்கிற ஆவியானவருடைய கிரியையின் மூலமாக அவன் சுத்திகரிக்கப்பட்டு, பரிசுத்தமாக்கப்பட்டுஎஜமானுக்கு உபயோகமான,எந்த நற்கிரியைகளுக்கும் ஆயத்தமாக்கப்பட்ட கனத்திற்குரிய பாத்திரமாக உருவாக வேண்டும் என்பதுதான் கர்த்தருடைய சித்தம். ஒருவேளை நமக்குள் சில பாவங்கள், உலக ஈடுபாடுகள், நம்முடைய ஆவிக்குரிய வளர்ச்சியையும் பிரயோஜனத்தையும் தடுக்கக்கூடிய சில வேண்டாத காரியங்கள் இருந்திருந்தால் சபைக்கு வந்து வசனத்தைக் கேட்பதின் மூலமாக அந்த இருதயம் மாறி, சுத்திகரிக்கப்பட்டு, பரிசுத்தமாகி, எஜமானுக்கு உபயோகமுள்ள ஒரு பாத்திரமாக மாற வேண்டும். அதைத்தான் இங்கு சொல்லுகிறதே ஒழிய, தேவன் உன்னை கனவீனமான பாத்திரமாக உண்டாக்கி விட்டார், நீ அப்படியே இருந்துகொள் என்று சொல்லவில்லை. ஆக கர்த்தர் ஒரு மனுஷன் மூலமாக தம்முடைய வல்லமையை விளங்கப்பண்ணுகிறார். ஒரு சாதாரண மனுஷனை எடுத்து கனமுள்ள பாத்திரமாக, பிரயோஜனமுள்ள மனுஷனாக மாற்ற விரும்புகிறார். அது எப்போது முடியும்? இருதயத்தில் ஏற்படுகிற மாற்றங்களினால் தான் அது உண்டாக முடியும். ஏனென்றால் அங்குதான் வசனத்தை வைக்க முடியும். அப்படிப்பட்ட இருதயத்திலிருந்துதான் விசுவாசம் புறப்பட முடியும்.

ஆகவே இன்றைக்கு ஒருவிதமான இருதயத்தைக் குறித்து பேசப்போகிறேன். விசுவாசம் இருதயத்திற்கு அடுத்த காரியம். அது இருதயத்திலிருந்து வேலை செய்ய வேண்டும்;மலையைக்கூட பெயர்க்க வேண்டும்;கர்த்தர் இந்த மாபெரும் சக்தியை நம் மூலமாக விளங்கப்பண்ண வேண்டும்;இதை எல்லாரும் காண வேண்டும்; இதன் மூலமாக கர்த்தருடைய நாமத்திற்கு மகிமை உண்டாக வேண்டும்என்பது உண்மையானால் எப்படிப்பட்ட இருதயம் தேவை? ஒரு அன்பின் இருதயம் தேவை. அவருடைய இருதயத்தைப்போல ஒரு இருதயம் தேவை. கலாத்தியர் 5:6-ஆம் வசனத்திற்குச் செல்வோம். இன்றைக்குஇந்த வசனத்தைக் காண்பித்து இதை விளக்குகிறேன். ஏனென்றால் எபிரெயர் 11:3-இல் சொல்லப்பட்டிருப்பதை விளங்கிக்கொள்ள வேண்டுமென்றால் இந்த வசனத்தை விளங்கிக்கொள்ள வேண்டும்.

"கிறிஸ்து இயேசுவினிடத்தில் விருத்தசேதனமும் விருத்தசேதனமில்லாமையும் ஒன்றுக்கும் உதவாது, அன்பினால் கிரியைசெய்கிற விசுவாசமே உதவும்" (கலாத்தியர்5:6).

பழைய ஏற்பாட்டில் விருத்தசேதனம் என்று ஒரு முறைமை இருந்தது. கர்த்தர் ஆபிரகாமுக்கு இந்த முறைமையைக் கொடுத்து இவனுடைய சந்ததியில் உள்ள எல்லா ஆண் பிள்ளைகளையும் விருத்தசேதனம் பண்ணும்படிச் சொன்னார். விருத்தசேதனம் என்றால் என்ன? ஆணின் சரீரத்தின் ஒரு பகுதியினுடைய நுனித்தோலை வெட்டி எறிய வேண்டும். அது ஒரு பெரிய சடங்கு. இஸ்ரவேலர்கள் அதை பிள்ளை பிறந்த எட்டாம் நாளிலே செய்தார்கள். ஆபிரகாம் தான் அதை முதலில் செய்தவன். ஆபிரகாமில் ஆரம்பித்து அதன்பிறகு எல்லாரும்தங்களுடைய ஆண் குழந்தைகளுக்கு விருத்தசேதனம் பண்ணினார்கள். கர்த்தர் அதை ஒரு அடையாளமாகக் கொடுத்தார். ஆபிரகாமோடு உண்டுபண்ணின உடன்படிக்கைக்கு சரீரத்தில் ஒரு அடையாளத்தை வைக்கிறார். இவன் என்னுடையவன் என்பதற்கு அது அடையாளம் என்கிறார். தாவீது கோலியாத்தைப் பார்த்து, நீ விருத்தசேதனமில்லாத பெலிஸ்தியன். ஆகவே நீ ஒரு மிருகத்தைப் போன்றவன். நான் உன் தலையை சீவி அதை ஆகாயத்துப் பறவைகளுக்கு கொடுப்பேன் என்கிறான். ஏன்? எனக்கும் உனக்கும் பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது. நான் விருத்தசேதனமுள்ளவன், நீ விருத்தசேதனமில்லாதவன் என்கிறான்.

இப்படிச் சொல்லுவதினால் சிலருக்கு விருத்தசேதனத்தின் மீதுபெரிய நம்பிக்கை இருந்தது. இப்படியே இருந்து புதிய ஏற்பாட்டு காலத்தில் முதல் நூற்றாண்டில்அநேக யூதர்கள்தான் முதலில் இரட்சிப்புக்குள் வந்து கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொண்டுவந்தார்கள். அவர்கள் சபைக்கு வருகிறார்கள். அங்கு புறஜாதியாரும் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் விருத்ததசேதனம் பண்ணப்படவில்லை. அவர்கள் வேறு பின்னணியிலிருந்து வருகிறார்கள். அவர்களுக்கு விருத்தசேதனம் கிடையாது. ஆபிரகாமின் பிள்ளைகள் தான் விருத்தசேதனம் பண்ணினார்கள். யூதர்கள் புறஜாதியாரிடம் சென்று, "நீ விருத்தசேதனம் பண்ணிவிட்டாயா?" என்று கேட்டார்கள். அவர்கள், நாங்கள் ஞானஸ்நானம் எடுத்துவிட்டோம் என்றார்கள். அதற்கு இவர்கள், அது போதாது, விருத்தசேதனம் பண்ண வேண்டும் என்றார்கள். விருத்தசேதனம் பண்ணாதவனைப் பார்த்து,நீ இன்னும் இரட்சிக்கப்படாதவன், தேவன் உன்னை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது, நீ உடன்படிக்கையில் இல்லை என்று பேசினார்கள். இப்படி நடந்துகொண்டிருக்கிறது. அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் யூத பின்னணியிலிருந்து வந்தவர். அவர் இதையெல்லாம் மிகவும் தீவிரமாய் பின்பற்றினவர். அவர் புதிய ஏற்பாட்டு பிரசங்கியாராகி புதிய உடன்படிக்கையை பிரசங்கம்பண்ண ஆரம்பித்தவுடன் விருத்தசேதனத்தை விட்டுவிட்டார். அது பழைய ஏற்பாட்டிலே ஒரு காரணத்திற்காகச் சொல்லப்பட்டிருந்தது. அது ஆபிரகாமோடு ஏற்படுத்தின உடன்படிக்கைக்கு அடையாளமாய் இருந்தது. அந்த அடையாளம் வேறு ஒன்றைக் காண்பித்தது. அது என்ன? அந்த விருத்தசேதனம் எதற்கு அடையாளமாய் இருக்கிறது என்று பவுல் புதிய ஏற்பாட்டில் சொல்லுகிறார். விருத்தசேதனம் வெறும் மாம்சத்துக்குரிய விருத்தசேதனம் அல்ல, இருதயத்தில் விருத்தசேதனம் பண்ணப்பட வேண்டும். அதாவது, பழைய பாவ சுபாவம் நம்மிடத்திலிருந்துவெட்டி எறியப்பட வேண்டும். இந்த விருத்தசேதனம்தான் நமக்கு அவசியம் என்கிறார். இதற்கு அடையாளமாகத்தான் பழைய ஏற்பாட்டில் அது நடந்தது. பழைய ஏற்பாட்டில் அடையாளம் தான் கொடுக்க முடியுமே ஒழிய, நிஜமாக அதைச் செய்ய முடியாது. பழைய ஏற்பாட்டில் புது இருதயத்தை தர முடியவில்லை. ஏனென்றால் இயேசு வரவில்லை, இரத்தத்தை சிந்தவில்லை, ஆகவே பாவங்களற சுத்திகரிக்க முடியவில்லை. எனவே வெறும் அடையாளத்தைத்தான் வைக்க முடியுமே ஒழிய, நிஜமான விருத்தசேதனத்தை அவனுக்கு உண்டுபண்ண முடியாது. நிஜம் வந்துவிட்ட பிறகு அடையாளம் தேவையில்லை. இதுதான் உண்மை.விருத்தசேதனம் பண்ண வேண்டுமென்று யூதர்கள் புதிய ஏற்பாட்டு சபையில்குழப்பத்தை உண்டாக்குகிறார்கள். பவுல் அவர்களுக்கு,"கிறிஸ்து இயேசுவினிடத்தில் விருத்தசேதனமும் விருத்தசேதனமில்லாமையும் ஒன்றுக்கும் உதவாது" என்கிறார்.

கிறிஸ்தவம் சடங்காச்சாரங்கள் நிறைந்த மார்க்கம் அல்ல. நீ விருத்தசேதனம் செய்துவிட்டாயா, இதைச் செய்தாயா, அதைச் செய்தாயா என்பது கிறிஸ்தவம் அல்ல. இங்கு சடங்காச்சாரங்கள் பெரிதல்ல. பவுல் சொல்லுவதைக் கவனியுங்கள். அன்பினால் கிரியை செய்கிற விசுவாசமே உதவும் என்கிறார். அவர் என்ன சொல்லுகிறார்? விருத்தசேதனம்பண்ணி எந்த பிரயோஜனமும் இல்லை, பண்ணாவிட்டாலும் ஒன்றும் கெட்டுப்போகாது என்கிறார். அப்படியென்றால் எதுதான் உதவப்போகிறது? விசுவாசம் செயல்பட வேண்டும். எப்படி? அன்பினால் செயல்பட வேண்டும். ஆங்கிலத்தில் பழைய மொழிபெயர்ப்புகளில், "faith works by love"என்றும்,புதிய மொழிபெயர்ப்புகளில், "faith expressed in love" என்றும், "faith operated in love" என்றும் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்கள். அதாவது, விசுவாசத்தை செயல்படுத்தும்போது அன்பினால் செயல்படுத்த வேண்டும் என்று சொல்லுகிறார்கள். ஆக கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை என்பது விசுவாச வாழ்க்கை. நாம் விசுவாசத்தை அன்பினால் ஏவப்பட்டு செயல்படுத்துகிறோம். அந்த விசுவாசம் உதவும் என்கிறார். விசுவாசம் அன்பினால் தான் செயல்படும். அன்பு இல்லையென்றால் விசுவாசம் செயல்பட முடியாது. அன்புதான் விசுவாசத்திற்கு உத்வேகமாய் இருக்கிறது. ஒருவன் ஏன் ஒரு காரியத்தை விசுவாசிக்கிறான்? ஒருவன் ஏன் விசுவாசத்தை வெளிப்படுத்துகிறான், பயிற்றுவிக்கிறான்? அன்பின் நிமித்தமாகத்தான். தேவன் அன்பாகவே இருக்கிறார். விசுவாச வாழ்க்கை என்பது அன்பின் அடிப்படையிலே வாழப்படுகிற வாழ்க்கை. அன்பினாலே விசுவாசத்தை பயிற்சி செய்வதுதான் விசுவாசம் என்று சொல்லுகிறார்.

இதிலே இரண்டு அடிப்படை காரணங்களை சொல்லப்போகிறேன். அன்பு இல்லாமல் விசுவாசம் கிரியை செய்ய முடியாது. அது வேறு எந்த விதத்திலும் கிரியை செய்ய முடியாது. தேவன் அப்படி வைத்து விட்டார். அவர் ஏன் அப்படி வைத்திருக்கிறார் என்பதற்கு இரண்டு முக்கிய காரணங்களைச் சொல்லுகிறேன். ஒன்று, விசுவாம் என்பது ஒரு ஆவிக்குரிய சக்தி. இது பூமிக்குரிய சக்தியை விட மேலான ஒரு சக்தி. ஏனென்றால் ஆவிக்குரியது எல்லாமே பூமிக்குரியதைக் காட்டிலும் பெரியது. ஆவிக்குரியதிலிருந்துதான் பூமிக்குரியது உண்டானது. ஆக இது ஒரு ஆவிக்குரிய மாபெரும் சக்தி. இதைப் புரிந்துகொள்வது சற்று கடினம். பூமிக்குரிய சக்திகள் எப்படி வேலை செய்கிறது, இதை எப்படி பயன்படுத்தலாம் என்றுஇயற்பியல் (physics) படித்தால் விளங்கிவிடும். ஆனால் விசுவாசம் ஆவிக்குரிய சக்தியாக இருப்பதால் வேதவசனத்திற்கு வர வேண்டும். தேவன் தான் இதை முதன் முதலில் பயன்படுத்தி காட்டினார். ஆகவேதான் எபிரெயர் 11:3-ஆம் வசனம் மிகவும் முக்கியம். விசுவாசத்தினாலே உலகங்கள் தேவனுடைய வார்த்தையினால் உண்டாக்கப்பட்டது. தேவன் எப்படி உலகத்தை உண்டாக்கினார் என்றும், விசுவாசத்தை எப்படி பயன்டுத்துகிறார் என்றும் கவனியுங்கள். ஏனென்றால் இதை வேறு எங்கும் கற்றுக்கொள்ள முடியாது. இது ஒரு ஆவிக்குரிய சக்தி. இதை எப்படி பயன்படுத்துவது என்று தெரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால்,தேவன் அதை எப்படி பயன்படுத்துகிறார் என்பதை நாம் கவனிக்க வேண்டும். அவர் உலகங்களை உண்டாக்கினார். ஆங்கில வேதாகமம், "By faith we understand that the worlds were framed by the word of God" என்று சொல்லுகிறது. 'framed'என்றால் 'வடிவமைக்கப்பட்டது' என்று அர்த்தம். வெறும் சிருஷ்டிப்பு என்று சொல்லாமல் குறிப்பாக வடிவமைக்கப்பட்டது என்று சொல்லியிருக்கிறது. அப்படியென்றால் வெறும் உண்டாக்கினார் என்று அல்ல. தேவன்உலகத்தை ஒருவிதமாய் உண்டாக்குகிறார், மனுஷனை ஒருவிதமான மனுஷனாக உண்டாக்குகிறார். ஏன் இப்படி ஒரு உலகம்? ஏன் இப்படிப்பட்ட ஒரு தன்மை உடைய மனுஷன்? அதுதான் வடிவமைப்பது என்பது. தேவன் அப்படி உண்டாக்கினதைப் பார்க்கும்போது விசுவாசத்தை எப்படி பயன்படுத்துவது என்பது நமக்கு விளங்குகிறது.

தேவன் மனுஷனை எதற்கு உண்டாக்கினார்? தேவனுக்கு மனுஷன் தேவையா? அவர் நன்றாகத்தானே இருந்தார், நாம் ஒன்றும் அவருக்கு தேவை கிடையாது.ஏன் இப்படிப்பட்ட ஒரு உலகம்? தேவன் அன்பாகவே இருக்கிறார். அன்பு தனித்திருக்க முடியாது. அன்பைக் கொட்டுவதற்கு யாராவது வேண்டும். ஆகவேதான் நாம் திருமணம் செய்துகொள்கிறோம், பிள்ளைகளைப் பெற்றுக்கொள்கிறோம். நன்றாக சம்பாதித்து, சொத்து சேர்த்து, நன்றாக இருப்பவர்கள்எல்லாவற்றையும் நாமேஅனுபவித்துவிட வேண்டும், வேறு யாரோடும் இதை பகிர்ந்துகொள்ளக்கூடாது என்று அப்படி எண்ணுவதில்லை. மாறாக என்னால் எவ்வளவோ செய்ய முடியும், என்னிடம் கொடுப்பதற்கு அதிகமாக இருக்கிறது, என்னுடைய உள்ளத்தில் அன்பு இருக்கிறது, அதையெல்லாம் காட்டுவதற்கு யாராவது வேண்டுமே என்றுதான் எண்ணுவார்கள். ஆகவேதான் மனுஷன்வாழ்க்கைத் துணையைத் தேடுகிறான், பிள்ளைகளைப் பெற்றுக்கொள்கிறான். பிள்ளைகளைப் பெற்று, அவர்களுக்கு எல்லாவற்றையும் கொடுத்து, அவர்கள் உருவாவதைக் கண்டு மகிழுகிறான். அவர்கள் நன்கு அறிவுள்ளவர்களாக, குணமுள்ளவர்களாக, ஆற்றல் உள்ளவர்களாக வளர்ந்து, வாழும்போது அவனுக்கு அதில் பெரிய சந்தோஷம் உண்டாகிறது. அவர்களுடைய படிப்பிலும், எதிர்காலத்திலும் தன்னுடைய நேரத்தையும், முயற்சியையும், வாழ்க்கையையும்முதலீடு செய்கிறான். ஏனென்றால் அவனுக்கு அன்பு இருக்கிறது. அவன் தேவனுடைய சாயலில் உண்டாக்கப்பட்டிருக்கிறபடியால் அவன் தனித்திருக்க முடியாது. ஆகவேதான் தேவன் மனுஷனை உண்டாக்கி, "அவன் தனிமையாய் இருப்பது நல்லதல்ல" என்று சொல்லிவிட்டார். ஏனென்றால் அவர் அவனை தனிமையாய் இருக்கிறவனாக உண்டாக்கவில்லை. ஏன் அவனுக்கு மனைவி வேண்டும்? அவன் தேவனுடைய சாயலிலும் ரூபத்திலும் உண்டாக்கப்பட்டவன். அவன் தனிமையாய் இருப்பது ஆரோக்கியம் அல்ல. அவனுக்கு ஒரு நல்ல வாழ்க்கைத்துணை கிடைக்க வேண்டும். அவன் நல்ல குடும்பத்தை உண்டாக்க வேண்டும், பிள்ளைகளைப் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும், ஒரு சந்ததியை உண்டாக்க வேண்டும். அதற்காக வாழ்ந்து, நேரத்தை செலவழித்து, அதைவெற்றி பெறச் செய்ய வேண்டும். இப்படித்தான் மனுஷன் இருக்கும்படியாக தேவன் அவனை உண்டாக்கிவிட்டார். ஆகவே நான் ஒரு வாழ்க்கைத்துணையை விரும்புகிறேன் என்று சொல்லுகிறவனைத்தான் பெண்கள் திருமணம் செய்ய வேண்டும்.

ஆக தேவன் மனுஷனை அப்படி உண்டாக்கிவிட்டார். மனுஷன் திருமணம் செய்து மனைவி, பிள்ளைகள் என்று வாழக்கூடியவனாக உண்டாக்கி விட்டார். ஏனென்றால் அன்புதான் அடிப்படை. அன்பினால் தான் அவன் வாழ முடியும். தேவன் அன்புள்ளவர். ஆகவே அவர் தனித்திருக்க முடியாது. அவர் ஒரு மனுவர்க்கத்தையே உண்டுபண்ணுகிறார். தம்முடைய அன்பை ஊற்ற, தம்மிடத்தில் இருக்கிற ஏராளமான ஐசுவரியத்தை ஒருவனிடத்தில் கொடுக்க, அவனை ஆசீர்வதிக்க, அவன் உயர்வதைப் பார்க்க, அவன் ஆண்டுகொள்வதைப் பார்க்க, அதற்காக அன்பின் நிமித்தமாகத்தான் மனுஷனை உண்டாக்குகிறார். அந்த மனுஷனை உண்டாக்குவதற்கு முன்பு அவனுக்காக ஒரு உலகத்தை உண்டாக்கினார். அவன் வாழக்கூடிய சூழ்நிலையை உண்டாக்கி, ஒரு தோட்டத்தை நட்டு அங்கு கொண்டுவந்து அவனை வைக்கிறார். எப்பேர்ப்பட்ட அருமையான தேவன் என்று பாருங்கள்! அன்பு எல்லாவற்றையும் செய்கிறது. ஆக தேவன் விசுவாசத்தினால் உலகத்தை சிருஷ்டித்தார் என்றால் சிருஷ்டிப்பதற்கு எது அவரை ஏவுகிறது? ஏன் அவர் விசுவாசத்தினால் உலகத்தை சிருஷ்டித்தார்? ஏனென்றால் அன்பு அவரை உந்தி தள்ளுகிறது. அன்பின் நிமித்தமாக தம்முடைய விசுவாசத்தை வார்த்தையின் மூலமாக அனுப்பி ஒரு அழகான, அருமையான உலகத்தை மனுஷனுக்காக உண்டாக்குகிறார். அன்புதான் அவரை உந்தி தள்ளுகிறது.

தேவன் மனுஷனை தம்முடைய சாயலின்படியும் ரூபத்தின்படியும் உண்டாக்கி ஏதேன் தோட்டத்திலே வைத்தார். மனுஷன் பாவம் செய்து கெட்டுப்போய் விட்டான். சாபம் உள்ளே நுழைந்துவிட்டது. தேவன் அதை சரிசெய்வதற்கு முயற்சி எடுக்கிறார். பழைய சிருஷ்டிப்பு கெட்டுப்போய் விட்டது. இப்போது ஒரு புதுசிருஷ்டிப்பை உண்டாக்க வேண்டும்.அதை எப்படி உண்டாக்குகிறார்? அவர் தம்முடைய வார்த்தையை ஒரு தேவதூதன் மூலமாக மரியாள் என்கிற கன்னிப் பெண்ணிடத்தில் அனுப்புகிறார். அவன் அவளிடத்தில் வந்து, "நீ ஒரு குமாரனைப் பெறுவாய், அவருக்கு இயேசு என்று பேரிடுவாயாக; அவர் தாவீதின் சிங்காசனத்தில் என்றென்றைக்கும் ஆளுவார்" என்கிறான். அதற்கு அவள், "இது எப்படியாகும்? நான் புருஷனை அறியேனே"என்று கேட்கிறாள். அதற்கு தூதன், "தேவனாலே கூடாத காரியம் ஒன்றுமில்லை"என்கிறான். ஆனால் உண்மையில் தேவதூதன் சொன்னது அதுவல்ல. தமிழில் அப்படி மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்கள். தேவதூதன் சொன்னது என்னவென்றால், கர்த்தருடைய வாயிலிருந்து வருகிற ஒரு வார்த்தைகூட நிறைவேறாமல் போனது கிடையாது என்பதுதான். கர்த்தருடைய வாயிலிருந்துவருகிற வார்த்தை நிறைவேற முடியாது என்று ஒரு வார்த்தை கூட கிடையாது. அவருடைய வாயிலிருந்து வருகிற ஒவ்வொரு வார்த்தையிலேயும் அதை நிறைவேற்றக்கூடிய வல்லமை உள்ளேயே இருக்கிறது. ஆகவே அது நிச்சயமாய் நிறைவேறும். கர்த்தர் சொல்லிவிட்டார், ஆகவே அது நிச்சயமாய் நடக்கும் என்று தேவதூதன் சொல்லுகிறான். எனவே மரியாள், "உம்முடைய வார்த்தையின்படியே எனக்கு ஆகக்கடவது"என்கிறாள். அவள் புருஷனை அறியாதவள், அவளுக்கு இன்னும் திருமணம் ஆகவில்லை, வார்த்தை அவளுடைய கர்ப்பத்திற்குள்ளே மாம்சமாகி விட்டது. உலகமே வார்த்தையினால் உண்டானது. தேவன் வார்த்தைக்குள்ளே விசுவாசத்தை வைத்து அனுப்புகிறார். அந்த சக்திதான் உலகத்தையே உண்டாக்கினது. அதுபோலத்தான் இப்போதுவார்த்தைக்குள் விசுவாசத்தை அனுப்புகிறார், இயேசு மரியாளுடைய கர்ப்பத்திலே உண்டாகி விட்டார். ஆக புதுசிருஷ்டிப்பும் இப்படித்தான் நடக்கிறது. பழைய சிருஷ்டிப்பில் எப்படி சிருஷ்டித்தாரோ அப்படித்தான் இப்போதும் சிருஷ்டிக்கிறார். அப்படி சிருஷ்டித்து, இயேசு இந்த உலகத்தில் ஊழியம் செய்து, பிறகு கல்வாரி சிலுவையில் அடிக்கப்படுகிறார். என்ன ஒரு துன்பம், என்ன ஒரு வேதனை, என்ன ஒரு கோர மரணம்!ஆண்டவர் இதையெல்லாம் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். ஏன்? அவருக்கு motivation எது? அன்பு. மாம்சமான தம்முடைய வார்த்தை அறையப்படுகிறது, துப்பப்படுகிறது, நிந்திக்கப்படுகிறது, கொல்லப்படுகிறது. தேவன் அதை வேடிக்கை பார்க்கிறார். அவ்வளவுக்கும் அந்த வார்த்தையை அர்ப்பணிக்கிறார். ஏன்? தம்முடைய அன்பின் நிமித்தமாக. கல்வாரி சிலுவையில் இயேசுவை மரிக்க ஒப்புக்கொடுக்கிறார். மரித்த இயேசுவைமூன்றாவது நாள் உயிரோடு எழுப்புகிறார், தம்மோடு வலதுபாரிசத்தில் உட்கார வைக்கிறார், உயர்த்துகிறார், மகிமைப்படுத்துகிறார், எல்லா நாமத்திற்கும் மேலான நாமத்தை அவருக்குத் தருகிறார். தேவன் புதுசிருஷ்டிப்பை வார்த்தையில் தான் ஆரம்பிக்கிறார்.

நாம் எப்படி இரட்சிக்கப்படுகிறோம் என்று வேதம் சொல்லுகிறதைக் கவனியுங்கள். 1 பேதுரு 1:23-ஆம் வசனத்தைப் பாருங்கள்.

"அழிவுள்ள வித்தினாலே அல்ல, என்றென்றைக்கும் நிற்கிறதும் ஜீவனுள்ளதுமான தேவவசனமாகிய அழிவில்லாத வித்தினாலே மறுபடியும் ஜெநிப்பிக்கப்பட்டிருக்கிறீர்களே" (1பேதுரு1:23).

'born again' என்கிற வார்த்தை தான் இங்கு 'மறுபடியும் ஜெநிப்பிக்கப்பட்டிருக்கிறீர்களே'என்று வருகிறது. இயேசு நிக்கொதேமுவிடம், "நீ மறுபடியும் பிறவாவிட்டால் தேவனுடைய ராஜ்யத்தைக் காணமாட்டாய், அதற்குள் பிரவேசிக்கவும் மாட்டாய்" என்கிறார். பேதுரு அதை சரியாக கற்றுக்கொண்டார். நாம் வசனத்தினாலே மறுபடியும் பிறக்கிறோம் என்கிறார். தேவன் சிருஷ்டிப்பை எப்படி உண்டாக்கினார்? விசுவாசத்தினாலே உலகங்கள் தேவனுடைய வார்த்தையினாலே உண்டானது. தேவன் அப்படித்தான் எல்லாவற்றையும் உண்டாக்குகிறார். அவர் புதுசிருஷ்டிப்பை எப்படி உண்டாக்குகிறார்? தம்முடைய வார்த்தையினால் தான். நாம் அவரை விசுவாசித்தோம், விசுவாச வார்த்தைகளைக் கேட்டோம்.இயேசு நமக்காக மரித்தார், நம்முடைய பாவங்களை நம்மிலிருந்து அகற்றிப்போட்டார், நம்மை தேவனுக்கு முன்பாக அவருடைய இரத்தத்தின் மூலமாக நிறுத்த வல்லவர் அவர் என்பதை நாம் கேள்விப்பட்டோம். இதுதான் விசுவாச வார்த்தை. அவர் ஆண்டவர் என்று அறிக்கை செய்தோம், இருதயத்தில் விசுவாசித்தோம், மறுபடியும் பிறந்துவிட்டோம். எப்படி மறுபடியும் பிறந்தோம்? அவருடைய வார்த்தையினாலே. மறுபிறப்பு என்கிற புதுசிருஷ்டிப்பானது பழைய சிருஷ்டிப்பைப் போலவே வார்த்தையினால் உண்டாக்கப்பட்ட ஒரு சிருஷ்டிப்பு. எபிரெயர் நிருபத்தின் ஆசிரியர் இதையெல்லாம் மனதில் வைத்துதான் எபிரெயர் 11:3-இல் இப்படிச் சொல்லுகிறார். "உலகங்கள் தேவனுடைய வார்த்தையினால் உண்டாக்கப்பட்டது" என்றால் இதையெல்லாம் அவர் யோசிக்கிறார். அன்பின் நிமித்தமாக உலகங்கள் உண்டாக்கப்பட்டது, அன்புதான் தேவனை ஏவினது, அன்பினால் தான் அவர் உலகத்தை வடிவமைத்தார் என்கிறார். அன்பினால்தான் அவருடைய வார்த்தையின் மூலமாக நாம் மறுபடியும் பிறந்திருக்கிறோம். வார்த்தையைப் பயன்படுத்தி உலகத்தை உண்டாக்கினவர்,மறுபடியும் வார்த்தையைப் பயன்படுத்தி கெட்டுப்போன மனுஷனை பாவத்திலிருந்து மீட்கிறார், புதுசிருஷ்டியாக மாற்றகிறார் என்கிறார்.

ஆக ஆவிக்குரிய சக்தியாகிய விசுவாசம் எப்படி செயல்படுகிறது என்பதை புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால் தேவனுடைய வார்த்தையைப் பார்க்க வேண்டும், இதைப் பயன்படுத்தின கர்த்தரைப் பார்க்க வேண்டும். தேவன் அன்பாகவே இருக்கிறார். அவர் அன்பிற்கு அப்பாற்பட்டு எதையும் செய்ததே கிடையாது. அன்பு ஏவினதினால் தான் விசுவாசத்தைப் பயன்படுத்தி வார்த்தைகள் மூலமாக உலகத்தை உண்டாக்கினார். இதைத்தான் எபிரெயர் 11:3-ஆம் வசனம் சொல்லுகிறது. ஏன் விசுவாசம் அன்பினால் மாத்திரம் கிரியை செய்கிறது? ஏனென்றால் தேவனைப் பாருங்கள், அவர் அப்படித்தான் செய்தார். அவர் அன்பின் தேவன். இது அன்பின் நிமித்தமாக உண்டாக்கப்பட்ட உலகம். அன்பின் நிமித்தமாக கெட்டுப்போன மனுஷனை மறுபடியும் சிருஷ்டித்தார், புதுசிருஷ்டியாக ஆக்கினார். அன்புதான் விசுவாசத்தை இயங்கப்பண்ணுகிறது. விசுவாசம் அன்பினாலே தான் கிரியை செய்ய முடியும். விசுவாசம் எப்படி வேலை செய்யும் என்று நாம் தேவனைப் பார்த்து கற்றுக்கொள்கிறோம்.

இரண்டாவது காரணம் என்னவென்றால், விசுவாசம் அவ்வளவு பெரிய அபார ஆவிக்குரிய சக்தியாய் இருக்கிறபடியால் அதை செயல்படுத்துவதற்கு அன்பு அவசியமாய் இருக்கிறது (Love is necessary to operate it).இது பெரிய சக்தி. வீட்டில் wiring பண்ணினவுடன் tripper-ஐ வைத்துவிடுகிறார்கள். ஏனென்றால்திடீரென்று power surge ஏதாவது ஆகி, ஏராளமான மின்சாரம் உள்ளே வந்தது என்றால் வீட்டில் உள்ள டி.வி. Fridge இவை எல்லாம் ஒன்றுமில்லாமல் போய்விடும். ஆகவே tripper-ஐ வைத்திருக்கிறார்கள். electricity மிகவும் அதிகமாக வரும்போது tripper வேலை செய்து அதை தடுத்து நிறுத்துகிறது,நமக்கு எச்சரிப்பைக் கொடுக்கிறது. கர்த்தர் விசுவாசத்தை எப்படி செயல்படுத்துவது என்று வேதவசனத்தில் சொல்லுகிறார். அன்பினாலே கிரியை செய்யும் விசுவாசம் என்கிறார். கர்த்தர் அன்பை ஒரு safety valve போன்று வைத்துவிட்டார். மலையைப் பெயர்க்கும் விசுவாசத்தைக் குறித்து நான் போதித்ததைக் கேட்டுவிட்டு ஒருவர், "நான் அந்தப் போதனையைக் கேட்டேன். மிகவும் நன்றாக இருக்கிறது. இது அருமையான பிரசங்கம். இதை யாரும் சொல்லி நான் கேள்விப்பட்டதில்லை. விசுவாசம் மலையைப் பெயர்க்கும் என்று நீங்கள் சொல்லுகிறீர்கள். நான் நான்கு மலைகளைப் பெயர்க்க வேண்டும்" என்றார். அவர் 'மலை' என்று எதைச் சொல்லுகிறார் என்றால், மாமியார் அது இது என்று ஆரம்பித்து கண்ட மலையையும் தவிடு பொடியாக்க வேண்டும் என்று வைத்திருக்கிறார். ஒரு பெரிய ஆவிக்குரிய சக்தி கிடைத்தால் நமக்கு விரோதமாய் இருக்கிற எல்லாரையும் அழித்துவிடலாம்;அக்கினியைக் கொண்டுவந்து எல்லாரையும் சுட்டெரித்து விடலாம் என்று அவர் எண்ணுகிறார். முதலில் அவர் மறுபடியும் பிறக்க வேண்டும். மறுபடியும் பிறக்கும்போதுதான் விசுவாசம் நம் வாழ்க்கையில் ஆரம்பமாகிறது. அதுதான் முதல் அனுபவம். விசுவாசத்தினால் மறுபடியும் பிறக்க வேண்டும். தேவன் விசுவாசத்தைக் கொண்டுதான் இரட்சிக்கிறார். அதுதான் விசுவாசத்தின் முதல் ருசி. இந்த வல்லமை பாவியை நீதிமானாக்குகிறது. அதற்குப் பிறகு இந்த வல்லமையை பயன்படுத்த வேண்டுமென்றால் இருதயத்தை அதற்கென்று பண்படுத்த வேண்டும். அப்படிப்பட்ட ஒரு நல்ல, கர்த்தருடைய இருதயம் போன்ற இருதயம் உருவாக வேண்டும். அன்பின் இருதயத்திலிருந்துதான் விசுவாசத்தைப் பயன்படுத்த முடியும். இது அணு சக்தியைப் (nuclear power) போன்றது. Nuclear bomb-ஐ வைத்து அதன் button-ஐவீட்டில் சாம்பார் சரியில்லை என்றால் கூட அதை அழுத்தக்கூடியவனிடம் கொடுத்தால் அவன் எப்போது அதை அழுத்துவான் என்று தெரியாது. திடீரென்று யாரிடமாவது கோபப்பட்டு அதை அழுத்தினான் என்றால் எல்லாம் முடிந்துவிடும். மிகவும் ஜாக்கிரதையாய் இருக்க வேண்டும். அது மிகப்பெரிய power. பொறுப்பில்லாத ஆட்கள் இப்படிப்பட்ட பதவிகளில் இருக்கமாட்டார்கள், அவர்களிடம் இப்படிப்பட்ட button-ஐ கொடுக்கவும் மாட்டார்கள். விசுவாசம் அதைக்காட்டிலும் மிகப்பெரிய வல்லமை வாய்ந்தது. கர்த்தர் இதை கண்டவரிடமும் கொடுப்பார் என்று எண்ணுகிறீர்களா? கண்ட விதத்தில் பயன்படுத்த விடுவார் என்று எண்ணுகிறீர்களா? விசுவாசம் என்கிற சக்தியை பயன்படுத்துவதற்கு கர்த்தர் ஒரு safety valve-ஐ வைத்துவிட்டார். அதற்காக சந்தோஷப்படுங்கள். எல்லார் கையிலும் இது வேலை செய்யாது;எல்லா இருதயத்திலும் இது வேலை செய்யாது;கண்டவனுக்கும் இது வேலை செய்யவே செய்யாது. இதற்கு ஒரு தனி விசேஷித்த இருதயம் வேண்டும். கர்த்தருடைய இருதயம் போல அன்பினால் நிறைந்து அன்பின் மூலமாக கிரியை செய்கிற விசுவாசம் இது. இது அன்பினால் ஏவப்பட்டு செயல்படுத்தப்படுகிற விசுவாசம். வெறுப்பினால், பகையினால், விரோதத்தினால், காழ்ப்புணர்ச்சியினால் இதை செயல்படுத்த முடியாது. கர்த்தர் அப்படி வைத்துவிட்டார். ஏனென்றால் இது மிகப்பெரிய வல்லமை.வேதம் வெறும் மலையைப் பெயர்க்கும் விசுவாசம் என்று போதிக்கவில்லை. தாழ்மையுள்ள அன்பின் இருதயம், மாற்றப்பட்ட இருதயம், மறுபடியும் பிறந்த இருதயம், வசனத்தினால் பண்படுத்தப்பட்ட இருதயம் என்றெல்லாம் போதிக்கிறது. அப்படிப்பட்ட இருதயத்திலிருந்துதான் கர்த்தர் வேலை செய்ய முடியும்.

"'அன்பினால் கிரியை செய்யும் விசுவாசம்' என்கிற ஒரு வார்த்தையை எடுத்து இவ்வளவு சொல்லுகிறீர்களே, வேதத்தில் எங்கு இப்படிச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது?" என்று நீங்கள் கேட்கலாம். மாற்கு எழுதின சுவிசேஷம் 11-ஆம் அதிகாரத்திற்குச் செல்வோம். இயேசு அத்திரமத்தைப் பார்த்து அதில் ஏதாவது பழம் இருக்குமா என்று பார்க்கிறார். அதில் பழம் எதுவும் இல்லை. உடனே அவர், "இனி ஒருவனும் உன்னிடத்தில் கனி புசியாதிருக்கக்கடவன்" என்று சொல்லி அத்திமரத்தை சபிக்கிறார். அந்த மரத்திற்கு திடீரென்று magic போன்று எதுவும் நடக்கவில்லை. இயேசு இப்படிச் சொல்லிவிட்டு சீஷர்களோடு ஊருக்குள் போகிறார். திரும்பவும் அதே வழியாய் வருகிறார்கள், அந்த மரத்திற்கு ஒன்றும் ஆகவில்லை. அடுத்த நாள் காலையில திரும்பவும் ஊருக்குள் நுழையும்போது அதே மரத்தின் வழியாய் வருகிறார்கள். அப்போது பேதுரு அந்த மரத்தைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டு, "ஆண்டவரே, நீர் சபித்த அத்திமரம் பட்டுப்போயிற்று" என்கிறான். அப்போது இயேசு அவர்களைப் பார்த்து சொல்லுவதைக் கவனியுங்கள்.

"இயேசு அவர்களை நோக்கி: தேவனிடத்தில் விசுவாசமுள்ளவர்களாயிருங்கள்.எவனாகிலும் இந்த மலையைப் பார்த்து: நீ பெயர்ந்து, சமுத்திரத்திலே தள்ளுண்டுபோ என்று சொல்லி, தான் சொன்னபடியே நடக்கும் என்று தன் இருதயத்தில் சந்தேகப்படாமல் விசுவாசித்தால், அவன் சொன்னபடியே ஆகும் என்று மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்.ஆதலால், நீங்கள் ஜெபம்பண்ணும்போது எவைகளைக் கேட்டுக்கொள்வீர்களோ, அவைகளைப் பெற்றுகொள்வோம் என்று விசுவாசியுங்கள், அப்பொழுது அவைகள் உங்களுக்கு உண்டாகும் என்று சொல்லுகிறேன்" (மாற்கு11:22-24).

இயேசு, விசுவாசம் இப்படித்தான் செயல்படுகிறது என்பதை கற்றுக்கொள்ளுங்கள் என்கிறார். 24-ஆம் வசனத்தில் உள்ள 'ஆதலால்' என்ற வார்த்தை இரண்டு வசனங்களையும் இணைக்கிறது. விசுவாசம் மலையைக்கூட பெயர்க்கும் என்று சொல்லிவிட்டார். விசுவாசத்தில் சொன்னால் அப்படியே நடக்கும், இதை ஜெபத்தில் பயன்படுத்துஎன்கிறார். அநேகர் ஜெபிக்கிறதைப் பற்றித்தான் சொல்லுகிறார்களே ஒழிய, விசுவாசத்தைப் பயன்படுத்துவதைப் பற்றி சொல்லுவதில்லை. ஜெபத்தில் விசுவாசம் இல்லையென்றால் எத்தனை மணி நேரம் ஜெபித்தும் பிரயோஜனமில்லை. விசுவாசம் தான் ஜெபத்தை பயனுள்ளதாய் ஆக்குகிறது. விசுவாசமுள்ள ஜெபத்திற்குத்தான் பதில் கிடைக்கும். ஆகவேதான் இயேசு, மலையைப் பார்த்து சொன்னால்கூட அது பெயர்ந்துவிடும். ஆதலால், நீங்கள் ஜெபம்பண்ணும்போது எவைகளைக் கேட்டுக்கொள்வீர்களோ, அவைகளைப் பெற்றுகொள்வோம் என்று விசுவாசியுங்கள், அப்பொழுது அவைகள் உங்களுக்கு உண்டாகும் என்று சொல்லுகிறேன் என்கிறார். அவர் அதோடு முடித்துவிடவில்லை. நாம் அநேக வேளைகளில் அதோடு முடித்துவிடுகிறோம். அடுத்த வசனத்தைப் பாருங்கள்.

"நீங்கள் நின்று ஜெபம்பண்ணும்போது, ஒருவன்பேரில் உங்களுக்கு யாதொரு குறை உண்டாயிருக்குமானால், பரலோகத்திலிருக்கிற உங்கள் பிதா உங்கள் தப்பிதங்களை உங்களுக்கு மன்னிக்கும்படி, அந்தக் குறையை அவனுக்கு மன்னியுங்கள்.நீங்கள் மன்னியாதிருப்பீர்களானால், பரலோகத்திலிருக்கிற உங்கள் பிதாவும் உங்கள் தப்பிதங்களை மன்னியாதிருப்பார் என்றார்" (மாற்கு11:25, 26).

இயேசு சுருக்கமாக என்ன சொல்லவருகிறார் என்றால், நீங்கள் சந்தேகப்படாமல் விசுவாசத்தில் மலையைப் பார்த்து போ என்று சொன்னால் கூட அது போய்விடும். ஆகவே நீங்கள் ஜெபம்பண்ணும்போது அந்த விதமான விசுவாசத்தோடு ஜெபம்பண்ணுங்கள். அப்போது நீங்கள் கேட்டதையெல்லாம் பெற்றுக்கொள்ளலாம். ஆனால் ஒரு காரியத்தை நினைவில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். உங்களுக்கு யார் பேரிலாவது குறை இருந்தால் பரலோகப்பிதா உங்களை மன்னிக்கிறது போல நீங்களும் அவர்களை மன்னித்து விடுங்கள்; இல்லையென்றால் நீங்கள் எத்தனை மணி நேரம் ஜெபம்பண்ணினாலும்,மலையைப் பெயர்க்கிற விசுவாசத்தை உள்ளவனாய் இருந்தாலும் ஒன்றும் பிரயோஜனப்படாது என்கிறார். அதைத்தான் அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் இவ்வாறு சொல்லுகிறார்:

"நான் மனுஷர் பாஷைகளையும் தூதர்பாஷைகளையும் பேசினாலும், அன்பு எனக்கிராவிட்டால், சத்தமிடுகிற வெண்கலம்போலவும், ஓசையிடுகிற கைத்தாளம்போலவும் இருப்பேன்.நான் தீர்க்கதரிசன வரத்தை உடையவனாயிருந்து, சகல இரகசியங்களையும், சகல அறிவையும் அறிந்தாலும், மலைகளைப் பேர்க்கத்தக்கதாக சகல விசுவாசமுள்ளவனாயிருந்தாலும், அன்பு எனக்கிராவிட்டால் நான் ஒன்றுமில்லை" (1 கொரிந்தியர்13:1, 2).

விசுவாசம் அன்பினாலே தான் கிரியை செய்யும். அது அவ்வளவு பெரிய வல்லமை. அதை கண்டவனும் எடுத்து கண்டபடி பயன்படுத்துவதற்கு கொடுக்க முடியாது. அதை தவறான காரியத்திற்கு பயன்படுத்த கர்த்தர் விடமாட்டார். அதை வைத்து நல்ல காரியங்களைத்தான் செய்ய முடியும். ஏனென்றால் அது தெய்வீகமான சக்தி,அது அபார சக்தி. தேவனுடைய சித்தத்தையும், நோக்கத்தையும் நிறைவேற்றவும், அவர் விரும்புகிற காரியங்களை நடப்பிக்கவும் தான் விசுவாசமே ஒழிய, நம்முடைய விருப்பங்களை நிறைவேற்றிக் கொள்ளவோ, எனக்கு இப்படித் தோன்றுகிறது, நான் இப்படிச் செய்யப்போகிறேன் என்பதற்காகவோ அல்ல. சிலர் அப்படிப்பட்ட எண்ணத்தோடு இந்தப் போதனையை கேட்பார்கள். மலைகளைப் பெயர்க்கிற விசுவாசத்தை கற்று விட்டு வருகிறேன் என்பார்கள். ஆகவேதான் பவுல், மலைகளைப் பெயர்க்கக்கூடிய சகல விசுவாசமும் உனக்கு இருந்தால் கூட அன்பு உனக்கு இராவிட்டால் ஒன்றுமே இல்லை என்கிறார். இது வேதாகம போதனை. இது ஏதோ ஒரு இடத்தில், 'அன்பினால் கிரியை செய்யும் விசுவாசம்' என்று சொல்லி விட்டுவிடவில்லை. இதற்கு சில அடிப்படை இருக்கிறது. இன்னொரு வசனத்தைப் பார்ப்போம். லூக்கா 17-ஆம் அதிகாரத்திற்குச் செல்வோம்.இயேசு 6-ஆம் வசனத்தில், "கடுகுவிதையளவு விசுவாசம் உங்களுக்கு உண்டாயிருந்தால், நீங்கள் இந்தக் காட்டத்திமரத்தை நோக்கி: நீ வேரோடே பிடுங்குண்டு கடலிலே நடப்படுவாயாக என்று சொல்ல, அது உங்களுக்குக் கீழ்ப்படியும்"என்கிறார். அவர் இதை எந்த பின்னணியில் சொன்னார் என்பதை கவனிக்க வேண்டும். 3-ஆம் வசனத்திலிருந்து பார்ப்போம்.

"உங்களைக்குறித்து எச்சரிக்கையாயிருங்கள். உன் சகோதரன் உனக்கு விரோதமாய்க் குற்றஞ்செய்தால், அவனைக் கடிந்துகொள்; அவன் மனஸ்தாப்பட்டால், அவனுக்கு மன்னிப்பாயாக.அவன் ஒருநாளில் ஏழுதரம் உனக்கு விரோதமாய்க் குற்றஞ்செய்து, ஏழுதரமும் உன்னிடத்தில் வந்து: நான் மனஸ்தாபப்படுகிறேன் என்று சொன்னால், அவனுக்கு மன்னிப்பாயாக என்றார்" (லூக்கா17:3, 4).

ஏழுதரம் என்பது எத்தனை முறை என்று நீங்கள் எண்ணுகிறீர்கள்? நாம்ஒருநாளைக்கு ஏழுதரத்திற்கு மேல் தவறு செய்துவிட்டு ஆண்டவரே, மன்னியும் என்று கேட்கும்போது அவர் நம்மை மன்னித்திருக்கிறார். சிலருக்கு ஏழு எழுபது முறை மன்னித்தாலும் போதாது. அவர்கள் ஒருநாளில் அத்தனை தவறு செய்வார்கள். கர்த்தருடைய இரக்கம், கிருபை பெரிது. அவர் நம்மை திரும்ப திரும்ப மன்னிக்கிறார். அவருக்கு மன்னிக்கிற குணம் இருக்கிறது. அவர் நீடிய பொறுமை உள்ளவர், மிகுந்த சாந்தம் உள்ளவர். மன்னிக்க தெரிந்தவர்தான் மன்னிக்கும்படி போதிக்கிறார். அவர் தாம் செய்யாததை மற்றவர்களை செய்யச் சொல்லுவதில்லை. ஒருவன் உன்னிடம் மனஸ்தாபப்பட்டு, "நான் தவறு செய்துவிட்டேன், என்னை மன்னித்துக்கொள்" என்று சொன்னான் என்றால் ஒருதரம் அல்ல, ஏழுதரம் கூட ஒரு நாளில் நீங்கள் மன்னிக்கலாம் என்று சீஷர்களுக்குச் சொல்லுகிறார். ஆனால் சீஷர்கள் நம்மைப் போன்ற ஆட்கள். ஆண்டவரே, நாங்கள் உம்முடைய போதனைகளைக் கேட்கிறோம். ஆகவே மூன்றுதரம் வந்தால் கூட மன்னித்துவிடுகிறோம். ஆனால் நான்காவது தரம் வந்தால் அவனை அடித்துவிட வேண்டியதுதான். திரும்ப திரும்ப வந்தால் எப்படி?இரண்டு அடி போட்டால் தான் அவனுக்கு விளங்கும் என்று சொல்லுகிற ஆட்கள் அவர்கள். மனுஷர்கள் மத்தியில் பொதுவாக எதற்கும் ஒரு limit இருக்கிறது. "அவன்limit-ஐ தாண்டியதால் வாங்கிக் கட்டிக்கொண்டான்" என்று இப்படித்தான் நாம் பேசுவோம். ஆனால் கர்த்தர், ஏழுதரமும் குற்றம்செய்துவிட்டு, மனஸ்தாபப்பட்டு மன்னிப்பு கேட்டால் மன்னித்து விடு என்கிறார். ஏழுதரம் என்பது சரியாக ஏழுதரம் என்று அர்த்தம் அல்ல. அக்காலத்தில் ஏழு என்பது பரிபூரணத்தைக் குறிக்கிற எண். எத்தனை முறை மன்னிக்க வேண்டுமோ அத்தனை முறையும் மன்னிக்க வேண்டும் என்பதுதான் அதன் அர்த்தம். பரிபூரணமாக மன்னித்துவிடு என்பதுதான் அதனுடைய அர்த்தம். சீஷர்களுக்கு இது பொறுக்கவில்லை. இது என்ன உபதேசம், இது நடக்கக்கூடிய காரியமா என்று சொல்லிவிட்டு சொல்லுவதைக் கவனியுங்கள்.

"அப்பொழுது அப்போஸ்தலர் கர்த்தரை நோக்கி: எங்கள் விசுவாசத்தை வர்த்திக்கப்பண்ணவேண்டும் என்றார்கள்" (லூக்கா17:5).

ஆண்டவரே, இந்த ஆவிக்குரிய வல்லமை எங்களுக்கு அதிகமாய் தேவை,எங்களால் இதெல்லாம் செய்ய முடியாது,ஏழுதரம் அவனை எப்படி மன்னிப்பது? அவனை மன்னித்துக்கொண்டே இருக்க முடியுமா? எங்களுக்கு அந்த வல்லமை கிடையாது, எங்களுடைய விசுவாசத்தை அதிகரியும் என்று கேட்கிறான். அதற்கு பதில் சொல்லும்போதுதான் இயேசு, "கடுகுவிதையளவு விசுவாசம் உங்களுக்கு உண்டாயிருந்தால், நீங்கள் இந்தக் காட்டத்திமரத்தை நோக்கி: நீ வேரோடே பிடுங்குண்டு கடலிலே நடப்படுவாயாக என்று சொல்ல, அது உங்களுக்குக் கீழ்ப்படியும்" என்கிறார். இயேசு என்ன சொல்ல வருகிறார் என்றால், இது முடியாது என்று நீ சொல்லுகிறாயா? முடியாது என்று எதுவுமே கிடையாது. கடுகு அளவு விசுவாசம் இருந்தால் போதும், காட்டத்தி மரத்தைப் பார்த்து சொல்லுவதைப்போல உன்னுடைய உள்ளத்தில் இருக்கிற பகை, விரோதம், வெறுப்பு, கசப்பு, காழ்ப்புணர்ச்சி ஆகிய இவற்றைப் பார்த்து, நீ என்னுடைய இருதயத்திலிருந்து பிடுங்குண்டு அப்புறப்படுத்தப்படுவாயாக என்று சொன்னால் அது அப்படியே ஆகும்,அவ்வளவு பெரிய வல்லமை விசுவாசத்திற்கு இருக்கிறது, நீ சொல் என்கிறார். விசுவாசத்தைப் பற்றி பெரிதாக போதிக்கும்போது அங்கு மன்னிக்கிற விஷயத்தைக் கொண்டுவந்து இணைக்கிறார். ஏனென்றால் விசுவாசம் அன்பினால் கிரியை செய்கிற ஒன்று.


அநேக வேளைகளில் விசுவாசத்திற்கு பெரிய தடை என்னவென்றால், 'நான்' என்று நம்மைப் பற்றி யோசிப்பதுதான். சாமுவேல் தீர்க்கதரிசியின் தாய் அன்னாள் குழந்தை இல்லாதவளாய் இருந்தாள். அவள் கர்த்தருடைய பிரசன்னத்தில் வந்தாள். அவளின்புருஷனுடைய இன்னொரு மனைவிக்கு குழந்தைகள் இருக்கிறது. அவள் எந்நேரமும் அன்னாளைப் பார்த்து, உனக்கு குழந்தைகள் இல்லை, எனக்கு குழந்தைகள் இருக்கிறது என்று துன்புறுத்திக் கொண்டிருந்தாள். ஆகவே அன்னாள் வேதனை தாங்காமல் கர்த்தருக்கு முன்பாக தேம்பி தேம்பி அழுதாள். ஆசாரியன் லேவி அதைப் பார்த்து, இவள் குடித்து வெறித்திருக்கிறாள் என்று எண்ணி, நீ எவ்வளவு நேரம் வெறித்திருப்பாய் என்று கேட்டான். அப்போது அவள், நான் வெறித்து இருக்கவில்லை, நான் வருத்தத்தில் இருக்கிறேன், என் மனதில் இருக்கிற பாரங்களை கர்த்தரிடத்தில் கொட்டுகிறேன் என்று சொன்னாள். கர்த்தரிடத்தில் ஜெபித்துக் கொண்டிருந்த அவள் தன்னுடைய ஜெபத்தை மாற்றினாள். 1 சாமுவேல் 1:11-இல் வாசித்துப் பாருங்கள். ஆண்டவரே, நீர் எனக்கு ஒரு ஆண் பிள்ளையைத் தருவீர் என்றால் அந்த குழந்தையை நான் உமக்குக் கொடுப்பேன். உமக்கு கொடுப்பதற்காக நீர் எனக்கு ஒரு பிள்ளையைத் தாரும் என்று அவள் ஜெபித்தாள். அடுத்த வருடமே குழந்தை பிறந்துவிட்டது. கர்ப்பம் திறக்கப்பட்டது, கைகூடி வராத காரியம் கைகூடி வந்தது. வெறும் பிள்ளை பெறுவது மட்டுமல்ல, எல்லாமே அப்படித்தான். சுகவீனத்தில் இருப்பவர்கள், பெலவீனத்தில் இருப்பவர்கள், மரணப்படுக்கையில் இருப்பவர்கள் கூட, ஆண்டவரே எனக்கு வருஷங்களை கூட்டித்தாரும். நீர் தந்தீர் என்றால் அந்த வருஷங்கள், உயிர், பெலன், வாழ்க்கையை உமக்காக நான் கொடுக்கிறேன். உமக்கு அர்ப்பணிக்கிறேன், நான் உமக்காகவே வாழுவேன், உம்முடைய நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவேன், நீர் சொல்லுகிற காரியங்களைச் செய்வேன், ஒன்றுமில்லாமல் இருக்கிற என்னுடையகையின் பிரயாசத்தை நீர் ஆசீர்வதித்து, பலுகப்பண்ணி, பெருகப்பண்ணி, என்னை வளமானவனாக ஆக்கினீர் என்றால், நீர் எனக்கு கொடுக்கிற அந்த ஐசுவரியத்தை வைத்து உமக்காக நான் காரியங்களைச் செய்வேன், அதை உமக்கென்று அர்ப்பணிப்பேன், அதற்காகவே என்னை ஆசீர்வதியும், உம்முடைய நாமம் மகிமைப்படும்படியாக, உயர்த்தப்படும்படியாக, எல்லாரும் அதைக் கண்டு உம்மை மகிமைப்படுத்தும்படியாக என்னை ஆசீர்வதியும் என்று ஜெபிக்க வேண்டும். அப்படி ஜெபித்துப் பாருங்கள், எவ்வளவு பெரிய மாற்றம் உண்டாகிறது என்று நீங்களே பார்ப்பீர்கள். மற்றவர்களுக்கு இருக்கிறது, எனக்கு இல்லையே என்று ஜெபிக்கக்கூடாது, அப்படிப்பட்ட ஜெபத்தை நிறுத்த வேண்டும், அந்த ஜெபம் பயனற்றது(ineffective).


இயேசு, "உன்னுடைய சிலுவையை எடுத்துக்கொண்டு என்னைப் பின்பற்றி வா" என்று சொன்னார். ஒரே ஒரு சிலுவைதான் நாம் எடுத்துக்கொண்டு போக வேண்டிய சிலுவை. சிலர், "நான் என்னுடைய பாவ சிலுவையை இன்னும் சுமந்துகொண்டிருக்கிறேன்" என்கிறார்கள். அதைத்தான் இயேசு சுமந்து தீர்த்துவிட்டாரே! அப்படியென்றால் நாம் எந்த சிலுவையை சுமக்க வேண்டும்? இந்த உலகத்தில் சில பொல்லாத மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள்என்றைக்கும் மோசமானதைத்தான் பேசுவார்கள். அவர்கள் எப்போதும் தீமை தான் செய்து கொண்டிருப்பார்கள். அவர்கள் இரக்கமில்லாதவர்களாய், நன்றியில்லாதவர்களாய் இருப்பார்கள். அவர்கள் மத்தியில் தான் நாம் வாழுகிறோம். இந்த உலகம் அப்படிப்பட்டவர்களால் நிறைந்திருக்கிறது. அந்த சிலுவையைத்தான் இயேசு நம்மை சுமக்கச் சொல்லுகிறார். அப்படிப்பட்டவர்கள்எப்போதும் நம்மோடு இருப்பார்கள். இந்த உலகத்தில் நாம் இருக்கிற வரைக்கும் அவர்கள் இருப்பார்கள். அந்த சிலுவையை சுமந்தால் அப்போஸ்தலனாகிய பவுலைப் போல நாமும், "எனக்காக ஒரு ஜீவ கிரீடம் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது" என்று சொல்ல முடியும். ஒருவேளை கிறிஸ்துவின் நிமித்தமாக இந்த உலகத்தில் சில துன்பங்களை அனுபவிக்கலாம். ஆனால் கடைசியில் வெற்றியும் கிரீடமும் நம்முடையதாகிறது. ஆகவே நாம் இருதயத்தை சரியாக்க வேண்டும். விசுவாசம் செயல்படக்கூடிய இருதயமாக, அன்பின் இருதயமாக அதை மாற்ற வேண்டும், சுத்திகரிக்க வேண்டும். எஜமானுக்கு உபயோகமுள்ள இருதயமாக அது மாறட்டும். அந்த இருதயத்தைக் கொண்டு மலைகளைப் பெயர்க்கலாம், பெரிய காரியங்களை நிகழ்த்தலாம்.கர்த்தர் அப்படிப்பட்ட மனிதர்கள் மூலமாக ஆச்சரியமான காரியங்களை இந்த பூமியிலே நடத்திக் காண்பிப்பார், தம்முடைய வல்லமையை வெளிப்படுத்துவார்.

Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency