0 item - ₹0.00

இரட்சிப்பின் நிச்சயம் (பாகம் 05) - இரட்சிப்பைக் குறித்த வாக்குத்தத்தங்கள்

Sunday Tamil Service - 20 OCT 19

Transcript

கடந்த சில வாரங்களாக “இரட்சிப்பின் நிச்சயம்” என்கிற போதனையை பார்த்து வருகிறோம். அதாவது இரட்சிப்பைப் பற்றி நிச்சயமாக இருப்பது. நான் இரட்சிக்கப்பட்டிருக்கிறேன் என்பது மட்டுமல்ல, தொடர்ந்து நான் பாத்திரமாய் இருப்பேன், இரட்சிப்பை இழந்துவிடமாட்டேன், நிச்சயமாக பரலோகம் போவேன், தேவனுடைய பிள்ளையாய் இருக்கிறேன், தேவன் என்னை அன்புகூருகிறார் என்று அதோடு சம்பந்தப்பட்ட எல்லா காரியங்களைக் குறித்த நிச்சயம். உண்மை என்னவென்றால், பலருக்கு இதைக் குறித்த சந்தேகங்கள் வருகிறது. அவர்கள் அதை வெளியே காண்பிக்கமாட்டார்கள். ஆனால் அவர்களுக்கு சந்தேகம் இருக்கிறது. சந்தேகம் வரும்போது நாம் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை தெரிந்து வைத்திருக்க வேண்டும். முதலில் சுவிசேஷத்திற்கு போக வேண்டும். இரண்டாவது தேவனுடைய வாக்குத்தத்தங்களுக்கு போக வேண்டும். இது வெறும் இரட்சிப்பின் நிச்சயத்திற்கு மட்டும் பொருந்தாது. பொதுவாகவே கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையில் என்ன பிரச்சனை வந்தாலும் சுவிசேஷத்திற்கும், தேவனுடைய வாக்குத்தத்தங்களுக்கும் போக வேண்டும். இதுதான் எல்லாவற்றிற்கும் பதில். இதை சுருக்கமாக தேவனுடைய வார்த்தைக்குப் போக வேண்டும் என்று சொல்லலாம். நாம் அதைப் பிரித்து இப்படிச் சொல்லுகிறோம். அடிப்படை சுவிசேஷத்திலிருந்து போக வேண்டும், அங்கிருந்து ஆரம்பிக்க வேண்டும். ஏனென்றால் நம்முடைய பிரச்சனைக்கான எல்லா பதிலும் சிலுவையிலே இயேசு நமக்காய் செய்து முடித்த காரியங்கள் மூலமாய் வருகிறது. இன்றைக்கு உங்களுக்கு என்ன பிரச்சனையாக இருந்தாலும் உங்களுடைய பிரச்சனைக்கான பதில் சிலுவையிலே உண்டு. ஆகவேதான் திரும்பவும் சுவிசேஷத்திற்கு போக வேண்டும் என்று சொல்லுகிறேன். அடுத்தது, தேவனுடைய வாக்குத்தத்தங்களுக்கு போக வேண்டும். அதைத்தான் இன்றைக்கு பார்க்கப்போகிறோம். இரட்சிப்பைப் பற்றிய சந்தேகங்கள் வரும்போது கூட நாம் சுவிசேஷத்திற்கும், தேவனுடைய வாக்குத்தத்தங்களுக்கும் போகலாம்.

வேதத்தில் தேவன் எத்தனையோ வாக்குத்தத்தங்களைக் கொடுத்திருக்கிறார். நம்முடைய ஒவ்வொரு பிரச்சனைக்கும் பல வாக்குத்தத்தங்களைக் கொடுத்திருக்கிறார். பிரச்சனையை எண்ணி கவலைப்படுவதற்கு பதிலாக வாக்குத்தத்தங்களை எடுத்து, வாசித்து, தியானித்து, அறிக்கை செய்து நம்பினால் வெற்றி அடைந்து விடலாம். இரட்சிப்பைப் பற்றி சந்தேகம் வரும்போது கூட அதற்கேற்ற வாக்குத்தத்தங்களை ஏராளம் தாராளமாக கொடுத்திருக்கிறார். நாம் எல்லா வாக்குத்தத்தங்களையும் பார்க்க முடியாது. ஆனால் சில வாக்குத்தத்தங்களை உங்களுக்கு காண்பிக்கப் போகிறேன். இதை இரண்டு வகையாக பார்க்கப்போகிறோம். முதலாவது, இரட்சிப்பின் ஆரம்பத்தைக் குறித்த வாக்குத்தத்தங்கள். அதாவது, இயேசுவை நம்புகிற எல்லாரையும் தேவன் இரட்சிப்பார் என்று வாக்கு கொடுத்துவிட்டார். அடுத்தது, இரட்சிப்பின் முடிவைப் பற்றிய வாக்குத்தத்தங்கள். அதாவது இரட்சிக்கப்பட்ட விசுவாசிகளை முடிவுபரியந்தம் காப்பார் என்றும் பல இடங்களில் வாக்கு கொடுத்துவிட்டார். ஆரம்பத்தையும் முடிவையும் பார்த்துவிட்டால் எல்லாம் சரியாக இருக்கிறது என்று அர்த்தம். இதற்கு நடுவே பல காரியங்கள் இருக்கிறது. ஆனால் ஆரம்பத்தையும், முடிவையும் இன்றைக்கு பார்க்கப்போகிறோம். நடுவிலிருக்கிற சில காரியங்களை பிறகு பார்க்கப்போகிறோம்.

இந்த வாக்குத்தத்தங்களை பார்ப்பதற்கு முன் ஒரு காரியத்தை சொல்லிவிடுகிறேன். இன்றைக்கு உலகத்தில் அநேகர் வாக்குத்தத்தங்களை serious-ஆக எடுத்துக்கொள்வதில்லை. வேதம் இருக்கிறது, வாக்குத்தத்தம் இருக்கிறது, வாக்குத்தத்தம் சுவற்றில் தொங்குகிறது, ஆனால் அவர்கள் serious-ஆக எடுத்துக்கொள்வதில்லை. ஏனென்றால் இன்றைக்கு உலகத்தில் ஜனங்கள் வாக்கு கொடுப்பார்கள், ஆனால் அதின்படி செய்யமாட்டார்கள். “I promise” என்று சொல்லுவதற்கே அர்த்தமில்லாமல் போய்விடுகிறது. Warranty, Guarantee என்று இஷ்டத்திற்கு சொல்லுகிறார்கள். ஆனால் கடைசியில் எதுவும் செல்லாமல் போய்விடுகிறது. ஒரு பொருளை விற்பதற்காக என்னவெல்லாமோ சொல்லி விற்றுவிடுவார்கள். நாம் இப்படிப்பட்ட உலகத்தில் வாழுவதால் கர்த்தருடைய வாக்குத்தத்தங்களை பார்க்கும்போது கூட சந்தேகம் வந்துவிடுகிறது. ஏனென்றால் வாக்கு கொடுத்ததை நிறைவேற்றாத உலகத்தைப் பார்த்துவிட்டு தேவனிடம் வரும்போது, அவர் சொன்னதெல்லாம் நடக்குமா? என்று சந்தேகம் வந்துவிடுகிறது. ஆனால் உங்களுக்கு ஒரு காரியத்தை நினைப்பூட்ட விரும்புகிறேன். அவர் மனிதரல்ல. நாம் தேவனுடைய வாக்குத்தத்தங்களை பார்க்கப்போகிறோம். இது ஏதோ வாக்குத்தத்தம் அல்ல, தேவனுடைய வார்த்தையிலே பரிசுத்த ஆவியானவரால் ஏவப்பட்டு எழுதப்பட்ட வாக்குத்தத்தங்கள் இருக்கிறது. அவர் பொய்யுரையாத தேவன், அவரால் பொய் சொல்ல முடியாது. ஜனங்கள், “நான் இதைச் செய்கிறேன்” என்று சொல்லுகிறார்கள். ஆனால் அவர்களால் செய்ய முடியவில்லை. ஆனால் தேவன் ஒரு காரியத்தை சொல்லிவிட்டார் என்றால் அது அப்படியே நடந்துவிடும். “நான் சும்மா சொன்னேன்” என்று அவரால் சொல்ல முடியாது. அவரால் எதையும் சும்மா சொல்ல முடியாது, அப்படிச் சொல்லவும் முடியாது. அவர் சொன்னார் என்றால் அது அப்படியே நிறைவேறும். அப்பேர்ப்பட்ட வாக்குத்தத்தங்களை நாம் பார்க்கப்போகிறோம். அந்த ஒரு எண்ணத்தோடு இதைப் பார்ப்போம். இது ஒரு மனுஷனுடைய வார்த்தை அல்ல. இது தேவன் கொடுத்த வாக்குத்தத்தங்கள். வானமும் பூமியும் ஒழிந்துபோனாலும் அவருடைய வார்த்தை ஒழிந்துபோகாது.

இதில் முதல் வகையான இரட்சிப்பின் ஆரம்பத்தைக் குறித்த வாக்குத்தத்தங்களைப் பார்ப்போம். இயேசுவை எவரெல்லாம் நம்புகிறார்களோ அவர்கள் எல்லாரையும் இரட்சிப்பார் என்று வாக்கு கொடுத்துவிட்டார்.

“சர்ப்பமானது மோசேயினால் வனாந்தரத்திலே உயர்த்தப்பட்டது போல மனுஷகுமாரனும், தன்னை விசுவாசிக்கிறவன் எவனோ அவன் கெட்டுப்போகாமல் நித்திய ஜீவனை அடையும்படிக்கு, உயர்த்தப்படவேண்டும்” (யோவான் 3:14, 15).

இயேசுவை விசுவாசித்தால் போதும், அவன் கெட்டுப்போகாமல் நித்தியஜீவனை அடைவான். அவரை விசுவாசிக்கிற எவரும் கெட்டுப்போகாமல் நித்தியஜீவனை அடைய வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் அவர் சிலுவைக்குப்போனார். இனிவரும் வசனங்களில் “விசுவாசிக்கிறவன் எவனோ” என்கிற வார்த்தை எத்தனை முறை திரும்பத் திரும்ப வருகிறது என்பதைப் பாருங்கள்.  

“தேவன், தம்முடைய ஒரேபேறான குமாரனை விசுவாசிக்கிறவன் எவனோ அவன் கெட்டுப்போகாமல் நித்தியஜீவனை அடையும்படிக்கு, அவரைத் தந்தருளி, இவ்வளவாய் உலகத்தில் அன்புகூர்ந்தார்” (யோவான் 3:16).

இயேசு அதை இன்னும் வலியுறுத்துவதற்கு ‘உலகம்’ என்கிற வார்த்தையைப் பயன்படுத்துகிறார்.

“உலகத்தை ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்க்கும்படி தேவன் தம்முடைய குமாரனை உலகத்தில் அனுப்பாமல், அவராலே உலகம் இரட்சிக்கப்படுவதற்காகவே அவரை அனுப்பினார்” (யோவான் 3:17).

இயேசு உலகத்திற்காக வந்தார். அவர் கிறிஸ்தவர்களுக்காக வரவில்லை. அவர் உலக இரட்சகர். அவர் உலகத்தையே இரட்சிக்கும்படி வந்தார். இயேசு ஏன் ‘உலகம்’ என்று சொல்லுகிறார்? யாராக இருந்தாலும், அவர்கள் எங்கிருந்தாலும், அவர்களுடைய பின்னணி என்னவாக இருந்தாலும், அவர்கள் இயேசுவை விசுவாசித்தால் போதும், அவர்கள் ஆக்கினைக்குள்ளாக தீர்க்கப்படக்கூடாது, அவர்கள் நித்தியஜீவனைப் பெற்றுக்கொள்வார்கள் என்று சொல்கிறார். யாராக இருந்தாலும், பணக்காரர், ஏழைகள், படித்தவர்கள், படிக்காதவர்கள் யாராக இருந்தாலும் எல்லாரும் பாவஞ்செய்து தேவமகிமையற்றவர்களாக ஆகிவிட்டார்கள். இப்போது இயேசு எல்லாருக்கும் தேவை. ஆகவே முழு உலகத்தையே இரட்சிக்கும்படி வருகிறார். முழு உலகத்திற்கும் “விசுவாசிக்கிற எவனோ” என்று ஒரு offer-ஐ கொடுக்கிறார். “என்னுடைய பின்னணி உங்களுக்கு தெரியாது” என்று நீங்கள் சொல்லலாம். ஆனால் உங்களுடைய பின்னணி அவருக்கு தெரியும். நீங்கள் என்ன செய்திருந்தாலும், என்ன செய்யாவிட்டாலும் இயேசுவை விசுவாசித்தால் போதும், நித்தியஜீவனைப் பெற்றுக்கொள்வீர்கள். “நீங்கள் கெட்டுப்போகமாட்டீர்கள்” என்று வசனம் 15,16-லும், “ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்க்கப்படமாட்டீர்கள்” என்று வசனம் 17, 18-லும், அதற்குப் பதிலாக “நித்தியஜீவனையும் அடைவீர்கள்” என்று சொல்லுகிறார். நித்தியஜீவன் என்றால் நித்திய நித்தியமாய் வாழுவது மட்டுமல்ல, ஒரு விசேஷித்த வகையான, உலகத்தில் இல்லாத ஜீவனை நீங்கள் பெற்றுக்கொள்வீர்கள் என்கிறார்.

யோவான் 3:16-ஐ பற்றி ஒரு பிரசங்கியார் ஒரு உதாரணத்தைச் சொன்னார். ஒருவர் இரட்சிப்பின் நிச்சயம் இல்லை என்று அவரிடம் வந்தார். அவர் பல வருடங்களாக கிறிஸ்தவராக இருந்தவர். பிரசங்கியார் அவரிடம், “உனக்கு யோவான் 3:16 தெரியுமா?” என்று கேட்டார். அதற்கு அவர், “எனக்கு தெரியும்” என்றார். அந்த பிரசங்கியார், “நீ அந்த வசனத்தை எடுத்து ஒவ்வொரு வார்த்தையாக வாசி” என்று சொல்லி அதை திரும்ப திரும்ப வாசிக்க வைத்தார். “விசுவாசிக்கிறவன் எவனோ” என்று வருகிற அந்த வார்த்தையை நிறுத்தி, திரும்ப அதை சொல்லச் சொன்னார். அவனை திரும்பத் திரும்ப சொல்ல வைத்து, கடைசியில் அந்த நபருக்கு வெளிச்சம் வந்ததது. ‘எவனோ’ என்றால் அது நான் என்றார். ‘விசுவாசிக்கிறவன் எவனோ’ என்றால் அது நாம். ‘விசுவாசிக்கிறவன் எவனோ’ என்றால் அதில் நீங்கள் இருக்கிறீர்கள் என்பதைப் பார்க்க வேண்டும். அந்த நபர், நான் அதை விசுவாசிக்கிறேன், எனக்கு நிச்சயம் வந்துவிட்டது என்று போய்விட்டார். ஒரே ஒரு வாக்குத்தத்தத்தினுடைய வல்லமையைப் பாருங்கள். ஒரு வாக்குத்தத்தத்தைப் பற்றி உங்களுக்கு வெளிச்சம் உண்டானால் நிச்சயம் உண்டாகும். இயேசு இதை திரும்ப யோவான் 6-இல் சொல்லுகிறார்.

“குமாரனைக் கண்டு, அவரிடத்தில் விசுவாசமாயிருக்கிறவன் எவனோ அவன், நித்தியஜீவனை அடைவதும், நான் அவனைக் கடைசிநாளில் எழுப்புவதும், என்னை அனுப்பினவருடைய சித்தமாயிருக்கிறது என்றார்” (யோவான் 6:40).

குமாரன் யார், அவர் என்ன செய்தார் என்பதை எண்ணிப்பார்த்து அவரை விசுவாசித்தால் போதும், அவன் நித்தியஜீவனை அடைவது பிதாவினுடைய சித்தமாயிருக்கிறது. பிதா இதை விரும்புகிறார், ஆசைப்படுகிறார், சித்தங்கொள்ளுகிறார். பிதா சித்தங்கொள்ளுகிறார் என்பது வேதத்தில் மிகவும் strong ஆன வார்த்தை. இயேசு எந்த அர்த்தத்தில் இதைச் சொல்லுகிறார் என்றால், பிதா சித்தங்கொள்ளுகிறார் என்றால் அது நடந்துவிடும், அதை நம்பு. அவருடைய சித்தத்தை நான் நடப்பிக்கிறேன் என்கிறார். விசுவாசிக்கிறவன் எவனோ அவன் நித்தியஜீவனை அடைய வேண்டும் என்று பிதா சித்தங்கொள்ளுகிறார். பிதா சித்தங்கொள்ளுகிறார் என்பது மட்டுமல்ல, குமாரன் அதற்கு உத்தரவாதம் கொடுக்கிறார். 47-ஆம் வசனத்தைப் பாருங்கள்.

“என்னிடத்தில் விசுவாசமாயிருக்கிறவனுக்கு நித்தியஜீவன் உண்டென்று மெய்யாகவே மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்” (யோவான் 6:47).

அவர் உத்தரவாதம் கொடுக்கிறார் என்று எப்படிச் சொல்லுகிறேன் என்றால் அதுதான் மெய்யாகவே மெய்யாகவே என்பது. இயேசு அதை சொல்லவே தேவையில்லை. அவர் பொய்யான வார்த்தைகளை சொல்லுவதே கிடையாது. அவர் நமக்காக இறங்கி வருகிறார். நாம் இப்படிப்பட்ட உலகத்திற்கு வந்திருக்கிறோம். இங்கு சும்மா சொன்னால் ஜனங்கள் நம்பமாட்டார்கள், இவர்கள் இஷ்டத்திற்கு பொய் சொல்லுகிறார்கள் என்று அதற்காகத்தான் அவர் “மெய்யாகவே சொல்லுகிறேன்” என்கிறார். “என்னிடத்தில் விசுவாசமாயிருக்கிறவனுக்கு நித்தியஜீவன் உண்டு” என்கிறார். உண்டு என்றால் அது ஏற்கனவே வந்துவிட்டது. நித்தியஜீவன் என்பது என்றைக்கோ வரப்போவதில்லை. அது ஏற்கனவே வந்துவிட்டது. நீங்கள் இயேசுவை விசுவாசிக்கிறீர்கள் என்றால் ஏற்கனவே நித்தியஜீவன் உண்டாகிவிட்டது. இது பிதாவின் சித்தம், இது குமாரனுடைய உத்தரவாதம்.

ஆனால் இங்குதான் சிலருக்கு சந்தேகம் உண்டாகிறது. அவர்கள், நான் சரியாக விசுவாசிக்கிறேனா என்று எனக்கு தெரியவில்லை என்கிறார்கள். சந்தேகம் எப்படியெல்லாமோ வரும். அவர்கள், “நீங்கள் சொல்லுவதெல்லாம் சரிதான், இயேசு சிலுவையில் நமக்காக எல்லாவற்றையும் செய்து முடித்துவிட்டார். பிதாவும் நான் இரட்சிக்கப்பட வேண்டும் என்று சித்தங்கொண்டு இயேசுவை அனுப்பினார். “விசுவாசிக்கிறவன் எவனோ” என்று வாக்குத்தத்தமும் இருக்கிறது. ஆனால் என்னுடைய விசுவாசத்தின் மீதுதான் எனக்கு சந்தேகமாக இருக்கிறது” என்கிறார்கள். இதை எப்படி சரிசெய்வது? சிலர் தங்களுடைய கடந்த கால விசுவாசத்தைப் பற்றி சந்தேகப்படுகிறார்கள். அதாவது தாங்கள் முதல் முறையாக இயேசுவை விசுவாசித்ததை யோசித்துப் பார்ப்பார்கள். அன்றைக்கு நான் சரியாக விசுவாசித்தேனா, சரியாக மனந்திரும்பினேனா, நான் செய்ய வேண்டியதை சரியாக செய்தேனா என்று சந்தேகப்படுகிறார்கள். ஏதோ ஒரு காரணத்தினால் அவர்களுக்கு சந்தேகம் வந்துவிட்டது. ஆனால் சந்தேகம் வந்தபிறகு அது எல்லாவற்றையும் யோசிக்க வைக்கிறது. நான் முதல் முறையாக விசுவாசித்தபோது சரியாக செய்யாமல் விட்டு விட்டேனோ, நான் இரட்சிக்கப்பட்டேன் என்று நானாக நினைத்துக்கொண்டேனோ என்று பல சந்தேகங்கள் வருகிறது. இப்படி கடந்த கால விசுவாசத்தைப் பற்றி சிலருக்கு சந்தேகம் வருகிறது.

இதை எப்படி சரிசெய்வது? இதற்கான தீர்வு என்ன? நீங்கள் இரட்சிக்கப்பட்டிருக்கிறீர்களா, இல்லையா என்பதற்கு இப்போது நீங்கள் விசுவாசிப்பது கடந்த காலத்தில் விசுவாசித்ததைக் காட்டிலும் சிறந்த ஆதாரமாய் இருக்கிறது (Your present faith is better proof of your salvation than your past faith). அதாவது அன்றைக்கு முதன் முதலில் நீங்கள் இயேசுவை எப்படி விசுவாசித்தீர்கள் என்பதைப் பார்க்க தேவையில்லை. இன்றைக்கு நீங்கள் எப்படி விசுவாசிக்கிறீர்கள் என்பதைப் பாருங்கள். இரட்சிப்பிலே என்ன நடக்கிறது என்று ஒரு படத்தைப் போல விவரிக்கிறேன். அதை அப்படியே கற்பனை செய்யுங்கள். நாம் முதன் முறையாக இயேசுவண்டை வரும்போது “இயேசுவே, எனக்கு உதவி செய்யும்” என்று கையை நீட்டிக்கொண்டு வருகிறோம். இயேசு நம்மைப் பிடித்து தூக்கி தம் கைகளில் வைத்துக்கொள்கிறார். நாம் அவருடைய தோள்களில் சாய்ந்திருக்கிறோம். இப்போது கொஞ்சங்காலத்திற்குப் பின், நான் உண்மையிலேயே இரட்சிக்கப்பட்டிருக்கிறேனா என்கிற சந்தேகம் வந்துவிட்டது. உங்களுக்கு சந்தேகம் வரும்போது மறுபடியும் replay பண்ணி, நீங்கள் எப்படி உங்களுடைய கையை நீட்டிக்கொண்டு இயேசுவண்டை வந்தீர்கள் என்பதை யோசித்துப் பார்க்கலாம். ஆனால் அதற்குப் பதிலாக நீங்கள் இப்போது எங்கு இருக்கிறீர்கள் என்பதைப் பார்த்தாலே போதும். நீங்கள் இப்போது அவருடைய தோள் மேல் சாய்ந்திருக்கிறீர்கள். அதுவே போதும். தோள் மேல் சாய்வது என்றால் அவரை விசுவாசித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்று அர்த்தம். ஆக நீங்கள் இப்போது விசுவாசிப்பதே நீங்கள் உண்மையிலேயே இரட்சிக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள் என்பதற்கு மிகச்சிறந்த ஆதாரமாய் இருக்கிறது. ஒரு உதாரணத்தைக் கொடுக்கிறேன். நீங்கள் எல்லாரும் இப்போது நாற்காலியில் உட்கார்ந்து கொண்டிருக்கிறீர்கள். நீங்கள் எப்போது இதில் உட்கார்ந்தீர்கள்? பாடல் பாடி முடிந்தவுடன் உட்கார்ந்தீர்கள். நீங்கள் அப்போது உட்கார்ந்தீர்கள் என்று உங்களுக்கு எப்படி நன்றாக தெரியும்? “இப்போது உட்கார்ந்திருக்கிறோம்” என்று நீங்கள் பதில் சொல்லுகிறீர்கள். அது சரியான பதில். நீங்கள் எப்படி பதில் சொல்லவில்லை என்றால், “பாடல் பாடி முடிந்தவுடன் நாற்காலியை இழுத்து இப்படி உட்கார்ந்தேன்” என்று பதில் சொல்லவில்லை. இப்போது நீங்கள் உட்கார்ந்திருக்கிறீர்கள் என்பதே கொஞ்ச நேரத்திற்கு முன்பு உட்கார்ந்தீர்கள் என்பதற்கு மிகச்சிறந்த ஆதாரமாய் இருக்கிறது. நீங்கள் இப்போது விசுவாசிக்கிறீர்கள் என்பது முன்னே நீங்கள் விசுவாசித்தீர்கள் என்பதற்கு மிகச்சிறந்த ஆதாரமாய் இருக்கிறது. நாம் விசுவாசத்தில் எப்படி தொடங்கினோம் என்பது பெரிய விஷயமல்ல, விசுவாசத்தில் எப்படி வளருகிறோம், இன்றைக்கு எப்படி இருக்கிறோம், எப்படி முடிக்கிறோம் என்பதுதான் பெரியது. இரட்சிக்கப்பட்ட புதிதில் “நான் இயேசுவை பூரணமாய் விசுவாசித்தேன்” என்று எவரும் சொல்ல முடியாது. ஏனென்றால் அந்த நேரத்தில் நமக்கு இயேசுவைப் பற்றி அதிகமாக தெரியாது, நாம் இயேசுவை ருசித்துப் பார்த்ததும் கிடையாது, ஏதோ கேட்ட காரியத்தை வைத்து, இயேசுவே, எனக்கு உதவி செய்யும் என்று முடிந்த அளவிற்கு விசுவாசித்தோம். “நான் பூரணமாக விசுவாசித்தேன்” என்று எவருமே சொல்ல முடியாது. நீங்கள் இங்கு வந்து உட்காரும்போது சரியாக உட்காராமல் இருக்கலாம். ஒருவேளை தடுமாறி கிட்டத்தட்ட விழுகிற நிலைக்குப்போய் உட்கார்ந்துவிட்டீர்கள். இப்போது அது ஒரு பொருட்டே அல்ல. நீங்கள் நன்றாக உட்கார்ந்துவிட்டீர்கள். சிலர் இரட்சிக்கப்படும்போது அப்படி இரட்சிக்கப்படுகிறார்கள். தடுமாறி, கஷ்டப்பட்டு இயேசுவே என்று வருகிறார்கள். அவர்களுக்கு அவ்வளவு விசுவாசம் இருக்காது. ஆனால் அதெல்லாம் பரவாயில்லை. அவர்கள் இயேசுவிடம் வந்துவிட்டார்கள், இயேசுவை விசுவாசித்துவிட்டார்கள், இரட்சிக்கப்பட்டு விட்டார்கள், இன்றைக்கு இயேசுவை இன்னும் நன்றாக விசுவாசித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். வேதம் உங்களுடைய இப்போதைய விசுவாசத்தை மிக முக்கியமாகச் சொல்லுகிறது. உங்களுடைய பெயர் விசுவாசி. விசுவாசி என்றால் என்னவென்று யோசித்து பார்த்திருக்கிறீர்களா? விசுவாசி என்கிற பெயரின் அர்த்தம் என்ன? விசுவாசிக்கிறவன். இவர்கள் என்றைக்கோ விசுவாசித்தவர்கள் அல்ல, விசுவாசிக்கிறவர்கள். அப்படியென்றால் விசுவாசித்துக்கொண்டே இருக்கிறோம். ஒரு காலக்கட்டத்தில் விசுவாசிக்க ஆரம்பித்தோம். விசுவாசிப்பதை நிறுத்துவது கிடையாது, தொடர்ந்து இயேசுவை விசுவாசித்துக் கொண்டே இருக்கிறோம், விசுவாசத்தில் வளருகிறோம். நான் என்றைக்கோ விசுவாசித்தேன், இப்போது விசுவாசிக்கவில்லை என்று சொல்ல முடியாது. இன்னும் சொல்லப்போனால், ஒருவர் “நான் பத்து வருடத்திற்கு முன் இயேசுவை விசுவாசித்தேன், சந்தோஷமும் சமாதானமும் உண்டானது. ஆனால் இன்றைக்கு நான் இயேசுவை விசுவாசிக்கவே இல்லை” என்று சொன்னார்கள் என்றால் அவர்களுக்கு நான் நிச்சயத்தைக் கொடுக்க விரும்பவில்லை. ஏனென்றால் அவர்கள் உண்மையிலே இரட்சிக்கப்பட்டார்களா என்று எனக்கு சந்தேகமாக இருக்கிறது. ஒருவர் உண்மையிலே இரட்சிக்கப்பட்டிருந்தால் அன்றைக்கு தொடங்கின விசுவாசம் அது தொடர்ந்து வந்துகொண்டே இருக்கும். சிலவேளை கீழே போகும், சிலவேளை மேலே வரும், ஆனால் அது தொடர்ந்துகொண்டே வரும். அவர்கள் கொஞ்சமாவது இயேசுவை தொடர்ந்து விசுவாசிப்பார்கள். ஆகவே அவர்களுடைய இரட்சிப்பின் அனுபவத்தையே நான் சந்தேகப்படுகிறேன். அவர்களுக்கு நிச்சயம் தேவையில்லை, உண்மையான இரட்சிப்பு தேவை. நீங்கள் இன்றைக்கு இயேசுவை விசுவாசிக்கிறீர்களா? அவரை சார்ந்து வாழுகிறீர்களா? அவர் போதுமானவர் என்று நம்புகிறீர்களா? அவர் உங்களுடைய பாவத்தை நிவிர்த்தி செய்துவிட்டார், அவரால் தேவன் உங்களை ஏற்றுக்கொள்கிறார் என்று நம்புகிறீர்களா? நீங்கள் நம்புகிறீர்கள் என்றால் நீங்கள் உண்மையான விசுவாசி என்று காண்பிப்பதற்கு அதுவே போதும். இன்றைக்கு நீங்கள் விசுவாசிக்கிறீர்களா என்பதுதான் முக்கியம்.

இப்படி கேட்டால் கூட சிலருக்கு இன்றைக்கு நான் சரியாக விசுவாசிக்கிறேனா என்று எனக்கு சந்தேகம் வருகிறது என்கிறார்கள். இதை சரிசெய்வதற்கு விசுவாசத்தைப் பற்றிய ஒரு அடிப்படை காரியத்தை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். நாம் அடிக்கடி அடிப்படையான காரியத்திற்கு போக வேண்டும். உங்கள் விசுவாசம் என்று வரும்போது மிக முக்கியமான முதல் காரியம் என்னவென்றால், உங்களுடைய விசுவாசம் எவ்வளவு உறுதியாக இருக்கிறது என்பது அல்ல, அது யார் மீது இருக்கிறது என்பதுதான். விசுவாசம் என்பது ஒரு வெறுங்கை ஒரு காரியத்தைப் பிடித்துக்கொள்வதைப் போன்றது. நாம் அதை கெட்டியாக பிடித்துக்கொண்டால் அதை உறுதியாக விசுவாசிக்கிறோம். நாம் அதை தளர்வாக பிடித்துக்கொண்டால் லேசாக விசுவாசிக்கிறோம். விசுவாசத்தில் முக்கியமான காரியம் என்னவென்றால், நாம் எவ்வளவு உறுதியாக பிடிக்கிறோம் என்பது அல்ல, நாம் யாரைப் பிடித்துக்கொண்டிருக்கிறோம் என்பதுதான். உதாரணத்திற்கு நாம் வழுக்கி விழப்போகிற நிலையில் இருக்கிறோம் என்றால் எதையாவது பிடிக்க வேண்டும். ஒரு திடகாத்தரமான, உறுதியான நபரை லேசாக பிடித்தோம் என்றால் அவர் நம்மை இறுக்கமாக பிடித்துக்கொள்வார். ஆனால் ஒரு சிறு பிள்ளையைப் பிடித்தால் நாமும் விழுவோம், அந்த பிள்ளையும் விழுந்துவிடும். “நான் பிள்ளையை கெட்டியாக பிடித்தேனே!” என்று நாம் சொன்னாலும் எந்த பிரயோஜனமுமில்லை. நாம் எவ்வளவு கெட்டியாக பிடித்தாலும் தவறான நபரை பிடித்திருக்கிறோம். ஒரு சிறுபிள்ளையை எவ்வளவு கெட்டியாக பிடித்தாலும் விழுந்துவிடுவோம், ஆனால் ஒரு திடகாத்தரமான நபரை லேசாக பிடித்தாலும் அவர் நம்மை விழாமல் பிடித்துக்கொள்வார். இரட்சிப்பு என்று வரும்போது சிலர் தவறான காரியங்களை கெட்டியாக பிடிப்பார்கள். தங்களுடைய நற்கிரியை உறுதியாக பிடித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். அவர்களிடம், “நீங்கள் இரட்சிக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள் என்று உங்களுக்கு தெரியுமா? நீங்கள் பரலோகம் போவீர்கள் என்கிற நிச்சயம் உங்களுக்கு இருக்கிறதா?” என்று கேட்டால், “நான் போகவில்லை என்றால் எப்படி! நான் ஏழைகளுக்கு உதவி செய்திருக்கிறேன், நான் பத்தாவது தலைமுறை கிறிஸ்தவன்” என்று சொல்லுவார்கள். அவர்கள் தங்களுடைய நற்கிரியை, பின்னணி இதைப் கெட்டியாக பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் அதை எவ்வளவு உறுதியாக பிடித்தாலும் அது அவர்களை இரட்சிக்காது. இரட்சிப்புக்கு இயேசுவை லேசாக பிடித்தாலே அவர் கெட்டியாக பிடிக்கிறார். இயேசுவின் மீது கொஞ்சம் விசுவாசம் வைத்தாலே அவர் உங்களை இரட்சிக்கிறார். ஆகவேதான் இயேசு, “கடுகளவு விசுவாசம் கூட மலைகளைப் பெயர்க்கக்கூடியதாய் இருக்கிறது” என்கிறார். இயேசுவின் சீஷர்கள் அவரிடம் வந்து, “ஆண்டவரே, எங்கள் விசுவாசத்தை வர்த்திக்கச் செய்யும்” என்று கேட்டார்கள். தங்களிடம் போதுமான அளவு விசுவாசம் இல்லை என்று அவர்கள் எண்ணிக்கொண்டார்கள். இயேசு அவர்களை அழைத்து, “வாருங்கள், உங்களுக்கு விசுவாசம் அதிகமாகும்படி ஜெபிக்கிறேன்” என்று சொன்னாரா? கிடையாது. மாறாக, “நீங்கள் தவறாக புரிந்துகொண்டீர்கள். உங்களுக்கு கடுகு அளவு விசுவாசம் இருந்தால் கூட அது காட்டத்தி மரத்தைக்கூட நகர்த்தும்” என்கிறார். ஏனென்றால் விசுவாசம் சிறியதாக இருக்கலாம். ஆனால் அது இயேசுவின் மீது இருந்தால் அது பெரிய பலனைக் கொடுக்கும். மற்ற காரியங்களை உறுதியாக விசுவாசித்தால் கூட அவைகள் இரட்சிக்காது. இன்றைக்கு நீங்கள் இயேசுவை விசுவாசிக்கிறீர்களா? உங்களுக்கு கடுகு அளவு விசுவாசம் இருக்கிறதா? இப்படிப்பட்ட காரியங்களை சந்தேகப்பட வேண்டாம். பெரும்பாலானோருக்கு விசுவாசம் இருக்கிறது. உங்களுக்கு கடுகளவு விசுவாசம் இருந்தால் கூட அவர் உங்களை கெட்டியாக பிடிக்கிறார். விசுவாசத்தினுடைய அடிப்படை உண்மை இது. நீங்கள் எவ்வளவு உறுதியாக விசுவாசிக்கிறீர்கள் என்பது இரண்டாவது பட்சம் தான் முக்கியம். நீங்கள் யாரை விசுவாசிக்கிறீர்கள் என்பதுதான் முதலில் முக்கியம்.

விசுவாசத்தில் எப்படி வளருவது? எனக்கு விசுவாசம் இல்லையே! என்று புலம்பிக் கொண்டிருப்பதால் எதுவும் நடக்கப்போவதில்லை. விசுவாசத்தில் கவனம் செலுத்தி, நேரடியாக அதை அதிகரிக்கச் செய்ய வேண்டும் என்று சொன்னால் அது சரியான அணுகுமுறை அல்ல. நீங்கள் இயேசுவின் மீது கவனம் செலுத்தும்போது சந்தேகங்கள் நீங்கி விசுவாசம் அதிகரிக்கும். விசுவாசம் அதிகரிக்கும்போது வெற்றியும் அதிகரிக்கும், நிச்சயமும் அதிகரிக்கும். நாம் இரட்சிக்கப்படும்போது என்ன நடக்கிறது என்பதை சற்று கற்பனை செய்வோம். நாம் எல்லாரும் ஒரு தீவில் இருக்கிறோம், சுற்றிலும் தண்ணீர் இருக்கிறது. தண்ணீர் மேலே வந்து இந்த தீவு மூழ்கப்போகிறது, இங்கு இருந்தால் அழிந்துவிடுவோம் என்று செய்தி வருகிறது. அதே நேரத்தில் அங்கிருந்து வெளியே வருவதற்கு ஒரே ஒரு பாலம் தான் இருக்கிறது, அதின்மீது போய்விட்டால் பத்திரமாக போய் விடலாம் இன்னொரு செய்தியும் வருகிறது. நமக்கு அந்த பாலத்தைப் பற்றி அதிகமாக ஒன்றும் தெரியவில்லை.  ஆனால் பாலத்தின் மீது ஏறிவிடுகிறோம். இரட்சிப்பு இப்படித்தான் நடக்கிறது. நமக்கு சுவிசேஷம் என்கிற செய்தி வந்தது. அது என்ன சொன்னது? “இயேசு இல்லாமல் உலகமே பெரிய ஆபத்தில் இருக்கிறது, இந்த ஆபத்திலிருந்து வெளியே வருவதற்கு இயேசு மட்டுமே வழி, இயேசுவை நம்புங்கள்” என்று சொன்னது. நாம் அந்த செய்தியைக் கேட்டோம், இயேசுவண்டை ஓடி வந்தோம். நாம் பூரணமாக விசுவாசிக்கவில்லை. ஆனால் இயேசுவண்டை ஓடி வந்துவிட்டோம். இது அந்த பாலத்தின் மீது ஓடி வந்ததைப் போலிருக்கிறது. கொஞ்சம் விசுவாசம் இருந்ததால் தான் பாலத்தின் மீது ஓடி வந்தோம். கொஞ்சங்கூட விசுவாசம் இல்லையென்றால் தூரத்திலேயே நின்று, பாலத்தின் மீது போக வேண்டுமா என்று சொல்லியிருப்போம். ஆனால் நமக்கு கொஞ்சமாவது விசுவாசம் இருந்தது. அதனால் தான் பிரச்சனையைப் பார்த்தோம், தீர்வாய் இருந்த பாலத்தைப் பார்த்தோம், பாலத்தின் மீது வந்துவிட்டோம், அதாவது இயேசுவண்டை வந்துவிட்டோம். இப்போது இந்த பாலத்தின் மீது நடந்து கொண்டிருக்கிறோம். இது ஒரு சாதாரண பாலம் அல்ல. இது போகப் போக அகலமாகிக் கொண்டே போகிறது. இந்த பாலத்திற்கு முடிவே இல்லை. இது பரலோகம் வரைக்கும் போகிறது. நீங்கள் இந்த பாலத்தின் மீது நடந்துகொண்டே இருக்கிறீர்கள். கொஞ்ச நாட்கள் நன்றாக இருக்கிறது, பிறகு சந்தேகம் வருகிறது. ஏனென்றால் வெளியே பார்த்தால் சுற்றிலும் கடல் தண்ணீர் கொந்தளிக்கிறது. அதைப் பார்க்க பார்க்க சந்தேகம் வருகிறது. சந்தேகம் வரவர சந்தேகத்தைப் பற்றி சந்தேகம் வருகிறது. நீங்கள் சந்தேகத்தையே யோசிக்க யோசிக்க சந்தேகத்தையே analyze பண்ணுகிறீர்கள். கடலைப் பார்க்கிறீர்கள், உங்களுக்கு சந்தேகம் வருகிறது. பிறகு சந்தேகத்தையே யோசித்துப் பார்க்கிறீர்கள், உங்களுக்கு இன்னும் சந்தேகம் வருகிறது. இதை எப்படி போக்குவது? கடலைப் பார்க்கக்கூடாது, சந்தேகத்தையும் கவனிக்கக்கூடாது, பாலத்தை பார்க்க வேண்டும். இது லேசான பாலம் அல்ல, இது நீங்கள் கற்பனை செய்வதற்கும் மிகவும் அகலமான பலம். அதைப் பார்க்க பார்க்க உங்களை அறியாமல் நீங்கள் சந்தேகத்தை எண்ணுவதில்லை. ஏன்? இந்த பாலம் எவ்வளவு அருமையாக இருக்கிறது என்று பார்க்கிறீர்கள். இது மிகவும் உயரத்தில் இருக்கிறது என்பதை இப்போதுதான் கவனிக்கிறீர்கள். முன்பு தண்ணீர் இதின் மீது வந்துவிடுமா என்று யோசித்தீர்கள். ஆனால் பாலம் மிக உயரமாக இருக்கிறது, தண்ணீர் இதின் அருகே கூட வர முடியாது. முன்பு தண்ணீர் அடித்தால் ஏதாவது ஆகிவிடும் என்று எண்ணினீர்கள். ஆனால் அந்த பாலத்தின் ஒவ்வொரு தூணும் மிகவும் பெரியதாக இருக்கிறது. அது கொஞ்சங்கூட அசையாது. இதைப் பார்க்க பார்க்க உங்களுக்கு நிச்சயம் வருகிறது. இயேசு தான் அந்த பாலம். சந்தேகம் ஏன் வருகிறது? நாம் இயேசுவுக்குள் தான் இருக்கிறோம், வாழுகிறோம். ஆனால் சூழ்நிலைகளைப் பார்க்கிறோம், அதனால் சந்தேகம் வருகிறது. அந்த சந்தேகத்தைப் பற்றி யோசித்துப் பார்த்தால் இன்னும் சந்தேகம் வருகிறது. அதையே இன்னும் யோசிக்கும்போது சூழ்நிலை இன்னும் மோசமாகிறது. இதற்கு தீர்வு என்ன? சூழ்நிலைகளை பார்ப்பதை நிறுத்திவிட்டு இயேசுவைப் பார்க்க வேண்டும். அவரைப் பார்க்க பார்க்கத்தான் தெரிகிறது, அவர் இன்னும் மகிமையுள்ளவராய் இருக்கிறார், அவர் இன்னும் உயர்ந்த அடைக்கலாமாய் இருக்கிறார். வேறு எதுவும் நம்மை எதிர்த்து வந்தாலும் அவர் அசைக்கப்பட முடியாத கன்மலையாய் இருக்கிறார். அப்பேர்ப்பட்ட அஸ்திபாரத்தின் மீது நின்று கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை பார்க்க பார்க்க நமக்கே தெரியாமல் சந்தேகம் நீங்கி நிச்சயம் வந்துவிடுகிறது. இயேசு எவ்வளவு நல்லவர், பெரியவர், இரக்கமுள்ளவர், மகிமையுள்ளவர், மாட்சிமையுள்ளவர் என்பதைப் பார்க்க பார்க்க உங்களையே அறியாமல் சந்தேகம் நீங்கி நிச்சயம் வந்துவிடும், விசுவாசம் அதிகரித்துவிடும்.

இயேசுவின் மகிமையை எப்படி பார்ப்பது? கண்ணை மூடிக்கொண்டால் இயேசுவை பார்த்துவிடலாமா? கண்களை மூடி கஷ்டப்பட்டு யோசித்துப் பார்த்தால் இயேசுவை பார்த்துவிடலாமா? இயேசுவினுடைய படத்தை மாட்டிக்கொண்டு அவரைப் பார்க்கலாமா? இயேசுவினுடைய மகிமையை எப்படி பார்ப்பது? அதற்குத்தான் தேவன் தம்முடைய வார்தையைக் கொடுத்திருக்கிறார். தேவனுடைய வார்த்தையின் மூலமாகத்தான் இயேசுவினுடைய மகிமையைப் பார்க்க முடியும். விசுவாசம் குறைவாக இருக்கிறது என்று உணருகிறீர்களா? விசுவாசம் அதிகாரிக்க வேண்டுமென்றால் தேவனுடைய வார்த்தைக்கு போக வேண்டும். விசுவாசம் கேள்வியினால் வருகிறது; கேள்வி தேவனுடைய வார்த்தையினால் வருகிறது. ஆகவே வார்த்தைக்குச் செல்லுங்கள். வார்த்தையை வெறுமனே பார்த்தால் போதாது, அதை ஒருவிதமாக பார்க்க வேண்டும், அதில் இருக்கிற மகிமையை பார்க்க வேண்டும். தேவனுடைய மகிமையை பார்க்கிற வரைக்கும் அதைப் பார்க்க வேண்டும். அப்போதுதான் அது நம்மையே மாற்றும். ஒரு பிரசங்கியார் சிறு பையன் ஒருவனிடம், “விசுவாசம் என்றால் என்ன?” என்று கேட்டார். அதற்கு அவன், “கேள்வி கேட்காமல் தேவன் சொல்லுவதை அப்படியே நம்புவது” சொன்னான். அவர் சொல்லுகிறார், இதுதான் விசுவாசத்தின் உச்சக்கட்டம். இந்த விதத்தில் தான் நாம் வார்த்தையை அணுக வேண்டும். தேவனுடைய வாக்குத்தத்தங்களைப் பார்க்கும்போது நமக்குள்ளே கேள்வி வரலாம், சந்தேகம் எழும்பலாம். ஆனால் தேவன் சொல்லிவிட்டார், ஆகவே அது உண்மையாக இருக்க வேண்டும் என்பதை நாம் அப்படியே எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

“விசுவாசிக்கிறவன் எவனோ” என்று இயேசு எத்தனை முறை சொல்லுகிறார் என்று பாருங்கள். கடந்த கால விசுவாசத்தை எண்ணி சந்தேகப்பட வேண்டாம், இன்றைக்கு இருக்கிற விசுவாசத்தை எண்ணி சந்தேகப்பட வேண்டாம். உங்களுக்கு இயேசுவின் மீது கடுகு அளவு விசுவாசம் இருந்தால் கூட நீங்கள் இரட்சிக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள், உங்களுக்கு நித்தியஜீவன் உண்டு. இன்னும் சில வசனங்களைப் பார்க்கலாம்.

“கிறிஸ்துவின் சுவிசேஷத்தைக் குறித்து நான் வெட்கப்படேன்; முன்பு யூதரிலும் பின்பு கிரேக்கரிலும் விசுவாசிக்கிறவனெவனோ அவனுக்கு இரட்சிப்பு உண்டாவதற்கு அது தேவபெலனாயிருக்கிறது” (ரோமர் 1:16).

சுவிசேஷம் சிலருக்கு மட்டும் இரட்சிப்பு உண்டாவதற்கு தேவ பெலன் அல்ல. விசுவாசிக்கிறவன் எவனோ அவனுக்கு இரட்சிப்பு உண்டாவதற்கு அது தேவபெலனாயிருக்கிறது.

     

“அவரை விசுவாசிக்கிறவன் எவனோ அவன் வெட்கப்படுவதில்லையென்று வேதம் சொல்லுகிறது” (ரோமர் 10:11).

“ஆதலால் கர்த்தருடைய நாமத்தைத் தொழுதுகொள்ளுகிற எவனும் இரட்சிக்கப்படுவான்” (ரோமர் 10:13).

“இயேசுவானவரே கிறிஸ்து என்று விசுவாசிக்கிற எவனும் தேவனால் பிறந்திருக்கிறான்; பிறப்பித்தவரிடத்தில் அன்புகூருகிற எவனும் அவரால் பிறப்பிக்கப்பட்டவனிடத்திலும் அன்புகூருகிறான்” (1 யோவான் 5:1).

இரட்சிப்பின் ஆரம்பத்தைக் குறித்த வாக்குத்தத்தங்களை இப்போது வாசித்தோம். நீங்கள் இரட்சிக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள் என்கிற நிச்சயத்தை பெற்றிருப்பீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.

இரண்டாவது வகையான வாக்குத்தத்தங்களைப் பார்ப்போம். இவை இரட்சிப்பின் முடிவைப் பற்றிய வாக்குத்தத்தங்கள். இயேசுவண்டை வந்தவர்களை தேவன் இரட்சித்தார் என்று முதல் வகை வாக்குத்தத்தங்கள் சொல்லிற்று. இப்போது இந்த வாக்குத்தத்தங்கள் என்ன சொல்லுகிறது என்றால், ஏற்கனவே இரட்சிக்கப்பட்ட நபர்களை தேவன் முற்றுமுடிய காத்து இரட்சிப்பார். நாம் இரட்சிப்பை இழந்துவிடாதபடிக்கு தேவன் நம்மை கடைசி வரைக்கும் பத்திரமாய் காப்பார் என்று இப்போது நாம் பார்க்கப்போகிற வாக்குத்தத்தத்தங்கள் சொல்லுகிறது. சிலருக்கு இரட்சிக்கப்பட்ட பிறகு இரட்சிப்பை இழந்துவிடுவார்கள் என்கிற சந்தேகம் இருக்கிறது. இன்னும் சிலர், “தேவன் நம்மை இரட்சிக்கிறார், நாம் கிருபையாய் இரட்சிக்கப்படுகிறோம், இலவசமாய் இரட்சிப்பை பெற்றுக்கொள்கிறோம். ஆனால் நாம் பெற்ற இரட்சிப்பை maintain பண்ணுவது நம்முடைய பொறுப்பு” என்று சொல்லுகிறார்கள். இது உண்மையா? நாம் சில காரியங்களை செய்ய வேண்டும் என்று எனக்கு புரிகிறது. அதைப் பற்றி அடுத்த போதனையில் பேசுவோம். ஆனால் அது நம்முடைய பொறுப்பு என்று சொல்ல முடியாது. அது தவறான கருத்து. அப்படி யோசித்தாலே இரட்சிப்பின் நிச்சயம் வராது. இன்றைக்கு நிச்சயம் இருந்தால் கூட நாளைக்கு அது போய்விடும். இரட்சிப்பை maintain பண்ணுகிற அளவிற்கு நமக்கு அவ்வளவு வல்லமை, பரிசுத்தம், பொறுமை இருக்கிறது என்று எண்ணுகிறீர்களா? நாமே அதை maintain பண்ணிக் கொள்ளலாமா? அப்படி எண்ணினீர்கள் என்றால் அது ஆபத்தான கருத்து. நாம் பல காரியங்களைச் செய்ய வேண்டும் தான், ஆனால் யார் அதை பொறுப்பாக எடுத்துக்கொள்கிறார்? யார் அதை முன்னிருந்து செய்கிறார்? யார் அதை நமக்காக செய்துகொடுக்கிறார்? தேவன். நம்முடைய இரட்சிப்பை maintain பண்ணுவது நாம் என்று யோசிக்கக்கூடாது. தேவன் தான் நம்முடைய இரட்சிப்பை maintain பண்ணுகிறார்.

“அவர் எனக்குத் தந்தவைகளில் ஒன்றையும் நான் இழந்துபோகாமல், கடைசிநாளில் அவைகளை எழுப்புவதே என்னை அனுப்பின பிதாவின் சித்தமாயிருக்கிறது. குமாரனைக் கண்டு, அவரிடத்தில் விசுவாசமாயிருக்கிறவன் எவனோ அவன், நித்தியஜீவனை அடைவதும், நான் அவனைக் கடைசிநாளில் எழுப்புவதும், என்னை அனுப்பினவருடைய சித்தமாயிருக்கிறது என்றார்” (யோவான் 6:39, 40).

இங்கு இயேசு இரண்டு காரியத்தையும் ஒன்றாக சேர்க்கிறார். ஆரம்ப இரட்சிப்பையும், முடிவு இரட்சிப்பையும் ஒரே வசனத்தில் அப்படியே சேர்த்துவிட்டார். சிலர், “இரட்சிப்பின் ஆரம்பத்தையும் முடிவையும் ஒரே போதனையில் போதித்தால் எப்படி? அதற்கிடையே எவ்வளவு காரியங்கள் இருக்கிறதே! அதையெல்லாம் விட்டு விட்டீர்களே!” என்று கேட்கலாம். இங்கு இயேசுவும் அதை விட்டுவிட்டார். அவர், ஆரம்பத்தையும் கடைசி நாளில் எழுப்புவதையும் நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன் என்கிறார். அவர் நிச்சயத்தைக் கொடுக்கப் பார்க்கிறார். இதை நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன் என்று சொல்லுவது மட்டுமல்ல, இது பிதாவினுடைய சித்தமாயிருக்கிறது என்கிறார். சிலருக்கு இப்படி பேசினாலே பிடிக்காது. இது என்ன நிச்சயத்தின் போதனை? என்று சொல்லுவார்கள். ஆனால் அவர் நிச்சயத்தைக் கொடுக்கும்படி இப்படி பேசுகிறார். சிலர், நான் செய்ய வேண்டியதை எல்லாம் செய்துவிட்டேன், இப்போது நீ முடிந்தால் வந்துசேர் என்று பிதா சொல்லுவதைப்போல எண்ணுகிறார்கள். கிடையாது. அவர் ஆசையோடு பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். அவருடைய விருப்பம் என்ன? ஒருவர் கூட அதை அடையாமல் போய்விடக்கூடாது. கடைசி வரைக்கும் பத்திரமாய் காக்கப்பட வேண்டும். இது பிதாவின் சித்தமாய் இருக்கிறது என்பது மட்டுமல்ல, குமாரனுடைய ஜெபமாகவும் இருக்கிறது. யோவான் 17-ஆம் அதிகாரத்திற்குச் செல்வோம். இங்கு இயேசு ஜெபிக்கிறார். இங்கு இயேசுவின் மிக நீண்ட ஜெபம் இருக்கிறது. அவர் கெத்செமனே தோட்டத்திற்குள் நுழையும் முன் அன்றிரவு ஜெபிக்கிறார். அவருடைய சீஷர்கள் அவர் என்ன ஜெபிக்கிறார் என்று கேட்கிறார்கள். அதை நமக்காக அப்படியே record பண்ணி வைத்திருக்கிறார்கள். அவர் யாரைப் பற்றி ஜெபித்தார் என்று உங்களுக்கு தெரியுமா? அவர் நம்மைப் பற்றி ஜெபித்தார்.

“நான் அவர்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளுகிறேன்; உலகத்துக்காக வேண்டிக்கொள்ளாமல், நீர் எனக்குத் தந்தவர்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளுகிறேன்; அவர்கள் உம்முடையவர்களாயிருக்கிறார்களே” (யோவான் 17:9).

நான் எல்லாருக்கும் ஜெபிக்கவில்லை, உலகத்திற்கு ஜெபிக்கவில்லை, நீர் எனக்கு தந்தவர்களுக்காக ஜெபிக்கிறேன் என்கிறார். அவர் யாருக்காக வேண்டிக்கொள்கிறார்?

“நான் இவர்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளுகிறதுமல்லாமல், இவர்களுடைய வார்த்தையினால் என்னை விசுவாசிக்கிறவர்களுக்காகவும் வேண்டிக்கொள்ளுகிறேன்” (யோவான் 17:20).

இயேசு, நான் சீஷர்களுக்காக மட்டும் ஜெபிக்கவில்லை என்கிறார். அவர் வருங்காலத்தில் இருக்கப்போகிற எல்லா விசுவாசிகளைப் பற்றியும் எண்ணிப்பார்க்கிறார். இவர்களுடைய வார்த்தையின் மூலமாய் அநேகர் விசுவாசிக்கப்போகிறார்கள், அவர்களை எல்லாம் யோசித்துப் பார்க்கிறேன், அவர்களைப் பற்றி நான் வேண்டிக்கொள்கிறேன் என்கிறார். அவர் அன்றைக்கு நம்மைப் பற்றி வேண்டிக்கொண்டார். அவர் எதற்காக ஜெபிக்கிறார் என்று பார்ப்போம்.

“நான் இனி உலகத்திலிரேன், இவர்கள் உலகத்திலிருக்கிறார்கள்; நான் உம்மிடத்திற்கு வருகிறேன். பரிசுத்த பிதாவே, நீர் எனக்குத் தந்தவர்கள் நம்மைப்போல ஒன்றாயிருக்கும்படிக்கு, நீர் அவர்களை உம்முடைய நாமத்தினாலே காத்துக்கொள்ளும்” (யோவான் 17:11).

பிதா நம்மை காத்துக்கொள்ளும்படி அவர் ஜெபிக்கிறார். இது வெறும் சரீரப் பாதுகாப்பு மட்டுமல்ல, நாம் சரீரப் பாதுகாப்பைத்தான் பெரிதாக எண்ணுவோம். இயேசு வெறும் சரீரப் பாதுகாப்புக்காக ஜெபிக்கவில்லை. ஆத்துமா, ஆவி பாதுகாக்கப்பட வேண்டும். கடைசி வரைக்கும் பத்திரப்படுத்த வேண்டும். அதையெல்லாம் யோசித்து அவர் ஜெபிக்கிறார். ஆவிக்குரிய காரியங்களில் தான் பெரிய வலியுறுத்தல்கள் இருக்கிறது.

“நீர் அவர்களை உலகத்திலிருந்து எடுத்துக்கொள்ளும்படி நான் வேண்டிக்கொள்ளாமல், நீர் அவர்களைத் தீமையினின்று காக்கும்படி வேண்டிக்கொள்ளுகிறேன்” (யோவான் 17:15).

“உம்முடைய சத்தியத்தினாலே அவர்களைப் பரிசுத்தமாக்கும்; உம்முடைய வசனமே சத்தியம்” (யோவான் 17:17).

“உம்முடைய நாமத்தினாலே காத்துக்கொள்ளும்” என்றால் உம்முடைய சத்தியத்திற்குள் காத்துக்கொள்ளும் என்று அர்த்தம். நீரே அவர்களைக் காத்துக்கொள்ளும் என்று இன்னொரு அர்த்தமும் இருக்கிறது. தேவன் நம்மை கடைசி வரைக்கும் காப்பார் என்று அவர் ஜெபிக்கிறார். 24-ஆம் வசனத்தில் அவர் எதற்காக ஜெபிக்கிறார் என்று பாருங்கள்.

“பிதாவே, உலகத்தோற்றத்துக்கு முன் நீர் என்னில் அன்பாயிருந்தபடியினால், நீர் எனக்குத் தந்த என்னுடைய மகிமையை நீர் எனக்குத் தந்தவர்கள் காணும்படியாக, நான் எங்கே இருக்கிறேனோ அங்கே அவர்களும் என்னுடனேகூட இருக்க விரும்புகிறேன்” (யோவான் 17:24).

இயேசு பரலோகத்தில் இருக்கிறார். நான் எங்கு இருக்கிறேனோ அங்கு அவர்களும் என்னோடுகூட என்றென்றைக்கும் இருக்க வேண்டும், என்னுடைய மகிமையை காண வேண்டும் என்பதற்காக வேண்டிக்கொள்கிறேன் என்கிறார். நீங்கள் கடைசியில் பரலோகம் போய் சேருவீர்கள், அவரோடு என்றென்றைக்கும் வாழுவீர்கள், நீங்கள் அவருடைய மகிமையை பார்ப்பீர்கள் என்று ஜெபித்தார். அவர் எல்லா விசுவாசிகளுக்கும் ஜெபிக்கிறார். “நீங்கள் கடைசி வரைக்கும் பத்திரமாய் போய் சேருவீர்கள்” என்று அவர் ஜெபித்துவிட்டார். அப்படியிருக்க நீங்கள் பத்திரமாய் போய் சேருவீர்களா? இயேசுவினுடைய ஜெபத்தின் வல்லமை உங்களுக்கு தெரியுமா? இயேசுவின் ஜெபத்தை நீங்கள் நம்புகிறீர்களா? பெரிய ஒரு தேவமனிதன் ஜெபித்தாலே நாம் நம்புவோம். ஆனால் இங்கு இயேசு ஜெபிக்கிறார். பிதாவே, இவர்களை உம்முடைய நாமத்தினாலே காத்துக்கொள்ளும். அவர்கள் என்றென்றும் என்னோடுகூட இருக்க வேண்டும், என்னுடைய மகிமையைக் காண வேண்டும், அதுவரைக்கும் அவர்களைக் கொண்டுவாரும் என்று ஜெபிக்கிறார். நீங்கள் கடைசி வரைக்கும் பத்திரமாக போய் சேருவீர்கள் என்பதற்காக எல்லா விசுவாசிகளுக்காகவும் இயேசு ஜெபித்தார். இந்த ஜெபத்தை நம்பலாம். ஏனென்றால் இயேசு ஜெபித்தார் என்றால் அது நடந்து முடிந்ததைப் போன்றது. பிதா இயேசுவின் ஒரு ஜெபத்திற்குக்கூட பதில் அளிக்காமல் இல்லை. இயேசுவினுடைய ஜெபமே ஒரு வாக்குத்தத்தத்தைப் போன்றது. அவர் ஜெபித்துவிட்டார் என்றால் அது முடிந்ததைப்போல நாம் எடுத்துக்கொள்ளலாம். நிச்சயம் அது நடக்கும். அவருடைய ஜெபத்தில் இருக்கிற வல்லமையை நம்புங்கள். பேதுரு அதை நம்பினார். அவர் எவ்வளவு நிச்சயத்தோடு பேசுகிறார் என்று பாருங்கள்!

“கடைசிக்காலத்திலே வெளிப்பட ஆயத்தமாக்கப்பட்டிருக்கிற இரட்சிப்புக்கு ஏதுவாக விசுவாசத்தைக் கொண்டு தேவனுடைய பலத்தினாலே காக்கப்பட்டிருக்கிற உங்களுக்கு அந்தச் சுதந்தரம் பரலோகத்தில் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது” (1 பேதுரு 1:5).

இங்கு ஏற்கனவே பெற்ற இரட்சிப்பைப் பற்றி பேசவில்லை. அவர் விசுவாசிகளை எப்படி பார்க்கிறார் என்று பாருங்கள். நீங்கள் உங்களுடைய பெலத்தால், முயற்சியால் காக்கப்படவில்லை. நீங்கள் தேவனுடைய பெலத்தினால் காக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள். அவருடைய பெலன் இல்லையென்றால் நீங்கள் என்ன செய்தாலும் பிரயோஜனமில்லை. கடைசி வரைக்கும் தேவனுடைய பெலன் தான் நம்மைக் காக்கிறது. கடைசியில் வெளிப்படப்போகிற இரட்சிப்புக்காக காக்கிறது. தேவனுடைய பெலன் நம்மைக் காக்கிறது என்பதால் நாம் விசுவாசிக்கவே தேவையில்லை, நாம் விசுவாசிக்காமலேயே அவர் காத்துக்கொள்வார் என்று சொல்லவில்லை. தேவனுடைய பெலன் நம்மை கடைசி வரைக்கும் காக்கும், ஆனால் கூடவே நம்முடைய விசுவாசம் தொடர்ந்து வந்துகொண்டே இருக்கும். அதாவது, இது விசுவாசம் இல்லாமல் இல்லை. விசுவாசம் தொடர்ந்து வந்துகொண்டே இருக்கிறது. ஆகவேதான் இன்றைக்கு விசுவாசிப்பது முக்கியம், நாளைக்கு விசுவாசிப்பது முக்கியம், கடைசி வரைக்கும் விசுவாசிப்பது முக்கியம். விசுவாசத்தைக் கொண்டு தேவனுடைய பெலத்தினால் நாம் காக்கப்பட்டிருக்கிறோம். இதில் எதை முதலில் மேன்மைபாராட்ட வேண்டும்? அவருடைய பெலத்தைத்தான் மேன்மைபாராட்ட வேண்டும். இன்னும் சொல்லப்போனால், அவருடைய பெலத்தினால் தான் நாம் விசுவாசிக்கவே முடிகிறது. அவருடைய பெலம் தான் நம்முடைய விசுவாசத்தையே பெலப்படுத்துகிறது. நீங்கள் எப்படி வேண்டுமானாலும் இருந்துகொள்ளலாம், விசுவாசிக்காவிட்டாலும் பரவாயில்லை என்று தேவன் சொல்லவில்லை. விசுவாசிப்பதற்கு அவர் பெலப்படுத்துகிறார். கடைசி வரைக்கும் உன் விசுவாசத்தைக் காக்கிறேன், அதன் மூலமாக உன்னுடைய விசுவாசத்தையே காக்கிறேன் என்கிறார்.

விசுவாசத்தை காப்பது என்றால் என்னவென்று பேதுருவுக்கு நன்றாக தெரியும். பேதுரு இயேசுவை மூன்று முறை மறுதலித்த ஆள். இது சாதாரண மறுதலிப்பு அல்ல. அவர் சபித்து மறுதலித்தார். சிலர் இதைப் பற்றிச் சொல்லும்போது, இப்படி மறுதலித்தவர்களை சபைக்குள்ளேயே ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடாது என்று சொல்லுவார்கள். ஆனால் இயேசு பேதுருவை திரும்ப ஏற்றுக்கொண்டார். இயேசு ஒரு அருமையான காரியத்தைச் செய்தார். பேதுரு மறுதலிக்கும் முன்பே அவர் அவனிடம், “நீ என்னை மறுதலிப்பாய்” என்று சொல்லிவிட்டார். பேதுரு, “நான் அப்படிச் செய்யமாட்டேன்” என்றார். இயேசு அவனிடம், “இல்லை, நீ செய்யப்போகிறாய், ஆனால் கவலைப்படாதே, நான் உனக்காக ஜெபித்துவிட்டேன்” என்கிறார்.

“பின்னும் கர்த்தர்: சீமோனே, சீமோனே, இதோ, கோதுமையைச் சுளகினால் புடைக்கிறதுபோலச் சாத்தான் உங்களைப் புடைக்கிறதற்கு உத்தரவு கேட்டுக்கொண்டான். நானோ உன் விசுவாசம் ஒழிந்துபோகாதபடிக்கு உனக்காக வேண்டிக்கொண்டேன்: நீ குணப்பட்டபின்பு உன் சகோதரரை ஸ்திரப்படுத்து என்றார்” (லூக்கா 22:31, 32).

இயேசு இக்கட்டான நிலையில் இருக்கிறார். இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் சிலுவைக்கு போகப் போகிறார். அப்படிப்பட்ட நேரத்தில் கொஞ்சம் நேரத்தை ஒதுக்கி பேதுருவுக்காக ஜெபித்தார். குறிப்பாக விசுவாசம் ஒழிந்துபோகக்கூடாது என்பதற்காக ஜெபித்தார். நீ குணப்படுவாயா, குணப்படமாட்டாயா என்கிற பேச்சுக்கே இடமில்லை. நீ குணப்படுவாய், நீ குணப்பட்டபின்பு சகோதரரை ஸ்திரப்படுத்து என்கிறார். பேதுரு இயேசுவை மூன்று முறை மறுதலிக்கிறார். ஒருவேளை பேதுரு, “இனி எனக்கு வாய்ப்பில்லை, என்னை இயேசு ஏற்றுக்கொள்ளமாட்டார்” என்று யோசித்து யூதாசைப்போல போயிருக்கலாம். அவர் அழுதார், வருத்தப்பட்டார், ஆனால் அதன் பிறகு அவர் விசுவாசத்தை இழந்துவிடவில்லை. இயேசு என்னை ஏற்றுக்கொள்வார் என்று உள்ளே ஒரு சிறிய நம்பிக்கை இருந்தது. இது எங்கிருந்து வந்தது? இயேசு அவனிடம், “நீ விசுவாசத்தை இழந்துபோகாதபடிக்கு நான் உனக்காக வேண்டிக்கொண்டேன். நீ குணப்படுவாய்’ என்கிறார். அவர் முன்னமே நிச்சயத்தைக் கொடுத்துவிட்டார். பேதுரு அந்த வார்த்தைகளை எல்லாம் நினைத்துப் பார்த்திருப்பார். இதை ஏன் சொல்லுகிறேன் என்றால், நம்முடைய விசுவாசத்தை நாம் காக்க வேண்டும். பல மோசமான சூழ்நிலைகள் வரும்போது அவை இயேசுவின் மீது இருக்கிற விசுவாசத்தை இழப்பதற்கு தோன்றச் செய்யும். வாக்குத்தத்தத்தை விசுவாசிப்பதை விட்டு விடலாம் என்பதைப் போன்று தோன்றும். நாம் அப்படி போக வேண்டாம், விசுவாசத்தை இழக்க வேண்டாம், விசுவாசத்தை அப்படியே பிடித்துக்கொள்ள வேண்டும். உங்களுக்கு இருக்கிற மிகப்பெரிய பொக்கிஷம் எதுவென்றால் இயேசுவின் மீது இருக்கிற உங்களுடைய விசுவாசம். அதை இழந்துவிட வேண்டாம். பல சூழ்நிலைகள் மோசமாக இருந்தாலும், நீங்கள் மோசமான காரியங்களை செய்ததாலும் அதை இழந்துவிட வேண்டாம். பிசாசு ஏன் நம்மை எதிர்த்து வருகிறான்? ஏன் நம்மை பலவிதமான சூழ்நிலைகளின் நிமித்தமாய் கஷ்டப்படுத்துகிறான்? நம்மை கஷ்டப்படுத்த வேண்டுமென்று மட்டும் அவனுக்கு ஆசை கிடையாது. அவனுக்கு அதெல்லாம் மிகச்சிறிய ஆசை. நம்முடைய வாழ்க்கையை நாசமாக்க வேண்டும் என்று மட்டும் அவன் யோசிக்கவில்லை. அவன் அதைத் தாண்டியும் யோசிக்கிறான். அவன் மேலான குறிக்கோள்களை வைத்திருக்கிறான். உங்களுடைய விசுவாசத்தைத்தான் அவன் குறி வைக்கிறான். உங்களுக்கு கஷ்டத்தைக் கொண்டுவந்து அதன் மூலமாய் விசுவாசத்தை இழக்கும்படி செய்யப் பார்க்கிறான். இனி நான் தேவனுடைய வார்த்தையும் நம்பவில்லை, இயேசுவையும் நம்பவில்லை என்று நாம் சொல்ல வேண்டும் என்று அவன் விரும்புகிறான். அவனுக்கு அதுதான் இலக்கு. அதற்காகத்தான் அவன் உங்களை கஷ்டப்படுத்துகிறான். சிலவேளை வாழ்க்கையில் பல விதமான மோசமான சூழ்நிலைகள் வரலாம், வெளியே இருந்து உங்களுக்கு காரியங்கள் நடக்கலாம் அல்லது நீங்களே சில காரியங்களை செய்திருக்கலாம். அதனிமித்தம் உங்களுடைய மனது, நீ விசுவாசத்தை இழந்துவிடு என்று சொல்லுகிறது. நான் சொல்லுகிறேன், விசுவாசத்தை இழந்துவிட வேண்டாம், அதைக் காத்துக்கொள்ளுங்கள். அதுதான் உங்களுக்கு இருக்கிற மிகப்பெரிய பொக்கிஷம். அது உங்களுடைய உயிரைக் காட்டிலும் மதிப்புள்ளது. ஆகவேதான் சிலர் இதற்காக தங்கள் உயிரையே கொடுக்கிறார்கள். அதைக் காக்க வேண்டும். நீங்கள் காப்பது மட்டுமல்ல, உங்களுடைய விசுவாசம் ஒழிந்துபோகக்கூடாது என்று இயேசு வேண்டிக்கொண்டு விட்டார். பேதுருவுக்கு வேண்டிக்கொண்டார் என்றால் உங்களுக்கு வேண்டிக்கொண்டிருப்பாரா? நிச்சயமாக வேண்டிக்கொண்டிருப்பார். உங்களுடைய விசுவாசம் ஒழிந்துபோகாதபடிக்கு அவர் ஒவ்வொரு விசுவாசிக்கும் ஜெபித்திருப்பார். அவர் அன்றைக்கு ஜெபித்தார் என்பது மட்டுமல்ல, அவர் இன்றைக்கு ஜெபிக்கிறார்.

எபிரெயர் 7:25-ஐ வாசித்துப் பாருங்கள். அவர் பரலோகத்தில் போய் உட்கார்ந்துவிட்டார் என்பதால் ஓய்வு பெற்றுவிட்டார் என்று அர்த்தமல்ல. அவர் சிங்காசனத்தில் உட்கார்ந்திருக்கிறார். அது ஆளுகிற சிங்காசனம். அவர் பல காரியங்களை முடித்துவிட்டார், ஆனால் இன்னும் சில காரியங்களை செய்கிறார், ஆளுகிறார், ராஜாதி ராஜாவாக இருக்கிறார். அவர் நமக்காக பரிந்துபேசுகிறார். அவர் நமக்காக ஜெபிக்கிறார்.  

“மேலும், தமது மூலமாய் தேவனிடத்தில் சேருகிறவர்களுக்காக வேண்டுதல்செய்யும்படிக்கு அவர் எப்பொழுதும் உயிரோடிருக்கிறவராகையால் அவர்களை முற்றுமுடிய இரட்சிக்க வல்லவராயுமிருக்கிறார்” (எபிரெயர் 7:25). 

இயேசு வெறும் இரட்சிப்பை தொடங்கிவிட்டு போய் விடவில்லை. அவர் முற்றும் முடிய இரட்சிக்க வல்லவராய் இருக்கிறார். அவர் ஏன் வல்லவராயிருக்கிறார்? இது ஏன் நடக்கிறது? இங்கு எபிரெயர் நிருபத்தின் ஆசிரியர் பழைய ஏற்பாட்டில் உள்ள பிரதான ஆசாரியரோடு ஒப்பிடுகிறார். பிரதான ஆசாரியர் Chief pastor போன்றவர். அவர்கள் வாழ்ந்து மரித்த பிறகு அடுத்த பிரதான ஆசாரியர் வருவார். இப்படி போய்க்கொண்டே இருப்பதால் அவர்களால் பெரிதாக எதுவும்  செய்ய முடியவில்லை. ஆனால் இயேசு அப்படியில்லை, அவர் எப்போதும் உயிரோடிருக்கிறார். அவர் ஏன் உயிரோடிருக்கிறார்? நமக்கு வேண்டுதல் செய்யும்படிக்கே அவர் உயிரோடிருக்கிறார். இது மிக முக்கியமான காரியம். அவர் எப்பொழுதும் உயிரோடிருக்கிறார், அவர் நமக்காக எப்பொழுதும் வேண்டுதல் செய்துகொண்டிருக்கிறார். ஆகவே அவர் முற்றும் முடிய இரட்சிக்க வல்லவராயிருக்கிறார். அவர் ஜெபித்து ஜெபித்தே நம்மை கடைசி கொண்டுவரைக்கும் கொண்டுபோய் விடுவார். இயேசு நமக்காக இப்போதும் ஜெபிக்கிறார். அவர் பேதுருவுக்கு ஜெபித்ததைப்போல நம் விசுவாசம் ஒழிந்து போகக்கĭ#3010;டாது என்று ஜெபிக்கிறார். அவர் நமக்காக காரியங்களை செய்து கொண்டிருக்கிறார். அவருடைய பரிந்துபேசுதலினால் நாம் முற்றுமுடிய இரட்சிக்கப்படுகிறோம். அவர் நம்மை முற்றுமுடிய இரட்சிக்க வல்லவராய் இருக்கிறார். பேதுரு 1 பேதுரு 1:5-ல் “விசுவாசத்தைக் கொண்டு தேவனுடைய பெலத்தினால் காக்கப்பட்டிருக்கிற” என்று எழுதும்போது இதையெல்லாம் மனதில் வைத்துக்கொண்டிருந்தார்.

பவுலின் வார்த்தைகளை கவனிப்போம். பவுல் சிறையிலிருந்து இதை எழுதுகிறார். அவர் வாழ்க்கையின் முடிவுக்கு வந்துவிட்டார். தான் மரிக்கப்போகிறார் என்று அவருக்கு தெரிந்துவிட்டது. ஏனென்றால் 6-ஆம் வசனத்தில், “ஏனென்றால், நான் இப்பொழுதே பானபலியாக வார்க்கப்பட்டுப்போகிறேன்; நான் தேகத்தை விட்டுப் பிரியும்காலம் வந்தது” என்று சொல்லுகிறார்.

“கர்த்தரோ எனக்குத் துணையாக நின்று, என்னாலே பிரசங்கம் நிறைவேறுகிறதற்காகவும், புறஜாதியார் கேட்கிறதற்காகவும், என்னைப் பலப்படுத்தினார்; சிங்கத்தின் வாயிலிருந்தும் நான் இரட்சிக்கப்பட்டேன்” (2 தீமோத்தேயு 4:17).

அவர் பேசுகிறதைப் பார்த்தால் எல்லாம் நல்ல படியாக போய்க் கொண்டிருப்பதைப்போல பேசுகிறார். ஆனால் அவர் ஜெயிலிலிருந்து எழுதுகிறார். அவருடைய வார்த்தைகளைக் கவனியுங்கள்.

“கர்த்தர் எல்லாத் தீமையினின்றும் என்னை இரட்சித்து, தம்முடைய பரம ராஜ்யத்தை அடையும்படி காப்பாற்றுவார்; அவருக்குச் சதாகாலங்களிலும் மகிமை உண்டாவதாக. ஆமென்” (2 தீமோத்தேயு 4:18).  

எல்லா தீமைகள் என்றால் வெறும் சரீரப்பிரகாரமான தீமைகள் அல்ல. அவர் ஆவிக்குரிய தீமைகளையும் யோசித்துப் பார்க்கிறார். வெறும் விபத்து நடக்காதபடி மட்டும் காப்பாற்றமாட்டார். நாம் அதிலேயே தான் கவனமாய் இருப்போம். நாம் பாதுகாப்பு என்றால் சரீரப்பிரகாரமான பாதுகாப்புக்காகத்தான் ஜெபிக்கிறோம். நாம் ஆவிக்குரிய பாதுகாப்பையும், அதன் தேவையையும் உணருவதில்லை, அதற்காக ஜெபிக்கிறதுமில்லை. கர்த்தர் நமக்காக ஜெபிக்கிறார், இல்லையென்றால் நாம் அழிந்துபோயிருப்போம். பவுல் இங்கு அதையும் யோசித்துப் பார்க்கிறார். காப்பாற்றுவார் என்றால் எல்லாவற்றையும் யோசித்துப் பார்க்கிறார். குறிப்பாக இதை அதிகமாக யோசித்துப் பார்க்கிறார். “பரம ராஜ்யத்தை அடையும்படி காப்பாற்றுவார்” என்கிறார். உங்களுக்கு சந்தேகம் வருகிறதா? வாயைத் திறந்து கர்த்தர் காப்பாற்றுவார் என்று சொல்லுங்கள். பவுல் எவ்வளவு நிச்சயத்தோடு சொல்லுகிறார் என்று பாருங்கள்! கர்த்தர் காப்பாற்றுவார் என்பதிலிருந்து அவருக்கு நிச்சயம் வந்தது. நான் இவ்வளவு ஊழியம் செய்துவிட்டேன், இத்தனை பேருக்கு பிரசங்கம் பண்ணிவிட்டேன், ஆகவே பரம ராஜ்யத்தை அடைந்து விடுவேன் என்று அவர் பேசவில்லை. கர்த்தர் எல்லாத் தீமையினின்றும் என்னை இரட்சித்து காப்பாற்றுவார் என்கிறார். அவருடைய நம்பிக்கை கர்த்தர் மீது இருக்கிறது. அவர் காப்பாற்றுவார் என்று சொன்ன பிறகு நாம் இதை maintain பண்ணிக்கொள்ள வேண்டும் என்று யோசிக்கக்கூடாது. நாம் சில காரியங்களைச் செய்ய வேண்டும், அவரோடு ஒத்துழைக்க வேண்டும், அதெல்லாம் இருக்கிறது. ஆனால் அவர்தான் காப்பாற்றுகிறார், அவர்தான் maintain பண்ணுகிறார்.

“வழுவாதபடி உங்களைக் காக்கவும், தமது மகிமையுள்ள சந்நிதானத்திலே மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடே உங்களை மாசற்றவர்களாய் நிறுத்தவும் வல்லமையுள்ளவரும், தாம் ஒருவரே ஞானமுள்ளவருமாகிய நம்முடைய இரட்சகரான தேவனுக்குக் கனமும் மகத்துவமும் வல்லமையும் அதிகாரமும் இப்பொழுதும் எப்பொழுதும் உண்டாவதாக. ஆமென்” (யூதா 24, 25).

நாம் எப்படி வேண்டுமென்றாலும் வாழ்ந்துகொள்ளலாம், எந்த பாவமும் செய்யலாம், கர்த்தர் நம்மை காத்துக்கொள்வார் என்று போதிக்கவில்லை. நம்மை வழுவாதபடி காத்து, மாசற்றவர்களாய் கொண்டுபோய் நிறுத்தக்கூடிய வல்லமை அவருக்கு இருக்கிறது. வழுவாதபடி காப்பது என்றால் நாம் விழவே மாட்டோம் என்று கிடையாது. நாம் எவரும் பூரணமானவர்கள் அல்ல. விசுவாசிகளும் பாவஞ்செய்கிறார்கள். அவர்களுக்கு பாவமன்னிப்பு, சுத்திகரிப்பு தேவை. ஆனால் அவர்கள் விழுந்தாலும் திரும்ப எழுந்துவிடுவார்கள். அவர்கள் தொடர்ந்து முன்னேறிக்கொண்டே போவார்கள். அவர்கள் திரும்ப வர முடியாத ஒரு இடத்திற்கு போய்விடமாட்டார்கள். இதைத்தான் சார்ல்ஸ் ஸ்பெர்ஜன் என்கிற பிரசங்கியார் இப்படியாகச் சொன்னார்: ஒரு விசுவாசி கப்பலுக்குள் இருக்கிறவரைப் போன்றவர். ஒருவேளை அவர் கப்பலுக்குள்ளேயே திரும்பத் திரும்ப விழலாம், அடிபடலாம், காயப்படலாம். ஆனால் கப்பலுக்கு வெளியே தண்ணீருக்குள்ளே விழவேமாட்டார். அப்படி விழ கர்த்தர் விடமாட்டார். வழுவாதபடிக்கு காக்க வல்லவராயிருக்கிறார் என்றால் அதுதான் அர்த்தம். வேதம் அதை இவ்விதமாகச் சொல்லுகிறது: “நீதிமான் ஏழுமுறை விழுந்தாலும் திரும்ப எழுந்திருப்பான்”.  நீங்கள் விழுந்துவிட்டீர்கள் என்றால் அதைப் பெரிதாக எண்ணாதீர்கள். திரும்ப எழுந்திருங்கள், மனந்திரும்புங்கள், இயேசுவண்டை வாருங்கள், உங்களை வழுவாதபடி காக்க அவர் வல்லவராயிருக்கிறார். அதுமட்டுமல்ல, உங்களை மாசற்றவர்களாய் நிறுத்தவும் அவருக்கு வல்லமை இருக்கிறது. அது எப்படி நம்மை மாசற்றவர்களாய் நிறுத்த முடியும்? என்று நீங்கள் கேட்கலாம். அது எப்படி என்று எனக்கு தெரியவில்லை. ஆனால் அந்த சிறு பையன் சொன்னதுதான் எனக்கு மனதிற்கு வருகிறது. விசுவாசம் என்பது தேவன் சொன்னதை கேள்வி கேட்காமல் அப்படியே எடுத்துக்கொள்வது. இது அவருடைய வார்த்தை. பொய்யுரையாத தேவன், உங்களை மாசற்றவர்களாய் நிறுத்த வல்லமையுள்ளவர் என்று அவர் சொல்லுகிறார். ஆகவே இதைப் பற்றி கேள்வி கேட்பதை நிறுத்திவிட்டு அவர் சொல்லுவதை அப்படியே எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். அவர் அப்பேர்ப்பட்ட விதத்தில் நம்மை மாற்றுவார், வேறு விதமான வாழ்க்கையை வாழும்படிச் செய்வார், தொடர்ந்து விசுவாசத்தில் முன்னேறும்படிச் செய்வார், எல்லா விதத்திலும் நற்கிரியைகளில் பெருகும்படிச் செய்வார், பூரணமாய் கொண்டுபோய் நிறுத்துவேன் என்கிறார். அவர் நிறுத்துவேன் என்று சொல்லும்போது நாம் சொல்லுவதற்கு ஒன்றுமில்லை. நாம் தாழ்மையுடன் அவருடைய வார்த்தையை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

“என் ஆடுகள் என் சத்தத்திற்குச் செவிகொடுக்கிறது; நான் அவைகளை அறிந்திருக்கிறேன், அவைகள் எனக்குப் பின்செல்லுகிறது” (யோவான் 10:27).

இயேசு விசுவாசிகளைப் பற்றிச் சொல்லுகிறார். அவர்கள் என் சத்தத்தைக் கேட்கிறார்கள், நான் அவர்களை அறிந்திருக்கிறேன், அவர்கள் என்னைப் பின்தொடர்ந்து வருகிறார்கள்.  

“நான் அவைகளுக்கு நித்தியஜீவனைக் கொடுக்கிறேன்; அவைகள் ஒருக்காலும் கெட்டுப்போவதில்லை, ஒருவனும் அவைகளை என் கையிலிருந்து பறித்துக்கொள்வதுமில்லை” (யோவான் 10:28).

இயேசு இங்கு ரொம்ப strong-ஆக சொல்லுகிறார். “அவைகள் ஒருக்காலும் கெட்டுப்போவதில்லை” என்கிறார். ஒருக்காலும் என்றால் எந்த காலத்திலும், எவ்வளவு நாட்களானாலும் கெட்டுப்போகமாட்டான் என்று அர்த்தம். அதுமட்டுமல்ல எந்த காரணத்திற்காகவும் கெட்டுப்போகமாட்டான். அவர், நீ என்னுடைய கைக்குள் இருக்கிறாய். யாராவது என் கையிலிருந்து உன்னை பறித்துக்கொள்ள முடியுமா? பிசாசோ, நரகமோ, எதுவோ, சூழ்நிலைகளோ, எது வந்தாலும் பறித்துக்கொள்ள முடியாது என்கிறார். இது போதாது என்று அடுத்து ஒன்றைச் சொல்லுகிறார்.  

“அவைகளை எனக்குத் தந்த என் பிதா எல்லாரிலும் பெரியவராயிருக்கிறார்; அவைகளை என் பிதாவின் கையிலிருந்து பறித்துக்கொள்ள ஒருவனாலும் கூடாது” (யோவான் 10:29).

நீங்கள் பிதாவின் கையிலும் இருக்கிறீர்கள் என்கிறார். இதற்கு என்ன அர்த்தம்? ஒருவேளை அதற்கு இப்படி ஒரு அர்த்தம் இருக்கலாம்: நாம் இயேசுவின் கைக்குள் இருக்கிறோம், அதின் மேல் பிதா தம்முடைய கையை வைக்கிறார். இப்போது இயேசு, யாராவது உன்னை பறித்துக்கொள்ள முடியுமா? யார் வந்தாலும் பிதாவின் கையிலிருந்து உன்னை பறித்துக்கொள்ள முடியாது என்கிறார். சிலர், “அவருடைய கையிலிருந்து நாமே வெளியே வந்துவிட்டால் என்ன செய்வது?” என்று கேட்கிறார்கள். அது எப்படி வெளியே வர முடியும்? சந்தேகப்படுகிற ஒரு கூட்டம் இருக்கிறது, சந்தேகமூட்டுகிற ஒரு கூட்டம் இருக்கிறது. நாம் அவருடைய கையிலிருந்து எப்படி நழுவி வர முடியும்? அதற்குத்தான் ஏற்கனவே அவர், “ஒருக்காலும் கெட்டுப்போவதில்லை” என்று சொல்லிவிட்டார். இது அப்பேர்ப்பட்ட இரட்சிப்பு. இரண்டு கைகளைப் பற்றி இயேசு இரண்டு மடங்கு உத்தரவாதத்தைக் கொடுக்கிறார். சூழ்நிலைகள் எப்படியிருந்தாலும் நீங்கள் அவருடைய கைக்குள் இருக்கிறீர்கள். நீங்கள் அவருடைய ஆடு. உங்களை எப்படி நடத்த வேண்டுமென்று அவருக்குத் தெரியும்.    

Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency