0 item - ₹0.00

ஏன் வேலை கடினமானதாயிருக்கிறது ? (பாகம் 08) - பகைஞர்கள் வேலையை கடினமானதாக்குகிறார்கள்..

Sunday Tamil Service - 22 OCT 17

Transcript

வேலை ஏன் கடினமாய் இருக்கிறது?-8 (22.10.2017)
பகைஞர்கள் வேலையை கடினமாக்குகிறார்கள் -பாகம்- 5-ரூத் (2)

வேலையைக் குறித்துப்போதித்து வருகிறோம்.முதலில் நாம் ஏன் வேலை செய்ய வேண்டும் என்பதைக்குறித்துப் போதித்தேன்.அதற்கு வேதத்தில் சொல்லப்படுகிற காரணங்களைச் சொன்னோம்.இப்பொழுது வேலை ஏன் கடினமாய் இருக்கிறது என்பதை பார்த்து வருகிறோம்.பாவ உலகத்திலே விழுந்துபோன மனுஷனுக்கு எல்லாமே பரிபூரணமற்ற தன்மையாகி விட்டது.எதுவுமே சரியாக இல்லை, அப்படிப்பட்ட உலகத்திலே வேலை கூட பிரச்சனையாகி விட்டது.அது ஏன் பிரச்சனையாகி விட்டது, அது ஏன் கஷ்டமாக இருக்கிறது என்பதை உங்களுக்கு காண்பித்து வருகிறேன்.அதற்கு முதல் காரணமாக, பாவத்தின் மூலமாக வேலையிலே வேதனை நுழைந்து விட்டது.பாவம் வேலைக்குள்ளே வேதனையை கொண்டுவந்துவிட்டது.தேவன் வேலையைக் கொடுத்தார், அவர் வேதனையைக் கொடுக்கவில்லை.வேலை வேறு, வேதனை வேறு.அவர் வேதனை இல்லாத வேலையைக் கொடுத்தார்.ஆனால் இன்றைக்கு வேலைக்குள்ளே வேதனை வந்து பிரவேசித்து விட்டது.ஆகவே நாம் அதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.வேதவசனம் அதைக் குறித்து சொல்லுவதை கவனிக்க வேண்டும்.இரண்டாவது, பாவத்தின் மூலமாக மரணம் உலகத்திற்குள்ளே பிரவேசித்து விட்டது.இன்றைக்கு மரணம் வாழ்க்கையிலே தவிர்க்க முடியாத ஒரு நிஜமாகி விட்டது.எல்லாரும் மரிக்க வேண்டும்.இது வாழ்க்கையினுடைய equation-ஐயும்,வாழ்க்கையைப் பற்றி நாம் சிந்திக்கிற விதத்தையும் மாற்றிவிட்டது.வேலை கூட சலிப்பாகி விட்டது."நாம் என்றைக்கோ ஒரு நாள் மரிக்கப்போகிறோம், மிகவும் கஷ்டப்பட்டு வேலை செய்து, சேர்த்து வைத்து எங்கே எதை எடுத்துக்கொண்டு போகப்போகிறோம்.என் பிரயாசத்திற்கெல்லாம் அர்த்தமே இல்லாமல் போய்விட்டது" என்று அநேக கிறிஸ்தவர்கள் சொல்லுகிறார்கள்.நாம் என்றைக்குமே உயிரோடிருந்து இதையெல்லாம் அனுபவிக்கப் போகிறோம் என்றால் அதை வேறு விதமாகச் செய்வோம்.ஆனால் நாம் எப்போது மரிப்போம் என்பதுதெரியாது என்றால், அதில் வேலை செய்வதற்கான ஆர்வம் இல்லாமல் போய்விடுகிறது.ஆக, மரணம் வேலையை கடினமுள்ளதாக்கி விட்டது.

மூன்றாவது காரணத்தைத்தான் இப்போது பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.மனுஷன் பாவம் செய்தவுடன் தேவன் சர்ப்பத்திடம், "உனக்கும் ஸ்திரீக்கும், உன் வித்துக்கும் அவள் வித்துக்கும் பகை உண்டாக்குவேன்; அவர் உன் தலையை நசுக்குவார், நீ அவர் குதிங்காலை நசுக்குவாய்" (ஆதியாகமம் 3:15) என்று சொன்னார்.அது பாவத்தின் ஒரு விளைவு.என்ன விளைவு?மனுவர்க்கம் இரண்டு வித்துகளாக பிரியப்போகிறது.ஒன்று, சர்ப்பத்தின் வித்து என்று அப்படி ஒரு ஜனம்.அடுத்தது, ஸ்திரீயின் வித்து என்று அப்படி ஒரு தேவபக்தியுள்ள ஜனம்.ஆதாம் காலத்திலேயே இது ஆரம்பித்து விட்டது.ஒரே குடும்பத்தில் காயீன், ஆபேல் என்று இரண்டு பிள்ளைகள் பிறக்கிறார்கள்.காயீன் சர்ப்பத்தின் வித்து, அவன் கொலைகாரனாக இருக்கிறான்.ஆபேல் தேவபக்தியுள்ள சந்ததி.இப்படி மனுவர்க்கம் காலகாலமாக பிரிந்து இருக்கிறதினாலே தேவபக்தியுள்ள சந்ததிக்கு எப்போதுமே பிரச்சனை தான்.அவர்கள் தேவனுடைய நோக்கத்திற்காக இந்த உலகத்தில் இருக்கிறார்கள், வேலை செய்கிறார்கள்.எல்லாருமே தேவனுடைய நோக்கங்களுக்காக வாழுகிறார்கள்.அதையெல்லாம் குலைப்பதற்கும், கெடுப்பதற்கும் சர்ப்பத்தின் வித்தான பிசாசினுடைய மக்கள் வேலை செய்கிறார்கள்.இதனிமித்தமாகத்தான் வேலை மிகவும் கடினமாக இருக்கிறது என்று வேதவசனம் நமக்குப் போதிக்கிறது.இதில் ஒரு காரியத்தை நாம் கவனிக்க வேண்டும்.சிலர், இது பாவமும் சாபமும் உள்ள உலகம்,இங்கு எதுவுமே பூரணமானது அல்ல, ஆகவே நம்முடைய வாழ்க்கையிலே பெரிய வெற்றியைக் காண முடியாது என்கிற முடிவுக்கு வருகிறார்கள்.இது தவறு.பாவம் வந்தது, அதன் மூலமாக சாபம் வந்தது உண்மைதான்.ஆனால் ஆசீர்வாதத்திற்கும் கர்த்தர் ஒரு வழியை உண்டுபண்ணியிருக்கிறார்.அவர் பாவமும், சாபமும் உள்ள இந்த உலகத்தில் தான் ஆபிரகாமை ஆசீர்வதித்தார்.ஆசீர்வாதம் என்பது பாவத்தைக் காட்டிலும் மாபெரும் சக்தி.சாபம் என்பது இருள் போன்றது, ஆசீர்வாதம் என்பது வெளிச்சம் போன்றது.வெளிச்சம் வரும்போது இருள், "நான் போகமாட்டேன்" என்று சொல்ல முடியாது.எல்லா இருளும் போக வேண்டும்.ஆசீர்வாதம் அப்பேர்ப்பட்ட ஒரு சக்தி.தேவன் ஆசீர்வாதத்தை நமக்குத் தருகிறார்.ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலமாக இன்றைக்கு நமக்கு ஆசீர்வாதம் வந்து சேர்ந்திருக்கிறது.ஆனால் இயேசு வருவதற்கு முன்பாகவேஆசீர்வாதம் வேலை செய்ய ஆரம்பித்து விட்டது.விசுவாசிக்கிறவர்களுடைய வாழ்க்கையிலே அவர்கள் ஆசீர்வாதத்தை அனுபவித்தார்கள்.ஆபிரகாம், ஈசாக்கு, யாக்கோபு போன்றவர்களின் வாழ்க்கை சரித்திரத்தைப்பார்த்தோம் என்றால், அவர்கள் ஆசீர்வாதத்தை எப்படி பெற்று அனுபவித்தார்கள் என்பதைப் பார்க்கிறோம்.இஸ்ரவேல் தேசமே தேவனுடைய ஆசீர்வாதத்தை அனுபவித்தது என்றெல்லாம் நாம் பார்க்கிறோம்.

பாவ உலகத்தில் சாபம் இருந்து, அது நம்மை கீழே இழுத்தாலும் ஆசீர்வாதம் என்கிற சக்தி நம்மை மேலே தூக்குகிறது, வெற்றிபெறச் செய்கிறது என்பதை காண்பிப்பதற்கு நான்கு உதாரணங்களை பயன்படுத்துகிறேன். யோசேப்பு, தானியேல், நெகேமியா இந்த மூன்று உதாரணங்களை ஏற்கனவே பார்த்தோம்.இந்த மூன்றுமே அந்நிய தேசத்தில் அடிமைகளாய் வாழ்ந்த மக்களைக் குறித்த உதாரணங்கள்.அவர்கள் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களாய் இருந்தாலும்,அந்த ஒடுக்குதலின் மத்தியிலும் அந்த அரசாங்கத்தில் உயர்ந்த பதவிக்கு வந்தவர்கள்.ஒடுக்கப்பட்டதினால் அப்படியே கீழே போய்விடவில்லை.சிலர், நாம் மேலே வரவே முடியாது என்று நினைக்கிறார்கள்.கிடையாது.அந்த சமுதாயத்தில் இவர்களுடைய ஞானம், அறிவு, சேவை, வேலை இவையெல்லாம் அவர்களுக்கு தேவைப்பட்டது.ஆகவே இவர்கள் வேலையிலே மிகப்பெரிய உயரத்தை அடைந்தார்கள்.இவர்களுக்கு எதிர்ப்பு இல்லாமல் இல்லை.யோசேப்பை குழியில் போட்டார்கள், விற்றார்கள், சிறையில் அடைத்தார்கள், எல்லாம் அநியாயமாய் பண்ணினார்கள்.இருந்தபோதும் அவன் உயரத்திற்கு வந்துவிட்டான்.தானியேலுக்கென்றே சட்டம் இயற்றி, ஜெபம்பண்ணக்கூடாது என்று ஒரு சட்டத்தைக் கொண்டுவந்தார்கள்.இவன் ஒருவனுக்காக ராஜாவையே சட்டம் போட வைத்து, அவனை சிங்க கெபியில் தூக்கிப்போட்டார்கள்.ஆனால் கர்த்தர் சிங்கங்களின் வாயை கட்டிப்போட்டார்.நெகேமியாவை ஒரு சுவரை கட்டுவதற்கு அனுப்பினால் அங்கு அவனுக்கு பல தொல்லைகள் ஏற்படுகின்றன.அவன் ராஜாவாகப் பார்க்கிறான் என்று ராஜாவிடமேஇவனைப் பற்றி பொய்யான குற்றச்சாட்டை சொன்னார்கள்.இருந்தாலும் அவன் கொஞ்ச நாட்களிலேயே வெற்றிகரமாக சுவரைக் கட்டி எழுப்புகிறான். ஆகவே பொல்லாத பிரச்சனைகள் நிறைந்த இந்த உலகத்திலே கூட தேவனுடைய மக்கள் தேவ கிருபையினாலும், ஆசீர்வாதத்தினாலும் வெற்றி பெறுகிறார்கள் என்பதுதான் இங்கு நாம் கவனிக்க வேண்டியது.

இப்போது நான்காவது உதாரணத்தில் இருக்கிறோம்.ரூத்தைப் பற்றி கடந்த வாரம் பேச ஆரம்பித்தோம்.ரூத் ஒரு மோவாபிய ஸ்திரீ.நகோமி என்பவள் அவளுடைய மாமியார்.நகோமியும் அவள் புருஷன் எலிமலேக்கும் பஞ்ச காலத்தில் பெத்லகேமிலிருந்து மோவாப் தேசத்திற்கு பிழைக்க வந்தவர்கள்.அங்கு தங்களுடைய இரண்டு மகன்களுக்கும் மோவாபிய பெண்களையே திருமணம் செய்து வைக்கிறார்கள்.அவர்கள் நிரந்தரமாக அங்கேயே இருந்துவிடுகிறார்கள்.திடீரென்று வாழ்க்கையில் ஒரு பெரிய துக்ககரமான காரியம் நடக்கிறது.வீட்டில் உள்ள மூன்று ஆண்களும் சாகிறார்கள்.எலிமலேக்கும், அவனுடைய இரண்டு மகன்களும் இறந்து விடுகிறார்கள்.அவர்களுடைய வீடு ஆண்களுடைய துணையே இல்லாத வீடாக மாறிவிட்டது.அவ்வளவு கஷ்டமும், துன்பமும் ஏற்பட்டு விட்டது.என்ன செய்யப்போகிறோம் என்று அவர்களுக்கு தெரியவில்லை.ஒரு மருமகள் மோவாப் தேசத்திலேயே இருந்து விடுகிறேன் என்று சொல்லிவிட்டாள்.இன்னொரு மருமகள் நகோமியிடம், "நீர் எங்கே போகிறீரோ அங்குதான்நானும்வருவேன்;உம்முடைய தேவன் என்னுடைய தேவன்; உம்முடைய ஜனம் என்னுடைய ஜனம்; நீர் சாகிற இடத்தில் தான் நான் சாவேன்; உம்மை அடக்கம்பண்ணுகிற இடத்தில் தான் என்னை அடக்கம்பண்ண வேண்டும்" என்று அப்படி தன்னை commit பண்ணிக்கொண்டு நகோமியோடு வந்துவிட்டாள். பல வருஷங்களுக்குப் பிறகு பெத்லகேம் பட்டணத்திற்கு திரும்ப வருகிறார்கள், அங்கு வந்து அவர்கள் settle ஆகிறார்கள். அவர்களுக்கு ஒரு வேலை வேண்டும், சாப்பாடு வேண்டும், பிழைக்க வேண்டும்.ஆண் துணை இல்லாத ஒரு வாழ்க்கை.இன்றைக்கு ஆண் துணை இல்லை என்றால் வாழ்க்கை எவ்வளவு பெரிய கஷ்டம் என்று உங்களுக்குத் தெரியும்.ஆண் துணை இல்லாதவர்கள், விதவைகள், இளம் விதவைகள்என்று இருந்தால் இன்றைக்கு வேலைக்குப்போவதும், வருவதும் மிகவும் கடினமாகி விடுகிறது.அன்றைய உலகத்தில் அது எப்படியிருந்திருக்கும் என்று சற்று எண்ணிப்பாருங்கள்.அது இன்னும் கஷ்டமாக இருந்திருக்கும்.இவர்கள்நியாயாதிபதிகளின் காலத்தில் வாழ்ந்தார்கள் என்று ரூத் 1:1-இல் வாசிக்கிறோம்.இதை ஒரு வேத வல்லுனர், அவர்கள் அக்கிரமமும், அநியாயமும் நிறைந்த காலத்திலே வாழ்ந்தார்கள் என்று bracket-க்குள் போட்டுக் கொள்ளலாம் என்று சொல்லுகிறார்.ஏனென்றால் நியாயாதிபதிகளுடைய காலம் அப்படிப்பட்ட காலமாய் இருந்தது.எல்லாரும் தாங்கள் நினைத்தை செய்த ஒரு காலம் அது.எவரும் எந்த சட்டத்திற்கும் பயந்து, கீழ்ப்படிவதில்லை.ரூத்தும், நகோமியும் அப்படிப்பட்ட காலத்தில் வாழ்ந்தவர்கள்.இவர்களுக்கு ஆண்டவர் உதவி செய்கிறார், நடத்துகிறார், மேன்மைப்படுத்துகிறார், ஆசீர்வதிக்கிறார்.இது ஒரு பெண்ணினுடைய கதையாய் இருப்பதால் இதை இரண்டு வாரங்கள் பார்க்கிறோம்.ஏனென்றால் இங்கு அநேக பிரச்சனைகள் இருக்கின்றன.கடந்த போதனையிலே ரூத் எப்படி தெய்வாதீனமாக போவாஸினிடத்தில் வந்து வேலை செய்தாள் என்று பார்த்தோம்.எத்தனையோ வயல்கள் இருக்கின்றன, எத்தனையோ வேலைக்காரர்கள் இருக்கிறார்கள், அந்த ஊரே அறுப்பிலே ஈடுபட்டு, வேலை செய்து கொண்டிருக்கிறது.இவளை மீட்டுக்கொண்டு, திருமணம் செய்துகொள்ளக்கூடிய உரிமையுள்ள ஒருவனுடைய வயலில் ஆண்டவர் இவளை சரியாக கொண்டுபோய் விடுகிறார்.அவனுடைய கண்கள் இவள் மேல் படும்படியாகச் செய்கிறார்.அவன் தயவு காட்டும்படியாக அவனுடைய உள்ளத்தில் இரக்கத்தை தருகிறார்.காரியங்கள் எல்லாம் வாய்க்கிறது.கடைசியில் இவளை திருமணம் செய்துகொள்ளக்கூடிய அளவிற்கு எல்லாம் ஆகிறது.கடந்த போதனையிலேகர்த்தர் எப்படி இவளை முதல் படிகளில் நடத்தினார், வேலையில் கொண்டுவந்து சேர்த்தார் என்பதைப் பார்த்தோம்.

இன்றைக்கு இன்னும் இரண்டு காரியங்களைச் சொல்ல விரும்புகிறேன்.வேலையைப் பற்றி பேசுகிறதால் திருமணத்தைப் பற்றியெல்லாம் மிகவும் விவரமாக பார்க்கப் போவதில்லை.இங்கு வேலையைப் பற்றிச் சொல்லுகிறேன்.இரண்டு காரியங்களை பார்க்கப் போகிறோம்.ஒன்று, போவாஸைப் பற்றி பார்க்கப் போகிறோம்.இது வெறும் ரூத்தின் கதை அல்ல. இந்த புத்தகத்தின் பெயர் ரூத்.ஆனால் இதில் போவாஸ், ரூத், நகோமி என்கிற மூன்று பெரிய கதாபாத்திரங்கள் இருக்கிறார்கள்.போவாஸின் மூலமாக தொழில் செய்கிறவர்கள் அநேக காரியங்களை கற்றுக்கொள்ளலாம்.அவன் ஒரு முதலாளி, ஏராளமான பேரை வைத்து வேலை வாங்குகிறவன், மிகுந்த ஆஸ்தியை உடைய பெரிய சீமான்.அப்படிப்பட்ட ஒரு மனுஷன் எப்படி நடந்துகொள்கிறான் என்பதைப் பாருங்கள்.ஏனென்றால் வேலை ஸ்தலத்திலே ஒரு முதலாளிஎப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதற்கு இவன் சிறந்த உதாரணமாக இருக்கிறான்.கிறிஸ்தவர்கள் நல்ல உதாரணத்தைப் பின்பற்ற வேண்டுமென்றால் போவாஸை பின்பற்றலாம்.ஆகவே அதை முதலில் கவனிப்போம்.போவாஸைப் பற்றி ஒரு முக்கியமான காரியம் என்னவென்றால், அவனுடைய தலைமைத்துவ பாணியே (leadership style) மற்றவர்களுக்கு மிகுந்த மரியாதையைக் கொடுக்கிற தலைமைத்துவமாக இருக்கிறது. போவாஸ் மிகப்பெரிய செல்வந்தன், இருந்தாலும் அவனிடம் திமிர் கிடையாது, அவனிடம் ஒரு நல்ல குணம் இருக்கிறது.அவன் தன் வயலில்அறுக்கிறவர்களைப் பார்த்து, "hi, bye" என்று கை அசைத்துவிட்டுப் போகலாம், அலட்சியமாக ஏதாவது பண்ணலாம்.ஆனால் அவன்,"கர்த்தர்உங்களோடே இருப்பாராக"என்று சொல்லுகிறான் (ரூத் 2:4).அப்படித்தான் அவன் அவர்களை நடத்துகிறான்.ஏனென்றால்,இது அறுப்பின் நேரம், மிகவும் முக்கியமான நேரம், எல்லாரும் மிகவும் கடினமாய் உழைக்கிறார்கள்."கர்த்தர்உங்களோடே இருப்பாராக" என்றால் என்ன அர்த்தம்?நீங்கள் செய்கிற வேலையை கர்த்தர் ஆசீர்வதிப்பாராக, உங்களுக்கு பெலனையும், ஆரோக்கியத்தையும் தருவாராக, இதன் மூலம் நல்ல சம்பாத்தியத்தை தருவாராக, உங்களோடுகூட இருந்து நடத்துவாராக என்று அவர்கள் மேல் இருக்கிற மரியாதையையும், கரிசணையையும்தெரிவிக்கிறார். அவனிடம் வேலை செய்பவர்கள், "கர்த்தர்உம்மை ஆசீர்வதிப்பாராக" என்று பதில் சொல்லுகிறார்கள்.அவனுடைய ஆசீர்வாதத்திலும், அவன் நன்றாக இருக்க வேண்டும், லாபம் சம்பாதிக்க வேண்டும், வளர வேண்டும் என்பதிலும் அவர்களுக்கு ஆர்வம்(interest) இருக்கிறது.இப்படி முதலாளியும், தொழிலாளியும் ஒருவர் மேல் ஒருவர் மரியாதை வைத்து, ஒருவருடைய முன்னேற்றத்தில் இன்னொருவர் ஆர்வமாய் இருப்பதை பார்ப்பது மிகவும் கடினமான ஒரு காரியம்.அக்காலத்தில் முதலாளிகள் பெரும் பணக்காரர்களாய் இருந்தால், தொழிலாளிகளை துட்சமாக மதிப்பார்களாம்.நீ வேலைக்கு வந்தாய் என்றால், அடிமையைப்போல உன் வேலையை செய்துவிட்டுப் போ, உன்னுடைய கூலியை வாங்கிக்கொண்டு போய்க்கொண்டே இரு என்று அப்படித்தான் அவர்களை நடத்துவார்கள். முதலாளிகள் தொழிலாளிகளைப் பற்றி எந்த கரிசணையும் எடுத்துக்கொள்ளமாட்டார்கள், அவர்களை பெரிதாக மதித்து நடத்தமாட்டார்கள்.ஆனால் போவாஸ் அபூர்வமான ஒரு ஆள்.அவனுடைய தலைமைத்துவ பாணி மரியாதையாக இருக்கிறது.அவன் மரியாதையைக் கொடுக்கிறான், அதனால் அவனுக்கு ஏராளமான மரியாதை அங்கு உண்டாயிருக்கிறது.அவன் செல்வாக்கு பெற்றவனாய் இருக்கிறான்.

அதுமட்டுமல்லாமல், 2-ஆம் அதிகாரம் 9-ஆம் வசனத்தில் பார்த்தோம் என்றால், அவன் தன்னுடைய வேலை ஆட்களுக்கு தண்ணீர் முதற்கொண்டு எல்லாம் ஒழுங்கு பண்ணுகிறான்.குறிப்பாக ரூத் என்கிற மோவாபிய பெண்ணுக்கு இஸ்ரவேல் ஜனங்களோடு தண்ணீர் குடிப்பதற்கான உரிமையைத் தருகிறான்.அக்காலத்தில் ஜாதிப்பிரச்சனை இருந்தது.இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் மோவாபியர்களை வெறுப்பார்கள்.ஏனென்றால் மோவாபியர் என்றாலே அவர்கள் அக்கிரமக்காரர், பாவிகள், நரகத்திற்குச் செல்பவர்கள் என்றுதான் இஸ்ரவேல் ஜனங்கள்எண்ணினார்கள்.இஸ்ரவேலர் அவர்களை மதிப்பதில்லை, அவர்களுடைய இனத்தையே கேவலமாக எண்ணி, அவர்களை ஒரு பொருட்டாகவே எண்ணுவதே கிடையாது.ரூத் அப்படிப்பட்ட ஒரு பெண். அவள் மோவாபிய ஸ்திரீ என்று தெரிந்தும், தண்ணீர் குடிக்க வேண்டும் என்று வரும்போது, மற்ற இஸ்ரவேலர்களோடு சேர்ந்து தண்ணீர் குடிக்கும் உரிமையை போவாஸ் அவளுக்குத் தருகிறான். அக்காலத்தில் அந்நிய தேசத்தாருக்கு எந்த உரிமையும் கிடையாது.அவர்கள் நிலத்தை சொந்தமாக வாங்க முடியாது, தண்ணீர் குடிக்க முடியாது, எல்லாரையும் விட்டு சற்று தூரமாகத்தான் நிற்க வேண்டும்.அவர்கள் ஒதுங்கின பிறகு ஓரமாகப்போய், தண்ணீர் குடித்துவிட்டு வர வேண்டும்.அன்றைக்கு இப்படியெல்லாம் இருந்தது.ஆனால் போவாஸ் எவ்வளவு நன்றாக இதைச் செய்கிறான் என்பதைப் பார்க்கும்போது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.ஏனென்றால் மோவாபிய ஸ்திரீயான ரூத்திற்கு எல்லாரோரும் சேர்ந்து தண்ணீர் குடிக்கக்கூடிய சிலாக்கியத்தை தருகிறான்.அவன் எல்லாரோடும் சேர்ந்து சாப்பிடுகிறான் என்று 14-ஆம் வசனத்திலே வாசிக்கிறோம்.

"பின்னும் போவாஸ் சாப்பாட்டு வேளையில் அவளைப் பார்த்து: நீ இங்கே வந்து, இந்த அப்பத்திலே புசித்து, காடியிலே உன் துணிக்கையைத் தோய்த்துக்கொள் என்றான்..." (ரூத் 2:14).

அவன் தொழிலாளிகளோடு தொழிலாளியாக உட்கார்ந்து சாப்பிடுகிறான்.அவன் வேலை ஸ்தலத்தில் இருக்கிறான்.சில முதலாளிகள் வேலை ஸ்தலத்தில் இருக்கவே மாட்டார்கள்.யாராவது ஒருவர் வேலை செய்ய வேண்டும், இவர்கள் வரவே மாட்டார்கள், அதில் ஆர்வம் காண்பிக்கவே மாட்டார்கள்.ஆனால் போவாஸ் வேலை ஸ்தலத்திலேயே இருக்கிறான்.தொழிலாளிகளோடு சாப்பிடுகிறான், பழகுகிறான்.அதுமட்டுமல்லாமல், அவன் அங்கேயே படுத்து தூங்குகிறான்.2-ஆம் அதிகாரத்தில் வாசித்துப் பார்த்தோம் என்றால், கோதுமையை தூற்றுகிற காலத்தில், அந்த களத்திலேயே வேலைக்காரர்கள் படுத்து தூங்குவார்களாம்.இவனும் அங்கேயே படுத்து தூங்குகிறான்.அவனுக்கு வேலையிலே அவ்வளவு ஈடுபாடு இருந்தது.அதுமட்டுமல்லாமல், இங்கு குறிப்பாக ஒரு காரியத்தை கவனிக்க வேண்டும்.அவன் ஒரு பெண்ணுக்கு எப்படி மரியாதை கொடுக்கிறான் என்பதை கவனிக்க வேண்டும்.இது மிகவும் முக்கியமான ஒரு காரியம்.ஆணாதிக்கம் நிறைந்த அக்காலத்தில் ஆணுக்கு மரியாதை கொடுப்பது என்பது சகஜமான ஒன்று.ஆணுக்கு எல்லா மரியாதையும் உண்டு.பெண்ணை எண்ணிக்கையாக கூட எண்ணமாட்டார்கள்.புதிய ஏற்பாட்டு காலத்தில் கூட இயேசு ஐந்து அப்பம் இரண்டு மீனைக் கொண்டு ஐயாயிரம் பேரை போஷித்தார் என்று வாசிக்கிற அந்த வசனத்தில் 'ஐயாயிரம் பேர்' என்று சொல்லியிருப்பது வெறும் ஆண்களை மட்டும் தான் கணக்கெடுத்திருக்கிறார்கள்.பெண்களை கணக்கில் எடுத்துக்கொள்வதே இல்லை.100-200 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் வரைக்கும் இன்றைக்கு வளர்ந்த நாடுகள் என்று சொல்லப்படுகிறநாடுகளில் பெண்களுக்கு ஓட்டுரிமையே கிடையாது.அவர்கள் வாக்களிக்க முடியாது.பெண்களுக்கு எந்த உரிமையும் கிடையாது.அவர்களை ஒரு பொருட்டாகவே எண்ணுவதில்லை.அப்படிப்பட்ட காலமாக இருந்தது.வேத வசனம் எழுதப்பட்ட காலம் ஆணாதிக்கத்தின் காலம்.ஆனால் வேதவசனம் ஆணாதிக்கத்தைப் போதிப்பதில்லை.1 பேதுரு 3:7-இல், "உங்கள் மனைவிக்கு செய்ய வேண்டிய கனத்தைச் செய்யுங்கள்" என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. இது பெண்கள் எல்லாரும் சேர்ந்து feminist என்று ஒரு இயக்கத்தை உண்டாக்கி, கொடி பிடித்து, போராடின பிறகு வரவில்லை.இதெல்லாம் வருவதற்கு இரண்டாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்பாகவே பேதுரு என்கிற இயேசுவினுடைய சீஷன் பழமையானது என்று நாம் சொல்லுகிற வேதப்புத்தகத்தில் எழுதி வைத்திருக்கிறார். அவர் எவ்வளவு uptodate-ஆக எழுதுகிறார் என்று பாருங்கள்.மனைவிக்குச் செய்ய வேண்டிய கனத்தைச் செய்யுங்கள் என்கிறார்.ஏன் அவர் அப்படிச் சொல்லுகிறார்?ஆதியாகமம் 1:27-ஆம் வசனம் அவருடைய மனதில் இருக்கிறது. தேவன் மனுஷனை சிருஷ்டித்தபோது அவனை ஆணும் பெண்ணுமாக உண்டாக்கினார்.அவர்களை தம்முடைய சாயலின்படியும், ரூபத்தின்படியும் உண்டாக்கினார்.ஆக ஆணும், பெண்ணும் தேவனுடைய சாயலின்படியும், ரூபத்தின்படியும் உண்டாக்கப்பட்டவர்கள்.தேவன் அவர்கள் இருவரையும் ஆசீர்வதித்து, பலுகிப் பெருகி, பூமியை நிரப்பி, கீழ்ப்படுத்தி, ஆண்டுகொள்ளுங்கள் என்று சொன்னார்.ஆக, இரண்டு பேருக்கும் உரிய மரியாதை இருக்கிறது.ஒருவரை உயர்வானவர்களாகவும், இன்னொருவரை தாழ்வானவர்களாகவும் உண்டாக்கவில்லை.ஆணாதிக்ககாரர்கள் சொல்லுகிற அத்தனை காரியங்களையும் பேதுரு நம்பினது கிடையாது.அவர் அப்படிப்பட்ட ஒரு உலகத்தில் வாழ்ந்தாரா?ஆம்.அப்படிப்பட்ட ஒரு காலக்கட்டத்தில் வேதப்புத்தகம் எழுதப்பட்டதா?ஆம்.ஆனால் வேதப்புத்தகம் அதைப் போதிப்பது கிடையாது.

சிலர், "அந்த காலம் அடிமைகள் இருந்த காலம், வேதப்புத்தகம் அடிமைத்தனத்தோடு ஒத்துப்போகிறது, அது அடிமைகளை ஒழுங்காக வேலை செய்யச் சொல்லுகிறது" என்கிறார்கள்.இவர்கள் வேதத்தை தவறாக வாசிக்கிறார்கள்.எகிப்தின் அடிமைத்தனத்தில் சிக்கித் தவித்துக்கொண்டிருந்தஇஸ்ரவேல் மக்கள் கதறி அழுதபோது, அவர்களை கொடுமைப்படுத்துகிறவர்களினுடைய கையிலிருந்து கர்த்தர்தம்முடைய பலத்த கரத்தினால் விடுவித்தார்.பிறகு திரும்பத் திரும்ப அவர் அவர்களிடம், "நீ அடிமைத்தனத்தில் இருந்தாய், ஆகவே பிறனை அடிமைப்படுத்தாதே, அவனை நன்றாக நடத்து" என்கிறார்.கொடுமைப்படுத்துவது, ஒடுக்குவது, அடிமைப்படுத்துவது, கசக்கிப் பிழிவது போன்ற இவையெல்லாம் கர்த்தருக்கு ஒவ்வாத காரியங்கள்.அக்காலத்தில் அடிமைத்தனம் இருந்ததா?ஆம், இருந்தது.மார்க்கெட்டில் கத்தரிக்காய் வாங்குவது போல நான்கு அடிமைகளை காசு கொடுத்து வாங்கிக்கொண்டு வரலாம்;அவனை கட்டிப்போட்டு வேலை வாங்கலாம்.அவனுக்கு எந்த உரிமையும் கிடையாது; அவனுக்கு விடுமுறை கிடையாது, சம்பளம் கிடையாது, ஓய்வூதியம் கிடையாது;பேசுவதற்கே அவனுக்கு உரிமை கிடையாது.வாயை மூடிக்கொண்டு சொன்ன வேலையை செய்துவிட்டுப்போக வேண்டும்.அப்படிப்பட்ட ஒரு காலம் அது.அன்றைக்கு அடிமைத்தனம் இருந்தது.ஆனால் வேதவசனம் அடிமைத்தனத்தைப் போதிப்பதில்லை.அது அடிமைத்தனத்திற்கு எதிராகத்தான் போதிக்கிறது.ஒடுக்குதலும், கொடுமைப்படுத்துவதும், அடிமைப்படுத்துவதும், கசக்கிப் பிழிவதும் தவறு என்றுதான் போதிக்கிறதே ஒழிய, அது சரி என்று ஒருபோதும் போதிப்பதே கிடையாது.

நீங்கள் ஒரு காரியத்தை நினைவில் வைக்க வேண்டும்.போவாஸை பற்றி சில வசனங்களை வாசிக்கப் போகிறோம்.அவன் ஒரு பெண்ணிடத்தில் எப்படி நடந்துகொள்கிறான் என்று பாருங்கள்.அவள் ஒரு அந்நியப்பெண், அந்த சமுதாயத்தில் இஸ்ரவேல் மக்களால் மதிக்கப்படக்கூடாத ஒரு பெண், மோவாபிய ஸ்திரீ, அவளை மிகவும் தாழ்வாக நினைப்பார்கள்.அப்படிப்பட்ட ஒரு பெண்ணுக்கு இவன் எவ்வளவு மரியாதை கொடுக்கிறான் என்பதும், அவளுடைய பாதுகாப்பிற்காக காரியங்களை எப்படிச் செய்கிறான் என்பதும் நாம் படிக்க வேண்டிய முக்கியமான காரியங்கள். ரூத்தும், நகோமியும் பெத்லகேமில் settle ஆகிறார்கள். ரூத் இங்கு புதிதாக வந்திருக்கிறாள்.அவளுக்கு புருஷன் இல்லை, இளம் விதவைப்பெண்,அவளுக்கு அது அந்நிய தேசம்.அத்தேசத்தில் இவர்களை மிகவும் மேன்மையாக நினைப்பவர்கள் இல்லை.எவரும் இவர்களை ஏறெடுத்துப் பார்க்கமாட்டார்கள், இவர்களை ஏளனப்படுத்துவார்கள்.அப்படிப்பட்ட ஒரு சமுதாயத்தில் வந்து அவள் சேர்ந்திருக்கிறாள்.அவள் தன் மாமியாரிடம், "நான் ஏதாவது ஒரு வயலுக்குச் சென்று, அறுக்கும்போது கீழே சிந்துகிறதைப் பொறுக்குகிறேன்" என்கிறாள்.கர்த்தர் இஸ்ரவேலருக்கு சில சட்டத்திட்டங்கள் கொடுத்திருந்தார்.திக்கற்றவர்கள், விதவைகள் மற்றும்அந்நியர்கள் இவர்களுக்கு சொந்தமாக நிலங்கள் கிடையாது.ஆகவே இவர்கள் எங்கே போய் உழுவார்கள், விதைப்பார்கள், அறுப்பார்கள், எப்படி சாப்பிடுவார்கள்.நிலம் உள்ளவர்கள் அறுக்கும்போது இவர்களுக்கு provision பண்ண வேண்டும் என்று ஒரு சட்டம் இருந்தது.அது என்னவென்றால், அறுக்கும்போது எல்லாவற்றையும் அறுத்துவிடக்கூடாது, ஓரத்தில் சிலவற்றை விட்டு வைக்க வேண்டும்.மரத்திலிருந்து பழங்களை எடுக்கும்போது எல்லா பழங்களையும் எடுத்துவிடக்கூடாது.ஏனென்றால் தாய் தகப்பன் இல்லாத பிள்ளைகள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் சாப்பிடத்தக்கதாக, பறித்துக்கொள்ளத்தக்கதாக, அவர்களுடைய கூடை நிறைய வீட்டிற்கு எடுத்துச் செல்வது போன்று அவர்களும் உன் மரத்திலிருந்து பறித்துக்கொள்ளட்டும் என்கிறார். கர்த்தர் அவர்களுக்கு provision பண்ணுவதற்காக இப்படியெல்லாம் சட்டம் வைத்திருந்தார்.இந்த சட்டமெல்லாம் மோவாப் தேசத்தில் கிடையாது.ஆகவேதான் புருஷன்மார் செத்துப்போன பிறகு இந்த இரண்டு பெண்களும் பெத்லகேமிற்கு வருகிறார்கள்.ஏனென்றால் இங்கு இவர்களை போஷிக்க, பாதுகாக்க இப்படிப்பட்ட சட்டங்களை இஸ்ரவேலின் தேவன் கொடுத்து வைத்திருக்கிறார்.இது உயர்வான ஒரு சமுதாயம்.இங்கு பத்து கற்பனை மற்றும் இப்படிப்பட்ட சட்டத்திட்டங்கள் எல்லாம் இருக்கிறது.ஆகவே இங்கு வந்து வாழ்ந்தால் வாழ்க்கைத்தரம் நன்றாக இருக்கும் என்றுதான் அவர்கள் இருவரும் இங்கு வருகிறார்கள்.ரூத் நகோமியிடம், "நான் அறுக்கிற ஏதாவது ஒரு வயலில்அறுக்கிறவர்களின் பின்னே சென்று பொறுக்குகிறேன்.எனக்கு யாருடைய கண்களிலாவது தயவு கிடைக்கும்" என்று போகிறாள். ரூத் 2:5-7 வசனங்களைக் கவனியுங்கள்.

"பின்பு போவாஸ் அறுக்கிறவர்கள் மேல் கண்காணியாக வைக்கப்பட்ட தன் வேலைக்காரனை நோக்கி: இந்தப் பெண்பிள்ளை யாருடையவள் என்று கேட்டான்.அறுக்கிறவர்கள்மேல் கண்காணியாக வைக்கப்பட்ட அந்த வேலைக்காரன் பிரதியுத்தரமாக: இவள் மோவாப் தேசத்திலிருந்து நகோமியோடேகூட வந்த மோவாபிய பெண்பிள்ளை.அறுக்கிறவர்கள் பிறகே அரிக்கட்டுகளிலிருந்து சிந்தினதைப் பொறுக்கிக் கொள்ளுகிறேன் என்று அவள் என்னிடத்தில் கேட்டுக் கொண்டாள்; காலமே துவக்கி இதுவரைக்கும் இங்கே இருக்கிறாள்; இப்பொழுது அவள் குடிசைக்கு வந்து கொஞ்சநேரந்தான் ஆயிற்று என்றான்" (ரூத் 2:5-7).

ரூத் கண்காணியிடம் வந்து, உங்கள் வயலில் அறுவடை நடக்கிறது, எல்லாரும் அறுக்கிறார்கள்.அறுக்கும்போது என்னைப் போன்றவர்கள் பொறுக்கிக் கொள்வதற்காகவே சிலவற்றை விட்டுப்போவீர்கள்.ஏனென்றால் உங்களுடைய சட்டம் அப்படிச் சொல்லுகிறது.அதை நான் பொறுக்கிக் கொள்வதற்கு எனக்கு அனுமதி வேண்டும் என்று கேட்டு, காலையிலிருந்து சாயங்காலம் வரை பொறுக்கிக் கொண்டிருக்கிறாள்.போவாஸ் இதுவரைக்கும் இவளைப் பார்த்ததில்லை, இப்போதுதான் இவளைப் பார்க்கிறான், இப்போதுதான்இவள் யார் என்று அவனுக்குத் தெரிகிறது.இவள் அவனுக்கு உறவினர் என்பது கூட பெரிய விஷயம் அல்ல. ஏனென்றால் எத்தனையோ வருஷமாய் contact இல்லாமல் இருக்கிறது. அதுமட்டுமல்லாமல், இவள் ஒரு மோவாபிய ஸ்திரீ.அவன் இவளைப் பார்த்து, "மகளே, கேள்" என்கிறான்.அவன் இவளை எப்படி அழைக்கிறான் என்பதே நமக்கு ஒரு பெரிய வெளிப்பாட்டைத் தருகிறது.

எல்லா ஆண்களுக்கும்எல்லா பெண்களையும் பார்க்கும்போது ஒரு தாயைப் போலவோ, ஒரு மகளைப் போலவோ, ஒரு சகோதரியைப் போலவோ தான் தோன்ற வேண்டும்.இது நம்முடைய வாழ்க்கையில் மிக முக்கியமாக கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய ஒரு பாடம்.இப்படி எல்லாரும் பார்த்துவிட்டால் இந்த உலகத்தில் ஏதாவது பிரச்சனை இருக்குமா?எந்த பெண்ணாவது, "எனக்கு அங்கு சென்று வேலை செய்ய பயமாய் இருக்கிறது, அங்கு ஒருவன் என் பின்னால் அலைந்துகொண்டிருக்கிறான், எனக்கு ஏதாவது தீமை செய்ய வேண்டுமென்று பார்க்கிறான்"என்று சொல்லுவாளா? பிறகு பெண்கள் இரவில் எத்தனை மணிக்கு வேண்டுமானாலும் வெளியே போகலாம்.இன்றைக்கு சில ஊர்களில் இரவு 8 மணிக்கு மேல் பெண்கள் வெளியே செல்ல வேண்டாம் என்று சட்டமேபோட வேண்டியதாய் இருக்கிறது.ஏன்?சிங்கம், புலி, கரடி ஏதாவது அங்கு இருக்கிறதா? கிடையாது. சில ஆசாமிகள் அப்படி இருக்கிறார்கள்.பிடித்து பீறிப்போடுகிற சிலர் இருக்கிறார்கள்.அநேக பெண்களுக்கு ஆண்களைக் கண்டாலே பயம் உண்டாகிறது.ஏனென்றால் ஆண்களிடம் சில கொடுமைகளை அனுபவித்திருக்கிறார்கள்.இன்றைக்கும் சமுதாயம் அப்படி இருக்கிறது.ஆண் துணை இல்லாத ஒரு பெண்ணினுடைய வாழ்க்கை அப்படி இருக்கிறது. அப்படியென்றால் ஆயிரக்கணக்கான வருஷங்களுக்கு முன் அந்த பழமையான (primitive), நாகரீகம் இல்லாத சமுதாயத்தில் வாழ்க்கை எவ்வளவு கடினமானதாய் இருந்திருக்கும் என்று சற்று எண்ணிப்பாருங்கள். அப்படிப்பட்ட ஒரு சமுதாயத்தில் எல்லா ஆண்களுமே தவறானவர்கள் என்று சொல்ல முடியாது.அதில் அநேகர் இப்படிப்பட்ட ஆட்கள் இருந்திருப்பார்கள்.புதிதாக எந்தப் பெண் வேலைக்கு வந்திருக்கிறாள், அந்தப் பெண்ணை எப்படி வசப்படுத்தலாம் என்று பார்ப்பதுதான் பாதி ஆட்களுடைய வேலை.அன்றைக்கு இப்படி ஒரு சமுதாயம் இருந்தது.அந்த சமுதாயத்தில் தான் போவாஸ் ஒரு எஜமானாக இருந்து வேலை செய்கிறான்.அவன் ரூத்தை எப்படி பார்க்கிறான் என்று பாருங்கள்.அவன், "மகளே கேள்" என்கிறான்.அவள் யார் என்று அவனுக்குத் தெரியாது, அவள்ஒரு விதவைப்பெண், மகளே என்று அவளை அழைக்கிறான்.எல்லா ஆண்களும் எல்லா பெண்களையும் ஒரு மகளைப்போல, சகோதரியைப்போல, தாயைப்போல பார்த்தால் எந்த பிரச்சனையும் வருவதற்கு வாய்ப்பே கிடையாது.

அதுமட்டுமல்லாமல், இன்றைக்கு அநேகபெண் பிள்ளைகள் நாம் மாப்பிள்ளை பார்க்கும் வரை காத்திருப்பதில்லை.அவர்களே மாப்பிள்ளையை பார்த்துக் கொள்கிறார்கள், அதை நன்றாக பண்ணிக்கொள்கிறார்கள்.ஆனால் சிலர், சற்று புத்தி இல்லாமல் பண்ணுகிறார்கள்.அவர்கள் அறிவு இல்லாமல் எதிலாவது போய் விழுந்துவிடுகிறார்கள்.அவர்கள் அநேக வேளைகளில் சரியான judgment பண்ணுவதில்லை.தனக்கு யார் தகுதியான கணவன் என்பதை judge பண்ண தெரியாமல் இருக்கிறார்கள்.பிறகு திருமணம் செய்துவிட்டு படாத பாடுபடுகிறார்கள்,அடி, உதை வாங்குவது போன்றஅவஸ்தைப்படுகிறார்கள்.நீங்களே உங்களுக்கான மாப்பிள்ளையை தேர்ந்தெடுத்துக்கொள்ளுங்கள், நான் வேண்டாம் என்று சொல்லவில்லை, ஆனால்உங்கள் பெற்றோரிடமும் கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்.இருந்தாலும் நீங்கள் தான் தேர்ந்தெடுக்கப்போகிறீர்கள் என்றால் நல்ல மாப்பிள்ளையை தேர்ந்தெடுங்கள்.அதற்கான வழிமுறை என்ன என்பதையாவது தேடி கற்றுக்கொள்ள வேண்டாமா?ஒரு பெண்ணிடம் நீ எப்படி தேர்ந்தெடுத்தாய் என்று கேட்டால் அந்தப் பெண், "அவனுடைய மோட்டார் சைக்கிள் மிகவும் அழகாக இருந்தது, அந்த மோட்டார் சைக்கிளில் வந்து ஒரு கட் அடித்தான், அவன் அதை ஓட்டுவதிலேயே நான் என் மனதை பறிகொடுத்து விட்டேன்" என்று சொன்னார். திருமணம் செய்து கொள்வதற்கு இவ்வளவு தான் தகுதி.மாப்பிள்ளையாய் இருக்கிறவன் மோட்டார் சைக்கிளில் நன்றாக கட் அடிக்க தெரிந்திருக்க வேண்டும்.அதற்கு கலர் கலராக வர்ணம் பூசி, அலங்காரம் (decoration) பண்ணி, seat-ஐயும், handlebar-ஐயும் நன்றாக தூக்கி அல்லது நன்றாக இறக்கி இதையெல்லாம் பண்ணினால் அவன் திருமணம் செய்வதற்கு தகுதி உள்ளவன் என்று எண்ணுகிறார்கள். இப்படிச் செய்வதால் தான் பிரச்சனை உண்டாகிறது.இன்னொரு பெண், "அவன் நன்றாக ஆடை அணிகிறான், அவன் ஆடை அணிவதைப் பார்த்துதான் நான் விழுந்துவிட்டேன், தலையை அப்படியே கோதி முடியை நிமிர்த்தி வைத்திருக்கிறான், அதுபோன்று எவரும் தலையை சீவ முடியாது" என்றார். கொஞ்ச வருஷத்தில் முடியெல்லாம் கொட்டிப்போய் விடும், பிறகு என்ன செய்யப்போகிறீர்கள்?முடி கொட்டின பிறகு வழுக்கை தலையை பார்த்துக் கொண்டிருக்கப் போகிறீர்களா?ஒருவரை எதற்காக திருமணம் செய்கிறார்கள் என்பதைக் கேட்டால் மிகவும் ஆச்சரியமாக இருக்கும்.இது முட்டாள்தனம்.இப்படித்தான் பிரச்சனையில் போய் சிக்கிக்கொள்கிறார்கள்.

அப்படியென்றால் யார் ஒரு தகுதியான மாப்பிள்ளை?யார் ஒரு தகுதியான மனுஷன்?யாரை நம்பி நாம் திருமணம் செய்துகொள்ளலாம்?எந்த ஒரு புருஷன் நல்ல புருஷன்?எல்லா பெண்களையும் தாயாகவோ, சகோதரியாகவோ, மகளாகவோ காண்கிறவன், அப்படி பழகுகிறவன் தான் நல்ல மனுஷன்.இதுபோன்று ஏமாறுகிறவர்கள் எப்படி விழுகிறார்கள் என்றால், எல்லாரையுமே வேறு விதமாக பார்க்கிறவனிடம் விழுந்து விடுகிறார்கள்.அவன் எல்லாரையும் அப்படித்தான் பார்க்கிறான்.ஒரு poster-க்கு புடவை கட்டி விட்டால் கூட அப்படித்தான் பார்ப்பான்.எல்லா பெண்களுமே அவனுடைய கண்களுக்கு தவறான விதத்தில் தான் தெரிகிறார்கள்.அப்படிப்பட்ட ஒரு ஆணிடம் தான் இவர்கள் போய் விழுகிறார்கள்.இவர்கள், "அவன் என்னை சொக்க சொக்க பார்த்தான், என்னை பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான், ஆகவே நான் அப்படியே விழுந்துவிட்டேன்"என்று சொல்லுகிறார்கள்.இது தவறு.எவன் உண்மையான புருஷன்?மோட்டார் சைக்கிளில் கட் அடிக்க தெரிந்தவனோ, நன்றாக style-ஆக ஆடை உடுத்த தெரிந்தவனோ, முடியை விதவிதமாக சீவி, crop வெட்டிக்கொள்பவனோ அல்ல. எல்லா பெண்களையும் ஒரு தாயைப்போலவோ, சகோதரியைப்போலவோ, மகளைப்போலவோ நினைத்து, அப்படி பழகி, நடத்துகிறவன் தான் சரியான ஒரு புருஷன். இதை கற்றுக்கொண்டால் வாழ்க்கையில் சிறந்த வாழ்க்கைத் துணையை தேர்ந்தெடுக்க முடியும்.ஒருவன் நல்லவனா, கெட்டவனா என்பதையும், அவன் தன் மனைவியை எப்படி வைத்துக்கொள்வான் என்பதையும்எப்படி அறிந்துகொள்வது என்றால்,அவன் தன் தாயை மிரட்டி, கை ஓங்கிக் கொண்டிருக்கிறானா?"அடித்து விடுவேன், ஜாக்கிரதை, சொல்லுவதைக்கேள்" என்று சொல்லுகிறானா?சகோதரியைப் பற்றி கவலை இல்லாமல் இருக்கிறானா?அவளுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றி எந்த கரிசணையும் இல்லாமல் இருக்கிறானா?அப்படிப்பட்டவன் எப்படி மனைவியைப் பற்றி கரிசணை உள்ளவனாக இருப்பான்.ஒருவன் தன் தாயையும், சகோதரியையும் எப்படி நடத்துகிறானோ அப்படித்தான்மனைவியை நடத்துவான்.அதில் எந்த சந்தேகமும் கிடையாது.தாயை மோசமாக நடத்துகிறவன், தாய்க்கு மரியாதையையும், எந்த ஒரு கனத்தையும் செய்யாதவன், எந்த பெண்ணையும் மதிப்பது கிடையாது, தான் ஆண் என்பதால் தான் பெரியவன் என்று எண்ணிக்கொண்டிருப்பவனுக்கு பெண்ணைக் கொடுத்தால் வாழ்நாள் முழுவதும் கஷ்டப்பட வேண்டியதுதான். ஏனென்றால் அவனுக்கு திருமணம் செய்வதற்கு இன்னும் பக்குவம் வரவில்லை என்று அர்த்தம்.அவன் மீசை வந்தவுடன் திருமணம் செய்துகொள்ளலாம் என்று எண்ணுகிறான்.மீசை எல்லாருக்கும் தான் முளைத்திருக்கிறது.ஆனால் சிலருக்கு வயது வந்தாலும் அறிவு வரவே செய்யாது.அறிவு வந்தவன் எல்லா பெண்களையும் ஒரு தாயாகவோ, சகோதரியாகவோ, மகளாகவோ காண்பான்,அப்படி பழகுவான், அப்படி நினைப்பான்.அப்படிப்பட்டவனுக்கு பெண்ணைக் கொடுத்தால் அந்தப் பெண்ணுக்கு எப்படி மரியாதை கொடுக்க வேண்டுமோ அப்படி கொடுத்து, அவளை எப்படி வைத்துக்கொள்ள வேண்டுமோ அப்படி வைத்துக்கொள்வான். அவனை திருமணம் செய்ததால் அந்தப் பெண் முன்பிருந்ததைக் காட்டிலும் இப்பொழுது இன்னும் நன்றாக ஆவாள்.ஆக, இங்கு ஒரு பெண்ணை எப்படி நடத்த வேண்டும் என்று பெரிய பாடம் சொல்லப்படுகிறது.8-ஆம் வசனத்தைக் கவனியுங்கள்.

"அப்பொழுது போவாஸ் ரூத்தைப்பார்த்து: மகளே, கேள்; பொறுக்கிக்கொள்ள வேறே வயலில் போகாமலும், இவ்விடத்தைவிட்டுப் போகாமலும், இங்கே என் ஊழியக்காரப் பெண்களோடு கூடவே இரு" (ரூத் 2:8).

அவன் அவளை இன்றைக்குத்தான் பார்த்திருக்கிறான்.இருந்தாலும் கூட அவளுடைய பாதுகாப்பு இவனுடைய கரிசணையாகி விட்டது.அவளுக்கு எந்த தீங்கும் வந்துவிடக்கூடாது, அவளை எவரும் எதுவும் செய்துவிடக்கூடாது என்கிற ஒரு எண்ணம் அவனுக்கு உண்டாகிறது.ஆகவே அவன் அவளிடம், "நீ என் வயலிலேயே வேலை செய், என்னிடம் வேலை செய்யும் பெண்கள் இருக்கிறார்கள்.அவர்கள் கூடவே நீயும் இரு, இங்கு உன்னுடைய பாதுகாப்பிற்கு என்னால் உத்தரவாதம் தரமுடியும்" என்கிறான்.அடுத்த வசனத்தைக் கவனியுங்கள்.

"அவர்கள் அறுப்பறுக்கும் வயலை நீ பார்த்து, அவர்கள் பிறகே போ; ஒருவரும் உன்னைத் தொடாதபடிக்கு, வேலைக்காரருக்குக் கட்டளையிட்டிருக்கிறேன்..."(ரூத் 2:9).

அவன், நான் வேலைக்காரரிடம் உன்னைத் தொடாதபடிக்கு கட்டளையிட்டிருக்கிறேன் என்கிறான்.'தொடாதே' என்பது ஒரு பெண்ணை தவறான விதத்தில் தொடுவதைப் பற்றி மட்டும் இங்கு சொல்லவில்லை.அவளை அடிக்காதே, துன்புறுத்தாதே, அசட்டைபண்ணாதே, அவமரியாதை பண்ணாதே, ஈனத்தனமாய் நடத்தாதே என்றெல்லாம் அதற்கு பொருள் இருக்கிறது.அதுபொதுவான ஒரு வார்த்தை.பெண்களை தொந்தரவு செய்வது என்பது வெறும் சரீரப்பிரகாரமாக தொடுவதின் மூலமாக மட்டும் நடக்கிற காரியம் அல்ல. சரீரப்பிரகாரமாக தொடாமல் வாயினாலேயே தொல்லை கொடுக்கிறவர்கள் இருக்கிறார்கள். மிரட்டுகிறவர்களும், பணிய வைக்கிறவர்களும், பேசியே ஆளை நசுக்குகிறவர்களும் இருக்கிறார்கள்.வேலை ஸ்தலங்களில் அப்படிப்பட்ட ஆட்கள் இருக்கிறார்கள்.அவர்களுடைய தொழில் இதுதான்.போவாஸ் ரூத்திடம், உனக்கு எந்த தொந்தரவும் கொடுக்கக்கூடாது என்று வேலைக்காரர்களிடம் நான் கட்டளையிட்டிருக்கிறேன் என்கிறான்.மேலும் அவன் சொல்லுவதைக் கவனியுங்கள்.

"... உனக்குத் தாகம் எடுத்தால், தண்ணீர்க்குடங்களண்டைக்குப் போய், வேலைக்காரர் மொண்டுகொண்டு வருகிறதிலே குடிக்கலாம் என்றான்" (ரூத் 2:9).

அவள் எல்லாவற்றிற்கும் தயங்குகிறாள். நான் அந்நிய ஸ்திரீ, என்னை அனுமதிப்பார்களா, நான் எல்லாரோடும் கிணற்றண்டையில் போய் நிற்கலாமா, அங்கு தண்ணீர் குடிக்கலாமா, நான்வேறு இனம், எனக்கு இங்கு அனுமதி உண்டா என்று எண்ணுகிறாள். போவாஸ் அவளிடம், இங்கு வேலை செய்கிறவர்கள் தண்ணீர் குடிப்பதற்கு தண்ணீர் கொண்டுவருவார்கள்.நீ அங்குபோய் தண்ணீர் குடிக்கலாம் என்கிறான்.முதலாளி சொன்னால் அவ்வளவுதான், அதற்குப் பிறகு எவரும் கேள்வி கேட்க முடியாது.10-ஆம் வசனத்தில் ரூத் சொல்லுவதைக் கவனியுங்கள்.

"அப்பொழுது அவள் தரையிலே முகங்குப்புற விழுந்து வணங்கி: நான் அந்நியதேசத்தாளாயிருக்க, நீர் என்னை விசாரிக்கும்படி எனக்கு எதினாலே உம்முடைய கண்களில் தயை கிடைத்தது என்றாள்" (ரூத் 2:10).

போவாஸ்எப்படிப்பட்ட ஒரு முதலாளி என்பதைப் பாருங்கள்.அவன் மரியாதை செலுத்துகிறான்.ஒரு பெண்ணை எப்படி நடத்த வேண்டுமோ அப்படி நடத்துகிறான்.ஏனென்றால் அவனுக்கு ஆதியாகமம் 1:27-ஆம் வசனம் தெரிகிறது. தேவன் மனுஷனை ஆணும் பெண்ணுமாக சிருஷ்டித்தார்.அவர்களை தம்முடைய சாயலின்படியும், ரூபத்தின்படியேயும் சிருஷ்டித்தார்.ஆகவே ஆணும் பெண்ணும் அவருடைய சாயலில் இருப்பதால் ஆணுக்கு கொடுக்கிற மரியாதையை பெண்ணுக்கும் தர வேண்டும். இன்னும் ஒரு சில விதங்களில் பெண் பெலவீனமானவளாக இருக்கிறபடியால், அவளுடைய பாதுகாப்புக்கு நாம் தான் பொறுப்பு,அவள் என் மகள் போன்றும், சகோதரி போன்றும், தாய் போன்றும் இருக்கிறாள் என்று அப்படி அவளை நடத்துகிறான். ஏனென்றால் வேதவசனத்தின் அடிப்படையில் தான் இதையெல்லாம் அவன் செய்கிறான்.

இன்றைக்கு Anti-Sexual Harassment Policy என்று எல்லா கம்பெனிகளிலும் கொண்டுவர ஆரம்பித்து விட்டார்கள்.ஏனென்றால் பாலியல்தொல்லைகள் வேலை ஸ்தலங்களில் அதிகமாக இருக்கிறது என்று அதற்கு எதிராக சில சட்டத்திட்டங்களைஅவர்கள் வகுக்க ஆரம்பித்து விட்டார்கள்.இந்தியாவில் இப்போதுதான் இதை ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள்.வெளிநாடுகளில் முன்னேற்றமடைந்து சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக அதை ஆரம்பித்தார்கள்.ஆனால் வேதம் எவ்வளவு முன்னேற்றமாக இருக்கிறது என்று பாருங்கள்!உங்களுக்கு சிறந்த Anti-Sexual Harassment Policyவேண்டுமா?போவாஸினுடைய policy-ஐ எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.அந்த policy-ஐ எடுத்து அதை பின்பற்றி, சரியாக நம்முடைய policy-ஐset பண்ணினோம் என்றால் மிகச் சரியாக இருக்கும். போவாஸினுடைய policyஎன்னவென்று பார்ப்போம்.அங்கு இருக்கிற ஆண் வேலைக்காரர்களிடம் அவளை தொடக்கூடாது என்று கட்டளையிடுகிறான்.ஆக முதலாவது, ஒரு பெண்ணை கண்ணியமான விதத்தில் மரியாதையோடு நடத்த வேண்டும், அவளுக்கு எந்த விதமான தொந்தரவும் வரக்கூடாது என்கிறான்.இரண்டாவது, அவள் எல்லாரோடும் சேர்ந்து தண்ணீர் குடிக்கலாம், சாப்பாட்டிலும் கலந்துகொள்ளலாம்.சாப்பாட்டைப் பற்றி 14-ஆம் வசனத்தில் சொல்லியிருப்பதைக் கவனியுங்கள்.


"பின்னும் போவாஸ் சாப்பாட்டு வேளையில் அவளைப் பார்த்து: நீ இங்கே வந்து, இந்த அப்பத்திலே புசித்து, காடியிலே உன் துணிக்கையைத் தோய்த்துக்கொள் என்றான். அப்படியே அவள் அறுப்பறுக்கிறவர்கள் அருகே உட்கார்ந்தாள், அவளுக்கு வறுத்த கோதுமையைக் கொடுத்தான்; அவள் சாப்பிட்டு, திருப்தியடைந்து, மீந்ததை வைத்துக்கொண்டாள்" (ரூத் 2:14).

வேதவல்லுனர்கள் இதை எப்படி சொல்லுகிறார்கள் என்றால், சாப்பாட்டு வேளையில் ரூத் தூரத்தில் நிற்கிறாள்.ஏனென்றால் அவள் அந்நியப்பெண்.அங்கு வருவதற்கு அவளுக்கு தயக்கமாக இருக்கிறது.நம் இனம் இவர்கள் மதிக்கிற இனம் அல்ல, ஆகவே நாம் தூரமாகவே இருந்துகொள்வோம்.அவர்கள் அங்கு சாப்பிடட்டும், நாம் இங்கு ஒரு ஓரமாக நின்று சாப்பிட்டுக்கொள்வோம் என்கிற ரீதியில் அவள் தனியாக நிற்கிறாள்.போவாஸ் தான் முதலாளி.அவள் தனியாக நிற்பதைப் பார்க்கிறான்.நான் இவர்களோடு சேர முடியாது என்பது போலஅவள் தன்னைக் குறித்து தாழ்வாக எண்ணிக்கொண்டு ஓரமாக நிற்பதைப் பார்க்கிறான்.ஆகவேதான் அவன் அவளிடம்,"நீ இங்கே வந்து, இந்த அப்பத்திலே புசித்து, காடியிலே உன் துணிக்கையைத் தோய்த்துக்கொள்"என்கிறான்.அவன் அவளுக்கு சம உரிமையைக் கொடுக்கிறான்.அவனுடைய மனதிலே ஒருegalitariansystem (சமத்துவம்) இருக்கிறது.அந்த விதத்தில் தான் அவளை அப்படி நடத்துகிறான்."நீ இங்கே வா, இங்கே உட்கார்ந்துகொள், உன்னை வெளி நபர் போன்று எண்ணாதே, நீயும் ஒரு மனுஷிதானே, தேவனுடைய சாயலில் உண்டாக்கப்பட்டவள் தானே, வா, உட்கார்ந்து சாப்பிடு"என்கிறான். அவனுடைய policy-ஐ கவனித்தோம் என்றால், அதுஇதைச் செய்யக்கூடாது, அதைச் செய்யக்கூடாது என்று அப்படிப்பட்ட policy அல்ல. சிலர் policy அமைக்கும்போது அதில் எதெல்லாம் பண்ணக்கூடாது என்பதை மட்டும்வரிசையிட்டு சொல்லுவார்கள்.அதில் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதே இருக்காது.போவாஸ், என்ன செய்யக்கூடாது என்பதை சொன்னது மட்டுமல்லாமல், என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதையும் மிகவும் திட்டவட்டமாகச்சொல்லுகிறான்.15,16ஆகிய வசனங்களைக் கவனியுங்கள்.

"அவள் கதிர் பொறுக்கிக்கொள்ள எழுந்தபோது, போவாஸ் தன் வேலைக்காரரை நோக்கி: அவள் அரிக்கட்டுகள் நடுவே பொறுக்கிக்கொள்ளட்டும்; அவளை ஈனம் பண்ணவேண்டாம். அவள் பொறுக்கிக்கொள்ளும்படிக்கு அவளுக்காக அரிகளிலே சிலதைச் சிந்தவிடுங்கள், அவளை அதட்டாதிருங்கள் என்று கட்டளையிட்டான்" (ரூத் 2:15,16).

போவாஸ் ஏற்கனவே தன் வேலைக்காரர்களிடம் ரூத்தை தொட வேண்டாம், தொந்தரவு பண்ண வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டான்.இதை ஒரு சில ஆங்கில மொழிபெயர்ப்புகள், "Don't bother her" என்று மொழிபெயர்க்கின்றன.மேலும், அவளை கனயீனம் பண்ண வேண்டாம், அலட்சியம் பண்ண வேண்டாம், நிந்திக்க வேண்டாம், அதட்டாதிருங்கள் என்று சொல்லுகிறான்.இந்த வார்த்தைகள் எல்லாம் மிகவும் முக்கியம்.ஏனென்றால், இவை அவனுடைய Anti-Sexual Harassment Policy எப்படியிருக்கிறது என்பதை நமக்கு காண்பிக்கிறது. அதுமட்டுமல்லாமல், திக்கற்றவர்கள், விதவைகள், அந்நியர்கள் இவர்கள் வயலில் சிந்துகிற அரிகளை பொறுக்கிக்கொள்ளும்போது இவர்களைப் பார்த்து,"ஓரமாகப் போ, ஏன் பின்னே வந்துகொண்டிருக்கிறாய், ஏன் அலைகிறாய்" என்று சொல்லி நிந்திப்பார்களாம்.போவாஸ், அவளை நிந்திக்க வேண்டாம், கனயீனம் பண்ண வேண்டாம், அதட்ட வேண்டாம், அவள் பொறுக்கிக்கொள்ளட்டும்.பொறுக்கிக்கொள்ளும்போது தானாக விழுந்ததை அவர்கள் பொறுக்கிக்கொள்வார்கள்.நீ வேண்டுமென்றே அரிகளிலே சிலவற்றைச் சிந்தவிடு என்கிறான்.ஆங்கில வேதாகமத்தில், வேண்டுமென்றேintentional, purposeful-ஆககீழே போட்டுவிடு, அவள் பொறுக்கிக்கொள்வாள் என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது.அவளுக்கு வேலையை சற்று சுலபமாக்கி கொடு, அவள் வீட்டிற்குப் போகும்போது அதிகமாக அள்ளிக்கொண்டு போகட்டும் என்கிற விதத்தில் அவன் சொல்லுகிறான்.ஆக, அவனுடைய Policy இதைச் செய்யாதே, அதைச் செய்யாதே என்று பிற்போக்கானது (negative) அல்ல, எப்படிச் செய்ய வேண்டும், எப்படி உதவ வேண்டும், எப்படி ஒரு அந்நிய ஸ்திரீயை தங்களில் ஒருவள் போல உணர வைக்க வேண்டும், அவளை எப்படி அன்போடும், மரியாதையோடும் நடத்த வேண்டும் என்பதையெல்லாம் போதிக்கிறான். அதின் விளைவு மிகவும் அற்புதமாக இருக்கிறது.சமுதாயத்திலேயே ஒரு பெரிய புரட்சி உண்டாகிறது.அங்கே வேலை செய்கிறவர்கள் இஸ்ரவேலர்கள்.அவர்களுக்கு வேலை செய்ய உரிமையும், எல்லா சிலாக்கியங்களும் உண்டு.அந்நியர்களை அலட்சியம் பண்ணுவதும், நிந்திப்பதும் தான் அவர்களுடைய வேலை.அவர்களுக்குள்ளேயே ஒரு பெரிய மாற்றம் வருகிறது.அவர்களே நன்றாக ஒத்துழைக்கிறார்கள்.ரூத்திற்கு அதிக கதிர் கிடைக்கும்படியாக அதிகமான அரிக்கட்டுகளை கீழே போடுகிறார்கள்.அவளும் அவற்றை அள்ளிக்கொள்ளுகிறாள்.அவள் முதல் நாள் வேலை செய்து வீட்டிற்குப் போகும்போது ஒரு மரக்கால் கோதுமையை வீட்டிற்கு எடுத்துச் செல்கிறாள்.ஒரு மரக்கால் என்பது அதிக காலன்கள் கொண்டது என்று சொல்லுகிறார்கள்.அவளுடைய மாமி அதைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டு, ஒரு நாளைக்குஇவ்வளவு சம்பளம் கிடைத்திருக்கிறதா என்று சொல்லி, அந்த வேலையைக் கொடுத்தவனை ஆசீர்வதிக்கிறாள்.போவாஸ் அந்த சமுதாயத்திலேயே ஒரு நல்லிணக்கத்தை உண்டுபண்ணுகிறான்.மோவாபிய ஸ்திரீ இஸ்ரவேல் ஜனங்களோடு வேலை செய்கிறாள்.அது ஒத்துப்போகவே முடியாது.இன்றைக்கு சமுதாய நல்லிணக்கம், மத நல்லிணக்கம், ஜாதி நல்லிணக்கம் என்று எல்லா நல்லிணக்கத்தையும் சொல்லுகிறார்கள்.அன்றைக்கு போவாஸ் எப்படிப்பட்ட நல்லிணக்கத்தைக் கொண்டுவருகிறான் என்று பாருங்கள்!

தலைமைத்துவ பதவியில் வகிப்பவர்களுக்கு இது மிகவும் முக்கியம்.ஏனென்றால் நாம் எப்படி trend-ஐ set பண்ணுகிறோமோ அப்படித்தான் அது இருக்கப்போகிறது. போவாஸ், எல்லாருக்கும் சம உரிமையைக் கொடுக்கக்கூடியவனாகவும், எல்லாரையும் மதிக்கக்கூடியவனாகவும் இருக்கிறான்.அவன் அப்படி இருப்பது அந்த சமுதாயத்தையே மாற்றுகிறது.அவனுடைய தொழிலாளர்களும் அப்படி இருக்க வேண்டியதாகி விடுகிறது.ஏனென்றால் முதலாளியே அப்படி இருக்கிறார்.அவர் இப்படி இருக்கும்படிச் சொல்லுகிறார், அதற்காக கட்டளையே போட்டிருக்கிறார் எனும் போது அந்த முதலாளியினுடைய கட்டளையை மீற முடியாது.ஏனென்றால் அவர்தான் வேலையையும், அதற்கான சம்பளத்தையும் கொடுக்கிறார்.ஆக, கலாச்சாரத்திலேயே ஒரு மறுமலர்ச்சியை உண்டாக்கக்கூடிய ஒரு வாய்ப்பு வேலை ஸ்தலங்களிலே நமக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.அதுவும் அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களும், உயர்ந்த பதவியில் இருப்பவர்களும், சம்பளம் கொடுக்கக்கூடிய நிலையில் இருப்பவர்களும், நான்கு பேரை வேலைக்கு வைக்கக்கூடிய நிலையில் இருப்பவர்களும் சமுதாய புரட்சியை ஏற்படுத்தக்கூடிய ஒரு ஸ்தானத்தில் இருக்கிறார்கள். நாம் சரியாகச் செய்தால், இப்படிச் செய்தால் தான் இவர் ஒத்துக்கொள்வார், இல்லையென்றால் இவர் ஒத்துக்கொள்ளமாட்டார் என்று அவர்களுக்குத் தெரிந்துவிடும்.இதுதான் policy, இப்படித்தான் நாங்கள் நடந்துகொள்வோம் என்று நாம் அப்படி இருக்க வேண்டும்.ஆனால், அங்கு நாமே ஜாதியை promote பண்ணிக்கொண்டு, பிரித்துப் பிரித்து பேசிக்கொண்டு,ஏதாவது ஒன்றின் அடிப்படையில் ஒருவரைப் பற்றி ஒருவர் பேசிக்கொண்டிருந்தால்,ஒருவருக்கொருவர்தீமை செய்துகொண்டு, ஒருவரையொருவர் கவிழ்த்துக்கொண்டு, ஒருவருக்கொருவர் எதிராக வேலை செய்துகொண்டிருப்பதுதான் வேலை என்றுவேலை செய்கிறவர்கள் தவறாகபுரிந்துகொள்வார்கள். பிறகு வேலை ஸ்தலமே political place-ஆக மாறிவிடும்.10 அரசியல்வாதிகள் கூடினால் எப்படி இருக்குமோ அப்படிப்பட்ட ஒருஇடமாகிவிடும்.சில அலுவலகங்களும், சபைகளும் அப்படியிருக்கும்.அங்கு நான்கு கோஷ்டிகள் இருக்கும். ஏனென்றால் அங்கு முன்னால் நிற்பவரே இந்த கோஷ்டிகளை promote பண்ணுகிறார். அவர் இதில் ஏதாவது ஒரு கோஷ்டியில் இருப்பார்.அவர் அந்த கோஷ்டியைக் குறித்த கதைகளை எல்லாம் கேட்கவும், அதைப் பற்றி பேசவும் தயார், தன்னுடைய கோஷ்டி முன்னேறுவது அவருக்கு மிகவும் சந்தோஷமாக இருக்கிறது.தலைமைத்துவம் மிகவும் முக்கியமான ஒரு காரியம்.ஒரு சமுதாயத்தில் பெரிய மாற்றத்தையும், மறுமலர்ச்சியையும் உண்டாக்கக்கூடிய ஒரு ஸ்தானத்திலே தலைமைத்துவத்தில் இருப்பவர்கள் இருக்கிறார்கள்.கம்பெனி வைத்திருப்பவர்களும், தொழிலாளிகளை வேலைக்கு வைத்திருப்பவர்களும் அப்படிப்பட்ட ஒரு ஸ்தானத்தில் இருக்கிறார்கள்.அப்படிப்பட்ட ஒரு பொறுப்பு அவர்களுக்கு கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.போவாஸைஉலகத்திலேயே தலைசிறந்த முதலாளிகளில் ஒரு முதலாளி என்று சொல்லலாம்.அவன் அப்படி நடந்துகொள்கிறான்.நாம் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்கிற ஒரு உதாரணத்தை அவன் set பண்ணுகிறான்.

அவனுடைய சமுதாயம் எப்படிப்பட்டது என்பதைப் பார்ப்போம்.அது நியாயாதிபதிகள் ஆண்ட காலம்,அது அக்கிரம காலம்.ரூத் 1:1-இல், நியாயாதிபதிகள் நியாயம் விசாரித்துவரும் நாட்களில்என்று வாசிக்கிறோம். bracket-ல் corrupt society என்று போடலாம் என்றும், அதற்கு அதுதான் அர்த்தம் என்றும் சொல்லுகிறார்கள். போவாஸ் அப்படிப்பட்ட காலத்தில் வாழ்ந்தவன்.எங்கு பார்த்தாலும் லஞ்சமும், ஊழலும், தீமையும், அக்கிரமமும்இருக்கிறது. அப்படிப்பட்ட ஒரு சமுதாயத்தில் வாழ்ந்துகொண்டு, ஒரு சிறந்த தொழிலை develop பண்ணி, மிகுந்த ஆஸ்தியுள்ள செல்வ சீமானாக அவன் திகழ்கிறான். ஏன் இதைச் சொல்லுகிறேன் என்றால், அநேகர், கிறிஸ்தவர்கள் மேலேயே வர முடியாது, பொருளாதாரத்தில்பெரிய விதத்தில் வளரவே முடியாது என்கிற முடிவுக்கு வந்துவிட்டார்கள். இது கிறிஸ்தவர்கள் மத்தியில் பொதுவாக பேசப்படும் ஒரு காரியம்.அவர்கள், "நாம் கிறிஸ்தவர்கள், நாம் இந்த சமுதாயத்தில் முன்னேறவே முடியாது, இங்கு கெட்டவனுக்குத்தான் காலம், அவன் தான் முன்னேறுவான்" என்கிறார்கள்.இவர்கள் கெட்டவனை ஆசீர்வதித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.இவர்களுடைய வார்த்தையின்படி தான் அவனுக்கு ஆகிக்கொண்டிருக்கிறது."கெட்டவன் தான் முன்னேறுவான், நல்லவனுக்கு காலமே இல்லை, நல்லவன் முன்னேறவே முடியாது" என்று இவர்கள் சொல்லுகிறார்கள்.நாம் தினமும் இப்படி சொல்லிக்கொண்டிருந்தால் நாம்எப்படி முன்னேற முடியும்?நாம் முன்னேற வேண்டுமென்றால் முதலில் பேச்சை மாற்ற வேண்டும்.நான் தேவனுடைய பிள்ளை, அவருடைய கிருபை எனக்கு இருக்கிறது, அவர் எனக்கு முன்பாக செல்கிறார், வாசல்களைத் திறக்கிறார், காரியங்களை சாத்தியமாக்குகிறார், முடியாத காரியங்கள் கூட எனக்கு முடியும். ஏனென்றால் கர்த்தர் என் பட்சத்தில் இருக்கிறார், எனக்காக பின்னணியில் (background) அவர் வேலை செய்துகொண்டிருக்கிறார்என்று அவரை நம்பி பாருங்கள், கஷ்டமான, போட்டிகள் நிறைந்த, உங்களை கீழே தள்ளி ஒன்றுமில்லாமலாக்க எண்ணும் உலகத்தில்நீங்கள் மேலே வருவீர்கள். சிலர் எதையுமே நம்புவது கிடையாது.அவர்கள், "எனக்கு ஏன் எதுவுமே நடக்கவில்லை?" என்கிறார்கள்.இவர்கள்,"கிறிஸ்தவன் முன்னேறவே முடியாது, அவன் பெரிய அளவில் வரவே முடியாது, அவனுக்கு உயர்வு கிடைக்கவே கிடைக்காது" என்று தினமும் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.தானியேலுக்கு எப்படி உயர்வு கிடைத்தது?சாத்ராக், மேஷாக், ஆபேத்நேகோ என்பவர்களுக்கு எப்படி உயர்வு கிடைத்தது?யோசேப்புக்கு எப்படி உயர்வு கிடைத்தது?நெகேமியா எப்படி எருசலேமுக்கு ஆளுநராக ஆனான்?அந்நிய ராஜா அவனை நியமனம் (appoint) பண்ணியிருக்கிறான்.அடிமையாய் இருக்க வேண்டியவனை ஆளுநராக ஆக்கியிருக்கிறான்.அவன் எப்படி அப்படியானான்?தேவன் ராஜாக்களுடைய உள்ளங்களைக் கூட திருப்புகிறவர்.நாம் அவரை நம்ப வேண்டும், விசுவாசிக்க வேண்டும், எதிர் நீச்சல் போட வேண்டும். வாழ்க்கை என்பது லேசான ஒரு காரியம் அல்ல. கர்த்தர் என் கூட இருக்கிறார், காரியங்களை வாய்க்கப்பண்ணுவார், என்னுடைய போராட்டங்கள் மத்தியில் நான் வெற்றி பெறுவேன், இது எளிதானது அல்ல என்பது எனக்குத் தெரியும், கீழே பிடித்து இழுப்பதற்கு அநேகர் இருக்கிறார்கள், ஆனால் அதைக்காட்டிலும் மேலே தூக்குகிற ஒருவர் கீழே இருக்கிற அத்தனை சக்திகளைக் காட்டிலும் பெரியவராய் இருக்கிறார். அவர் நிச்சயமாய் மேலே தூக்குவார் என்று நம்ப வேண்டும்.

போவாஸ் அவ்வளவு தீமையான சமுதாயத்தில் நல்ல முன்னேற்றத்தை அடைந்து நன்றாக தொழில் செய்கிறான்.ஆக, நாம்இப்படி முன்னேற முடியாது என்று கிறிஸ்தவர்கள் சொல்லுவதெல்லாம் வேலைக்கே ஆகாது.கிறிஸ்தவர்கள், "நீ உண்மையான, பரிசுத்தமான கிறிஸ்தவனாக இருந்தால் மேலே வரவே முடியாது" என்கிறார்கள்.அது தவறு.ஆபிரகாம் தேவனுடைய மனுஷன்.விசுவாசத்திற்கும், ஆசீர்வாதத்திற்கும் அவனைத்தான் மாதிரியாக வேதம் சொல்லுகிறது.அவன் வேலைக்காரர்களையும், வேலைக்காரிகளையும், ஆடு, மாடுகளையும், வெள்ளியையும், பொன்னையும் உடைய சீமானாயிருந்தான்.ஈசாக்கும், யாக்கோபும், யோசேப்பும் அப்படித்தான் இருந்தார்கள்.இவர்களில் யார் பிச்சைக்காரர்களாக இருந்தார்கள்?இவர்கள் கர்த்தரை நம்பின மக்கள், நல்ல விசுவாசிகள், கர்த்தருக்காக வாழ்ந்தவர்கள்.இவர்கள் பரிபூரணமாய் இருந்தார்கள் என்று நான் சொல்லவில்லை.ஆனால் கர்த்தரை மதிக்காத இந்த உலகத்தில் இவர்கள் கர்த்தருக்காக தங்களை அர்ப்பணித்தவர்கள், கர்த்தரை நம்பி வாழ்ந்தவர்கள்.நாமும் இப்படிப்பட்ட உலகத்தில் கர்த்தருக்காக வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம்.நாம் கர்த்தருக்காகத்தான் உயிரோடு இருக்கிறோம்.கர்த்தருக்காக வேலை செய்வதற்குத்தான் நமக்கு தாலந்துகளும், கிருபைகளும் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.அப்படிப்பட்ட ஒரு சமுதாயத்தில் தான் நகோமியும், ரூத்தும் மேலே வருகிறார்கள், பிரச்சனைகளை எல்லாம் மேற்கொள்கிறார்கள்.

இரண்டாவதாக, வசதி படைத்தவர்கள் விதவைகளுக்கும், திக்கற்றவர்களுக்கும், அந்நியர்களுக்கும் வாய்ப்புகளை உண்டுபண்ணித் தர வேண்டும் என்று தேவனுடைய பிரமாணங்கள் திட்டவட்டமாக போதிக்கின்றன. வாய்ப்புகளை உண்டுபண்ணி, கீழே கிடப்பவனை மேலே கொண்டுவருவதற்கு நாம் ஒரு கருவியாய் விளங்க வேண்டும் வேதவசனம் திட்டவட்டமாக போதிக்கிறது.சிந்தினதை பொறுக்குவதைக் குறித்து கர்த்தர் கொடுத்த பிரமாணங்களைக் கவனிப்போம்.

"நீங்கள் தேசத்தின் பயிரை அறுக்கும்போது, உன் வயலின் ஓரத்திலிருக்கிறதைத் தீர அறுக்காமலும், சிந்திக்கிடக்கிற கதிர்களைப் பொறுக்காமலும்,உன் திராட்சத்தோட்டத்திலே பின் அறுப்பை அறுக்காமலும், அதிலே சிந்திக்கிடக்கிற பழங்களைப் பொறுக்காமலும், அவைகளை எளியவனுக்கும் பரதேசிக்கும் விட்டுவிடுவாயாக; நான் உங்கள் தேவனாகியகர்த்தர்" (லேவியராகமம் 19:9,10).

"நீ உன் பயிரை அறுக்கையில் உன் வயலிலே ஒரு அரிக்கட்டை மறதியாய் வைத்து வந்தாயானால், அதை எடுத்து வரும்படி திரும்பிப் போகவேண்டாம்; உன் தேவனாகியகர்த்தர்உன் கைப்பிரயாசத்திலெல்லாம் உன்னை ஆசீர்வதிக்கும்படி, அதைப் பரதேசிக்கும் திக்கற்றபிள்ளைக்கும் விதவைக்கும் விட்டுவிடுவாயாக.நீ உன் ஒலிவமரத்தை உதிர்த்துவிட்டபின்பு, கொம்பிலே தப்பியிருக்கிறதைப் பறிக்கும்படி திரும்பிப் போகவேண்டாம்; அதைப் பரதேசிக்கும் திக்கற்ற பிள்ளைக்கும் விதவைக்கும் விட்டுவிடுவாயாக;நீ உன் திராட்சப்பழங்களை அறுத்தபின்பு, மறுபடியும் அதை அறுக்கத் திரும்பிப்போகவேண்டாம்; அதைப் பரதேசிக்கும் திக்கற்ற பிள்ளைக்கும் விதவைக்கும் விட்டுவிடுவாயாக.நீ எகிப்திலே அடிமையாயிருந்ததை நினைப்பாயாக; ஆகையால், இப்படிச் செய்யும்படி நான் உனக்குக் கட்டளையிடுகிறேன்" (உபாகமம் 24:19-22).
இந்த பிரமாணங்களை ஏன் பின்பற்ற வேண்டும் என்பதற்கு தேவன் மூன்று காரியங்களைச் சொல்லுகிறார்.ஒன்று, நீ கையிட்டுச் செய்யும் வேலையில் எல்லாம் கர்த்தர் உன்னை ஆசீர்வதிக்கும்படியாக வயலில் மறந்து விட்டு வந்ததை திரும்பிப்போய் எடுக்காதே என்கிறார்.ஏன்?நீ அங்கு என்ன இழந்தாயோ அதில் நூறு மடங்கு இங்கே கிடைக்கும்.நீ கையிட்டுச் செய்கிற வேலையில் எல்லாம் கர்த்தர் உன்னை ஆசீர்வதிப்பார்.இரண்டாவது, நீ எகிப்தில் அடிமைத்தனத்தில் இருந்தபோது அவர்கள் உன்னை எப்படி கசக்கிப் பிழிந்தார்கள், ஒடுக்கினார்கள், கொடுமைப்படுத்தினார்கள் என்பதை ஞாபகத்தில் வைத்துக்கொள், அந்த கொடுமைக்குக் கீழ் ஒவ்வொரு நாளும் நீ கண்ணீர் விட்டு கதறினாய், அதை மனதில் வைத்துக்கொள், நான் இறங்கி வந்து உன்னை விடுவித்தேனே, நீ எவ்வளவு பெரிய பிரச்சனையில், சந்தோஷமில்லாமல் இருந்தாய், அண்ட ஒரு குடிசை, அரை வயிற்றுக் கஞ்சி என்கிற நிலையில் நீ இருந்தாய், அதை மறந்துவிடாதே. ஒருவன் உன்னை ஒடுக்கினான், கசக்கிப் பிழிந்தான்.நீ மற்றவனுக்கு அதைச் செய்யாதே என்கிறார்.மூன்றாவதாக, இது நான் உனக்குப் பிறப்பிக்கும் கட்டளை என்கிறார்.கட்டளைக்கும், முடிந்தால் செய் என்பதற்கும் பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது.தேவன், "இதை நீ முடிந்தால் செய்" என்று சொல்லவில்லை.நீ இப்படித்தான் செய்ய வேண்டும், இது நான் உனக்குப் பிறப்பிக்கும் கட்டளை என்று சொல்லுகிறார்.அவர் எவ்வளவு திட்டவட்டமாகச் சொல்லுகிறார் என்று பாருங்கள்.தேவனுடைய பிரமாணங்கள் அற்புதமானவைகள்.அவர் கீழே கிடக்கிறவனை எண்ணிப்பார்க்கிறார்.விதவையையும், திக்கற்றவர்களையும், அந்நியர்களையும் எண்ணிப்பார்க்கிறார்.இஸ்ரவேலர் எல்லாரும் குடும்பம் குடும்பமாக நிலம் வைத்திருக்கிறார்கள்.ஆனால் அந்நியனுக்கு நிலம் இல்லையே, அவன் எப்படி பிழைப்பான், எப்படி சாப்பிடுவான், அவனுக்கு ஒரு provision பண்ண வேண்டுமென்று சொல்லியே தேவன் இந்த சட்டங்களைக் கொண்டுவந்தார்.ஆனால் சரித்திரப்பூர்வமாக பார்த்தோம் என்றால்,அநேக நேரங்களில் இஸ்ரவேலர்கள் இந்த சட்டங்களை பின்பற்றவில்லை என்று எல்லா வேத விரிவுரையாளர்களும்சொல்லுகிறார்கள்.
லேவியராகமம் 25-ஆம் அதிகாரத்தில் யூபிலி சட்டத்தைப் பற்றி சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.யூபிலி என்பது ஒரு அற்புதமான சட்டம்.ஒவ்வொரு ஐம்பதாவது வருஷத்திலும் ஒருவன் கடன் வாங்கும்போது அவன் அடமானம் வைத்தஅவனுடைய வீடு, நிலம் இவையெல்லாம் திரும்பக் கொடுக்கப்பட வேண்டும்.ஒருவேளை அவனே அடிமையாய் வந்திருந்தால் கூட ஐம்பது வருஷத்திற்குப் பிறகு அவனை அனுப்பிவிட வேண்டும்.கடன் கொடுக்கலாம், வீட்டையோ, நிலத்தையோ அடமானம் வைக்கலாம்.கடன் கொடுத்தவன் ஐம்பது வருஷத்திற்கு அந்த வீட்டையோ, நிலத்தின் அறுவடையையோ அனுபவிக்கலாம்.ஆனால் அதற்குமேல் அந்த சொத்தை அவன் வைத்துக்கொள்ள முடியாது.ஐம்பது வருஷம் அனுபவித்த பிறகு அந்த சொத்தையும் நான் வைத்துக்கொள்வேன் என்றுசொல்ல முடியாது.தேவன், அதை அவனுக்கு திரும்பக்கொடு, அவன் உயிரோடு இல்லையென்றால் அவனுடைய பிள்ளைகளுக்காவது அதை திரும்பக்கொடு.அது நான் கொடுத்த சொத்து, பாலும் தேனும் ஓடுகிற தேசத்தை நான் பங்கிட்டுக் கொடுத்தேன்.நான் கொடுத்த சொத்தைப் பிடுங்குவதற்கு எவனுக்கும் அதிகாரம் கிடையாது.அது தலைமுறை தலைமுறையாய் அந்த குடும்பத்திற்கு சொந்தமாய் இருக்கும்படி நான் கொடுத்திருக்கிறேன், அதை திரும்பக்கொடு என்கிறார்.ஒவ்வொரு ஐம்பதாவது வருஷத்திலும் ஜனங்கள் எக்காளம் ஊதி, ஆர்ப்பரித்து, கொண்டாடி, அடிமையாய் இருந்தவன் வீட்டிற்கு திரும்பட்டும், அடமானம் வைத்த வீட்டையும், நிலத்தையும் திரும்பக் கொடுங்கள் என்று தேவன் சொன்னார். இஸ்ரவேலர்கள் ஒவ்வொரு ஐம்பதாவது வருஷமும் அதைச் செய்திருக்க வேண்டும்.ஆனால் அவர்கள் அதைச் செய்ததே கிடையாது என்று சரித்திரப்பூர்வமாக வேதவல்லுனர்கள் சொல்லுகிறார்கள். என்ன கடின உள்ளம் படைத்தவர்கள் என்று பாருங்கள்!அவர்கள் ஏன் அதைச் செய்யவில்லை என்றால் தங்களுடைய வசதிக்காகவே.அடமானத்திற்கு இடத்தை எடுத்துக்கொண்டு, பணத்தைக் கொடுப்பார்கள்.பணத்தைக் கொடுக்கும்போதே, "ஆண்டவரே, அவன் திரும்பி வரவே கூடாது.ஏனென்றால், இந்த வீடு அவனுக்குக் கொடுத்த பணத்தைக் காட்டிலும் பத்து மடங்கு மதிப்புள்ளதாக இருக்கும்" என்று ஜெபிப்பார்கள்.அதை எப்படியாவது அபகரித்துக் கொள்ளலாமா, சொந்தமாக்கிக் கொள்ளலாமாஎன்று சொத்து ஆசை அவர்களுக்கு இருக்கிறது.ஆகவே தேவனுடைய பிரமாணத்தையே அவர்கள் மதிப்பது கிடையாது.அதைப் பெரிதாக எண்ணி, பின்பற்றுவதும் கிடையாது.

வயலின் ஓரத்திலிருக்கிறதைத் தீர அறுக்காதே, ஒலிவ மரத்தை உதிர்த்துவிட்டபின்பு, கொம்பிலே தப்பியிருக்கிறதைப் பறிக்கும்படி திரும்பிப் போகவேண்டாம், அதை விட்டு வை, விதவையும், திக்கற்றவரும், அந்நியரும் அதை சாப்பிடட்டும் என்று தேவன் சொல்லுகிறார்.அநேக வேளைகளில் இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் அதைப் பின்பற்றாமல் விட்டு விட்டார்கள் என்று சொல்லுகிறார்கள்.ஆனால் போவாஸ் அதை மதிக்கிறான்.அதை மதிக்கிற ஒரு மனுஷன் இதையெல்லாம் மதிக்காத ஒரு சமுதாயத்தில் வாழ்ந்துகொண்டு வித்தியாசமானவனாக இருக்கிறான்.இன்றைக்கு கிறிஸ்தவர்கள் கூட, எங்கள் ஊரில் இப்படித்தான் வழக்கம் என்று சொல்லுவார்கள்.நாம் இரட்சிக்கப்பட்டது நம்முடைய ஊர் வழக்கத்தின்படி வாழுவதற்காகவா?எல்லாருக்கும் ஒரு ஊர் இருக்கிறது.நானும் ஒரு ஊரிலிருந்து வந்தேன்,அதை நீக்க முடியாது.நான் அந்த ஊரில்தான் பிறந்தேன், அது அப்படித்தான்.ஆனால் என் ஊர் வழக்கப்படி நான் செய்வதில்லை.வேதம் என்ன சொல்லுகிறதோ அதன்படி செய்ய வேண்டும்.வேதம் தான் என்னுடைய கலாச்சாரம்.நான் பிறந்து, வளர்ந்தது என்னுடைய கலாச்சாரம் அல்ல. அதை நம்முடைய கலாச்சாரமாக கொண்டிருப்பதால் தான் நாம் அப்படியிருக்கிறோம்.இன்றைக்கு அதுதான் சமுதாயத்தில் இருக்கிற பிரச்சனைக்கே காரணமாக இருக்கிறது.வேண்டாத, சீரழிக்கிற சில கலாச்சாரங்கள் மக்களுடைய வாழ்க்கையில் வந்து புகுந்துகொண்டு, அதற்கு பெரிய முக்கியத்துவம் கொடுத்து, அநேகருடைய வாழ்க்கை சீரழிகிறது. அதனால் சமுதாயமே சீரழிகிறது. அதிலிருந்தெல்லாம் நம்மை மாற்றி, ஒரு புதிய ஜெயிக்கிற கலாச்சாரத்தை தரும்படியாகத்தான் இயேசு நம்மை பாவத்திலிருந்தும், பிசாசின் கட்டுகளிலிருந்தும் மீட்டு,ஒரு புதிய கலாச்சாரத்தைக் கொடுத்திருக்கிறார். அது தேவனுடைய கட்டளைகள் என்கிற கலாச்சாரம்.நம்முடைய கலாச்சாரம் இந்த கலாச்சாரத்தோடு ஒத்துப்போகவில்லை என்றால், நாம் அதை தூக்கி ஓரமாக வைத்துவிட்டு, இந்த கலாச்சாரத்தைப் பின்பற்ற வேண்டும்.வேதவசனத்தோடு ஒத்துப்போகாத கலாச்சாரம் எனக்கு வேண்டாம்.சிலர், "என்னுடைய தாத்தா காலத்திலிருந்து அந்த கலாச்சாரத்தைப் பின்பற்றி வருகிறோம்.இவ்வளவு நாள் பின்பற்றினதை எப்படி இப்போது விடுவது?"என்கிறார்கள்.அதை விட்டே ஆக வேண்டும், அதை தூக்கி எறிந்தே ஆக வேண்டும், அதிலிருந்து விடுதலையாகியே ஆக வேண்டும், புது வாழ்க்கையை வாழ வேண்டும்.கிறிஸ்துவுக்குள் இருக்கிறவன் புதுச்சிருஷ்டியாய் இருக்கிறான்.பழையவைகள் ஒழிந்துபோயின, எல்லாம் புதிதாயின. நாம் புது மனுஷனாய் வாழ வேண்டும்.அதுதான் கிறிஸ்தவம்.இப்படி வாழும்போது கர்த்தர் ஆசீர்வாதத்தைப் பெருகப்பண்ணுகிறார்.

ஒருவன் இப்படிவாழுகிறான் என்றால், அவன் மூலமாக மற்றவர்களுக்கு ஆசீர்வாதம் உண்டாகிறது.
இங்கு போவாஸும்ஆசீர்வதிக்கப்படுகிறான், ரூத்தும் ஆசீர்வதிக்கப்படுகிறாள்.கர்த்தர் சில காரியங்களைச் செய்வதற்காக சிலருடைய உள்ளத்தில் வேலை செய்கிறார்.அவர் போவாஸின் உள்ளத்தில் வேலை செய்கிறார்.இஸ்ரவேலில் உறவுக்கார மீட்பர் என்று ஒரு முறைமை இருந்தது. ஒரு பெண்ணுடைய கணவன் மரித்துவிட்டால், நெருங்கிய உறவினன் அந்தப் பெண்ணை திருமணம் செய்துகொண்டு, அவளுக்கு பிள்ளையைக் கொடுத்து, மரித்தவனுக்கு ஒரு சந்ததியை ஏற்படுத்தி தர வேண்டும். ஏனென்றால் மரித்தவனுடைய நிலத்திற்கு ஒரு சுதந்தரவாளி வேண்டும், அதற்கென்று ஒரு பிள்ளையை இவன் உண்டாக்கித் தர வேண்டும் என்று இப்படியெல்லாம் ஒரு முறைமை இருந்தது.அந்த முறைமையின்படி போவாஸ் சொந்தக்காரன்.ஆனால் இவன் வரிசையில் இரண்டாவதாக இருக்கிறான்.இவனுக்கு முன் இன்னும் நெருங்கிய உறவினன் ஒருவன் இருக்கிறான்.போவாஸ் ரூத்திடம், நான் அவனை அழைத்து, அவன் உன்னை திருமணம் செய்து கொள்ளுகிறானா என்று கேட்டுப் பார்க்கிறேன் என்றான்.அவன், மோவாபிய பெண்ணா, வேண்டாம், எங்களுடைய பெயர் கெட்டுப்போய் விடும் என்று சொல்லிவிட்டான்.இதன்பின் போவாஸ்ரூத்தை திருமணம் செய்துகொண்டான்.இவர்கள் இரண்டு பேருமே கர்த்தருடைய வார்த்தையின்படி வாழுகிறவர்கள்.ரூத் கர்த்தரை நம்பி வந்துவிட்டாள்.ஒவ்வொரு படியிலும் கர்த்தர் இவளுக்கு உதவி செய்கிறார், தயவு காண்பிக்கிறார்.போவாஸும்கர்த்தரை பின்பற்றுகிறவன்.சமுதாயம் கேடு கெட்ட சமுதாயமாக இருக்கிறது.ஆனால் இவன் கர்த்தருடைய கட்டளைகளுக்கு கீழ்ப்படிகிறவன்.இவனுடைய வயலில் அவள் பொறுக்கிக் கொள்வதற்கு அனுமதி தருகிறான் என்றால், கர்த்தருடைய கட்டளையை மனதில் வைத்துதான் அனுமதி தந்திருக்கிறான்.ஏனென்றால் தேவனுடைய கட்டளை அப்படி செய்யச் சொல்லியிருக்கிறது.அநேகர் அதை பின்பற்றுவதில்லை, ஆனால் இவன் பின்பற்றுகிறான்.போவாஸுக்கும், ரூத்துக்கும் திருமணம் நடந்துவிட்டது.திருமணம் நடந்தவுடன் தேவன், வேலை முடிந்துவிட்டது என்று போய்விடவில்லை.4:13-ஐ கவனியுங்கள்.

"போவாஸ் ரூத்தை விவாகம் பண்ணினான்; அவள் அவனுக்கு மனைவியானாள்; அவன் அவளிடத்தில் பிரவேசித்தபோது, அவள் கர்ப்பந்தரித்து, ஒரு ஆண்பிள்ளையைப் பெறக் கர்த்தர் அநுக்கிரகம்பண்ணினார்" (ரூத்4:13).

ரூத் ஒரு மோவாபிய ஸ்திரீ, எவரும் மதிக்காத ஒரு அந்நிய ஸ்திரீ.அவள் பெரிய செல்வந்தனாய் இருக்கிற போவாஸை திருமணம் பண்ணுகிறாள்.பெரிய புதுவாழ்வு அவளுக்கு கிடைக்கிறது.எப்படிப்பட்ட ஒரு ஆசீர்வாதம் என்று பாருங்கள்!அவளுடைய குறைகள் எல்லாம் நீங்குகிறது.அவள் நல்ல எதிர்காலத்தை அடைகிறாள்.கர்த்தர் அவளுக்கு பெரிய வாசலை திறந்துவிட்டார்.பிழைப்போமா, சாவோமா, ஆதரவு அளிக்க எவரும் இல்லையே என்று வந்தவள் அவள்.ஆனால் இப்போதுஊரிலேயே பெரிய செல்வாக்கு உடையவன் அவளை ஆதரிக்கிறான், திருமணம் செய்துகொள்கிறான்.'பிள்ளையைப் பெறக் கர்த்தர் அநுக்கிரகம்பண்ணினார்'என்று வேதத்திலேயே இந்த ஒரு இடத்தில்தான் இப்படிப்பட்ட expression பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறதுஎன்று வேதவல்லுனர்கள் சொல்லுகிறார்கள். பிள்ளை பெறுவதைப் பற்றியும், கர்ப்பத்தின் கனி ஆசீர்வதிக்கப்படுவது பற்றியும் வேதத்தில் பல இடங்களில் சொல்லப்பட்டுள்ளது.ஆனால் 'பிள்ளையைப் பெறக் கர்த்தர் அநுக்கிரகம்பண்ணினார்'என்று வேதத்தில் வேறு எங்கும் சொல்லப்படவில்லை.இந்த ஒரு இடத்தில் தான் இப்படி ஒரு expression-ஐ பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள்.ஆக, பிள்ளை தானாக பிறந்துவிடவில்லை.பிள்ளை கர்த்தருடைய கிருபையினால் பிறந்தது.ஒரு காரியத்தை மனதில் வைக்க வேண்டும்.இவள் ஏற்கனவே மோவாபில் நகோமியின் மகனை திருமணம் செய்து பத்து ஆண்டுகள் வாழ்ந்தவள்.திருமணம் செய்து பத்து வருடங்களாயிற்று, குழந்தை பிறக்கவில்லை.குழந்தை பிறப்பதில் ஏதோ பிரச்சனை இருந்திருக்கும் போலிருக்கிறது.இப்போது இவள் தேவனுடைய செட்டைகளுக்குக் கீழே வந்துவிட்டாள்.போவாஸ் அவளிடம், "நீ என்னுடைய தேவனை நம்பிவிட்டாய், அவருடைய செட்டைகளுக்குக் கீழ் அடைக்கலம் புகுந்துவிட்டாய், இனி அவர் உன்னை ஆசீர்வதிப்பார்" என்கிறான்.தேவனுடைய ஆசீர்வாதம் இவளுக்கு பல விதங்களில் வருகிறது.வெறும் சாப்பாடும், வேலையும் கிடைத்தது மட்டுமல்ல. ஒரு பிள்ளையைப் பெறுவதற்கு கர்த்தர் அவளுக்கு அநுக்கிரகம் பண்ணுகிறார்.அவர்களுக்கு ஒரு ஆண் குழந்தை பிறக்கிறது.அந்த குழந்தைக்கு பெயர் தான் ஓபேத்.அந்த ஓபேத்தினுடைய பிள்ளை தான் ஈசாய் என்பவன்.அந்த ஈசாயினுடைய பிள்ளை தான் தாவீது ராஜா.

"இப்படி ஒரு பெண் மூலமாக அப்படி ஒரு ராஜா பிறந்தானா, அப்படி இப்படி வந்து, கோதுமை பொறுக்க வந்தவள் கடைசியில் ராஜாவுக்கு பாட்டியாகி விட்டாளே!"என்று நீங்கள் கேட்கலாம்.ஆமாம், கர்த்தர் வாழ்க்கையை தலைகீழாய் மாற்றுகிறவர்.அவர் அற்புதங்களைச் செய்கிறவர்.சிறியவனையும், எளியவனையும் எடுத்து பிரபுக்களோடும், ராஜாக்களோடும் உட்காரச் செய்கிறவர்.குப்பையில் இருக்கிறவர்களை உயர்த்துகிறவர், ஆசீர்வதிக்கிறவர்.எவரும் இதை நம்புவதில்லை.இதை போதித்தால் சிலர் திட்டுகிறார்கள்.நான் திட்டு வாங்கிக்கொண்டுதான் போதிக்கிறேன்.பரவாயில்லை, நான் திட்டுவாங்கிக்கொள்கிறேன்.ஆனால், தயவுசெய்து இதை நம்புங்கள்.நம்புகிறவர்களுக்கு இது நடக்கும், எல்லாருக்கும் இது நடக்காது."நான் கேட்டேன், எனக்கு அது நடக்கிறதா என்று பார்க்கலாம்" என்று சொன்னால் அது நடக்காது.அப்படியென்றால் எவருக்கு இது நடக்கும்?"நான் கேட்டேன், ஆண்டவரே, இந்த சத்தியத்தை என்னுடைய உள்ளத்திலே வையும், என்னுடைய உள்ளத்தை மாற்றும், என்னை விசுவாசிக்கிறவனாக மாற்றும், இந்த சமுதாயத்திலே உமக்கு புகழைச் சேர்க்கிறவனாக, உம்முடைய நாமத்திற்கு மகிமையை கொண்டுவருகிறவனாக என்னை மாற்றும்"என்று விசுவாசித்துப் பாருங்கள், அவர் உங்களை குப்பையிலிருந்து தூக்கி பிரபுக்களோடும், ராஜாக்களோடும் உட்கார வைப்பார். நம்புகிறவர்களுக்குத்தான் இது நடக்கும்.சிலர், "என்ன சொல்லுகிறார் என்று கேட்டுவிட்டு வருகிறேன், ஏதோ சொல்லுகிறார்கள், நானும் போய் இன்றைக்கு கேட்டுவிட்டு வருகிறேன்"என்று வந்திருக்கிறார்கள்.அவர்களுக்கு இது நடக்கவே நடக்காது.இதைக் கேட்டு, என்னை criticize பண்ணிவிட்டுப் போகலாம் என்று வந்தால் நடக்காது.இதை மனதார விசுவாசிப்பவர்களுக்கு, கர்த்தரை நம்புகிறவர்களுக்குத்தான் இது நடக்கும்.

ஆக, போவாஸுக்கும் ரூத்துக்கும் பிறந்தவன் ஓபேத், ஓபேத்துக்கு பிறந்தவன் ஈசாய், ஈசாய்க்கு பிறந்தவன் தாவீது ராஜா.அந்த தாவீது ராஜாவின் வம்சத்தில் வந்தவர் தான் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து.ரூத் வெறும் தாவீது ராஜாவுக்கு பாட்டி ஆகவில்லை, இயேசுவுக்கே பாட்டியாகி விட்டாள்.இதிலே இன்னொரு பெரிய காரியம் என்னவென்றால், இந்த போவாஸ் யார் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா?மத்தேயு 1-ஆம் அதிகாரத்தை வாசித்துப் பாருங்கள்.போவாஸ் யாருடைய பிள்ளை?ராகாப் என்னும் வேசி எரிகோ மதில் சுவரின் மேல் குடியிருந்தவள்.எரிகோ அழிக்கப்பட்டபோது இவள் மட்டும் காப்பாற்றப்பட்டாள்.ஏனென்றால் இவள் இஸ்ரவேல் மக்களுக்கு உதவி செய்தாள்.அவள் ஒருவனை திருமணம் செய்தாள்.அவளுக்கு பிறந்தவன் தான் போவாஸ்.ஒரு வேசிக்கு இப்படி ஒரு பிள்ளையா என்று நீங்கள் நினைக்கலாம்.சிலர், "உங்களுக்குத் தெரியாது பிரதர், அந்த குடும்பம் மிகவும் மோசம், உங்களுக்கு அந்த குடும்பத்தின் சரித்திரம் தெரியாது, எனக்குத் தெரியும்"என்று சொல்லுவார்கள்.சரித்திரத்தை மாற்றுகிறவரை எனக்குத் தெரியும்.எப்பேர்ப்பட்ட கேவலமான சரித்திரமாக இருந்தாலும் சரி, எப்பேர்ப்பட்ட கேவலமான காரியம் வாழ்க்கையில் நடந்திருந்தாலும் சரி, அதையெல்லாம் மாற்றுகிறவர் நம்முடைய கர்த்தர். அதையெல்லாம் மாற்றி, அந்த ராகாப் என்னும் வேசியினிடத்தில் பிறந்தவன் தான் போவாஸ், போவாஸுக்கு பிறந்தவன் தான் ஓபேத், ஓபேத்துக்கு பிறந்தவன் தான் ஈசாய், ஈசாய்க்கு பிறந்தவன் தான் தாவீது. இந்த தாவீதின் வம்சத்தில் வந்தவர் தான் இயேசு.ஆக, ராகாபும், ரூத்தும் இவர்கள் இருவருமே இயேசுவுக்கு பாட்டிமார்களாகி விட்டார்கள்.கர்த்தர் உடைந்துபோன, நொறுங்கிப்போன, கெட்டுப்போன, அழுகிப்போன, நம்பிக்கையே இல்லை என்றிருக்கிற வாழ்க்கைகளைஎடுத்து அற்புதமானதாக்குகிறார்.ஏனென்றால் அப்படி ஆக்கும்போது மகிமை எல்லாம் அவருக்குப் போய் சேருகிறது.உள்ளத்திலே கர்த்தரை நம்புங்கள், கர்த்தர் உங்களை அளவற்ற விதத்தில் ஆசீர்வதிப்பார், ரூத்தைப்போல் நீங்கள் இருப்பீர்கள்."இந்தஉலகத்தில் எனக்கு யாருமில்லையே, ஆதரவு இல்லையே, நான் பிழைப்பேனோ, சாவேனோ" என்று கண்ணீர் விடுகிற பெண்களுக்கு நான் சொல்லுகிறேன், நீங்கள் பிழைப்பீர்கள், கர்த்தரை நம்புங்கள், வீண்போகமாட்டீர்கள்.

Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency