0 item - ₹0.00

Sunday Tamil Service - 19 MAR 17 - இயேசுவின் இரத்தத்தின் வல்லமை

Transcript

"மெய்யாகவே அவர் நம்முடைய பாடுகளை ஏற்றுக்கொண்டு, நம்முடைய துக்கங்களைச் சுமந்தார்; நாமோ, அவர் தேவனால் அடிபட்டு வாதிக்கப்பட்டு, சிறுமைப்பட்டவரென்று எண்ணினோம்.நம்முடைய மீறுதல்களினிமித்தம் அவர் காயப்பட்டு, நம்முடைய அக்கிரமங்களினிமித்தம் அவர் நொறுக்கப்பட்டார்; நமக்குச் சமாதானத்தை உண்டுபண்ணும் ஆக்கினை அவர்மேல் வந்தது; அவருடைய தழும்புகளால் குணமாகிறோம்.நாமெல்லாரும் ஆடுகளைப்போல வழிதப்பித்திரிந்து, அவனவன் தன்தன் வழியிலே போனோம்;கர்த்தரோநம்மெல்லாருடைய அக்கிரமத்தையும் அவர்மேல் விழப்பண்ணினார்" (ஏசாயா 53:5,6).

இயேசுவின் இரத்தத்தின் வல்லமையைக் குறித்து கடந்த பல வாரங்களாக போதித்து வருகிறோம்.கடந்த இரண்டு வாரங்களில் இந்த இரத்தம் நமக்காக என்ன செய்திருக்கிறது என்று வசனம் என்ன சொல்லுகிறதோ அதை அறிந்துகொண்டு, அதை நாம் வாயால் அறிக்கையிட்டுத்தான்இரத்தம் சிந்தப்பட்டதினால் தேவன் நமக்கு சம்பாதித்துக் கொடுத்த அத்தனை காரியங்களையும் சொந்தமாக்க வேண்டும் என்பதை எடுத்துக் காண்பித்து வருகிறேன். பழைய பெந்தெகொஸ்தே திருச்சபைகளில் இதை 'pleading the blood' என்று சொல்லுவார்கள்.அதாவது, இரத்தம் என்ன செய்திருக்கிறது என்பதின் அடிப்படையிலே நம்முடைய கோரிக்கைகளை, ஜெபங்களை, எதிர்பார்ப்புகளை அங்கே வைப்பதாகும்.வெளிப்படுத்தல் 12:10,11ஆகிய வசனங்களைப் பார்த்தோம். பரிசுத்தவான்கள் பிசாசை எப்படி ஜெயித்தார்கள் என்று சொல்லும்போது, பிசாசு இரவும் பகலும் தேவனுடைய சமுகத்திலே அவர்களை குற்றஞ்சாட்டிக்கொண்டிருக்கிறானாம்.இன்றைக்கு அவன் அநேக விசுவாசிகளை குற்றஞ்சாட்டிக்கொண்டே இருக்கிறான்."நீ பாவி,உனக்கு தகுதியில்லை, உனக்கு எப்படி ஆசீர்வாதம் உண்டாகும்?உன் ஜெபம் கூரையைத் தாண்டாது, கர்த்தர் உன் ஜெபத்தை கேட்பாரா?"என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறான்.விசுவாசிகள் ஜெபித்து பதிலைப் பெற்றுக்கொள்ளக்கூடாது, வெற்றிகரமாய் வாழ்ந்துவிடக்கூடாது என்பதுதான் அவனுடைய நோக்கம். அதற்காக விசுவாசிகளை இரவும் பகலும்தேவனுடைய சமுகத்தில் குற்றஞ்சாட்டுவது மட்டுமல்லாமல், அவர்களையும் குற்றஞ்சாட்டி, அவர்களுக்குள்ஆக்கினைத்தீர்ப்பின் உணர்வை ஏற்படுத்துகிறான். பரிசுத்தவான்கள் பிசாசை எப்படி ஜெயித்தார்கள்? ஆட்டுக்குட்டியின் இரத்தத்தினாலும் சாட்சியின் வசனத்தாலும் ஜெயித்தார்கள் என்று வெளிப்படுத்தல் 12:11-இல் வாசிக்கிறோம். இங்கு மூன்று காரியங்களை நாம் கவனிக்க வேண்டும்.ஆட்டுக்குட்டியின் இரத்தம், வசனம், நம்முடைய சாட்சி.கல்வாரி சிலுவையிலே ஆட்டுக்குட்டியின் இரத்தம்சிந்தப்பட்டிருக்கிறது.அந்த வேலை செய்து முடித்தாகி விட்டது.இதற்கு வசனம் மிகவும் முக்கியம்.வசனம், சிந்தப்பட்ட இரத்தம் நமக்கு என்ன நன்மைகளைத் தருகிறது என்பதைச்சொல்லுகிறது.அதற்கு அடுத்து நம்முடைய சாட்சி மிகவும் முக்கியம்.நாம் நம்முடைய வாயின் அறிக்கையை அதற்கு ஏற்றாற்போல மாற்ற வேண்டும்.அப்படி மாற்றவில்லை என்றால் இரத்தம் சிந்தப்பட்டும் அது வீண், வசனம் சொல்லியிருந்தும் வீண்.கிறிஸ்தவத்தில் ஒரு காரியத்தை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.எல்லா தேவ ஆசீர்வாதங்களையும் நாம் அறிக்கையின் மூலமாகத்தான் சொந்தமாக்கிக்கொள்ள முடியும்.நாம் வாயைத் திறந்து சொல்லும்போதுதான் அதை எடுத்துக்கொள்ளுகிறோம்.கிறிஸ்தவத்தை "மாபெரும் அறிக்கையின் மார்க்கம்" என்று சொல்லுகிறார்கள்.வெறும் பாவத்தை அறிக்கையிடுவதால் அப்படிச் சொல்லவில்லை.அநேகர் அப்படி எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.நாம் நம்முடைய விசுவாசத்தை அறிக்கை செய்கிறோம்.கல்வாரி சிலுவையின் மூலமாக, அங்கு சிந்தப்பட்ட இரத்தத்தின் மூலமாக நமக்கு என்ன உண்டாயிருக்கிறது என்பதை அறிக்கை செய்கிறோம்.இதுதான் உண்மையான கிறிஸ்தவனுக்கு அடையாளம்.ஆக, இரத்தம் சிந்தப்பட்டாலும், அது என்ன செய்திருக்கிறது என்று வசனம் சொன்னாலும் அது போதாது, நாம் அதைச் சொல்ல வேண்டும்.அப்போதுதான் அது நமக்கு உண்டாகும் என்பது வேதவசனத்தின் முக்கியமான ஒரு சத்தியம்.

இது உண்மையாய் இருக்குமானால், நாம் அநேக காரியங்களை கவனிக்க வேண்டியதாய் இருக்கிறது.ஏனென்றால் இரத்தம் நமக்கு என்ன செய்திருக்கிறது என்று வசனம் என்ன சொல்லுகிறது என்பதை நாம் அறிந்துகொள்வது அவசியம். நாம் இப்படித்தான் பிசாசை ஜெயிக்க வேண்டும் என்றால், இப்படித்தான் வெற்றி வாழ்க்கை வாழ வேண்டும் என்றால் கல்வாரி சிலுவையில் சிந்தப்பட்ட இயேசுவின் இரத்தத்தின் மூலமாக நமக்கு என்ன உண்டாயிருக்கிறது என்பதை அறிந்துகொள்ள வேண்டும். அறிவுதான் விசுவாசத்திற்கு அடிப்படையாய் இருக்கிறது.ஆகவே இன்னும் சில வாரங்கள் இதை பார்க்கப்போகிறோம்.இயேசுவின் இரத்தம் நமக்காக என்னவெல்லாம் செய்திருக்கிறது என்பதைக் குறித்து பார்க்கப்போகிறோம்.ஏனென்றால் அதையெல்லாம் நாம் சொந்தமாக்க வேண்டும்.முதல் இரண்டு வாரங்களுக்கு பாவமன்னிப்பு, சுகம் என்கிற இரண்டு காரியங்களை கவனிப்போம்.ஆகவேதான் ஏசாயா 53:4-6 வரை உள்ள வசனங்களை வாசித்தேன். இதில் பாவமன்னிப்பு நமக்கு எப்படி உண்டாகிறது என்பதையும், இயேசு கல்வாரி சிலுவையில் இரத்தத்தை சிந்தி மரித்து பாவநிவிர்த்தி உண்டாக்கும்போதுதெய்வீகசுகமும் அதில் அடங்கியிருக்கிறது என்பதையும் உங்களுக்கு காண்பிக்கப்போகிறேன்.

முதலில் பாவநிவிர்த்தி எப்படி உண்டாகிறது என்பதைப் பார்ப்போம்.மனுஷனுக்கு இருக்கிற பாவ பிரச்சனையைக் குறித்து புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.மனுஷனுக்கு பல விதமான பிரச்சனைகள் இருக்கிறது.நாம் சிறிய பிரச்சனைகளின் மீது அதிக கவனத்தைச் செலுத்துகிறோம்.ஆனால் இந்தப் பிரச்சனைகளுக்கெல்லாம் தாயாக இருப்பது பாவம்.பாவம் என்கிற வேர் வெளியே வந்து, படர்ந்து, பல விதங்களில் மனுஷனைப் பாதிக்கிறது.அதுதான் முக்கியமான பிரச்சனை.அதிலிருந்து உண்டாவதுதான் மற்ற பிரச்சனைகள்.நாம் மற்ற பிரச்சனைகளில் கவனம் செலுத்தி, வேரை விட்டுவிடுகிறோம்.வேரை சரி செய்தால் தான் மற்ற காரியங்களை சரியாக்க முடியும்.பாவம் எல்லா பிரச்சனைக்கும் வேராயிருக்கிறது.அது வேரோடு பிடுங்கப்பட வேண்டும்.மற்ற பிரச்சனைகளையெல்லாம் லேசாக மேலே சரி செய்கிறோம்.
மார்டின் லாய்டு ஜோன்ஸ் என்கிற மிகப்பெரிய பிரசங்கியார் இங்கிலாந்தில் 1946-ஆம் ஆண்டில் ஆரம்பித்து, 1960 வரை பிரசங்கித்துக் கொண்டிருந்தார்.அவர் ஒரு சபையின் போதகராயிருந்தார். அதற்கு முன்பு அவர் மருத்துவராயிருந்தார். ஒரு பெரிய மருத்துவருக்கு உதவி மருத்துவராய் இருந்தார்.அந்த பெரிய மருத்துவர் இங்கிலாந்து மகாராணிக்கு மருத்துவராயிருந்தார்.நோய்கள் என்ன நோய் என்று கண்டுபிடிப்பதிலே வல்லுனர் இவர்.அக்காலத்திலே எல்லாவற்றையும் test பண்ணி கண்டுபிடித்துவிட முடியாது. அதன் அறிகுறிகளை வைத்து எந்த நோய் என்று குறிப்பாக கண்டுபிடிக்க வேண்டும்.இவர் அதில் மிகவும் திறமை வாய்ந்தவர்.இவர் கிறிஸ்தவ மருத்துவர்.ஜனங்களுக்கு உண்மையாய் உதவ வேண்டும் என்றஎண்ணத்தோடு நோயாளிகளை நன்றாக விசாரிப்பார்.அப்படிச் செய்யும்போது அவர் ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட்டார்.நோய் என்பது மேலோட்டமாய் இருக்கிற ஒன்றுதான்.சில சரீர நோய்கள் இருக்கிறது, மன நோய்கள் இருக்கிறது.ஆனால் உண்மையிலேயேநோய் எங்கிருக்கிறது என்றால், ஆவிக்குரிய ரீதியிலே மிக ஆழமான விதத்திலே இருக்கிறது என்று அவர்களுக்கு அதை deal பண்ண உதவுவாராம்.ஏனென்றால் அதை சரிசெய்யாமல் வெறுமனே மாத்திரையைக் கொடுத்து ஒன்றும் ஆகப்போவதில்லை.மாத்திரை சாப்பிட்டால் அந்த நோய் சிறிது காலத்திற்கு அமைதலாயிருக்குமே ஒழிய, அந்த பிரச்சனை தீரப்போவதில்லை, அது என்றைக்கும் அப்படியே இருக்கும்,அது இன்னும் வளர்ந்து கொண்டேயிருக்கும் என்று ஆவிக்குரிய விதத்தில் அவர்களுக்கு ஆலோசனை கொடுப்பாராம். அப்படிச் செய்து பாவத்தை பற்றிச் சொல்லி, அதிலிருந்து எப்படி விடுபடுவது என்று பேசி, இப்படி தொடர்ந்து செய்துகொண்டே இருந்ததால் அவருக்கு அந்த வாலிப வயதிலேயே ஒரு காரியம் தெரிந்துவிட்டது. நாம் வெறும் மாத்திரையைக் கொடுப்பதால் எந்தப் பிரயோஜனமும் இல்லை.அந்த வேலை இதை விட பெரியது. நாம் அந்த வேலைக்குப் போய் விடலாம் என்று மருத்துவப்பணியை விட்டுவிட்டு, பிரசங்கியாராய் மாறி, வேல்ஸில் நிலக்கரி சுரங்கத்தில் வேலை செய்கிறவர்கள் மத்தியில், அப்படிப்பட்ட தொழிலாளிகள் இருக்கிற ஒரு ஊரில்பிரசங்கம்பண்ணினார். இவர் மிகப்பெரிய மருத்துவர்.தன்னுடைய மருத்துவ வேலையை விட்டுப்போனபோது அந்த செய்தி செய்தித்தாள்களில் வெளிவந்ததாம்.இவர் அந்த ஊருக்குச் சென்று அந்த ஊரையே உலுக்கிற அளவுக்கு பிரமாதமாய் ஊழியம் செய்தார்.ஏராளமான பேர் இரட்சிக்கப்பட்டனர்.

பிறகு அவர் லண்டன் நகரத்தில் ஒரு சபையில் நீண்ட நாட்களாக போதகராக இருந்தார்.அவர், பாவம்தான் எல்லா பிரச்சனைக்கும் தாயாக இருக்கிறது.அதை சரி செய்யாமல் மற்ற எதையும் சரிசெய்ய முடியாது என்கிற முடிவுக்கு வந்து அந்த தீர்மானத்திற்கு வந்தார்.சமூகவியலாளர்களும் (sociologist), மனோதத்துவ நிபுணர்களும் (psychologist), மருத்துவர்களும் (doctors) மனுஷனுடைய பிரச்சனைக்கு பல பெயர்களைத் தருகிறார்கள்.ஒருவன் அதிகமாக திருடுகிறான் என்றாலோ, பொய் சொல்லுகிறான் என்றாலோ அது ஒரு வியாதி என்று அதற்கு ஒரு பெயர் வைத்திருக்கிறார்கள்.அவற்றின் பெயர்களைக் கேட்கும்போது மிகவும் பிரமாதமாக இருக்கும்.ஏனென்றால் நம்மால் சொல்ல முடியவில்லை என்றால், அது மிகவும் பிரமாதமான பெயர் என்று நாம் நினைக்கிறோம்.ஜனங்களும் எனக்கு இந்த வியாதி இருக்கிறது என்று அதன் பெயரைச் சொல்லுவார்கள்.இப்படி வியாதிக்கு நன்றாகபெயர் வைத்து, அதற்கு ஒரு மருந்தைக் கொடுக்கிறார்கள்.ஆனால் மார்டின் லாய்டு ஜோன்ஸ் என்ன சொல்லுகிறார் என்றால், அது பாவம் என்கிற வேரிலிருந்து பிறக்கிறது.எனவேதான் அவன் திருடுகிறான், பொய் சொல்லுகிறான்,இப்படி நடந்துகொள்கிறான்.அவனுடைய நடத்தையே தவறாக போகிறது.ஆகவேதான் தூக்கமும், நிம்மதியும் இல்லை.இதனால் தான் சரீரத்தில் வியாதி உண்டாகிறது.இவையெல்லாம் பாவத்திலிருந்து உண்டாகிற விளைவுகள்தான் என்றுஅவர் தெளிவாக அறிந்துகொண்டார்.

ஆக, பாவம் என்றால் என்ன?ஏதோ பெரும் குற்ற செயல்களை (crime) செய்வதுதான் பாவம் என்று நாம் நினைக்கக்கூடாது.அந்த குற்ற செயல்கள் எல்லாம் பாவத்தினுடைய விளைவுகள்.திருடினான், கொலை செய்தான், வேசித்தனம் செய்தான் என்பதெல்லாம் பாவம் விளைந்து, முற்றி அதன் மூலமாக உண்டாகிற கனிகள் தான்.நாம் சிருஷ்டிப்புகள், தேவன் நம்மை சிருஷ்டித்தவர்.சிருஷ்டிப்பாயிருக்கிற நாம் சிருஷ்டித்தவருக்கு நம்முடைய வாழ்க்கையில்கொடுக்க வேண்டிய இடத்தை கொடுக்காததுதான் பாவம்.அவருக்கு பிரதானமான இடத்தைக் கொடுக்க வேண்டும்.அவர் இல்லையென்றால் நாம் இல்லை.அவர் நம்மை உண்டாக்கினவர்.அவருக்கு பிரதானமான இடத்தைக் கொடுக்கத் தவறுவது பாவம்.அதுமட்டுமல்லாமல், அவருடைய மகிமைக்காக, புகழுக்காக நாம் வாழாமல் இருப்பது பாவம்.நான் இந்த காரியங்களைச் செய்தேன்.எனக்கு நல்ல பெயர் உண்டாயிருக்கிறது என்று அல்ல. தேவனுக்குமகிமை உண்டாக வேண்டும்.ஏனென்றால் அவர் நமக்கு உயிரைக் கொடுத்தவர்.ஒரு நோக்கத்திற்காக நம்மை இந்த பூமியிலே வைத்திருக்கிறார்.ஆகவே நம்மூலமாக அவர் மகிமைப்பட வேண்டும்.மனுஷன் தன்னுடைய வாழ்க்கையில் தேவனுக்கு பிரதான இடத்தையும், மகிமையையும் கொடுக்கத் தவறுவதைத்தான்'பாவம்' என்று வேதவசனம் சொல்லுகிறது.

அநேகருக்கு கிறிஸ்தவர்கள் மீதுசிறிது கோபம் இருக்கிறது.அவர்கள்,"நாம் பாவிகளா?நாம் எவ்வளவு யோக்கியர்கள், ஆனால் கிறிஸ்தவர்கள் நம்மை பாவி என்று சொல்லுகிறார்களே!" என்பது போல எண்ணுகிறார்கள்.சில கிறிஸ்தவர்கள் அப்படிச் சொல்லியிருக்கலாம்.அதற்கு நான் வருந்துகிறேன்.நான் அதற்கு இப்போது விளக்கம் தருகிறேன்.பாவி என்பது கொலை செய்துவிட்டான், கெட்ட காரியங்களைச் செய்துவிட்டான் என்று அர்த்தமல்ல. பாவி என்பவன் யார்?தேவனுக்கு கொடுக்க வேண்டிய இடத்தைக் கொடுக்காமல், அவருடைய மகிமைக்காக வாழாமல் வாழுபவன் தான் 'பாவி'என்று வேதவசனம் சொல்லுகிறது.இதை ஒரு மனுஷன் ஏற்றுக்கொண்டு, நான் தேவனுக்கு கொடுக்க வேண்டிய இடத்தைக் கொடுத்திருக்கிறேனா?அவருடைய மகிமைக்காக வாழுகிறேனா?அப்படி வாழவில்லை என்றால் நான் ஒரு பாவி, இந்த பாவத்திலிருந்து நான் மனந்திரும்ப வேண்டும்.தேவனுக்கு பிரதான இடத்தை திறந்து கொடுக்க வேண்டும்."ஆண்டவரே, நீர் என் ஆண்டவராய் இரும்" என்று அவரை அழைக்க வேண்டும்.ஏனென்றால், நான் நானாக வந்துவிடவில்லை, அவர் எனக்கு உயிரைக் கொடுத்தார்.நான் அவருக்கு நன்றியாய் இருக்க வேண்டும்.அவருடைய மகிமைக்காக அவர் என்ன செய்யச் சொல்லுகிறாரோ அதை செய்ய வேண்டும் என்பதை அவன் அங்கீகரித்து, புரிந்துகொள்ளவில்லையென்றால் அவன் பாவத்திலிருந்து விடுதலை பெறவே முடியாது. அவனுடைய வாழ்க்கை அர்த்தமற்றதாயும்,பிரச்சனை நிறைந்ததாயும் ஆகிவிடுகிறது.பிரச்சனை இருக்கிறது என்று நாள்முழுவதும் பிரச்சனையை சொல்லிக்கொண்டிருக்கலாம்.ஆனால்அந்த பிரச்சனைக்கு எந்த பதிலும் உண்டாகாது.ஏனென்றால், அங்கு பாவம் இருக்கிறது.அங்கு தேவனுக்கு இடம் கொடுக்கவில்லை, அவருடைய நாம மகிமைக்காக வாழ வேண்டும் என்கிறஅர்ப்பணிப்பு இல்லை.ஆகவே அவன் பிரச்சனைக்கான பதிலை காணவே முடியாது.அநேகருக்கு வேதவசனத்தினுடைய அருமை தெரியவில்லை.வேதவசனத்தை தவிர வேறெந்த புத்தகமும் பாவம் தான் மனுஷனுடைய பிரச்சனை என்று இந்த உலகத்தில் சுட்டிக் காண்பிப்பதே கிடையாது.ஏதாவது ஒரு புத்தகம் சுட்டிக் காண்பிக்குமானால் அது சிலரால் வேதவசனத்தின் அடிப்படையிலே எழுதப்பட்ட புத்தகமாக இருக்கும்.ஒருவேளை அங்கு சொல்லப்பட்டிருக்கலாம்.ஆனால் வேதப்புத்தகத்தை தவிர வேறெந்த புத்தகமும் பாவம் தான் மனுஷனுடைய அடிப்படை பிரச்சனை என்பதை சொல்லவே கிடையாது.இந்த உலகத்தில் வேதாகமம் இல்லையென்றால் பாவம் தான் மனுஷனுடைய அடிப்படை பிரச்சனை என்பது எவருக்குமே விளங்க முடியாது.ஆகவேதான் வேதாகமம் மிகவும் முக்கியம்.வேதம், பாவம்தான் மனுஷனுடைய பிரச்சனை என்று சொல்லுவது மட்டுமல்லாமல், பாவத்தை எப்படி தீர்ப்பது, அதற்கான மருந்து என்ன, அதை எப்படி போக்குவது என்பதற்கான தகவலையும் தருகிறது.பாவம் தான் பிரச்சனை என்று வெறும் பிரச்சனையைச் சொல்லி பிரயோஜனமில்லை.அந்த பிரச்சனைக்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்றும், என்ன செய்தால் அது தீரும் என்றும் வேதம்சொல்லுகிறது.ஆகவேதான் வேதவசனம் மிகவும் முக்கியம்.எனவேதான் இப்படிப்பட்ட பிரசங்கங்களை கேட்பது மிகவும் முக்கியம்.அந்த பிரச்சனைக்கு பதில் என்ன?ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவினுடைய கல்வாரி சிலுவை,அங்கு சிந்தப்பட்ட இரத்தம், அவருடைய மரணம், அங்கே நடந்தவைகள்தான்.

நாம் மேலே காண்பித்த ஏசாயா 53:4-6 வரை உள்ள வசனங்களில் பாவம் என்றால் என்னவென்றும், அதற்கான பதில் என்னவென்றும் சொல்லப்பட்டுள்ளது. ஆனால் நாம் இன்னொரு வசனத்தை மறந்துவிடக்கூடாது. அது லேவியராகமம் 17:11.அதை கவனிப்போம்.

"மாம்சத்தின் உயிர் இரத்தத்தில் இருக்கிறது; நான் அதை உங்களுக்குப் பலிபீடத்தின்மேல் உங்கள் ஆத்துமாக்களுக்காகப் பாவநிவிர்த்தி செய்யும்படிக்குக் கட்டளையிட்டேன்; ஆத்துமாவிற்காகப் பாவநிவிர்த்தி செய்கிறது இரத்தமே".

இந்த வசனம் ஒரு தீர்க்கதரிசனமாக சொல்லப்பட்டுள்ளது என்று சொல்லலாம்.இது குறிப்பாக இயேசுவின் இரத்தத்தைக் குறித்து வெளிப்படுத்துவதற்காக சொல்லப்பட்ட வசனம். மாம்சத்தின் உயிர் இரத்தத்தில் இருக்கிறது என்றால், இயேசு இந்த உலகத்திற்கு மாம்சத்தில் வந்தபோது அவருடைய சரீரத்தில் ஓடின இரத்தமானது அவருடைய பெற்றோரிடமிருந்து வந்த இரத்தமல்ல. அது தேவனிடத்திலிருந்து வந்தது. ஆகவே அந்த இரத்தத்திலிருக்கிற ஜீவனானது தேவனுடைய ஜீவன்.இயேசுவின் இரத்தத்தினுடைய வல்லமையும் மேன்மையும் இதில்தான் அடங்கியிருக்கிறது.ஏன் நாம் இயேசுவின் இரத்தத்தை நம்புகிறோம்?ஏன் அதை மேன்மையாக நினைக்கிறோம்?அவருடைய இரத்தம் எப்படி பாவங்களைப் போக்க முடியும்?அவருடைய இரத்தத்தில் எப்படி அவ்வளவு பெரிய வல்லமை இருக்கிறது?ஏனென்றால் அவருடைய இரத்தம் சாதாரண இரத்தம் அல்ல. நம்முடைய இரத்தம் பாவ கறைபடிந்த இரத்தம்.அது நம் தாய், தகப்பனிடமிருந்து வந்த இரத்தம்.அந்த விதமான ஜீவன்தான் அதில் இருக்கிறது.அது பாவத்தினால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறது.ஆனால் இயேசுவின் சரீரத்தில் ஓடின இரத்தத்தில் பாவமில்லை.அதில்தேவனுடைய ஜீவன் இருக்கிறது.அது விசேஷமான இரத்தம்.அதிலே வல்லமை அதிகமாய் இருக்கிறது.எல்லா பாவங்களையும் கழுவக்கூடிய இரத்தமாய் அது இருக்கிறது.தேவன்,"மாம்சத்தின் உயிர் இரத்தத்தில் இருக்கிறது" என்று சொல்லிவிட்டு, "நான் அதை உங்களுக்குப் பலிபீடத்தின்மேல் உங்கள் ஆத்துமாக்களுக்காகப் பாவநிவிர்த்தி செய்யும்படிக்குக் கட்டளையிட்டேன்" என்கிறார். லேவியராகமம் 16,17 ஆகிய அதிகாரங்களின் போதனை என்னவென்றால், பாவநிவாரண நாள் என்று ஒரு நாளை வைத்து, அன்று ஆட்டுக்குட்டியை அடிக்க வேண்டும், இரத்தத்தை தெளிக்க வேண்டும் என்பதையெல்லாம் தேவன் சொல்லித்தருகிறார். தேவன் எதற்காக அதையெல்லாம் சொல்லித்தருகிறார் என்றால், இயேசு எப்படி இரத்தம் சிந்தப்போகிறார், அந்த இரத்தத்தை எப்படி நம்மை பாவங்களற கழுவுவதற்காக நாம் விசுவாசிப்பது, ஏற்றுக்கொள்வது என்பதை சொல்லித்தருவதற்காக ஆடு, மாடுகளின் இரத்தத்தை சிந்தி, ஒரு drama போன்று பண்ணிஅப்படி சொல்லித்தருகிறார்.இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் ஒவ்வொரு வருஷமும் பாவநிவாரண நாளிலே அதைச் செய்தார்கள்.அதைச் சொல்லும்போது வருகிற வசனம்தான் இது.ஆக, அங்கு சொல்லப்பட்டதெல்லாம் இயேசுவைக் குறிக்கிறது.இந்த வசனமும் குறிப்பாக இயேசுவைக் குறிக்கிறது."மாம்சத்தின் உயிர் இரத்தத்தில் இருக்கிறது" என்றால், இயேசுவினுடைய இரத்தத்திலே தேவனுடைய ஜீவன் இருந்தது.அந்த இரத்தத்தை தேவன் பலிபீடத்தின் மீது நம்முடைய பாவநிவிர்த்தி செய்யும்படியாக கட்டளையிட்டிருக்கிறார்.அந்த இரத்தத்தை கல்வாரி சிலுவை என்கிற பலிபீடத்திலே சிந்தி, நம்முடைய பாவத்திற்கு நிவிர்த்தி (remedy, healing) உண்டாக்குவதற்காக தேவன் வைத்திருக்கிறார் என்று அப்படியாக இந்த வசனங்கள் சொல்லுகிறது. புதிய ஏற்பாட்டில் இன்னும் தெளிவாக இருக்கிறது.

"அவர் பிரதான ஆசாரியர்களைப்போல முன்பு சொந்தப் பாவங்களுக்காகவும், பின்பு ஜனங்களுடைய பாவங்களுக்காகவும் நாடோறும் பலியிடவேண்டுவதில்லை; ஏனெனில் தம்மைத்தாமே பலியிட்டதினாலே ஒரேதரம் செய்து முடித்தார்" (எபிரெயர் 7:27).

இந்த வசனம் இயேசுவைப் பற்றிச் சொல்லுகிறது.பழைய ஏற்பாட்டில் ஆடு, மாடுகளை பலியிட்டார்கள்.அங்கு ஒரு பிரதான ஆசாரியன் இருந்தார்.அவர் தன்னுடைய பாவத்திற்காக முதலில் பலியிட வேண்டும்.அந்த இரத்தத்தை சிந்தி தன்னை சுத்திகரித்துக்கொள்ள வேண்டும்.அதன் பிறகு ஜனங்களுடைய பாவத்திற்காக பலியிட்டு, இரத்தத்தை சிந்தி அவர்களுடைய பாவத்திற்கு நிவாரணத்தை உண்டாக்க வேண்டும்.ஏனென்றால் பலியிட செல்லும்போது இவரே தகுதியற்றவராயும், பாவியாயும் இருக்கிறார்.ஆகவே இவர் முதலில் தன்னுடைய பாவத்தை சரிசெய்ய வேண்டும்.பிறகு ஜனங்களுடைய பாவத்தைசரிசெய்ய வேண்டும்.அதுமட்டுமல்லாமல், நாடோறும் பலிகளை செலுத்தினார்கள்.அவர்கள் பலியிடாத நாளே கிடையாது.பாவநிவாரண நாள் என்கிற ஒரு நாளில் அதை மிகவும் விசேஷமாக செய்தார்கள். ஆனால் நாடோறும் அது நடந்துகொண்டிருந்தது.பிரதான ஆசாரியன் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் வருஷத்தில் ஒருநாள், அதாவது பாவநிவாரண நாளில் மட்டும்போக முடிந்தது.இன்றைக்கு நம்முடைய பிரதான ஆசாரியனாகிய இயேசு அப்படி பண்ண வேண்டியதில்லை.எப்படி பண்ண வேண்டியதில்லை என்றால், அவர் தன்னுடைய சொந்த பாவங்களுக்காக முதலில் பலி செலுத்தி, பிறகு ஜனங்களுடைய பாவங்களுக்காக பலியிட்டு, நாடோறும் பலிகளைச் செலுத்த வேண்டியதில்லை. ஏனென்றால் அவர் தம்மைத்தாமே பலியிட்டதினாலே இதை ஒரேதரம் செய்துமுடித்தார்.இதைத்தான் தேவன்,"பலிபீடத்தின் மேல் இந்த இரத்தத்தை சிந்தும்படியாக கட்டளையிட்டிருக்கிறேன்" என்று சொல்லியிருக்கிறார்.இயேசு மனுஷனாய் வந்து, அவருடைய சரீரத்தில் இரத்தம் ஓடி, அதை பலிபீடமாகிய கல்வாரி சிலுவையில் சிந்தி, நம்முடைய பாவத்திற்காக நிவிர்த்தியை ஒரேதரம் செய்து முடிப்பதற்காகத்தான் தேவன் இயேசுவை நியமித்திருந்தார். அந்த இரத்தம் அதற்காக வைக்கப்பட்டிருக்கிறது.ஆகவேதான் இரத்தத்தை சாப்பிடக்கூடாது என்றும், அதை மற்ற காரியங்களுக்கு பயன்படுத்தக்கூடாது என்றும் இரத்தத்தைக் குறித்து அவ்வளவு போதனைகள் லேவியராகமம் 17-ஆம் அதிகாரத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. ஏனென்றால் இயேசுவின் இரத்தத்தின் வல்லமையைப் போதிக்கும்படியாக இரத்தம் அங்கு பயன்படுத்தப்படுகிறது.

"அதெப்படியெனில், காளை வெள்ளாட்டுக்கடா இவைகளின் இரத்தமும், தீட்டுப்பட்டவர்கள்மேல் தெளிக்கப்பட்ட கடாரியின் சாம்பலும், சரீரசுத்தியுண்டாகும்படி பரிசுத்தப்படுத்துமானால், நித்திய ஆவியினாலே தம்மைத்தாமே பழுதற்ற பலியாக தேவனுக்கு ஒப்புக்கொடுத்த கிறிஸ்துவினுடைய இரத்தம் ஜீவனுள்ள தேவனுக்கு ஊழியஞ்செய்வதற்கு உங்கள் மனச்சாட்சியைச் செத்தக்கிரியைகளறச் சுத்திகரிப்பது எவ்வளவு நிச்சயம்!"(எபிரெயர் 9:13,14).

ஆடு, மாடுகளின் இரத்தமே அவ்வளவு செய்யுமானால் இயேசு கிறிஸ்துவின் இரத்தம் நம்மை சுத்திகரிக்க எவ்வளவு வல்லமையுள்ளதாயிருக்கும்என்பதை எபிரெயர் நிருபத்தின் ஆசிரியர் காண்பிக்கிறார். இதைக் குறித்துச் சொல்லும்போது 14-ஆம் வசனத்தில், "நித்திய ஆவியினாலே தம்மைத்தாமே பழுதற்ற பலியாக தேவனுக்கு ஒப்புக்கொடுத்த கிறிஸ்துவினுடைய இரத்தம்" என்று சொல்லுகிறார். ஏன் அவர் 'நித்திய ஆவியினாலே' என்று சொல்லுகிறார்? அநேகர்,"இரண்டாயிரம் வருடத்திற்கு முன் கல்வாரி சிலுவையில் சிந்தப்பட்ட இரத்தம் எப்படி ஆதாம் முதல் கடைசி மனுஷனுடைய கடந்த, நிகழ்கால, எதிர்கால எல்லா பாவத்தையும்கழுவ முடியும்?அந்த ஒரு மனுஷனுடைய சாவு எப்படி எல்லாருடைய தண்டனையையும் ஏற்றுக்கொண்டதாகி விடும்?எல்லாரையும் சாவிலிருந்து தப்புவித்து எப்படி அவர்களுக்கு ஜீவனைக் கொடுக்க முடியும்?"என்று கேட்கிறார்கள்.அதற்கு பதில் 14-ஆம் வசனத்தில் இருக்கிறது.இயேசு இரத்தம் சிந்தும்போது நித்திய ஆவியினாலே தம்மைத்தாமே பழுதற்ற பலியாக ஒப்புக்கொடுத்தார்.இரத்தம் இரண்டாயிரம் வருடங்களுக்கு முன் சிந்தப்பட்டது.ஆனால், அந்த இரத்தத்தினுடைய வல்லமை நித்திய நித்தியமாய் வேலை செய்கிறது.அதுஆதாம் முதல் கடைசி மனுஷன் வரை எல்லாருடைய பாவங்களையும் போக்குகிறதாய் இருக்கிறது.இரண்டாயிரம் வருடங்களுக்கு முன் ஒரு மனுஷன் மரித்தார்.அதினுடைய விளைவு நித்தியத்திற்கும் உண்டாகிறது.முதல் மனுஷனிலிருந்து கடைசி மனுஷனுடைய அத்தனை பாவத்தின் தண்டனையையும்இயேசு தம்மீது சுமந்துகொண்டார்."ஒரு மனுஷன் செத்தது போதுமா?எல்லாருடைய சாவுக்கும் அது ஈடாகுமா?" என்று சிலர் கேட்கிறார்கள்.ஆமாம், போதும்.ஏனென்றால் அது நித்திய ஆவியினாலே தம்மைத்தாமே பழுதற்ற பலியாக தேவனுக்கு ஒப்புக்கொடுத்த கிறிஸ்துவினுடைய இரத்தம்.அப்படியென்றால் இரண்டாயிரம் வருஷத்திற்கு முன்பு ஒரு சம்பவம் நடந்தது, அதன் விளைவு நித்தியத்திற்கும் உண்டு என்பதுதான் அதனுடைய அர்த்தம்.இதுபோன்ற ஒரு காரியம் எந்த மார்க்கத்திலும் கிடையவே கிடையாது.தேவனே மனுஷனாய் வந்து சிலுவையில் மரிப்பது, மரித்த மூன்றாம் நாள் உயிர்த்தெழுவது, இன்றைக்கு வரைக்கும் வாழுவது இதையெல்லாம் சற்று எண்ணிப்பார்க்க வேண்டும்.

கிறிஸ்தவர்களாகிய நாம் எப்படிப்பட்ட காரியத்தை நம்புகிறோம்?நாம் என்ன நம்புகிறோம் என்றால், கல்வாரி சிலுவையில் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு பாவமும் செய்யாத ஒரு மனுஷன் செத்தார்.அவர் ஏன் சாக வேண்டும்?ஒரு பாவமும் செய்யாதவரை எப்படி சாகடித்தார்கள்?ஏன் அவர் அவ்வளவு கொடூரமாய் செத்தார்?ஏன் அவ்வளவு பயங்கரமான ஒரு சாவு?ஏன் அவ்வளவு பேர் கூடி வந்து "இவரை சிலுவையில் அறையும்"என்று கத்தினார்கள்?இவர் ஒரு மனுஷனுக்குக் கூட தீமை செய்தது கிடையாது.அநேகரை சுகமாக்கினார், மரித்தவர்களைக்கூட உயிரோடு எழுப்பினார்.பலரை போஷித்தார், எவ்வளவோ நன்மைகளைச் செய்தார்.நன்மை செய்கிறவராய் சுற்றித்திரிந்தார்.அப்படிப்பட்ட ஒருவரை சிலுவையில் அறையலாமா?அவர் பாவம் செய்தார் என்று எவரும் அவரை சுட்டிக்காண்பிக்க முடியவில்லை.அவரிடத்தில் நான் ஒரு பாவத்தையும் காணவில்லை என்று தேசத்து ஆளுநரே கைகழுவி விட்டார்.அப்படிச் சொன்ன பிறகு அந்த ஆளுநரே இயேசுவை சாவதற்கு ஒப்புக்கொடுக்கிறார்.என்ன நியாயம் இது?அவர் எப்படி சாக முடியும்?அவர் ஏன் செத்தார்?ஏசாயா அதற்கான பதிலை சொல்லுகிறார்.நம்முடைய அக்கிரமங்களையெல்லாம் தேவன் அவர்மேல் விழப்பண்ணினார்.அவர்தாமே நம்முடைய பாடுகளையும், துக்கங்களையும் சுமந்தார்.நமக்குச் சமாதானத்தை உண்டுபண்ணும் ஆக்கினை அவர்மேல் விழுந்தது என்கிறார்.அங்கே நடந்ததெல்லாம் அவருடைய பாவத்திற்காக அல்ல, எல்லாம் நம்முடைய பாவத்திற்காகவே.அதற்காக அவர் அடிக்கப்பட்டார்.ஒரு மனுஷன் இரண்டாயிரம் வருஷங்களுக்கு முன் செத்தார்.அவருடைய சாவு மிகவும் விசேஷமானது.ஏனென்றால் ஒரு தவறும் செய்யாமல் அவர் செத்தார்.அவர் ஏன் செத்தார் என்று கண்டிப்பாக கேட்டாக வேண்டும்.ஒரே ஒரு முடிவுதான்.அவர் தனக்காகவோ, தன்னுடைய குற்றத்திற்காகவோ சாகவில்லை.நம்முடைய குற்றத்திற்காக அவர் செத்தார்.செத்தது மட்டுமல்ல, அவர் மூன்றாம் நாள் உயிரோடு எழுந்தார்.உயிரோடு எழுந்தது மட்டுமல்ல, இன்றைக்கு வரைக்கும் பிதாவினிடத்தில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார்.அவர் ஆண்டவர் என்று வேதம் சொல்லுகிறது.இன்றைக்கு அவரை ஏற்றுக்கொள்ளுகிறவர்களுக்கு பாவத்திலிருந்து விடுதலை உண்டாகும்.எந்த மார்க்கத்திலும், மதத்திலும் இப்படி போதிப்பது கிடையாது.இது அவ்வளவு விசேஷமான ஒரு காரியம்.இது உண்மையாய் இருக்குமானால், அன்றைக்குநடந்த கல்வாரி சிலுவை மரணத்திற்குசரித்திரத்திலேயே எந்த சம்பவமும் ஈடாகவே முடியாது.இதைக் காட்டிலும் பெரிய ஒரு சம்பவம் மனுஷருடைய சரித்திரத்திலே நடந்ததே கிடையாது, நடக்கவும் முடியாது.இது அப்பேர்ப்பட்ட சம்பவம்.இதை சற்று உற்று கவனிக்க வேண்டும்.அதுமட்டுமல்லாமல் வேதம், கல்வாரி சிலுவையின் மரணம் என்பது நம்மை பூரணப்படுத்துகிற ஒரு நிவாரணம் என்று சொல்லுகிறது.

"ஏனெனில் பரிசுத்தமாக்கப்படுகிறவர்களை ஒரே பலியினாலே இவர் என்றென்றைக்கும் பூரணப்படுத்தியிருக்கிறார்"(எபிரெயர் 10:14).

இயேசு கல்வாரி சிலுவையில் ஒரேதரம் பலியிடப்பட்டார்.இனிமேல் அவர் பலியிடப்படவே வேண்டியதில்லை.இது பூரணமான பலி (perfect sacrifice).ஆகவே, இதிலே விசுவாசத்தை வைக்கிறவர்கள் யாவரும் பூரணப்படுத்தப்படுகிறார்கள்.அந்த பலியின் மூலமாக நமக்கு என்ன உண்டாகிறது?நாம் பூரணப்படுத்தப்படுகிறோம்.அந்த பலி எவ்வளவு பூரணமானது என்றால், அது செய்யாமல் விட்டது என்று ஒன்றுமே கிடையாது.ஆகவே, இதை அதில் சேர்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று எதுவும் கிடையாது.அதிலிருந்து எதையும் எடுக்கவோ, அதோடு எதையும் சேர்க்கவோ வேண்டியதில்லை.அது பூரண நிவாரணம் (perfect remedy) என்று வேதவசனம் நமக்குப் போதிக்கிறது.இயேசு கல்வாரி சிலுவையில் என்றைக்கு மரித்தாரோ அன்றைக்கே பூரண நிவாரணத்தை உண்டாக்கிவிட்டார்.அவர் நமக்குச் செய்ய வேண்டியதை எல்லாம் செய்து முடித்துவிட்டார்.அந்த நிவாரணம் கொடுக்கிற எல்லா பலன்களையும் நாம் பெற்றனுபவிப்பதில் தான் பூரணம் இல்லை.அநேக வேளைகளில் நாம் அல்லல் பட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம்.இதை அறிந்து, புரிந்து, நம் வாயையும் மனதையும் சரிசெய்ய வேண்டும்.
இயேசு கல்வாரி சிலுவையில் பலியிடப்பட்டபோது, தேவன் நமக்காக கொடுக்க வேண்டுமென்று உலகத்தோற்றத்திற்கு முன்னே வைத்திருந்த அத்தனை ஆசீர்வாதங்களுக்குமான திறவுகோல் அங்கு கொடுக்கப்பட்டு விட்டது (It unlocked the treasure of God's provision). இயேசு கல்வாரி சிலுவையில் பலியிடப்பட்டது என்பது அவரே தம்மைப் பலியாக ஒப்புக்கொடுத்தார்.அந்த பலி பூரணமான பலி என்று சொன்னோம்.அந்த பலியின் மூலமாக ஆதாம் முதல் கடைசி மனுஷன் வரை எல்லா மனுஷனுடைய எல்லா தேவைகளும் சந்திக்கப்படுகிறது.ஆகவே அந்த பலி எவ்வளவு முக்கியம் என்று பாருங்கள்.

கல்வாரி சிலுவை தான் சுவிசேஷத்தின் மையம்.ஏனென்றால் எல்லா மனுஷருடைய தீர்வும் அதில்தான் அடங்கியிருக்கிறது.ஏசாயா தீர்க்கதரிசி இதை எப்படி வெளிப்படுத்துகிறார் என்பதை கவனியுங்கள்.ஏசாயா தீர்க்கதரிசன புத்தகத்தில் கல்வாரி சிலுவைதான் சுவிசேஷத்தின் மையம் என்கிற சத்தியம் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது.ஏசாயா புத்தகத்தில் 66 அதிகாரங்கள் இருக்கிறது.வேதாகமத்தில் 66 புத்தகங்கள் இருக்கின்றன.ஏசாயா புத்தகத்தைப் படித்து அதைப் போதிக்கிறவர்கள் இரண்டு முக்கிய பகுதியாக இதைப் பிரிக்கிறார்கள்.1-39 அதிகாரங்கள் ஒரு பகுதி என்றும், 40-66 வரை உள்ள 27 அதிகாரங்கள் இரண்டாம் பகுதி என்றும் சொல்லுகிறார்கள்.வேதாகமத்தில் 66 புத்தகங்கள் இருக்கிறது.அதில் 39 பழைய ஏற்பாட்டு புத்தகங்களும், 27 புதிய ஏற்பாட்டு புத்தகங்களும் இருக்கிறது.ஏசாயா தீர்க்கதரிசன புத்தகத்தில் 40-66 வரை உள்ள 27 அதிகாரங்களை 'பழைய ஏற்பாட்டிலுள்ள புதிய ஏற்பாடு' என்று சொல்லுகிறார்கள்.ஆகவேதான் பல வேதாகமக் கல்லூரிகளில் இந்த இரண்டாவது பகுதியை எடுத்து மிகவும் விசேஷமாக போதிக்கிறார்கள்.ஏனென்றால் பழைய ஏற்பாட்டிற்குள் இருக்கிற புதிய ஏற்பாடு இது.அந்த 27 அதிகாரங்களை மூன்று பிரிவுகளாக பிரிக்கிறார்கள்.தலைப்பு எப்படி போகிறது என்பதை வைத்து outline பண்ணுகிறார்கள். அப்படி பண்ணும்போது மூன்று ஒன்பது அதிகாரங்களைக் கொண்ட பிரிவுகளாக பிரிக்கிறார்கள்.ஒன்று, 40 முதல் 48-ஆம் அதிகாரம் வரை.இரண்டாவது, 49 முதல் 57-ஆம் அதிகாரம் வரை.மூன்றாவது, 58 முதல் 66-ஆம் அதிகாரம் வரை.இந்த மூன்று ஒன்பது அதிகாரங்களில் மையமாய் இருப்பது என்னவென்றால், 49 முதல் 57 வரை உள்ள அதிகாரங்கள்.இந்த ஒன்பது அதிகாரங்களில் நடுவில் இருப்பது 53-ஆம் அதிகாரம்.இந்த 53-ஆம் அதிகாரத்தை எடுத்தோம் என்றால், இந்த அதிகாரத்தை பிரித்ததே தவறாக பிரித்திருக்கிறார்கள் என்று சொல்லுகிறார்கள்.52-ஆம் அதிகாரம் 13-ஆம் வசனத்திலேயே அதிகாரத்தை ஆரம்பிக்க வேண்டும் என்கிறார்கள்.ஏறக்குறைய எல்லாரும் அதை ஒத்துக்கொள்கிறார்கள்.53-ஆம் அதிகாரம் இயேசுவினுடைய சிலுவைப்பாடுகளைக் குறித்தது.அது சிலுவைப்பாடுகளைக் குறித்த தீர்க்கதரிசனம் என்றால், அது 52-ஆம் அதிகாரம் 13-ஆம் வசனத்திலேயே ஆரம்பித்து விடுகிறது. ஆகவே இதை வியாக்கியானம் பண்ணுகிற எல்லாருமே 52:13-லிருந்தே ஆரம்பிக்கிறார்கள்.

"இதோ, என் தாசன் ஞானமாய் நடப்பார், அவர் உயர்த்தப்பட மேன்மையும் மகா உன்னதமுமாயிருப்பார்.மனுஷனைப்பார்க்கிலும் அவருடைய முகப்பார்வையும், மனுபுத்திரரைப்பார்க்கிலும் அவருடைய ரூபமும், இவ்வளவு அந்தக்கேடு அடைந்தபடினாலே, அவரைக்கண்ட அநேகர் பிரமிப்படைந்தார்கள்.அப்படியே, அவர் அநேகம் ஜாதிகள்மேல் தெளிப்பார்; அவர்நிமித்தம் ராஜாக்கள் தங்கள் வாயை மூடுவார்கள்; ஏனெனில், தங்களுக்குத் தெரிவிக்கப்படாதிருந்ததை அவர்கள் காண்பார்கள்; கேள்விப்படாதிருந்ததை அவர்கள் அறிந்துகொள்வார்கள்" (ஏசாயா 52:13-15).

ஆக, 53-ஆம் அதிகாரம் actual-ஆக 52:13-லிருந்தே ஆரம்பிக்கிறது.52:13-லிருந்துதான் 53-ஆம் அதிகாரம் என்றால், 53-ஆம் அதிகாரத்தில் 12 வசனங்கள்இருக்கின்றன. அதோடு இந்த மூன்று வசனங்களை சேர்த்தால் 15 வசனங்கள் இருக்கின்றன.இந்த 15 வசனங்களையும் ஐந்து பகுதிகளாக பிரிக்கிறார்கள்.ஒவ்வொரு பிரிவிற்கும் 3 வசனங்கள்உள்ளன.52:13,14,15 வசனங்கள் முதல் பகுதி. 53:1,2,3 வசனங்கள் இரண்டாவது பகுதி. 53:4,5,6 வசனங்கள் மூன்றாவது பகுதி. 53:7,8,9 வசனங்கள் நான்காவது பகுதி. 53:10,11,12 வசனங்கள் ஐந்தாவது பகுதி. இப்படி ஐந்து topic வாரியாக ஐந்து பிரிவுகளாக பிரிக்கிறார்கள். இந்த ஐந்து பிரிவுகளில் எது மையம் என்று பார்த்தால் அது 53:4,5,6 வசனங்கள். இந்த வசனங்கள் தான் சிலுவையிலே என்ன நடந்தது என்று ஒருமுகப்பட (concentrated)சொல்லுகிறது. ஆக, 27 அதிகாரங்கள் பழைய ஏற்பாட்டில் இருக்கிற புதிய ஏற்பாடாய் இருக்குமானால், சுவிசேஷம் அங்கு அடங்கியிருக்குமானால், அதனுடைய மையத்தில் இருப்பது 53:4,5,6 வசனங்கள் தான். இவை கல்வாரி சிலுவையையும், அங்கே இயேசு பட்ட பாடுகளையும், அங்கே அவர் அடைந்த மரணத்தையும் சொல்லுகிறது.இப்படி ஒரு காரியத்தை எப்படி ஏசாயா புத்தகத்தில் நாம் பார்க்க முடிகிறது என்று பார்த்தால் அது மிகவும் ஆச்சரியமளிக்கிறது.சுவிசேஷத்தின் மையம் கல்வாரி சிலுவை.இதை வேதவசனத்திலிருந்து பல விதத்தில் சொல்லலாம்.ஆனால் இங்கு அற்புதமான விதத்தில் இது விளங்குகிறது.53:4,5,6 வசனங்கள் 27 அதிகாரங்களுடைய மையம்.நாம் பிரசங்கிக்கிற கிறிஸ்தவசுவிசேஷம் என்பது இதை மையமாய்க் கொண்டிருக்கிறது.அந்த மூன்று வசனங்களை கவனிப்போம்.

"மெய்யாகவே அவர் நம்முடைய பாடுகளை ஏற்றுக்கொண்டு, நம்முடைய துக்கங்களைச் சுமந்தார்; நாமோ, அவர் தேவனால் அடிபட்டு வாதிக்கப்பட்டு, சிறுமைப்பட்டவரென்று எண்ணினோம்.நம்முடைய மீறுதல்களினிமித்தம் அவர் காயப்பட்டு, நம்முடைய அக்கிரமங்களினிமித்தம் அவர் நொறுக்கப்பட்டார்; நமக்குச் சமாதானத்தை உண்டுபண்ணும் ஆக்கினை அவர்மேல் வந்தது; அவருடைய தழும்புகளால் குணமாகிறோம்.நாமெல்லாரும் ஆடுகளைப்போல வழிதப்பித்திரிந்து, அவனவன் தன்தன் வழியிலே போனோம்;கர்த்தரோநம்மெல்லாருடைய அக்கிரமத்தையும் அவர்மேல் விழப்பண்ணினார்" (ஏசாயா 53:4-6).

இங்கு'மெய்யாகவே' என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது.இது உண்மையில்லை என்று சொல்லுவதற்கு அநேகர் எழும்புவார்கள் என்று ஆண்டவருக்குத் தெரியும்.ஆகவேதான் அவர், இதை நம்பு, இதை விட்டுவிடாதே, இதுதான் மையம், இதை வைத்துதான் மற்றதெல்லாம், இதை பொய்யென்று ஆக்கிவிட்டால் மற்ற எல்லாமே பொய்யாகி விடும் என்கிறார்.இதை விட்டுவிட்டால் நமக்கு எதுவுமே கிடைக்காது.இதுதான் மையம்.இதின் மேல் தான் எல்லாமே அடங்கியிருக்கிறது.இதை எடுத்துவிட்டால் சுவிசேஷமே பாழாய்ப்போய் ஒன்றுமில்லாமலாகி விடும்.பிறகு நாம் பிரசங்கித்து பிரயோஜனமில்லை.அந்த பிரசங்கத்தினாலே ஒரு மனுஷனுக்கும் எந்த பயனும் உண்டாகாது. இந்த சுவிசேஷத்தின் மூலமாக ஏதாவது மனுஷனுக்கு வந்து கிடைக்க வேண்டுமென்றால், அது கல்வாரி சிலுவை, அங்கே சிந்தப்பட்ட இரத்தம், அங்கே நமக்காக கொடுக்கப்பட்ட ஜீவன் இவற்றின் நிமித்தமாகத்தான். இயேசு கிறிஸ்து அங்கே பலியானார்.அந்த செய்தி இல்லாமல் வேறெந்த ஆசீர்வாதத்தையும் மனுஷன் எந்த விதத்திலேயும் தலைகீழாக நின்றாலும் பெற முடியாது.எல்லாமே இதன் அடிப்படையில்தான் இருக்கிறது.இதை பொய்யாக்குவதற்கு ஒரு கூட்டம் எழும்பும், ஆகவே இப்போதே 'மெய்யாகவே' என்று சொல்லி வைத்து விடுவோம் என்று அந்த காலத்திலேயே ஆண்டவருக்கு தெரிந்திருக்கிறது.வேறெங்கும் இல்லாததை இங்கு சொல்லியிருக்கிறார்.

அடுத்த வார்த்தை 'அவர்' என்பது.அவரில் தான் எல்லாமே இருக்கிறது.அவர் அடிக்கப்பட்டார், நொறுக்கப்பட்டார், இரத்தம் சிந்தினார்.அவர் நம்முடைய பாடுகளை ஏற்றுக்கொண்டு, துக்கங்களைச் சுமந்தார்.'பாடுகள்', 'துக்கங்கள்' என்கிற வார்த்தைகளைஎபிரெய வார்த்தையிலிருந்துதான் இங்கு மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்கள்.'பாடுகள்','துக்கங்கள்' இந்த இரண்டு வார்த்தைகளுக்கும் உள்ள எபிரெய மொழியின் வார்த்தைகள் பழைய ஏற்பாட்டில் சொல்லப்பட்டுள்ளது.ஒரு இடத்தில் கூட அவைகளை 'பாடுகள்' என்றோ, 'துக்கங்கள்' என்றோ மொழிபெயர்க்கவில்லை.இங்கு மட்டும் அப்படி மொழிபெயர்த்துவிட்டார்கள்.மற்ற எல்லா இடங்களிலும் 'வியாதிகள்' (sickness), 'வேதனைகள்' (pain) என்றுதான் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்கள்.இயேசு மெய்யாகவே நம்முடைய பாடுகளை ஏற்றுக்கொண்டு, நம்முடைய துக்கங்களைச் சுமந்தார்.பிசாசு, "அவர் நம்முடைய வியாதிகளையெல்லாம் சுமக்கவில்லை" என்று சொல்லி அநேகரை வஞ்சித்து விட்டான்.அவ்வளவு பெரிய ஆசீர்வாதத்தை நாம் விட்டுக்கொடுக்கும்படி செய்து விட்டான்.ஆகவே கல்வாரி சிலுவையில் அதெல்லாம் நடக்கவில்லை என்று அநேகர் நம்புகிறார்கள்.நமக்கு வியாதி வரும்போது மெய்யாகவே இயேசு என்னுடைய வியாதிகளையும், வேதனைகளையும் சுமந்தார் என்று நாம்சொல்ல வேண்டும்.
ஏசாயா 53:4-6 வரை உள்ள வசனங்கள் தான் சுவிசேஷத்தினுடைய மையம். தேவன் அங்கு இரண்டு காரியங்களை வைத்துவிட்டார்.ஒன்று பாவம் என்றால் என்ன என்கிற விளக்கம்.இரண்டாவது, பாவத்திற்கான நிவாரணம் என்ன என்பது.6-ஆம் வசனம் நம்முடைய பாவம் எது என்பதைச் சொல்லுகிறது."நாமெல்லாரும் ஆடுகளைப்போல வழிதப்பித்திரிந்து, அவனவன் தன்தன் வழியிலே போனோம்"என்று அங்கு வாசிக்கிறோம்.அநேகர்,"கிறிஸ்தவர்கள் நம்மை 'பாவிகள்' என்று சொல்லுகிறார்கள்" என்று கோபப்படுகிறார்கள்.பாவிகள் என்று சொல்லும்போது பொல்லாதவர்கள் என்று அவர்களைச் சொல்லவில்லை.அவனவன் தன்தன் வழியிலே போகிறான், அதுதான் பாவம்.அக்காலத்தில் Frank Sinatraஎன்கிற பாடகர் ஒருவர் அமெரிக்காவில் இருந்தார்.எனக்கு அவரைப் பிடிக்கும்.அவர் I did it my way என்ற பாடலைப் பாடினார். அந்த ஒரு பாடலை record பண்ணி ஒரு single album-ஆக வெளியிட்டார். அது பத்து லட்சத்திற்கும் மேல் விற்பனையானது.அந்த பாடலில் ஒன்றுமே கிடையாது.இப்போது நான்,இதில் என்னதான் இருக்கிறது, இதைப்போய் எல்லாரும் வாங்கினார்களே, நாமும் 100 முறை போட்டுக் கேட்டிருப்போமே, ஏன் அந்த பாடலைக் கேட்டோம்?அதில் என்ன இருக்கிறது?என்று யோசிக்கிறேன்.பிறகுதான் அதில் ஒரு விஷயம் இருப்பதை கண்டுபிடித்தேன். அது என்னவென்றால்,I did it my way. பத்து லட்சம் பேருக்கும் மேற்பட்டோர் அதை ஏன் வாங்கினார்கள் என்றால், இந்த உலகத்திலிருக்கிற எல்லாருமே அவனவன் தன்தன் வழியிலே போனவன் ஆயிற்றே, ஆகவேதான் அந்த பாடல் அவ்வளவு பிரபலமானது. ஏனென்றால் அது பாவிகளுடைய பாடல்,தன்தன் வழியிலே போகிறவனுடைய பாடல்.அவனுக்கு அந்த தத்துவம் மிகவும் பிடிக்கிறது.அவன்,என் வழி தனி வழி, நீ ஒன்றும் எனக்குச் சொல்லாதே, நான் என் வழியில் போவேன் என்கிறான். அவனிடம்,"தேவன் இப்படிச் சொல்லுகிறார், நீ சரியாக இரு" என்று சொன்னால், அவன், "நான் சம்பாதிக்கிறேன், என்னுடைய பணம், நான் என்ன வேண்டுமானாலும் செய்வேன், நான் நினைத்ததை செய்வேன், வேதம் சொல்லுவதை எனக்குச் சொல்லாதே, நான் அதையெல்லாம் நம்பவில்லை, நான் என்னை நம்புகிறேன்" என்கிறான். அதுதான் பாவம்.உங்கள் உயிர் மூச்சு நீங்கள் உண்டுபண்ணினதா?அது நீங்களே உங்களுக்கு கொடுத்துக்கொண்டதா?உங்கள் உயிர் மூச்சு எங்கிருந்து வந்தது?உங்களுக்கு ஜீவனைக் கொடுத்தது யார்?இப்படி அற்புதமான ஒரு படைப்பை உண்டாக்கினது யார்?தேவன்.அவருக்கு மகிமையை செலுத்தாமல், அவருக்கு வாழ்க்கையில் இடங்கொடுக்காமல் அவனவன் தன்தன் வழியிலே போகிறானே அதுதான் பாவம்.அந்தச் செய்தியை சுவிசேஷத்தினுடைய மையத்தில்கொண்டுவந்து வைத்துவிட்டார்கள்.

"நாமெல்லாரும் ஆடுகளைப்போல வழிதப்பித்திரிந்து" என்று இங்கே சொல்லப்பட்டுள்ளது.திரிவது என்றால் என்னவென்று உடனே எல்லாருக்கும் புரியும்.பாவி எப்படியிருக்கிறான்?அவனுடைய குணாதிசயம் (character) எப்படியிருக்கிறது?அவன் திரிகிறவன்.திரிகிறவன் என்றால், வாழ்க்கையில் நோக்கம் இல்லாமல் அலைகிறவன்.அவன் அங்கும் இங்கும் போகிறான், எதையோ செய்கிறான், தன் மனம்போன போக்கில் போகிறான்.அவனுக்கு எந்த நோக்கமும் திட்டமும் கிடையாது.திரிவதுதான் பாவம்.அதுதான் அவனுடைய வாழ்க்கை.திரிவது வாழ்க்கையே கிடையாது. காலையில் எழுந்தவுடன் எங்கே போக வேண்டும், என்ன செய்ய வேண்டும், நான் எதற்காக வாழுகிறேன், தேவன் எனக்குள் என்ன வைத்திருக்கிறார், அவர் எதற்காக என்னை உண்டாக்கியிருக்கிறார், என் நாசியில் ஏன் சுவாசம் இருக்கிறது, எதற்காக எனக்கு திறமைகளைக் கொடுத்திருக்கிறார்என்பதைப் பற்றி திட்டவட்டமாக (definite) தெரிய வேண்டும். அவர் ஒரு காரியத்திற்காக நம்மை அழைத்திருக்கிறார்.ஆக, இரட்சிப்பு என்றால் என்ன?இரட்சிக்கப்பட்டவுடன் தேவனோடு ஒரு இணைப்பு ஏற்பட்டு விடுகிறது.பிறகு திரிய முடியாது.திரிவதெல்லாம் சரியாகி, ஒரு பக்குவத்திற்கு சரியாக வந்துவிடுகிறோம்.நாம் இப்படித்தான் வாழ வேண்டும் என்பது உண்டாகி விடுகிறது.இது எவ்வளவு முக்கியம் என்று பாருங்கள். இரட்சிக்கப்படாதவர்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்: நீங்கள் இதைச்செய்யவில்லை என்றால்,வாழ்வதற்கு இன்னும் ஆரம்பிக்கவில்லை, வாழ்க்கையில் நோக்கமில்லாமல் அப்படியே போய்க்கொண்டிருக்கிறீர்கள், ஆண்டவராகிய இயேசுவை உங்களுடைய இரட்சகராக ஏற்றுக்கொள்ளும்போது வாழ்க்கையில் பெரிய மறுமலர்சி உண்டாகிறது. இதைத்தான் வேதவசனம் 'மறுபிறப்பு' என்று சொல்லுகிறது.நீங்கள் மறுபடியும் பிறந்திருக்கிறீர்களா?திரிகிற வாழ்க்கை போய் நன்றாக வாழுகிற வாழ்க்கை ஆரம்பித்திருக்கிறதா?இது மிகவும் முக்கியம்.
அடுத்ததாக, "கர்த்தரோநம்மெல்லாருடைய அக்கிரமத்தையும் அவர்மேல் விழப்பண்ணினார்" என்று வாசிக்கிறோம்.'அக்கிரமம்' என்கிற வார்த்தை எபிரெய மொழியில் ஒரு குறிப்பிட்ட வார்த்தை.ஆங்கிலத்தில் 'inquity' என்று வருகிறது.அதற்கு இன்னொரு வார்த்தை 'rebellion'.இயேசு கல்வாரி சிலுவையில் எதை சுமந்தார் என்பதை இந்த வார்த்தை நமக்குக் காண்பிக்கிறது.இந்த வார்த்தையினுடைய அர்த்தம் நாம் நினைப்பது போன்றல்ல. 'அக்கிரமம்' என்றால் 'பாவம்' என்று எண்ணி, அவர் நம்முடைய பாவத்தைச் சுமந்தார் என்று நாம் சொல்லுகிறோம். எபிரெய மொழியில் வருகிற அந்த வார்த்தையை இங்கு 'அக்கிரமம்' என்று மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்கள். அந்த வார்த்தையினுடைய அர்த்தம் என்னவென்றால், அவர் நாம் செய்த குற்றத்தை மட்டுமல்ல, அதன் தண்டனையையும், அதனால் ஏற்படும் அத்தனை பொல்லாத விளைவுகளையும் கூட சுமந்தார் என்பதுதான். தேவன் அதையெல்லாம் அவர்மேல் விழப்பண்ணினார்.இதற்கு அநேக வசனங்கள் கொடுக்கலாம்.பழைய ஏற்பாட்டில் அநேக இடங்களில் இந்த வார்த்தை வருகிறது.

காயீன் ஆபேலை கொலை செய்துவிடுகிறான். அப்போது கர்த்தர் இவ்வாறு சொல்லுகிறார்:

"என்ன செய்தாய்?உன் சகோதரனுடைய இரத்தத்தின் சத்தம் பூமியிலிருந்து என்னை நோக்கிக் கூப்பிடுகிறது.இப்பொழுது உன் சகோதரனுடைய இரத்தத்தை உன் கையிலே வாங்கிக்கொள்ளத் தன் வாயைத் திறந்த இந்தப் பூமியில் நீ சபிக்கப்பட்டிருப்பாய்.நீ நிலத்தைப் பயிரிடும்போது, அது தன் பலனை இனி உனக்குக் கொடாது; நீ பூமியில் நிலையற்று அலைகிறவனாயிருப்பாய் என்றார்" (ஆதியாகமம்4:10-12).

காயீன் செய்த குற்றம் கொலை.அந்த கொலையின் நிமித்தமாக இப்போது தண்டனை கொடுக்கப்படுகிறது.இவன் ஒரு விவசாயி.ஆகவேதான் நிலத்தின் கனிகளை கர்த்தருக்கு காணிக்கையாக கொண்டுவந்தான்.விவசாயம் தான் இவனுடைய தொழில்.இப்போது இந்த தண்டனையின் நிமித்தமாக தொழிலே கெட்டுப்போய்விட்டது.இனி இவன் தொழிலில் கஷ்டப்பட வேண்டியதுதான், அதில் பலன் எதுவும் இருக்காது.பாவம் தொழிலை எப்படி பாதிக்கிறது என்று பாருங்கள்."அதற்கும் இதற்கும் என்ன தொடர்பு?" என்று நீங்கள் கேட்கலாம்.தொடர்பு இருக்கிறது.இவன் செய்த பாவம் தொழிலை பாதித்து விட்டது."நீ சபிக்கப்பட்டிருப்பாய்.நீ நிலத்தைப் பயிரிடும்போது, அது தன் பலனை இனி உனக்குக் கொடாது" என்று தேவன் சொல்லிவிட்டார்.நாளெல்லாம் வேலை செய்து, உழுது, பயிரிட்டு, தண்ணீர் பாய்ச்சி எல்லாம் செய்து கடைசியில் ஒன்றும் வரவில்லை என்றால் எப்படியிருக்கும்?தினமும் காலையில் வேலைக்குச் சென்று, இரத்த வியர்வை சிந்தி, உழைத்து, கடைசியில் சாப்பாட்டிற்கே அது போதவில்லை, வயிறு நிரம்பவில்லை என்றால் எப்படியிருக்கும் என்று பாருங்கள். கையிட்டுச் செய்யும் காரியங்களில் இவனுக்கு சாபம் உண்டாகிவிட்டது.தேவன், "பூமி தன் பலனை இனி உனக்குக் கொடாது; நீ பூமியில் நிலையற்று அலைகிறவனாயிருப்பாய்" என்கிறார்.இதுதான் பாவியினுடைய நிலைமை.நிலையற்ற ஒரு நிலை (unstable), ஒரு இடத்தில் இருக்க முடியாது, அங்கும் இங்கும் அலைந்து கொண்டே இருக்க வேண்டியதுதான்.இவன் செய்த பாவத்திற்கான தண்டனையும் விளைவுகளும் இதுதான்.

"அப்பொழுது காயீன் கர்த்தரை நோக்கி:எனக்கு இட்ட தண்டனை என்னால் சகிக்கமுடியாது" (ஆதியாகமம்4:13).

'தண்டனை' என்கிற வார்த்தை ஆங்கிலத்தில் 'punishment' என்று வருகிறது.அதே வார்த்தை எபிரெய மொழியில் 'avon'என்கிற வார்த்தை. இந்த வார்த்தைதான் ஏசாயா 53:6-இல் 'அக்கிரமம்'என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருக்கிறது. ஏனென்றால் அக்கிரமம் என்று சொல்லும்போது அதில் தண்டனையும் அடங்கியிருக்கிறது."நம்மெல்லாருடைய அக்கிரமத்தையும் அவர்மேல் விழப்பண்ணினார்" என்று சொல்லும்போது வெறும் அக்கிரமத்தை மட்டுமல்ல. காயீன்செய்த கொலை தான் அக்கிரமம் என்றால் அதை மட்டும்தான் இயேசுவின் மேல் வைக்க முடியும். அப்படியல்ல. கொலையை மட்டுமல்ல, அதின் மூலமாக வந்த விளைவுகளும் இருக்கிறது.ஆக, அவன் கொலை செய்தான்.அவனுடைய கொலையைக் கொண்டுபோய் இயேசுவின் மேல் வைத்து சுமத்தினது மட்டும் அல்ல, நிலத்தைப் பயிரிடும்போது அது தன் பலனை இனி உனக்குக் கொடாது என்கிற விளைவையும்,தரித்திரத்தையும் இயேசு சுமந்தார். அதுமட்டுமல்ல, நீ பூமியில் நிலையற்று அலைகிறவனாயிருப்பாய்என்பதும் ஒரு தண்டனை.அதுவும் பாவத்தின் விளைவு.இயேசு அதையும் சுமந்தார் என்று அப்படித்தான் சொல்லியிருக்கிறது.ஆக, நம்முடைய அக்கிரமம் மட்டுமல்ல, அதன் மூலமாய் ஏற்பட்ட தண்டனையும், பயங்கரமானகொடூர விளைவுகளும் எல்லாம் கல்வாரி சிலுவையில் இயேசுவின் மீது வைக்கப்பட்டது.

இது வெறும் ஒரு வழிப்பாதையா? (one way road)தேவன் வைக்க, வைக்க இயேசு சுமந்துகொண்டிருக்கிறார் என்று அப்படியா? கிடையாது.4,5 ஆகிய வசனங்களைக் கவனியுங்கள்."அவர் நம்முடைய பாடுகளை ஏற்றுக்கொண்டு, நம்முடைய துக்கங்களைச் சுமந்தார்; நாமோ, அவர் தேவனால் அடிபட்டு வாதிக்கப்பட்டு, சிறுமைப்பட்டவரென்று எண்ணினோம்.நம்முடைய மீறுதல்களினிமித்தம் அவர் காயப்பட்டு, நம்முடைய அக்கிரமங்களினிமித்தம் அவர் நொறுக்கப்பட்டார்".இது one way போன்று தெரிகிறது.தேவன் எல்லாவற்றையும் இயேசுவின் மேல் சுமத்துகிறார்.இயேசு அடிக்கப்பட்டார், காயப்பட்டார், நொறுக்கப்பட்டார்.நம்முடைய மீறுதலினால் தான் அவருக்கு காயம் என்றெல்லாம் தெரிகிறது.எல்லாவற்றையும் அவர்மேல் கொண்டுபோய் வைத்தது மட்டுமல்ல, 5-ஆம் வசனத்தின் பிற்பகுதியைக் கவனியுங்கள்."நமக்குச் சமாதானத்தை உண்டுபண்ணும் ஆக்கினை அவர்மேல் வந்தது; அவருடைய தழும்புகளால் குணமாகிறோம்".தேவன் நம்முடைய அக்கிரமத்தையும், அதன் கொடூர விளைவுகளையும் இயேசுவின் மேல் வைத்தார்.அதோடு முடியவில்லை. இது two way. தேவன் நம்மேல் இருந்த எல்லாவற்றையும் தூக்கி இயேசுவின் மேல் வைத்தார்;அவர் மேல் இருந்த எல்லாவற்றையும் தூக்கி நம்மேல் வைத்துவிட்டார்.நாம் கொண்டிருந்த பாவம், சாபம், நம்முடைய பாவத்தின் விளைவாக கொண்டிருந்த சகல கொடூரமான காரியங்கள், பயிரிட்டால் நிலம் விளையாது, அலைகிற ஒரு வாழ்க்கை என்பதையெல்லாம் கொண்டுபோய் தேவன் இயேசுவின் மேல் வைத்தார். அதற்காகத்தான் இயேசுஅடிக்கப்பட்டார், நொறுக்கப்பட்டார், காயப்பட்டார்.அதையெல்லாம் சொல்லிவிட்டு கடைசியில், "நமக்குச் சமாதானத்தை உண்டுபண்ணும் ஆக்கினை அவர்மேல் வந்தது"என்று சொல்லுகிறது.அவர் மேல் பாவம், சாபம் இவையெல்லாம் ஏற்றப்படுகிறது.நமக்கு சமாதானம் உண்டாகிறது.அவருடைய தழும்புகளால் நாம் குணமாகிறோம்.அவர் நம்முடைய நோய்களைச் சுமந்தார், வேதனைகளை ஏற்றுக்கொண்டார்.நமக்கு சுகம் வருகிறது.6-ஆம் வசனத்தைக் கவனியுங்கள்."நாமெல்லாரும் ஆடுகளைப்போல வழிதப்பித்திரிந்து, அவனவன் தன்தன் வழியிலே போனோம்; கர்த்தரோ நம்மெல்லாருடைய அக்கிரமத்தையும் அவர்மேல் விழப்பண்ணினார்".தேவன்அக்கிரமத்தையெல்லாம் அவர்மேல் விழப்பண்ணினார், ஆசீர்வாதத்தையெல்லாம் நம்மேல் வரப்பண்ணினார்.ஆக, அன்றைக்கு கல்வாரி சிலுவையில் நடந்த காரியங்கள் தேவனுடைய எல்லா ஆசீர்வாதத்திற்கும் ஒரு திறவுகோலை நமக்குக் கொடுத்துவிட்டது. என்றைக்கு தேவன் நம்மேல் இருக்கிற அத்தனை பாவத்தையும், சாபத்தையும், அதன் விளைவுகளையும் தூக்கி இயேசுவின் மீது வைத்தாரோ அன்றைக்கே அங்கிருந்து சில காரியங்கள் நமக்கு வர ஆரம்பித்துவிட்டது. அதை இப்படிச் சொல்லலாம்:நாம் மன்னிக்கப்படும்படியாகஅவர் தண்டிக்கப்பட்டார். நாம் சுகமாகும்படியாக அவர் காயப்பட்டார்.நீதி என்றால் என்னவென்றே அறியாத நாம் நீதிமான்களாகும்படியாக பாவமறியாத அவர் பாவமானார்.பாவத்தின் சம்பளம் மரணம்.நாம் செத்திருக்க வேண்டும்,அவர் நம்முடைய மரணத்தை எடுத்துக்கொண்டார்.ஏன்?அவருடைய ஜீவனை நாம் பெறுவதற்காக. அந்த இரத்தம் அங்கே ஊற்றப்பட்டபோது அந்த ஜீவன் நமக்கு வரும்படியாக ஊற்றப்பட்டது.ஆகவேதான் இயேசு, "நீங்கள் மனுஷகுமாரனுடைய மாம்சத்தைப் புசியாமலும், அவருடைய இரத்தத்தைப் பானம்பண்ணாமலும் இருந்தால் உங்களுக்குள்ளே ஜீவனில்லை என்று மெய்யாகவே மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்.என் மாம்சத்தைப் புசித்து, என் இரத்தத்தைப் பானம்பண்ணுகிறவனுக்கு நித்தியஜீவன் உண்டு" (யோவான் 6:53,54) என்று சொன்னார். எனவேதான் திருவிருந்தின்போது அந்த cup-ஐ கொடுக்கும்போது, இது உங்களுக்காக சிந்தப்பட்ட இயேசுவினுடைய இரத்தம் என்று சொல்லுகிறார்கள்.நாம் இரத்தத்தைக் குடிக்கவில்லை, அந்த ரசத்தைத்தான் குடிக்கிறோம்.ஆனால் உண்மையிலேயே அந்த இரத்தத்திலே ஓடுகிற ஜீவனை நாம் பருகியிருக்கிறோம்.
நமக்கு ஜீவன் உண்டாகும்படியாக அவர் மரித்தார்.நாம் ஆசீர்வாதத்தை அடையும்படியாக அவர் சாபமானார்.நாம் ஐசுவரியவான்களாகும்படியாக அவர் நம்முடைய தரித்திரத்தை சுமந்தார்.நமக்கு மகிமையைக் கொடுக்கும்படியாக அவர் நம் அவமானத்தை சுமந்தார்.நாம் தேவனுடைய பார்வையிலே ஏற்றுக்கொள்ளப்படாதவர்கள், தள்ளப்பட்டவர்கள், பாவி என்று நிராகரிக்கப்பட்டவர்கள், நம்முடைய புறக்கணிப்பை அவர் ஏற்றுக்கொண்டார்.அவர் கல்வாரி சிலுவையில் தொங்கும்போது தேவன் கூட அவருடைய முகத்தை நோக்கிப் பார்க்கமுடியவில்லை.ஏனென்றால் பாவமெல்லாம் அவர்மேல் இருந்தது.நம்மிடத்திலிருந்து முகத்தை என்றென்றைக்கும் திருப்பாமல் இருக்கும்படியாகஅன்றைக்கு தேவன் தம்முகத்தை அவரிடமிருந்து திருப்பிக்கொண்டார்.தேவன் தம்முகத்தை நம்மேல் பிரகாசிக்கப்பண்ணுகிறார்.நமக்கு எவ்வளவு நன்மைகள் உண்டாயிருக்கிறது என்று பாருங்கள்!இனி பிசாசு நம்மிடத்தில் வந்து, "உனக்கு என்ன தகுதி இருக்கிறது?நீ எப்படி இவ்வளவு ஆசீர்வாதம் பெறுவாய்?அவர் உனக்கு எப்படி அதையெல்லாம் தருவார்?நீ பாவியாயிற்றே!" என்று சொல்லும்போது நாம், "என்னுடைய பாவம், அதன் தண்டனை, அதன் விளைவுகள் எல்லாவற்றையும் தேவன் இயேசுவின் மேல் வைத்து,அவர் மேல் இருந்த அத்தனை ஆசீர்வாதங்களையும் என்மேல் வைத்துவிட்டார். பிசாசே, நீ என்னை நம்ப வைக்கவே முடியாது.நான் இரத்தத்தால் வாங்கப்பட்டவன், கழுவப்பட்டவன்.நான் இயேசுவுக்குச் சொந்தமாயிருக்கிறேன்.ஆசீர்வாதம் எனக்கு சொந்தம்"என்று நாம் நிற்க வேண்டும்.வாயைத் திறந்து பேச வேண்டும், சொந்தமாக்கிக்கொள்ள வேண்டும்.

Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency