0 item - ₹0.00

விசுவாச வாழ்க்கை (பாகம் 39) - ஆபிரகாம்: சோதனை!

Sunday Tamil Service - 19 MAY 19

Transcript

மேலும் விசுவாசத்தினாலே ஆபிரகாம் தான் சோதிக்கப்பட்டபோது, ஈசாக்கைப் பலியாக ஒப்புக்கொடுத்தான். ஈசாக்கினிடத்தில் உன் சந்ததி விளங்கும் என்று அவனோடே சொல்லப்பட்டிருந்ததே, இப்படிப்பட்ட வாக்குத்தத்தங்களைப் பெற்றவன், மரித்தோரிலிருந்து எழுப்ப தேவன் வல்லவராயிருக்கிறாரென்றெண்ணி, தனக்கு ஒரேபேறானவனையே பலியாக ஒப்புக்கொடுத்தான்; மரித்தோரிலிருந்து அவனை பாவனையாகத் திரும்பவும் பெற்றுக்கொண்டான்(எபிரெயர் 11:17-19).  

எபிரெயர் 11-ஆம் அதிகாரத்திலிருந்து விசுவாச வாழ்க்கையைக் குறித்துப் போதித்து வருகிறோம். இதில் ஆபிரகாமின் பகுதிதான் பெரிய பகுதி. 8 முதல் 19 வரை உள்ள வசனங்களில் ஆபிரகாமைக் குறித்த சத்தியத்தை பார்த்து வருகிறோம். எபிரெயர் நிருபத்தின் ஆசிரியர் ஆபிரகாமை வைத்து விசுவாச வாழ்க்கையைக் குறித்துப் போதிக்கிறார். ஏனென்றால் ஆபிரகாம் தான் விசுவாசிகளுக்கு எல்லாம் தகப்பனாக இருக்கிறான். நாமெல்லாரும் ஆபிரகாமின் சந்ததியார் என்று எண்ணப்படுகிறோம். நாம் ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதத்திற்கு சொந்தக்காரர்கள், விசுவாச மார்க்கத்தார். ஆகவே தகப்பனைப் போலத்தான் பிள்ளைகள் என்பது போல நாம் எல்லாரும் அந்த தகப்பனுடைய வழியிலே வந்தவர்கள். எனவே அவருடைய வாழ்க்கையிலிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது ஏராளமாய் இருக்கிறது. அதனால் தான் இவ்வளவு பெரிய வேதப்பகுதியை எடுத்து ஆபிரகாமைக் குறித்து இங்கு சில காரியங்களை சுட்டிக் காண்பிக்கிறார்.

இந்த ஆசிரியர் இந்த வசனங்களை விசுவாசத்தின் நான்கு கட்டங்களாக பார்க்கிறார். அதைத்தான் இப்போது நான் போதித்து வருகிறேன். முதல் கட்டம், அழைப்பு என்பது. ஆண்டவரை அறியாமல் எங்கேயோ தன்னுடைய குடும்ப வழக்கத்தின்படியும், முன்னோர்களின் பழக்கவழக்கத்தின்படியும் எதை எதையோ வணங்கி, தனக்கு தெரிந்ததை செய்துகொண்டு வந்த இவனுக்கு கர்த்தர் தரிசனமாகி இவனை அழைக்கிறார். அவன் தன் தேசத்தையும், இனத்தையும் விட்டு ஒரு புது வாழ்க்கையை வாழும்படி அழைக்கிறார். நாமும் அப்படி அழைக்கப்பட்டவர்கள் தான். நாமும் பாவத்தில் கிடந்தோம், தேவனை அறியாமல் இருந்தோம், கர்த்தரை விட்டு தூரத்தில் இருந்தோம். ஆனால் ஏதோ ஒரு காலக்கட்டத்தில் கர்த்தர் நம்மைத் தொடுகிறார். அதுதான் இரட்சிப்பின் அனுபவம். அதில் என்ன நடக்கிறது? நாம் கர்த்தரை அறிந்துகொள்கிறோம்; அவர் அண்டை நெருங்குகிறோம்; பழைய பழக்கவழக்கங்களையும் வழிபாடுகளையும், பாரம்பரியங்களையும் அதோடு இருக்கிற தொடர்பையும் துண்டித்துவிட்டு ஒரு புது வாழ்க்கையை ஆரம்பிக்கிறோம். விசுவாசத்தின் முதல் கட்டம் ஆபிரகாமுக்கு நடந்தது போலவே நமக்கும் நடந்திருக்கிறது. அப்படித்தான் நாம் ஒவ்வொருவரும் விசுவாசத்தை அனுபவிக்க ஆரம்பித்தோம். இரட்சிப்பிலே விசுவாசம் வேலை செய்தது.

இரண்டாவது கட்டம், ஆபிரகாம் கர்த்தர் சொன்ன தேசத்திலே போய் சஞ்சரிக்கிறபோது, தன்னை போஷிக்கவும் பாதĬ#3009;காக்கவும் கர்த்தர் ஆதாரமாய் இருக்கிறார் என்பதைக் கற்றுக்கொள்கிறான். பஞ்சத்தின் மத்தியிலே கர்த்தர் அவனைப் பெரிய சீமானாக மாற்றினார். அதுமட்டுமல்ல, அந்த சமுதாயத்தில் ராஜாக்கள் எதிர்த்து வந்து போரிடுவது, இருக்கிறதை எல்லாம் பிடுங்கிக் கொண்டுபோவது, அடிமைத்தனம் பண்ணுவது போன்ற காரியங்கள் எல்லாம் நடக்கும். அப்படிப்பட்ட ஒரு சம்பவம் அவனுடைய வாழ்க்கையில் நடந்தது. அவன் நான்கு ராஜாக்களை எதிர்த்து நின்று, போரிட்டு, தேவனுடைய கிருபையால் ஜெயித்தான். உன் சத்துருக்களை கர்த்தர் உன் கையில் ஒப்புக்கொடுத்தார் என்று சொல்லுகிற அளவிற்கு அவன் பெரிய வெற்றியை அடைந்தான். கர்த்தர் நம்மோடுகூட இருக்கிறார் என்பதை அவன் கற்றுக்கொண்டான். அவர் நம்மை இரட்சித்து, செத்தால் மோட்சம் வந்துவிடுவாய் என்று விட்டு விட்டுப் போகிறவர் அல்ல. அவர் நம்மை இரட்சித்து, நம்முடைய தேவைகளை சந்திக்கிறார். நம்முடைய பூலோகத்துக்குரிய தேவைகளைக் குறித்து கரிசணை உள்ளவராக இருக்கிறார். அதுமட்டுமல்ல, இந்த பூலோகத்தில் நாம் சந்திக்கிற எதிர்ப்புகள், போராட்டங்கள், பிரச்சனைகள் ஆகியவற்றில் நமக்கு உதவுகிறார், நம்மைக் காக்கிறார் என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான். இதையெல்லாம் நாமும் கற்று வருகிறோம். வாழ்க்கையில் ஏதோ ஒரு காலக்கட்டத்தில் நாமும் இதையெல்லாம் அனுபவித்திருக்கிறோம். விசுவாச வாழ்க்கை என்பது மிகவும் நிஜமானது. ஆபிரகாமுடைய வாழ்க்கையைப் போலவே நாம் முதலாவது இரட்சிப்பை அனுபவிக்கிறோம். அதன் பிறகு இவர் மீட்பர் மட்டுமல்ல, மேய்ப்பராகவும் இருக்கிறார், நம்மைப் போஷிக்கிறார், காக்கிறார் என்பதையும் நாம் புரிந்துகொள்கிறோம். இது இரண்டாவது கட்டம்.

மூன்றாவது கட்டம், 99 வயதான இவனுக்கும் 90 வயதான இவனுடைய மனைவிக்கும் குழந்தை பிறக்காது என்றும், இவனுடைய சரீரம் செத்துப்போனது என்றும், சாராளுடைய கர்ப்பம் செத்துப்போனது என்றும் ஊரார் எல்லாரும் சொல்லுகிறார்கள். கர்த்தர் அப்படிப்பட்ட இரண்டு பேரை எடுத்து அவர்கள் மூலமாக பெரிய ஜனத்திரளான சந்ததியை உண்டுபண்ணி பெரிய அற்புதத்தை நடப்பிக்கிறார். சாத்தியமில்லாததை சாத்தியமாக்குகிறார். பிள்ளை இல்லாதவனுக்கு பிள்ளையைத் தருகிறார். செய்ய முடியாதவைகளை செய்து காண்பிக்கிறார். அப்படிப்பட்ட ஒரு வாய்ப்பை நாம் கர்த்தருக்கு நம்முடைய வாழ்க்கையில் கொடுக்க வேண்டும். அதற்குத்தான் விசுவாசம் மிகவும் முக்கியம். விசுவாசிக்கும்போது வாழ்க்கையின் முன்னேற்றத்திற்கு தடையாய் பெரிய மதில் சுவர் போன்றிருக்கிற காரியங்களைத் தாண்டி முன்னேறிச் செல்கிறோம். இது மிகவும் முக்கியம். விசுவாசத்தினுடைய இந்த அம்சத்தைப் புரிந்துகொள்வது மிகவும் முக்கியம். கர்த்தரால் கூடாத காரியம் ஒன்றுமில்லை, நான் கர்த்தரை நம்பி வந்திருக்கிறேன், கர்த்தருக்காக ஜீவிக்கிறேன், கர்த்தருடைய நோக்கங்களை நிறைவேற்ற பாடுபடுகிறேன், ஆகவே மனுஷனால் செய்ய முடியாததை எல்லாம் கர்த்தர் எனக்குச் செய்வார், பெரிய அற்புதங்களைச் செய்வார் என்பதை நான் நம்புகிறேன், விசுவாசித்திருக்கிறேன், அதை நடைமுறையில் கண்டிருக்கிறேன். நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் இதைக் காண வேண்டும். இவை எல்லாம் விசுவாசத்தின் அனுபவங்கள்.

இப்போது நான்காம் கட்டத்திற்கு வந்திருக்கிறோம். அதைத்தான் இன்றிலிருந்து பார்க்கப்போகிறோம். இது மிகவும் முக்கியமான கட்டம். இந்த கட்டத்தில் நடப்பதைத்தான் இந்த வசனங்களில் வாசித்தேன். இதுதான் விசுவாசத்தின் உச்சக்கட்டம். “விசுவாசத்தினாலே ஆபிரகாம் தான் சோதிக்கப்பட்டபோது, ஈசாக்கைப் பலியாக ஒப்புக்கொடுத்தான்” என்று 17-ஆம் வசனத்தில் வாசிக்கிறோம். இந்த கதை ஆபிரகாமினுடைய சரித்திரத்திலே ஆதியாகமம் 22-ஆம் அதிகாரத்திலே வருகிறது. இந்த அதிகாரத்தை வைத்துதான் இதற்கு நாம் சரியான போதனையைக் கொடுக்க முடியும். 1-18 வசனங்களில் இந்த விவரங்கள் இருக்கிறது. ஆபிரகாமுக்கு வந்த சோதனையைப் பற்றி இன்றைக்கு பேசப்போகிறேன். ஆகவே ஆதியாகமம் 22-ஆம் அதிகாரத்திற்குச் செல்வோம். “விசுவாசத்தினாலே ஆபிரகாம் தான் சோதிக்கப்பட்டபோது, ஈசாக்கைப் பலியாக ஒப்புக்கொடுத்தான்” என்று இங்கு வாசிக்கிறோம். இது எவ்வளவு பெரிய காரியம் என்று பாருங்கள்! அவன் பல வருடங்களுக்குப் பிறகு ஒரு பிள்ளையைப் பெற்றெடுக்கிறான். கர்த்தர் அந்த பிள்ளையை பலியாக ஒப்புக்கொடுக்கச் சொல்லுகிறார். அவன் அதைச் செய்கிறான். அதை எப்படிச் செய்ய முடியும் என்று கேட்டால், விசுவாசத்தினால் அதைச் செய்தான் என்கிறார்கள். இதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். முதலில் ஆதியாகமம் 22:1-2 வசனங்களை வாசிப்போம்.

இந்தக் காரியங்கள் நடந்தபின்பு, தேவன் ஆபிரகாமைச் சோதித்தார்; எப்படியெனில், அவர் அவனை நோக்கி: ஆபிரகாமே என்றார்; அவன்: இதோ அடியேன் என்றான். அப்பொழுது அவர்: உன் புத்திரனும் உன் ஏகசுதனும் உன் நேசகுமாரனுமாகிய ஈசாக்கை நீ இப்பொழுது அழைத்துக்கொண்டு, மோரியா தேசத்துக்குப் போய், அங்கே நான் உனக்குக் குறிக்கும் மலைகள் ஒன்றின்மேல் அவனைத் தகனபலியாகப் பலியிடு என்றார்(ஆதியாகமம் 22:1-2).

“இந்தக் காரியங்கள் நடந்த பின்பு” என்று இது ஆரம்பிக்கிறது. அப்படியென்றால் இது எதைக் குறிக்கிறது என்றால், இவன் பல வருஷங்கள் ஆண்டவரை அறிந்தவனாக வாழ்ந்து வந்தான். இவனுடைய ஆரம்ப காலம் எப்படியிருந்தது? இவன் கர்த்தரை அறியாத மனுஷனாக புதிதாக வந்து ஆண்டவரை அறிந்துகொண்டான். இப்போது அனுபவம் உள்ளவனாகி விட்டான், விசுவாசத்தில் வளர்ந்து விட்டான், ஆண்டவருக்கு மிகவும் நெருங்கியவனாகி விட்டான். ஆண்டவருடைய நண்பன் என்று அழைக்கப்படுகிற அளவிற்கு அவ்வளவு நெருக்கம் உண்டாகி விட்டது. தேவன் சோதோம் கொமோராவை அழிக்க வேண்டும் என்று திட்டமிட்டு வரும்போது, இந்த உலகத்தில் எனக்கு ஒரு நண்பன் இருக்கிறான், அவனிடம் சொல்லாமல் இதையெல்லாம் செய்யக்கூடாது. உலகத்தில் ஏதாவது செய்ய வேண்டுமென்றால் அவனிடமும் சொல்லி விடுகிறேன் என்று அவர் அவனைப் பற்றி அந்த அளவிற்கு யோசிக்கிறார். ஆக அந்த அளவிற்கு அவன் கர்த்தரோடு நெருங்கிப் பழகுகிறவனாகி விட்டான். கர்த்தரோடு 25 வருடங்களாக நல்ல அனுபவத்தைப் பெற்றான். ஈசாக்கு பிறந்தபோது கர்த்தர் பெரிய அற்புதத்தைச் செய்தார். அவன் இந்த அற்புதத்தை அனுபவித்து, அவரை நன்றாக ருசிபார்த்து விட்டான். இவர் சொன்னதைச் செய்ய வல்லவர், நல்லவர், பெரியவர், போதுமானவர், இவரால் கூடாத காரியம் ஒன்றுமே கிடையாது என்பதையெல்லாம் நன்றாக தெரிந்துகொண்டான். இவரை இன்னும் அதிகதிகமாக நேசிக்க ஆரம்பித்துவிட்டான். இவரோடு நெருங்கி நடக்க ஆரம்பித்துவிட்டான். இப்போது அதன்பிறகு சில வருஷங்கள் கடந்து ஓடிவிட்டது. அந்த பிள்ளை வளர்ந்து பெரியவனாகி விட்டான். இப்போது தேவன் அந்த பையனை பலியிடும்படிச் சொல்லுகிறார். இது அநேகரால் தவறாக புரிந்துகொள்ளப்பட்ட ஒரு வேதப்பகுதி. வேதவசனத்தில் மிகவும் சவாலான ஒரு வேதப்பகுதி. இதை வைத்து அநேகர் கிறிஸ்தவர்களை குற்றஞ்சாட்டுகிறார்கள். கிறிஸ்தவர்களே இதை தவறாக திரித்துப் போதித்து, இதனுடைய அர்த்தத்தை தவறாக எடுத்துக்கொண்டதை நான் பார்த்திருக்கிறேன்.  “தேவன் ஆபிரகாமிடம், உன்னுடைய குமாரனை பலியிடு என்று சொன்னார். ஒருநாள் அவர் உன்னுடைய குமாரனையும் கேட்பார். நீ எதையாவது அதிகமாக விரும்பி, நேசித்து, பிரியப்படும்போது அவர் உன்னிடமிருந்து அதை பிடுங்கிக்கொள்வார். அப்போது நீ தவிக்கும்போதுதான் நீ விசுவாசத்தில் வளர முடியும், உன்னை பக்குவப்படுத்துவதற்காகவே கர்த்தர் இப்படிச் செய்வார் என்று சிலர் போதிப்பதை நான் கேட்டிருக்கிறேன். கர்த்தர் சோதித்தார் என்பதை வைத்துக்கொண்டு, கர்த்தர் இப்படியெல்லாம் மனுஷனை சோதிக்கிறார் என்று சொல்லுவார்கள். பாவத்தில் விழுந்தவர்கள் கூட இதைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு கர்த்தர் எதற்கு இப்படி சோதிக்க வேண்டும் என்கிறார்கள். யாக்கோபு 1-ஆம் அதிகாரத்தில், “சோதிக்கப்படுகிறவன் கர்த்தர் என்னை சோதித்தார் என்று சொல்லாதிருக்கக்கடவன். கர்த்தர் ஒருவனையும் தீமையினால் சோதிப்பதே கிடையாது” என்று வேதம் சொல்லுகிறது. அவர் எவரையும் தவறு செய்ய வைப்பதில்லை என்று வேதவசனம் திட்டவட்டமாகச் சொல்லுகிறது. தேவன் ஆபிரகாமிடம் ஈசாக்கைக் கொண்டுபோய் பலியிடு என்று சொன்ன அந்த கதை தவறான பல அபிப்பிராயங்களுக்கு வழி வகுத்துவிட்டது. ஆகவே இந்த உலகத்தில் இதைப் பற்றி அநேக கிறிஸ்தவர்கள் தவறான அபிப்பிராயம் கொண்டிருக்கிறார்கள். கர்த்தர் எதை எடுப்பாரோ, எதை கேட்பாரோ என்று எண்ணுகிறார்கள். கர்த்தர் உங்களிடமிருந்து எதையும் எடுப்பதில்லை. உங்களிடம் இருக்கும் எதுவும் கர்த்தருக்கு தேவையில்லை. அவர் ஒன்றும் இல்லாதவர் அல்ல. உங்களிடம் இருக்கிற நல்ல காரியத்தைப் பிடுங்கி தான் வைத்துக்கொள்ளலாம் என்று எண்ணுகிறவர் அல்ல. நீங்கள் நல்ல காரியங்களை அனுபவிக்கிறீர்கள் என்று அவர் உங்கள் மீது பொறாமையில் இருக்கிறவர் அல்ல. சகல நன்மையான ஈவுகளையும் உங்களுக்கு தருகிறவரே அவர்தான். ஆகவே ஆண்டவரைப் பற்றிய ஒரு ஆரோக்கியமான எண்ணத்தை வளர்க்க வேண்டும். தவறான எண்ணங்களை வளர்க்கவே கூடாது. ஆக கர்த்தர் நம்மிடம் இருக்கிற நல்லதை பிடுங்கிக்கொள்கிறார் என்று எண்ணுவது மகா பெரிய தவறு. கர்த்தர் நல்லவர், அவர் எடுக்கிறவர் அல்ல, கொடுக்கிறவர். நன்மையான ஈவுகளை எல்லாம் தருகிறவர். அவர் எந்த நன்மையான ஈவுகளையும் நமக்கு கொடாமல் இருப்பதில்லை. வேதவசனம் இதைப் பற்றி தெளிவாகச் சொல்லுகிறது. கர்த்தர் எப்படிப்பட்டவர் என்பதை நாம் நன்றாக யோசித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

ஆபிரகாம் ஈசாக்கை பலியிட வேண்டும் என்று கர்த்தர் சொன்னதை வைத்து, கர்த்தர் உன் மகனை பலியிடச் சொல்லுவார் என்று அவரை அப்படி சித்தரிப்பது தவறு. அது தவறு என்று ஏன் சொல்லுகிறேன் என்றால், அதற்கான ஆதாரம் இங்கேயே இருக்கிறது. ஆதியாகமம் 22-ஆம் அதிகாரத்தின் 1 முதல் 18 வரை உள்ள வசனங்களை வாசித்தாலே விளங்கிவிடும். ஆபிரகாம் கத்தியை உயர்த்தி தன்னுடைய மகனை பலியிட நினைத்தபோது கர்த்தர் அதை தடுத்து நிறுத்திவிட்டார். ஆக அப்படி ஒரு சம்பவம் நடக்கவே கிடையாது. ஆனால் கர்த்தர் ஆபிரகாமின் மகனை எடுத்துக்கொண்டார் என்பது போல பேசுவார்கள். அது நிறைவேறவில்லை. அது நிறைவேறாது என்று நன்றாக தெரிந்துதான் ஆண்டவர் ஆபிரகாமிடம் இதைச் சொல்லுகிறார். நீங்கள் ஒருவேளை, அது நிறைவேறாது என்று ஆண்டவருக்கு தெரியும் என்றால், ஆபிரகாமுடைய மகனை எடுத்துக்கொள்வதில் அவர் ஆர்வமாக இல்லை என்றால், பிறகு எதற்கு அவர் அவனிடம் உன் புத்திரனும் உன் ஏகசுதனும் உன் நேசகுமாரனுமாகிய ஈசாக்கை தகனாய் பலியிடு என்று சொல்ல வேண்டும்? இது கொடூரமாக இருக்கிறதே, ஏன் அவர் இப்படிப்பட்ட வார்த்தைகளை பயன்படுத்த வேண்டும் என்று கேட்கலாம். அதற்கு நான் பதில் சொல்லுகிறேன். கல்வாரி சிலுவையில் பிதாவாகிய தேவன் தன்னுடைய குமாரனை மனுவர்க்கத்தின் பாவத்திற்கு பலியாக கொடுக்க திட்டமிட்டிருக்கிறார். அதை பூலோகத்தில் இருக்கிற தன் நண்பனுக்கு வெளிப்படுத்த விரும்புகிறார். அவனுடைய மனதில் அதைக் குறித்த காட்சியை சித்தரிக்க விரும்புகிறார். அவன் அதைப் பார்க்க வேண்டுமென்று விரும்புகிறார். ஆகவேதான் இயேசு, “ஆபிரகாம் என்னுடைய நாளைக் காண ஆசையாயிருந்தான்; கண்டு களிகூர்ந்தான்” (யோவான் 8:56) என்கிறார். ஆக ஆபிரகாம் என்கிற தன் நண்பனுக்கு சொல்லாமல் தேவன் எதையும் செய்ததில்லை. சோதோமை அழிப்பதைப் பற்றி அவனிடம் சொல்லிவிட்டுத்தான் செய்தார். அவர் தன்னுடைய குமாரனை அனுப்பி, சிலுவையில் மரிக்கச் செய்து, மறுபடியும் உயிரோடு எழுப்பப் போகிறார். இந்த அற்புதமான இரட்சிப்பின் திட்டத்தை பூமியில் உள்ள தன் நண்பனுக்கு எப்படி சொல்லாமல் இருப்பது? அவனுக்கு வெளிப்படுத்த வேண்டுமே, அதைச் சொல்ல வேண்டுமே, அதைச் செய்வதற்கு முன் அநேக நாட்களுக்கு முன்பாகவே அவனுக்குச் சொல்லி விடலாம் என்று அவனுக்கு அதைச் சொல்லுவதற்காகத்தான் இப்படிப்பட்ட ஒரு காரியத்தை செய்யச் சொல்லுகிறாரே ஒழிய, இவனுடைய குமாரனை கொல்ல வேண்டும் என்பதற்காக அப்படி செய்யச் சொல்லவில்லை. அவர் இவனைக் கொல்ல அனுமதிக்கப் போவதில்லை என்று அவருக்கு ஏற்கனவே தெரியும். அப்படியென்றால் உன் குமாரனைக் கொண்டுவந்து பலியிடு என்று எதற்காகச் சொன்னார்? பிதாவாகிய தேவன் தம் சொந்த குமாரனை பலியிடப்போகிறார். அந்த வேதனையை உணர வைப்பதற்காக, அந்த காட்சியை சித்தரிப்பதற்காக உன்னுடைய குமாரனைக் கொண்டுவந்து பலியிடு என்கிறார். அதன் மூலமாக அவன் இந்த காட்சியைக் காண வேண்டும்.

இன்னும் சிலர், “கர்த்தர் எப்படி நரபலியைக் கேட்கலாம்? நீங்கள் எப்படிப்பட்ட கடவுளை வணங்குகிறீர்கள்? ஆபிரகாமிடம் உன் மகனை பலியிடு என்று சொல்லுகிறாரே, இவர் கடவுளா? இப்படிப்பட்ட கடவுளை நீங்கள் வணங்கலாமா?” என்று கேட்கிறார்கள். தேவன் ஏதோ நரபலியை விரும்புகிறவர் போலவும், இவர்கள் அதற்கான ஆதாரத்தை கண்டுபிடித்துவிட்டார்கள் என்பது போலவும் சொல்லுகிறார்கள். இது தவறு. இது வேதத்தை முழுவதுமாக வாசிக்காததினால் வந்த குறை. ஆதியாகமம் 22:2-ஐ வாசித்துப்பாருங்கள். நான் உனக்கு க#3006;ண்பிக்கிற மலையிலே உன்னுடைய குமாரனை தகனபலியாக பலியிடு என்று தேவன் சொன்னாரா, இல்லையா என்கிறார்கள். அடுத்துள்ள இன்னும் சில வசனங்களை வாசித்தாலே உண்மை விளங்கிவிடும். ஆபிரகாம் பலியிடவில்லை, அது நடக்கவில்லை, அதுதான் உண்மை. பிறகு எதற்கு பலியிடு என்று சொன்னார்? அதற்கான காரணத்தைத்தான் பிரசங்கிக்கிறோம். எதையாவது ஒன்றை சொல்லக்கூடாது. அதுமட்டுமல்லாமல், எசேக்கியேல் 16-ஆம் அதிகாரத்தில் இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் பின்வாங்கிப்போய், விக்கிரகங்களை வணங்க ஆரம்பித்து, தங்களுடைய பிள்ளைகளையே தெய்வங்களுக்கு பலியிட ஆரம்பித்தார்கள். அப்படி ஒரு பழக்கவழக்கம் அந்த சமுதாயத்தில் இருந்து வந்தது. தேவன் அவர்களைக் கண்டிக்கிறார். நான் உங்களுக்கு பிள்ளைகளைக் கொடுத்தேன், நீங்கள் எனக்காக பெற்ற பிள்ளைகளை இப்படி பலியிடலாமா என்கிறார். இஸ்ரவேல் வம்சம் எப்படி ஆரம்பித்தது? ஆபிரகாம் என்கிற ஒரு மனுஷன் மூலமாக ஆரம்பித்தது. இஸ்ரவேலருக்கு அவன்தான் தகப்பன். அவனிடத்திலிருந்து தான் இஸ்ரவேல் என்கிற தேசமே வந்தது. அவன் நூறு வயது வரை பிள்ளை இல்லாத மனுஷன், அவனுடைய மனைவிக்கு தொன்னூறு வயது. கர்த்தர் அவனுக்கு ஒரு பிள்ளையைத் தந்து, ஒரு வம்சத்தை உண்டாக்கி, திரளான ஜனமாக அவர்களை ஏற்படுத்தினார். அன்றைக்கு இஸ்ரவேலர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளைக் கொண்டுபோய் பலியிடும்போது கர்த்தருக்கு அது எப்படி இருந்திருக்கும்! ஆகவேதான் கர்த்தர் அவர்களைக் கண்டிக்கிறார். கர்த்தர் ஒருபோதும் நரபலியை promote பண்ணினவர் அல்ல. அப்படி பண்ணலாம் என்று வேதம் போதித்தது கிடையாது. இன்னும் சொல்லப்போனால், சமீபகால வரைக்கும் பல சமுதாயங்களில் நரபலி இருந்து வந்தது. அதையெல்லாம் தடுத்து நிறுத்த காரணமாய் இருந்தவர்கள் பெரும்பாலும் மிஷனெரிகள். மிஷனெரிமார்கள் தான் இது நடக்கக்கூடாது என்று அதை எதிர்த்து சட்டங்கள் இயற்றுவதற்கு activist-ஆக இருந்து அதைச் செய்தார்கள் என்பதை நினைவுபடுத்த விரும்புகிறேன். கிறிஸ்தவம் ஒருபோதும் நரபலியை விரும்புகிற மார்க்கம் அல்ல. இது அதைக் குறித்த கதை அல்ல. இதை அதற்கு பயன்படுத்தக்கூடாது. இதை வைத்து கடவுளை அப்படி சித்தரிக்கக்கூடாது. கல்வாரி சிலுவையில் தன்னுடைய குமாரனை நம்முடைய பாவங்களுக்காக மரிக்கச் செய்யப்போகிறார் என்பதை காட்டுவதற்காக ஆபிரகாமிடம் உன் குமாரனை பலியிடு என்று சொன்னாரே ஒழிய, இவனுடைய மகனை கொல்லுவதற்காக அல்ல.              

மூன்றாவது ஒரு ஆட்சேபணை சொல்லுகிறார்கள். அது என்னவென்றால், கர்த்தர் மனுஷனுக்குள் சில இயல்புகளைத் தந்திருக்கிறார். பிள்ளையை நேசிப்பது என்பது எல்லா மனுஷருக்கும் இருக்கிற சுபாவம். மிருகங்களுக்கு கூட அந்த சுபாவம் இருக்கிறது. தேவன் இந்த சுபாவத்தை மனிதனுக்கு மிக அதிகமாக கொடுத்திருக்கிறார். இப்படி ஒரு சுபாவத்தைக் கொடுத்துவிட்டு, அந்த சுபாவத்திற்கு எதிரான ஒரு காரியத்தை அவர் செய்யச் சொல்லலாமா? என்று கேட்கிறார்கள். கர்த்தர் கல்வாரி சிலுவையில் தன் சொந்த குமாரனைக் கொடுத்தார். அவர் மிருகங்களைக் காட்டிலும் எவ்வளவு அன்புள்ளவர் என்று எண்ணிப்பாருங்கள். இயேசு கல்வாரி சிலுவையில், “என் தேவனே, என் தேவனே, ஏன் என்னைக் கைவிட்டீர்?” என்று கதறுகிறார். சிலர், உங்களுடைய தேவன் கல்வாரி சிலுவையில் தன்னுடைய குமாரனையே காப்பாற்றவில்லையே, அப்படியிருக்க உங்களை எப்படி காப்பாற்றப்போகிறார்? என்று கேட்கிறார்கள். தேவன் ஏன் தம்முடைய குமாரனை காப்பாற்றவில்லை என்றால், நம்மை நரகத்திலிருந்து தப்புவிப்பதற்காக. ஆக அந்த காட்சியோடு இந்த வசனத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமே ஒழிய, தவறான அபிப்பிராயங்களை வைத்துக்கொண்டு கர்த்தரை சந்தேக கண்ணோடு பார்க்கக்கூடாது. சிலுவை காட்சியை ஆபிரகாம் காணும்படியாக, அவனுக்கு அதை சித்தரிக்கும்படியாக இதெல்லாம் அவசியப்படுகிறது. அது எப்படி அவசியம் என்பதை உங்களுக்கு காண்பிக்கிறேன்.

அப்பொழுது அவர்: உன் புத்திரனும் உன் ஏகசுதனும் உன் நேசகுமாரனுமாகிய ஈசாக்கை நீ இப்பொழுது அழைத்துக்கொண்டு, மோரியா தேசத்துக்குப் போய், அங்கே நான் உனக்குக் குறிக்கும் மலைகள் ஒன்றின்மேல் அவனைத் தகனபலியாகப் பலியிடு என்றார்(ஆதியாகமம் 22:2).

இதில் ஒவ்வொரு வார்த்தையாக பார்ப்போம். மகனை கொண்டுபோய் பலியிட வேண்டும் என்பதுதான் செய்தி. அதை எப்படிச் சொல்லுகிறார் என்பதைக் கவனியுங்கள். “உன் புத்திரன்” என்கிறார். ஏன் உன் புத்திரன் என்று குறிப்பாகச் சொல்லுகிறார்? ஆபிரகாமிடம் போய், ஆயிரம் ஆடு மாடுகளை எனக்கு பலியிட்டால் எனக்கு நீ பிரியமாகி விடுவாய் என்று சொல்லியிருந்தால் அவன் சந்தோஷமாக கொண்டுவந்து பலியிட்டிருப்பான். ஏனென்றால் அவனுக்கு ஆயிரக்கணக்கான ஆடு மாடுகள் இருக்கிறது. மூட்டை மூட்டையாய் வெள்ளியையும் பொன்னையும் எனக்கு காணிக்கை கொடுத்துவிடு என்று சொன்னால் அவன் தாராளமாக அதைக் கொண்டுவந்து கொடுத்திருப்பான். ஏனென்றால் அவனிடம் ஏராளமான வெள்ளியும் பொன்னும் இருந்தது. அவன் பெரிய சீமானாய் இருந்தான். ஒரு மனுஷனைத்தான் பலியிட வேண்டும் என்றால் கூட அவனிடம் ஏராளமான வேலைக்காரர்களும், அடிமைகளும் இருந்ததால் எவரையாவது ஒருவரை அவன் பலியிட்டிருப்பான். எவரும் அதற்கு ஆட்சேபணை தெரிவித்திருக்க முடியாது. அதனால் தான் கர்த்தர், நீ ஆடு மாடுகளை கொண்டுவர வேண்டாம்; உன் வெள்ளியையும் பொன்னையும் கொண்டுவர வேண்டாம்; உன்னுடைய வேலைக்காரர்களை கொண்டுவராதே. நான் வேறு எந்த பலியையும் கேட்கவில்லை. எனக்கு வேண்டியது உன் புத்திரன் என்கிறார். ஏன் புத்திரன் என்று அவர் கேட்க வேண்டும்? ஏனென்றால் அவர் தன்னுடைய புத்திரனை தரப்போகிறார். அதை இப்படித்தான் சொல்ல வேண்டும். வெள்ளியையும் பொன்னையும் கொண்டு வா என்று சொல்லிவிட்டு அந்த கதையைச் சொல்ல முடியாது. ஆடு, மாடுகளைக் கொண்டுவந்து பலியிடு என்று சொல்லிவிட்டு அந்த காட்சியை இவனுக்கு விவரிக்க முடியாது. அதை சித்தரிக்க வேண்டுமென்றால் புத்திரனைக் கேட்க வேண்டும். ஆகவேதான் ஆபிரகாமிடம், உன்னுடைய புத்திரனைக் கொண்டுவா என்கிறார். புத்திரனை சொல்லும்போது “உன்னுடைய ஏகசுதனாகிய புத்திரன்” என்கிறார். ‘ஏகசுதன்’ என்றால் ‘ஒரேபேறான குமாரன்’ என்று அர்த்தம். ஏன் ஒரேபேறானவன் என்று சொல்ல வேண்டும்? ஏனென்றால் இப்போது அவன் ஒருவன் தான் இருக்கிறான். ஆகாரின் மூலமாக ஆபிரகாமுக்கு இஸ்மவேல் என்கிற பிள்ளை பிறந்தது. ஆனால் பிறகு ஆகாரையும் அந்த பிள்ளையையும் வீட்டை விட்டு அனுப்பி விட்டார்கள். அது ஆபிரகாமுக்கு மிகவும் வேதனையாக இருந்திருக்கும். ஏனென்றால் அடிமைப்பெண் மூலமாவது பிள்ளையைப் பெற்றுக்கொள்ளலாம் என்று அவன் ஆசையாகத்தான் பிள்ளையைப் பெற்றான். கடைசியில் ஆகாருக்கும் சாராளுக்கும் ஒத்து வரவில்லை. அதனால் ஆகாரை வீட்டை விட்டு அனுப்ப வேண்டியதாகி விட்டது. இஸ்மவேல் போன பிறகு ஆபிரகாம் ஈசாக்கை எப்படி எண்ணியிருப்பான் என்று பாருங்கள். இந்த ஒரு பிள்ளை தான் இருக்கிறான், இவன் தான் அவனுடைய எதிர்காலம், நம்பிக்கை. கர்த்தர் இவனை குறிப்பாக கேட்கிறார். உன்னுடைய ஏகசுதனைக் கொண்டுவா என்கிறார். இவனை பலியிட்டால் அதோடு எல்லாம் முடிந்து விடும். அதன்பிறகு பிள்ளை பிறக்க வாய்ப்பில்லை. ஆனால் கர்த்தர் ஏகசுதனைக் கொண்டுவா என்று கேட்கிறார். ஏனென்றால் தேவனுக்கு ஒரேபேறான குமாரன் இருக்கிறார். அவர் அந்த ஒரேபேறான குமாரனைத்தான் கல்வாரி சிலுவையில் தரப்போகிறார். நாம் தேவனுடைய பிள்ளைகளாய் இருந்தாலும் இயேசு தேவனுடைய குமாரன் என்பது வேறு level. அவர் ஏகசுதன், தேவனுடைய ஒரேபேறான குமாரன். அப்படிப்பட்ட ஒரே குமாரனை சிலுவையிலே ஒப்புக்கொடுக்கப்போகிறார். அந்த காட்சியை ஆபிரகாமுக்கு சித்தரித்து காண்பிக்க வேண்டும். வேறு எப்படி சித்தரிப்பது? ஆகவேதான் இந்த கூடுதல் வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துகிறார். வெறும் புத்திரன் என்று சொல்லியிருந்தாலே போதும். ஆனால் உன் ஏகசுதன், நேசகுமாரன் என்று சொல்லும்போது அவனுக்கு எவ்வளவு வேதனையாக இருக்கும் என்று பாருங்கள். உன் குமாரனைக் கொண்டுவந்து பலியிடு, யார் என்றால் உன்னுடைய ஒரேபேறான குமாரனை என்று சொல்லும்போது அது மிகுந்த வேதனையாக இருக்கும். ஆம், என் மகன் தானே, தெரியும், அதை ஏகசுதன் என்று சொல்ல வேண்டுமா? என்று அவன் எண்ணியிருப்பான். அது இன்னும் ஆழமாக வேதனைப்படுத்துவது போல இருக்கும். தேவன் ஒரு நோக்கத்தோடு தான் அவனை வேதனைப்படுத்துகிறார். அவனை வேதனைப்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காக அல்ல. அவனை வேதனைப்படுத்தாமல் இதை சித்தரிக்க முடியாது, மீட்பின் கதையைச் சொல்ல முடியாது. இதைச் சொன்னால் தான் இந்த கதை விளங்கும். அப்போதுதான் ஆபிரகாம் இயேசுவின் நாளைக் கண்டு அதில் களிகூர முடியும். தாம் உண்டாக்கின மீட்பை அவன் முன்கூட்டியே காணும்படியாக இதைச் சொல்லுகிறார். நான் என்னுடைய ஏகசுதனை தரப்போகிறேன். ஆகவே ஆபிரகாமே, நீ உன்னுடைய புத்திரனை, உன்னுடைய ஏகசுதனைக் கொடு என்கிறார்.

அதுமட்டுமல்ல ஈசாக்கு என்று பெயரையும் சொல்லுகிறார். சிலர், வேறு யாரும் இல்லை, இஸ்மவேல் போய்விட்டான், ஈசாக்கு மட்டும்தானே இருக்கிறான், இதில் பெயரை வேறு சொல்ல வேண்டுமா? மிகவும் வேதனைப்படுத்துவதாக இருக்கிறது. வெந்த புண்ணில் திரும்ப திரும்ப சூடு வைப்பது போல இருக்கிறது. ஏற்கனவே உன் பிள்ளையை பலியிடுவதற்கு கொண்டுவா என்று சொல்லிவிட்டார். அதோடு விட்டிருக்கலாம். ஆனால் ஏகசுதனாகிய பிள்ளை என்றும், ஈசாக்கு என்று பெயரைச் சொல்லியும் சொல்லுகிறார். பெயரைச் சொல்லுவது அவசியமா? அது வேதனையை அதிகரிக்குமே, பெயரைச் சொல்லாமலேயே சொல்லியிருக்கலாமே, ஏன் தேவன் ஈசாக்கை பெயரைச் சொல்லி சொல்லுகிறார்? அவனுக்கு அது மிகுந்த வேதனையாக இருந்திருக்குமே, அவனுடைய வேதனை அதிகமாக இல்லாதபடிக்கு எளிதாக சொல்லி முடித்திருக்கலாமே, அவனுக்கு கருணை காண்பித்திருக்கலாமே என்கிறார்கள். ஆனால் அப்படி கருணை காட்ட முடியாது. ஏனென்றால் இயேசுவின் மீட்பின் காரியத்தை சித்தரிக்க வேண்டுமென்றால் இந்த வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்த வேண்டியதாய் இருக்கிறது. ஏன் ஈசாக்கு என்று பெயரைச் சொல்லி சொல்லுகிறார்? ஈசாக்கு வாக்குத்தத்தத்தின் பிள்ளை. இந்த ஈசாக்கின் மீதுதான் எல்லா வாக்குத்தத்தங்களும் அடங்கியிருக்கிறது. இவனைக் கொன்றால் எல்லாமே கெட்டுப்போய் விடும். இவன் மரித்தால் எல்லா வாக்குத்தத்தங்களும் இவனோடு போய்விடும். கர்த்தர் அவனுக்குக் கொடுத்த வாக்குத்தத்தம் வெறும் ஈசாக்கு மட்டுமல்ல. அதன்பிறகு ஈசாக்கின் மூலமாக அவனுடைய சந்ததியில் இரண்டாயிரம் வருஷங்களுக்குப் பிறகு இயேசு வந்து பிறப்பார். அவர் உலக இரட்சகராக சிலுவையிலே மரிப்பார். இப்படி பூமியின் வம்சங்களெல்லாம் ஆபிரகாமுக்குள் ஆசீர்வதிக்கப்படும். இதெல்லாம் இருக்கிறது. ஈசாக்கை கொன்றுவிட்டால் இதெல்லாம் நிறைவேறாமல் போய்விடும். பிறகு வாக்குப்பண்ணினவர் பொய்யராகி விடுவார். வாக்குப்பண்ணின ஒரு காரியமும் நிறைவேறாது. எல்லாமே ஈசாக்கை சார்ந்திருக்கிறது. ஈசாக்கை எடுத்துவிட்டால் எதுவுமே கிடையாது. ஈசாக்கு இல்லையென்றால் இன்றைக்கு நீங்களும் நானும் இங்கு உட்கார்ந்திருக்கமாட்டோம், நமக்கு பிரசங்கம்பண்ண ஒன்றுமே இருக்காது. ஏனென்றால் ஈசாக்கு இல்லாமல் இயேசு இல்லை, இரட்சிப்பு இல்லை, இரட்சிப்பின் சந்தோஷம் இல்லை, பாடல் இல்லை, ஆராதனை இல்லை. பிறகு நாம் எல்லாரும் பாவத்திலே மூழ்கினவர்களாக இருளிலே வாழ்ந்துகொண்டிருப்போம், பரலோக நம்பிக்கையும் நமக்கு இருக்காது. “அவர்கள் இந்த பூமியில் கூடாரங்களிலே வசித்து பரம தேசத்தை நாடினார்கள்” என்று வேதம் சொல்லுகிறது. நாமும் அந்த பரம தேசத்தை நாடுகிறவர்களாக இருக்கிறோம். ஈசாக்கு இல்லையென்றால் அந்த பரம தேசத்தைக் குறித்த நம்பிக்கை நமக்கு இருக்காது. நாம் சாகும்போது கூட அங்கலாய்த்துக்கொண்டு சாக வேண்டும். ஐயோ, நான் எங்கு போகப் போகிறேனோ, எனக்கு என்னவாகப் போகிறதோ, என்னுடைய நித்தியம் எங்கே கழியப்போகிறதோ என்கிற பயத்தில் தான் சாக வேண்டும். தேவன் இயேசுவை சிலுவையில் மரிக்கச் செய்தபோது அப்படித்தான். அது எவ்வளவு பெரிய ஆபத்து என்று பாருங்கள். இயேசு கல்வாரி சிலுவையில் கண்ணை மூடும்போது, “பிதாவே, என்னுடைய ஆவியை உம்முடைய கையில் ஒப்புவிக்கிறேன்” என்கிறார். அவர் கண்ணை மூடும்போதே மூன்றாவது நாளில் தேவன் தன்னை எழுப்புவார் என்கிற நம்பிக்கையோடு தான் கண்ணை மூடுகிறார். “இந்த ஆலயத்தை இடித்துப்போடுங்கள், மூன்று நாளில் அதை திரும்பக் கட்டுவேன்” என்றார். கர்த்தர் கல்வாரி சிலுவையில் எவரையோ ஒருவரை பலியாக்கி நமக்கு இரட்சிப்பை தரவில்லை. தம்முடைய குமாரனாகிய இயேசு கிறிஸ்துவை, திரித்துவத்தின் இரண்டாம் நபராய் இருக்கிற ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவை நமக்காக தேவ ஆட்டுக்குட்டியாக ஏற்படுத்தினார். அவர் இல்லாமல் இரட்சிப்பு கிடையாது. ஆகவே ஈசாக்கு இல்லாமல் வேறு யாரையும் கொண்டுவர முடியாது. வாக்குத்தத்தங்கள் எல்லாம் அவனில் தான் இருக்கிறது. இயேசுவுக்குள் தான் எதிர்காலம், இரட்சிப்பு எல்லாம் இருக்கிறது. அதுபோல ஈசாக்குக்குள் தான் எல்லாம் இருந்தது. தேவன் அவனைக் கொண்டுவந்து பலியிடு என்கிறார்.

த&##3015;வன் இன்னும் விவரிக்கிறார். உன்னுடைய நேசகுமாரன் என்கிறார். “Son whom you loved” என்று ஆங்கிலத்தில் வருகிறது. ஈசாக்கு நேசகுமாரனா? நிச்சயமாக அவன் ஆபிரகாமுக்கு நேசகுமாரனாக இருந்திருக்க வேண்டும். ஏனென்றால் ஈசாக்கு ஒரு வாலிபனாக வளர்ந்து வருகிறான். அவனை மலையின் மேல் கூட்டிக்கொண்டு போய், கட்டிப்போட்டு, கொன்று எரிப்பது என்பது லேசான காரியம் அல்ல. தன் அப்பா தன்னை கொல்லப்போகிறார் என்பது ஈசாக்கு தெரிந்து, அவன் ஆபிரகாமை மலையிலிருந்து பிடித்து தள்ளினால், ஆபிரகாம் பயந்து ஓடி வந்துவிடுவான். ஆகவே ஆபிரகாம் வலுக்கட்டாயமாக தனி ஆளாக இருந்து அதைச் செய்ய முடியாது. அவன் வேலைக்காரனைக் கூட்டிக்கொண்டு போகிறான், ஆனால் அவர்களை மலை அடிவாரத்தில் விட்டு விட்டுப்போகிறான். அவனும் இவனும் தான் மேலே போகிறார்கள். அப்படிப் போகும்போது ஆபிரகாம் ஈசாக்கை அவனுடைய சம்மதம் இல்லாமல் அங்கே படுக்க வைத்து, கட்டிப்போட்டு கொல்லுவதற்கு கத்தியை உயர்த்தியிருக்கவே முடியாது. ஆபிரகாம் போகிற வழியிலேயே அதை ஈசாக்கிற்கு சொல்லியிருக்க வேண்டும். கர்த்தர் உன்னைக் கேட்கிறார், அவர் கேட்பதை நான் செய்யப்போகிறேன், நான் அவரை நம்புகிறேன், அவர் எனக்கு உதவி செய்வார், உன்னை கொன்றால் கூட திரும்ப எழுப்பித் தருவார் என்று நான் நம்புகிறேன் என்கிறான். ஈசாக்கும் அதை விசுவாசிக்கிறான். இவன் தகப்பனுக்கு ஏற்ற பிள்ளை. தன்னையே ஒப்புக்கொடுக்கிறான், நான் சாவதற்கு தயார் என்று ஆயத்தமாய் இருக்கிறான். நாம் பலிபீடத்தைக் கட்டுவோம், நான் படுத்துக்கொள்கிறேன், என்னை அதில் கட்டுங்கள், கத்தியை என் நெஞ்சில் பாயச் செய்யுங்கள், இரத்தத்தை சிந்துங்கள், பரவாயில்லை என்கிறான். இயேசு தேவனுடைய நேசகுமாரன். “இவர் என்னுடைய நேசகுமாரன்” என்று வானத்திலிருந்து சத்தம் உண்டானதல்லவா? இயேசு பிதாவின் சித்தத்தைச் செய்கிறவர், பிதா சொன்னதைத் தவிர வேறு எதுவும் செய்வதில்லை, பிதா செய்வதையே தாம் செய்கிறவர், இவர் தாமாக எதுவும் செய்வதில்லை. இவர் பிதாவுக்கு ஏற்ற நேசகுமாரன். அப்படிப்பட்ட நேசகுமாரனை நமக்காக கல்வாரி சிலுவையில் ஒப்புக்கொடுக்கப்போகிறார் என்பதை இப்படித்தான் சித்தரிக்க முடியுமே ஒழிய, வேறு வழி கிடையாது. ஆகவேதான் தேவன் ஆபிரகாமிடம் உன்னுடைய நேச குமாரனை கொண்டுவந்து பலியிடு என்கிறார்.

தேவன் அதோடு விடவில்லை, நீயே போய் பலியிடு என்கிறார். ஆகவேதான் ஆபிரகாம் வேலைக்காரர்களை எல்லாம் விட்டுவிட்டு தானே ஈசாக்கை கூட்டிக்கொண்டு போகிறான். கர்த்தர் அவனிடம், நான் உன்னை வேதனைப்படுத்த விரும்பவில்லை, நீ தகப்பன், நீ வழியெங்கும் அழுதுகொண்டு போவாய், உனக்கு மிகவும் கஷ்டமாக இருக்கும், ஆகவே வேறு யாரையாவது அனுப்பிவிடு, உன்னிடம் அநேக வேலைக்காரர்கள் இருக்கிறார்களே, அவர்களை அனுப்பி பலியிடும்படி சொல் என்று சொல்லியிருக்கலாம். ஆனால் தேவன் அப்படிச் சொல்லவில்லை. இவனை போகச் சொல்லுகிறார். இவன் விறகுகளை தன் தலையின் மீது வைத்துக்கொண்டு, நெருப்பையும் கத்தியையும் எடுத்துக்கொண்டு ஈசாக்கை கூட்டிக்கொண்டு போகிறான். அப்பாவும் மகனும் மலையின் மேல் போகிறார்கள். ஒரு ஆசாரியன் எப்படி பலிக்காக கொண்டுவரப்படுகிற ஆட்டை வெட்டி, அதின் இரத்தத்தைச் சிந்தி அதைப் பார்த்துக்கொண்டு நிற்பானோ அதுபோல நீ நில். அதன்பிறகு அவனை எரித்து சாம்பலாக்கு என்கிறார். இதையெல்லாம் இவனையே செய்யச் சொல்லுகிறார். ஏனென்றால் அவர் தம்முடைய குமாரனை பலியிடப்போவதை வேறு விதத்தில் சித்தரிக்க முடியாது. யார் இயேசுவை கல்வாரி சிலுவையில் சாகடித்தது? சிலர், யூதர்கள் பண்ணினார்கள் என்றும், சிலர் ரோமர்கள் தான் சிலுவையில் அறைந்தார்கள் என்றும் சொல்லுகிறார்கள். வேதத்தில் அதைப் பற்றி என்ன சொல்லியிருக்கிறது என்பதை உங்களுக்கு காண்பிக்கப்போகிறேன். அப்போஸ்தலர் நடபடிகள் 2-ஆம் அதிகாரத்திற்கு திருப்புங்கள். அப்போஸ்தலனாகிய பேதுரு பெந்தெகொஸ்தே நாளில் பிரசங்கிக்கிறார். 22, 23 ஆகிய வசனங்களைப் பாருங்கள்.

இஸ்ரவேலரே, நான் சொல்லும் வார்த்தைகளைக் கேளுங்கள்; நீங்கள் அறிந்திருக்கிறபடி நசரேயனாகிய இயேசுவைத் தேவன் உங்களுக்குள்ளே பலத்த செய்கைகளையும், அற்புதங்களையும், அடையாளங்களையும் நடப்பித்து, அவைகளினாலே அவரை உங்களுக்கு வெளிப்படுத்தினார். அப்படியிருந்தும், தேவன் நிர்ணயித்திருந்த ஆலோசனையின்படியேயும், அவருடைய முன்னறிவின்படியேயும் ஒப்புக்கொடுக்கப்பட்ட அந்த இயேசுவை நீங்கள் பிடித்து, அக்கிரமக்காரருடைய கைகளினாலே சிலுவையில் ஆணியடித்துக் கொலைசெய்தீர்கள்(அப்போஸ்தலர் 2:22, 23).

பேதுரு, “நீங்கள் பிடித்து” என்று யூதரை சொல்லுகிறார். இயேசுவை யூதர்கள் தான் குற்றஞ்சாட்டினார்கள், பிடித்துக்கொடுத்தார்கள், சிலுவையில் அறையும் என்று சொன்னார்கள். ஆனால் அவரை சிலுவையில் அறைந்தது யார்? யூதர்களுக்கு அந்த அதிகாரம் இல்லை. அதை அரசாங்கம் தான் செய்ய வேண்டும். ரோம அரசாங்கம் அதைச் செய்தது. ஆகவேதான் “அக்கிரமக்காரருடைய கைகளினாலே” என்று சொல்லுகிறது. யூதர்கள் தங்களை உடன்படிக்கையின் மக்கள் என்றும், புறஜாதியினரை அக்கிரமக்காரர் என்றும் சொன்னார்கள். ஆகவேதான் பேதுரு, நீங்கள் பிடித்து, புறஜாதியாராகிய ரோமர்களிடம் கொடுத்து, அவரை சிலுவையில் அறையும்படிச் செய்தீர்கள் என்கிறார். எனவேதான், இயேசுவை சிலுவையில் அறைந்தது யார் என்று கேட்டால் சிலர், “யூதர்கள் அறைந்தார்கள், ரோமர்கள் அறைந்தார்கள் என்கிறார்கள். ஏனென்றால் யூதர்கள்தான் சிலுவையில் அறையும் என்று சொன்னார்கள், ரோமர்கள் ஆணி அடித்தார்கள்” என்கிறார்கள். ஆனால் பேதுரு, இல்லை, யூதர்கள் பிடித்துக்கொடுத்தார்கள், ரோமர்கள் ஆணியடித்தார்கள், அது உண்மைதான். ஆனால் அது தேவன் நிர்ணயித்திருந்த ஆலோசனையின்படியும், அவருடைய முன்னறிவின்படியும் நடந்தது என்கிறார். தேவன் தீர்மானித்திராவிட்டால், திட்டமிட்டிராவிட்டால் அவர்களை இயேசுவை பிடித்துக் கொடுத்திருக்கவோ, சிலுவையில் அறைந்திருக்கவோ முடியாது. ஏனென்றால் அவரிடம் அவ்வளவு வல்லமை இருக்கிறது. அவர் தப்புவதற்கு ஒரு நிமிடம் ஆகாது. அவர் ஒரு வார்த்தை சொன்னால் விரோதிகள் எல்லாரும் அழிந்துவிடுவார்கள். தேவன் நிர்ணயித்திருந்தபடியாலும், முன்னறிந்திருந்தபடியாலும், திட்டமிட்டிருந்தபடியாலும் அவருடைய திட்டத்தின்படி தான் இவர் பிடித்துக் கொடுக்கப்பட்டார்; அவருடைய திட்டத்தின்படி தான் ஆணியடித்தார்கள். அவர் திட்டமிட்டு ஒப்புக்கொடுத்தபடியால் தான் இது நடந்தது. ஆகவே இயேசுவை சிலுவையில் அறைந்தது யூதரும் அல்ல, புறஜாதிகளும் அல்ல. பிதாவாகிய தேவன் தம்முடைய குமாரனை ஒரு ஆசாரியனைப்போல மனுவர்க்கத்தின் பாவத்திற்காக கல்வாரி சிலுவையில் பலியாக ஒப்புக்கொடுத்தார். ரோமர் 8:32-இல் அப்போஸ்தலனாகிய பவுல், “தம்முடைய சொந்தக் குமாரனென்றும் பாராமல், அவரை ஒப்புக்கொடுத்தவர் மற்றெல்லாவற்றையும் நமக்கு இலவசமாய் அருளாதிருப்பது எப்படி?” என்கிறார். ஆக இயேசுவை ஒப்புக்கொடுத்தது யார்? தேவன். அவர் ஒப்புக்கொடுக்காமல் எவரும் இயேசுவைக் கொன்றிருக்க முடியாது. இயேசு, என் ஜீவனை எவரும் எடுக்க முடியாது, நான் அதை வைக்கிறேன். எனக்கு வேண்டும் என்கிறபோது அதை எடுத்துக்கொள்வேன் என்கிறார். அவருக்கு அவ்வளவு அதிகாரம் இருக்கிறது, எவரும் அவரை கொல்ல முடியாது. அப்படிப்பட்டவரை கொன்றார்கள் என்றால் அது தேவனுடைய நிர்ணயத்தின்படியும், தீர்மானத்தின்படியும், முன்னறிவின்படியும் நடந்த ஒன்று. ஆகவே தேவன் தான் தம்முடைய குமாரனை சிலுவையில் அறைந்தார், அவர் பலியிட்டார். அதை ஆபிரகாமுக்கு எப்படிச் சொல்லுவது, எப்படி சித்தரிப்பது? ஆகவேதான் தேவன் அவனையே போகச் சொல்லுகிறார்.

தேவன் ஆபிரகாமிடம், “நான் காண்பிக்கிற மலைக்குப் போ” என்கிறார். அவன் மலைக்குப் போவதற்கு மூன்று நாட்கள் ஆனது. அவ்வளவு தூரம் போக வேண்டும். தன்னுடைய மகனை கொல்லுவதே அவனுக்கு மிகுந்த வேதனையாய் இருக்கும். அதில் மூன்று நாட்கள் அவனை கூட்டிக்கொண்டு நடந்துபோக வேண்டும். அவனுடைய முகத்தைப் பார்க்க வேண்டும், அவனோடு பேச வேண்டும். அவர்களோடு கூட வேலைக்காரர்கள் மலை அடிவாரம் வரைக்கும் வருகிறார்கள். வேலைக்காரர்களுக்கு முன் எதுவும் பேச முடியாது. அதையெல்லாம் மனதில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். ஆபிரகாமுக்கு உள்ளம் எப்படி கொந்தளித்திருக்கும் என்று பாருங்கள். நான் காண்பிக்கிற மலைக்கு நீயே உன் மகனை கூட்டிக்கொண்டு போ என்று தேவன் சொல்லுகிறார். ஏனென்றால் அதை சித்தரிக்க வேறு வழியில்லை. தேவன் தம்முடைய குமாரனை இந்த உலகத்திற்கு அனுப்பி, வெறும் மூன்று நாட்கள் அல்ல, 331/2 வருஷங்கள் வாழ வைத்தார். இயேசு இந்த பாவ உலகத்தில் பொல்லாத மனிதர்கள் மத்தியில் வாழ்ந்தார். அவர் தமக்குச் சொந்தமானவர்களிடத்தில் வந்தார், ஆனால் அவர்களோ அவரை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை, அவரை தள்ளிவிட்டார்கள். அதையெல்லாம் கர்த்தர் வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். உலகத்தை உண்டாக்கின தேவன் மாம்ச ரூபத்தில் வருகிறார். உண்டாக்கினவரையே வெறுக்கிறார்கள், நகைக்கிறார்கள், பரியாசம்பண்ணுகிறார்கள், வேண்டாம் என்று தள்ளுகிறார்கள். அவரை எறிவதற்கு கல்லுகளை எடுத்தார்கள். இதையெல்லாம் பார்த்து கர்த்தர் எவ்வளவு வேதனைப்பட்டிருப்பார் என்று பாருங்கள். ஆபிரகாமுக்கு அந்த உணர்வு உண்டாக வேண்டும் என்றுதான் அப்படி செய்யச் சொல்லுகிறார். ஆபிரகாம் இதை ஒரு வேலைக்காரனை அனுப்பி செய்யச் சொல்லியிருந்தால் பிதாவினுடைய உணர்வை கொஞ்சங்கூட அவன் அனுபவித்திருக்க முடியாது. ஆகவேதான் மூன்று நாட்கள் அவன் அந்த வேதனையை அனுபவிக்கும்படியாக கர்த்தர் அனுமதிக்கிறார். ஏனென்றால் அப்போதுதான் பின்நாளில் இயேசு, “ஆபிரகாம் என்னுடைய நாளைக் காண ஆசையாயிருந்தான், கண்டு களிகூர்ந்தான்” என்று சொல்ல முடியும். எல்லாவற்றையும் கண்ட பிறகு ஆபிரகாமுக்கு பெரிய சந்தோஷம் உண்டாயிருக்கும். அவன் அந்த இடத்திற்கு “யேகோவாயீரே” என்று பெயரிடுகிறான். கர்த்தர் செய்கிற காரியங்கள் அவனுக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. அவன் அங்கு ஒரு ஆட்டைப் பிடித்து சந்தோஷத்துடன் கர்த்தருக்கு அதைப் பலியிடுகிறான். கர்த்தருடைய உள்ளத்தின் உணர்வுகளை இவனும் அனுபவித்துப் பார்க்கிறான். அப்படித்தான் சிலுவை காட்சியை காண்பிக்க முடியும். அதைக் காண்பிப்பதற்காகவே தேவன் இந்த வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துகிறார். இதை எடுத்துக்கொண்டு கர்த்தர் கொடூரமானவர், அவர் நம் பிள்ளையைக் கேட்கிறார், பலியிடச் சொல்லுகிறார், அவர் நரபலிக்காரர், நம்முடைய சுபாவத்திற்கு எதிராக கிரியை செய்யச் சொல்லுகிறார் என்று இதை தவறாக பயன்படுத்தக்கூடாது. தேவன் ஆபிரகாமை அப்படி செய்ய வைக்கவில்லை. அவர் வேறு ஒரு காரணத்திற்காக அப்படிச் சொன்னார். கர்த்தரே அதை தடுத்து நிறுத்தினார், அது நடக்காமல் பார்த்துக்கொண்டார். அதுதான் உண்மை.

சிலர், ஆபிரகாம் எப்படி போக முடிந்தது? ஒரு மனுஷன் இப்படிச் செய்ய முடியுமா? என்று கேட்கிறார்கள். இன்றைக்கு நாம் பின் நோக்கிப் பார்க்கிறோம். நாம் அது நடந்து முடிந்த பிறகு பார்க்கிறோம், ஆகவே நமக்கு எளிதாக இருக்கிறது. அதைப் புரிந்துகொள்வதும் எளிதாக இருக்கிறது. சிலுவை மரணத்தை சொல்லுவதற்குத்தான் தேவன் இப்படி சித்தரிக்கிறார், இந்த வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துகிறார் என்பது புரிகிறது. நாம் ஆபிரகாம் இருந்த இடத்தில் இருந்திருந்தால் நமக்கு இது புரிந்திருக்குமா? ஆபிரகாம் எப்படி கர்த்தர் சொன்னதை நிறைவேற்ற முற்பட்டான்? “விசுவாசத்தினாலே ஆபிரகாம் தான் சோதிக்கப்பட்டபோது, ஈசாக்கைப் பலியாக ஒப்புக்கொடுத்தான்” (எபிரெயர் 11:17) என்று வேதம் சொல்லுகிறது. விசுவாசம் என்றால் என்ன? ஆபிரகாம் பிள்ளை பிறக்கும் என்று எப்படி விசுவாசித்தான், அவன் எப்படி விசுவாசத்தில் வல்லவனானான் என்று நான் உங்களுக்குச் சொன்னேன். அவன் தன் செத்த சரீரத்தையும், சாராளுடைய கர்ப்பம் செத்துப்போனதையும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தால் அதைரியம் தான் வரும், நம்பிக்கையே விட்டுப்போய் விடும். வாக்குத்தத்தம் அதற்கு மேல் பெரிதாக இருக்கிறது. ஒரு பிள்ளை பிறப்பதற்கே வழியில்லை, ஆனால் வானத்து நட்சத்திரங்களைப்போல சந்ததி என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. இதை எப்படி நம்புவது? வாக்குத்தத்தத்தம் too much-ஆக இருக்கிறது, ஆளைப் பார்த்தால் வயது மிக அதிகமாகி விட்டது. ஆனால் அவன் பிரச்சனையையும் பார்க்கவில்லை, வாக்குத்தத்தத்தையும் பார்க்கவில்லை, வாக்குப்பண்ணினவரை பார்க்கிறான். விசுவாசத்தைக் கற்றுக்கொள்வதற்கு, விசுவாசத்தில் பெலன் அடைவதற்கு, விசுவாசத்தில் வல்லவர்களாவதற்கு வழி சுலபம். எப்படி? வெறும் பிரச்சனையைப் பார்த்து புலம்பிக் கொண்டிருக்கக்கூடாது, வெறும் வாக்குத்தத்தத்தைப் பார்த்து திகைத்து நிற்கக்கூடாது. அதைச் சொன்னவர் யார் என்று பார்க்க வேண்டும். அவர் எத்தகைய தன்மையுள்ளவர், அவர் நல்லவரா, அவர் பொய்யும் புரட்டும் பேசுகிறவரா, அவர் ஏமாற்றுகிறவரா, அவர் சொல்லியதை செய்யாமல் விட்டாரா என்று பார்க்க வேண்டும். அவர் வாக்குத்தத்தங்களை நிறைவேற்றுகிறவர், அதை நிறைவேற்ற வல்லவராக இருக்கிறார&##3021;. அவர் அதிகமாக சொல்லிவிட்டு நிறைவேற்றாமல் போகிறவர் அல்ல. சில நல்ல மனிதர்கள் சொன்னால் கூட அதை நிறைவேற்ற முடியாமல் போய் விடுகிறது. ஏனென்றால் அவர்களுக்கு அதை நிறைவேற்ற வல்லமை கிடையாது, அதற்குக் காரணமாக நெருக்கடியாக இருக்கிறது. “என்னை அதைச் செய்ய விடவில்லை, அதனால் நான் பண்ண முடியாமல் போய்விட்டது” என்கிறார்கள். ஏனென்றால் அவர்களுக்கு வல்லமை கிடையாது. அவர்கள் தாங்கள் நினைத்ததைச் செய்ய முடியாது. ஆனால் கர்த்தர் சர்வ வல்லவர்.

ஆபிரகாம், தேவன் சர்வ வல்லவர் என்பதை தியானிக்கிறான்; அவருடைய குணாதிசயங்களை தியானிக்கிறான். இன்றைக்கு நமக்கு தியானிப்பதற்கு வேதாகமம் இருக்கிறது. அவர் சர்வ வல்லவர் என்பதற்கு வேதம் முழுக்க அநேக சம்பவங்கள் இருக்கிறது. அவையெல்லாம் எதற்கு இருக்கிறது? நீங்கள் வீட்டில் உட்கார்ந்து பிரச்சனையைக் குறித்து புலம்பாமல், தேவன் ஆதியாகமத்தில் இப்படிச் செய்திருக்கிறார், யாத்திராகமத்தில் இப்படிச் செய்திருக்கிறார், எண்ணாகமத்தில் இப்படிச் செய்திருக்கிறார், லேவியராகமத்தில் இப்படிச் செய்திருக்கிறார், உபாகமத்தில் இப்படிச் செய்திருக்கிறார் என்று ஒவ்வொரு புத்தகமாகச் சென்று, ஆராய்ந்து, கர்த்தர் என்னவெல்லாம் செய்திருக்கிறார், அவர் எவ்வளவு வல்லவர் என்பதை எடுத்துப்பேசி, அதைப் பாடி, அதிலே மகிழ்ந்து, அவரை ஸ்தோத்திரித்து விசுவாசத்தில் வல்லவர்களாக ஆகும்படியாகத்தான் அதை வைத்திருக்கிறார். ஆபிரகாம் இவை எல்லாம் இல்லாமலேயே கர்த்தர் எவ்வளவு நல்லவர், வல்லவர் என்பதை எண்ணி விசுவாசத்தில் வல்லவனானான். சாராள் எப்படி விசுவாசத்தில் வல்லவனானாள்? “விசுவாசத்தினாலே சாராளும் வாக்குத்தத்தம்பண்ணினவர் உண்மையுள்ளவரென்றெண்ணி, கர்ப்பந்தரிக்கப் பெலனடைந்து, வயதுசென்றவளாயிருந்தும் பிள்ளை பெற்றாள்” (எபிரெயர் 11:11) வேதம் சொல்லுகிறது. அவளுடைய புருஷனாகிய ஆபிரகாம், வாக்குப்பண்ணினவர் வல்லவர் என்று எண்ணுகிறான், அதை தியானிக்கிறான். அவருடைய சர்வ வல்லமையை தியானிக்கிறான். மனைவி, அவர் உண்மையுள்ளவர் என்பதை தியானிக்கிறாள். அவள் அதை தியானித்து, அவர் உண்மையுள்ளவர், அவர் பொய் சொன்னதே கிடையாது, தாம் சொன்னதை நிச்சயமாக நிறைவேற்றுவார் என்கிற முடிவுக்கு வந்துவிட்டாள். இப்படி இரண்டு பேரும் முடிவுக்கு வந்துவிட்டார்கள். அவர்கள் இரண்டு பேரும் சேருகிறார்கள் பிள்ளை பிறக்கிறது. ஏனென்றால் அது மலைகளைப் பெயர்க்கக்கூடிய விசுவாசம். ஆகவே ஆபிரகாம் ஈசாக்கை பலியிடச் சென்றபோது, கர்த்தர் இதிலிருந்து எப்படி காப்பாற்றுவார் என்பதைப் பற்றி அவன் கவலைப்படவில்லை. நம்மில் அநேகர், கர்த்தர் இந்த பிரச்சனையிலிருந்து நமக்கு எப்படி விடுதலை கொடுப்பார் என்கிறார்கள். சிலர் என்னிடம், “நீங்கள் எப்படி சபையை கட்டப்போகிறீர்கள்?” என்று கேட்கிறார்கள். எனக்கு அது தெரியவில்லை என்றேன். “பிறகு எப்படி கட்டுவீர்கள்?” என்று கேட்கிறார்கள். எனக்கு ஒன்று தெரியும், அவர் வல்லவர், உண்மையுள்ளவர். அவர் சொல்லி நடக்காமல் போனது கிடையாது. அது எப்படி நடக்கும் என்று என்பதைப் பற்றி அவர் கவலைப்படச் சொல்லவில்லை. அவர் எப்படிப்பட்டவர் என்பதைப் பற்றித்தான் யோசிக்கச் சொல்லியிருக்கிறது. அதுதான் தியானம். உங்களுடைய தியானம் அதுவாக இருக்குமானால் எப்பேர்ப்பட்ட மலையையும் நீங்கள் ஒன்றுமில்லாமலாக்க முடியும்.

Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency