0 item - ₹0.00

மீட்பும் நம்முடைய கையின் பிரயாசமும் (பாகம் 23) - வேலை ஒரு சேவை #2

Sunday Tamil Service - 22 APR 18

Transcript

வேலையைக் குறித்துப் போதித்து வருகிறோம். நாம் ஏன் வேலை செய்ய வேண்டும் என்று முதலில் போதித்தேன். தேவன் நம்மை வேலை செய்கிறவர்களாக உண்டாக்கி விட்டார். அவர் இந்த உலகத்தை உண்டாக்கி, இந்த உலகத்திற்காக சில நோக்கங்களை வைத்து, அந்த நோக்கங்களை நிறைவேற்றும்படியாக நமக்கு சில தாலந்துகளையும், கிருபைகளையும் கொடுத்து, சில வேலைகளை செய்யும்படியாக நம்மை வைத்திருக்கிறார். நாம் வேலை செய்யும்போது தேவனுடைய நோக்கங்களை நிறைவேற்றுவதற்காகவும், அவருடைய மகிமைக்காகவும், அவருடைய தன்மையை வெளிப்படுத்துவதற்காகவும் செய்கிறோம். இதன் மூலமாக நமக்கு மிகுந்த மனநிறைவும், மகிழ்ச்சியும் உண்டாகிறது என்பதையெல்லாம் பார்த்தோம். அதன் பிறகு வேலை ஏன் கடினமானதாக, வேதனையுள்ளதாக மாறினது என்பதைப் போதித்தேன். தேவன் வேலையை நல்ல காரியமாகக் கொடுத்தார். பாவம் வந்த பிறகு அது சாபக்கேடான ஒன்றாக மாறிவிட்டது. முள்ளும் குருக்கும் விளைய ஆரம்பித்துவிட்டது. ஆகவே இன்றைக்கு வேலையே ஒரு பெரும் பாடுள்ள ஒன்றாக இருக்கிறது. இயேசு பாவத்தையும் அதன் மூலமாக வந்த சாபத்தையும் அகற்றும்படியாகத்தான் வந்தார். அவர் கல்வாரி சிலுவையிலே மரித்து, மீட்பை உண்டுபண்ணினார். அந்த மீட்பின் மூலமாக இன்றைக்கு வேலையிலே எப்படிப்பட்ட தாக்கம் உண்டாக வேண்டும், மீட்கப்பட்ட நாம் எப்படி வேலை செய்ய வேண்டும் என்பதைப் பற்றித்தான் இப்போது போதித்து வருகிறோம்.

கடந்த போதனையிலே வேலையை எப்படி ஒரு சேவையாக செய்வது என்பதைப் பார்த்தோம். வேலைக்காரன் எஜமானுக்கு சேவை செய்கிறான். எஜமானுக்கு என்னவெல்லாம் வேண்டும் என்று பார்த்து, அவருக்கு வேண்டியதையெல்லாம் செய்கிறான். அதுமட்டுமல்லாமல் வேதம், அடிமையை பற்றிப் பேசுகிறது. அடிமையாய் இருப்பவனுக்கு சொந்த நோக்கங்களும், திட்டங்களும் கிடையாது. அவனுடைய எஜமானுடைய நோக்கம் என்னவோ, திட்டம் என்னவோ அதை நிறைவேற்றுவதுதான் அவனுடைய வேலையாய் இருக்கிறது. அவரை திருப்திபடுத்துவதும், பிரியப்படுத்துவதும் தான் அவனுடைய வேலை. அந்த விதத்தில்தான் வேலையை ஒரு சேவையாக செய்ய வேண்டும். நாம் ஆண்டவருக்கே செய்யும் சேவையாக அதைச் செய்ய வேண்டும் என்கிற அர்த்தத்தில்தான் சொல்லியிருக்கிறது. ஆகவே நாம் இந்த பூமியில் சரியாக வேலை செய்ய வேண்டியதாய் இருக்கிறது. ஏனென்றால் அது தேவனுக்கு செய்யும் சேவை. கடந்த போதனையிலே அதைத்தான் உங்களுக்குக் காண்பித்தேன். இந்தப் போதனையிலே அதை தொடருவோம்.

இன்றைக்கு அநேகருக்கு உள்ள பிரச்சனை என்னவென்றால், நம்முடைய ஆவிக்குரிய ஜீவியம் ஒரு தனிப்பட்ட விவகாரம், அதை நம்மோடு வைத்துக்கொள்ள வேண்டும், அதை வெளியே காட்டிக்கொள்ளக்கூடாது என்பது போல சொல்லுகிறார்கள். அவர்கள் ஏன் அப்படிச் சொல்லுகிறார்கள் என்பது எனக்கு விளங்குகிறது. அதில் நியாயமும் இருக்கிறது. சிலர், வேலை ஸ்தலத்தில் வேலை செய்வதற்குப் பதிலாக அங்கு வேதாகமத்தை வாசிப்பார்கள், ஜெபிப்பார்கள், பிரசங்கிப்பார்கள். இப்படிச் செய்வது தவறு. ஏனென்றால் வேலை செய்வதற்காக சம்பளம் கொடுக்கிறார்கள். அங்கு என்ன வேலை சொல்லுகிறார்களோ அதைச் செய்துவிட்டு வர வேண்டும். சிலர் வேலை ஸ்தலத்தில் இப்படிப்பட்ட காரியங்களைச் செய்வதால் தான் இதையெல்லாம் வீட்டோடு வைத்துக்கொள் என்று சொல்லுகிறார்கள். ஆனால் உண்மையாகவே இதை வீட்டோடு வைத்துக்கொள்ள முடியாது. நம்மையும், நம்முடைய ஆவிக்குரிய ஜீவியத்தையும் பிரிக்கவே முடியாது. அது நம்மோடு ஒன்றரக் கலந்துவிட்டது; அது நம்மிலே ஒரு பங்காக ஆகிவிட்டது. நாம் வீட்டில் ஒருவராகவும், வேலையிலே இன்னொருவராகவும் இருக்க முடியாது. வீட்டில் என்னவாக இருக்கிறோமோ அப்படித்தான் வேலையிலே இருக்க முடியும். வேலையில் என்னவாக இருக்கிறோமோ அப்படித்தான் வீட்டிலும் இருக்க முடியும். நாம் இரண்டு விதமான வாழ்க்கையை வாழ முடியாது. நம்முடைய ஆவிக்குரிய ஜீவியத்தை நம்மிடத்திலிருந்து பிரிக்க முடியாது. நாம் இரட்சிக்கப்பட்டிருக்கிறோம், ஆண்டவராகிய இயேசுவினுடைய பிள்ளையாய் இருக்கிறோம், தேவனுக்காக வாழுகிறோம், வேதவசனத்தை விசுவாசிக்கிறோம், ஆண்டவரை நேசிக்கிறோம். இது நம்முடைய விசுவாசம். இதை நம்மிடத்திலிருந்து பிரித்துப்போடவோ, எடுத்துவிடவோ முடியாது. ஆக, நாம் இந்தச் சூழ்நிலையில் ஆவிக்குரிய மனுஷனாக வேலைக்குச் சென்று அங்கு எப்படி நடந்துகொள்வது? அங்கு சென்று வேதம் வாசித்து, ஜெபித்து, பிரசங்கம்பண்ணிக் கொண்டிருக்கக்கூடாது. அப்படியென்றால் நம்முடைய ஆவிக்குரிய ஜீவியத்தையும், உலக வாழ்க்கையையும் எப்படி ஒன்றாக கொண்டுசெல்வது? நம்முடைய ஆவிக்குரிய நம்பிக்கைகளையும், ஆண்டவர் மீதும் அவருடைய வார்த்தையின் மீதும் நாம் வைத்திருக்கிற விசுவாசத்தையும் விட்டுவிட முடியாது. வேலைக்குப் போகும்போது அதை வீட்டில் வைத்துவிட்டுப்போக முடியாது. அதையும் எடுத்துக்கொண்டு தான் செல்கிறோம். ஆனால் அதையெல்லாம் வைத்து எப்படி வேலை செய்வது என்பதைக் குறித்து இன்றைக்கு பார்க்கப் போகிறோம்.

ஒரு வாரத்தில் 168 மணி நேரங்கள் இருக்கின்றன. அதில் ஒரு நாளைக்கு 8 மணி நேரம் தூங்கினால் கூட மீதி 112 மணி நேரம் இருக்கிறது. அதில் கிட்டத்தட்ட 48 மணி நேரம் வேலை செய்கிறோம். அதை விட அதிகமாக வேலை செய்கிறவர்களும் இருக்கிறார்கள். ஒரு நாளைக்கு 10, 12 மணி நேரங்கள் வேலை செய்கிறவர்களும் இருக்கிறார்கள். இப்படி 35-40% நேரத்தை வேலையிலே செலவிடுகிறோம். நாம் விழித்திருக்கிற நேரத்தில் கிட்டத்தட்ட பாதி நேரத்தை வேலையிலே செலவிடுகிறோம். வேலை அவ்வளவு முக்கியமான ஒரு காரியம். அந்த வேலையைக் குறித்து ஒரு கேள்வியைக் கேட்டால் ஆவிக்குரிய மக்களுக்கு பதில் சொல்ல முடியாது. அது என்னவென்றால், உங்களுடைய ஆவிக்குரிய ஜீவியத்திற்கும் உங்களுடைய வேலைக்கும் என்ன தொடர்பு இருக்கிறது? என்று கேட்டால் அது என்னவென்று தெரியவில்லையே என்று சொல்லுவார்கள். சிலர், நான் இரட்சிக்கப்பட்டவன், ஆகவே யோக்கியமாக நடந்துகொள்ள வேண்டும், ஒழுங்காக வேலை செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லுவார்கள். ஆனால் அதற்கு மேல் அவர்களுக்கு சொல்ல தெரியாது. அதற்கு மேல் சொல்ல தெரிந்தால் தான் நல்லது. ஏனென்றால் அப்படிச் சொல்ல தெரிந்தால் அது வேலையை அர்த்தமுள்ளதாக்கி விடும். பிறகு நீங்கள் ஒரு பெரிய நோக்கத்தோடு வேலை செய்வீர்கள். வேலையில் இருக்கிற சலிப்பும் கசப்பும் போய் விடும். எனக்கு வேலை பிடிக்கவில்லை, எனக்கு வேலை செய்ய இஷ்டமில்லை என்கிற நிலைமை மாறிவிடும். ஆகவே கடந்த போதனையிலே பார்த்தது போலவே இன்றைக்கு இன்னொரு பகுதிக்குச் செல்லப் போகிறோம்.

கடந்த போதனையிலே எபேசியர் 6:5-9 வரை உள்ள வேதப்பகுதியைப் பார்த்தோம். வேதத்திலே அதைப்போலவே இன்னொரு வேதப்பகுதி இருக்கிறது. அது மிகவும் அற்புதமான பகுதி. பேதுரு, 1 பேதுரு 2-ஆம் அதிகாரத்தில் இதைப் போதிக்கிறார். இதைப் பற்றி படிப்பதற்கு இந்த நிருபம் ஒரு நல்ல source. ஏனென்றால் இவர் இயேசுவோடு கூட இருந்தவர். அதுமட்டுமல்லாமல், இவர் மீன் பிடி தொழிலில் ஈடுபட்டிருந்தார். மீன் பிடி தொழில் என்பது சாதாரண காரியம் அல்ல. அது மிகவும் கடினமானது. ஆகவே பேதுருவுக்கு கடினமாய் உழைப்பது என்றால் என்னவென்று தெரியும். இவர் இயேசுவோடு கூட இருந்ததினால் வாழ்க்கையைக் குறித்த புதிய கண்ணோட்டத்தை உடையவராய் இருக்கிறார். அதுமட்டுமல்லாமல், வேலையைக் குறித்தும் சில காரியங்களை இயேசுவிடமிருந்து கற்றுக்கொண்டார். யோவான், இயேசு சொன்னதையெல்லாம் சுவிசேஷத்தில் எழுதவில்லை. அப்படி எழுதினால் புத்தகமே போதாது, அவ்வளவு அதிகமாக அவர் சொல்லித் தந்திருக்கிறார் என்கிறார். இயேசு மூன்றரை வருடங்களில் அதிகமாக போதித்திருக்கக்கூடும். ஆகவேதான் யோவான் அப்படிச் சொல்லுகிறார். இயேசு சொன்னதையெல்லாம் எழுதினால் அது library போன்று ஆகிவிடும். ஏனென்றால் அவர் அவ்வளவு காரியங்களைப் போதித்திருக்கிறார். பேதுரு, யோவான் போன்றவர்களுக்கு அதைக் கேட்ட பாக்கியம் இருக்கிறது. சுவிசேஷத்தில் இயேசு சொன்னவைகளை சொல்லுகிறார்கள். ஆனால் அவர் சொன்னது இன்னும் அநேகம் இருக்கிறது என்கிறார்களே, அதை எழுதினால் புத்தகமே போதாது என்று சொல்லுகிறார்களே, அதை எங்கு பார்ப்பது? பேதுரு, யோவான் இவர்களுடைய நிருபங்களை வாசிக்கும்போது இயேசுவிடம் கற்றுக்கொண்ட காரியங்களைத்தான் அவர்கள் அங்கு எழுதுகிறார்கள் என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது. இவர்கள் ஆண்டவராகிய இயேசுவிடமிருந்து கற்றுக்கொண்டதிலே சுவிசேஷங்களில் எழுதாதவைகளின் அடிப்படையில் சில காரியங்களை நிருபங்களிலே போதிக்கிறார்கள் என்றுதான் நாம் எண்ண வேண்டியதாய் இருக்கிறது. பேதுரு அடிமட்டத்தில் வேலை செய்கிறவர்களுக்கு எழுதுகிறார். ஒரு கம்பெனியை எடுத்துக்கொண்டோம் என்றால், அதில் தலைவர் ஒருவர் இருக்கிறார். அவரை CEO என்கிறோம். அவர்தான் அந்த கம்பெனிக்கு சேர்மன். அந்த கம்பெனியில் கடைசி மட்டத்தில் வேலை செய்வது யார் என்று பார்த்தோம் என்றால், அங்கு பெருக்குவது, துடைப்பது, அல்லது peon வேலை செய்கிறவர்களாக இருப்பார்கள். பேதுரு அப்படிப்பட்ட கடைநிலை வேலையாட்களுக்கு இங்கே எழுதுகிறார். எபேசியர் நிருபத்தில் உள்ளதைப் போன்ற ஒரு வேதப்பகுதி இது. 1 பேதுரு 2:18-25 வரை உள்ள வேதப்பகுதிதான் அது.  

   

வேலைக்காரரே, அதிக பயத்துடனே உங்கள் எஜமான்களுக்குக் கீழ்ப்படிந்திருங்கள்; நல்லவர்களுக்கும் சாந்தகுணமுள்ளவர்களுக்கும் மாத்திரம் அல்ல, முரட்டுக்குணமுள்ளவர்களுக்கும் கீழ்ப்படிந்திருங்கள். ஏனெனில், தேவன்மேல் பற்றுதலாயிருக்கிற மனச்சாட்சியினிமித்தம் ஒருவன் அநியாயமாய்ப் பாடுபட்டு உபத்திரவங்களைப் பொறுமையாய்ச் சகித்தால் அதுவே பிரீதியாயிருக்கும். நீங்கள் குற்றஞ்செய்து அடிக்கப்படும்போது பொறுமĭ#3016;யோடே சகித்தால், அதினால் என்ன கீர்த்தியுண்டு? நீங்கள் நன்மைசெய்து பாடுபடும்போது பொறுமையோடே சகித்தால் அதுவே தேவனுக்கு முன்பாகப் பிரீதியாயிருக்கும். இதற்காக நீங்கள் அழைக்கப்பட்டுமிருக்கிறீர்கள்; ஏனெனில், கிறிஸ்துவும் உங்களுக்காகப் பாடுபட்டு, நீங்கள் தம்முடைய அடிச்சுவடுகளைத் தொடர்ந்துவரும்படி உங்களுக்கு மாதிரியைப் பின்வைத்துப்போனார். அவர் பாவஞ்செய்யவில்லை, அவருடைய வாயிலே வஞ்சனை காணப்படவுமில்லை; அவர் வையப்படும்போது பதில்வையாமலும், பாடுபடும்போது பயமுறுத்தாமலும், நியாயமாய்த் தீர்ப்புச்செய்கிறவருக்குத் தம்மை ஒப்புவித்தார். நாம் பாவங்களுக்குச் செத்து, நீதிக்குப் பிழைத்திருக்கும்படிக்கு, அவர்தாமே தமது சரீரத்திலே நம்முடைய பாவங்களைச் சிலுவையின்மேல் சுமந்தார்; அவருடைய தழும்புகளால் குணமானீர்கள். சிதறுண்ட ஆடுகளைப்போலிருந்தீர்கள்; இப்பொழுதோ உங்கள் ஆத்துமாக்களுக்கு மேய்ப்பரும் கண்காணியுமானவரிடத்தில் திருப்பப்பட்டிருக்கிறீர்கள்(1 பேதுரு 2:18-25).  

இன்றைக்கு இருக்கிறவர்களுக்கு இந்த வசனத்தை வாசித்தவுடன் சில கேள்விகள் எழும்பும். கடந்த போதனையிலே எபேசியர் 6-ஆம் அதிகாரத்திலிருந்து போதித்தது போன்ற அதே வசனம் இது. இங்கு வேலைக்காரரே என்று மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்கள். பழைய ஆங்கில மொழிபெயர்ப்புகளில் slaves அல்லது born servants என்கிற வார்த்தையைத்தான் பயன்படுத்துகிறார்கள். ஏனென்றால் அக்காலத்தில் எல்லா ஜாதி, ஜனங்கள் மத்தியிலும் அடிமைத்தனம் இருந்தது. ஜனங்கள் பல காரணங்களுக்காக அடிமைகளானார்கள். கடந்த போதனையிலே அதைச் சொன்னேன். யுத்தத்திலே ஒரு நாட்டைக் கொள்ளையடித்து, அங்குள்ள ஜனங்களை அடிமைகளாக கொண்டு சென்றுவிடுவார்கள். அவர்கள் தங்களை அடிமைகளாக கொண்டு போனவர்களுக்கு கொஞ்சக்காலம் சேவை செய்ய வேண்டும். பிறகு ஒருவேளை அவன் விட்டுவிடுவான். சிலர் கடனின் நிமித்தமாக பணத்தைக் கொடுக்க முடியாததினால் வேலை செய்து கழிப்பதற்காக அடிமைகளாவார்கள். இப்படி அடிமைகள் எல்லா இனத்தார் மத்தியிலும் அன்றைக்கு இருந்தார்கள். அவர்களில் சிலர் ஆண்டவரை ஏற்றுக்கொண்டு, இரட்சிக்கப்பட்டு சபையில் இருக்கிறார்கள். ஆகவே பேதுரு அவர்களுக்கு எழுதுகிறார். அதிக பயத்துடனே உங்கள் எஜமான்களுக்கு கீழ்ப்படிந்திருங்கள். நல்லவர்களுக்கும் சாந்தகுணமுள்ளவர்களுக்கும் மாத்திரம் அல்ல, முரட்டுக்குணமுள்ளவர்களுக்கும் கீழ்ப்படிந்திருங்கள் என்று எழுதுகிறார். அடிமைகளே என்று சொல்லியிருப்பதைப் பார்த்து சிலர், வேதம் அடிமைத்தனத்தை நியாயப்படுத்துகிறதே என்று சொல்லுகிறார்கள். 18, 19-ஆம் நூற்றாண்டில் அமெரிக்காவில் அடிமைத்தனம் இருந்தது. சில வெள்ளைக்காரர்கள் எபேசியர் 6:5-9, 1 பேதுரு 2:18-25 போன்ற வேதப்பகுதிகளை எடுத்துக்கொண்டு அடிமைத்தனத்தை நியாயப்படுத்தினார்கள். வேதம் அடிமைத்தனத்தை தவறு என்று சொல்லவில்லை. இன்னும் கேட்டால், நல்லவர்களுக்கும் சாந்தகுணமுள்ளவர்களுக்கும் மட்டும் அல்ல, முரட்டுக்குணமுள்ளவர்களுக்கும் கீழ்ப்படிந்திருங்கள் என்று வேதம் அடிமைகளுக்குச் சொல்லுகிறதே, அப்படியென்றால் அடிமைத்தனம் சரியானதுதானே என்று அவர்கள் சொல்லுகிறார்கள். அமெரிக்காவில் இருந்த அடிமைத்தனத்தை நியாயப்படுத்துவதற்கு இரண்டாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்பு இருந்த அடிமைத்தனத்தைப் பயன்படுத்தக்கூடாது. இரண்டும் வித்தியாசமானது. அமெரிக்காவில் இன அடிப்படையிலே வெறும் ஆப்பிரிக்கர்களைக் கொண்டுவந்து, ஒரு பொருளைப்போல விற்று, அவர்களுக்கு விடுதலையே கிடையாது என்பது போன்று வைத்திருந்தார்கள். ஆனால் இரண்டாயிரம் வருஷத்திற்கு முன்பு இருந்த அடிமைத்தனம் அப்படிப்பட்டதல்ல. அநேக அடிமைகள் கடனை செலுத்துவதற்காக அல்லது யுத்தத்தின் நிமித்தமாக அடிமைகளாய் போய்விட்டார்கள். ஆனால் என்ன விதமான அடிமைத்தனமாய் இருந்தாலும் அது மோசமானதுதான். வேதவசனம் அதை பரவலாக போதிக்கிறது. பழைய ஏற்பாட்டில் கர்த்தர் இஸ்ரவேல் ஜனங்களிடம், நீ யாரையும் அடிமைப்படுத்தாதே, ஏனென்றால் நீ அடிமைத்தனத்தில் இருந்தாய், நான் உன்னுடைய கூக்குரலைக் கேட்டு, உன்னை விடுவிக்கும்படியாய் வந்தேன். பலத்த கரத்தினால் எகிப்தியரின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து உன்னை விடுவித்தேன். இனி நீ எவரையும் அடிமைப்படுத்தக்கூடாது என்று சொன்னார்.

இந்த வேதப்பகுதியில் பேதுரு மறைமுகமாக அடிமைத்தன கொள்கையை தாக்குகிறார் என்றுதான் சொல்லலாம். ஏனென்றால் முரட்டுக்குணமுள்ள எஜமான்களுக்குக்கூட கீழ்ப்படிந்திருங்கள், கர்த்தர் நீதியாய் நியாயத்தீர்ப்புச் செய்வார் என்பதுபோல அவர் பேசுகிறார். அடிமைத்தனம் தவறான ஒரு காரியம் என்பதை மறைமுகமாக குறை சொல்லுகிறார். ஆனால் வெளிப்படையாக அதைச் சொல்லவில்லை. ஏனென்றால் இந்த வசனங்கள் அதற்காக எழுதப்பட்டவை அல்ல. அடிமைகளாய் இருக்கிறவர்கள் கூட இரட்சிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். அக்காலத்தில் கிறிஸ்தவ சபை என்பது அற்புதமான ஒரு இடமாய் இருந்தது. புறஜாதியாரும் யூதரும் ஒன்றாக சேரவே மாட்டார்கள். இருவரும் எதிரும் புதிருமாக இருப்பார்கள். யூதர்கள் புறஜாதியார் உட்கார்ந்த இடத்தில் உட்காரமாட்டார்கள். இயேசு சமாரிய ஸ்திரீயிடம் தண்ணீர் கேட்டபோது அவள், நீர் யூதன், நான் சமாரிய ஸ்திரீ, என்னிடம் வந்து தண்ணீர் கேட்கிறீரே, எனக்கும் உமக்கும் ஒன்றுமில்லை என்று உமக்குத் தெரியாதா? என்று கேட்கிறாள். யூதர்கள், புறஜாதிகள் மத்தியிலே அவ்வளவு இன வேறுபாடும், வெறுப்பும், கசப்பும் இருக்கிறது. பேதுரு கொர்நேலியு வீட்டிற்கு வந்தபோது, பொதுவாக உங்களுடைய வீட்டிற்கு நான் வரமாட்டேன். நான் உங்களோடு உட்கார முடியாது, சாப்பிட முடியாது, பிரசங்கம் பண்ண முடியாது. இருந்தாலும் வந்திருக்கிறேன், ஏனென்றால் கர்த்தர் சொன்னார் என்று அப்படித்தான் தன்னுடைய பிரசங்கத்தை ஆரம்பிக்கிறார். இப்படி யூதருக்கும் புறஜாதியினருக்கும் வேறுபாடுகள் இருக்கின்றன. ஆனால் கிறிஸ்தவ சபை என்பது அன்றைய சரித்திரத்திலே அற்புதமான ஒன்று. ஏனென்றால் சமாதானத்திற்காக எவ்வளவோ முயற்சி செய்தும் நடக்காத காரியமானது கிறிஸ்துவின் மூலமாக உண்டாகிவிட்டது.

அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் எபேசியர் 2-ஆம் அதிகாரத்தில், புறஜாதிகளுக்கும் யூதர்களுக்கும் இடையே இருக்கிற தடுப்புச்சுவர் இடிந்து ஒழிந்தது. இருவரும் ஒரே குடும்பத்தில் வந்து சேர்ந்துவிட்டார்கள் என்கிறார். சபையில் எல்லா ஜாதியினரும், இனத்தவரும், மொழி பேசுகிறவர்களும் இருக்கிறார்கள். சபை ஜாதி அடிப்படையில் இருக்கக்கூடாது. ஜாதிக்கும் சபைக்கும் எந்த சம்பந்தமும் கிடையாது. நாம் எல்லாரும் ஒரே குடும்பத்தார். சபை அற்புதமான, அதிசயமான இடம். அப்படிப்பட்ட ஒரு சபைக்கு எழுதுகிறார். எல்லாரும் ஒரே குடும்பத்தாராகி விட்டார்கள். எல்லா ஜாதியிலிருந்தும், இனத்திலிருந்தும் ஜனங்கள் வந்திருக்கிறார்கள். இதில் பல்வேறு விதமான மக்கள் இருக்கிறார்கள், சுயாதீனர் (free peoples) இருக்கிறார்கள். அக்காலத்தில் சமுதாயத்தில் சுயாதீனர், அடிமைகள் என இரு பிரிவினர் இருந்தார்கள். இருவரும் இரட்சிக்கப்பட்டு ஒரே சபையில் உட்கார்ந்திருக்கிறார்கள். ஒருவருக்கொருவர் சகோதர, சகோதரிகளாக  நடந்துகொள்கிறார்கள். பேதுரு இப்படிப்பட்ட இடத்தில் இதைப் போதிக்கிறார். அப்படி போதிக்கும்போது அவர்கள் மத்தியில் எழுந்த கேள்வி என்ன? அவர்கள் அடுத்த நாள் வேலைக்குப் போக வேண்டும். அவர்கள் இரட்சிக்கப்பட்டு சபையில் சேர்ந்ததினால் உலகம் மாறிவிட்டதா? அவர்கள் வேலைக்குப் போகும்போது புதிய வானம், புதிய பூமியில் வேலை செய்யப்போகிறார்களா? கிடையாது. அக்கிரமும், ஊழலும், கேடுகளும் உள்ள அதே பாவஉலகத்தில் தான் வேலை செய்ய வேண்டியதாய் இருக்கிறது. அங்குதான் வாழ வேண்டியதாய் இருக்கிறது. அந்த பிரச்சனைகளைத்தான் சமாளிக்க வேண்டியதாய் இருக்கிறது. அடிமைகள் இரட்சிக்கப்பட்டதால் நாளைக்கே அவர்களுடைய நிலை மாறப்போவதில்லை. நாளைக்கே அவனுடைய ரோம எஜமான், நீ கிறிஸ்தவனாகி விட்டாயா, அப்படியென்றால் நான் உனக்கு விடுதலை கொடுத்துவிடுகிறேன் என்று கொடுக்கப்போவதில்லை. அடுத்த நாளும் அதே அடிமைத்தன வேலைக்குத்தான் போக வேண்டும். பேதுரு அப்படிப்பட்டவனுக்குப் போதிக்கிறார். நீ நாளைக்கு வேலைக்குப் போகும்போது உடனே அது மாறப்போவதில்லை. நீ இரட்சிக்கப்பட்டவன், ஆண்டவருடைய பிள்ளையாய் இருக்கிறாய், ஆகவே உன்னுடைய வேலையிலே இரட்சிப்பு எப்படி காணப்பட வேண்டும் என்பதைச் சொல்லுகிறார். எளிமையாகச் சொல்ல வேண்டுமானால், வேலைக்குச் செல்லும்போது வேதாகமத்தை கையில் எடுத்துக்கொண்டு செல்ல வேண்டியதில்லை. வேலையிலே நாம் கிறிஸ்தவன் என்பது இருக்க வேண்டும். நாம் செய்கிற வேலையிலும், நடந்துகொள்கிற விதத்திலும் நாம் யார் என்பதை காண்பிக்க வேண்டும். அது எப்படி என்று சொல்லித்தருகிறேன் என்கிறார். அதற்குத்தான் அவர் போதிக்கிறாரே ஒழிய, அடிமைத்தனம் நியாயமானதா, நியாயமற்றதா என்பதைப் பற்றி அவர் பேசவில்லை. நாளைக்கு இருக்கிற சூழ்நிலையில் தான் வேலை செய்ய வேண்டும். இது உடனே மாறப்போவதில்லை, இந்த சூழ்நிலையில் எப்படி வேலை செய்ய வேண்டும் என்பதைச் சொல்லுகிறார்.

இது நமக்கு மிகவும் பொருத்தமானது. இன்றைக்கு நாம் யாரும் அடிமைகளாக இல்லை. அந்த விதத்தில் நாம் வித்தியாசமானவர்கள். இன்றைக்கு அடிமைத்தனம் உலகத்திலேயே கிடையாது. ஆனால் நாமும் அப்படிப்பட்ட உலகத்தில் தான் வேலை செய்யப்போகிறோம். நமக்கும் கொடூரமான எஜமான்கள் இருக்கிறார்கள், அநேக அநியாயங்களும் அக்கிரமங்களும் செய்யப்படுகிறது. இந்த உலகத்தில் அநேக தேவையற்ற காரியங்களை நாம் சந்திக்க வேண்டியதாய் இருக்கிறது. இதன் மத்தியில் தான் நாம் வேலை செய்ய வேண்டியதாய் இருக்கிறது. வேலை ஸ்தலத்தில் நீங்கள் ஒருவர் மட்டும் ஒழுங்காக இருப்பீர்கள், மற்றவர்கள் எல்லாரும் வேறு மாதிரி இருப்பார்கள். அப்படிப்பட்ட இடத்தில் தான் வேலை செய்ய வேண்டியதாய் இருக்கிறது. ஆக, அந்த இடத்தில் நாம் எப்படி கிறிஸ்தவனாக வேலை செய்வது என்பதையும், நம்முடைய ஆவிக்குரிய ஜீவியத்தை எப்படி வேலையோடு சம்பந்தப்படுத்துவது என்பதையும் சொல்லித் தருவதற்குத்தான் இதை எழுதுகிறார்.

இந்த வசனங்கள் இரண்டு விதத்திலே நமக்கு மிகவும் பொருத்தமானதாக இருக்கிறது. ஒன்று, வேலையில் இருக்கிற கசப்புகள், வெறுப்புகள், அநியாயங்கள், அக்கிரமங்கள் அதையெல்லாம் இது சொல்லுகிறது. உலகம் அப்படித்தான் இருக்கிறது, முரட்டுக்குணமுள்ளவர்கள் எஜமான்களாக இருக்கிறார்கள், அநியாயம் செய்கிறவர்கள் இருக்கிறார்கள், அன்றைக்கு இருந்த உலகத்திற்கும் இன்றைக்கு இருக்கிற உலகத்திற்கும் பெரிய வித்தியாசம் கிடையாது. பல காரியங்களில் உலகம் அந்த விதத்தில்தான் இருக்கிறது. இருந்தாலும் உலகத்திலே அதையெல்லாம் மேற்கொண்டு, ஆண்டவருக்காக நாம் வெற்றிகரமாக வாழ முடியும் என்பதை இது காண்பிக்கிறது. அந்த விதத்தில் இது நமக்கு மிகவும் ஏற்ற வசனம். இன்றைக்கு நமக்கு உலகத்தில் இருக்கிற பிரச்சனைகளை எல்லாம் இல்லை என்று வேதம் சொல்லவில்லை. அதையெல்லாம் நாம் எப்படி மேற்கொள்வது என்பதை நமக்கு கற்றுக்கொடுக்கிறது. இன்றைக்கு அநேகர் வேலையைப் பற்றி மிகவும் கசப்பான எண்ணமுடையவர்களாக இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு வேலையும் பிடிக்காது, வேலையில் இருக்கிற ஆட்களையும் பிடிக்காது, வேலை என்றாலே கசப்பும் வெறுப்பும் தான் அவர்களுக்கு இருக்கும். அன்றைக்கும் அப்படித்தான் இருந்தது. அன்றைக்கு அவர்கள் அடிமைகளாக இருந்தார்கள். இன்றைக்கு நாம் அடிமைகளாக இல்லை. அந்த ஒரு வித்தியாசம் தானே ஒழிய, உணர்வுகள் அதே தான் இருக்கிறது. அன்றைக்கு வேலை மீது இருந்த வெறுப்பு இன்றைக்கு மாறிவிட்டது என்று சொல்ல முடியாது. இன்றைக்கு சமுதாய அமைப்பு மாறியிருக்கிறது. அன்றைக்கு அடிமைத்தனம் என்கிற அமைப்பு இருந்தது. இன்றைக்கு market economy இருக்கிறது. அன்றைக்கு வாய்ப்புகளே கிடையாது. அடிமைக்கு வேலை பிடிக்கவில்லை என்றால் வேறு வேலைக்கு போக முடியுமா? அல்லது தன்னுடைய Bio-Data-வை மற்றவர்களுக்கு அனுப்பி, எனக்கு வேறு வேலை இருந்தால் தேடுங்கள் என்று சொல்ல முடியுமா? அல்லது இந்த நாடு பிடிக்கவில்லை என்று வேறு நாட்டிற்கு அவன் செல்ல முடியுமா? அப்படியெல்லாம் ஒன்றும் செய்ய முடியாது. அவன் பக்கத்துக்கு ஊருக்குச் செல்வது கூட கடினம். அவனுக்கு எந்த உரிமையும் கிடையாது. அவன் அந்த வேலையையோ, வீட்டையோ, எஜமானையோ விட்டுப் போக முடியாது. அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுதலையாகும் வரைக்கும் அவன் அங்கு சேவித்தே ஆக வேண்டும். அவனுக்கு வாய்ப்புகள் எதுவுமே கிடையாது. ஆனால் இன்றைக்கு வாய்ப்புகள் ஏராளமாய் இருக்கிறது. அந்த விதத்தில் நாம் வித்தியாசமானவர்கள். அன்றைக்கும் இன்றைக்கும் சமுதாய அமைப்பிலும், வாய்ப்புகளிலும் வித்தியாசம் இருக்கிறது. இன்னும் கேட்டால் institution வித்தியாசம் இருக்கிறது. அன்றைக்கு முதலாம் நூற்றாண்டு உலகம் எப்படி இருந்திருக்கும் என்று பாருங்கள். கிரேக்கர்கள், ரோமர்களுடைய தாக்கம் அங்கு அதிகமாக இருக்கிறது. அப்படிப்பட்ட ஒரு பயங்கரமான உலகம் அது. இன்றைக்கு modern multinational liberal உலகம். எல்லாம் வித்தியாசமாக இருக்கிறது. மேலும் காலத்திலும் வித்தியாசம் இருக்கிறது. அன்றைக்கு முதலாம் நூற்றாண்டு, இன்றைக்கு இருபத்தோராம் நூற்றாண்டு. ஆனால் இவ்வளவு வித்தியாசம் இருந்தும் வேலை செய்கிறவனுடைய நிலையில் பெரிய வித்தியாசம் கிடையாது. வேலை செய்கிறவனுக்குள் அன்றைக்கு இருந்த கசப்பு இன்றைக்கும் அப்படியே தான் இருக்கிறது. கிட்டத்தட்ட 70% பேர் வேலையைக் குறித்து கசப்பான எண்ணங்களைத்தான் உடையவர்களாக இருக்கிறார்கள் என்று சொல்லுகிறார்கள். நாம் அதை எப்படி மேற்கொண்டு, இந்த உலகத்தில் வாழ்ந்து வேலை செய்வது என்பதை வேதவசனம் காட்டுகிறது. அடிமைகளாக இருக்கிறவர்களுக்கு அடுத்த நாளில் உலகம் மாறப்போவதில்லை. அவர்கள் அதே வேலையைத்தான் செய்ய வேண்டும், அதே நிலையில் தான் இருக்க வேண்டும். ஆனால் அவன் எப்படிப்பட்ட மனப்பான்மையோடு செய்ய வேண்டும் என்பதையும், அவனுடைய உள்ளத்தில் இருக்கிற விசுவாசம், ஆண்டவரைக் குறித்த நம்பிக்கை, ஆவிக்குரிய ஜீவியம் எப்படி வேலையிலே அவனுக்கு உதவும் என்பதையும் பேதுரு எடுத்துக் காண்பிக்கிறார். அது ஒரு விஷயம். அந்த ஒரு விஷயத்திலே இந்த வசனத்திற்கும் நமக்கும் பெரிய தொடர்பு இருக்கிறது. நமக்கும் அநேக நேரத்தில் வேலையில் அதிருப்தி இருக்கிறது. நாம் அதன் மத்தியில் நம்முடைய ஆவிக்குரிய ஜீவியத்தை பயனுள்ளதாக எப்படி வேலையிலே பயன்படுத்த முடியும் என்பதை இது காண்பிக்கிறது.

இந்த வசனத்திற்கும் நமக்கும் உள்ள இரண்டாவது தொடர்பு என்னவென்றால், எல்லா கிறிஸ்தவர்களுக்கும் இங்கு ஒரு போதனை கொடுக்கப்படுகிறது. மீட்கப்பட்டவர்கள் எப்படி வேலை செய்ய வேண்டும், வேலையை எப்படி அணுக வேண்டும் என்பதைக் குறித்த போதனை இங்கு இருக்கிறது. அந்த விதத்தில் நம் எல்லாருக்கும் அது பிரயோஜனமானது. நாம் மீட்கப்பட்டிருக்கிறோம், இரட்சிக்கப்பட்டிருக்கிறோம், பாவ சாபத்திலிருந்து விடுதலையாகி இருக்கிறோம், ஆகவே இன்றைக்கு நாம் எப்படிப்பட்ட விதத்திலே வேலை செய்ய வேண்டும்? உலகம் மாறவில்லை, முதல் நூற்றாண்டில் இருந்ததுபோலத்தான் இன்றைக்கும் இருக்கிறது. அதில் சில காரியங்கள் மாறியிருக்கிறது, ஆனால் அடிப்படையில் எதுவும் மாறவில்லை. அதே பாவ உலகம், அதே அக்கிரமமும் அநியாயமும் இருக்கிறது. இதன் மத்தியில் நாம் எப்படி வேலை செய்ய வேண்டும் என்பதை இது காட்டுகிறது.

இங்கு பேதுரு சில காரியங்களை வரிசைப்படுத்துகிறார் (order). முதலில் அடிமைகளைப் பற்றியும், அதன் பிறகு மனைவிகளைப் பற்றியும், அதன் பிறகு புருஷர்களைப் பற்றியும் பேசுகிறார். 2:18-இல் அடிமைகளை எஜமானுக்கு கீழ்ப்படிந்திருக்கச் சொல்லுவதுபோல 3-ஆம் அதிகாரத்தில் சொல்லுகிறார்.

அந்தப்படி மனைவிகளே, உங்கள்சொந்தப் புருஷர்களுக்குக் கீழ்ப்படிந்திருங்கள்; அப்பொழுது அவர்களில் யாராவது திருவசனத்திற்குக் கீழ்ப்படியாதவர்களாயிருந்தால், பயபக்தியோடுகூடிய உங்கள் கற்புள்ள நடக்கையை அவர்கள் பார்த்து, போதனையின்றி, மனைவிகளின் நடக்கையினாலேயே ஆதாயப்படுத்திக்கொள்ளப்படுவார்கள்(1 பேதுரு 3:1,2).

ஆவிக்குரிய ஜீவியத்தை எப்படி குடும்பத்தில் நடைமுறைப்படுத்துவது என்பதை பேதுரு இங்கு சொல்லுகிறார். அடுத்த வசனங்களைக் கவனியுங்கள்.  

மயிரைப் பின்னி, பொன்னாபரணங்களை அணிந்து, உயர்ந்த வஸ்திரங்களை உடுத்திக்கொள்ளுதலாகிய புறம்பான அலங்கரிப்பு உங்களுக்கு அலங்காரமாயிராமல், அழியாத அலங்கரிப்பாயிருக்கிற சாந்தமும் அமைதலுமுள்ள ஆவியாகிய இருதயத்தில் மறைந்திருக்கிற குணமே உங்களுக்கு அலங்காரமாயிருக்கக்கடவது; அதுவே தேவனுடைய பார்வையில் விலையேறப்பெற்றது(1 பேதுரு 3:3,4).  

வெறும் வெளிப்பிரகாரமான அலங்காரம் மட்டுமல்ல, அழியாத அலங்காரமாய் இருக்கிற உள்ளத்தில் இருக்கிற சாந்தமும் அமைதலும் உள்ள ஆவியாகிய அந்த குணம் தான் வெற்றியைத் தரும் என்கிறார். 7-ஆம் வசனத்தைக் கவனியுங்கள்.

அந்தப்படி புருஷர்களே, மனைவியானவள் பெலவீன பாண்டமாயிருக்கிறபடியினால், உங்கள் ஜெபங்களுக்குத் தடைவராதபடிக்கு, நீங்கள் விவேகத்தோடு அவர்களுடனே வாழ்ந்து, உங்களுடனேகூட அவர்களும் நித்தியஜீவனாகிய கிருபையைச் சுதந்தரித்துக்கொள்ளுகிறவர்களானபடியினால், அவர்களுக்குச் செய்யவேண்டிய கனத்தைச் செய்யுங்கள்(1 பேதுரு 3:7).  

புருஷர்களே, உங்கள் மனைவிகளோடு வாழும்போது அறிவைப் பயன்படுத்துங்கள். ஒரு பெண் எப்படிப்பட்டவள், தேவன் அவளை எப்படி உண்டாக்கியிருக்கிறார், அவளுடைய தேவைகள் என்ன, அவள் காரியங்களை எப்படி பார்க்கிறாள் என்பதை சற்று யோசித்துப் பாருங்கள் என்கிறார். அவர் இப்படி ஒரு வரிசையில் எழுதுகிறார். இதில் நாம் கவனிக்க வேண்டியது என்னவென்றால், அந்த காலத்தில் household code என்று இருந்தது. அதாவது, வீட்டார் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று கொடுக்கப்படும் வழிமுறைகள் ஆகும். அக்காலத்தில் வீட்டார் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதற்கான வழிமுறைகளை கொடுத்து விடுவார்கள். வீட்டார் என்பது இன்றைக்கு இருப்பது போல அல்ல. இன்றைக்கு ஜனங்கள் வேலையை முடித்து வீட்டிற்குள் சென்றவுடன் நான், என் மனைவி, என்னுடைய பிள்ளைகள் அவ்வளவுதான் என்று கதவை அடைத்துக்கொண்டு இருந்துகொள்கிறார்கள். நாமும் நம்முடைய குடும்பமும் என்று இருக்கிறார்கள். இன்றைக்கு குடும்பம் என்பது ஒரு சிறிய unit. அதில் புருஷன், மனைவி, பிள்ளைகள் என்று அதோடு முடிந்துவிட்டது என்கிறார்கள். உறவினர்களை அதில் சேர்ப்பதில்லை, வேலைக்காரர்களை கண்டிப்பாக அதில் சேர்ப்பதே இல்லை. வேலைக்கு வந்து, வேலையை செய்தாயா, போ என்பது போல வைத்துக்கொள்கிறார்கள். ஆனால் அக்காலத்தில் அப்படி கிடையாது. வேலைக்காரர்கள் வீட்டார் எனப்பட்டனர். அவர்கள் கூடவே இருந்து அங்கேயே சாப்பிட்டு, வளர்ந்து அப்படித்தான் இருந்தார்கள். ஆபிரகாமின் வீட்டில் இப்படிப்பட்ட ஆட்கள் ஏராளமாய் இருந்தார்கள். இப்படி வீட்டார் அநேகராய் இருக்கிறபடியால் ஒவ்வொருவரும் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும், அவர்களுடைய கடமை என்ன என்று ஒரு சில வழிமுறைகளை வகையறுத்து எழுதுவார்கள். அதுதான் household code என்பது. அக்காலத்தில் பிளாட்டோ போன்ற எல்லா தத்துவஞானிகளும் தங்களுடைய household code-ஐ எழுதினார்கள். அவர்கள் ஒரு model போன்று எழுதினார்கள். இது பேதுரு எழுதுகிற household code. அவர் தேவனுடைய வீட்டாருக்கு இதை எழுதுகிறார். இதில் உள்ள வித்தியாசம் என்னவென்றால், தத்துவ ஞானிகள் household code எழுதும்போது வேலைக்காரனை கடைசியாகத்தான் குறிப்பிடுவார்கள். அதுமட்டுமல்லாமல், வேலைக்காரனை மறைமுகமாகத்தான் குறிப்பிடுவார்கள். ஏனென்றால் வேலைக்காரனுக்கு எதையும் தீர்மானிக்கக்கூடிய வல்லமை கிடையாது. அவனைப் பார்த்து, உன் எஜமானுக்கு கீழ்ப்படிந்திரு என்று சொல்லி என்ன பிரயோஜனம்? ஆகவே நேரடியாகச் சொல்லாமல், எஜமான்களே உங்கள் வேலைக்காரரை சரியாக வைத்திருங்கள் என்று மறைமுகமாக எழுதுவார்களே ஒழிய, வேலைக்காரர்களுககு நேரடியாக எழுதமாட்டார்கள். முதலில் எஜமான்களுக்கும், அவர்களுடைய மனைவிகளுக்கும் சொல்லிவிட்டு, கடைசியில் தான் வேலைக்காரர்களை குறிப்பிடுவார்கள். ஆனால் பேதுரு அதற்கு அப்படியே தலைகீழாக எழுதுகிறார். நம்முடைய values உலகத்திலிருக்கிற values-ஐக் காட்டிலும் வித்தியாசமானது. நாம் எண்ணுகிற விதம், நம்முடைய தத்துவங்கள் எல்லாமே முற்றிலும் வித்தியாசமானது. ஆகவேதான் 2,3 ஆகிய அதிகாரங்களிலிருந்து உங்களுக்கு காண்பித்தேன். பேதுரு ஏன் இப்படி வேலைக்காரரில் ஆரம்பிக்கிறார்? 2:16,17 ஆகிய வசனங்களைக் கவனித்தால் அவர் ஏன் அப்படி ஆரம்பிக்கிறார் என்பது விளங்கும்.

சுயாதீனமுள்ளவர்களாயிருந்தும் உங்கள் சுயாதீனத்தைத் துர்க்குணத்திற்கு மூடலாகக் கொண்டிராமல், தேவனுக்கு அடிமைகளாயிருங்கள். எல்லாரையும் கனம்பண்ணுங்கள்; சகோதரரிடத்தில் அன்புகூருங்கள்; தேவனுக்குப் பயந்திருங்கள்; ராஜாவைக் கனம்பண்ணுங்கள்(1 பேதுரு 2:16,17).  

அக்காலத்தில் அடிமைகள் இருந்தார்கள். அடிமைகளாய் இல்லாதவர்கள் சுயாதீனர்கள் என்று அழைக்கப்பட்டனர். பேதுரு சுயாதீனமாய் இருக்கிறவர்களைப் பார்த்து, நீ சுயாதீனமாய் இருக்கிறபடியால் துர்க்குணத்தோடு நடந்துகொள்ளலாம் என்றோ, நான் நினைத்ததைச் செய்வேன் என்றோ எண்ணாதே. சுயாதீனம் என்பது அதுவல்ல. அப்படி நீ உன்னுடைய சுயாதீனத்தைப் பயன்படுத்தக்கூடாது. அதற்குப் பதிலாக தேவனுக்கு அடிமையாய் இரு என்கிறார். அக்காலத்தில் ஒரு வீட்டில் இருந்த அடிமைக்கு வேறு வாழ்க்கை கிடையாது. எஜமானுக்கு என்ன வேண்டும் என்பதுதான் அவனுடைய வாழ்க்கை. எஜமான் என்ன சொல்லுகிறாரோ அதை அவன் செய்ய வேண்டும். பேதுரு சுயாதீனர்களைப் பார்த்து, நீ உன்னை தேவனுக்கு அடிமை என்று எண்ண வேண்டும். நீ நினைத்ததை செய்வதோ, உன்னுடைய சொந்த வாழ்க்கையை வாழுவதோ கூடாது. தேவனுக்கென்று உன்னை அர்ப்பணித்து, அவருடைய சித்தத்தையும் நோக்கத்தையும் செய்து, அவர் சொல்லுவதின்படி நடந்துகொள் என்கிறார். அதுதான் தேவனுக்கு அடிமையாய் இருப்பது. சிலருக்கு இது விளங்குவதில்லை. கர்த்தாவே, நான் உமக்கு அடிமை என்று அவர்கள் சொல்லுவார்கள். ஆனால் கர்த்தருடைய வார்த்தை என்ன சொல்லுகிறதைக் கேட்காமல் தாங்கள் நினைத்ததைத்தான் செய்வார்கள். அடிமை என்றால் எனக்கென்று ஒரு வாழ்க்கை கிடையாது, நான் தேவனுக்காக இருக்கிறேன். நான் வேலைக்குப் போவது அவருக்காகத்தான். அவர் போகச் சொல்லுகிறார், ஆகவே போகிறேன். அவர் எனக்கு தாலந்தையும், கிருபையும், திறமையையும் கொடுக்கிறார். அதை வைத்து அவர் இந்த உலகத்தில் எதையோ செய்ய விரும்புகிறார். அதற்காக நான் வேலை செய்கிறேன். நான் அவருக்கு அடிமையாய் இருக்கிறேன். நான் என்னையே அவரிடம் அர்ப்பணித்துவிட்டேன், அவர் சொல்லுவதை நான் செய்கிறேன் என்பதுதான் அதன் அர்த்தம்.

அடுத்ததாக, எல்லாரையும் கனம்பண்ணுங்கள் என்கிறார். சுயாதீனனுடைய எண்ணம் என்னவென்றால், நான் யாரையும் கனம்பண்ண வேண்டியதில்லை, நான் சுயாதீனன். அடிமையாய் இருக்கிறவன் எல்லாரையும் கனம்பண்ணட்டும், அவன் அடிமட்டத்தில் இருக்கிறவன், எல்லாரையும் கனம்பண்ணுவதுதான் அவனுடைய வேலை என்று எண்ணுகிறான். பேதுரு அதன்பிறகு சகோதரரிடத்தில் அன்புகூருங்கள் என்கிறார். இதற்கு வேறு வாய்ப்பு கிடையாது, அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். அடுத்தாக, தேவனுக்குப் பயந்திருங்கள்; ராஜாவைக் கனம்பண்ணுங்கள் என்கிறார். இவர்கள் ஒரு தேசத்தில் ஒரு ராஜ்யத்தில் வாழுகிறார்கள். அந்த தேசத்தை ஆளுகிறவனை கனம்பண்ண வேண்டும். ஆளுகிறவனை கனம்பண்ணவில்லை என்றால் தேசம் எப்படி நன்றாக இருக்கும்? பிறகு யார் சொன்னதை செய்யப்போகிறார்கள்? எவரும் சொன்னதைச் செய்யவில்லை என்றால் அங்கு எப்படி சட்டம் ஒழுங்கு இருக்கும்? ஆகவே ராஜாவைக் கனம்பண்ணுங்கள் என்கிறார். பொதுவாக எஜமான்களும், சுயாதீனர்களும், அடிமைகளும் எல்லாருமே தேவனுக்கு அடிமைகள் என்கிறார். அவர் எல்லாருமே தேவனுக்கு அடிமைகள் என்கிற concept-ஐ கொண்டுவந்துவிட்டு, தேவனுக்கு எப்படி அடிமையாய் வாழுவது என்பதை illustrate பண்ணுகிறார். 

வேலைக்காரரே, அதிக பயத்துடனே உங்கள் எஜமான்களுக்குக் கீழ்ப்படிந்திருங்கள்; நல்லவர்களுக்கும் சாந்தகுணமுள்ளவர்களுக்கும் மாத்திரம் அல்ல, முரட்டுக்குணமுள்ளவர்களுக்கும் கீழ்ப்படிந்திருங்கள். ஏனெனில், தேவன்மேல் பற்றுதலாயிருக்கிற மனச்சாட்சியினிமித்தம் ஒருவன் அநியாயமாய்ப் பாடுபட்டு உபத்திரவங்களைப் பொறுமையாய்ச் சகித்தால் அதுவே பிரீதியாயிருக்கும். நீங்கள் குற்றஞ்செய்து அடிக்கப்படும்போது பொறுமையோடே சகித்தால், அதினால் என்ன கீர்த்தியுண்டு? நீங்கள் நன்மைசெய்து பாடுபடும்போது பொறுமையோடே சகித்தால் அதுவே தேவனுக்கு முன்பாகப் பிரீதியாயிருக்கும்(1 பேதுரு 2:18-20).  

பேதுரு இங்கு என்ன சொல்ல வருகிறார் என்றால், எல்லாருமே தேவனுக்கு அடிமைகள். ஒரு கிறிஸ்தவன் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதை பார்க்க வேண்டுமென்றால், உன்னிடம் இருக்கிற அடிமை எப்படி நடந்துகொள்கிறான், உனக்கு எப்படி கீழ்ப்படிகிறான் என்பதைப் பார், நான் அவனுக்கு சில உபதேசங்களைக் கொடுக்கிறேன்.  நீ அதைக் கவனி. அது அவனுக்கு என்று அதை தள்ளிவிடாதே, இந்த உபதேசம் எல்லாருக்கும் பொருந்தும், ஏனென்றால் எல்லாருமே வேலைக்காரர் தான், எல்லாருமே தேவனுக்கு அடிமைகள் தான் என்று சொல்லுகிறார். ஆக, இங்கு அவர் சொன்னதெல்லாம் எல்லா கிறிஸ்தவர்களுக்கும் பொருந்தும். மேனேஜர், கிளார்க், சேர்மன், உயர்ந்த ஸ்தானத்தில் இருப்பவர்கள், கீழே அடிமட்ட வேலையில் இருப்பவர்கள் என்று எல்லாருக்கும் அது பொருந்தும். பேதுரு, அவர்கள் யார் என்பதைக் குறித்து அப்படியே reorient பண்ணுகிறார். அவர் மூளைச்சலவை பண்ணுகிறார். எஜமான், நான் பெரிய ஆள். நான் யாரையும் கனம்பண்ண வேண்டியதில்லை, நான் நினைத்ததைச் செய்வேன், என் வாழ்க்கை, என்னிடம் இத்தனை வேலைக்காரர்கள் இருக்கிறார்கள் என்று எண்ணுகிறான். பேதுரு அவனிடம், எல்லாரும் தேவனுக்கு அடிமை, அவனுக்குச் சொல்லுவதை உனக்கு சொல்வதாக எடுத்துக்கொள், அப்போதுதான் சரியாக இருக்கும், நீ இந்த விதத்திலே நடந்துகொள் என்கிறார். ஒருவன் புதுவிதமாக தன்னைக் குறித்தும், தன்னுடைய வேலையைக் குறித்தும், சமுதாயத்திலே தனக்கு உள்ள நிலமையைக் குறித்தும், எப்படி வாழ வேண்டும் என்பதைக் குறித்தும் புதிய எண்ணங்களைக் கொடுக்கிறார். கிறிஸ்தவம் என்பது அதுதான். ஏதோ ஞானஸ்நானம் எடுத்து, பெயரை மாற்றினோம் என்பது அல்ல. பெயரை மாற்றி யாருக்கு என்ன பிரயோஜனம்? பெயரை மாற்றியும் பிரயோஜனமில்லை, ஊரை மாற்றியும் பிரயோஜனமில்லை, ஆளை மாற்ற வேண்டும். ஆளை மாற்றுவதைப் பற்றித்தான் பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம். வேதாகமத்திலுள்ள பெயரை வைத்தும் ஆள் மாறவில்லை என்றால் என்ன பிரயோஜனம்? ஆகவே ஆள் மாறுவதுதான் முக்கியம். கிறிஸ்தவம் பெயரை மாற்றுவது அல்ல. இது ஒரு நபருடைய எண்ணங்களிலே ஏற்படுகிற புரட்சிகரமான மாற்றம். நான் யார், என்னுடைய உலகம் எப்படிப்பட்டது, நான் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும், என்னுடைய வேலைக்கு நான் எப்படி போக வேண்டும், அதை எப்படி செய்ய வேண்டும், அது கஷ்டமான, எனக்குப் பிடிக்காத, கசப்பான வேலை. முரட்டுக்குணமுள்ளவர்கள் அங்கு இருக்கிறார்கள், அவர்கள் அநியாயம் செய்கிறார்கள், துன்பப்படுத்துகிறார்கள். ஆனால் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று எனக்குத் தெரியும். ஏனென்றால் அதுதான் கிறிஸ்தவம். இங்கு அதுதான் போதிக்கப்படுகிறது. பேதுரு எண்ணங்களை புதுவிதமாக மாற்றுகிறார். அவர் அதை எப்படி மாற்றுகிறார் என்பதைக் கவனியுங்கள். ஒன்று, அடிமைகளைப் பார்த்து நேரடியாக பேசுகிறார். அதுவரைக்கும் household code எழுதினவர்கள் எவருமே நேரடியாக வேலைக்காரரே என்று சொன்னதில்லை. அவர்கள் வேலைக்காரர்களிடத்தில் எதுவும் பேசமாட்டார்கள். ஏனென்றால் வேலைக்காரர்களை மதிப்பதே கிடையாது. அவர்கள் எஜமான்களிடம் தான் பேசுவார்கள். ஏன் அவர்கள் நேரடியாக பேசுவதில்லை என்றால், வேலைக்காரனுக்கு எந்த அதிகாரமும் கிடையாது, அவனிடம் சொல்லி என்ன பிரயோஜனம், அவன் அதைச் செய்ய முடியாதே, எஜமானிடம் சொன்னால் அவர் அவனை செய்ய வைப்பார் என்று எண்ணி எஜமானிடம் தான் பேசுவார்கள். ஆனால் பேதுரு நேரடியாக பேசுகிறார்.

அப்படி பேசுவதின் மூலமாக அவர் இன்னொரு காரியத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறார். அவர்கள் முழுமையாக எந்தவொரு தீர்மானத்தையும் எடுக்க முடியாத நிலையில் ஒன்றும் இல்லை. அவன் மனிதன், அவனுக்கு உள்ளம், மனது, சிந்தனை, அறிவு இருக்கிறது. அவன் உள்ளே சில தீர்மானங்களை எடுக்க முடியும். அவன் அடிமையாய் இருந்தால் கூட தீர்மானங்களை எடுக்கக்கூடியவனாக இருக்கிறான். அவன் என்ன செய்கிறான் என்பதற்கு அவன் பொறுப்பு. அடிமையாய் இருப்பதினால் அவன் சொன்னான், ஆகவே நான் செய்தேன் என்று சொல்ல முடியாது. அவனுக்குள் மனம், அறிவு, ஆற்றல் இருக்கிறது, அவன் சிந்திக்க வேண்டும். அடிமைகளுக்கு அதுவே ஒரு பெரிய elevation. பேதுரு அடிமைகளைப் பார்த்து நேரடியாக பேசுவதிலேயே அவர்களுக்கு பெரிய மதிப்பைக் கொடுத்துவிட்டார். அதுமட்டுமல்ல, அவனுக்கு தீர்மானிக்கக்கூடிய சக்தி இருக்கிறது என்பதையும் அதில் வெளிப்படுத்துகிறார். உண்மையில் பார்க்கப்போனால் அவர்களுக்கு சுயாதீனமே இல்லை. அவர்கள் வேலையே கதி என்று இருக்கிறார்கள், எஜமானுடைய சித்தத்தை செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் தாங்கள் நினைத்ததை செய்ய முடியாது. இருந்தாலும் பேதுரு அவர்களிடம், உங்களுடைய வேலையிலே நீங்கள் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று தீர்மானிக்கிற சக்தி உங்களுக்கு உண்டு என்கிற ரீதியில் தான் பேசுகிறார். ஒரு மனுஷனை அடிமைப்படுத்தி, அவனை எந்தவிதமான தீர்மானமும் எடுக்க முடியாமல் செய்துவிட முடியாது. அவன் தன் உள்ளத்திலே தீர்மானங்களை வைத்திருக்கிறான்.

அதுமட்டுமல்ல, அன்றைக்கு இருந்த அடிமைகள் ரோம தேசத்தைச் சார்ந்த எஜமானுக்கு வேலை செய்தால் அவன் எந்த கடவுளை வணங்குகிறானோ அந்த கடவுளைத்தான் இவனும் வணங்குவார்கள். ஆனால் பேதுரு இங்கு சொல்லுகிற அடிமைகள் ரோம சாம்ராஜ்யத்தின் கீழ் வாழ்ந்தாலும் இவர்கள் இயேசுவை வணங்குகிறார்கள். இவர்கள் இயேசுவை விசுவாசிக்கிறதினால் எஜமான் வேறு, இவர்கள் வேறு என்கிற விதத்தில்தான் அவர் பேசுகிறார். ஆகவேதான் இப்படி எழுதுகிறார்.

இப்படி எழுதிவிட்டு, 20-ஆம் வசனத்தில், நீங்கள் குற்றஞ்செய்து அடிக்கப்படும்போது பொறுமையோடே சகித்தால், அதினால் என்ன கீர்த்தியுண்டு? நீங்கள் நன்மைசெய்து பாடுபடும்போது பொறுமையோடே சகித்தால் அதுவே தேவனுக்கு முன்பாகப் பிரீதியாயிருக்கும் என்று சொல்லிவிட்டு, 21-ஆம் வசனத்தில், இதற்காக நீங்கள் அழைக்கப்பட்டுமிருக்கிறீர்கள்; ஏனெனில், கிறிஸ்துவும் உங்களுக்காகப் பாடுபட்டு, நீங்கள் தம்முடைய அடிச்சுவடுகளைத் தொடர்ந்துவரும்படி உங்களுக்கு மாதிரியைப் பின்வைத்துப்போனார் என்கிறார். அதாவது, அவர் வைத்துவிட்டுப் போன மாதிரியைப் பின்பற்றும்படியாய் நீங்கள் அழைக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள் என்கிறார். அவர் என்ன மாதிரியை வைத்துவிட்டுப்போனார்? பாடுபடுவது என்பது அவர் வைத்து விட்டுப்போன மாதிரி. பேதுரு, அதைப் பின்பற்றுங்கள் என்று சொல்லி, அடுத்த வசனங்களில் அதை இன்னும் விளக்குகிறார்.  

அவர் பாவஞ்செய்யவில்லை, அவருடைய வாயிலே வஞ்சனை காணப்படவுமில்லை; அவர் வையப்படும்போது பதில்வையாமலும், பாடுபடும்போது பயமுறுத்தாமலும், நியாயமாய்த் தீர்ப்புச்செய்கிறவருக்குத் தம்மை ஒப்புவித்தார்(1 பேதுரு 2:22,23).

இதனுடைய அர்த்தம் என்ன? பேதுரு ஏன் இவர்களிடம் இப்படிச் சொல்லுகிறார்? முதலாம் நூற்றாண்டில் இதைக் கேட்ட விசுவாசிகளும், அடிமைகளும் இதை எப்படி ஏற்றுக்கொண்டிருப்பார்கள்? கிறிஸ்தவர்கள் இதைக் குறித்து எப்படி எண்ணியிருப்பார்கள்? இவர்கள் கெட்டுப்போன ஒரு system-இல் சிக்கிக்கொண்டவர்களைப் போல தங்களை எண்ண முடியாது. பேதுரு இவர்களிடம், நீ கெட்டுப்போன system-இல் சிக்கியிருக்கிற அப்பாவி அல்ல, நீ அறிவுள்ளவன், தேவனுடைய சாயலிலும் ரூபத்திலும் உண்டாக்கப்பட்டவன். நீ தேவனுடைய பிள்ளையாக இருக்கிறாய், விசுவாசியாக இருக்கிறாய், நீ தேவனுடைய வேலைக்காரன், நீ தேவனுக்கு அடிமை, எந்தச் சூழ்நிலையிலும், எல்லா வேளையிலும், போகிற எல்லா இடத்திலும் இந்த உலகத்திலே இயேசுவுக்கு பிரதிநிதியாய் இருக்கும்படியாய் நீ அழைக்கப்பட்டிருக்கிறாய், அதுதான் உன்னுடைய அழைப்பு. ஆகவே எல்லா சூழ்நிலையிலும் நீ என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை அதன் அடிப்படையில் தீர்மானிக்க வேண்டியவனாய் இருக்கிறாய், அந்த சக்தி உனக்கு இருக்கிறது என்கிறார். அப்படியென்றால் நாம் குப்பையோ, தூசியோ, ஒன்றுமில்லாதவர்களோ அல்ல. நாம் தேவனுடைய வேலைக்காரர்கள். நாம் தேவனுடைய வேலையாக இங்கே இருக்கிறோம். அவருடைய சித்தத்தை செய்யும்படியாய் இங்கே இருக்கிறோம். இந்த உலகத்தில் system சரியில்லை, பல காரியங்கள் சரியில்லை. ஆனால் நாம் இயேசுவினுடைய பிரதிநிதியாய் இருக்கிறோம். நாம் எப்படி இருக்கப்போகிறோம் என்பதை தீர்மானிக்க வேண்டியது நம்முடைய பொறுப்பு. தீர்மானிக்கக்கூடிய சக்தி நமக்கு இருக்கிறது, நமக்கு உள்ளம், மனம், அறிவு, சத்தியம் இருக்கிறது. ஆகவே நாம் எப்படி நடந்துகொள்ளப்போகிறோம் என்பதை நாம் தீர்மானிக்க வேண்டும்.

நாம் அவருடைய மாதிரியைப் பின்பற்ற வேண்டும். பாவஞ்செய்யவில்லை, அவருடைய வாயிலே வஞ்சனை காணப்படவுமில்லை; அவர் வையப்படும்போது பதில்வையாமலும், பாடுபடும்போது பயமுறுத்தாமலும் இருந்தார் என்பதுதான் அவர் நமக்கு வைத்திருக்கிற மாதிரி. இப்படி இருப்பதால் நாம் பெலவீனமானவர்கள் என்று அர்த்தமா? கிடையாது. இயேசு ஏன் அப்படி இருந்தார்? 23-ஆம் வசனத்தின் முடிவில், நியாயமாய்த் தீர்ப்புச்செய்கிறவருக்குத் தம்மை ஒப்புவித்தார் என்று வாசிக்கிறோம். நியாயத்தீர்ப்பு நாள் வரப்போகிறது. அன்றைக்கு கர்த்தர் தீர்ப்பு செய்வார். அன்றைக்கு இவரை துன்புறுத்தினவர்கள், பயமுறுத்தினவர்கள் எல்லாருக்கும் சரியாக தீர்ப்பு கிடைக்கும். ஆனால் அன்றைக்கு வரைக்கும் காத்திருக்க வேண்டியதில்லை. நியாயத்தீர்ப்பில் எப்போதும் இரண்டு பகுதிகள் இருக்கிறது. ஒன்று, இங்கேயே நடப்பது. இன்னொன்று, இயேசு வரும்போது நியாயந்தீர்ப்பது, அது கடைசி நியாயத்தீர்ப்பு. இந்த உலக வாழ்க்கையிலே கூட நியாயத்தீர்ப்பு நடக்கிறது. இதெல்லாம் நடக்கும் என்று இயேசு அறிந்து, கர்த்தர் நியாயஞ்செய்வார், எனக்கு விரோதமாக செய்தவன், என்னை நிந்தித்தவன், என்னை அநியாயமாய் அடித்தவன், கொன்றவன், இவர்களை கர்த்தர் அப்படியே விட்டுவிடமாட்டார் என்கிற அந்த உணர்வோடு தான் அவர் நியாயமாய் தீர்ப்பு செய்கிற தேவனுக்கு தீர்ப்பை ஒப்புக்கொடுத்தார். நம்மை ஒருவன் கன்னத்தில் அறைந்தான் என்றால் நாம் பதிலுக்கு இரண்டு அறை கொடுத்துவிடுகிறோம். அவன் செய்ததற்கு நாம் double-ஆக செய்ய வேண்டாமா, அவன் செய்தான் நாமும் செய்தோம், கணக்கு தீர்ந்து விட்டது என்றுதான் உலகம் எண்ணுகிறது. ஆனால் இயேசு என்ன சொல்லுகிறார் என்றால், நீ அடிப்பதை நான் வாங்கிக்கொள்கிறேன், ஆனால் கர்த்தர் தீர்ப்பு செய்வார் என்கிறார். அதுதான் ஆபத்தானது. கர்த்தருடைய கையில் தீர்ப்பைக் கொடுத்தால் என்ன ஆகும் என்று பாருங்கள். பேதுரு இதை உணர்ந்து எழுதுகிறார். இயேசு கெத்செமனே தோட்டத்தில் ஜெபித்தபோது பேதுரு அவரோடு இருந்தார். அங்கு அவரை கைது செய்கிறார்கள். பேதுருவிற்கு கோபம் வந்துவிட்டது. ஏனென்றால் இயேசு மரித்தோரை எழுப்பினவர், ஐந்து அப்பம் இரண்டு மீனைக் கொண்டு ஐயாயிரம் பேரை போஷித்தவர், தண்ணீரை திராட்சரசமாக்கினவர். இப்பேர்ப்பட்ட இயேசுவை இவர்கள் கைது செய்கிறார்களே, இவர்கள் யார் என்று பார்த்து விடுகிறேன் என்று வாளை எடுக்கிறான். அவன் கழுத்தை வெட்டலாம் என்றுதான் எண்ணியிருப்பான். ஆனால் சற்று இடம் மாறி காதை வெட்டி விட்டான். கடைசியில் இயேசு காதை ஒட்ட வைத்து அனுப்பினார். இயேசு அப்படி நடந்துகொள்ளவில்லையே! அவரை கைது செய்து கூட்டிச் செல்கிறார்கள். அவர் அவர்களோடு கூட போகிறார். அவரை அடிக்கிறார்கள், துப்புகிறார்கள், அறைகிறார்கள், பரியாசம்பண்ணுகிறார்கள், எல்லாவற்றையும் வாங்கிக் கொள்கிறார். பேதுருவுக்கு என்னவென்றே விளங்கவில்லை. அநேக அற்புதங்களைச் செய்தார், தண்ணீரின் மேலே நடந்தார், இவர்களை எதுவும் பண்ணாமல் விட்டு வைத்திருக்கிறாரே, இவர் ஏன் தன்னுடைய வல்லமையை காண்பிக்காமல் இருக்கிறார், நான் காதை வெட்டினேன், ஆனால் இவர் எதுவுமே செய்யவில்லையே என்று பேதுரு எண்ணுகிறார். அப்படி இருந்த பேதுரு இயேசுவைப் போல இருக்க வேண்டும் என்பதை கற்றுக்கொண்டார்.  அவர்தான், வையப்படும்போது வையவில்லை, பாடுபடும்போது பயமுறுத்தவில்லை, நியாயமாய் தீர்ப்பு செய்கிறவருக்கு தம்மை ஒப்புவித்தார் என்று எழுதுகிறார்.

நியாயத்தீர்ப்பு கடைசியில் வரப்போகிறது, ஆனால் இப்பொழுதே ஒரு விதத்தில் அது ஆரம்பித்துவிடுகிறது. இயேசுவை அடித்தார்கள், சிலுவையில் அறைந்தார்கள், கொன்றார்கள். ரோம போர்ச்சேவகர்களும், யூதமதத் தலைவர்களும் வீட்டிற்குப் போகும்போது, இவன் பெரிய அற்புதங்களைச் செய்தான் என்று சொன்னார்கள், இப்போது இவன் எப்படி செத்தான் என்று பாருங்கள் என்று சிரித்துக்கொண்டு வீட்டிற்குச் சென்றிருப்பார்கள். இயேசு மூன்றாம் நாள் காலையில் உயிரோடெழுந்தார். அவர் உயிரோடு எழுந்தவுடனேயே நியாயத்தீர்ப்பு ஆரம்பமாகி விட்டது. அவரை துப்பினவன், அறைந்தவனுடைய உள்ளம் எப்படியிருந்திருக்கும் என்று எண்ணிப் பாருங்கள். நியாயத்தீர்ப்பு ஆரம்பமாகி விட்டது. அவமானப்பட்டு, நிர்வாணமாய் மரித்த இயேசுவை தேவன் மறுபடியும் உயிரோடு எழுப்பினார். அவரை உயிரோடு எழுப்பினது மட்டுமல்ல, அவரை உயர்த்தினார். பாவத்தையும், சாபத்தையும், நோயையும், பேயையும் ஜெயித்தவராய் அவர் எழுந்தார். அவரைப் பார்த்து நகைத்தவர்கள், பரியாசம்பண்ணினவர்கள், துப்பினவர்கள் எல்லாரும் வெட்கி, தலைகுனிய வேண்டியதாகி விட்டது. இதுவே ஒரு பெரிய நியாயத்தீர்ப்பு. அதைத்தான் வேதம், உனக்கு விரோதமாய் உருவாக்கப்படும் எந்த ஆயுதமும் வாய்க்காதேபோம்; உனக்கு விரோதமாய் நியாயத்தில் எழும்பும் எந்த நாவையும் நீ குற்றப்படுத்துவாய்; இது கர்த்தருடைய ஊழியக்காரரின் சுதந்தரமும்…என்று சொல்லுகிறது. ஒவ்வொரு விசுவாசிக்கும் தேவன் கொடுத்திருக்கிற பாக்கியம் இது. நமக்கு எதிராக எழும்புகிற அத்தனை நாவுகளையும் கண்டனம் பண்ணுகிற அதிகாரம் நமக்கு உண்டு. கர்த்தர் எதிரிகளை வெட்கப்பட்டுப்போகும்படிச் செய்வார். ஆனால் நாம் பொறுமையாய் இருக்க வேண்டும். அவன் அறைந்தான் என்று நாமும் அறைந்துவிட்டால் கணக்கு தீர்ந்துவிட்டது, நாமே நியாயம் செய்துவிட்டோம், பிறகு என்ன இருக்கிறது? நாம் நியாயம் செய்யாமல் இருப்பதில் பெரிய advantage இருக்கிறது. நாம் நியாயம் செய்யாமல் இருக்கும்போது தேவனுடைய கரங்களில் நியாயத்தை ஒப்புக்கொடுக்கிறோம்.

வேலையிலே நடக்கிற அநியாயங்கள், அக்கிரமங்கள் எல்லாவற்றுக்கும் கர்த்தர் நியாயம் செய்வார். இயேசு திரும்ப வரும்போது அதைச் செய்வார், உண்மைதான். ஆனால் இப்போதே செய்வார். நம்மை பகைத்தவர்கள், வெறுத்தவர்கள், நகைத்தவர்கள் எல்லாரும் வெட்கி, தலைகுனிகிற அளவிற்கு நம்மை உயர்த்துவார், ஆசீர்வதிப்பார், மேன்மைப்படுத்துவார். இயேசுதான் நமக்கு மாதிரி (model). பேதுரு, அவரைப் பாருங்கள் என்கிறார். நம்முடைய அணுகுமுறை இயேசுவினுடைய மாதிரியைப் போல இருக்க வேண்டும். எல்லாவற்றையும் தேவனிடத்தில் ஒப்புக்கொடுப்போம். தேவன் நியாயஞ்செய்வார், அவர் இப்போதும் செய்வார், வருங்காலத்திலும் செய்வார். அதுதான் வேதவசனத்தின் போதனை. ஏன் இயேசு அப்படி கொடுத்தார்? ஏனென்றால் அவர் தேவன் யார் என்பதைக் குறித்து நன்றாக அறிந்து வைத்திருந்தார். இதிலிருந்து நாம் என்ன கற்றுக்கொள்கிறோம் என்றால், நாமெல்லாரும் தேவனுடைய அடிமைகள். நம்முடைய தேவன் நமக்கு சேவை செய்திருக்கிறார். பேதுரு 18-ஆம் வசனத்தில், நல்லவர்களுக்கும் சாந்தகுணமுள்ளவர்களுக்கும் மாத்திரம் அல்ல, முரட்டுக்குணமுள்ளவர்களுக்கும் கீழ்ப்படிந்திருங்கள் என்கிறார். அதாவது, சேவை செய்யுங்கள் என்கிறார். நாம் அந்த மாதிரியைத்தான் பின்பற்ற வேண்டும். ஏனென்றால் நம்முடைய எஜமான் அப்படிப்பட்டவர். அவர் பரலோகத்திலிருந்து இறங்கி வந்து, கொஞ்சம் கூட தகுதியற்றவர்களுக்கு சேவை செய்தார். நாம் எந்த விதத்திலும் தகுதியுள்ளவர்கள் அல்ல. நாம் பாவிகளாயும், தகுதியற்றவர்களாயும் இருந்தோம். அவர் நமக்கு சேவை செய்தார். அவர் நம்முடைய பாவங்களுக்காக சிலுவையிலே இரத்தஞ்சிந்தி, மரித்தார். இதை விட பெரிய சேவை வேண்டுமா? அவர் பெரிய எஜமான், வானத்தையும் பூமியையும் உண்டாக்கின சர்வ வல்லமையுள்ள தேவன். அவர் மனுஷ ரூபமெடுத்து, சிலுவைபரியந்தம் தம்மைத் தாழ்த்தி ஒப்புக்கொடுத்தார். அவர் கர்த்தரிடத்தில் தம்மை ஒப்புக்கொடுக்கிறார். என்ன வேண்டுமானாலும் நடக்கட்டும், நான் அடியை வாங்கிக்கொள்கிறேன், அவமானப்படுகிறேன், இரத்தத்தை சிந்துகிறேன், சாகிறேன் என்று ஒப்புக்கொடுக்கிறார். அதுதான் சேவை. நம்மை மீட்கும்படியாய் அவர் சேவை செய்கிறார். அதை எண்ணிப் பார்த்தாலே நாம் அவருக்கும் மற்றவர்களுக்கும் சேவை செய்வோம் என்பதைச் சொல்லுகிறார். 24-ஆம் வசனத்தைக் கவனியுங்கள்.

நாம் பாவங்களுக்குச் செத்து, நீதிக்குப் பிழைத்திருக்கும்படிக்கு, அவர்தாமே தமது சரீரத்திலே நம்முடைய பாவங்களைச் சிலுவையின்மேல் சுமந்தார்; அவருடைய தழும்புகளால் குணமானீர்கள்(1 பேதுரு 2:24).

நாம் தகுதியற்றவர்களாய் இருந்தோம், பாவிகளாய் இருந்தோம். அவர் கல்வாரி சிலுவையிலே நம்முடைய பாவத்தை தம்மீது சுமந்துகொண்டு, பாவம் நீங்கி நாம் நீதியுள்ளவர்களாக ஆகும்படியாக நமக்காக மரித்தார். அவருடைய தழும்புகளால் நாம் குணமானோம். ஆகவே பேதுரு, அந்த எஜமானுடைய மாதிரியை பின்பற்றுவதினாலே அவர் நடந்துகொண்டதுபோலவே நடந்துகொள்ளுங்கள் என்கிறார். சிலர், இது கடினமாக இருக்கிறது என்று சொல்லலாம். இது கடினமானதுதான். ஆனால் தேவன் இதற்கு ஒரு கிருபையைத் தருகிறார். அதை 19-ஆம் வசனத்தில் இப்படி வாசிக்கிறோம்:

 ஏனெனில், தேவன்மேல் பற்றுதலாயிருக்கிற மனச்சாட்சியினிமித்தம் ஒருவன் அநியாயமாய்ப் பாடுபட்டு உபத்திரவங்களைப் பொறுமையாய்ச் சகித்தால் அதுவே பிரீதியாயிருக்கும்(1 பேதுரு 2:19).  

இங்கு மொழிபெயர்ப்பில் சில கோளாறுகள் இருக்கிறது. பேதுரு கிரேக்க மொழியிலே மிக பிரமாதமாக எழுதுகிறவர் அல்ல. பிரீதியாயிருக்கும் என்ற வார்த்தையை ESV என்னும் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு வேதாகமம், it is a gracious thing என்று மொழிபெயர்க்கிறது. அதை it is a grace thing என்று சொல்லலாம். அதாவது, அது கிருபையினால் ஆகிற ஒன்று என்று அர்த்தம். அநியாயமாய் பாடுபட்டு உபத்திரவங்களைப் பொறுமையாய்ச் சகிப்பது என்பது தானாக வராது. அது மனுஷனுக்கு இயல்பாக வராத ஒன்று. தேவன் அதற்கு கிருபையை தருகிறார். அது நம்மிடத்திலிருந்து வருவது அல்ல, அது தேவனிடத்திலிருந்து வருவது. ஆகவேதான் பேதுரு இயேசுவினுடைய முன்னுதாரணங்களைக் காண்பிக்கிறார். இயேசுவே இப்படியிருந்தார், அவர் நம்முடைய பாவங்களை ஏற்றுக்கொண்டு, நம்மை நீதிமான்களாக மாற்றியிருக்கிறார். அவருடைய தழும்புகளால் நம்மை குணமாக்கியிருக்கிறார். இப்படி இந்த கிருபையை நமக்கு தந்திருக்கிறார். நம்முடைய பாவங்களைப் போக்கின அந்த கிருபை பொறுமையாய் பாடுகளை சகிக்கக்கூடிய கிருபையையும் நமக்கு தருகிறது. நாம் அவற்றை பொறுமையாய் சகிப்பது மிகவும் அவசியம். பொறுமையாய் சகிப்பவர்களுக்கு பெரிய உயர்வு நிச்சயமாக உண்டு. நாம் எப்போதும் அதை எண்ணிக்கொள்ள வேண்டும். அநேகர், இயேசு பாடுபட்டார், ஆகவே நாமும் பாடுபடுவோம் என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஜனங்கள் இதைக் கேட்டு, நம்மை சிலுவையில் அறைந்து தொங்க விட்டு விடுவார்கள் போல என்று பயந்து ஓடுகிறார்கள். இது தவறு. முடிவிலே நாம் இதுவரைக்கும் கற்பனை கூட பண்ணி பார்க்க முடியாத உயர்வு உண்டாகும். பேதுரு, நம்மை பாடுகளை சகிக்கச் சொல்லுகிறார். ஏனென்றால் நீதி செய்கிறவர் ஒருவர் உண்டு. அவர் நீதி தவறாதவர். அவர் நிச்சயமாக நீதி செய்வார். ஒருவேளை இன்றைக்கு நமக்கு அது கஷ்டம் போல தெரியலாம். ஆனால் பொறுமையாய் சகிக்கும்போது அங்கு இயேசுவை காண்பிக்கிறோம், அவரை மகிமைப்படுத்துகிறோம். அதன் மூலமாக நமக்கு பெரிய ஆசீர்வாதமும், உயர்வும் உண்டாகிறது. தேவனுடைய மகிமையை இந்த உலகத்திலே நாம் வெளிப்படுத்துகிறோம், நமக்கும் வெற்றி உண்டாகிறது.  

   

 

Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency