0 item - ₹0.00

ஏன் வேலை கடினமானதாயிருக்கிறது ? (பாகம் 03) - மரணம் வேலையை ...

Sunday Tamil Service - 17 SEP 17

Transcript

கடந்த பல வாரங்களாக வேலையைக் குறித்துப் போதித்து வருகிறோம்.இதை மூன்று பகுதிகளாக போதிப்பேன் என்று சொன்னேன்.முதலில் நாம் ஏன் வேலை செய்ய வேண்டும் என்பதைக் குறித்துப் போதித்தேன்.அதன்பின் இரண்டு வாரங்களுக்கு முன் வேலை ஏன் கடினமாயிருக்கிறது என்பதைக் குறித்துப் பேச ஆரம்பித்தோம்.வேலை ஏன் கடினமாயிருக்கிறது என்றால், பாவம் வேலையை கடும் பிரயாசமாக மாற்றிவிட்டது.வேலை தேவனுடைய திட்டம்.அது பாவம் வந்த பிறகு சாபமாக வரவில்லை.பாவம் வருவதற்கு முன்பாகவே வேலை வந்தது.தேவன் ஏதேன் தோட்டத்தை வைத்து, அங்கு மனுஷனை வைத்து, "பண்படுத்தி காத்துக்கொள்" என்று சொல்லிஅவனுக்கு வேலையைக் கொடுத்தார்.ஆகவே வேலையிலே எந்தப் பிரச்சனையும் கிடையாது.வேலையை ஒரு சாபமாக எண்ணுவது தவறு.ஆனால் பாவம் வந்தவுடன் வேலையில் ஒரு பாதிப்பு ஏற்படுகிறது.தேவன் மனுஷனுடைய சந்தோஷத்திற்காக வேலையைக் கொடுத்தார்.நமக்கு எந்த வேலையும் இல்லை, நேரத்திற்கு சரியாக சாப்பாடு கிடைத்து விடுகிறது என்றால் நாள்முழுவதும் என்ன செய்வோம் என்று சற்று யோசித்துப் பாருங்கள்.வேலை தருகிற இன்பத்தையும், சந்தோஷத்தையும் வேறு எதுவும் தர முடியாது.வேலை அப்படிப்பட்ட இன்பத்தையும், சந்தோஷத்தையும் தருவதற்காக நமக்குக் கொடுக்கப்பட்டது.ஒரு காரியத்தை சிந்தித்து, யோசித்து, திட்டமிட்டு, செயல்பட்டு, ஒன்றை உருவாக்குவதுதான் வேலை.அதன் மூலமாக உண்டாகிற மகிழ்ச்சிக்கும், திருப்திக்கும் ஈடே கிடையாது.ஒரு மரத்தை நட்டு, அதற்கு நீர்ப்பாய்ச்சி, அதைப் பாதுகாத்து, அது வளர்ந்து, பெரிதாகி, காய்த்து, நம் கண்களுக்கு முன்பாக கனியாக பலன் தரும்போது அதனுடைய சந்தோஷமே வேறு. ஒரு மரத்தை நட்டவர்களுக்கே அவ்வளவு சந்தோஷம் உண்டாகிறது என்றால், ஒரு பெரிய தோட்டத்தை நட்டவருக்கும், ஒரு பெரிய தொழிற்சாலையை உருவாக்கினவருக்கும், தொழிலை உண்டாக்கினவருக்கும், ஒரு நல்ல வேலையைச் செய்து அதன் மூலமாக சமுதாயமே பயன்படுகிற அளவிற்கு வேலை செய்கிற ஒருவருக்கும்எப்பேர்ப்பட்ட சந்தோஷமும், திருப்தியும், மகிழ்ச்சியும் உண்டாக முடியும் என்று எண்ணிப்பாருங்கள்!அவர்கள் தங்களுடைய நாட்களையும் நல்ல விதத்தில் கழிக்க முடியும்.ஆக, தேவன் வேலையை ஒரு நோக்கத்திற்காக கொடுத்தார்.வேலை என்பது மனுஷனுடைய வாழ்க்கையோடு இணைந்து வருகிறது.அது ஏன் கொடுக்கப்பட்டது என்கிற நோக்கத்தை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.அது ஏன் இன்றைக்கு கடினமாயிருக்கிறது என்பதையும் நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.ஏனென்றால், அதைப் புரிந்துகொண்டால் தான் எந்த தொய்வுமின்றி, எந்த விதமான மனசஞ்சலத்திற்கும் இடமின்றி அதை நாம் தொடர்ந்து வெற்றிகரமாகச் செய்ய முடியும்.

சிலர், "ஆசீர்வாதம் என்று நீங்கள் சொல்லுகிறீர்கள்.ஆனால் இந்த உலகத்தில் சாபம் தான் இருக்கிறது, இது பாவ உலகம், நாம் என்னதான் செய்தாலும் அதனுடைய பலன் நமக்கு சரியாக வந்து கிடைப்பதில்லை" என்று சொல்லுகிறார்கள்.கடந்த போதனையில் ஒரு காரியத்தை உங்களுக்குக் காண்பித்தேன்.கடந்த போதனையை வெறும் காயீன், ஆபேல் கதையோடு நாம் முடிக்கவில்லை.காயீன், ஆபேல் கதையைப் பார்த்தோம்.ஆதாமுடைய பாவமும், அதன் மூலமாக வந்த சாபமும் எப்படி காயீன் மூலமாக தொடருகிறது என்பதைப் பார்த்தோம்.காயீனுடைய பாவத்தின் நிமித்தமாக அவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட தண்டனை ஆதாமுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட தண்டனை போலவே இருக்கிறது.கர்த்தர் காயீனிடம், "உன் நிமித்தம் பூமி சபிக்கப்பட்டிருக்கும்.அது தன் பலனை முழுமையாக தராது"என்றெல்லாம் சொல்லுகிறார்.அதற்கு அவன், "இதை என்னால் தாங்கிக்கொள்ளக்கூட முடியவில்லையே!" என்று கதறுகிறான்.கர்த்தர் அதன் மத்தியில் அவனுக்கு இரக்கம் காட்டுகிறார், அவனுடைய உயிருக்கு பாதுகாப்பு தருகிறார் என்றெல்லாம் பார்த்தோம்.

அதன்பிறகு ஆபிரகாமின் கதைக்கு வந்தோம்.ஆபிரகாமின் கதையில் ஆசீர்வாதம் மறுபடியும் அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறது.தேவன் மனுஷனை உண்டாக்கினவுடன் ஆசீர்வதித்தார்.இப்போது ஆபிரகாமை அழைத்து, ஆதியாகமம் 12-ஆம் அதிகாரம் 2,3 ஆகியவசனங்களில், "நான் உன்னைப் பெரிய ஜாதியாக்கி, உன்னை ஆசீர்வதித்து, உன் பேரைப் பெருமைப்படுத்துவேன்; நீ ஆசீர்வாதமாய் இருப்பாய்.உன்னை ஆசீர்வதிக்கிறவர்களை ஆசீர்வதிப்பேன், உன்னைச் சபிக்கிறவனைச் சபிப்பேன்; பூமியிலுள்ள வம்சங்களெல்லாம் உனக்குள் ஆசீர்வதிக்கப்படும்" என்று ஆசீர்வாதத்தைப் பற்றி மறுபடியும் மறுபடியும் சொல்லுகிறார். "உலகம் சபிக்கப்பட்டதாயிற்றே, பூமி பலனைத் தராதே, சாபம் இருக்கும்போது தேவன் எப்படி இவனிடம் ஆசீர்வாதத்தைப் பற்றி சொல்லலாம்,அவர் சாபத்தை மறந்துவிட்டாரா"என்று நீங்கள் கேட்கலாம். அவர் சாபத்தை மறக்கவில்லை, சாபம் இருக்கிறது என்று அவருக்குத் தெரியும்.ஆனால் சாபத்தின் மத்தியில் ஒரு மனுஷன் அவரைப் பின்பற்றி, அவருடைய வார்த்தையைக் கேட்டு, அதின்படி நடந்தால் ஆசீர்வாதம் என்கிற மாபெரும் சக்தி அவனுடைய வாழ்க்கையில் கிரியை செய்யும். அது சாபத்தை மேற்கொள்ளக்கூடிய ஒரு சக்தி.ஆபிரகாமுடைய வாழ்க்கையில் அதைப் பார்க்கலாம்.தேவன் அவனை அழைத்தவுடன் ஒரு இடத்திற்கு கொண்டு போகிறார்.அங்கு பஞ்சம் இருக்கிறது.அந்த பஞ்சத்தின் மத்தியில் தேவன் அவனை சீமானாக்குகிறார்.ஆடு, மாடுகளையும், வெள்ளியையும், பொன்னையும், வேலைக்காரரையும், வேலைக்காரிகளையும் உடைய சீமானாய் அவன் இருந்தான்.அவனுடைய சொத்தை பூமி தாங்கக்கூடாதிருந்தது.அவனுக்கு இருந்த ஆடு, மாடுகளை மேய்க்கக்கூட இடமில்லாத அளவிற்கு அவ்வளவு ஆடு, மாடுகள் அவனுக்கு இருந்தன.அவன் பஞ்சத்தின் மத்தியில் சீமானாக மாறுகிறான்.அதுதான் ஆசீர்வாதம் என்னும் சக்தி.பஞ்சம் சாபத்திலிருந்து வந்த சக்தி.பஞ்சம் உலகத்தில் வர வேண்டும் என்பது தேவனுடைய சித்தமல்ல. சாபம் இந்த உலகத்தில் வந்த பிறகு இதெல்லாம் சகஜமாகி விட்டது.அந்தந்த காலத்தில் பஞ்சம் வருகிறது.ஆபிரகாமின் காலத்தில் பஞ்சம் இருந்தது.ஆபிரகாமின் காலத்தில் இருந்ததுபோலவே ஈசாக்கின் காலத்திலும் பஞ்சம் உண்டாயிற்று என்று வேதத்தில் வாசிக்கிறோம்.ஆக, எல்லா தலைமுறையிலும் பஞ்சம் என்பது சகஜமாகி விட்டது.அது திரும்பத் திரும்ப வருகிறது.அதன் மூலமாக அழிவு, சாவு, நஷ்டம் எல்லாம் உண்டாகிறது.ஏனென்றால் இதெல்லாம் பாவம், சாபம் இவற்றினுடைய விளைவுகள்.ஆனால் அதன் மத்தியிலும் ஒரு மனுஷன் செழிக்கிறான், வெற்றி சிறக்கிறான்.பஞ்சத்திலிருந்து பிழைக்கிறான், பெரிய சீமானாக மாறுகிறான், விரோதிகள் அவனை எதுவும் செய்ய முடியவில்லை என்று இப்படியெல்லாம் நடக்கிறது.

இதில் ஒரு காரியத்தை நாம் கவனிக்க வேண்டும்.ஆதாம் பாவம் செய்த பிறகு தேவன் ஏதேன் தோட்டத்திற்கு வந்து, சர்ப்பத்தினிடமும், ஏவாளிடமும், ஆதாமிடமும் பேசுகிறார்.அப்போது சில காரியங்களைச் சொல்லுகிறார். அவர் சர்ப்பத்திடம், "உன் வித்துக்கும் ஸ்திரீயின் வித்துக்கும் பகையை உண்டாக்குவேன்;அவர் உன் தலையை நசுக்குவார், நீ அவர் குதிங்காலை நசுக்குவாய்" என்று சொல்லுகிறார். ஆக, பிசாசின் வித்துக்கும், ஸ்திரீயின் வித்துக்கும் பகை உண்டாகப்போகிறது.மனுவர்க்கம் இரண்டு வர்க்கமாக பிரியப்போகிறது.ஒன்று, தேவனுடைய பிள்ளைகள், இன்னொன்று பிசாசினுடைய வித்து.இவ்விரண்டிற்கும் இடையே எப்போதும் பகை இருக்கும் என்பதைச் சொல்லுகிறார்.இரண்டாவது, ஸ்திரீக்கு பிள்ளை பெறுவதிலே கஷ்டம் ஏற்படும்.அதுமட்டுமல்லாமல், கணவனுக்கும் அவளுக்கும் இடையே கூட பிரச்சனை உண்டாகும்.அதையும் பாவத்தின் நிமித்தமாக உண்டாகிற தண்டனை என்று சொல்லுகிறார்.மூன்றாவது, பூமி சபிக்கப்பட்டிருக்கும்.அதன் விளைவாக நெற்றி வியர்வையினால் ஆகாரம் புசிக்க வேண்டும்.அதுமட்டுமல்லாமல், "மண்ணிலிருந்து வந்தாய், மண்ணுக்கே திரும்புவாய்" என்று தேவன் மரணத்தைப் பற்றிச் சொல்லுகிறார்.இதன் பிறகு வருகிற காயீன் போன்றகதைகளைப் பார்த்தோம் என்றால், இதன் அடிப்படையில் தான் அவர்களுடைய பாவத்தின் விளைவுகளும் அங்கே இருக்கிறது என்று பார்க்கிறோம்.ஆகவேதான் கர்த்தர் ஆபிரகாமிடம் ஆசீர்வாதத்தைப் பேசும்போது, ஆபிரகாமின் சந்ததியாருக்கு உபாகமம் 28-ஆம் அதிகாரம் 1-14 வரை உள்ள வசனங்களில் ஆசீர்வாதத்தைப் பற்றிச் சொல்லுகிறார்.இதில் தேவன் மூன்று காரியங்களைச் சொல்லுகிறார்.ஒன்று, விரோதிகளின் மீது ஜெயம்.ஒரு வழியாய் வந்து ஏழு வழியாய் ஓடுவார்கள்.அது ஆதியாகமம் 3-ஆம் அதிகாரத்தில் பாவத்தின் மூலமாய் வந்த தீங்கிலிருந்து ஒரு பாதுகாப்பு.இரண்டாவது, கர்ப்பத்தின் கனியில் ஆசீர்வாதமும், பெருக்கமும் இருக்கும்.மூன்றாவது, நிலத்தின் கனியில் ஆசீர்வாதமும், பெருக்கமும் இருக்கும் என்கிறார். இவை எல்லாமே ஆதாமின் பாவத்தின் மூலமாக வந்த சாபத்தை reverse பண்ணக்கூடியதாய் இருக்கிறது. ஆகவேதான் கர்த்தர் உபாகமம் 30-ஆம் அதிகாரத்தில், ஆசீர்வாதத்தையும் சாபத்தையும் உனக்கு முன்பாக வைத்தேன்.இன்றைக்கும்choice இருக்கிறது என்கிறார்.சிலர், "இது சாப உலகம், நமக்கு வேறு வழி கிடையாது, நாம் இதில் கிடந்து சாக வேண்டியதுதான்" என்று சிலர் சொல்லுகிறார்கள்.கிடையாது. ஆசீர்வாதத்தையும், சாபத்தையும் உனக்கு முன்பாக வைத்தேன். ஜீவனையும் மரணத்தையும் உனக்கு முன்பாக வைத்தேன். நீ ஜீவனைத் தெரிந்துகொள் என்கிறார்.உனக்கு choice இருக்கிறது, நீ என்ன செய்யப்போகிறாய், தேவனுடைய வார்த்தையைக் கேட்டு நடக்கப் போகிறாயா? அப்படி நடந்தால் உனக்கு ஆசீர்வாதம். இன்றைக்கும் உலகத்தில் சாபத்தின் மூலமாக வந்த விளைவுகளை மேற்கொள்ளும்படியாக ஆசீர்வாதம் என்னும் சக்தி கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இந்த ஆசீர்வாதத்தைதருவதற்குத்தான் இயேசு சிலுவையில் மரித்தார் என்று வேதம் சொல்லியிருக்கிறது."மரத்திலே தூக்கப்பட்ட எவனும் சபிக்கப்பட்டவன் என்று எழுதியிருக்கிறபடி, கிறிஸ்து நமக்காகச் சாபமாகி, நியாயப்பிரமாணத்தின் சாபத்திற்கு நம்மை நீங்கலாக்கி மீட்டுக்கொண்டார்.ஆபிரகாமுக்கு உண்டான ஆசீர்வாதம் கிறிஸ்து இயேசுவினால் புறஜாதிகளாகிய நமக்குஉண்டாகும்படியாக அப்படி நடந்தது"(கலாத்தியர் 3:13,14) என்று வாசிக்கிறோம். ஆக, இதையெல்லாம் கவனிக்க வேண்டும். வெறும் சாப உலகம் என்பதால் சாபத்தை நம்பிக்கொண்டு, நமக்கு கிடைத்தது அவ்வளவுதான் என்று எண்ணிவிடக்கூடாது. சாப உலகத்தில் சில பாதிப்புகள் இருக்கின்றன. ஆனால் ஆசீர்வாதமும் நமக்கு இருக்கிறது. நாம் ஆசீர்வாதத்தை தொடர்ந்து தெரிந்துகொள்ள வேண்டும், ஜீவனை தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.சாபத்தின் பேச்சுக்களை பேசக்கூடாது, சாபத்தை தெரிந்துகொள்ளவோ, நம்பவோ, அரவணைத்துக்கொள்ளவோ கூடாது. அதை நம்மேல் வரவழைத்துக் கொள்ளுகிற அளவிற்கு அதுபோன்ற கிரியைகளை நடப்பிக்கக்கூடாது. பாவத்திலே வாழக்கூடாது. தேவனுடைய வார்த்தையைக் கேட்டு அதின்படி நடக்க வேண்டும். ஏனென்றால் ஆசீர்வாதம் நம்முடையது. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக கிறிஸ்து இயேசுவின் மூலமாக தேவனுடைய ஆசீர்வாதங்கள் நமக்கு உண்டாயிருக்கிறது. நாம் அதை சொந்தம்பாராட்டி, விசுவாசித்து, அதிலே வாழ வேண்டும். ஆக, பாவத்தின் சாபம் என்பதைஇந்த உலகத்தில் பார்க்கலாம். அது இன்றைக்கு இந்த உலகத்தில் இருக்கிறது. ஆனால் அதன் மத்தியிலும் வெற்றிகரமாய் வாழ்வதற்கு வேண்டிய எல்லாம் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதைத்தான் பார்த்து வந்தோம். இன்றைக்கு இரண்டாவது காரணத்தைப் பார்ப்போம். முதல் காரணம் என்ன? பாவம் வேலையை கடினமாக்கி விட்டது. ஆகவேதான் இன்றைக்கு வேலைக்கு கடினமாயிருக்கிறது என்று அதற்கு காரணம் சொன்னேன்.

இரண்டாவது பாவத்தின் மூலமாக வந்த மரணம் வேலையை அர்த்தமற்றதாக்கி விட்டது.பிரசங்கி 2-ஆம் அதிகாரத்திற்கு திருப்பிக்கொள்ளுங்கள்.ஏனென்றால் பிரசங்கி புத்தகத்தில் ஒரு வார்த்தை திரும்பத் திரும்ப வருகிறது.அது என்ன?"மாயை, மாயை எல்லாம் மாயையும், மனதுக்குச் சஞ்சலமுமாய் இருக்கிறது" என்று அவன் கதறுகிறான்.பிரசங்கி புத்தகம் அநேகருக்கு விளங்காத ஒரு புத்தகமாக இருக்கிறது.இங்கே சபைக்கு வந்தால் எப்போதாவது ஒருமுறை அந்த புத்தகத்திற்குச் செல்வோம்.நாம் எல்லா புத்தகத்திற்கும் செல்வோம், எல்லாவற்றையும் பற்றி கொஞ்சம் தெரிந்து வைத்துக்கொள்வோம்.இன்றைக்கு பிரசங்கி புத்தகத்தைப் பற்றி சில காரியங்களை சொல்லப்போகிறேன்.அப்போது இன்னும் கொஞ்சம் தீவிரமாக அதை வாசிக்க ஆரம்பிப்பீர்கள்.இன்னும் கொஞ்சம் அதை நன்றாக புரிந்துகொள்ளுகிற அளவிற்கு உங்களுக்கு அது விளங்க ஆரம்பிக்கும்.பிரசங்கி புத்தகத்தில் 'மாயை' என்கிற வார்த்தை பயன்படுத்தப்படுகிறது.பிரசங்கி வாழ்க்கையே மாயை என்கிறான்.ஒரு வசனத்தில் ஆரம்பிக்கிறேன், ஆனால் அதிலிருந்து அதிக வசனங்களை வாசிக்கப்போகிறோம். பிரசங்கி 2:17-ஐ வாசிப்போம்.

"ஆகையால் இந்த ஜீவனை வெறுத்தேன்; சூரியனுக்குக்கீழே செய்யப்படும் கிரியையெல்லாம் எனக்கு விசனமாயிருந்தது; எல்லாம் மாயையும் மனதுக்குச் சஞ்சலமுமாயிருக்கிறது"(பிரசங்கி2:17).


இங்கு 'சூரியனுக்குக்கீழே செய்யப்படும் கிரியையெல்லாம்' என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது.அது செய்யப்படும் வேலையை எல்லாம் குறிக்கிறது.எல்லா வேலையும் விசனமாயும், மாயையாயும் இருக்கிறது என்று இவன் வர்ணிக்கிறான்.பிரசங்கி புத்தகத்தை புரிந்துகொள்வதற்கு முதலில் ஒரு சில காரியங்களைச் சொல்லிவிட்டு,அதன்பிறகு இன்னும் கொஞ்சம் விளக்குகிறேன்.இதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால், இந்த புத்தகத்தை முதலிலிருந்தே கவனிக்க வேண்டும்.இது, "தாவீதின் குமாரனும் எருசலேமின் ராஜாவுமாகிய பிரசங்கியின் வாக்கியங்கள்"என்று ஆரம்பிக்கிறது (பிரசங்கி 1:1).அதாவது, இந்த புத்தகத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கிற காரியங்கள் தாவீதின் குமாரனும் எருசலேமின் ராஜாவுமாய் இருந்த மனுஷனுடைய வார்த்தைகள்.அவன் ஒரு பிரசங்கி.அவன் ஜனங்களைக் கூட்டி போதனைகளைக் கொடுப்பானாம்.அப்படிப்பட்ட போதனைகளிலிருந்து வந்த காரியங்கள் என்று சொல்லி ஒருவர் இதை அறிமுகப்படுத்துகிறார்.இதெல்லாம் அந்த பிரசங்கியினுடைய வாக்கியங்கள் என்று சொல்லி பிரசங்கியே அறிமுகப்படுத்துகிறார்.1-ஆம் அதிகாரம் முதல் 11 வசனங்களில் அதுதான் நடக்கிறது.11-ஆம் வசனம் வரை என்ன சொல்லுகிறார் என்றால், இதெல்லாம் பிரசங்கியினுடைய வாக்கியங்கள் என்று சொல்லி,அவனுடைய கருத்துக்களின் ஒட்டுமொத்த சாராம்சத்தை சொல்லுகிறார். 12-ஆம் வசனத்திலிருந்து பிரசங்கியினுடையபேச்சையே பதிவு செய்கிறார்.இப்போது பிரசங்கியே நேரடியாக பேசுகிறார்.அவர் இப்படிச் சொன்னார் என்று இவர் சொல்லவில்லை.முதல் 11 வசனங்களில் இது அவருடைய வாக்கியங்கள், அவர் இப்படியெல்லாம் சொல்லியிருக்கிறார் என்று சொல்லுகிறார்.12-ஆம் வசனத்திலருந்து அவர் பேசினது அப்படியே பதிவாகி இருக்கிறது.அது இப்படியாக ஆரம்பிக்கிறது.

"பிரசங்கியாகிய நான் எருசலேமில் இஸ்ரவேலருக்கு ராஜாவாயிருந்தேன்" (பிரசங்கி 1:12).


ஆக, பிரசங்கியினுடைய பேச்சையே இங்கே பதிவு செய்கிறார்.இது 12-ஆம் அதிகாரம் வரைக்கும் தொடருகிறது.12-ஆம் அதிகாரம் தான் பிரசங்கி புத்தகத்தில் கடைசி அதிகாரம்.12-ஆம் அதிகாரத்தில் 7-ஆம் வசனம் வரைக்கும் பிரசங்கி என்ன பேசினார் என்பதை அப்படியே பதிவு செய்திருக்கிறார்கள்.இவையெல்லாம் பிரசங்கியினுடைய வார்த்தைகள் என்று 1:1-இல்அறிமுகப்படுத்தியவரே 12:8-இல் திரும்பவும் வந்து, "மாயை, மாயை, எல்லாம் மாயை என்று பிரசங்கி சொல்லுகிறான்" என்கிறார்.இதுவரை பிரசங்கி பேசினான்.இப்போது இவர் வந்து முடிவுரையை (conclusion) சொல்லப்போகிறார்.முதலில் முன்னுரையைக் (introduction) கொடுத்தார்.இப்போது இதினுடைய முடிவை சொல்லப்போகிறார்.

"மாயை, மாயை, எல்லாம் மாயை என்று பிரசங்கி சொல்லுகிறான்" (பிரசங்கி 12:8).

இதனுடைய ஒட்டுமொத்த கருத்து என்ன என்பதை நான் சொல்லுகிறேன்.இதனுடைய lesson-ஐ நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன் என்கிறார்.

"மேலும், பிரசங்கி ஞானவானாயிருந்தபடியால், அவன் ஜனத்துக்கு அறிவைப்போதித்து, கவனமாய்க் கேட்டாராய்ந்து அநேகம் நீதிமொழிகளைச் சேர்த்து எழுதினான்.இதமான வார்த்தைகளைக் கண்டுபிடிக்க பிரசங்கி வகைதேடினான்; எழுதின வாக்கியங்கள் செவ்வையும் சத்தியமுமானவைகள்.ஞானிகளின் வாக்கியங்கள் தாற்றுக்கோல்கள்போலவும் சங்கத்தலைவர்களால் அறையப்பட்ட ஆணிகள்போலவும் இருக்கிறது; அவைகள் ஒரே மேய்ப்பனால் அளிக்கப்பட்டது.என் மகனே! இவைகளினாலே புத்தியடைவாயாக..." (பிரசங்கி 12:9-12).

அந்த ஞானி எல்லாவற்றையும் ஆராய்ந்து, அறிந்து சொல்லியிருக்கிறான்;இதையெல்லாம் கண்டுபிடிக்க வகைதேடினான் என்று அவர் சொல்லிவிட்டு,"என் மகனே!இவைகளினாலே புத்தியடைவாயாக"என்கிறார்.ஆக, இந்த புத்தகம் எதற்காக எழுதப்பட்டிருக்கிறது என்பது விளங்குகிறது.அதாவது, பிரசங்கி என்னப்படுகிற ஒரு மனுஷனுடைய அனுபவங்களை எடுத்து, சொல்லி, அவன் தேடி, அலைந்து, கண்டுபிடித்ததை எல்லாம் பற்றிப் பேசி விட்டு, கடைசியில் இதனுடைய ஒட்டுமொத்த conclusion என்னவென்று நான் உனக்குச் சொல்லுகிறேன் என்றுஅவர் தன்னுடைய மகனுக்கு போதிப்பதற்காக இதைப் பயன்படுத்துகிறார்.

"என் மகனே!இவைகளினாலே புத்தியடைவாயாக; அநேகம் புஸ்தகங்களை உண்டுபண்ணுகிறதற்கு முடிவில்லை; அதிகபடிப்பு உடலுக்கு இளைப்பு.காரியத்தின் கடைத்தொகையை கேட்போமாக... தேவனுக்குப் பயந்து, அவர் கற்பனைகளைக் கைக்கொள்; எல்லா மனுஷர்மேலும் விழுந்த கடமை இதுவே.ஒவ்வொரு கிரியையையும், அந்தரங்கமான ஒவ்வொரு காரியத்தையும் நன்மையானாலும் தீமையானாலும், தேவன் நியாயத்திலே கொண்டுவருவார்"(பிரசங்கி 12:12-14).

'கடைத்தொகையை கேட்போமாக' என்றால் conclusion-ஐ கேட்போம் என்று அர்த்தம்.பிரசங்கி, 1:12-லிருந்து 12:7-ஆம் வசனம் வரை இவ்வளவு காரியங்களைச் சொல்லியிருக்கிறாரே, இதனுடைய முடிவு என்ன? அதை இரண்டு வசனங்களிலேயே சொல்லுகிறார்.அதைக் கவனியுங்கள்.

"... தேவனுக்குப் பயந்து, அவர் கற்பனைகளைக் கைக்கொள்; எல்லா மனுஷர்மேலும் விழுந்த கடமை இதுவே.ஒவ்வொரு கிரியையையும், அந்தரங்கமான ஒவ்வொரு காரியத்தையும் நன்மையானாலும் தீமையானாலும், தேவன் நியாயத்திலே கொண்டுவருவார்"(பிரசங்கி 12:13,14).

இதுதான் subject.பிரசங்கி இவ்வளவு காரியங்களைச் சொன்னான், இதன் மூலமாக நாம் கற்றுக்கொள்வது என்ன?தேவனுக்குப் பயந்து, அவர் கற்பனைகளைக் கைக்கொள்.இதுதான் உன்னுடைய கடமை.கர்த்தர் எல்லாவற்றையும் நியாயத்தீர்ப்பிலே கொண்டுவருவார்.அது நன்மையாக இருந்தாலும் சரி, தீமையாக இருந்தாலும் சரி, எல்லாம் நியாயத்தீர்ப்பிலே வரும், இதுதான் இதனுடைய conclusion என்கிறார்.ஆக, தன்னுடைய மகனுக்குப் போதிப்பதற்காக பிரசங்கியினுடைய பேச்சை இவர் பயன்படுத்துகிறார்.இதில் 'சூரியனுக்குக் கீழே' என்கிற வார்த்தை திரும்பத் திரும்ப வருகிறது.பிரசங்கி 2:17-லும் இந்த வார்த்தை வருகிறது.

"ஆகையால் இந்த ஜீவனை வெறுத்தேன்; சூரியனுக்குக்கீழே செய்யப்படும் கிரியையெல்லாம் எனக்கு விசனமாயிருந்தது; எல்லாம் மாயையும் மனதுக்குச் சஞ்சலமுமாயிருக்கிறது" (பிரசங்கி 2:17).

'மாயை' என்கிற வார்த்தையினுடைய அர்த்தம் என்ன?ஆங்கிலத்தில் 'vanity' என்று சொல்லப்படுகிறது.இந்த வார்த்தை திரும்பத் திரும்ப வருகிறது.New International Version என்கிற ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு வேதாகமத்தில் 'meaningless' என்கிற வார்த்தையைப் பயன்படுத்துகிறார்கள்.அப்படியென்றால் 'எல்லாமே அர்த்தமற்றதாய் இருக்கிறது'என்று அர்த்தம்.ஆக, எதற்குமே அர்த்தம் விளங்கவில்லை, எல்லாம் அர்த்தமற்றதாய் இருக்கிறது என்கிறார்.ஏன் உலகத்தில் எல்லாம் அர்த்தமற்றதாய் ஆகிவிட்டது?பிரசங்கி சொல்லுகிற காரியங்கள் அநேக வேளைகளில் தவறாக எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது.அநேக கிறிஸ்தவர்கள், "எல்லாம் மாயை, உலகமே மாயை" என்று சொல்லுவார்கள்.அப்படியென்றால் எதற்குமே அர்த்தமில்லைஎன்று அர்த்தம்.இது உண்மையல்ல. எல்லாவற்றிற்கும் அர்த்தம் இருக்கிறது.இவர்களுக்கு அது தெரியவில்லை.பிரசங்கி அர்த்தத்தை தேடுகிறார், அர்த்தத்தை இன்னும் கண்டுபிடிக்கவில்லை, அதை தேடி அலைந்து கொண்டிருக்கிறார்.அவர், "நான் தேடிப் பார்க்கிறேன், எனக்கு அர்த்தமே விளங்கவில்லை, எல்லாமே மாயையாய் இருக்கிறது"என்கிறார்.கிறிஸ்தவர்கள் இதை எடுத்துக்கொண்டு, "எல்லாமே மாயை, உலகமே மாயை" என்று சொல்லக்கூடாது.நமக்கு எல்லாமே மாயை அல்ல. ஏன் அவனுக்கு எல்லாமே மாயையாகி விட்டது, அர்த்தமற்றதாகி விட்டது?மனிதன் பாவம் செய்தான்.பாவம் செய்தவுடனே ஸ்திரீயின் வித்துக்கும்,பிசாசின் வித்துக்கும் பகை உண்டாகி விட்டது.புருஷன், மனைவி இடையே பிரச்சனை உண்டாகி விட்டது.பிள்ளை பெறுவதில் பிரச்சனை உண்டாகிறது.பூமி பலனைத் தருவதில்லை.அதினால் நெற்றி வியர்வையினால் ஆகாரம் புசிக்கிறான்.அதன் பிறகு கடைசியில் சாவு.சாவு தான் எல்லாவற்றையும் அர்த்தமற்றதாக்கி விடுகிறது.எல்லாம் செய்துவிட்டு, கடைசியில் சாகப்போகிறோம் என்று தெரிந்தால் ஒரு மனுஷனுக்கு எல்லாமே விட்டுப் போகிறது. ஒருவன் கஷ்டப்பட்டு படிக்கிறான், நன்றாக முன்னேறுகிறான், திருமணம் செய்கிறான், பிள்ளைகளை பிறக்கின்றன, நன்றாக வேலை செய்து, பணத்தை சேமித்து வைத்து, பிரயாசப்பட்டு ஒரு இடத்தை வாங்கி வீட்டைக் கட்டுகிறான், சொத்துக்களைச் சேர்க்கிறான், வங்கியில் பணத்தைச் சேமித்து வைக்கிறான். இப்படி எல்லாம் பண்ணி, நன்றாக வந்துகொண்டிருக்கும்போது கடைசியில் சலிப்பு உண்டாகிறது.ஏனென்றால் அடுத்தது சாவு.சாவு என்பது மிகப்பெரிய விஷயம்.இது வாழ்க்கை வேண்டாம் என்று மனுஷனுக்கு ஆக்கிவிடுகிறது.எல்லாம் செய்த பிறகு கடைசியில் சாவு.இதையும் கிறிஸ்தவர்கள் தவறாக எடுத்துக்கொண்டார்கள்.இவர்கள், "ஐயா, வேதத்தில் சொல்லியிருப்பது மிகவும் உண்மை, இந்த உலகமே மாயை, எல்லாம் மாயை.ஏனென்றால் என்னதான் வீட்டைக் கட்டி, காரியங்களைச் செய்தாலும் நாம் எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொண்டு போகப் போகிறோமா, எல்லாம் சாகத்தான் போகிறோம்.நாம் செத்தால் இது யாருக்கு கிடைக்கப் போகிறதோ, அவன் எப்பேர்ப்பட்டவனாய் இருப்பானோ" என்றெல்லாம் தங்களுக்குள் பேசுகிறார்கள்.ஏனென்றால் சாவு உண்டாகிறது என்பது எல்லாவற்றையும் அர்த்தமற்றதாக்கிவிடுகிறது என்று இவர்கள் எண்ணுகிறார்கள்.ஒரு மனுஷனுக்கு கர்த்தரை தெரியவில்லை என்றால், வாழ்க்கையிலே எதற்குமே அர்த்தம் விளங்காமல் போய்விடுகிறது.முக்கியமாக, நாம் இந்த உலகத்தில் எடுக்கிற பிரயாசங்களுக்கும், வேலைக்கும் அர்த்தமே இல்லாமல் போய்விடுகிறது.திங்கள்கிழமை வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும். வேலைக்குச் செல்லும்போது, "என்ன பெரிய வேலை, எல்லாம் செய்து கடைசியில் சாகத்தான் போகிறோம்" என்று சொன்னால் வேலைக்குச் செல்ல உற்சாகமாய் போய் பேருந்தில் ஏறுவீர்களா? காலையில் குளித்து, ஆடைகளை உடுத்தி, வேலைக்குச் செல்ல தயாரானால் இந்த மனுஷன் இப்படிச் சொல்லுகிறானே என்று எல்லாமே விட்டுப்போய்விடும்."நீ போய், சம்பாதித்து, சேர்த்து வைத்து என்ன பிரயோஜனம்?கடைசியில் நீ போய் சேரப்போகிறாய், இதற்கு இவ்வளவு பிரயாசம் தேவையா?"என்று கிறிஸ்தவர்கள் பேசுகிறார்கள்.பாவம் வந்தது, பாவத்தின் மூலமாக சாவு வந்தது."விலக்கப்பட்ட மரத்தின் கனியைப் புசிக்காதே, அதைப் புசிக்கும் நாளிலே சாகவே சாவாய்"என்று தேவன் சொன்னார்.சரீர மரணம் அன்றைக்கே வரவில்லை, ஆனால் சரீர மரணம் பின்நாளில் வந்தது.ஆவிக்குரிய மரணத்தில் ஆரம்பித்து, பிறகு சரீர மரணத்தில் வந்து முடிகிறது.சரீர மரணம் என்று ஒன்று வந்துவிட்டது.அது வாழ்க்கையையே மாயையாக்கி விடுகிறது, எல்லாமே அர்த்தமற்றதாகி விடுகிறது.நான் சாகப்போகிறேன் என்றால் நான் படுகிற பிரயாசங்கள் எல்லாம் வீண்தானே, நான் சேர்த்து வைப்பதெல்லாம் வீண்தானே, நான் செய்வதெல்லாம் வீண்தானே, என்னுடைய கடினமான உழைப்பெல்லாம் வீண்தானே, இவ்வளவு புத்தியைப் பயன்படுத்தி வேலையெல்லாம் செய்து, கடைசியில் நன் சாகத்தான் போகிறேன், இதை பெரிதாக அதிக நாட்களுக்கு அனுபவிக்கப் போகிறதில்லை, அப்படியென்றால் எல்லாம் வீண் தானே, எல்லாம் மாயை தானே என்கிற எண்ணம் உண்டாகிறது. நாம் கடைசியில் சாகப்போகிறோம் என்கிற உண்மை வந்தவுடன் எல்லாமே மாயையாய் தோன்றுகிறது.

பிரசங்கி புத்தகத்தை வாசிக்கிறவர்கள் ஒரு காரியத்தை நன்றாக விளங்கிக்கொள்ள வேண்டும்.இது மிகவும் ஆபத்தான புத்தகம்.ஏனென்றால் அநேகர் இதை வாசித்துவிட்டு, இதுதான் சத்தியம் என்று எண்ணிக்கொள்ளுகிறார்கள்."எல்லாம் மாயை என்று வேதத்தில் சொல்லியிருக்கிறது, உங்களுக்குத் தெரியாதா" என்கிறார்கள்.'மாயை' என்றால் 'அர்த்தமற்றது' என்று அர்த்தம்.எல்லாம் அர்த்தமற்றது அல்ல. ஏனென்றால் எல்லாவற்றுக்கும் அர்த்தத்தைக் கொடுக்கிற ஆண்டவரை நமக்குத் தெரியும்.அவர் எல்லாவற்றுக்கும் நமக்கு அர்த்தத்தைக் கொடுத்திருக்கிறார்.ஆக, எதுவுமே நமக்கு அர்த்தமற்றது அல்ல. நாம் வாழ்வதற்கும், வேலைக்குச் செல்வதற்கும், திருமணம் பண்ணுவதற்கும், பிள்ளை பெறுவதற்கும், வீடு கட்டுவதற்கும், இந்த உலகத்தில் பிரயாசங்களில் ஈடுபட்டு உழைப்பதற்கும் அர்த்தம் விளங்குகிறது. நாம் சாகப்போகிறோம் என்பது நமக்குத் தெரியாதா, நன்றாகத் தெரியும்.ஆனால் அதற்கும் அர்த்தம் விளங்குகிறது.செத்த பிறகு என்ன, அதுவும் நமக்குத் தெரியும்.அதற்கும் அவர் நமக்கு அர்த்தத்தைச் சொல்லி வைத்திருக்கிறார்.ஆக, அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கைதான் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை.இந்த அர்த்தத்தைப் புரிந்து வாழ்வதுதான் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை.

இங்கு பிரசங்கி என்று சொல்லப்படுகிறவன் அர்த்தம் புரியாதவன், அவன் அர்த்தத்தை தேடிக் கொண்டிருக்கிறான்.வேதாகமத்தில் சில புத்தகங்களை வாசித்தோம் என்றால், ஒரு சபையில் உட்கார்ந்து ஒருவரிடம் பிரசங்கம் கேட்பது போன்று இருக்கும்.இப்படிச் செய்யாதே, அப்படிச் செய், ஒழுங்காக இரு என்று புத்தி சொல்லுகிற பிரசங்கம் போன்று இருக்கும்.நீதிமொழிகள், யாக்கோபு புத்தகங்களை வாசித்தீர்கள் என்றால், ஒரு பிரசங்கியாரிடம் பிரசங்கம் கேட்பது போன்று இருக்கும்.ஆனால் பிரசங்கி புத்தகத்தை வாசித்தோம் என்றால், தத்துவஞான (philosophy) வகுப்பில் உட்கார்ந்திருப்பது போல இருக்கும்.தத்துவஞான வகுப்பில் கேள்விகளை எழுப்புவார்கள்.உன்னுடைய வாழ்க்கையின் அர்த்தம் என்னவென்று உனக்கு விளங்குகிறதா?நீ வேலை செய்கிறாய், சம்பாதிக்கிறாய், திருமணம் பண்ணுகிறாய், வாழுகிறாய்,இதையெல்லாம் யாருக்காக செய்கிறாய்?எதற்காக செய்கிறாய்?ஏன் உலகத்தில் இவ்வளவு பிரச்சனைகளும், அநியாயமும், அக்கிரமும் இருக்கிறது?அவையெல்லாம் எங்கிருந்து வந்தது?என்கிற இப்படிப்பட்ட கேள்விகளை எல்லாம் எப்படி சமாளிக்கப் போகிறாய் என்று கேட்பார்கள்.இந்த கேள்விகளைக் கேட்டு உடனே பதில் வராது.அவர்கள் இந்த கேள்விகளைக் கேட்பார்கள், நாம் அதற்கு பதிலைச் சொல்லும்போது அவர்கள் இன்னொரு கேள்வியைக் கேட்பார்கள்.நாம் அந்த கேள்விக்கு பதிலைச் சொல்லும்போது இன்னொரு கேள்வியைக் கேட்பார்கள்.இப்படி அவர்கள் கேள்வி கேட்டு, நாம் பதில் சொல்லி, மறுபடியும் அவர்கள் கேள்வி கேட்டு நாம் பதில் சொல்லி, மறுபடியும் அவர்கள் கேள்வி கேட்டு என்று இப்படித்தான் தத்துவஞான வகுப்பு நடக்கும். அவர்கள் நேரடியாக பதிலைச் சொல்லமாட்டார்கள்.இப்படி அவர்கள் கேள்வி மேல் கேள்வி கேட்டுக்கொண்டே இருப்பார்கள், நாம் பதில் மேல் பதில் சொல்லிக்கொண்டே இருப்போம்.கடைசியில் பதில் என்ன என்பதற்கு நாமே வர வேண்டும் என்பதற்கான ஒரு முயற்சி அது.ஆனால் இதில் என்ன பிரச்சனை என்றால், அங்கு கடவுள் இல்லை, சத்தியம் இல்லை, வேதாகமம் இல்லை.ஆகவே பதிலுக்கு வரவே முடியாது.இருளில் இருந்துகொண்டு அவர்கள் தேடி கண்டுபிடிக்க முடியாது.கடவுள் இல்லாததால் அங்கு அறிவு ஒளி இல்லை.ஒளி இல்லாததால் சத்தியத்தை அறிந்துகொள்ள முடியாது.நம்மைப் படைத்த ஆண்டவரிடமிருந்து தான் பதில் வர முடியுமே ஒழிய, வேறு எங்கிருந்தும் பதில் வர முடியாது.அதுதான் அங்கு பிரச்சனை.பல கேள்விகளைக் கேட்டு, பல பதில்களைச் சொல்லி, திரும்ப பல கேள்விகளைக் கேட்கலாம்.ஆனால் சத்தியம் எது என்பதற்கு வரவே முடியாது.ஆக, பிரசங்கி புத்தகத்தில் அப்படிப்பட்ட ஒரு சூழ்நிலை இருக்கிறது.இங்கு தத்துவஞான வகுப்பு போன்று நடந்து கொண்டிருக்கிறது.

இவர் ஒரு தத்துவஞானி (philosopher).இங்கு 'பிரசங்கியார்' என்று மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்கள்.அதை 'teacher', 'preacher', 'philosopher' என்று எப்படி வேண்டுமானாலும் மொழிபெயர்க்கலாம் என்கிறார்கள்.இவர் வாழ்க்கைக்கான அர்த்தத்தை தேடுகிறார்.அவருக்கு அர்த்தம் விளங்கவில்லை."எல்லாம் மாயையும், மனதுக்குச் சஞ்சலமுமாய் இருக்கிறது" என்கிறார்.அவர் எப்படி அர்த்தத்தை தேடுகிறார் என்றால் மூன்று விதமாக தேடுகிறார்.முதலில் ஞானத்தையும் அறிவையும் தேடுகிறார்.அதன் மூலமாக வாழ்க்கைக்கான அர்த்தம் கிடைக்குமா என்று பார்க்கிறார்.வாழ்க்கையின் அர்த்தம் விளங்க வேண்டும்.இல்லையென்றால், எல்லாம் மாயையாய் இருக்கிறது, மனதுக்குச் சஞ்சலமாய் இருக்கிறது, வருத்தமாய் இருக்கிறது என்றுதான் சொல்லுவோம்.வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தை எங்கே கண்டுபிடிப்பது?ஞானத்தையும் அறிவையும் தேடினாய் என்றால், உனக்கு வாழ்க்கையின் அர்த்தம் விளங்கிவிடும் என்று யாரோ சொல்லியிருக்கக்கூடும்.ஆகவே இவர் ஞானத்தையும்அறிவையும் தேடுகிறார்.அவர் எப்படி ஞானத்தையும்அறிவையும் தேடினார் என்று பிரசங்கி 1:13-ஆம் வசனத்திலிருந்து வாசிக்கிறேன்.

"வானத்தின்கீழ் நடப்பதையெல்லாம் ஞானமாய் விசாரித்து ஆராய்ச்சி செய்கிறதற்கு என் மனதைப் பிரயோகம்பண்ணினேன், மனுபுத்திரர் இந்தக் கடுந்தொல்லையில் அடிபடும்படிக்கு தேவன் அதை அவர்களுக்கு நியமித்திருக்கிறார்" (பிரசங்கி 1:13).
கர்த்தர் தான் மனுஷன் எல்லா கஷ்டத்தையும் அனுபவித்து தொலையட்டும் என்று அவன் தலையின் மேல் சுமத்திவிட்டார் என்று பிரசங்கி சொல்லுகிறார்.இவர் சொல்லுவது உண்மையா?ஆதியாகமம் 1,2 அதிகாரங்களை வாசித்துப் பாருங்கள். அவை மிகவும் முக்கியமானவை.தேவன் உலகத்தை உண்டாக்கினார்.அவர் எப்படிப்பட்ட உலகத்தை உண்டாக்கினார்?மனுபுத்திரர் கடுந்தொல்லையில் அடிபடும்படிக்கு ஒரு உலகத்தை உண்டாக்கி, அதை அவர்களுக்கு நியமித்து, மனுஷனே, உன்னை உண்டாக்கியிருக்கிறேன்.இந்த அவல நிலையில் உன்னை வைக்கிறேன்.எல்லா கடுந்தொல்லையையும் நீ சகித்து இப்படித்தான் வாழ வேண்டும் என்பது என்னுடைய விருப்பமும் சித்தமுமாய் இருக்கிறது.கடுந்தொல்லையில் அடிபடுவதற்காகவே நான் உன்னை நியமித்திருக்கிறேன் என்று சொல்லி அவனை அங்கு வைத்தாரா?கிடையாது.அவர் தமது சாயலின்படியும், தமது ரூபத்தின்படியேயும் மனுஷனை உண்டாக்கி, பலுகிப்பெருகி, பூமியை நிரப்பி, எல்லாவற்றையும் கீழ்ப்படுத்தி, ஆண்டுகொள்ளுங்கள் என்று சொல்லி அவனை ஆசீர்வதித்தார். எல்லாவற்றையும் ஆண்டு அனுபவிக்க, எல்லாவற்றின் மீதும் ஜெயமுள்ளவனாக ஆளுகிறவன் போன்று இருந்து ஆண்டுகொள்ள மனுஷனை வைத்தார்.இந்த கடுந்தொல்லையில் அடிபடுவதற்காக தேவன் மனுஷனை வைத்தார் என்பது தவறான கருத்து.அப்படியென்றால் இது எங்கிருந்து வருகிறது?பிரசங்கி புத்தகத்தில் இப்படிப்பட்ட கருத்துக்கள் அதிகமாக வரும்.ஏன் அப்படிப்பட்ட கருத்துக்கள் வருகின்றன?இது சூரியனுக்குக் கீழே உள்ள வாழ்க்கையை, கடவுள் இல்லாத ஒரு வாழ்க்கையை வர்ணிக்கிற புத்தகம்.கடவுளை விட்டுவிட்டு வாழ்க்கையை வியாக்கியானம்(interpret) பண்ணினால் இப்படித்தான் பண்ண வேண்டும்.கடவுள் இதை நமக்கு நியமித்திருக்கிறார்;இப்படி அடிபட்டு, நசுங்கி, கெட்டுப்போவதற்காகவே அவர் நம்மை உண்டாக்கி வைத்திருக்கிறார் என்பது இவனுடைய வியாக்கியானம்.இது எங்கிருந்து வந்தது?இது இவனுக்கு தேவனுடைய வார்த்தையிலிருந்து கிடைக்கவில்லை.இவன் உலகத்தில் என்ன நடக்கிறது என்று பார்க்கிறான், ஜனங்கள் படாத பாடுபடுகிறார்கள், கடுந்தொல்லையில் அகப்பட்டிருக்கிறார்கள்.உடனே அவன், கடவுள் இதைத்தான் மனுஷனுக்கு நியமித்திருக்கிறார், எனக்கு விளங்கிவிட்டது என்கிறான்.இது இவனுடைய வியாக்கியானம்.பிரசங்கியின் புத்தகத்தில் இதுபோன்று அதிகமாக வாசிக்கலாம்.குறிப்பாக ஒரு உதாரணத்தை உங்களுக்குக் காண்பிக்கிறேன்.இவன் சொல்லும் இன்னும் சில காரியங்கள் வேதத்திற்கே விரோதமான கருத்து போன்றிருக்கும்.சிலர் பிரசங்கி புத்தகத்தைப் வாசிக்கும்போது, "மற்ற இடங்களில் வேதம் ஒருவிதமாக போதிக்கிறது.ஆனால் இவர் வேறுவிதமாக போதிக்கிறாரே, உண்மையிலே இவர் ஒழுங்கான பிரசங்கியாரா?பிரசங்கி என்று இந்தப் புத்தகத்திற்கு பெயர் இருக்கிறது.இவர் சரியாக ஏதேனும் சொல்லுவார் என்றுபார்த்தால், வேதம் மற்ற இடங்களில் போதிப்பதிற்கு எதிராக சொல்லுகிறாரே" என்பார்கள்.இவர் எங்கே அப்படிச் சொல்லுகிறார் என்பதற்கு உதாரணமாக ஒரு வேதப்பகுதியை காண்பிக்கிறேன்.

"இவை எல்லாவற்றையும் என் மாயையின் நாட்களில் கண்டேன்; தன் நீதியிலே கெட்டுப்போகிற நீதிமானுமுண்டு, தன் பாவத்திலே நீடித்திருக்கிற பாவியுமுண்டு.மிஞ்சின நீதிமானாயிராதே, உன்னை அதிக ஞானியுமாக்காதே; உன்னை நீ ஏன் கெடுத்துக்கொள்ளவேண்டும்?மிஞ்சின துஷ்டனாயிராதே, அதிக பேதையுமாயிராதே; உன் காலத்துக்குமுன்னே நீ ஏன் சாகவேண்டும்?" (பிரசங்கி 7:15-17).

இவரே கண் திறக்கப்படாமல், வழி தெரியாமல் இருந்த நாட்களில் இதைப் பார்த்தேன் என்கிறார்.வெறும் தேடித் தேடி, தடவித் தடவி பார்த்து தனக்குத் தெரிந்ததை இவர் சொல்லுகிறார்.வேதம் முழுக்க நீதிமானாயிருஎன்று போதிக்கிறது.ஆனால் இவர், அதில் ரொம்ப அதிகமாக போய்விடாதே என்கிறார். வேதம் முழுக்க ஞானத்தையும், புத்தியையும் தேடு, வெள்ளியையும் பொன்னையும் காட்டிலும் அதை அதிகமாக தேடு, அது தன் வலதுகையில் தீர்க்காயுசையும், இடது கையில் செல்வத்தையும் சுமந்துகொண்டு உன்னிடம் வரும், அது வீதிகளில் நின்று கூப்பிடுகிறது, அதைக் கேள், அது உன்னை வாழ வைக்கும், அது உனக்கு வெற்றியையும் வாழ்வையும் தரும் என்று போதிக்கிறது. ஆனால் இவர், நீ உன்னை அதிக ஞானியாக்கி விடாதே, மிஞ்சின நீதிமானாகவும் இராதே, மிகவும் யோக்கியமாக வாழாதே, நீ ஏன் உன்னை கெடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்,கொஞ்சம் துஷ்டனாய் இருந்தால் பரவாயில்லை, மிஞ்சின துஷ்டனயிராதே என்கிறார். வேதத்தில் வேறு எங்கேயாவது இப்படி வாசித்திருக்கிறோமா?ஆகவேதான் வேதத்தை வாசிக்கும்போது இதை யார் சொன்னது, எதற்காக சொன்னார்கள், அவர்கள் சொன்ன காரியம் தான் சத்தியமா என்பதை வாசிக்க வேண்டும்.பிரசங்கி புத்தகத்தில் இவர் பாதையை தேடிக்கொண்டிருக்கிறார், வாழ்க்கைக்கு அர்த்தத்தை தேடிக்கொண்டிருக்கிறார். இவர், நான் எல்லாவற்றையும் பார்த்தேன், எல்லாம் மாயையும் மனதுக்குச் சஞ்சலமுமாயிருக்கிறது, எதற்குமே அர்த்தம் விளங்கவில்லை என்று தான் பார்த்ததையும், ஆராய்ந்ததையும் பற்றிச் சொல்லுகிறார். இவர் பார்த்ததும், ஆராய்ந்ததும் சரியானதுஅல்ல.இது தேவனிடத்திலிருந்து வந்த சத்தியம் அல்ல. இவர் தேவனிடத்திலிருந்து வந்த வெளிப்பாட்டை இங்கு போதிக்கவில்லை.இதெல்லாம் நிச்சயமாக சத்தியமாய் இருக்க முடியாது.இவை இவருடைய கருத்துக்கள், வியாக்கியானம், வாழ்க்கையைப் பற்றி இவருடைய அறிவு சொல்லுகிற காரியங்கள்.இது கடவுளைச் சார்ந்திராத அறிவு.அப்படியென்றால் நாம் எதை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்?இதையெல்லாம் விட்டுவிட்டு, 12-ஆம் அதிகாரம் 13-ஆம் வசனத்தில், "காரியத்தின் கடைத்தொகையை கேட்போமாக"என்பதை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.இதை பிரசங்கியை அறிமுகப்படுத்தினவர் சொல்லுகிறார்.இவர் முதலில் பிரசங்கியை அறிமுகப்படுத்தினார்.இப்போது 12-ஆம் அதிகாரம் 7-ஆம் வசனத்தோடு பிரசங்கியினுடைய பேச்சு முடிகிறது.இப்போது இவர் எடுத்துக்கொண்டார்.இதனுடைய conclusion-ஐ கேட்போம் என்கிறார்.இவர் எதற்காக இதை எடுக்கிறார்?12-ஆம் வசனம், "என் மகனே இவைகளினால் புத்தி அடைவாயாக" என்று சொல்லுகிறது.பிரசங்கியினுடைய வாழ்க்கையில் நடந்த சம்பவங்கள், இவர் ஆராய்ந்த காரியங்கள் இதையெல்லாம் வைத்து தன் மகனுக்கு புத்தி சொல்லுகிறார்.பிரசங்கி இப்படியெல்லாம் சொல்லியிருக்கிறார், இதையெல்லாம் கவனி, தேவனுக்குப் பயந்து, அவர் கற்பனைகளைக் கைக்கொள்; எல்லா மனுஷர்மேலும் விழுந்த கடமை இதுவே.ஒவ்வொரு கிரியையையும், அந்தரங்கமான ஒவ்வொரு காரியத்தையும் நன்மையானாலும் தீமையானாலும், தேவன் நியாயத்திலே கொண்டுவருவார்என்று சொல்லி, இதுதான் conclusion என்கிறார்.அப்படியென்றால் 12 அதிகாரங்களில் பிரசங்கி சொல்லியிருக்கிறாரே அதெல்லாம் என்ன?நாம் இதையெல்லாம் பார்த்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.என்ன கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்?சூரியனுக்குக் கீழே உள்ள இந்த உலகத்தில் கடவுளை விட்டு விட்டோமென்றால், வாழ்க்கை எப்படியிருக்கும், வாழ்க்கையின் அனுபவங்கள் எப்படியிருக்கும், மனுஷன் எப்படியெல்லாம் போவான் என்பதற்கு இது ஒரு பெரிய எடுத்துக்காட்டு. இதையெல்லாம் ஏன் இவர் எழுதி வைத்திருக்கிறார், இதனுடைய conclusion-ஐ ஏன் மகனுக்கு கடைசியில் சொல்லுகிறார் என்றால், மகன் இதைப் பார்த்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.என்ன கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்?இந்த மனுஷனைப் போன்று இருக்கக்கூடாது.இந்த மனுஷன் தேடுகிறான், அலைகிறான்.ஆனால் கடவுள் இல்லாத வாழ்க்கை ஒரு வாழ்க்கையே கிடையாது என்று நமக்கு விளங்கி விட்டது.நீ கடவுளுடைய வார்த்தையைக் கேட்டு, அதன்படி நட என்று சொல்லுகிறார்.அதுதான் conclusion.ஆக, தன் மகனுக்குப் போதிப்பதற்காக இதைப் பயன்படுத்துகிறார்.பிரசங்கியினுடைய அனுபவங்களையும், அவனுடைய வாழ்க்கையின் தேடல்களையும் பயன்படுத்துகிறார்.அவன் வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தை எப்படி தேடி அலைந்தான் என்பதையும், என்னவெல்லாம் செய்தான் என்பதையும் இங்கே சொல்லுகிறார்.அதில்தான் இது வருகிறது.1-ஆம் அதிகாரத்தில் அதுதான் வருகிறது.13-ஆம் வசனத்திலிருந்து கவனியுங்கள்.

"வானத்தின்கீழ் நடப்பதையெல்லாம் ஞானமாய் விசாரித்து ஆராய்ச்சி செய்கிறதற்கு என் மனதைப் பிரயோகம்பண்ணினேன், மனுபுத்திரர் இந்தக் கடுந்தொல்லையில் அடிபடும்படிக்கு தேவன் அதை அவர்களுக்கு நியமித்திருக்கிறார்" (பிரசங்கி 1:13).

பிரசங்கி இதைச் சொல்லுகிறார்.இவர் தனக்குத் தெரிந்ததையும், தான் நினைக்கிறதையும் சொல்லுகிறார்.

"சூரியனுக்குக் கீழே செய்யப்படுகிற காரியங்களையெல்லாம் கவனித்துப் பார்த்தேன்; இதோ, எல்லாம் மாயையும், மனதுக்குச் சஞ்சலமுமாயிருக்கிறது" (பிரசங்கி 1:14).

ஆமாம் அப்படித்தான் இருக்கும்.ஏனென்றால் எதற்குமே அர்த்தம் விளங்கவில்லை.

"இதோ, நான் பெரியவனாயிருந்து, எனக்குமுன் எருசலேமிலிருந்த எல்லாரைப்பார்க்கிலும் ஞானமடைந்து தேறினேன்; என் மனம் மிகுந்த ஞானத்தையும் அறிவையும் கண்டறிந்தது என்று நான் என் உள்ளத்திலே சொல்லிக்கொண்டேன்.ஞானத்தை அறிகிறதற்கும், பைத்தியத்தையும் மதியீனத்தையும் அறிகிறதற்கும், நான் என் மனதைப் பிரயோகம்பண்ணினேன்; இதுவும் மனதுக்குச் சஞ்சலமாயிருக்கிறதென்று கண்டேன்.அதிக ஞானத்திலே அதிக சலிப்புணடு; அறிவுபெருத்தவன் நோவுபெருத்தவன்" (பிரசங்கி 1:16-18).

அறிவும், ஞானமும் வந்துவிட்டால் எல்லாம் சரியாகி விடும், வாழ்க்கையின் அர்த்தம் விளங்கிவிடும் என்று யாரோ சொல்லியிருக்கிறார்கள்.இவர், நான் அவற்றை தேடிவிட்டேன்.எல்லாரைக் காட்டிலும் அதிக ஞானமும் அறிவும் எனக்கு இருக்கிறது என்று எண்ணினேன்.நான் எல்லாவற்றையும் தேடி, அலசி, ஆராய்ந்து பார்த்து விட்டேன்.கடைசியில் conclusion என்ன?இவையெல்லாம் மாயையும், மனதுக்குச் சஞ்சலமுமாயும் இருக்கிறது.அதிக ஞானத்திலே அதிக சலிப்புண்டு; அறிவுபெருத்தவன் நோவுபெருத்தவன்என்கிறார்.ஞானம் சலிப்பை உண்டாக்கும் என்றும்,அறிவு பெருத்தவன் நோவு பெருத்தவன் என்றும் அவர் எதைச் சொல்லுகிறார்?இது கடவுளிடமிருந்து வந்த அறிவு அல்ல, ஞானம் அல்ல. இந்த உலக அறிவின்படி வாழ்க்கைக்கு பதிலை தேடிஅலைந்துகொண்டிருந்தோம் என்றால் அதிலே சலிப்பு தான் உண்டாகும்.ஏனென்றால் உலக ஞானத்திலே வாழ்க்கையின் கேள்விகளுக்கு பதில் இல்லை.நான் எங்கிருந்தேன் வந்தேன், ஏன் இங்கே இருக்கிறேன், கடவுள் ஏன் என்னை இப்படி உண்டாக்கியிருக்கிறார், எனக்குள் ஏன் இப்படிப்பட்ட தாலந்துகளை வைத்திருக்கிறார், நான் எதற்காக எல்லாவற்றையும் செய்கிறேன், இந்த வேலையை எதற்காக செய்கிறேன், இந்த பிரயாசத்தை நான் எதற்காக படுகிறேன், என்னுடைய காரியங்களையெல்லாம் நான் எதற்காக, யாருக்காக செய்கிறேன், கடைசியில் என்ன நடக்கப்போகிறது, நான் செத்த பிறகு என்ன என்ற இந்த கேள்விகளுக்கெல்லாம் உலகம் பதிலை தரவே முடியாது. அதற்குத்தான் இன்றைக்கு சபையில் இப்படி கூடிவந்திருக்கிறோம்.எங்குமே தர முடியாத பதில்களை தருகிற இடம் தான் சபை.அதற்காகத்தான் இவ்வளவு பேர் கூடி வருகிறார்கள்.ஏனென்றால் சபையில் வாழ்க்கையின் முக்கியமான, பதில் அளிக்க முடியாத கேள்விகளுக்கு வேதவசனத்திலிருந்து பதிலை சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறோம்.உலக அறிவும், ஞானமும் இருந்தால் போதும், வாழ்க்கையின் அர்த்தமே எனக்கு விளங்கிவிடும் என்று எண்ணுகிறவர்களுக்கு நான் சொல்லுகிறேன், அதிக ஞானத்தினாலே அதிக சலிப்பு உண்டாகும், அறிவு பெருத்தவன் நோவு பெருத்தவன் என்று எழுதியிருப்பதுதான் result. பதிலை கண்டுபிடிக்க எல்லா புத்தகத்தையும் வாசித்தாயிற்று, எல்லாவற்றையும் தேடியாயிற்று, அங்கும் இங்கும் தேடி அலைந்தாயிற்று, பதில் கிடைத்ததா?இல்லை, எல்லாம் மாயையும், மனதுக்குச் சஞ்சலமுமாயிருக்கிறது.பிரசங்கி அறிவையும், ஞானத்தையும் தேடித் தேடி சலிப்படைந்து விட்டார்.

2-ஆம் அதிகாரம் 12-ஆம் வசனமும் அவர் அறிவை எப்படி தேடினார் என்பதைத்தான் சொல்லுகிறது.

"பின்பு நான், ஞானமானது என்ன என்றும், பைத்தியமும் மதியீனமும் என்ன என்றும் பார்த்து அறியும்படி திரும்பினேன்; ராஜாவுக்குப் பின்வரும் மனுஷன் என்ன செய்யக்கூடும்? செய்ததையே செய்வான்.இருளைப்பார்க்கிலும் வெளிச்சம் எவ்வளவு உத்தமமோ, அவ்வளவாய் மதியீனத்தைப்பார்க்கிலும் ஞானம் உத்தமமென்று கண்டேன்.ஞானியின் கண்கள் அவன் முகத்திலே இருக்கிறது, மூடனோ இருளிலே நடக்கிறான்; ஆகிலும் அவர்களெல்லாருக்கும் ஒரேவிதமாய்ச் சம்பவிக்கிறது என்று கண்டேன்.மூடனுக்குச் சம்பவிக்கிறதுபோல எனக்கும் சம்பவிக்கிறதே; அப்படியிருக்க நான் அதிக ஞானமடைந்ததினால் காரியமென்ன என்று சிந்தித்தேன்; இதுவும் மாயை என்று என் உள்ளத்தில் எண்ணினேன்.மூடன் என்றாலும் ஞானியென்றாலும் என்றைக்கும் நினைவில் இருப்பதில்லை; இப்பொழுது இருக்கிறதெல்லாம் வருங்காலத்தில் மறக்கப்பட்டுப்போம்; மூடன் எப்படிச் சாகிறானோ அப்படியே ஞானியும் சாகிறான்" (பிரசங்கி 2:12-16).

ஞானிக்கும் மூடனுக்கும் எல்லாம் ஒரே விதமாகத்தான் நடக்கிறது.மூடன் சாகிறது போலத்தான் நானும் சாகிறேன்.இந்த உலகத்தில் முட்டாள், ஞானி எல்லாரும் ஒன்றுதான்.எல்லாருக்கும் ஒரே முடிவுதான்.என்னுடைய ஞானத்தையும், அறிவையும் வைத்து, இவன் பெரிய அறிவாளி என்று வருங்காலத்தில் என்னைப் பற்றி பேசப்போவதில்லை.உலகம் எல்லாரையும் மறந்துவிடும்.மூடனும் ஞானியும் எல்லாரும் ஒன்றுதான், இருவரும் அதே மரணத்தைத்தான் அடைகிறார்கள்.ஆகவே இதெல்லாம் எனக்கு மாயையாய்த் தோன்றுகிறது, மனதுக்குச் சஞ்சலமாய் தோன்றுகிறது.ஏனென்றால் நான் இவ்வளவு ஞானத்தை தேடினேனே, கடைசியில் மரணத்தில் நானும் மூடனும் ஒன்றுதான் என்கிறார்.இவர் வாழ்க்கைக்கு அர்த்தத்தைக் கண்டுபிடிப்பதற்கு ஞானத்தையும் அறிவையும் தேடினார், ஆனால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.

அடுத்ததாக, இன்பத்தை தேடுகிறார்.2-ஆம் அதிகாரம் 1-11 வசனங்களை வாசிப்போம்.

"நான் என் உள்ளத்திலே சொல்லிக்கொண்டது என்னவென்றால்: வா, இப்பொழுது உன்னைச் சந்தோஷத்தினாலே சோதித்துப்பார்ப்பேன், இன்பத்தை அநுபவி என்றேன்; இதோ, இதுவும் மாயையாயிருந்தது. நகைப்பைக்குறித்து, அது பைத்தியம் என்றும் சந்தோஷத்தைக்குறித்து, அது என்ன செய்யும்?என்றும் சொன்னேன். வானத்தின்கீழ் மனுபுத்திரர் உயிரோடிருக்கும் நாளளவும் பெற்று அநுபவிக்கத்தக்கது இன்னதென்று அறியும்பொருட்டு, என் இருதயத்தை ஞானத்தால் தேற்றிக்கொண்டிருக்கும்போதே, நான் என் தேகத்தை மதுபானத்தால் சீராட்டிக்கொண்டிருக்கவும், மதியீனத்தைப் பற்றிக்கொண்டிருக்கவும் என் உள்ளத்தில் வகைதேடினேன். நான் பெரிய வேலைகளைச் செய்தேன்; எனக்காக வீடுகளைக் கட்டினேன், திராட்சத்தோட்டங்களை நாட்டினேன்.எனக்காகத் தோட்டங்களையும் சிங்காரங்களையும் உண்டாக்கி, அவைகளில் சகலவகைக் கனிவிருட்சங்களையும் நாட்டினேன்.மரங்கள் பயிராகும் தோப்புக்கு நீர்ப்பாய்ச்சுகிறதற்குக் குளங்களை உண்டுபண்ணினேன். வேலைக்காரரையும் வேலைக்காரிகளையும் சம்பாதித்தேன்; வீட்டிலும் வேலைக்காரர் பிறந்தார்கள்; எனக்குமுன் எருசலேமிலிருந்த எல்லாரைப்பார்க்கிலும் ஆடு முதலான திரண்ட ஆஸ்திகள் எனக்கு இருந்தது. வெள்ளியையும் பொன்னையும், ராஜசம்பத்தையும் மாகாணங்களிலுள்ள பொருள்களையும் சேகரித்தேன்; சங்கீதக்காரரையும் சங்கீதக்காரிகளையும், மனுபுத்திரருக்கு இன்பமான பலவித வாத்தியங்களையும் சம்பாதித்தேன். எனக்குமுன் எருசலேமிலிருந்த எல்லாரைப்பார்க்கிலும் நான் பெரியவனும் திரவிய சம்பன்னனுமானேன்; என் ஞானம் என்னோடேகூட இருந்தது. என் கண்கள் இச்சித்தவைகளில் ஒன்றையும் நான் அவைகளுக்குத் தடைபண்ணவில்லை, என் இருதயத்துக்கு ஒரு சந்தோஷத்தையும் நான் வேண்டாமென்று விலக்கவில்லை; நான் செய்த முயற்சிகளிலெல்லாம் என் மனம் மகிழ்ச்சிகொண்டிருந்தது, இதுவே என் பிரயாசங்கள் எல்லாவற்றினாலும் எனக்கு வந்த பலன். என் கைகள் செய்த சகல வேலைகளையும், நான் பட்ட எல்லாப் பிரயாசத்தையும் கண்ணோக்கிப் பார்த்தேன்; இதோ, எல்லாம் மாயையும், மனதுக்குச் சஞ்சலமுமாயிருந்தது; சூரியனுக்குக் கீழே பலன் ஒன்றுமில்லை" (பிரசங்கி 2:1-11).

ஞானம், அறிவுஇவற்றைத் தேடி புத்தகத்தையெல்லாம் படித்துப் பார்த்தாயிற்று, வாழ்க்கையின் அர்த்தமே விளங்கவில்லை. இப்போது எல்லாவற்றையும் அனுபவித்து பார்த்து விடுவோம், அனுபவித்தால் தான் நமக்கு வாழ்க்கையின் அர்த்தம் விளங்கும் என்று சொல்லி, இன்பத்தை அனுபவி என்றேன், இதுவும் மாயையாய் இருந்தது என்கிறார். எல்லா புத்தகங்களையும் தேடி படித்துப் பார்த்தாயிற்று, வாழ்க்கையின் அர்த்தம் விளங்கவில்லை.ஒருவேளை மதுபானத்தைக் குடித்தால் அதில் ஏதாவது கண் திறக்கப்படுமா, அதினால் ஏதேனும் அர்த்தம் விளங்குமா என்று யோசனை வருகிறது.இது இன்றைக்கு நடப்பது போன்றே இருக்கிறது.இவன் இன்பத்தைக் கொடுக்கக்கூடிய அத்தனை காரியங்களையும் ருசிபார்க்கிறான், ஒன்றையும் விடவில்லை.தன் கண்ணால் பார்த்து விரும்பின எதையுமே விலக்கி வைக்கவில்லை என்கிறான்.அவன் எதைப் பார்த்து ஆசைப்பட்டானோ அதையெல்லாம் அனுபவித்து விட்டேன் என்கிறான்.ஒரு வீட்டைப் பார்த்தால் அதுபோன்ற ஒரு வீட்டை உண்டாக்கினேன்.ஒரு குளத்தை பார்த்தால் அதுபோன்ற குளத்தை உண்டாக்கினேன்.வெள்ளியையும், பொன்னையும் பார்த்தால் எல்லாவற்றையும் அனுபவித்தேன்.ஒரு சந்தோஷத்தைக்கூட வேண்டாம் என்று விலக்கவில்லை.நான் அதை அனுபவிக்கும்போது அந்த நேரத்திற்கு ஒரு சந்தோஷம் இருக்கத்தான் செய்கிறது.நான் ஒன்றையும் விலக்கி வைக்கவில்லை.எதெல்லாம் வேண்டும் என்று நினைத்தேனோ, எதையெல்லாம் பார்த்து ஆசைப்பட்டேனோ எல்லாவற்றையும் அனுபவித்து விட்டேன் என்கிறான்.ஒருவர், "நான் எல்லாவற்றையும் அனுபவித்து பார்த்து விடலாம் என்றிருக்கிறேன்" என்றார்.நீங்கள் அனுபவித்துப் பார்க்க வேண்டாம், இதை படித்துப் பாருங்கள்.எல்லாவற்றையும் அனுபவித்து, ருசிபார்த்துவிட்டு ஒருவர் இதைச் சொல்லுகிறார், இவர் ஞானி, இவரிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.இது எதற்காக வேதாகமத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது என்றால்,நீங்கள் போய் அனுபவிக்காமல், இவனிடமிருந்து கற்றுக்கொண்டு, இவற்றுக்கெல்லாம் விலகி இருந்து உண்மையான ஞானத்தை தேடி, கர்த்தருடைய வார்த்தையை தேடி அதன்படி செய்து நடப்பதற்காகத்தான் இதெல்லாம் எழுதப்பட்டிருக்கிறது.அவன், அந்த நேரத்தில் ஒரு சந்தோஷம் இருந்தது என்கிறான்.ஆனால்11-ஆம் வசனத்தைக் கவனியுங்கள்.

"என் கைகள் செய்த சகல வேலைகளையும், நான் பட்ட எல்லாப் பிரயாசத்தையும் கண்ணோக்கிப் பார்த்தேன்; இதோ, எல்லாம் மாயையும், மனதுக்குச் சஞ்சலமுமாயிருந்தது; சூரியனுக்குக் கீழே பலன் ஒன்றுமில்லை" (பிரசங்கி 2:11).

இவன் எல்லாவற்றையும் அனுபவித்து விட்டான், எல்லாவற்றையும் ருசிபார்த்து விட்டான்,ஒன்றைக்கூட விடவில்லை.ஏனென்றால் அவையெல்லாம் வாழ்க்கைக்கு அர்த்தத்தைக் கொடுத்தாலும் கொடுக்கும் என்று எல்லாவற்றையும் முயற்சி செய்து பார்த்துவிட்டு கடைசியில், "இதோ, எல்லாம் மாயையும், மனதுக்குச் சஞ்சலமுமாயிருந்தது; சூரியனுக்குக் கீழே பலன் ஒன்றுமில்லை" என்கிறான். ஏன் பலன் ஒன்றுமில்லை?ஏன் எல்லாம் மாயையும், மனதுக்குச் சஞ்சலமுமாயிருந்தது?ஏனென்றால் இதற்குப் பிறகு சாகத்தானே போகிறோம், வாழ்க்கைக்கு அர்த்தமே கிடையாது என்று மனதில் சாவு என்கிற எண்ணம் வந்துவிடுகிறது.
மூன்றாவதாக, வேலையின் மூலமாக உண்டாகிற சாதனைகள் எனக்கு வாழ்க்கையில் அர்த்தத்தை தரும் என்று எண்ணுகிறான்.வேலையைப் பற்றித்தான் பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம். வேலையில் ஒரு வெற்றியுள்ள வேலை, அதில் பிரமாதமாக சாதனைகளைச் செய்தால் அது எனக்கு வாழ்க்கையில் அர்த்தத்தை உண்டாக்கி விடும் என்று இப்போது வேலையை தேடி ஓடுகிறான். 17-ஆம் வசனத்திலிருந்து வாசிக்கிறேன்.கவனியுங்கள்.

"ஆகையால் இந்த ஜீவனை வெறுத்தேன்; சூரியனுக்குக்கீழே செய்யப்படும் கிரியையெல்லாம் எனக்கு விசனமாயிருந்தது; எல்லாம் மாயையும் மனதுக்குச் சஞ்சலமுமாயிருக்கிறது.சூரியனுக்குக்கீழே நான் பட்ட பிரயாசத்தையெல்லாம் வெறுத்தேன்; எனக்குப் பின்வரப்போகிறவனுக்கு அதை நான் வைத்துப்போகவேண்டியதாகுமே" (பிரசங்கி 2:17,18).

இங்கு சாவுதான் அவனுடைய மனதில் இருக்கிறது.பிரசங்கி புத்தகத்தில் சாவு தான் ஒரு dominatingtheme.பாவத்தின் மூலமாக மரணம் இந்த உலகத்திற்குள் வந்துவிட்டது.இப்போது மரணம் என்கிற எண்ணம்தான் அவனுக்குள் தங்கி இருந்துகொண்டு அவனை தொந்தரவு பண்ணிக்கொண்டிருக்கிறது.எல்லாம் நன்றாக செய்துவிட்டோம், கடைசியில் சாகப்போகிறோம், எனக்குப் பின் வேறு எவனோ ஒருவன் வரப்போகிறான் என்றுதான் அவன் யோசிக்கிறான்.நான் எதையும் எடுத்துக்கொண்டு போக முடியாது.நான் அதை மற்றவனுக்கு வைத்துவிட்டுப் போக வேண்டும் என்று யோசிக்கிறான்.

"அவன் புத்திமானாயிருப்பானோ, மூடனாயிருப்பானோ, அதை யார் அறிவார்?ஆகிலும் சூரியனுக்குக்கீழே நான் பிரயாசப்பட்டு ஞானமாய்ச் சம்பாதித்த சகல வஸ்துக்களின்பேரிலும் அவன் அதிகாரியாவான்; இதுவும் மாயையே" (பிரசங்கி 2:19).

பிரசங்கி, நான் ஞானமாய் சம்பாதித்த எல்லாவற்றின் மீதும் அவன் அதிகாரியாவான்.நான் எல்லாவற்றையும் சம்பாதித்து அவனுக்கு கொடுத்துவிட்டுப் போக வேண்டும்.எல்லாம் மாயை என்று சொல்லுகிறான்.சாவு எப்படி மனதை வாட்டுகிறது என்று பாருங்கள்.அது வாழ்க்கையை அர்த்தமில்லாததாய் ஆக்குகிறது, motivation-ஐ வேர் அறுத்து விடுகிறது. எல்லாம் செய்து என்ன பிரயோஜனம், எதற்கு நீ இவ்வளவு கஷ்டப்படுகிறாய், எதற்கு நீ இவ்வளவு பிரயாசப்படுகிறாய், எதற்கு நீ இவ்வளவு படித்து, புத்தியைப் பயன்படுத்தி, எல்லாவற்றையும் நன்றாகச் செய்கிறாய்,நாளைக்கு இன்னொருவன் தானே இதை அனுபவிக்கப் போகிறான். அவன் நல்லவனாக இருப்பானோ, கெட்டவனாக இருப்பானோ, அது யாருக்குத் தெரியும்.அவனிடம் கொடுத்துவிட்டுப் போவதற்காகவா நீ எல்லாவற்றையும் செய்கிறாய் என்று மனதில் எண்ணம் வந்தால் என்ன ஆகும்?நீங்கள் நாளைக்கு காலையில் வேலைக்குச் செல்ல போகிறீர்கள்.எல்லாம் செய்து, என்ன பிரயோஜனம், கடைசியில் ஒருநாள் சாகத்தான் போகிறோம் என்று எவனாவது அந்த நேரத்தில் வந்து சொன்னால், அன்றைக்கு லீவு போட்டுவிடுவோம்.இவன் போகிற நேரத்தில்இப்படிச் சொல்லிவிட்டானே என்று வாழ்க்கையே வெறுத்துப்போய் விடும்.அதுதான் இவனுக்கு நடக்கிறது.

"ஆகையால் சூரியனுக்குக்கீழே நான் பட்ட எல்லாப் பிரயாசத்தின்மேலுமுள்ள ஆசையை விட்டுவிட வகைபார்த்தேன்" (பிரசங்கி 2:20).

இவன் வேலை செய்வதற்கு ஆசைப்பட்டான்.அதில் தன்னுடைய அறிவையும், ஞானத்தையும் பயன்படுத்த ஆசைப்பட்டான்.அதை சிறப்பாகச் செய்ய வேண்டுமென்று ஆசைப்பட்டு வெற்றிகரமாகச் செய்கிறான்.ஆனால் திடீரென்று சாவைப் பற்றிய யோசனை வந்துவிட்டது.செத்தால் இன்னொருவனிடம் தானே கொடுத்துவிட்டுச் செல்ல வேண்டும்.ஆகவே இந்த ஆசையை எல்லாம் நாம் விட்டுவிடுவோம்.இனிமேல் இவ்வளவு கஷ்டப்பட வேண்டாம், பிரயாசப்பட வேண்டாம் என்று இப்போது ஆசையை வெறுக்க பிரயாசப்படுகிறான்.

"ஒருவன் புத்தி, யுக்தி, நிதானத்தோடு பிரயாசப்படுகிறான்; ஆகிலும் அப்படிப் பிரயாசப்படாதிருந்த வேறொருவனுக்கு அவன் அதைச் சொந்தமாக விட்டுவிடவேண்டியதாகும்; இதுவும் மாயையும் பெரிய தீங்குமாய் இருக்கிறது" (பிரசங்கி 2:21).

இது என்ன அநியாயம் என்கிறான். புத்தி, யுக்தி, நிதானம் ஆகிய எல்லாவற்றையும் பயன்படுத்தி, பிரயாசப்பட்டு, கடைசியில் அதையெல்லாம் ஒன்றுமே பயன்படுத்தாமல், எல்லாவற்றையும் ஒருவனிடம் கொடுத்துச் செல்ல வேண்டியதாய் இருக்கிறது. என்னுடைய வாழ்க்கையின் பலனையெல்லாம் அவன் அனுபவிக்கிறானே என்று இவன் எண்ணுகிறான்.

"மனுஷன் சூரியனுக்குக் கீழே இருக்கிற எல்லாப் பிரயாசத்தினாலும் அவனுடைய இருதயத்தின் எண்ணங்களினாலும் அவனுக்குப் பலன் என்ன?அவன் நாட்களெல்லாம் அலுப்புள்ளது, அவைகள் வருத்தமுள்ளது; இராத்திரியிலும் அவன் மனதுக்கு இளைப்பாறுதலில்லை; இதுவும் மாயையே" (பிரசங்கி 2:22-23).

இவனுக்கு வேலையில் அவ்வளவு ஈடுபாடு இருக்கிறது, அலுப்பும், வருத்தமும் உண்டாகிறது.இராத்திரியில் தூக்கம் கூட இல்லை.

"மனுஷன் புசித்துக் குடித்து, தன்பிரயாசத்தின் பலனை அநுபவிப்பதைப்பார்க்திலும், அவனுக்கு ஒரு நன்மையுமில்லை, இதுவும் தேவனுடைய கரத்திலிருந்து வருகிறது என்று நான் கண்டேன்.என்னைப்பார்க்கிலும் சம்பிரமமாய்ச் சாப்பிடத்தக்கவன் யார்?என்னைப்பார்க்கிலும் துரிதமாய்ச் சம்பாதிக்கத்தக்கவன் யார்?" (பிரசங்கி 2:24,25).


இவன் நன்றாகச் சாப்பிடுகிறான், இவன் மிகவும் வேகமாக சம்பாதிக்கக்கூடியவன், ஆனால் சலிப்பு உண்டாகி விட்டது.எது சலிப்பை உண்டாக்குகிறது?மரணம் சலிப்பை உண்டாக்குகிறது.நான் ஒருநாள் சாகப்போகிறேன், செத்த பிறகு இதெல்லாம் யாருக்குப் போகும் என்கிற ஒரு எண்ணம் உண்டாகி விட்டது.

"தேவன் தமது பார்வைக்கு நல்லவனாயிருக்கிறவனுக்கு ஞானத்தையும் அறிவையும் இன்பத்தையும் அளிக்கிறார்; பாவஞ்செய்கிறவனுக்கோ தமது பார்வைக்கு நல்லவனாயிருக்கிறவன் வசமாய் வைத்துவிட்டுப் போகும்பொருட்டுச் சேர்த்துக் குவித்துவைக்கும் தொல்லையை அவர் நியமித்திருக்கிறார்; இதுவும் மாயையும், மனதுக்குச் சஞ்சலமுமாயிருக்கிறது" (பிரசங்கி 2:26).

இவன் ஞானத்தையும், அறிவையும் தேடினான், அதில் அர்த்தம் கிடைக்கவில்லை.இன்பத்தை தேடினான், ஒன்றைக்கூட விட்டு வைக்கவில்லை, எல்லாவற்றையும் அனுபவித்து பார்த்துவிட்டான்.அதிலும் வாழ்க்கைக்கான அர்த்தம் கிடைக்கவில்லை.இப்போது வேலையைத் தேடுகிறான்.வேலையின் மூலமாக ஒரு பெரிய திருப்தி உண்டாகுமா என்றுதேடுகிறான்.அதிலும் அவனுக்கு எந்த அர்த்தமும் கிடைக்கவில்லை.வேலையை எதற்குச் செய்கிறோம் என்கிற அறிவு இவனுக்கு இல்லை, வேலையில் கர்த்தர் இல்லை, ஆகவே அதில் அர்த்தமே இல்லாமல் போய்விடுகிறது.இதனால் வாழ்க்கையே வெறுத்து, சலிப்பு உண்டாகிறது.இன்றைக்கு அநேகர் வேலையை அப்படி அணுகுகிறார்கள்.வேலை எனக்கு ஒரு பெரிய திருப்தியையும், சந்தோஷத்தையும், வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தைக் கொடுக்குமா என்று தேடி அதில் மிகவும் தீவிரமாய் ஈடுபடுகிறார்கள்.அவர்கள் அதில் மிகவும் தீவிரமாய் ஈடுபட்டு, பிறகுசலிப்பு உண்டாகி விடுகிறது.ஏனென்றால் அந்த வேலையினுடைய அர்த்தம் அவர்களுக்குப்புரியவில்லை.அர்த்தம் விளங்கினது என்றால், வேலையில் ஈடுபாடு இருக்கும்.அர்த்தம் தான் வாழ்க்கையில் மிகவும் முக்கியம்.

ஹிட்லர் யூதர்களைக் கொன்று கொண்டிருந்த காலத்தில் ஐரோப்பாவில் விக்டர் பிராங்கிள் என்கிற யூதர் ஒருவர் வாழ்ந்தார்.அவர் பெரிய மனோதத்துவ நிபுணர் (Psychiatrist).அவர்அங்கிருந்து அமெரிக்காவுக்குச் சென்றுவிடலாம் என்று எண்ணி, அமெரிக்கா செல்வதற்கு விண்ணப்பித்து, PR அவருக்கு ஆயத்தமாகி விட்டது.அமெரிக்க தூதரகத்திலிருந்து உங்களுடைய VISA-வை வாங்கிக்கொள்ளுங்கள் என்று அவருக்கு ஒரு கடிதம் அனுப்பினார்களாம்.அவர் அதை வாங்கிக்கொண்டு அமெரிக்கா செல்ல வேண்டும்.அப்போதுதான் யூதர்களைக் கொல்லுகிறார்கள் என்று பயங்கரமான பிரச்சனைகள் வருகிறது.அவர் அமெரிக்காவிற்கு கிளம்பி விடலாம் என்று இருக்கும்போது திடீரென்று அவருக்கு ஒரு எண்ணம் வந்ததாம். பெற்றோரை இங்கு விட்டுச் செல்கின்றோமே, இங்கு ஹிட்லர் யூதர்களைக் கொன்று கொண்டிருக்கிறாரே, இவர்கள் அவர்களிடம் சிக்கிக் கொண்டால் என்ன செய்வது என்று யோசித்து, அவருக்கு ஒரு யோசனை உண்டாகி, அவர் தன்னுடைய பெற்றோரிடம் சென்று பேசியிருக்கிறார். அப்போது அவருடைய தகப்பன் இடிக்கப்பட்ட ஒரு யூத தேவாலயத்துக்குச் சென்று,அங்கிருந்து ஒரு கல்லை வீட்டிற்கு எடுத்து வந்திருக்கிறார்.அந்த கல்லில் ஏதோ எழுத்து இருந்திருக்கிறது.இவர் தன் தகப்பனிடம், "இந்த எழுத்து என்ன?" என்று கேட்க அவர், "இது பத்து கற்பனைகளில் ஒரு கற்பனையினுடைய எழுத்து" என்று சொன்னாராம்.இவர்,"எந்த கற்பனை?" என்று கேட்க அவர், "உன் தகப்பனையும் தாயையும் கனம்பண்ணுவாயாக" என்று சொன்னடவுனே அவருக்கு மனம் விட்டுப்போய் விட்டதாம்.அமெரிக்காவுக்குப் போக வேண்டாம், பெற்றோருடன் இங்கேயே இருப்போம், இவர்களை விட்டுச் செல்லக்கூடாது என்று அங்கேயே இருந்துவிட்டாராம்.கடைசியில் அவரும் அங்கேயே இருந்து, துன்பப்பட்டார்.அன்றைக்கு ஜனங்களை Gas chamber-இல் போட்டு லட்சக்கணக்கில் கொன்றார்கள்.அப்படிப்பட்ட கஷ்டத்தில் சிக்கி சாக வேண்டிய இவர் எப்படியோதெய்வாதீனமாக தப்பித்து வெளியே வந்தார்.அவர் அந்த கஷ்டத்தில் சிக்கி இருக்கும்போது ஒவ்வொரு நாளும் குடும்பத்தை காணப்போகிறோம் என்று கனவு கொண்டே இருப்பாராம்.அதுதான் அவரை உயிரோடு வைத்திருந்திருக்கிறது.அவர், "பெரும்பாலானோர் நம்பிக்கை இழந்துவிட்டார்கள், ஆனால் எனக்குள் ஒரு கனவு இருந்துகொண்டே இருந்தது.நான் திரும்ப வந்து பார்த்தால் என் வீடும் இல்லை, என் குடும்பமும் இல்லை,எல்லாரும் அழிக்கப்பட்டு விட்டார்கள்" என்கிறார்.

அதன்பிறகு அவர் 'Man's search for meaning' என்று ஒரு புத்தகத்தை எழுதினார்.அந்த தலைப்பினாலேயேஅது பல மொழிகளில் அச்சிடப்பட்டு,ஒரு கோடியே இருபது லட்சம் பிரதிகள்விற்பனையானது.அது எதைக் காண்பிக்கிறது?இன்றைக்கு கோடிக்கணக்கான மக்கள் வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தை தேடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.வாழ்க்கையின் அர்த்தம் தெரியாததினால்தான் அவர்கள் தவித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.வேலையிலும், குடும்ப வாழ்க்கையிலும் எல்லாவற்றிலும் ஒரு சலிப்பு உண்டாகிறது.எதற்கு நான் பிரயாசப்பட வேண்டும், எதற்கு நான் வாழ வேண்டும், எதற்கு நான் இவ்வளவு பிரச்சனைகள் மத்தியில் வாழ வேண்டும், இந்த அநியாயமான உலகத்தில் நான் எதற்கு இருக்க வேண்டும் என்று யோசிக்கிறவர்கள் உண்டு. ஏனென்றால் அவர்களுக்கு வாழ்க்கையின் அர்த்தம் புரியவில்லை.அவர், "நான் ஏன் இருக்கிறேன்(If you know the why of life) என்பதைப் புரிந்துகொண்டால், எத்தனை எப்படி(how)-ஐயும் சமாளிக்கலாம்" என்கிறார். நான் ஏன் கடவுளால் இங்கு வைக்கப்பட்டிருக்கிறேன், ஏன் இந்த தாலந்துகள் எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டது, ஏன் நான் இந்த விதமாய் இருக்கிறேன் என்பதை தெரிந்துகொண்டால் அதன்பிறகு எவ்வளவு பெரிய கஷ்டத்தையும் எப்படி சமாளிப்பது என்பது சுலபமாகி விடும் என்கிறார். இன்றைக்கு அநேகருடைய பிரச்சனை இதுதான்.அவர்களுக்கு ஏன்(why)என்பது புரியவில்லை, ஆகவே எப்படி(how) என்பது பெரிய கஷ்டமாகி விடுகிறது.இந்த உலகத்தில் எப்படிச் செய்வது என்று கேட்பார்கள். அவர்களுக்கு ஆயிரம் வழிகளை சொல்லித் தந்தாலும் அவர்கள் திருப்தி அடையமாட்டார்கள். ஏன் என்பது புரிந்தால்தான் எப்படி என்பது விளங்கும்.அவர் வாழ்க்கையின் நோக்கத்தைப் பற்றிச் சொல்லும்போது, "உன்னிடம் என்ன தாலந்து(gift) இருக்கிறது என்பதைப் பார், எதில் உனக்குஅதிக ஆர்வமும் ஈடுபாடும் இருக்கிறது என்பதைக் கவனி, அதில் எவ்வளவு பணம் கிடைக்கும், அதினால் எனக்கு நான்கு பேர் மத்தியில் பேரும் புகழும் உண்டாகுமா, இதினால் ஜனங்கள் என்னை மதிப்பார்களா என்றெல்லாம் யோசிக்காதே,உனக்கு எதில் மிகவும் ஈடுபாடு இருக்கிறதோ, நீ எதை மனதார விரும்புகிறாயோ, அதை முழு ஈடுபாட்டுடனும், பேராவலுடனும் செய்தால் உனக்கு வெற்றி உண்டாகும்.வெற்றி என்றால் வெறும் காசு, பணம் அல்ல. அது மனதில் உண்டாகிற ஒரு திருப்தி, சந்தோஷம், நிறைவு.அதற்குப் பின்புதான் மற்றவை எல்லாம்.நான் எதற்காக பிறந்தேனோ அதை நடத்தி முடித்துவிட்டேன் என்பதுதான் வெற்றி.அதை முழு மனதோடு செய்.வெற்றியைத் தேடாதே, உனக்குள் இருக்கிற கிருபையையும், ஆற்றலையும், தாலந்தையும் தேடு" என்கிறார்.

வாலிபர்கள் எப்படி வேலை தேடுகிறார்கள் என்பதைப் பற்றி ஆய்வு செய்து இப்படியாகச் சொல்லுகிறார்கள்: ஒன்று, சம்பளம் எவ்வளவு என்பதுதான் முதல் கேள்வி. இது படித்தால் எவ்வளவு சம்பளம் கிடைக்கும், இதை இரண்டு வருஷம் படிக்க வேண்டுமா, இதை படித்து முடித்தவுடன் ஒரு லட்சம் ரூபாய் சம்பளம் கிடைக்குமா?அந்த படிப்பு படித்தால் இரண்டு லட்சம் ரூபாய் சம்பளம் கிடைக்குமா?அதை எவ்வளவு நாட்கள் படிக்க வேண்டும்?அதைப் படிக்க மூன்று வருடங்கள் ஆகுமா?அப்படியென்றால் அதையே படித்து விடலாம், ஏனென்றால் அதில் இரண்டு லட்சம் ரூபாய் சம்பளம் கிடைக்கிறது என்று இப்படித்தான் தீர்மானம் பண்ணுகிறார்கள்.இன்னும் சிலர் உள்ளத்தில் மேன்மையான எண்ணம்உடையவர்கள்.அவர்கள், என்னுடைய தொழிலின் மூலம் சமுதாயத்திற்கு ஏதேனும் நன்மை பிறக்க வேண்டும்.அதுபோன்ற ஒரு வேலையை நான் செய்ய விரும்புகிறேன் என்கிறார்கள்.அது நல்ல எண்ணம் தான்.இன்னும் சிலர், நீ என்ன வேலை செய்கிறாய் என்று யாராவது கேட்டால், நான் சொல்லும்போதே அது cool factor-ஆக, கவரும்படியாக (impressive) இருக்க வேண்டும் என்கிறார்கள்.ஆக, வேலையை எப்படி தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள் என்றால்,சம்பளம் எவ்வளவு என்றும், சமுதாயத்தினுடைய அபிவிருத்திக்கு நான் எப்படி பயன்பட முடியும் என்றும், மற்றவர் என்ன வேலை செய்கிறாய் என்று கேட்கும்போது நான் இந்த வேலை செய்கிறேன் என்று நாம் தலைநிமிர்ந்துசொல்லுவதற்கு நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்றும் அப்படி பார்த்து வேலையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள். இதனால் தான் வாழ்க்கை சலிப்படைகிறது.இப்படி தேர்ந்தெடுப்பவர்கள் வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தையும்,வேலையினுடைய காரண காரியங்களையும் புரிந்துகொள்ளவில்லை.அப்படியென்றால் என்ன வேலை செய்வது என்று எப்படி தேர்ந்தெடுப்பது?ஒன்று, நமக்குள் என்ன ஆற்றல், கிருபை இருக்கிறது என்பதை கவனிக்க வேண்டும்.நமக்குள் எந்த தாலந்து, கிருபை, ஆற்றல் இருக்கிறதோ அதில் மிகவும் ஈடுபாடு உள்ளவர்களாய் இருக்க வேண்டும்.இவர்கள் எவ்வளவு சம்பளம் என்று கேட்டு அதற்கேற்றாற் போன்ற வேலையில் சேர்வதால், நல்ல சம்பளம் கிடைக்கிறது,ஆனால் அவர்களுடைய தாலந்திற்கும் அந்த வேலைக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இருக்காது. அது எப்பேர்ப்பட்ட விரக்தியை (frustration) உண்டாக்கும் என்று பாருங்கள்!சில வேளைகளில் இவர்கள் செய்கிற வேலை அவர்களுக்கு எட்டாத உயரத்தில் இருக்கும்.அதற்கு வேறு மாதிரி தாலந்துகள் தேவைப்படும்.ஆனால் இவர்கள் அதில் கஷ்டப்பட்டுக் கொண்டிருப்பார்கள்.ஏனென்றால் அதிக சம்பளம் கிடைக்கிறதே, இந்த வேலையின் பெயரைக் கேட்டால் நன்றாக இருக்கிறதே, ஆகவேஇதில் நுழைந்து விடலாம் என்று எண்ணி அப்படிச் செய்தார்கள்.ஆனால் இவர்களால் அந்த வேலையைச் செய்ய முடியவில்லை.இவர்களுடைய படிப்போ, அறிவோ, ஆற்றலோ அந்த வேலையோடு சம்பந்தப்பட்டது அல்ல. அவர்களுக்கு வேறு விதமான ஆற்றல்களும், திறமைகளும் இருக்கின்றன.ஆகவே இந்த வேலையை அவர்களால் செய்ய முடியவில்லை.ஆனால் இவர்கள் இந்த வேலையை கஷ்டப்பட்டுச் செய்து, கடைசியில்அதிருப்தியும், மனதிற்கு சஞ்சலமும் தான் உண்டாகிறது.ஆக வேலையை எப்படி தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்?நம்முடைய ஆற்றல், திறமை என்னவோ, தேவன் நமக்குள் என்ன வைத்திருக்கிறாரோ, எதில் நமக்கு அதிக ஈடுபாடு இருக்கிறதோ அதை நாம் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்.

அதுமட்டுமல்லாமல், நாம் அந்த வேலையை எவ்வளவு சிறப்பாக செய்கிறோம் என்பதைப் பார்த்தே இன்னும் சிலர் நம்மைப் போன்றே அந்த வேலையைச் செய்கிறவர்களாக உருவாக வேண்டும். வெறும் நாம் ஏதோ வேலையை செய்தோம் என்பது மட்டுமல்ல, அதே தொழிலில் இருக்கிற மற்றவர்களுக்கு நாம் செய்வது ஒரு உத்வேகமாக (inspiration) இருந்து, நம் நிமித்தமாக அவர்களும் "இதுபோன்று நானும் வேலை செய்ய வேண்டும்" என்று தெரிந்துகொண்டு அப்படி மாற வேண்டும்.நீங்கள் பண்படுத்துகிறது மட்டும் அல்ல, உங்களைப்போல பண்படுத்துகிற மற்றவர்களை உருவாக்க வேண்டும். இதெல்லாம் மிகவும் முக்கியம். வாழ்க்கையின் அர்த்தமும், வேலையின் அர்த்தமும்விளங்கிவிட்டால் நாம் அப்படித்தான் இருப்போம், இதையெல்லாம் செய்வோம். ஆக பிரசங்கி புத்தகத்தினுடைய பாடம் என்ன? அது கடைசியில் சொல்லப்பட்டுள்ளது. கர்த்தருடைய கற்பனைகளின்படி நட, அதுதான் உனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட கடமை.நன்மையாக இருந்தாலும், தீமையாக இருந்தாலும் கர்த்தர் எல்லாவற்றையும் நியாயத்தீர்ப்பிலே கொண்டுவருவார்.

ரோமர் 8-ஆம் அதிகாரத்திற்குச் செல்வோம்.புதிய ஏற்பாட்டு எழுத்தாளர்கள் அநேக பழைய ஏற்பாட்டு வசனங்களை மேற்கோள் காட்டுகிறார்கள்.ஆனால் பிரசங்கியின் புத்தகத்திலிருந்து எந்த வசனத்தையும்புதிய ஏற்பாட்டில் எவரும் மேற்கோள் காட்டவில்லை.ஆனால் பிரசங்கி புத்தகத்தில் உள்ள அதிமுக்கியமான ஒரு வார்த்தை புதிய ஏற்பாட்டில் வருகிறது.ரோமர் 8:18-21 வரை உள்ள வசனங்களை வாசிப்போம்.

"ஆதலால் இக்காலத்துப் பாடுகள் இனி நம்மிடத்தில் வெளிப்படும் மகிமைக்கு ஒப்பிடத்தக்கவைகள் அல்லவென்று எண்ணுகிறேன்.மேலும் தேவனுடைய புத்திரர் வெளிப்படுவதற்குச் சிருஷ்டியானது மிகுந்த ஆவலோடே காத்துக்கொண்டிருக்கிறது.அதேனென்றால் சிருஷ்டியானது அழிவுக்குரிய அடிமைத்தனத்தினின்று விடுதலையாக்கப்பட்டு, தேவனுடைய பிள்ளைகளுக்குரிய மகிமையான சுயாதீனத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளும் என்கிற நம்பிக்கையோடே,அந்தச் சிருஷ்டியானது சுய இஷ்டத்தினாலே அல்ல, கீழ்ப்படுத்தினவராலேயே மாயைக்குக் கீழ்ப்பட்டிருக்கிறது" (ரோமர் 8:18-21).

'மாயை' என்கிற வார்த்தை இங்கு பயன்படுத்தப்பட்டிருககிறது.அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் அதைப் பயன்படுத்துகிறார்.சிருஷ்டிப்பே மாயைக்குக் கீழ்ப்பட்டிருக்கிறது என்கிறார்.'மாயை'என்பதை NIV என்கிற ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு வேதாகமம், 'meaninglessness' என்று மொழிபெயர்க்கிறது.அதாவது, அர்த்தமில்லாத ஒரு நிலை என்று அர்த்தம்.அர்த்தம் இல்லாததைத்தான் 'மாயை' என்று சொல்லுகிறார்கள்.பவுல், சிருஷ்டிப்பே அர்த்தத்தை இழந்து விட்டது என்கிறார்.அது எப்போது அர்த்தத்தை இழந்தது?தேவன் எல்லாவற்றையும் ஒரு நோக்கத்தோடு உண்டாக்கி வைத்தார்.ஆதியாகமம் முதல் இரண்டு அதிகாரங்களில் அதை வாசிக்கிறோம்.ஆதாமின் பாவம்அவனுக்குள்ஆவிக்குரிய மரணத்தையும், சரீர மரணத்தையும் கொண்டுவந்து, அவனுடைய வாழ்க்கையை சீரழித்தது மட்டுமல்லாமல், சிருஷ்டிப்பு எல்லாமே மாயைக்குக் கீழ்ப்பட்டிருக்கிறது. அதாவது, அது அர்த்தமற்ற ஒரு நிலைக்கு தள்ளப்பட்டு விட்டது; வாழ்க்கையே சூன்யமாகி விட்டது.மனுஷனுடைய பாவம் வாழ்க்கையையே அர்த்தமற்றதாக்கி விட்டது.உலகம் எதற்கு என்பதே விளங்காமல் போய்விட்டது.இன்றைக்கு எல்லா பிரச்சனைகளும் இதிலிருந்துதான் வருகிறது.எதற்குமே அர்த்தமில்லை என்கிற ஒரு நிலை வந்துவிட்டது.

"ஆகையால் நமக்குத் தெரிந்திருக்கிறபடி, இதுவரைக்கும் சர்வ சிருஷ்டியும் ஏகமாய்த் தவித்துப் பிரசவவேதனைப்படுகிறது" (ரோமர் 8:22).

சிருஷ்டிப்பு எல்லாம் உண்டாக்கப்பட்ட அதே நிலைக்கு திரும்ப வரும்படியாக, மீட்கப்படும்படியாக ஏங்கித் தவிக்கிறது.ஆக பவுல், "உலகத்திலிருக்கிற எல்லாமே மாயைக்குக் கீழ்ப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது"என்று பிரசங்கியில் அடிக்கடி வருகிற 'மாயை' என்கிற வார்த்தையைப் பயன்படுத்துகிறார்.

மனுஷன் என்றைக்கு பாவம் செய்து, பாவத்தின் மூலம் மரணம் வந்ததோஅன்றைக்கே எல்லாம்அர்த்தமற்றதாகி விட்டது.மனுஷனுடைய பிரதான பிரச்சனை என்னவென்றால், வாழ்க்கையின் அர்த்தம் விளங்கவில்லை என்பதுதான்.இப்படிப்பட்ட அர்த்தமற்ற நிலையிலிருந்த இந்த உலகத்திற்குள் தான் இயேசு வந்தார்.இவர் ஒருவர் தான் அர்த்தம் தெரிந்தவர்.இவர் மிகவும் வித்தியாசமாக இருக்கிறார்.இவர் வாழ்க்கையை அர்த்தமற்ற விதத்தில் வாழவில்லை, இவர் அர்த்தமுள்ள விதத்தில் வாழ்கிறார்.நான் ஒரு வார்த்தை கூட என்னுடைய சுயமாய் பேசவில்லை, என் பிதா என்ன சொல்லுகிறாரோ அதைத்தான் பேசுகிறேன் என்றும்,பிதா என்ன செய்கிறாரோ அதைத்தான் நான் செய்கிறேன் என்றும், பிதாவின் சித்தத்தைச் செய்வதே என்னுடைய போஜனமாய் இருக்கிறது என்றும் சொல்லுகிறார். மேலும், பிதாவே, என்னுடைய சித்தமல்ல, உம்முடைய சித்தமே ஆகக்கடவது என்று தம்மை மரணத்திற்கே ஒப்புக்கொடுக்கிறார்.தேவனுடைய வார்த்தையின்படி செய்கிற ஒரு மனுஷனுக்கு மரிப்பதில் கூட அர்த்தம் இருக்கிறது.அவர் எதற்கு மரிக்கிறார் என்பது கூட அவருக்கு விளங்குகிறது.அர்த்தமற்ற உலகமாய் இருக்கிற,அர்த்தத்தை இழந்து கிடக்கிற மனிதர்கள் மத்தியிலே அர்த்தத்தைப் போதிக்கிறவராய் அவர் வந்தார்.அதுமட்டுமல்லாமல், அவர் இந்த உலகத்தில் வந்து கல்வாரி சிலுவையிலே நம்முடைய பாவத்தையும், அதன் சாபத்தையும் தம்மீது சுமந்தார்.மரத்திலே தூக்கப்பட்டவன் எவனும் சபிக்கப்பட்டவன் என்று எழுதியிருக்கிறபடி கிறிஸ்து நமக்காகச் சாபமானார்.ஏன்?ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதம் நமக்கு உண்டாயிருக்கும்படியாகவே.அந்த சாபத்தின் விளைவு தான் அர்த்தமற்ற வாழ்க்கை.ஆசீர்வாதம் என்பது அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கை.இந்த அர்த்தமற்ற உலகத்தில் வந்து, சிலுவையில் மரித்து, பிதா இவரை விட்டு தம்முடைய முகத்தை திருப்பிக் கொண்டதை அனுபவித்து, மறுபடியும் உயிரோடு எழுப்பப்படுகிறார்.அவர் உயிரோடு எழும்பினது எதைக் காண்பிக்கிறது?அவர் சாவை வென்றுவிட்டார்.சாவினால் தான் இவ்வளவு பிரச்சனைகளும் உண்டானது.என்றைக்கு சாவு வந்ததோ அன்றைக்குத்தான் எல்லாமே மனுஷனுடைய மனதில் அர்த்தமற்றதாகி விட்டது.நாம் தான் சாகப்போகிறோமே, ஆகவே வீடு கட்டி என்ன பிரயோஜம், நாம் அதை எடுத்துக்கொண்டு போகப்போகிறோமா, வங்கியில் சேமித்து வைத்திருக்கிறதை எடுத்துக்கொண்டு செல்லப்போகிறோமா, நாம் வைத்திருக்கிற வெள்ளியையும்,பொன்னையும் எடுத்துக்கொண்டு போகப்போகிறோமா, இவற்றுக்கெல்லாம் அர்த்தமே கிடையாது, எல்லாம் மாயை, மாயை என்று அநேக கிறிஸ்தவர்கள் அடிக்கடி சொல்லுவார்கள். இது தவறு.கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கை.இயேசு உயிரோடெழுந்தார்.அது நமக்கு என்ன சொல்லுகிறது?பாவத்தின் மூலமாக வந்த மரணத்தை அவர் தோற்கடித்து விட்டார்.அவர் நம்முடைய முன்னோடி."மரணமே, உன் கூர் எங்கே, பாதாளமே, உன் ஜெயம் எங்கே"என்று மரணத்தை வென்றுவிட்டார்.இப்போது மரணம் முடிவு அல்ல. அது நம்மை சஞ்சலப்படுத்துகிற ஒன்றல்ல. மரணம் நமக்கு நேரிடுமா?ஆம், என்றைக்காவது ஒருநாள் எல்லா மனுஷரும் மரித்துதான் ஆக வேண்டும்.ஆனால் அதை நினைத்து நாம் சஞ்சலப்படுவதில்லை, வாழ்க்கையின் உத்வேகத்தை இழந்துவிடுவதில்லை.அவர் மரணத்தை ஜெயித்தது மட்டுமல்ல, நம்மையும் மரணத்தை ஜெயிக்க வைக்கிறார்.கிறிஸ்துவுக்குள் மரித்தவர்கள் முதலாவது எழுந்திருப்பார்கள் என்று சொல்லியிருக்கிறபடி நாமும் எக்காளம் தொனிக்கும்போது, இயேசு ஆரவாரத்தோடும், தேவதூதர்களின் சத்தத்தோடும் வரும்போது கல்லறையில் இருந்தோம் என்றால் நிச்சயமாக கல்லறையிலிருந்து எழுப்பப்படுவோம் என்று வேதம் சொல்லுகிறது.

அதுமட்டுமல்ல, மரிக்கும்போது அது சஞ்சலத்தை உண்டாக்குவதில்லை.ஏனென்றால் வேதம், "கர்த்தருக்குள்மரிக்கிறவர்கள் இதுமுதல் பாக்கியவான்கள் என்றெழுது; அவர்கள் தங்கள் பிரயாசங்களை விட்டொழிந்து இளைப்பாறுவார்கள்; அவர்களுடைய கிரியைகள் அவர்களோடே கூடப்போம்"(வெளிப்படுத்தல் 14:13)என்று சொல்லுகிறது. சிலர், "வேலை பிரயோஜனமற்றது, வேலை செய்து என்ன பிரயோஜனம், நாம் எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொண்டு செல்லப்போகிறோமா" என்று கேட்கிறார்கள். ஆம், நாம் எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொண்டுதான் செல்லப்போகிறோம். நாம் எதை எடுத்துக்கொண்டு செல்லப்போகிறோம்? இங்கு இருக்கிற வெள்ளியையும், பொன்னையும், வீட்டையும், வாகனத்தையும்எடுத்துக்கொண்டு போக முடியாது. ஆனால் அதை வைத்து நாம் என்ன வேலை செய்கிறோம், அதை வைத்து தேவனுடைய சித்தத்தை நாம் எப்படி நிறைவேற்றுகிறோம் என்பதையெல்லாம் எடுத்துக்கொண்டு போகப்போகிறோம். அந்த கிரியைகளுக்குரிய பலன்நித்திய நித்தியமாய் நமக்கு வந்துகொண்டே இருக்கும். ஆக, அப்படி நினைக்கும்போது நம்முடைய வேலையிலே எப்பேர்ப்பட்ட வேகம் என்று பாருங்கள். நம்முடைய கிரியைகள் எல்லாம் நம்மோடுகூட வரும். நாம் இன்றைக்கு என்ன செய்கிறோம் என்பதை அறிந்து, தேவனுக்காக அதை முழு மனதுடன் சரியான விதத்தில், அவருடைய சித்தத்தின்படி, அவருடைய பெலத்தினால்,அவர்மீது விசுவாசம் வைத்து, அவருடைய மகிமைக்காகச் செய்தால் நாம் போகும்போது அந்த கிரியைகளை எல்லாம் எடுத்துக்கொண்டுபோகப் போகிறோம். அது தேவனுடைய பார்வையில் விலையேறப்பெற்றதாய் இருக்கும்.நம்முடைய கிரியைகள் எல்லாம் வீண் அல்ல. இப்படி நம்பும்போது திங்கள் கிழமை காலையில் எழுந்தவுடன் நன்றாக உடுத்தி, வேலைக்குச் செல்வோம், வேலையை பிரமாதமாகச் செய்வோம். ஏனென்றால் அது கர்த்தர் கொடுத்தது. அவர் கொடுத்த தாலந்து, கிருபை, ஆற்றல் இவற்றைப் பயன்படுத்தி அவருடைய நாம மகிமைக்காக, அவர் கொடுத்த பெலத்தையும், விசுவாசத்தையும் கொண்டு அவருக்காக வேலை செய்யப்போகிறேன் என்று சொல்லுவோம். ஒவ்வொரு நாளும் இந்த உத்வேகம் உண்டாகும். நாம் பிரச்சனைகளை சந்திப்போமா? ஆம், சந்திப்போம். இப்போது அது பிரச்சனையாக தோன்றாது. ஏனென்றால் நாம்ஏன் இருக்கிறோம் என்பது விளங்கிவிட்டது.ஆகவேநம்முடைய பிரச்சனைகளை எப்படி மேற்கொள்ள வேண்டும் என்பதும்நமக்குவிளங்கிவிடும்.எனவேதான் அப்படிப்பட்டவர்கள் எந்தப் பிரச்சனையையும் பொருட்படுத்துவதே கிடையாது, நம்பிக்கையை இழப்பதே கிடையாது, பின்வாங்கிப்போவது கிடையாது.ஏனென்றால் வாழ்க்கைக்கான அர்த்தம் என்னவென்று அவர்களுக்கு விளங்குகிறது. அதனால் பிரச்சனை என்னவாக இருந்தாலும் அதை செய்தே முடிப்போம் என்கிற முனைப்போடு அவர்கள் இருப்பார்கள். இனி,"எல்லாம் மாயையும், மனதுக்குச் சஞ்சலமுமாய் இருக்கிறது, எதற்குமே பிரயோஜனம் கிடையாது"என்கிற பேச்சையே பேசக்கூடாது.நமக்கு எல்லாம் மாயை அல்ல, அவை மிகவும் அர்த்தமுள்ளவை.

Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency