0 item - ₹0.00

விசுவாச வாழ்க்கை (பாகம் 20) - ஆபேலின் பிரசங்கம்

Sunday Tamil Service - 2 DEC 18

Transcript

விசுவாசத்தினாலே ஆபேல் காயீனுடைய பலியிலும் மேன்மையான பலியை தேவனுக்குச் செலுத்தினான்; அதினாலே அவன் நீதிமானென்று சாட்சிபெற்றான்; அவனுடைய காணிக்கைகளைக்குறித்து தேவனே சாட்சிகொடுத்தார்; அவன் மரித்தும் இன்னும் பேசுகிறான்(எபிரெயர் 11:4).

எபிரெயர் நிருபத்தின் ஆசிரியர் யார் என்று தெரியவில்லை. இந்நிருபத்தின் ஆசிரியர் யூத மதத்திலிருந்து கிறிஸ்தவர்களாய் மாறினவர்களுக்கு இதை எழுதுகிறார். அவர்கள் அந்த காலக்கட்டத்திலே மிகவும் துன்புறுத்தப்பட்டார்கள். ஏனென்றால் அவர்கள் தங்கள் விசுவாசத்தை கிறிஸ்துவின் மீது வைத்ததினால் யூத மக்கள் அவர்களைப் பார்த்து நிந்தித்தார்கள். இயேசு சிலுவையில் மரித்தார், ஏறக்குறைய நிர்வாணமாய் தொங்கினார், குற்றவாளிகளுக்கு நடுவே இன்னொரு குற்றவாளியைப்போல தொங்கினார், இந்த மனுஷனை நீங்கள் ஆண்டவர், மேசியா என்று சொல்லுகிறீர்களா? மேசியாவை யாராவது சிலுவையில் அறைய முடியுமா? அப்பேர்ப்பட்டவர்களை பின்பற்றுகிறீர்களே, எப்பேர்ப்பட்ட மதத்திலிருந்து இதில் போய் சேர்ந்து விட்டீர்களே, நம்முடைய தேவாலயம் எப்படிப்பட்டது, நம்முடைய பத்து கட்டளைகள் எப்படிப்பட்டது, அதை நமக்கு தந்த மோசே எப்படிப்பட்டவர், நம்முடைய தேவாலயத்திலே நமக்காக இருக்கிற பிரதான ஆசாரியர் எப்படிப்பட்டவர், நமக்கு எப்படிப்பட்ட மேன்மையும் மகிமையும் இருக்கிறது, அதையெல்லாம் விட்டுவிட்டு பிச்சைக்கார கோலத்தில் தொங்கின இயேசுவை ஆண்டவர் என்று சொல்லி, இவரைப் பின்பற்றி போய் கிறிஸ்தவர்கள் என்று இருக்கிறீர்களே என்று சொல்லி அவர்களை நிந்தித்தார்கள், அவர்களை துன்பப்படுத்தவும் செய்தார்கள். அதனால் பல பிரச்சனைகள் உண்டானது. அவர்களை ஊக்குவிப்பதற்காக இந்த நிருபத்தின் ஆசிரியர் எழுதுகிறார். அவர் இதை எழுதுகிறதின் நோக்கமே பழைய உடன்படிக்கை மற்றும் மோசே போன்றவர்கள் மற்றும் அதற்கு முன்பாக இருந்த ஆபிரகாம் போன்ற முற்பிதாக்கள் இவர்கள் எல்லாரையும் காட்டிலும் பெரியவர் ஒருவர் இருக்கிறார், அவர்தான் இயேசு. இயேசு மோசேயைக் காட்டிலும் பெரியவர் என்பதை காண்பித்து, புதிய உடன்படிக்கை மற்றும் இயேசுவினுடைய மேன்மை ஆகிய இவற்றையெல்லாம் உணர்த்துவதற்காக இவர் எழுதுகிறார். இவர் எழுதிக்கொண்டு வரும்போது விசுவாசத்தைப் பற்றி எழுத வேண்டியதாய் இருக்கிறது. “விசுவாசத்தினால் நீதிமான் பிழைப்பான்” என்று எபிரெயர் 10-ஆம் அதிகாரத்தின் கடைசி வசனத்தில் சொல்லிவிட்டு, விசுவாசம் என்றால் என்னவென்று சொல்லுகிறார். விசுவாசம் என்றால் நாம் நம்பிக்கொண்டிருக்கிற காரியங்களைக் குறித்த உறுதி/நிச்சயம். அதாவது, தேவன் நமக்கு வாக்குப்பண்ணின காரியங்களை இன்றைக்கு நாம் கண்கூட காணாது இருக்கலாம். ஆனால் நாம் நம்பிக்கையை கைவிட்டு விடக்கூடாது. ஏனென்றால் விசுவாசம் என்பது நாம் நம்பிக்கொண்டிருக்கிற, காணக்கூடாத காரியங்களை அவைகள் நிச்சயம் என்று நம்முடைய இருதயத்தில் ஒரு உறுதியைத் தருகிறது. அதைத்தான் விசுவாசம் என்று போதிக்கிறார். அதைப் போதித்துவிட்டு அதினாலே நம் முன்னோர்கள் நற்சாட்சி பெற்றார்கள் என்று 2-ஆம் வசனத்தில் சொல்லுகிறார். எந்த முன்னோர்கள்? யூத மார்க்கத்தைச் சார்ந்த முன்னோர்கள் என்று பல முன்மாதிரியைச் சொல்லுகிறார். குறிப்பாக பழைய ஏற்பாட்டிலிருந்து எடுக்கிறார். 3-ஆம் வசனத்தில் விசுவாசத்தினாலே உலகங்கள் தேவனுடைய வார்த்தையினால் உண்டாக்கப்பட்டது என்றும், இவ்விதமாய் காணப்படுகிறவைகள் தோன்றப்படுகிறவைகளால் உண்டாகவில்லை என்றும் அறிந்திருக்கிறோம் என்று சொல்லி, தேவன் தம்முடைய வார்த்தையினாலே எப்படி உலகத்தையே உண்டாக்கினார் என்பதையும் சொல்லுகிறார். அவருடைய வார்த்தை வல்லமையுள்ள வார்த்தையாய் இருக்கிறது. விசுவாசம் என்றால் வேறொன்றும் இல்லை, உலகத்தை சிருஷ்டித்த அந்த வார்த்தையின் மீது விசுவாசத்தை வைப்பதுதான் விசுவாசம். நீங்கள் கர்த்தருடைய வார்த்தையை விசுவாசிக்கும்போது, அதன்படி நடக்கும்போது அதுதான் விசுவாசம். அது உலகத்தையே உண்டாக்கின வார்த்தை என்கிற விதத்தில் சொல்ல வருகிறார்.

இதைச் சொல்லிவிட்டு, 4-ஆம் வசனத்தில் முதல் உதாரணத்தை நமக்குச் சொல்லுகிறார். விசுவாசத்திற்கு முன்னுதாரணமாய் இருக்கிற ஒருவரை எடுக்கிறார். ஆதாமுடைய பிள்ளையாகிய ஆபேலைக் குறித்து பேச ஆரம்பிக்கிறார். விசுவாசத்திற்கு ஆபேல் எப்பேர்ப்பட்ட எடுத்துக்காட்டாய் இருக்கிறான் என்பதைக் குறித்து பேசுகிறார். ஆபேலைப் பற்றிய வசனத்தை மூன்று பகுதிகளாக பேசுவேன் என்று சொன்னேன். கடந்த மூன்று வாரங்களில் முதல் இரண்டு பகுதியை மட்டும் பார்த்தோம். முதல் இரண்டு பகுதி என்ன? விசுவாசத்தினாலே ஆபேல் காயீனுடைய பலியைக் காட்டிலும் மேன்மையான பலியை தேவனுக்கு செலுத்தினான் என்பது. இதை முதலில் பார்த்தோம். ஆபேலினுடைய பலி காயீனுடைய பலியைக் காட்டிலும் ஏன் மேன்மையாக இருந்தது, எது அதை மேன்மையானதாக ஆக்கினது என்பதைப் பார்த்தோம். அது இரத்த பலி என்பதினால் அது மேன்மையான பலி அல்ல. நான் இரத்த பலியை நம்புகிறேன். இரத்தஞ்சிந்துதலில்லாமல் பாவமன்னிப்பு கிடையாது என்று வேதம் போதிப்பதை எல்லாம் நான் முழுமையாக நம்புகிறேன். அதில் எனக்கு எந்த பிரச்சனையும் கிடையாது. ஆனால் இந்த வசனம் இயேசுவின் இரத்தத்தைக் குறித்து போதிப்பதற்காக அல்ல, விசுவாசத்தைக் குறித்து போதிப்பதற்காக எழுதப்பட்டது என்பதை மறந்துவிடக்கூடாது. ஆகவே இது விசுவாசத்தைப் போதிக்கிறது. எனவே அவர்கள் என்ன விதமாய் பலியைக் கொண்டுவந்தார்கள் என்பது பொருட்டல்ல. கொண்டுவந்தவர்கள் அதை விசுவாசத்தில் செலுத்தினார்களா, அங்கு விசுவாசம் இருந்ததா என்பதுதான் point. அதை context-உடன் நன்றாக கவனிக்க வேண்டும். இரண்டாவது, அதினால் அவன் தேவனிடத்தில் நீதிமான் என்று நற்சாட்சி பெற்றான், தேவனே அவனுடைய காணிக்கையைக் குறித்து சாட்சி கொடுத்தார் என்று எழுதியிருக்கிறது. அவனுடைய காணிக்கையைக் குறித்து சாட்சி கொடுக்கிற அளவிற்கு அந்த காணிக்கையில் பெரிதாக என்ன இருந்தது, அவன் எப்படி first & best-ஐ காணிக்கை கொடுத்தான் என்பதைப் பற்றி கடந்த இரண்டு வாரமாக பேசினேன். அவனுடைய காணிக்கைகளைக் குறித்து கர்த்தரே மேன்மைப்பாராட்டுகிறார். அவனுடைய காணிக்கை first & best-ஆக இருந்தது என்பதை உங்களுக்கு சுட்டிக் காண்பித்தேன். மூன்றாவதாக, இன்றைக்கு நாம் பார்க்கப்போகிற பகுதி. அவன் மரித்தும் இன்னும் பேசுகிறான் என்கிற பகுதி. இது எப்படிப்பட்ட statement என்று பாருங்கள்! இது விநோதமான statement-ஆக இருக்கிறது. ஏனென்றால் அவன் உயிரோடிருக்கும்போது சொன்னான் என்று ஒரு வார்த்தை கூட இங்கு எழுதப்படவில்லை என்பதை கவனிக்க வேண்டும். காயீனுடைய வாயிலிருந்து வந்த வார்த்தைகள் அநேகம் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் ஆபேல் உயிரோடிருக்கும்போது பேசின வார்த்தைகள் என்று ஒரு வார்த்தை கூட எழுதப்படவில்லை. ஆனால் மரித்துப்போன ஆபேலைக் குறித்து, “அவன் மரித்தும் இன்னும் பேசுகிறான்” என்று சொல்லுகிறது. அப்படியென்றால் இதில் பெரிய காரியம் இருக்கிறது. இதை நாம் பார்க்க வேண்டும். மரித்தவன் எப்படி பேசுகிறான்? சிலர் இதை சாவு பிரசங்கமாக்கி சுருக்கி போதித்துவிட்டார்கள். ஒருவர் மரிக்கும்போது, அவர் எப்படி மரித்தாலும் பேசுகிறான் என்பதை மட்டும் வலியுறுத்துவதற்காக இந்தப் பகுதியை வைத்துக்கொண்டார்கள். ஆனால் original-ஆக பார்க்கும்போது ஆபேல் மரித்து இன்னும் பேசுகிறான் என்று சொல்லும்போது மரித்த ஆபேல் என்ன பேசுகிறான், உலகத்தை நோக்கி என்ன சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறான், காயீனைப் போன்றவர்களை நோக்கி என்ன சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறான், உலக மனித சமுதாயத்தை நோக்கி என்ன சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறான், கிறிஸ்தவ விசுவாசிகளை நோக்கி என்ன சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறான் என்பதைப் பார்த்தீர்கள் என்றால், இதிலே அற்புதமான சில சத்தியங்கள் அடங்கியிருக்கிறது. இன்றைக்கு ஒரு கதை போல கொண்டுபோகப் போகிறேன். ஆதியாகமம் 4-ஆம் அதிகாரத்திற்கு திருப்பிக் கொள்ளுங்கள். இதில் ஒவ்வொரு வசனமாக போகப் போக ஆபேல் இன்றைக்கு என்ன பேசிக் கொண்டிருக்கிறான், அவனுடைய செய்தி என்ன என்பதை நீங்களே பார்க்க ஆரம்பிப்பீர்கள். ஏற்கனவே முதல் ஐந்து வசனத்தைப் பற்றியும் ஒவ்வொரு வசனமாக விவரமாக பேசிவிட்டேன். ஆனால் இன்றைக்கு அதை வாசிக்கப்போகிறேன். இதுவரைக்கும் சொல்லாத ஒரு காரியத்தை சொல்லிவிட்டு பிறகு 6-ஆம் வசனத்திலிருந்து ஆழமாக நாம் பார்க்கலாம். முதல் ஐந்து வசனங்களை வாசிப்போம்.      

ஆதாம் தன் மனைவியாகிய ஏவாளை அறிந்தான்; அவள் கர்ப்பவதியாகி, காயீனைப் பெற்று, கர்த்தரால் ஒரு மனுஷனைப் பெற்றேன் என்றாள். பின்பு அவனுடைய சகோதரனாகிய ஆபேலைப் பெற்றாள்; ஆபேல் ஆடுகளை மேய்க்கிறவனானான், காயீன் நிலத்தைப் பயிரிடுகிறவனானான். சிலநாள் சென்றபின்பு, காயீன் நிலத்தின் கனிகளைக் கர்த்தருக்குக் காணிக்கையாகக் கொண்டுவந்தான். ஆபேலும் தன் மந்தையின் தலையீற்றுகளிலும் அவைகளில் கொழுமையானவைகளிலும் சிலவற்றைக் கொண்டுவந்தான். ஆபேலையும் அவன் காணிக்கையையும் கர்த்தர் அங்கிகரித்தார். காயீனையும் அவன் காணிக்கையையும் அவர் அங்கிகரிக்கவில்லை. அப்பொழுது காயீனுக்கு மிகவும் எரிச்சல் உண்டாகி, அவன் முகநாடி வேறுபட்டது(ஆதியாகமம் 4:1-5).

ஆபேல், காயீன் என்பவர்கள் ஆதாம், ஏவாளின் பிள்ளைகள். எபிரெயர் நிருபத்தின் ஆசிரியர் உதாரணத்தை எடுப்பதற்கு ரொம்ப back-up பண்ணி முதல் குடும்பத்திற்கே கொண்டுபோய் விட்டார். விசுவாசத்தினால் வாழ்ந்த முதல் மனிதன் என்று ஆபேலை சுட்டிக்காண்பிக்கிறார். அவனுடைய வாழ்க்கையில் விசுவாசத்தை பார்த்து கற்றுக்கொள்ளலாம் என்று அவனை சுட்டிக் காண்பிக்கிறார். அந்த காலத்திலேயே பல காரியங்கள் அவர்களுக்கு தெரிந்திருந்தது என்பதுதான் இங்கே வெளிச்சமாகிறது. அது முதல் குடும்பம், இன்னும் சமுதாயமே உண்டாகவில்லை, நியாயப்பிரமாணம் கொடுக்கப்படவில்லை, இவர்கள் தான் முதல் குடும்பம், இப்போதுதான் ஆரம்பிக்கிறார்கள். அவர்களுக்கே ஏராளமான காரியங்கள் தெரிந்திருந்தது. குறிப்பாக மூன்று காரியங்கள் அவர்களுக்கு நிச்சயமாக தெரிந்திருந்தது. ஒன்று, தேவனுக்கு காணிக்கை செலுத்தும்படியாக இரண்டு பேரும் காணிக்கைகளை எடுத்துக்கொண்டு ஒரே இடத்திற்கு வருகிறார்கள். அங்கு நாம் என்ன பார்க்கிறோம்? அந்த காலத்திலேயே காணிக்கைகளை செலுத்துவதற்கு என்று ஒரு குறிப்பான இடம் அங்கே குறிக்கப்பட்டிருந்தது என்பது நிச்சயமாக விளங்குகிறது. பிற்காலத்தில் வேதவசனத்தில் அது அப்படியே சொல்லியிருக்கிறது. காணிக்கைகளையும், பலிகளையும் செலுத்துவதற்கு என்று குறிப்பாக ஒரு இடத்தையே குறித்து வைத்திருக்கிறார்கள். அந்த அளவுக்கு ஆராதனை என்பது அப்பொழுதே develop ஆகிவிட்டது. “இந்த இடத்திற்கு வா, இந்த இடத்தில் வந்து காணிக்கையைச் செலுத்து” என்று கர்த்தர் அந்த அளவுக்கு கற்றுக்கொடுத்திருக்கிறார். பிற்காலத்தில் சொல்லும்போது உபாகமம் 26-ஆம் அதிகாரத்தில் பார்க்கும்போது “கர்த்தர் தெரிந்துகொண்ட ஸ்தானத்திற்கு கொண்டுவா” என்றும், மல்கியாவில் பார்க்கும்போது “பண்டகசாலைக்கு கொண்டுவாருங்கள்” என்றும் இருக்கிறது. இப்படியெல்லாம் பல பெயர்கள் சொல்லி எந்த இடத்திற்கு கொண்டுவர வேண்டும் என்பதையெல்லாம் சரியாக சொல்லுகிறார்கள். இதெல்லாம் பின்நாளில் உருவான காரியங்கள். ஆனால் அதெல்லாம் உண்டாவதற்கு முன்பே ஒரு குறிப்பிட்ட இடம் அங்கே குறிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பது நமக்கு தெரிகிறது.

இரண்டாவது, இந்த காணிக்கையை செலுத்துவதற்காக ஒரு குறிப்பிட்ட நாள் அல்லது நேரம் குறிக்கப்பட்டிருந்திருக்க வேண்டும். ஏனென்றால் 3-ஆம் வசனத்தில், “சிலநாள் சென்ற பின்பு” என்று வாசிக்கிறோம். இதை நாம் தவறாக புரிந்துகொள்ள வாய்ப்பு இருக்கிறது. சிலநாள் சென்ற பின்பு என்று casual-ஆக எடுத்துக்கொள்ள வாய்ப்பு இருக்கிறது. அப்படி கிடையாது. ஆங்கிலத்தில், “in the process of time” என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. வேதவல்லுனர்கள் இது ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தைக் குறிக்கிறது, அந்த காலத்தில் காணிக்கை செலுத்தப்பட வேண்டும் என்று சொல்லுகிறார்கள். காலம் என்றால் எந்த காலத்தைக் குறிக்கலாம்? இதை பலர் பலவிதமாக சொல்லுகிறார்கள். சிலர், “அது அறுவடைக் காலமாய் இருக்கலாம். அறுவடையை அறுத்தவுடன் காணிக்கைகளை கொண்டுவந்து செலுத்துவதற்கு அப்படி குறிக்கப்பட்டிருக்கலாம்” என்று சொல்லுகிறார்கள். ஒன்று, காணிக்கைகளை செலுத்துவதற்கு இடம் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. இரண்டாவது, காணிக்கைகளை செலுத்துவதற்கு நேரமோ அல்லது நாளோ கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. மூன்றாவது, எந்த விதமான காணிக்கை, அதை எந்த விதமாய் செலுத்த வேண்டும் என்கிற காரியங்களும் அவர்களுக்குச் சொல்லப்பட்டிருந்தது. ஆகவேதான் இரண்டு பேரும் காணிக்கைகளைக் கொண்டுவருகிறார்கள். ஒருவன் வயல்வெளியில் வேலை செய்யும் விவசாயி. இன்னொருவன் மந்தையை மேய்க்கிறவன். வயல்வெளியில் வேலை செய்கிறவன் தன்னுடைய வயலிலிருந்து காணிக்கை கொண்டுவந்தான். அதில் எந்த தவறும் கிடையாது. மந்தை மேய்க்கிறவன் தன்னுடைய மந்தையிலிருந்து கொண்டுவந்தான். அதிலும் எந்த தவறும் கிடையாது. ஆனால் ஒருவனுடைய காணிக்கையை ஏற்றுக்கொண்டார், இன்னொருவனுடைய காணிக்கையை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. ஏன்? இரண்டு பேருடைய காணிக்கையிலும் பெரிய வித்தியாசம் இருந்தது. காயீனுடைய காணிக்கையைப் பற்றிச் சொல்லும்போது, அவன் தன்னுடைய நிலத்தின் கனிகளில் சிலவற்றைக் கொண்டுவந்தான் என்று சொல்லி அதோடு விட்டு விட்டாயிற்று. ஆபேலை குறித்துச் சொல்லும்போது, அவன் தன் மந்தையின் தலையீற்றுகளிலும், அவைகளில் கொழுமையானவைகளையும் கொண்டுவந்தான் என்று சொல்லுகிறது. அவன் first & best-ஐ கொண்டுவந்தான். இவனுடைய காணிக்கையைப் பற்றி விவரமாக சொல்லியிருக்கிறது. அவனுக்கு எப்படி அப்படி கொண்டுவர தெரிகிறது? இரண்டு பேருக்கும் என்ன விதமான காணிக்கையை எவ்விதமாய் கொண்டுவர வேண்டும் என்று சொல்லவில்லை என்றால் ஒருவனுடையதை ஏற்றுக்கொண்டு, இன்னொருவனுடையதை ஏற்றுக்கொள்ளமாட்டேன் என்று சொல்ல முடியாது. அது ஒரு arbitrary decision ஆகிவிடும். அது அவர் தன்னிச்சையாக, இஷ்டப்படி ஒருவனுடையதை ஏற்றுக்கொள்வதும், இன்னொருவனுடையதை ஏற்றுக்கொள்ளாததுமாக ஆகிவிடும். அது தவறாகி விடும். பிறகு நாம் எப்படி கொண்டுபோனால் தேவன் ஏற்றுக்கொள்வார் என்று அவன் எப்படி தீர்மானிப்பது? முகம், உயரம், எடை, ஜாதி, இனம் ஆகிய இவற்றைப் பார்த்து அவர் ஏற்றுக்கொள்வாரா? அப்படியெல்லாம் ஏற்றுக்கொண்டால் அது நியாயம் இல்லையே! இப்படி கொண்டுவந்தால் தான் ஏற்றுக்கொள்வேன் என்று அவர் சொல்லியிருக்க வேண்டும். அப்படிச் சொல்லவில்லை என்றால் ஒருவனுடையதை ஏற்றுக்கொண்டு, இன்னொருவனுடையதை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் விட முடியாது. ஒருவனுடையதை ஏற்றுக்கொண்டார், இன்னொருவனுடையதை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் விட்டு விட்டார், அது பெரிய issue-ஆகிவிட்டது என்பதே அங்கு சில நிபந்தனைகள் சொல்லப்பட்டிருந்தது என்பதை காண்பிக்கிறது. கர்த்தர் எப்படியோ போதித்திருக்கிறார்.

அவர் எப்படி போதித்திருப்பார் என்பதை என்னால் நினைத்துப் பார்க்க முடிகிறது. ஏதேன் தோட்டத்தில் அவர்களுடைய தாய் தகப்பனுடைய நாட்களில் என்ன நடந்தது? அவர்கள் கர்த்தரை கனம்பண்ண தவறிவிட்டார்கள். அதுதான் அங்கு நடந்தது. கர்த்தரை தங்களுடைய வாழ்க்கையின் ஆண்டவராக அங்கீகரிக்க தவறிவிட்டார்கள். “எல்லா மரத்தின் கனியையும் புசிக்கலாம்” என்று சொல்லிவிட்டு, “ஒரு மரத்தின் கனியை மட்டும் புசிக்க வேண்டாம், அதைப் புசிக்கிற நாளிலே சாகவே சாவாய்” என்று சொன்னார். ஏன்? அந்த ஒரு மரத்தின் கனி ஒரு அர்த்தத்தோடு அங்கு வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. என்ன அர்த்தம்? அதில் இருக்கிற செய்தி என்ன? மனுஷன் எல்லாவற்றையும் அனுபவித்து ஆண்டுகொள்ளும்படியாய் உண்டாக்கப்பட்டவன், ஆனால் இந்த ஒரு மரத்தின் கனியை மட்டும் அவன் புசிக்கக்கூடாது. அது எதைக் காண்பிக்கிறது? எல்லாவற்றையும் ஆண்டுகொள்ளுகிற இவனை கர்த்தர் ஆண்டுகொள்கிறார், இவனுக்கு கர்த்தர் ஆண்டவர் என்பதை காட்டுவதற்காகத்தான். அவன் எல்லாவற்றையும் புசிக்கலாம், இந்த ஒன்றை புசிக்க வேண்டாம் என்கிற நிபந்தனை அதற்காகத்தான். அவன் அதைப் புசிக்காமல் இருந்த ஒவ்வொரு நாளும் என்ன காண்பிக்கிறான்? அவர் என்னை ஆளுகிறார், அவர் சொல்லுகிறபடி நான் நடந்துகொள்கிறேன். எனக்கு மேல் அவர் இருக்கிறார் என்பதை அவன் ஒவ்வொரு நாளும் அவன் தன்னுடைய செய்கையின் மூலம் அறிவிக்கிறான். அவர்கள் என்றைக்கு அதைப் புசித்தார்களோ அன்றைக்கு நானே என்னை ஆண்டுகொள்கிறேன், அவர் தேவையில்லை என்பதை காண்பித்துவிட்டார்கள். கர்த்தரை தங்களுடைய வாழ்க்கையில் ஆண்டவராய் இருக்கிற அந்த பதவியிலிருந்து வேண்டாம் என்று தள்ளிவிட்டார்கள். அதுதான் அங்கு நடந்தது. தேவன் அவர்களை ஏதேன் தோட்டத்திலிருந்து வெளியே அனுப்புகிறார். சிலர், “இது என்ன சோகம்? இவ்வளவு நல்ல தோட்டத்தை ஆண்டவரே நட்டுவிட்டு, எல்லாவற்றையும் அங்கு வைத்துவிட்டு, அவ்வளவு வளமான இடம், எல்லா இன்பங்களையும் அனுபவிக்கக்கூடிய இடமாக இருந்தது. இப்படிப்பட்ட இடத்திலிருந்து develop பண்ணாத ஒரு இடத்திற்குள் மனுஷனை அனுப்பி, நீ வேர்வை சிந்தி செய்துகொள் என்று அனுப்புகிறாரே, என்ன அநியாயம் என்று சொல்லலாம். கர்த்தருடைய சமுகத்திலே அவன் அங்கு இருக்க முடியாமல் போய்விட்டது. பாவமும் கர்த்தரும் ஒன்றுசேரவே முடியாது. அவர் பாவத்தை நோக்கிப் பார்க்கக்கூடாத சுத்தக்கண்ணர். பாவம் அவருடைய சமுகத்தில் இருக்க முடியாது. மனுஷன் பாவியாகி விட்டான், பாவம் என்கிற மண்டலத்திற்குள்ளாகி விட்டான், அவன் இனி தேவனுடைய சமுகத்தில் இருக்க முடியாது. ஆகவே அவனை வெளியே தள்ளி தோட்டத்தை அடைக்கிறார். அவர்கள் தோட்டத்திற்குள் நுழைய முடியாதபடிக்கு தடை செய்யப்படுகிறார்கள். இருந்தாலும் கர்த்தருடைய கருணையையும், இரக்கத்தையும் பாருங்கள். நான் நினைக்கிறேன், கர்த்தர் அவனை வெளியே அனுப்பிவிட்டு, “நீ பெரிய தவறு செய்துவிட்டாய், நான் கொடுத்த வாழ்க்கையை உதாசீனப்படுத்தி விட்டாய். என்னை உதாசீனப்படுத்தின் மூலமாக நீ எல்லாவற்றையும் இழந்துவிட்டாய். நான் உன்னைப் பார்த்து பரிதாபப்படுகிறேன். ஆனால் நீ போகும்போது ஒன்றை ஞாபகம் வைத்துக்கொள். நீ என்றைக்கு வேண்டுமானாலும் திரும்ப வந்து, ஆண்டவரே, உம்மை நான் ஏற்றுக்கொள்ள விரும்புகிறேன், என்னுடைய ஆண்டவராக நீர் இருப்பீராக, நான் என்னை உமக்கு தாழ்த்துகிறேன். நான் உம்மிடத்தில் வருகிறேன் என்று சொன்னால், திரும்பவும் ஏதேன் தோட்டத்திற்குள் நீங்கள் வர முடியாது. ஏனென்றால் அதற்குள் நீங்கள் பெரிய சமுதாயமாக வளர்ந்துவிடுவீர்கள். நீங்கள் எல்லாரும் ஒரு தோட்டத்தில் வாழ முடியாது. ஆனால் ஏதேன் தோட்டத்தின் ஆசீர்வாதங்களுக்குள் திரும்பி வர முடியும், அதற்கு வழியை திறந்தே வைத்திருக்கிறேன், அதற்கு ஒரு வழியை உனக்கு காண்பிக்கிறேன். உனக்கு விளைகிற எல்லாவற்றிலுமிருந்தும், உன் மந்தைகளில் இருக்கிற எல்லாவற்றிலிருந்தும் சிறந்ததையும், முதலானதையும் கொண்டு வா” என்று சொல்லியிருப்பார். ஏன் அப்படி கொண்டுவர வேண்டும்? ஏனென்றால் உன் இருதயத்தில் எனக்கு எந்த ஸ்தானத்தைக் கொடுத்திருக்கிறாய் என்பதை உன்னுடைய கிரியையினால் காண்பி, அதற்கு ஒரு வாய்ப்பை உனக்கு தருகிறேன், அதைக் கொண்டு வா, அப்படித்தான் நீ என்னோடு உறவுகொள்ள முடியும். நீ என்னை கனம்பண்ணினால் நான் உன்னை கனம்பண்ணுவேன். நீ வருவது என்றால் அப்படி வா, நாம் சந்திக்க ஒரு இடத்தை வைத்துக்கொள்வோம். நீ அங்கு வா, உன்னுடைய காணிக்கைகளை கொண்டு வா, நீ அதை செலுத்து, உன்னுடைய உள்ளத்தை வெளிப்படுத்து என்கிறார். என் வாழ்க்கையில் ஆண்டவர் தான் முதல் இடத்தில் இருக்கிறார், என் வாழ்க்கையில் அவருக்குத்தான் முதலிடமே ஒழிய, வேறொன்றுக்கும் முதலிடம் கிடையாது. உலகமே என்னுடையது தான், அதை நான் அனுபவிக்கிறேன். ஆனால் இந்த உலகத்தையே கொடுத்தால் கூட அது ஆண்டவருக்கு ஈடாகாது. ஏனென்றால் அவர்தான் இந்த உலகத்தை எனக்கு கொடுத்தவர். இந்த உலகத்தில் இருக்கிற எதையும் நான் முதலில் வைக்கமாட்டேன். இந்த உலகத்தை எனக்கு கொடுத்த ஆண்டவரைத்தான் நான் முதலாவது வைப்பேன் என்கிற காரியத்தை ஒவ்வொரு முறையும் என்னை ஆராதிக்கிற வரும்போது அப்படி வந்து காண்பி, அதுதான் உண்மையான ஆராதனை. அப்படிப்பட்ட ஆராதனையை மட்டும் தான் நான் ஏற்றுக்கொள்ள முடியும் என்கிறார். என்ன ஒரு அற்புதமான கர்த்தர் என்று பாருங்கள்! இதுதான் அங்கு நடந்தது. இல்லையென்றால் இந்த காணிக்கையை எங்கே, என்றைக்கு, எப்படி செலுத்த வேண்டும் என்று அவர்களுக்கு தெரிந்திருக்காதே! கர்த்தரே அவர்களுக்கு சொல்லித் தந்திருக்கிறார். ஆகவேதான் அவர்கள் கொண்டுவருகிறார்கள். எனவேதான் ஒருவனுடைய காணிக்கை ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது, இன்னொருவனுடைய காணிக்கை ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை. கர்த்தரே அவர்களுக்கு சொல்லித் தந்திருக்கிறார். இந்த கருணையுள்ள கர்த்தர் மனுஷன் திரும்பவும் தன்னிடத்தில் வருவதற்கு ஒரு வழியை ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கிறார். நீ என்றைக்கு வேண்டுமென்றாலும் என்னிடம் வரலாம், திரும்பலாம். உன்னை தோட்டத்திலிருந்து வெளியே அனுப்பிவிட்டேன் என்பதால் உனக்கும் எனக்கும் எந்த உறவுமே கிடையாது, இனிமேல் நீ வரவே முடியாது என்று அர்த்தம் கிடையாது. நீ என்னிடத்தில் திரும்பவும் வருவதற்கு ஒரு வழியை ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கிறேன், இதுதான் வழி. நீ என்னை கனயீனப்படுத்தினாய், ஆகவே வெளியே போய்விட்டாய். நீ என்னைக் கனம்பண்ணு, திரும்பவும் அந்த ஆசீர்வாதத்திற்குள் நீ பிரவேசிக்கலாம், என்னோடுகூட உறவுக்குள் நீ பிரவேசிக்கலாம் என்கிறார். இதுதான் அங்கு நடந்திருக்க வேண்டும். இல்லையென்றால் அவர்களுக்கு இதெல்லாம் விளங்கியிருக்காது. ஆகவேதான் அவர்கள் என்ன விதமான காணிக்கையை செலுத்தினார்கள் என்பது மிகவும் முக்கியமானதாய் இருக்கிறது.

காயீன், ஆபேல் இரண்டு பேரும் காணிக்கைகளை கொண்டுவந்து செலுத்துகிறார்கள். காணிக்கையாக என்ன, எதற்காக கொண்டுவர வேண்டும், பிரச்சனை என்ன என்று அவர்களுக்கு தெரியும். தாய், தகப்பன் இருவரும் கர்த்தரை கனயீனம் பண்ணிவிட்டார்கள். பெற்றோர் பெரிய தவறு செய்துவிட்டார்கள், இவ்வளவு பெரிய பிரச்சனையில் நம்மைக் கொண்டுவந்து விட்டார்கள், வாழ்க்கையே கெட்டுப்போயிற்றே, நான் எப்படியாவது அந்த வாழ்க்கைக்கு திரும்ப வேண்டும், எல்லாவற்றையும் நமக்குக் கொடுத்த ஆண்டவரை விட்டு தூரமாக போய்விடக்கூடாது. ஆகவே அவரை நான் கனம்பண்ணப் போகிறேன் என்று சொல்லி, அவரை கனம்பண்ணும்படியாக, தன்னுடைய வாழ்க்கையில் அவருக்குத்தான் முதலிடம் என்பதை திட்டவட்மாய் காண்பிக்கிற ஒரு காணிக்கையைக் கொண்டுவந்தான். காயீன் ஒரு religious நபர். ஏனென்றால் அவன் கோவிலுக்கு வருகிறான். அவன் எதுவும் எடுக்காமல் வரவில்லை, காணிக்கையை எடுத்துக்கொண்டு வருகிறான். மிகவும் religious நபர். ஆனால் அவனுடைய உள்ளம் சரியில்லை. கர்த்தருக்கு அங்கு முதலிடம் கிடையாது. அவனுடைய வாழ்க்கையில் பல காரியங்களுக்கு இடம் இருக்கிறது. அதில் கர்த்தருக்கு எங்கோ ஒரு மூலையில் இடம் கொடுத்து வைத்திருக்கிறான். கர்த்தருக்கு அவன் முதலிடத்தை தந்தது கிடையாது. அப்படி தர வேண்டும் என்கிற உணர்வு கூட அவனிடம் இல்லை. அவன் அடிப்படையில் தன் இஷ்டப்படி, தன் மனம்போன போக்கில், தன்னுடைய வழிகளைப் பின்பற்றுகிறவன். புதிய ஏற்பாட்டில் காயீனுடைய வழி என்றே போதிக்கிறார்கள். அவனுடைய வழிகளைப் பின்பற்றி அதில் போய்விடாதீர்கள் என்று போதிக்கிறார்கள். எபிரெயர் நிருபத்தின் ஆசிரியர் எபிரெய மக்களுக்கு போதித்திருப்பார். அவர்களுக்கு போதித்ததைத்தான் சுருக்கமாக அந்த ஒரு வசனத்தில் எழுதுகிறார். புதிய ஏற்பாட்டை படிக்கும்போது ஒரு காரியத்தை ஞாபகத்தில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். அந்த காலத்தில் எழுதுவதற்கு பக்கம் பக்கமாக எழுதி அதிக பக்கங்களை எடுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. ஏனென்றால் எழுதுகோல், எழுதுவதற்கான தோல் சுருள் எல்லாமே அரிதான காரியங்கள். இதெல்லாம் சாதாரண காரியம் அல்ல. அன்றைய காலத்தில் இதெல்லாம் விலையேறப்பெற்றது. அன்றைக்கு சுருக்கமாக எழுத வேண்டும். ஆகவேதான் அவர்கள் சுருக்கமாக எழுதினதை நாங்கள் எடுத்து விரிவாக்கி காண்பிக்கிறோம். பிரசங்கம் என்பது ஒரு வசனத்தில் அதை எழுதினவர் சொன்னதை எடுத்து, அவர் என்ன பிரசங்கித்திருப்பார் என்பதைச் சொல்லி, அந்த வழியில் போய் அதை சரியாக பிரசங்கிப்பதுதானே ஒழிய, வெறொன்றும் அல்ல. ஆபேல் மரித்து இன்னும் பேசுகிறான் என்று சொல்லுகிறாரே, அவன் என்ன பேசினான் என்று அவர் பிரசங்கித்திருப்பார் என்பதை எண்ணிப் பார்த்துதான் நாம் பிரசங்கிக்கிறோம். ஆக புதிய ஏற்பாட்டில் காயீன், ஆபேல் கதையை வைத்து அநேக பிரசங்கங்கள் போதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. எபிரெயர் நிருபத்தில் இரண்டு முறை இதை &##2990;ேற்கோள் காட்டுகிறார். இங்கு 11-ஆம் அதிகாரம் 4-ஆம் வசனத்திலும், 12-ஆம் அதிகாரம் 24-ஆம் வசனத்திலும் பரலோக காட்சியை விவரிக்கும்போது, நீங்கள் தேவனுடைய பிரசன்னத்தில் வந்திருக்கிறீர்கள். தெளிக்கப்பட்ட இரத்தத்தினிடத்திற்கு வந்திருக்கிறீர்கள். அதாவது, சிந்தப்பட்ட இயேசுவின் இரத்தம், தெளிக்கப்பட்ட இரத்தமாக தேவனுடைய சமுகத்தில் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அந்த இரத்தத்தைப் பற்றிச் சொல்லும்போது, ஆபேலின் இரத்தம் பேசின காரியங்களைக் காட்டிலும் மேன்மையானவைகளை பேசுகிற தெளிக்கப்பட்ட இரத்தத்தினிடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தீர்கள் என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. ஆக ஆபேலின் இரத்தம் என்ன பேசினது என்று அவர்களுக்கு நன்றாக தெரிகிறது. அதையெல்லாம் வைத்து போதித்திருக்கிறார்கள். ஆபேலின் இரத்தம் என்ன பேசினது, இயேசுவின் இரத்தம் என்ன பேசினது என்று ஒப்பிட்டிருக்கிறார்கள். இப்படி மிகவும் விவரமாக, ஆழமாக போதித்திருக்கிறார்கள். யூதா நிருபத்தில் காயீனுடைய வழியைப் பின்பற்றாதீர்கள், அது பொல்லாத வழி என்று போதிக்கிறார்கள். 1 யோவான் 3:11-இல், “ஒருவரிலொருவர் அன்பாயிருங்கள்” என்று யோவான் போதிக்கிறார். தன் சகோதரனையே கொலை செய்த காயீனைப்போல இருக்காதீர்கள். அவன் ஏன் கொலை செய்தான் என்கிறார். அவனுடைய கிரியைகள் தீமையானதாய் இருந்தது, அவனுடைய சகோதரனுடைய கிரியைகள் நீதியுள்ளவைகளாய் இருந்தது, ஆகவேதான் கொலை நடந்தது என்கிறார். என்ன அநியாயம் என்று பாருங்கள்! காயீனுடைய கிரியை மோசமானதாய் இருந்தது, ஆபேலின் கிரியை நல்லதாக இருந்தது, அதனால் நடந்து கொலை அது. அவனைப்போல இருக்காதீர்கள் என்று சொல்லி யோவான் தன்னுடைய நிருபத்தில் போதிக்கிறார். ஆக இது லேசான subject அல்ல. காயீன், ஆபேல் கதையை புதிய ஏற்பாட்டில் அதிகமாக எடுத்து போதித்திருக்கிறார்கள், அதைப் பற்றி பேசியிருக்கிறார்கள். இதில் என்ன ஆவிக்குரிய சத்தியம் இருக்கிறது என்று ஜனங்களுக்கு எடுத்துச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். அதைத்தான் இன்றைக்கு நாம் செய்து கொண்டிருக்கிறோம். இது கவனிக்க வேண்டிய ஒரு காரியம். இங்கு நடந்ததெல்லாம் எதேச்சையாக நடந்த ஒன்றல்ல. இப்படித்தான் வர வேண்டுமென்று சொல்லியிருக்கிறார், இதற்கு பெரிய ஆழ்ந்த அர்த்தங்கள் இருக்கிறது. இது கர்த்தரை கனம்பண்ணுகிற காரியம். இந்த காரியத்தால் தான் முதலில் எல்லாமே கெட்டுப்போனது. இதுதான் மனுஷன் செய்த பாவம். கர்த்தரை கனம்பண்ண வேண்டிய விதத்தில் கனம்பண்ணாமல் விட்டது, அவருக்கு கொடுக்க வேண்டிய ஸ்தானத்தை கொடுக்காமல் விட்டதுதான் பாவம். இன்றைக்கும் மனுஷனுடைய பாவம் அதுதான்.

6-ஆம் வசனத்திலிருந்து வாசிப்போம். கர்த்தர் காயீனுடைய பலியை ஏற்றுக்கொள்ளாமற் போனதால் அவனுடைய முகநாடி வேறுபட்டது. 5-ஆம் வசனம் அப்படித்தான் முடிகிறது. அவனுடைய முகத்திலேயே அது தெரிகிறது. அவனுக்கு வெறுப்பும், கசப்பும், விரோதமும் உண்டாகி விட்டது.

அப்பொழுது கர்த்தர் காயீனை நோக்கி: உனக்கு ஏன் எரிச்சல் உண்டாயிற்று? உன் முகநாடி ஏன் வேறுபட்டது?(ஆதியாகமம் 4:6).

இந்த வசனத்தை வாசித்தவுடன் எனக்கு உண்டாகிற ஆச்சரியம் என்னவென்றால், காயீன் இவ்வளவு பெரிய துரோகம் பண்ணிவிட்டான், அவனுடைய பெற்றோர் இப்போதுதான் பெரிய துரோகம்பண்ணி, கர்த்தருக்கு விரோதமாக, அவரை நிந்தித்து, எல்லாவற்றையும் இவ்வளவு வசதியாக செய்து கொடுத்த அவரை மதிக்காமல், எல்லாவற்றையும் இழந்து நாசமாய் போனார்கள். கர்த்தர் அவர்களிடம், நீங்கள் திரும்பி வருவதற்கு நல்ல வழியை வைத்திருக்கிறேன், நீ என்றைக்காவது மனந்திரும்ப நினைத்தால் வா, உன் செய்கையின் மூலம் அதைக் காண்பி என்று வைத்திருக்கிறார். ஆனால் அவன் திரும்பவில்லை. அவனுடைய பெற்றோருக்குள் இருந்த அதே புத்தி அவனுக்குள்ளும் இருக்கிறது. பாவ சுபாவம் அவனை ஆட்கொள்கிறது. அவன் அதே புத்தியோடு இருக்கிறான். கர்த்தரை நன்றியோடு நினைத்துப் பார்க்க மறுக்கிறான். காட்டுவாசி வாழ்க்கையைப் பார்த்து வாழ்க்கை என்றால் இதுதான், இவ்வளவுதான் அவர் நமக்கு கொடுத்திருக்கிறார் என்று எண்ணுகிறான். ஏதேன் தோட்டத்தைப் பற்றி அவனுக்கு தெரியவில்லை. தேவன் முதலில் எதைக் கொடுத்தார் என்பது பற்றி அவனுக்கு எந்த அறிவும் இல்லை. இப்படிச் செய்தவனை நான் கடவுளாக இருந்திருந்தால் என்ன செய்திருப்பேன் என்றால், ஆபேலிடம் சென்றிருப்பேன். நீ தான் என் பக்கம் இருக்கிறாய், நீ என்னை மதிக்கிறாய், நீயும் நானும் ஒன்றாக இருப்போம், காயீன் வேண்டாம், அவன் கெட்டுப்போனவன், அவன் நாசமாகப் போகட்டும், நான் உன்னை ஆசீர்வதிக்கிறேன், உன்னை நன்றாக வைத்துக்கொள்கிறேன், வா என்று அவனோடு போய் பேசிக் கொண்டிருந்திருப்பேன். ஆனால் கர்த்தர் கருணையும் இரக்கமும் உள்ளவர். அவர் ஆபேலின் காணிக்கையை அங்கீகரித்து ஏற்றுக்கொண்டார். அவனுக்கு எந்த பிரச்சனையும் கிடையாது. அவன் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டவன். ஆனால் கர்த்தர் இவ்வளவு பெரிய பாவியாகிய காயீனை நோக்கிப் போகிறார். அவனிடம் போய் துக்கம் விசாரிக்கிறார். ஏன் முகநாடி வேறுபட்டது? ஏன் உனக்கு எரிச்சல் உண்டாயிற்று? என்று சொன்னது மட்டுமல்லாமல், அவனிடம் இன்னும் எவ்வளவு பேசுகிறார் என்று பாருங்கள். அவனிடம் மன்றாடுகிறார், நியாயம் பேசுகிறார். 7-ஆம் வசனம் மிகவும் முக்கியமான வசனம். எபிரெய மொழியிலிருந்து இந்த வசனத்தை மொழிபெயர்ப்பது மிகவும் கஷ்டம் என்று சொல்லுகிறார்கள். மூல பாஷையிலிருந்து மொழிபெயர்க்கிற வேதவல்லுனர்கள், இதை எப்படி மொழிபெயர்ப்பது என்று 25 வித்தியாசமான மொழிபெயர்ப்புகளை சொல்லுகிறார்கள்.

நீ நன்மை செய்தால் மேன்மை இல்லையோ? நீ நன்மை செய்யாதிருந்தால் பாவம் வாசற்படியில் படுத்திருக்கும்; அவன் ஆசை உன்னைப் பற்றியிருக்கும், நீ அவனை ஆண்டுகொள்ளுவாய் என்றார்(ஆதியாகமம் 4:7).

நீ செய்ய வேண்டிய காரியத்தை சரியாக செய்திருந்தால் உனக்கும் மேன்மை கிடைக்காதா, நான் உனக்கு விரோதியா? நான் பாரபட்சம் பார்க்கிறவர் அல்ல. இப்படித்தான் வர வேண்டும் என்று நான் சொல்லியிருக்கிறேன். ஆபேல் அதை மதித்து நடந்துகொண்டான், நீ அதை மதித்து நடந்துகொள்ளவில்லை. ஆகவேதான் இப்படி ஆகியிருக்கிறது. நீ செய்ய வேண்டியதை சரியாகச் செய்தால் உனக்கும் மேன்மை உண்டாகும் அல்லவோ? உன் முகநாடி வேறுபடி வேண்டியதில்லையே, உனக்கு எரிச்சல் உண்டாக வேண்டியதில்லையே, நீயும் உன் சகோதரனைப்போல ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டவனாக சந்தோஷமாக சென்றிருக்கலாமே என்றுதான் கர்த்தர் கேட்கிறார். இங்கு ‘நன்மை செய்யாதிருந்தால்’ என்பதைத்தான் கவனிக்க வேண்டும். நான் சொல்லுகிறபடி நீ செய்யவில்லை என்றால் என்ன நடக்கும், அதின் விளைவாக என்ன உண்டாகப்போகிறது என்பதை சொல்லுகிறேன். நீ நன்மை செய்யாதிருந்தால் பாவம் உன் வாசற்படியில் படித்திருக்கும் என்கிறார். இதை மொழிபெயர்ப்பது கடினம் என்று முன்னமே சொன்னேன். New American Standard Bible (NASB) என்கிற ஒரு மொழிபெயர்ப்பிலிருந்து இந்த வசனத்தை வாசித்து காண்பிக்கிறேன். ஏனென்றால் இதுதான் இன்றைக்கு இருக்கிற பல மொழிபெயர்ப்புகளில் சிறந்தது என்று என்று வேதவல்லுனர்கள் சுட்டிக்காண்பிக்கிறார்கள். அந்த மொழிபெயர்ப்பு, If you do well, will not your countenance be lifted up? And if you do not do well, sin is crouching at the door; and its desire is for you, but you must master it என்று மொழிபெயர்க்கிறது. அதாவது, நீ செய்ய வேண்டிய காரியத்தை நான் சொன்னபடி சரியாக செய்தாய் என்றால் உன்னுடைய முகநாடி சரியாக இருக்கும் அல்லவா, இப்படி வேறுபட வேண்டியதில்லை அல்லவா, அதில் இவ்வளவு பகையும், எரிச்சலும், கோபமும் அவசியமில்லை அல்லவா என்கிறார். Crouching என்றால் பதிவிருக்கிறது, தந்திரமாக வாய்ப்புக்காக காத்துக்கொண்டிருக்கிறது என்று அர்த்தம். எப்போது பிடிக்கலாம், எந்த மிருகத்தைப் பிடிக்கலாம், எது வகையாக சிக்கும், பிரச்சனை இல்லாமல் எதை கவ்வலாம் என்று பதிவிருக்கிறது. தந்திரமாய் ஒளிந்துகொண்டு, சரியான நேரத்தில் பிடித்துவிடலாம் என்று காத்துக்கொண்டிருப்பதை குறிக்கிறது. இங்கு அந்த அர்த்தமுடைய வார்த்தையை பயன்படுத்தி இருக்கிறார்கள். பாவம் என்பது அப்படி பதிவிருக்கிறது. அது வாய்ப்புக்காக தேடிக் கொண்டிருக்கிறது. பாவம் என்பது ஒரு மனுஷனுடைய உள்ளத்திற்குள் நுழைந்து, அவனுடைய மனதையும், இருதயத்தையும், எண்ணங்களையும் பாதித்து, அவனுடைய உணர்ச்சிகளைத் தூண்டி, வெறுப்பையும், பகையையும், எரிச்சலையும் உண்டாக்கி, கொலை செய்ய வைக்கும்படியாக, அதன் மூலமாக இவன் சீரழியும்படியாக, இவனுடைய குடும்பமும் எதிர்காலமும் அழியும்படியாக, இவனுடைய வாழ்க்கை நாசமாகும்படியாக, இவனை ஒன்றுமில்லாமலாக்கும்படியாக, இவனை தீர்த்துக்கட்டும்படியாக பாவம் பதிவிருக்கிறது.

இரண்டாவது, அதன் ஆசை உன்னைப் பற்றியிருக்கும். ஆனால் நீ அதை ஆஎண்டுகொள்ள வேண்டும் என்பதுதான். இந்த வசனம் தமிழில் நன்றாக  வந்திருக்கிறது. இதை தமிழில் வாசிக்கும்போது அங்கு குழப்பமே உண்டாகிறது. “பாவம் வாசற்படியில் படுத்திருக்கும்; அவன் ஆசை உன்னைப் பற்றியிருக்கும், நீ அவனை ஆண்டுகொள்ளுவாய்” என்று திடீரென்று ஒரு நபரைப் பற்றி பேசுகிறது. பாவம் வாசற்படியில் படுத்திருக்கும் என்று சொல்லிவிட்டு, திடீரென்று பாவத்திற்கு ஆள்த்துவம் கொடுக்கப்படுகிறது. பாவத்தை ஒரு நபரைப் போன்று பேசுகிறது. நன்றாக கவனிக்க வேண்டும். ஏனென்றால் எபிரெய மொழியில் அப்படி சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. இதை எபிரயெ மொழியிலிருந்து நேரடியாக தமிழில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்கள். அதனால் மிகவும் அர்த்தமுள்ள விதத்தில் இப்படி மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்கள். பாவம் ஒரு காட்டு மிருகத்தைப்போல கடித்து, பிராண்டி, கிழித்து, சாகடித்து, நாசமாக்குவதற்காக பதிவிருக்கிற காட்டு மிருகம் போல காத்துக் கொண்டிருக்கிறது என்று சொல்லுகிறது. அவனுடைய ஆசை உன்னைப் பற்றியிருக்கும் என்பதின் அர்த்தம் என்னவென்றால், பாவமும் அதை பிறப்பிக்கிற பிசாசானவனும் ஒன்றாய் இருக்கிறார்கள். ஒரு நபரின் ஒட்டுமொத்த உருவம் தான் பாவம். அந்த நபர் பிசாசு. பிசாசினுடைய மறு உருவம் தான் பாவம். பாவம் ஒரு நபர் என்கிற விதத்தில் இங்கு சொல்லுகிறது. பிசாசு, அவனுடைய தீமைகள் எல்லாவற்றையும் பாவம் என்கிற காரியத்தின் மூலமாக வெளிப்படுத்துகிறான். அவனுடைய ஆசை உன்னைப் பற்றியிருக்கும் என்பதின் அர்த்தம் என்ன? அவன் உன்னை சீரழிக்க விரும்புகிறான், உன் வாழ்க்கையை கெடுக்க விரும்புகிறான், நீ அவனை ஆண்டுகொள்வாய் என்கிறார். கர்த்தருடைய விருப்பம் என்ன? பதிவிருக்கிற பிசாசானவன் வெற்றி பெறக்கூடாது. தேவனுடைய சாயலிலும், ரூபத்திலும் உண்டாக்கப்பட்ட மனுஷன் வெற்றி பெற வேண்டும் என்பதுதான். பிசாசு பதிவிருக்கிறான், தேவன் நம் இருதயத்தின் கதவைத் தட்டிக்கொண்டிருக்கிறார். இரண்டு பேர் அவனுடைய வாசலில் இருக்கிறார்கள். இயேசு, “இதோ, நான் வாசற்படியில் நின்று தட்டுகிறேன். ஒருவன் கதவைத் திறந்தால் நான் அவனோடு போஜனம்பண்ணுவேன்; அவன் என்னோடு போஜனம்பண்ணுவான். பிறகு நானே அவனை தினமும் போஷிக்கிறவராகி விடுவேன்” என்கிறார். வாழ்க்கையின் எந்த ஒரு கட்டத்திலும் இந்த இரண்டில் ஒன்றை நாம் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டியதாய் இருக்கிறது. ஒன்று பிசாசு பதிவிருக்கிறான்; அவன் நம்மை எப்படி கவ்வலாம், எப்படி கெடுத்து சீரழிக்கலாம் என்பதற்காக பதிவிருக்கிறான், காத்துக்கொண்டிருக்கிறான். இதிலிருந்து விடுபடுவது எப்படி? பிசாசினுடைய சதி திட்டத்திலிருந்து அவனுடைய கண்ணிலிருந்து விடுபட்டு வெற்றி பெறுவது எப்படி? அதற்கு ஒரே வழிதான் இருக்கிறது. இன்னொருவர் ஒருவர் காத்துக்கொண்டிருக்கிறார். அவர் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து. அவர் நல்ல தேவன். அவர்தான் உங்களை உண்டாக்கினவர், அவர்தான் உங்களை இங்கு வைத்தவர், நீங்கள் தோற்றுப்போவதை அவர் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருக்கவில்லை. அவர், நான் உன்னை மனுஷனாக உண்டாக்கி விட்டேன். நீ அனுமதிக்காமல் நான் உன் வாழ்க்கைக்குள் வர முடியாது. ஏதோ பிசாசு வந்துவிட்டானே என்று நான் அவனை விரட்ட முடியாது. நீ உன் உள்ளத்தை திறந்து என்னை அனுமதிக்க வேண்டும், நீ உன்னை தாழ்த்த வேண்டும், நீ உன்னுடைய உள்ளத்தை திறந்து, ஆண்டவரே, நீரே என் ஆண்டவர் என்று கேட்க வேண்டும். எனக்கு இடத்தை நீ தர வேண்டும். நீ அனுமதியைக் கொடுத்தால் மீதியை நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன், பிசாசை விரட்டி அடிக்கிறேன், அவன் மீது உனக்கு வெற்றியைத் தருகிறேன் என்கிறார். ஒரு பெரிய தேவதாசன், “ஜெபம் என்றால் மனுஷன் சர்வ வல்லமையுள்ள தேவனுக்கு தன்னுடைய வாழ்க்கையில் வந்து கிரியை செய்யும்படியாக அனுமதி கொடுப்பது” என்கிறார். அவ்வளவு ஒரு மேன்மையான ஆளாக கர்த்தர் நம்மை நினைக்கிறார். நீங்கள் தஞ்சாவூர் பொம்மை போல இருக்க விரும்புகிறீர்களா? கர்த்தர் நம்மை அப்படி உண்டாக்கவில்லை. அவர் நம்மை தம்முடைய சாயலில் அல்லவா உண்டாக்கிவிட்டார்! யோசிக்கக்கூடியவர்களாய், அலசி, ஆராயக்கூடியவர்களாய், தீர்மானிக்கக்கூடியவர்களாய், முடிவெடுக்கக்கூடியவர்களாய், தெரிந்தெடுக்கக்கூடியவர்களாய் உண்டாக்கி விட்டார். இவர் மனுஷனை மதிக்கிறவர். நாம் எவ்வளவு உயர்வான விதத்தில் உண்டாக்கப்பட்டிருக்கிறோம் என்று அவருக்குத்தான் தெரியும். இது வேறு எவருக்கும் புரிவதில்லை. இவர் நம்மிடம் எதையும் கேட்கவில்லை. நம்முடைய உள்ளத்தில் அவருக்கு முதலிடம் கேட்கிறார். நம் நடவடிக்கைகளின் மூலம் உள்ளத்தில் அவரை முதலாவது வைத்திருக்கிறோம் என்பதை வெளிப்படுத்த வேண்டும். அதை ஒரு மனுஷன் காண்பித்து விட்டால் அவன் உயர்ந்து விடுவான். அவர் அவ்வளவுதான் கேட்கிறார்.

ஆக வாசற்படியில் இரண்டு பேர் காத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். நாம் யாருக்கு கதவைத் திறக்கப்போகிறோம்? இவன் யாருக்கு கதவைத் திறக்கிறான் என்று பாருங்கள். வானத்தையும் பூமியையும் உண்டாக்கின கர்த்தர் இவனிடம் மன்றாடிக் கொண்டிருக்கிறார். ஜாக்கிரதையாய் இரு, பிசாசு உன் வாசற்படியில் பதிவிருக்கிறான், உன்னை பிடிப்பதற்கு தயாராய் இருக்கிறான். அவனை உள்ளே விட்டால் சீரழிந்து விடுவாய், வாசலை திறந்துவிட்டால் கெட்டுப்போய் விடுவாய். நான் உனக்கு கொடுத்த அத்தனை ஆசீர்வாதங்களையும் இழந்துவிடுவாய். பிசாசை அனுமதிக்காதே, நன்மையை செய், நான் என்ன சொன்னேனோ அதின்படி செய், உன் இருதயத்தில் எனக்கு முதலிடத்தைக் கொடுத்துவிடு, நான் உனக்கு வல்லமையைத் தருகிறேன் என்கிறார். காயீன் என்ன செய்கிறான் என் பாருங்கள்.  

காயீன் தன் சகோதரனாகிய ஆபேலோடே பேசினான்; அவர்கள் வயல் வெளியில் இருக்கும் சமயத்தில், காயீன் தன் சகோதரனாகிய ஆபேலுக்கு விரோதமாய் எழும்பி, அவனைக் கொலை செய்தான்(ஆதியாகமம் 4:8).

ஒரு மனுஷனிடம் தேவனே வந்து பேசுகிறார். பிசாசு பதிவிருக்கிறான், நான் உனக்கு உதவுகிறேன், நீ நன்மை செய்தால் எல்லாம் சரியாகி விடும், நான் உன்னை ஏற்றுக்கொள்கிறேன் என்கிறார். உடனே அவர் சொன்னதை இவன் செய்திருக்க வேண்டாமா? ஆண்டவரே, நான் செய்தது தவறு. நான் நன்மை செய்கிறேன். நீர் சொன்னபடியே செய்கிறேன். இரண்டாவது வாய்ப்புக்காக நன்றி. நான் ஆபேலை கொன்று விடலாம் என்றிருந்தேன். நீர் என்னிடம் இதைச் சொல்லாவிட்டால் நான் அழிந்தே போயிருப்பேன். மிகவும் நன்றி. நான் என் புத்தியையும், எண்ணத்தையும் மாற்றிக்கொள்கிறேன். நீர்தான் என் ஆண்டவர், உம்முடைய அன்புக்காகவும், இரக்கத்திற்காகவும் நன்றி என்று சொல்லி தேவன் சொன்னதை செய்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அவனுடைய உள்ளம் கடினப்பட்டு விட்டது. அவன் ஏற்கனவே பிசாசுக்கு இடங்கொடுத்து விட்டான். வாசற்படியில் படுத்திருக்கிற பிசாசு தன்னுடைய எண்ணங்களை இவனுடைய உள்ளத்தில் புகுத்துவிட்டான். விரோதத்தையும், பகையையும், கசப்பையும், வெறுப்பையும், எரிச்சலையும் உள்ளே கொண்டுவந்து நிரப்பி விட்டான். அடுத்தது செயல் தான் நடக்க வேண்டும். ஆபேலை கொலை செய்வது மட்டும் தான் நடக்க வேண்டும், மற்ற எல்லாம் உள்ளே நடந்துவிட்டது. இயேசு, “ஒருவன் தன் சகோதரனை முட்டாள் என்று சொன்னாலே கொலை செய்ததற்கு சமம்” என்று சொல்லிவிட்டார். ஏனென்றால் அந்த நிலையிலேயே தடுத்து நிறுத்து, இல்லையென்றால் அடுத்து கொலை செய்யும் நிலைக்கு போய் விடுவாய் என்கிறார். இப்படித்தான் பிசாசு நம்முடைய வாழ்க்கையிலும் தினந்தோறும் நுழைய பார்க்கிறான். என்றைக்கு அவனுடைய எண்ணங்களுக்கும், உணர்ச்சிகளுக்கும், பகைக்கும், எரிச்சலுக்கும் இடங்கொடுக்கிறோமோ அப்போது பிசாசுக்கு இடங்கொடுக்க ஆரம்பித்து விடுகிறோம். பிறகு பயங்கரமான காரியங்களைச் செய்வதில் இறங்குகிறோம். அப்படிச் செய்யும்போது அதன் மூலமாக நம்முடைய வாழ்க்கையே சீரழிந்து விடுகிறது.

கிறிஸ்தவர்கள் மத்தியில் சிலர் காயீனுக்கு ஆதரவாக பேசுவார்கள். ஒருவர், “என்னதான் இருந்தாலும் அவன் தெரிந்தோ, தெரியாமலோ செய்துவிட்டான். அவனுக்கு இவ்வளவு பெரிய தண்டனை கொடுக்கலாமா? கர்த்தர் இரக்கமுள்ளவராய் இருக்க வேண்டாமா? அவன் தான் அப்படிச் செய்துவிட்டான், இவர் கடவுளாயிற்றே, இவர் அவனிடம் வேறு மாதிரி நடந்துகொள்ள வேண்டாமா? அவனுடைய பெற்றோர்களை தோட்டத்தை விட்டு வெளியே அனுப்பிவிட்டார். இப்போது இவனையும் தொலைத்துவிட்டார். இவன் மீது சாபத்தைக் கூறுகிறார். இவர் என்ன ஆண்டவர்? இவ்வளவு கடினமாக இருக்கலாமா?” என்கிறார்கள். இவர்கள் வேதத்தை தவறாக வாசிக்கிறார்கள். ஏதேன் தோட்டத்தில் அவர்கள் பாவஞ்செய்தபோது உள்ளே எவரும் இருக்க முடியாத நிலை வந்துவிட்டது. அங்கிருந்து வெளியே போக வேண்டும். பாவத்திற்கும் தேவனுக்கும் சம்மந்தம் ஏது? ஒளிக்கும் இருளுக்கும் சம்மந்தம் ஏது? இரண்டும் ஒரே இடத்தில் வசிக்க முடியாது. ஆகவே வெளியே வர வேண்டியதாகி விட்டது. ஆனால் தேவன் இன்னொரு வாய்ப்பைக் கொடுக்கிறார். நீ சரி செய்து விட்டு வரலாம், என்னோடுகூட ஐக்கியம் ஆகலாம், உறவு கொள்ளலாம் என்பதை காண்பிக்கிறார். அங்கு இரக்கம் காட்டினவர், இங்கும் இரக்கம் காண்பிக்கிறார், இவனிடம் வந்து பேசுகிறார், இவனிடம் மன்றாடுகிறார், பிசாசைப் பற்றி சொல்லுகிறார், நீ போய் நன்மை செய்தால் எல்லாம் சரியாகி விடும் என்கிறார். அந்த அளவிற்கு சொல்லுகிறார். அவர் சொன்ன பிறகும் அவன் அதைச் செய்கிறான். ஆகவே காயீனுக்கு ஆதரவாக பேசாதீர்கள். அவன் அதற்கு தகுதி உள்ளவன் அல்ல. 9-ஆம் வசனத்தைக் கவனியுங்கள்.         

கர்த்தர் காயீனை நோக்கி: உன் சகோதரனாகிய ஆபேல் எங்கே என்றார்; அதற்கு அவன்: நான் அறியேன்; என் சகோதரனுக்கு நான் காவலாளியோ என்றான்(ஆதியாகமம் 4:9).

அவன் கொலை செய்தது மட்டுமல்லாமல், அவனுடைய பேச்சு விபரீதமாக போகிறது. தன்னிடம் கருணையாய் பேசுகிற ஆண்டவரிடம் இவன் எப்படி பேசுகிறார் என்று பாருங்கள்.

அதற்கு அவர்: என்ன செய்தாய்? உன் சகோதரனுடைய இரத்தத்தின் சத்தம் பூமியிலிருந்து என்னை நோக்கிக் கூப்பிடுகிறது(ஆதியாகமம் 4:10).

ஆண்டவரிடம் எந்த பாவத்தையும் மறைக்க முடியாது. பிசாசு உலகத்தில் பாவத்தைப் பற்றி ஒரு பெரிய பொல்லாத பொய்யை பரப்பி இருக்கிறான். நாம் செய்வது எவருக்கும் தெரியாது என்று அவன் பொய் சொல்லி அதை பரப்பி இருக்கிறான். ஆம் உண்மைதான், எவருக்குமே தெரியாமல் சில காரியங்களை செய்துவிடலாம். ஆனால் ஒருவருக்கு தெரியும். அது நாம். அங்குதான் பிரச்சனை ஆரம்பிக்கிறது. நமக்கு தெரிகிற வரைக்கும் நிம்மதியாய் இருக்க முடியாது. நான் செய்தது என்ன என்று எனக்கு தெரியும்போது பிறகு எப்படி நான் நிம்மதியாய் இருக்க முடியும்? காயீனின் கதையில் அதுதான் நடக்கப் போகிறது. இவன் கொலை செய்துவிட்டான். அது எவருக்கும் தெரியாது என்று எண்ணினான். ஆனால் கர்த்தர், “உன் சகோதரன் எங்கே? அவனுடைய இரத்தம் என்னை நோக்கி கூப்பிடுகிறது” என்கிறார். கர்த்தரிடத்தில் மறைக்க முடியாது என்று அவனுக்கு தெரிந்துவிட்டது. இந்த பூமியில் ஓடி ஒளிந்துகொள்ள இடமில்லை. அவரிடமிருந்து மறைக்கவே முடியாது. காயீன் பிசாசின் பொய்யை நம்பிவிட்டான். 11-ஆம் வசனத்தைக் கவனியுங்கள்.

இப்பொழுது உன் சகோதரனுடைய இரத்தத்தை உன் கையிலே வாங்கிக்கொள்ளத் தன் வாயைத் திறந்த இந்தப் பூமியில் நீ சபிக்கப்பட்டிருப்பாய். நீ நிலத்தைப் பயிரிடும்போது, அது தன் பலனை இனி உனக்குக் கொடாது; நீ பூமியில் நிலையற்று அலைகிறவனாயிருப்பாய் என்றார்(ஆதியாகமம் 4:11, 12).

பூமியில் பயிரிடுவதுதான் இவனுடைய வேலை. இவன் அந்த தொழிலைச் சேர்ந்தவன். கர்த்தர், “இனிமேல் விளையவே விளையாது” என்கிறார். தன் சகோதரனுக்கு செய்த துரோகத்தை இவன் எப்படி மறப்பது? இதை மறப்பதற்கு இவன் இந்த ஊரை விட்டு வேறு ஊருக்கு போய் விடலாம், வேறு ஒரு ஊரில் தங்கலாம். ஆனால் அங்குபோய் விதைத்தால் அதுவும் விளையவில்லை. ஏனென்றால், உன் சகோதரனுடைய இரத்தத்தை வாயைத் திறந்து வாங்கிக்கொண்ட இந்த பூமி உனக்கு இனி எதுவும் கொடுக்காது, இதில் எதுவும் விளையாது. என்றைக்கு நீ உன் சகோதரனுடைய இரத்தத்தை இந்த பூமியில் சிந்தினாயோ, அதை இந்த பூமி வாங்கி விட்டதோ அன்றைக்கே இது உனக்கு சபிக்கப்பட்ட பூமியாகி விட்டது. இது உனக்கு எதையும் தராது என்று சொல்லிவிட்டார். காயீன் கிழக்கு தேசத்திலே நோத் என்னும் இடத்திலே போய் குடியிருந்தான். ஒவ்வொரு நாளும் அவன் தன் சகோதரனுக்கு செய்த துரோகத்தை எண்ணிப் பார்த்து உள்ளே செத்துக் கொண்டிருந்திருப்பான். ஏனென்றால் எதை விதைத்தாலும் அது விளையவில்லை. பூமி சபிக்கப்பட்ட பூமியாகி விட்டது. ஆசீர்வாதமே இல்லை. வாழ்நாளில் ஒவ்வொரு வருஷமும், பின் நரகத்தில் நித்திய நித்தியமும் இதை எண்ணிப் பார்த்து வருந்திக்கொண்டே இருக்க வேண்டும். அதுதான் பாவத்தினுடைய கொடூரம். பாவம் அங்குதான் கொண்டுபோய் விடுகிறது. இதை எண்ணினாலே எவரும் பாவஞ்செய்ய மாட்டார்கள். அது அங்குதான் கொண்டுபோய் விடுகிறது. பாவம் செய்யும்போது அதை செய்தவனுக்கு நாம் என்ன செய்தோம் என்று தெரியும். இதனால் அவனுக்கு தூக்கம் வராது, அவனுடைய சமாதானமும், பொருளாதாரமும் கெடுகிறது, அவனுடைய எல்லா காரியங்களும் கெடுகிறது. பூமி விளையவில்லை என்றால் அவன் என்ன சம்பாதித்திருக்க முடியும்? விவசாயிக்கு பூமி ஒன்றும் தரவில்லை என்றால் அவன் எங்குபோய் எப்படி பிழைப்பது? காயீன் சாபத்தை வாங்கிக் கொண்டான். பிசாசு பதிவிருக்கிறான் என்று கர்த்தர் சொன்னார். பதிவிருக்கிறது என்றால் பீறிப்போடுவது அல்ல. மனதைக் கெடுத்து, கெட்ட காரியங்களை செய்ய வைத்து, அதன் மூலமாக எல்லா தேவ ஆசீர்வாதங்களையும் இழக்க வைப்பதுதான் பாவமும் அதன் கொடூரமும். இது பயங்கரமான எச்சரிப்பு. இப்போதுதான் முதல் குடும்பம் உண்டாகி இருக்கிறது. அதற்குள் தேவனைக் குறித்தும், மனுஷனைக் குறித்தும், பாவத்தைக் குறித்தும், இரட்சிப்பைக் குறித்தும், தேவனோடு இருக்கிற உறவைக் குறித்தும் இவ்வளவு பெரிய சத்தியம் இங்கே சொல்லப்படுகிறது. வேதவசனத்தினுடைய அற்புதம் அதுதான். காயீனுக்கு சென்ற இடமெல்லாம் சாபம். விதைத்தால் எதுவும் விளையவில்லை. தினந்தோறும் சகோதரனுடைய நினைவுதான். இவனே நினைத்தாலும் அதை மறக்க முடியாது. வாழ்நாள் முழுவதும் அதை நினைவுகூருகிறான், அதை எண்ணிப் பார்க்கிறான். அவன் நிலையற்று அலைகிறான்.

அவன் எவ்வளவு தூரம் ஓடிப்போனாலும் அவனுடைய எண்ணங்களையும், உணர்வுகளையும், பாவத்தின் நினைவுகளையும், குற்றவுணர்வையும் எடுத்துக்கொண்டு போகிறான். இவையெல்லாம் அவனிடத்திலிருந்து பிரிக்க முடியாதவைகள். இது அவனுக்குள்ளேயே இருக்கிறது. இதை விட்டு விட்டு அவன் எப்படி போக முடியும்? அவன் ஓடலாம், ஒளிந்துகொள்ளலாம், ஆனால் தன்னிடத்திலிருந்து ஓடவோ, ஒளியவோ முடியாது. அதுதான் பாவம். வாழ்க்கையில் கர்த்தரை அனுமதிப்பதற்குப் பதிலாக பாவத்தை அனுமதித்து விட்டோம் என்றால் அதன்பிறகு வாழ்க்கையே நரகமாகி விடும். இதனுடைய ஒட்டுமொத்த உருவம் தான் நரகம். இன்றைக்கு அநேகருக்கு வாழ்க்கையே நரகம் போன்று இருக்கிறது. ஏனென்றால் பாவம் உள்ளே வந்துவிட்டது. பாவம் கொண்டுவருகிற நரகத்திலிருந்து விடுவிக்கிறவர் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து. அவர் பாவங்களற நம்மைக் கழுவுகிறார். நம்முடைய நினைவுகளையும், எண்ணங்களையும் கழுவுகிறார். நம்முடைய புத்தியை சுத்திகரிக்கிறார். எந்த மனுஷனும், மருந்தும் செய்ய முடியாததை இயேசுவின் விலையேறப்பெற்ற இரத்தம் செய்கிறது. அதன் மூலமாக ஒரு புது வாழ்வு உண்டாகிறது.

கடைசியாக அவன் சொல்லுவதைக் கவனியுங்கள்.

அப்பொழுது காயீன் கர்த்தரை நோக்கி: எனக்கு இட்ட தண்டனை என்னால் சகிக்கமுடியாது. இன்று என்னை இந்தத் தேசத்திலிருந்து துரத்திவிடுகிறீர்; நான் உமது சமுகத்துக்கு விலகி மறைந்து, பூமியில் நிலையற்று அலைகிறவனாயிருப்பேன்; என்னைக் கண்டுபிடிக்கிறவன் எவனும் என்னைக் கொன்றுபோடுவானே என்றான்(ஆதியாகமம் 4:13, 14).

தீர்ப்பு வந்துவிட்டது. இவன் post modern man. இவன் modern man அல்ல, modern man-ஐ தாண்டி வந்தவன். இன்றைக்கு modern man-ஐ தாண்டி வந்தவர்களைப் பாருங்கள், அவர்கள் நன்றாக appeal பண்ணுவார்கள். கொலை செய்து விட்டு பிறகு, “அன்றைக்கு இருந்த என்னுடைய சூழ்நிலையை நீங்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். மனதில் கோளாறு இருந்தது. இப்படி நடந்துவிட்டது, அப்படி நடந்துவிட்டது. மனுஷனுக்கு ஆயிரம் சூழ்நிலைகள். அந்த சூழ்நிலைகளில் நான் அப்படி செய்துவிட்டேன். அதனால் தண்டனையை எனக்கு குறைத்து கொடுங்கள்” என்று சொல்லுவார்கள். இவன் அப்படிப்பட்ட post modernist. இவன் appeal-ஐ ஆரம்பித்து விட்டான். தேவனுடைய சமுகத்திலிருந்து விலகிப்போகிறவன், தேவனை வேண்டாம் என்று தள்ளுகிறவன், என்னுடைய வாழ்க்கையை நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன், என் இஷ்டப்படி நான் வாழ்ந்துகொள்கிறேன், என் மனம்போன போக்கில் போகிறேன் என்கிறவனுடைய வாழ்க்கை எப்படியிருக்கும் என்பதின் விவரம் இங்கே வந்துவிட்டது. உம்முடைய சமுகத்தை விட்டு விலகிப்போனேன் என்றால் என்னுடைய வாழ்க்கைக்கே ஆபத்து உண்டாகி விடுகிறது. பின்னாக பார்த்துக்கொண்டு தான் முன்னே ஓட வேண்டும். எல்லா ஆபத்தும் இருக்கிறது. என்னை சாகடிக்கப் பார்க்கிறார்கள். எங்கே போய் அலைந்து, எங்கு விதைத்தாலும் விளையவில்லை, ஆசீர்வாதமே கிடையாது. தண்டனை மிகவும் அதிகமாகி விட்டது என்கிறான். கர்த்தருடைய பதிலைக் கவனியுங்கள்.  

அப்பொழுது கர்த்தர் அவனை நோக்கி: காயீனைக் கொல்லுகிற எவன் மேலும் ஏழு பழி சுமரும் என்று சொல்லி, காயீனைக் கண்டுபி#2975;ிக்கிறவன் எவனும் அவனைக் கொன்றுபோடாதபடிக்குக் கர்த்தர் அவன்மேல் ஒரு அடையாளத்தைப் போட்டார்(ஆதியாகமம் 4:15).

கர்த்தருக்கு எவ்வளவு கருணை என்று பாருங்கள்! எவ்வளவு முரட்டாட்டம் உள்ளவனாய் இருக்கிறான் என்று பாருங்கள். இந்த நிலையிலாவது “ஆண்டவரே, நான் முகங்குப்புற விழுந்து விடுகிறேன். நான் பாவி, என்னை மன்னியும்” என்று கர்த்தருக்கு தன்னை ஒப்புக்கொடுத்திருக்கலாம். ஆனால் அவன் ஒப்புக்கொடுக்கவில்லை, தண்டனைக் குறைப்புக்கு appeal தான் போடுகிறான். நியாயாதிபதி இரக்கம் காட்டுகிறார். உன்னை பார்க்கிறவன் உன்னை கொலை செய்யாதபடிக்கு உன் மேல் ஒரு முத்திரையை வைக்கிறேன் என்று சொல்லி அவனுக்கு இரக்கம் காட்டுகிறார்.

ஆபேலின் பிரசங்கம் என்ன? செத்துப்போன ஆபேல் இன்றைக்கு என்ன சொல்லுகிறான்? பாவத்தின் நிமித்தமாய் தூரமாய் இருக்கிறவர்கள் கர்த்தரிடத்தில் வர முடியும். கர்த்தர் ஒரு வழியை வைத்திருக்கிறார். எந்த மனுஷனும் கர்த்தருக்கு விலகி, தூரமாக இருக்க வேண்டியதில்லை. எல்லா மனுஷரும் கர்த்தரிடத்திலே வரலாம். வாழ்க்கையில் கர்த்தருக்கு முதலிடத்தை தர வேண்டும். இதுதான் இரட்சிப்பு. நாம் ஒரு மதத்தைப் போதிக்கவில்லை. கர்த்தருக்கு உங்களுடைய வாழ்க்கையில் முதலிடத்தை கொடுத்திருக்கிறீர்களா? அதை நம் வாழ்க்கையின் எல்லா செயல்களிலும் நிரூபிக்க வேண்டும். கர்த்தருக்கு முதலிடம் கொடுக்கிறவர்கள் பாவத்தில் ஈடுபடமாட்டார்கள். ஏனென்றால் கர்த்தருக்கு கனம் என்பதுதான் அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் பிரதானம்.

ஆபேலின் பிரசங்கம் அது சுவிசேஷ செய்தி. எல்லாரும் கர்த்தரிடத்தில் வரலாம். எவரும் வருவதற்கு கர்த்தர் வாசலை திறந்து வைத்திருக்கிறார். அவர் ஒன்றே ஒன்றுதான் சொல்லுகிறார். எனக்கு முதலிடம் கொடு, உன் வாழ்க்கையில் என்னை முதலிடத்தில் வை, எல்லாம் சரியாகி விடும் என்கிறார். இரண்டாவது, பாவத்திற்கு இடங்கொடுத்தால் வாழ்க்கை சீரழிந்து போய்விடும். எல்லா தேவ ஆசீர்வாதங்களையும் இழக்க நேரிடும். கர்த்தர் கொடுத்த எல்லா நன்மைகளும் பாழாய் போய்விடும். கர்த்தர் நமக்காக வைத்திருக்கிற திட்டங்கள், நோக்கங்கள் நிறைவேறாது. பிசாசு மனதையும், எண்ணங்களையும் கெடுப்பான். பகையையும், விரோதத்தையும், கசப்பையும், வெறுப்பையும், எரிச்சலையும் உண்டாக்கி, அதன் மூலமாக தவறான செயல்களை உண்டாக்குவான். நாம் நடப்பிக்கிற காரியங்கள் எல்லாம் பொல்லாத காரியங்களாக இருக்கும். அதன் விளைவு சாபக்கேடாக இருக்கும். தேவன், “அந்த வழியில் போக வேண்டாம். பாவம் வாசற்படியில் மிருகம் போன்று படுத்துக் கிடக்கிறது. ஜாக்கிரதையாய் இரு, அதை விட்டு விடாதே” என்கிறார். இன்றைக்கே பிசாசை நம்முடைய வாழ்க்கையிலிருந்து தடுத்து நிறுத்தலாம். எப்படி? ஆண்டவரை சிம்மாசனத்தில் ஏற்றலாம், அவனுக்கு இடம் கிடையாது. நாம் பிசாசை ஜெயிக்க முடியுமா? அவனுடைய சோதனைகளை வெல்ல முடியுமா? நிச்சயமாக வெல்ல முடியும். ஏனென்றால் நமக்குள் இருக்கிறவர் அவனைக் காட்டிலும் பெரியவர். அவர் ஜெயத்தை தருகிறவர். ஒவ்வொரு மனுஷனுக்கும் வெற்றி உள்ள வாழ்க்கைக்கு வழி உண்டு. தேவனை விட்டு தூரமாக போய், மனம்போன போக்கில் வாழ வேண்டுமென்றால், அது சகிக்க முடியாத, தாங்கிக்கொள்ள முடியாத வாழ்க்கையாக அமைந்துவிடும். கடைசியாக, மனுஷன் எவ்வளவு பெரிய பாவியாக இருந்தாலும் தேவன் அளவுகடந்த அன்புமிக்கவராக, இரக்கமுள்ளவராக, கருணையுள்ளவராக இருக்கிறார். அவருடைய வாசல் எப்போதுமே மனுஷனுக்கு இரக்கம் காட்டும்படியாக திறந்து வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதுதான் ஆபேலின் பிரசங்கம். அவன் மரித்தும் இன்னும் பேசிக்கொண்டிருக்கிறான்.  

 

Similar Topics

Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency