0 item - ₹0.00

விசுவாச வாழ்க்கை (பாகம் 27) - ஆபிரகாம்: ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதம்!

Sunday Tamil Service - 17 FEB 19

Transcript

எபிரெயர் 11-ஆம் அதிகாரத்திலிருந்து விசுவாச வாழ்க்கையைக் குறித்து போதித்து வருகிறோம். 8-ஆம் வசனத்தைக் கவனிப்போம்.

விசுவாசத்தினாலே ஆபிரகாம் தான் சுதந்தரமாகப் பெறப்போகிற இடத்திற்குப் போகும்படி அழைக்கப்பட்டபோது, கீழ்ப்படிந்து, தான் போகும் இடம் இன்னதென்று அறியாமல் புறப்பட்டுப்போனான்(எபிரெயர் 11:8).

விசுவாச வாழ்க்கையைக் குறித்த இந்த போதனையிலே இப்போது 8-ஆம் வசனத்திற்கு வந்திருக்கிறோம். ஆசிரியர் ஆபிரகாமின் வாழ்க்கையைப் பயன்படுத்தி அதன் மூலமாக விசுவாசத்தைப் போதிக்கிறார். இவர் அநேக பழைய ஏற்பாட்டு பரிசுத்தவான்களுடைய வாழ்க்கையை எடுத்துக் காண்பித்து, அதன் மூலமாக விசுவாசத்தைப் போதிக்கிறார். அதிலே ஆபிரĨ#2965;ாமுக்கு பிரதானமான இடத்தைக் கொடுத்து, இங்கு அநேக வசனங்கள் ஆபிரகாமைப் பற்றிச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. 8-ஆம் வசனம் தான் அதனுடைய ஆரம்பம். இந்த வசனத்திலிருந்து கடந்த ஐந்து வாரங்களாக போதித்து வருகிறேன். முதலில் தேவன் எப்படி ஆபிரகாமை அழைத்தார் என்று அவனுடைய அழைப்பைக் குறித்து பேசினேன். அதில் அவனுடைய பின்னணியைக் குறித்து பார்த்தோம். இரண்டாவது அந்த அழைப்பில் “உன் தேசத்தையும் இனத்தையும், தகப்பன் வீட்டையும் விட்டு புறப்பட்டுப் போ” என்று சொன்னதின் அர்த்தம் என்ன, புதிய ஏற்பாடு அதை எப்படி போதிக்கிறது, பாவத்தை விட்டு, பழைய வாழ்க்கையையும், பழக்கவழக்கங்களையும், முறைமைகளையும் விட்டு வெளியே எப்படி வருவது என்பதைக் குறித்து புதிய ஏற்பாடு போதிக்கிறதை நாம் போதித்தோம். அதன் பிறகு தேவன் ஆபிரகாமிடம், “நான் இதைச் செய்வேன்” என்று ஏழு முறை கூறுகிறார். நான் உனக்கு ஒரு தேசத்தைக் காண்பிப்பேன், நான் உன்னை ஆசீர்வதிப்பேன், உன்னைப் பெரிய ஜாதியாக்குவேன், உன் பேரைப் பெருமைப்படுத்துவேன் என்று நான் செய்வேன் என்று ஏழு காரியங்களைச் சொல்லுகிறார். அந்த ஏழு காரியங்களை கடந்த போதனையிலே பார்த்தோம். இந்த வாரம் இந்த வசனத்திலிருந்து இன்னும் சற்று ஆழமாக தேவன் ஆபிரகாமுக்கு எப்படி மீட்பைக் குறித்து சத்தியங்களை வெளிப்படுத்தினார் என்பதை பார்க்க இருக்கிறோம். அன்றைக்கு அந்த காலக்கட்டத்தில் தேவன் ஆபிரகாமுக்கு மீட்பைக் குறித்த ஒரு வெளிப்பாட்டைக் கொடுத்தார் என்பதை உங்களுக்கு காண்பிக்க விரும்புகிறேன். எபிரெயர் 11:8-ஐ வாசித்துவிட்டோம். ஆதியாகமம் 12-ஆம் அதிகாரத்திற்குச் செல்வோம். அங்குதான் தேவன் ஆபிரகாமை அழைப்பது, அவனுக்கு வாக்குப்பண்ணுவது ஆகிய எல்லாவற்றையும் பார்க்கிறோம். 12-ஆம் அதிகாரத்தின் முதல் மூன்று வசனங்களைக் கவனியுங்கள்.

கர்த்தர் ஆபிராமை நோக்கி: நீ உன் தேசத்தையும், உன் இனத்தையும், உன் தகப்பனுடைய வீட்டையும் விட்டுப் புறப்பட்டு, நான் உனக்குக் காண்பிக்கும் தேசத்துக்குப் போ. நான் உன்னைப் பெரிய ஜாதியாக்கி, உன்னை ஆசீர்வதித்து, உன் பேரைப் பெருமைப்படுத்துவேன்; நீ ஆசீர்வாதமாய் இருப்பாய். உன்னை ஆசீர்வதிக்கிறவர்களை ஆசீர்வதிப்பேன், உன்னைச் சபிக்கிறவனைச் சபிப்பேன்; பூமியிலுள்ள வம்சங்களெல்லாம் உனக்குள் ஆசீர்வதிக்கப்படும் என்றார்(எபிரெயர் 12:1-3).

தேவன் ஆபிரகாமுக்கு ஆசீர்வாதத்தைக் குறித்து அநேக காரியங்களைச் சொல்லுகிறார். இந்த ஆசீர்வாதங்கள் எல்லாம் வெறும் உலகப்பிரகாரமான ஆசீர்வாதங்களாக அவனுக்கு கொடுக்கிறார் என்று நாம் எண்ணுகிறோம். கிடையாது. எல்லாவற்றையும் விட ஒரு பெரிய ஆசீர்வாதத்தை அவர் அவனுக்கு தருகிறார். “பூமியிலுள்ள வம்சங்களெல்லாம் உனக்குள் ஆசீர்வதிக்கப்படும்” என்கிறார். அந்த ஆசீர்வாதம் தான் மற்ற உலகப்பிரகாரமான ஆசீர்வாதங்களுக்கும் ஊற்றாக இருக்கிறது. இங்கு சொல்லியிருக்கிற காரியம் இயேசு இந்த உலகத்திற்கு வந்து, ஆபிரகாமின் சந்ததியில் ஒருவராக பிறந்து, உலக இரட்சகராக தம்முடைய ஜீவனை கல்வாரி சிலுவையில் கொடுத்து, அதன் மூலமாக பூமியின் வம்சங்களுக்கெல்லாம் ஆசீர்வாதம் உண்டாவதைப் பற்றியது. அதாவது அந்த வசனத்திலே இயேசுவைக் குறித்த வெளிப்பாடு இருக்கிறது. அன்றைக்கே ஆபிரகாமுக்கு சுவிசேஷம் பிரசங்கிக்கப்பட்டு விட்டது. இயேசுவைப் பற்றியும், கல்வாரி சிலுவையில் என்ன நடக்கப்போகிறது, அதன் மூலமாக எல்லாருக்கும் எப்படி ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதம் உண்டாகப்போகிறது என்பதைக் குறித்தும் சொல்லப்பட்டுவிட்டது. அதைத்தான் இன்றைக்கு பார்க்கபோகிறோம். இன்னும் கேட்டால் இயேசு உலக இரட்சகராக வரப்போகிறார் என்பதையெல்லாம் குறித்த வாக்குத்தத்தத்தில் இதில் இரண்டாவது முறையாக சொல்லுகிற வாக்குத்தத்தம். முதல் முறையாக ஆதாமும் ஏவாளும் பாவஞ்செய்தவுடன் தேவன் தோட்டத்திற்கு வருகிறார். அங்கு சாத்தானிடத்திலும், ஏவாளிடத்திலும், ஆதாமிடத்திலும் பேசுகிறார். ஆதியாகமம் 3-ஆம் அதிகாரத்தில் அதை வாசிக்கிறோம். ஆதியாகமம் 3:15-இல் முதல் முறையாக வரப்போகிற இரட்சகரைப் பற்றி வாக்குத்தத்தத்தம் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அது மிக முக்கியமான வசனம். தேவன் முதல் முறையாக இயேசுவைப் பற்றி அறிவிக்கும்போது, “உன் வித்துக்கும் அவள் வித்துக்கும் பகையை உண்டாக்குவேன். அவர் உன் தலையை நசுக்குவார், நீ அவருடைய குதிங்காலை நசுக்குவாய்” என்கிறார். இங்கு எவ்வளவு கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது என்று பாருங்கள்! தேவகுமாரனாகிய இயேசு ஸ்திரீயின் வித்தாக பிறப்பார் என்று சொல்லுகிறார். அதாவது, ஆணின் உதவி இல்லாமல் ஒரு ஸ்திரீயின் வழியாக வந்து பிறப்பார், அவர் கல்வாரி சிலுவையின் மூலமாக எப்படி பிசாசை ஜெயிப்பார் என்பதை ‘அவர் உன் தலையை நசுக்குவார்’ என்றும், அவர் கல்வாரி சிலுவையில் மரிப்பார் என்பதை ‘நீ அவருடைய குதிங்காலை நசுக்குவாய்’ என்றும் சொல்லுகிறார். அதுதான் வரப்போகிற கிறிஸ்துவைக் குறித்த முதல் வாக்குத்தத்தம்.

இரண்டாவது முறை ஆபிரகாமிடம் பேசும்போது, இந்த ஆசீர்வாதங்களையெல்லாம் அவனுக்கு அறிவிக்கும்போது, “பூமியிலுள்ள வம்சங்களெல்லாம் உனக்குள் ஆசீர்வதிக்கப்படும்” என்கிறார். அக்காலத்தில் தேவன் ஆபிரகாமை எப்படிப்பட்ட இருள் மற்றும் அறியாமையிலிருந்து வெளியே கொண்டுவருகிறார் என்பதை உங்களுக்கு காண்பித்தேன். அவனுக்கு ஜீவனுள்ள தேவனைப் பற்றி ஒன்றும் தெரியாது. தேவன் அவனுக்கு தன்னை வெளிப்படுத்தி அழைத்து கொண்டுவருகிறார். அவனை கொண்டுவந்து, கிறிஸ்து கல்வாரி சிலுவையில் மீட்பை உண்டுபண்ணப் போகிறதை வெளிப்படுத்துகிறார். ஆபிரகாம் அதைக் கேட்டு எப்படி react பண்ணியிருப்பான் என்பதை எண்ணிப்பாருங்கள். அன்றைக்கு அவன் அதைக் கேட்டபோது, அவனுக்கு அது விளங்கியிருக்குமா? அவனுடைய reaction என்ன விதமாய் இருக்கும் என்று பார்த்தோம் என்றால், அதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால் 1 நாளாகமம் 17-ஆம் அதிகாரத்தில் வருகிற ஒரு கதையை கவனிக்க வேண்டும். அங்கு தாவீதின் சரித்திரத்தினுடைய ஒரு முக்கிய சம்பவம் நமக்குச் சொல்லப்படுகிறது. ஒருநாள் தாவீது நாத்தான் தீர்க்கதரிசியை அழைத்து, “தேவன் என்னை இவ்வளவு ஆசீர்வதித்திருக்கிறார், நான் கேதுருமரத்தில் வீடு கட்டியிருக்கிறேன், அந்த அழகான வீட்டில் நன்றாக வசிக்கிறேன். ஆனால் தேவன் ஒரு கூடாரத்தில் இருக்கிறாரே, நான் அவருக்காக ஒரு ஆலயத்தைக் கட்டலாம் என்றிருக்கிறேன்” என்கிறான். அதற்கு நாத்தான், “உம் இருதயத்திற்கு தோன்றினபடிச் செய்யும்” என்று சொல்லி தன் வீட்டிற்குச் சென்று தூங்குகிறான். கர்த்தர் நாத்தானிடத்தில் பேசுகிறார். தாவீதிடம் எனக்கு ஒரு ஆலயத்தைக் கட்ட வேண்டாம் என்று சொல் என்கிறார். ஏன்? கர்த்தருக்கு அது பிடிக்கவில்லையா? இல்லை, கர்த்தர் பேரில் அவனுக்கு இருந்த அன்பு, மரியாதை, கர்த்தருக்கென்று கட்ட வேண்டும் என்றிருந்த அவனுடைய ஆசை இதெல்லாம் அவருக்குப் பிடித்தது. இருந்தாலும் அவர் வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டார். தாவீதிடம் சில காரியங்களைச் சொல்லும்படியாக தேவன் நாத்தான்வேலுக்கு ஒரு தீர்க்கதரிசனத்தை சொல்லுகிறார்.

சேனைகளின் கர்த்தர் சொல்லுகிறது என்னவென்றால்: நீ என் ஜனமாகிய இஸ்ரவேலின்மேல் அதிபதியாயிருக்கும்படி, ஆடுகளின் பின்னே நடந்த உன்னை ஆட்டுமந்தையை விட்டு எடுத்து(1 நாளாகமம் 17:7).

தேவன் ஆபிரகாமைப் பற்றி சொன்னது போல இங்கு தாவீதைப் பற்றிச் சொல்லுகிறார். அவர் இஸ்ரவேல் ஜனங்களைப் பார்த்து, “உன் தகப்பனாகிய ஆபிரகாம் எந்த கன்மலையிலிருந்து வெட்டி எடுக்கப்பட்டவன் என்பதை யோசித்துப் பார்” என்றார். இவர்கள் ஆபிரகாமினுடைய origin-ஐ மறந்துவிட்டார்கள். அவன் தேவனை அறியாத குழியிலிருந்தான். தேவன், நான் அவனை அங்கிருந்து தூக்கி எடுத்தேன் என்கிறார். அதைப்போலவே இங்கு தாவீதைப் பற்றிச் சொல்லுகிறார். நீ ஆடுகளை மேய்த்துக் கொண்டிருந்தாய், நான் உன்னை இஸ்ரவேல் ஜனங்களுக்கு அதிபதியாக வைத்தேன். அதுமட்டுமல்லாமல், உன் ஜனங்களுக்கு அவர்கள் நன்றாக ஸ்தாபிக்கப்பட்டிரும்படியாக ஒரு தேசத்தையும், நிலத்தையும், எல்லாருக்கும் வீட்டையும் கொடுத்தேன். அவர்கள் அலையாதபடிக்கு, எவருக்கும் அடிமையாகி விடாதபடிக்கு புறஜாதி மக்களிடத்தில் போய், குறுகி நிற்காதபடிக்கு அவர்களை உயர்த்தி ஆசீர்வதித்து வைத்தேன். உனக்கு எதிராக வந்த அத்தனை எதிரிக்கு விரோதமாகவும் உனக்கு பெலனைக் கொடுத்தேன், அவர்களையெல்லாம் உனக்கு முன்பாக விரட்டியடித்தேன், நீ வெற்றியுள்ள ராஜாவாக இருக்கிறாய், உனக்கு இதெல்லாம் செய்திருக்கிறேன். இருந்தாலும் உனக்கு நான் ஒரு வீட்டைக் கட்டுவேன் என்கிறார். அதன் அர்த்தத்தை அடுத்த சில வசனங்களில் சொல்லுகிறார். உனக்கு அடுத்து உன் புத்திரன் ஆளப்போகிறான். அந்த சிங்காசனத்தை என்றென்றைக்கும் அழியாதபடிக்கு காப்பேன். அது என்றென்றைக்கும் நிலைபெற்றிருக்கும் என்று தாவீதின் சிங்காசனம் எப்படி என்றென்றைக்கும் நிலைபெற்றிருக்கும் என்று சொல்லுகிறார். ‘என்றென்றைக்கும்’ என்ற வார்த்தையை பயன்படுத்தியவுடன் தாவீதுக்கு வெளிச்சம் அடித்து விட்டது. அதாவது, கர்த்தர் அவனுடைய வாழ்நாளில் நடக்கப்போகிற காரியங்களை மட்டும் சொல்லவில்லை. நித்திய நித்தியமாக தாவீதின் சிங்காசனம் பேர்பெற்றிருக்கும், அவனுக்கு அவ்வளவு பேரும் புகழும் உண்டாயிருக்கும், அதை யாராலும் அழிக்க முடியாது என்று சொல்லுகிறார். ஆபிரகாமுக்கு கொடுத்த வாக்குத்தத்தத்தைப் போலவே இவனுக்கும் கொடுக்கிறார். தேவன் ஆபிரகாமிடம், “பூமியிலுள்ள வம்சங்களெல்லாம் உனக்குள் ஆசீர்வதிக்கப்படும்” என்றார். அந்த ஆசீர்வாதத்தை ஒரே ஒரு விதத்தில் தான் புரிந்துகொள்ள முடியும். எப்படி பூமியின் வம்சங்களெல்லாம் ஆசீர்வதிக்கப்படும்? இயேசுவுக்குள் மட்டும் தான் ஆசீர்வதிக்கப்பட முடியுமே ஒழிய, வேறெந்த விதத்திலும் ஆசீர்வதிக்கப்பட முடியாது. இயேசு ஆபிரகாமின் வம்சத்தில் வந்து பிறக்க வேண்டும், உலக இரட்சகராக சிலுவையில் மரித்து, இரட்சிப்பை ஏற்படுத்த வேண்டும். அதன் மூலமாக பூமியில் உள்ள எல்லா ஜாதி ஜனங்களுக்கும் இரட்சிப்பு உண்டாக வேண்டும். இப்படித்தான் பூமியின் வம்சங்களெல்லாம் ஆசீர்வதிக்கப்பட முடியும். அதே போன்ற வாக்குத்தத்தத்தை இங்கு தாவீதுக்கு கொடுக்கிறார்.

‘என்றென்றைக்கும் நிலைத்திருக்கும்’ என்றால் ஒரே விதத்தில் தான் நிலைத்திருக்க முடியும். என்றென்றைக்கும் நிலைத்திருக்கும் என்றால், தாவீதைக் காட்டிலும் பெரியவர் ஒருவர் வரப்போகிறார், அவர் சிங்காசனத்தில் ஆளப்போகிறார், அவர் சாதாரண ஒரு மனுஷனாய் இருக்க முடியாது, அவர் மாம்சத்தில் வெளிப்பட்ட தேவனாய் இருக்க வேண்டும், அவரே வந்து ஆள வேண்டும். இப்படி தூர காலத்து காரியங்களைக் குறித்து அவனுக்குச் சொல்லுகிறார். இயேசு இந்த உலகத்திற்கு வந்தபோது அவரை “தாவீதின் குமாரனே” என்று கூப்பிடுகிறார்கள். தாவீது ஆபிரகாமின் வம்சத்தில் வருகிறார், இயேசு தாவீதின் வம்சத்தில் வருகிறார். தேவன் அதைப் பற்றி இங்கு தாவீதுக்கு சொல்லுகிறார். அப்போது அவனுக்கு விளங்க ஆரம்பித்துவிட்டது. கர்த்தர் வெகு தூரத்து காரியங்களைச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார். “உன்னுடைய ராஜ்யம் என்றென்றைக்கும் நிலைவரப்பட்டிருக்கும்” என்கிறார். அவனால் அதை தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. அவன் கர்த்தருடைய பிரசன்னத்திற்குள் போகிறான். அங்கே கர்த்தரிடம், “தேவனாகிய கர்த்தாவே, தேவரீர் என்னை இதுவரைக்கும் கொண்டுவந்ததற்கு நான் எம்மாத்திரம்? என் வீடும் எம்மாத்திரம்? தேவனே, இது இன்னும் உம்முடைய பார்வைக்குக் கொஞ்சக் காரியமாயிருக்கிறது என்று தேவனான கர்த்தராயிருக்கிற நீர் உமது அடியானுடைய வீட்டைக்குறித்து வெகுதூரமாயிருக்கும் காலத்துச் செய்தியையும் சொல்லி, என்னை மகா மேன்மையான சந்ததியின் மனுஷனாகப் பார்த்தீர்” (1 நாளாகமம் 17:16,17) என்கிறான். அவன் என்ன சொல்லுகிறான் என்றால், ஒரு ஆடு மேய்க்கிறவனை கூட்டிக்கொண்டு வந்து ராஜாவாக ஆக்கினீர், அதுவே பெரியது என்று நான் எண்ணினேன். ஆனால் நீர் அது கொஞ்சம் என்று எண்ணி, என்னை இன்னும் ஆசீர்வதிக்கிறீர். தேவன் ஏதோ செய்யப்போகிறார் என்று இவனுக்கு தெரிகிறது. “உமது அடியானுக்கு உண்டாகும் கனத்தைப்பற்றி, தாவீது அப்புறம் உம்மோடே சொல்வது என்ன? தேவரீர் உமது அடியானை அறிவீர்” (1 நாளாகமம் 17:18) என்கிறான். இது கற்பனைக்கு எட்டாத ஒரு காரியம். எவராவது உங்களிடம் இப்படி ஒரு வாக்குத்தத்தம் கொடுத்தால் எப்படியிருக்கும்? ஆடு மேய்ப்பதிலிருந்து ராஜாவாக ஆக்கினாலே ஆயிரம் கோடி நன்றி சொல்லுவோம். ஆனால் தேவன், தாவீதின் சிங்காசனம் என்றென்றைக்கும் இருக்கும் என்கிறார். அவனுக்கு காரியம் விளங்குகிறது. இது சாதாரண ஒரு மனுஷன் செய்யும் வேலை அல்ல. தேவன் தம்முடைய குமாரனையே அனுப்பி, அவரை இந்த சிங்காசனத்தில் உட்கார வைத்து, அது தாவீதின் சிங்காசனம் என்றழைக்கப்பட்டு, இப்படி தேவன் எனக்கு இவ்வளவு பெரிய மேன்மையை தருகிறார் என்று பார்த்துவிட்டு, “தேவரீருக்கு நிகரானவர் இல்லை; உம்மைத்தவிர வேறே தேவனும் இல்லை. உமது ஜனமாகிய இஸ்ரவேலĬ#3009;க்கு நிகரான ஜனமும் உண்டோ?” (1 நாளாகமம் 17:20, 21) என்கிறான். 23-25 வரை உள்ள வசனங்களைப் பாருங்கள்.

இப்போதும் கர்த்தாவே, தேவரீர் அடியானையும் அவன் வீட்டையும் குறித்துச் சொன்ன வார்த்தை என்றென்றைக்கும் நிலைவரப்பட்டிருப்பதாக; தேவரீர் சொன்னபடியே செய்தருளும். ஆம், அது நிலைவரப்பட்டிருக்கவும், இஸ்ரவேலின் தேவனாகிய சேனைகளின் கர்த்தர் இஸ்ரவேலுக்கு தேவன் என்றும், உமது அடியானாகிய தாவீதின் வீடு உமக்கு முன்பாகத் திடமானதென்றும் சொல்லப்படுவதினால், உமது நாமம் என்றைக்கும் மகிமைப்படவும்கடவது. உனக்கு வீடு கட்டுவேன் என்று என் தேவனாகிய நீர் உமது அடியான் செவிகேட்க வெளிப்படுத்தினீர்; ஆகையால் உமக்கு முன்பாக விண்ணப்பம்பண்ண, உமது அடியானுக்கு மனத்தைரியம் கிடைத்தது(1 நாளாகமம் 17:23- 25).

தேவன் நம்ப முடியாத அளவிற்கு அவ்வளவு பெரிய வாக்குத்தத்தைக் கொடுக்கிறார். தாவீது, நான் அதை அரவணைத்துக் கொள்கிறேன், நீர் சொன்னபடியே ஆகட்டும். நீர் என் வீட்டைக் கட்டுவேன் என்று சொல்லியிருக்கிறீர், நான் அதை நம்புகிறேன், இதை நான் ஜெபமாக ஏறெடுப்பேன் என்கிறான். இதுதான் உண்மையான ஜெபம். ஜெபம் என்பது எனக்கு இது வேண்டும், அது வேண்டும் என்று கர்த்தரிடம் மன்றாடிக் கொண்டிருப்பது அல்ல. கர்த்தர் என்னைக் குறித்து என்ன தரிசனம் வைத்திருக்கிறார் என்று அறிந்துகொண்டு, கர்த்தர் வெளிப்படுத்தின சித்தத்தை நம்முடைய வாழ்க்கையில் நிறைவேற்றும்படியாய் கேட்பதுதான் ஜெபம். அதுதான் 100% பதில் கிடைக்கக்கூடிய ஜெபம். கர்த்தர் மீட்பில் நமக்கு என்ன வாக்குப்பண்ணியிருக்கிறாரோ அதுதான் நம் ஜெபமாக இருக்க வேண்டும். தாவீதின் குமாரனாகிய சாலொமோன் தன் ஜெபத்தை ஒரு வரியில் முடித்துக்கொள்கிறான். தேவரீர், என் தகப்பனாகிய தாவீதுக்கு சொன்னதை அப்படியே செய்யும் என்கிறான்.

இப்போதும் உமது அடியானின் வீடு என்றைக்கும் உமக்கு முன்பாக இருக்கும்படிக்கு, அதை ஆசீர்வதித்தருளினீர்; கர்த்தராகிய தேவரீர் அதை ஆசீர்வதித்தபடியினால், அது என்றைக்கும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டிருக்கும் என்றான்(1 நாளாகமம் 17:27).

இவன் கர்த்தர் சொன்னதை அப்படியே சொல்லுகிறான்.

தேவன் ஆபிரகாமுக்கும் இதே போலத்தான் வெளிப்படுத்துகிறார். அவனுடைய சந்ததியில் இயேசு பிறப்பார் என்றும், அவர் உலக இரட்சகராக ஆவார், அதன் மூலமாக பூமியின் வம்சங்களெல்லாம் ஆசீர்வதிக்கப்படும் என்று சொல்லுகிறார். கற்பனை கூட பண்ண முடியாத வெகுதூர வாக்குத்தத்தம் இது. இது வெறும் அவனுடைய வாழ்நாளில் நடக்கிற காரியம் அல்ல, பல தலைமுறைகளைக் கடந்து நடக்கக்கூடிய காரியம். இது பெரிய காரியம். ஆனால் ஆபிரகாம் அதைப் புரிந்துகொண்டான், அரவணைத்துக் கொண்டான் என்பதற்கு ஆதாரங்கள் வேதத்திலே இருக்கிறது. இயேசு வரப்போகிறார், அவர் என் சந்ததியில் பிறக்கப்போகிறார், அவர் உலக இரட்சகராக ஆவார், அவர் மூலமாக எல்லாருக்கும் ஆசீர்வாதம் உண்டாகும், ஆகவே இந்த விதத்தில் எல்லாரும் எனக்குள் ஆசீர்வதிக்கப்படுகிறார்கள் என்று அவனுக்கு புரிந்ததா? அது அவனுக்கு புரிந்தது என்று இயேசு சொல்லுகிறார். யோவான் 8-ஆம் அதிகாரம் மிகவும் tension ஆன அதிகாரம். இயேசுவுக்கும் யூதர்களுக்கும் பெரிய சண்டை நடக்கிறது. யூதர்கள் எதற்கெடுத்தாலும் “ஆபிரகாம் எங்கள் தகப்பன்” என்கிறார்கள்.      

நீங்கள் ஆபிரகாமின் சந்ததியாரென்று அறிவேன்; ஆனாலும் உங்களுக்குள்ளே என் உபதேசம் இடம்பெறாதபடியால், என்னைக் கொலைசெய்யத் தேடுகிறீர்கள். நான் என் பிதாவினிடத்தில் கண்டதைச் சொல்லுகிறேன், நீங்களும் உங்கள் பிதாவினிடத்தில் கண்டதைச் செய்கிறீர்கள் என்றார். அதற்கு அவர்கள்: ஆபிரகாமே எங்கள் பிதா என்றார்கள். இயேசு அவர்களை நோக்கி: நீங்கள் ஆபிரகாமின் பிள்ளைகளாயிருந்தால் ஆபிரகாமின் கிரியைகளைச் செய்வீர்களே. தேவனிடத்தில் கேட்டிருக்கிற சத்தியத்தை உங்களுக்குச் சொன்ன மனுஷனாகிய என்னைக் கொல்லத் தேடுகிறீர்கள், ஆபிரகாம் இப்படிச் செய்யவில்லையே. நீங்கள் உங்கள் பிதாவின் கிரியைகளைச் செய்கிறீர்கள் என்றார். அதற்கு அவர்கள்: நாங்கள் வேசித்தனத்தினால் பிறந்தவர்களல்ல; ஒரே பிதா எங்களுக்கு உண்டு. அவர் தேவன் என்றார்கள்” (யோவான் 8:37-41).

அவர்கள் இயேசுவை மிகவும் அவமானப்படுத்தி பேசுகிறார்கள். நீ வேசிக்குப் பிறந்தவன் என்கிறார்கள். ஏனென்றால் மரியாள் புருஷனுடைய உதவி இல்லாமல் இவரைப் பெற்றதினால் அதை சுட்டிக் காண்பிக்கிறார்கள். அவர்கள் ஆபிரகாமைப் பற்றி பெருமைப்பாராட்டி, “ஆபிரகாம் தான் எங்கள் தகப்பன்” என்று சொல்லிக் கொள்கிறார்க்ள். இது பெரிய சண்டையாகிறது. இயேசுவும் விடுவதாக இல்லை. 56-ஆம் வசனத்தைக் கவனியுங்கள்.

உங்கள் பிதாவாகிய ஆபிரகாம் என்னுடைய நாளைக் காண ஆசையாயிருந்தான்; கண்டு களிகூர்ந்தான் என்றார்(யோவான் 8:56).

உங்கள் தகப்பனாகிய ஆபிரகாம், நான் வரப்போகிறேன் என்பதையும், நான் என்ன செய்யப்போகிறேன் என்பதையும் கண்டுவிட்டான். அவன் கண்டது மட்டுமல்ல, கண்டு சந்தோஷப்பட்டான். உங்களுக்கு ஏன் அந்த சந்தோஷம் இல்லை, உங்கள் தகப்பன் என்று சொல்லுகிறீர்களே, உங்கள் தகப்பனை உங்களுக்கு தெரியுமா, நான் வருவதைப் பற்றி அப்போதே அவனுக்கு அறிவிக்கப்பட்டது. அவன் அதைக் கண்டு சந்தோஷப்பட்டான் என்றார்.

அப்பொழுது யூதர்கள் அவரை நோக்கி: உனக்கு இன்னும் ஐம்பது வயதாகவில்லையே, நீ ஆபிரகாமைக் கண்டாயோ என்றார்கள்(யோவான் 8:57).

ஆபிரகாம் உன்னுடைய நாளைக் கண்டான் என்றும், அதைக் கண்டு களிகூர்ந்தான் என்றும் சொல்லுகிறாயே, நீ எங்கே இருந்தாய், நீ இப்போதுதான் பிறந்தவன் என்கிறார்கள்.  

அதற்கு இயேசு: ஆபிரகாம் உண்டாகிறதற்கு முன்னமே நான் இருக்கிறேன் என்று மெய்யாகவே மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன் என்றார்(யோவான் 8:58).

ஆபிரகாம் என்னைக் கண்டது மட்டுமல்ல, அவனுக்கு முன்னதாகவே நான் இருக்கிறேன் என்கிறார். உடனே அவர்மேல் எறியும்படி கல்லுகளை எடுத்துக்கொண்டார்கள். அவர் அவ்விடத்தை விட்டுப் போய்விட்டார். ஆபிரகாம் இவருடைய நாளைக் காண ஆசையாயிருந்தான் என்று இயேசு எதை வைத்து இப்படிச் சொல்லுகிறார் என்றால், ஆதியாகமம் 12:3-ஐ வைத்து அப்படிச் சொல்லுகிறார். “பூமியிலுள்ள வம்சங்களெல்லாம் உனக்குள் ஆசீர்வதிக்கப்படும்” என்று தேவன் ஆபிரகாமுக்குச் சொன்னபோது, அந்த வாக்குத்தத்தம் இயேசுவைக் குறித்தது. இயேசு வரப்போகிறார், ஆபிரகாமின் சந்ததியில் பிறக்கப்போகிறார், உலக இரட்சகராக ஆகப்போகிறார், உலகத்திற்கே இரட்சிப்பை உண்டாக்கப்போகிறார், அதன் மூலமாகத்தான் பூமியிலுள்ள எல்லா வம்சங்களுக்கும் ஆசீர்வாதம் வரக்கூடிய வாய்ப்பு இருக்கிறது. அதை வைத்துதான், ஆபிரகாமுக்கு என்னைப் பற்றி தெரியும். தகப்பன் ஆபிரகாம் என்று சொல்லுகிறீர்களே, ஆபிரகாமிடம் என்னைப் பற்றி கேட்டுப் பாருங்கள், அவன் சொல்லுவான் என்கிறார்.

அதுமட்டுமல்ல, தேவன் ஆபிரகாமிடம் அவனுடைய குமாரனை மோரியா மலையில் பலியிடும்படி சொல்லுகிறார். அவன் தன் மகனை பலிபீடத்தில் வைத்து கட்டிப்போட்டு, அவனை கொல்லுவதற்கு கத்தியை தூக்கிவிட்டான். அந்நேரத்தில் கர்த்தர் அவனை தடுத்து நிறுத்துகிறார். அவனுக்கு கல்வாரியைக் குறித்து பெரிய வெளிப்பாட்டைக் கொடுக்கிறார். ஆபிரகாமே, உன் மகனைக் கொல்லாதே, அவன் வாழ வேண்டும், அவன் மூலமாகத்தான் இயேசு வந்து பிறக்கப்போகிறார், அவனை கொல்லுவதற்காக உன்னை இங்கு வரச்சொல்லவில்லை என்கிறார். பிறகு ஏன் அவனை இங்கு கொண்டுவந்து பலியிடச் சொன்னார்? ஏனென்றால் நீ பலியிட வரும்போது, நான் உன்னை தடுத்து நிறுத்துவேன், ஆபிரகாமே உன்னுடைய பிள்ளையோ அல்லது வேறு யாருடைய பிள்ளையோ அல்ல, எல்லாருக்காகவும் என்னுடைய பிள்ளையை நான் ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கிறேன் என்கிறார். அதை அவர் எப்படி பேசுகிறார்? அவனை தடுத்து நிறுத்துகிறார். அவன் அங்கு முட்புதரிலே சிக்கியிருக்கிற ஆட்டுக்கடாவை எடுத்து பலியிடுகிறான். அப்போதுதான் அவனுக்கு காரியங்கள் விளங்குகிறது. தேவன் உலகத்தோற்றத்திற்கு முன்னே அடிக்கப்படுகிற ஆட்டுக்குட்டியாக தம் குமாரனை ஏற்படுத்தி விட்டார். அதை எடுத்துக்காட்டான விதத்தில் என்னிடம் சொல்லுவதற்காகத்தான் என்னை இங்கு கொண்டுவந்தார் என்று சொல்லி அந்த ஆட்டுக்கடாவை அங்கு பலியிட்டு, அந்த இடத்திற்கு ‘யேகோவாயீரே’ என்று பேரிடுகிறான். அதற்கு ‘கர்த்தர் பார்த்துக்கொள்வார்’ என்று அர்த்தம். அதாவது, இந்த உலகத்திற்கு ஒரு இரட்சகர் தேவை, எல்லாரும் பாவத்தில் சிக்கி சீரழிந்துவிட்டோம், இந்த இரட்சகர் இந்த உலகத்தில் இருக்கிற எந்த மனுஷனும் அல்ல. பரலோகத்திலிருந்து வரக்கூடிய தேவகுமாரன் தான் இரட்சகர் என்று சொல்லி ஒரு பெரிய வெளிப்பாட்டை அங்கு பெற்றுக்கொண்டு திரும்ப வருகிறான். இதையெல்லாம் வைத்துதான் இயேசு, “ஆபிரகாம் என்னுடைய நாளைக் காண ஆசையாயிருந்தான், அவன் அதை கண்டு களிகூர்ந்தான்” என்கிறான். அன்றைக்கு ஆபிரகாம் தன் மகனை திரும்ப கூட்டிக்கொண்டு வரும்போது அவனுக்கு எப்படியிருந்திருக்கும்? கர்த்தர் என்னுடைய மகனுக்குப் பதிலாக, அவருடைய மகனை ஆயத்தம்பண்ணிவிட்டார். அவர் எவரையும் கொல்லுகிறவர் அல்ல என்று எண்ணியிருப்பான். நம்முடைய பாவங்களுக்காக அவர் நம்மை கொல்ல ஆரம்பித்தால், ஒருவர் கூட இன்றைக்கு உயிரோடு இருக்க முடியாது. ஆனால் அவர் அப்படி பண்ணுவதில்லை. சாகக்கூடாத ஜீவாதிபதியாய் இருக்கிறவரை எலும்பும் இரத்தமும் மாம்சமும் உடையவராக, சாவதற்கென்றே ஒரு சரீரத்தைக் கொடுத்து உலகத்தில் அனுப்பி, கல்வாரி சிலுவையில் அவரை சாக வைத்தார். இதுதான் சுவிசேஷம். சுவிசேஷமே அவனுக்கு முன்னறிவிக்கப்பட்டு விட்டது. சுவிசேஷம் பல்வேறு காலக்கட்டங்களில் அறிவிக்கப்பட்டது. “பூமியிலுள்ள வம்சங்களெல்லாம் உனக்குள் ஆசீர்வதிக்கப்படும்” என்று சொன்னபோதே சுவிசேஷத்தை அறிவித்து விட்டார். அவனுடைய குமாரனை மோரியா மலைக்கு கொண்டுபோய் பலியிடச் சொன்னபோது, இன்னும் சற்று விவரமாக சொல்லிவிட்டார். ஆகவேதான் இயேசு, ஆபிரகாமுக்கு என்னைத் தெரியும் என்கிறார். ஆகவே தேவன் ஆபிரகாமிடம், “பூமியிலுள்ள வம்சங்களெல்லாம் உனக்குள் ஆசீர்வதிக்கப்படும்” என்று சொன்னபோது அது இயேசுவைக் குறித்தது, இயேசு உலக இரட்சகராக வருவார், அதன் மூலமாகத்தான் பூமியின் வம்சங்களெல்லாம் ஆபிரகாமுக்குள் ஆசீர்வதிக்கப்படும், இந்த ஒரு விதத்தில் தான் அது நிறைவேற முடியும் என்பது அவனுக்கு விளங்கியிருக்க வேண்டும். “இல்லை, எனக்கு சந்தேகமாக இருக்கிறது, அந்த காலத்தில் அவனுக்கு விளங்கியிருக்குமா?” என்று நீங்கள் கேட்டீர்கள் என்றால், கலாத்தியர் 3-ஆம் அதிகாரத்திற்கு திருப்புங்கள்.

பழைய ஏற்பாட்டில் சில நேரத்தில் இப்படிப்பட்ட சில வசனங்கள் வருகிறது. ஆகவேதான் மார்ட்டின் லூத்தர் இதைப் பற்றி நல்ல விளக்கவுரையை எழுதியிருக்கிறார். “These words should be written in golden letters and should be extolled in the languages of all people” என்று எழுதியிருக்கிறார். அதாவது, இந்த வார்த்தைகள் பொன் எழுத்துக்களால் பதிக்கப்பட வேண்டும். அவைகள் உலகமெங்கும் இருக்கிற எல்லா பாஷை ஜனங்கள் மத்தியிலும் பிரபலப்படுத்தப்பட வேண்டும். ஏனென்றால், நம்முடைய ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவைத் தவிர வேறு யார் பூமியின் வம்சங்களை எல்லாம் ஆசீர்வதிக்கக்கூடியவர், அவரைக் குறித்துதான் இந்த வசனம் சொல்லுகிறது என்கிறார். லூத்தருக்கு வெளிப்பாடு உண்டாகி விட்டது. இது எப்படிப்பட்ட வாக்குத்தத்தம்! இதில் இயேசுவை நான் காண்கிறேன், இதில் மனுக்குலத்தின் மீட்பை நான் காண்கிறேன், ஒவ்வொரு குடும்பமும் இதன் மூலமாக ஆசீர்வாதத்தைப் பெற முடியும் என்பதை நான் காண்கிறேன் என்று சொல்லிவிட்டு உற்சாகத்தில் தான் அப்படிச் சொல்லுகிறார். அவர் இப்படிப்பட்ட சில காரியங்களை வெளிப்பாடாக அறிந்துகொண்டார். சில காரியங்களை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கிறார். பவுல் போன்ற புதிய ஏற்பாட்டு பிரசங்கியார்கள், பழைய ஏற்பாட்டில் உள்ள ஒரு வசனத்தை எடுத்து மீட்பைக் குறித்து அது வெளிப்படுத்துகிற அற்புதமான காரியங்களின் நிமித்தமாக அந்த ஒரு வசனத்தை எடுத்து, அதை வைத்து பெரிய விளக்கத்தையே கொடுத்து ஒரு அதிகாரத்தையே எழுதுகிறார்கள். கலாத்தியர் 3-ஆம் அதிகாரம் அப்படிப்பட்ட ஒன்று. ஆதியாகமம் 12:3-இன் விளக்கவுரை தான் அது. ஆதியாகமம் 12:3 என்ன சொல்லுகிறது, அதினுடைய அர்த்தம் என்ன என்பதை பவுல் கலாத்தியர் 3-ஆம் அதிகாரத்தில் விளக்குகிறார்.

அப்படியே ஆபிரகாம் தேவனை விசுவாசித்தான், அது அவனுக்கு நீதியாக எண்ணப்பட்டது(கலாத்தியர் 3:6).  

பவுல் என்ன சொல்ல வருகிறார்? கலாத்தியாவில் உள்ள சபைகள் மத்தியில் ஒரு பெரிய சர்ச்சை போய்க் கொண்டிருக்கிறது. யூத மார்க்கத்திலிருந்து கிறிஸ்தவத்திற்கு வந்தவர்கள் யூதமார்க்கத்தையும், கிறிஸ்தவத்தையும் போட்டு குழப்பிக்கொண்டு, புறஜாதியாராய் இருந்து கிறிஸ்தவர்களாக ஆனவரைப் பார்த்து, நீ இரட்சிக்கப்படவில்லை, நீ இரட்சிக்கப்பட வேண்டுமென்றால் முதலில் விருத்தசேதனம் பண்ண வேண்டும், ஆபிரகாமின் பிள்ளையாக மாற வேண்டும், யூதனாக மாற வேண்டும், அதன் பிறகு இயேசுவை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். ஒரு புறஜாதியான் யூதனாக ஆகாமல் நேரடியாக இயேசுவை விசுவாசிப்பதின் மூலமாக நீதிமானாக ஆகலாம், தேவனால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படலாம் என்பதை அவர்களால் கிரகிக்கக்கூட முடியவில்லை. அவர்களுக்கு புறஜாதியாரைப் பற்றி அவ்வளவு தரக்குறைவான எண்ணம் இருந்தது. புறஜாதியார் எதற்கும் தகுதியற்றவர்கள், நரகத்தில் எரிவதற்கு விறகு கட்டையைப் போலத்தான் தேவன் அவர்களை உண்டாக்கியிருக்கிறார் என்று எண்ணிக் கொண்டிருந்தார்கள். கடைசியில் புறஜாதியார் சுவிசேஷத்தைக் கேட்டு ஆண்டவரிடம் திரும்புகிறார்கள், சபையில் சேருகிறார்கள். அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் அவர்களை யூதராக ஆகச் சொல்லவில்லை, நேரடியாக சபையில் சேர்த்துவிடுகிறார். ஆனால் யூதமார்க்கத்திலிருந்து கிறிஸ்தவர்களானவர்கள் இதைக் கண்டு upset ஆகிறார்கள். அவர்கள் புறஜாதியாரிடம், நீங்கள் விருத்தசேதனம் பண்ண வேண்டும், ஆபிரகாமின் பிள்ளையாக வேண்டும், பிறகுதான் ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதம் உங்களுக்கு வந்து கிடைக்க முடியும், நீ ஆபிரகாமின் பிள்ளை இல்லையே, நீ புறஜாதியான் ஆயிற்றே, நீ எப்படி ஆபிரகாமின் பிள்ளையாக ஆவது? கர்த்தர் ஆபிரகாமை விருத்தசேதனம் பண்ணச் சொன்னார், அதுபோல நீயும் விருத்தசேதனம் பண்ணிக்கொள் என்று சொல்லுகிறார்கள். அப்போஸ்தலனாகிய பவுல், ஆபிரகாம் விருத்தசேதனத்தினால் இரட்சிக்கப்படவில்லை, நீதிமானாகவில்லை. அவன் நீதிமானாக ஆன பிறகு, நீண்ட நாளுக்குப் பின் தேவன் அவனை விருத்தசேதனம் பண்ணச் சொன்னார். அவனுக்கு இருந்த உடன்படிக்கையின் அடையாளமாகத்தான் அதை பண்ணச் சொன்னாரே ஒழிய, அது ஒரு மனுஷனையும் இரட்சிப்பதில்லை, நீதிமானாக ஆக்குவதுமில்லை. ஆகவே விருத்தசேதனம் பண்ணினால் தான் நீ நீதிமானாக ஆக முடியும் அல்லது ஆபிரகாமின் பிள்ளையாக முடியும் என்பது தவறான உபதேசம். ஆபிரகாமைப் பார் என்று சொல்லி, ஆபிரகாமைப் பற்றி போதிக்கிறார்.

அதைப் போதிக்கும்போது ஆதியாகமம் 15:6-ஐ மேற்கோள் காட்டுகிறார். ஆபிரகாம் தேவனை விசுவாசித்தான், அது அவனுக்கு நீதியாக எண்ணப்பட்டது என்பது ஆதியாகமம் 15:6-இல் அப்படியே சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அங்கே எந்த சூழலில் அது சொல்லப்பட்டது? ஆதியாகமம் 15-இல் கர்த்தர் ஆபிரகாமுக்கு தரிசனமாகிறார். “பயப்படாதே, நான் உனக்கு கேடகமும் மிகுந்த பலனுமாய் இருக்கிறேன்” என்கிறார். அவன், ஆண்டவரே, எனக்கு நீர் இன்னும் புத்திர சந்தானம் கொடுக்கவில்லை, எனக்கு பிள்ளையே இல்லை, என்னுடைய வேலைக்காரனின் பிள்ளை தான் இதையெல்லாம் அனுபவிக்கப்போகிறான், நீர் என்னை பெரிய சீமானாக ஆக்கிவிட்டீர், அதெல்லாம் நல்லது, ஆனால் இதையெல்லாம் சொந்தம்பாராட்ட எனக்கு ஒரு குமாரன் இல்லையே என்று புலம்புகிறான். தேவன் அவனிடம், உன் வேலைக்காரன் உன் சொத்தை எடுத்துக்கொள்ளப் போவதில்லை. உன்னுடைய கர்ப்ப பிறப்பே உனக்குச் சுதந்தரவாளியாக இருப்பான் என்கிறார். ஆபிரகாமால் அதை நம்ப முடியவில்லை. ஏனென்றால் அவன் இருளிலிருந்து வந்தவன். இப்போதுதான் அவன் தேவனை அறிந்திருக்கிறான். தேவன் இவ்வளவு பெரிய வாக்குத்தத்தத்தை சொல்லுகிறார், இவனுக்கு வயது 70-க்கு மேல் ஆகிவிட்டது, இவனுடைய மனைவிக்கும் வயதாகி விட்டது, அவளுடைய கர்ப்பம் செத்துப்போய் விட்டது என்று அவளுடைய கர்ப்பத்தைப் பற்றியும், ஆபிரகாம் சரீரம் செத்தவன் என்று எண்ணப்பட்டவன் என்றும் ரோமர் 4-ஆம் அதிகாரத்தில் வாசிக்கிறோம். இனிமேல் பிள்ளை பிறக்காது என்று certificate கொடுத்தாகி விட்டது. ஆனால் கர்த்தர், உன்னுடைய கர்ப்ப பிறப்பே சுதந்தரவாளியாய் இருப்பான் என்கிறார். அவனால் அதை நம்ப முடியவில்லை. அவனை வெளியே அழைத்து, வானத்தை அண்ணாந்து பார் என்கிறார். அவன் நட்சத்திரங்களைப் பார்க்கிறான். இதை உன்னால் எண்ணக்கூடுமா? உன் சந்ததி இவ்வளவாய் இருக்கும் என்கிறார். அதை ஆபிரகாம் விசுவாசித்தான். அதுதான் 6-ஆம் வசனம். அங்குதான், ஆபிரகாம் தேவனை விசுவாசித்தான், அது அவனுக்கு நீதியாக எண்ணப்பட்டது என்று வருகிறது. அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் அதை வைத்து, புறஜாதியானை ஏன் நீங்கள் யூதனாக ஆக்குகிறீர்கள்? விருத்தசேதனம்பண்ணச் சொல்லி ஏன் அவர்களை யூதமார்க்கத்தில் கொண்டுபோய் சேர்க்கிறீர்கள்? அது தேவையில்லை. ஆபிரகாம் எப்படி தேவனுக்கு முன்பாக நீதிமானாக ஆனான்? அவன் கர்த்தரை விசுவாசித்தான், அது அவனுக்கு நீதியாக எண்ணப்பட்டது என்கிறார். அதைச் சொல்லிவிட்டு அடுத்த படிக்கு கொண்டுபோகிறார்.    

ஆகையால் விசுவாசமார்க்கத்தார்கள் எவர்களோ அவர்களே ஆபிரகாமின் பிள்ளைகளென்று அறிவீர்களாக(கலாத்தியர் 3:7).  

ஆபிரகாம் நீதிமானாக ஆனது மட்டுமல்ல, அவனைப் போன்று விசுவாசிக்கிற எல்லாரும் நீதிமான்கள், அவர்கள்தான் ஆபிரகாமின் பிள்ளைகள். இன்னும் கேட்டால், யூதமார்க்கத்தைச் சார்ந்தவர்கள் ஆபிரகாமின் பிள்ளைகள் அல்ல. ஆபிரகாமைப்போல விசுவாசிக்கிறவர்கள் தான் ஆபிரகாமின் பிள்ளை என்று சொல்லுகிறார். பிறகு அடுத்த படிக்கு கொண்டுபோகிறார்.         

மேலும் தேவன் விசுவாசத்தினாலே புறஜாதிகளை நீதிமான்களாக்குகிறாரென்று வேதம் முன்னாகக் கண்டு: உனக்குள் சகல ஜாதிகளும் ஆசீர்வதிக்கப்படும் என்று ஆபிரகாமுக்குச் சுவிசேஷமாய் முன்னறிவித்தது(கலாத்தியர் 3:8).  

பவுல், ஆதியாகமம் 12:3-ஐ எடுத்து மேற்கோள் காட்டுகிறார். அங்கு ஆபிரகாமுக்கு சுவிசேஷமே பிரசங்கம் பண்ணப்பட்டது என்கிறார். இதையெல்லாம் வைத்துதான் ஆபிரகாமுக்கு ஏதோ விளங்கியிருக்கிறது என்று சொல்லுகிறேன். அவனுக்கு கொடுத்த வாக்குத்தத்தமே அதை அவனுக்கு விளங்க வைத்திருக்க வேண்டும். எப்படி? உனக்குள் பூமியின் வம்சங்களெல்லாம் ஆசீர்வதிக்கப்படும் என்றால், தேவன் பல ஆயிர வருஷங்களின் கதையைச் சொல்லுகிறாரே, அவர்கள் வாழுகிற காலத்தில் நான் உயிரோடு இருக்கப்போவதில்லை. நான் அவர்களை பார்க்கக்கூட போவதில்லை. எப்படி எனக்குள் அவர்களெல்லாம் ஆசீர்வதிக்கப்படுவார்கள்? அப்படியென்றால் நேரடியாக என் மூலமாக அவர்களுக்கு ஆசீர்வாதம் கிடையாது, என் மூலமாக யாராவது ஒருவர் பிறக்க வேண்டும். அவர் என்னைக் காட்டிலும் பெரியவராக இருக்க வேண்டும். ஏனென்றால் அவர் மூலமாக எல்லாருக்கும் ஆசீர்வாதம் கிடைக்க வேண்டும். அப்படிப்பட்டவர் வருவார், அவர் சாதாரண மனுஷனாய் இருக்க முடியாது, தேவகுமாரனாகவே இருக்க வேண்டும் என்கிற வெளிப்பாடு அவனுக்கு பெருமளவுக்கு அன்றைக்கே கிடைத்திருக்க வேண்டும் என்பதுதான் உண்மை. சுவிசேஷம் முன்னதாகவே அவனுக்கு அறிவிக்கப்பட்டது. எங்கு, எப்படி அறிவிக்கப்பட்டது? என்ன வார்த்தைகளைச் சொல்லி சுவிசேஷத்தை அறிவித்தார்கள்? “உனக்குள் பூமியின் வம்சங்களெல்லாம் ஆசீர்வதிக்கப்படும்” என்று சொன்ன அந்த வார்த்தையில் தான் சுவிசேஷமே இருக்கிறது என்று பவுல் சொல்லுகிறார். அதில் இயேசு இருக்கிறார், அவரின் பிறப்பு இருக்கிறது, அதில் கல்வாரி சிலுவை இருக்கிறது.

“அதில் எங்கு கல்வாரி சிலுவை இருக்கிறது?” என்று நீங்கள் கேட்கலாம். பவுல் அதை நம்புகிறாரே, 13-ஆம் வசனத்தைப் பாருங்கள். ய

மரத்திலே தூக்கப்பட்ட எவனும் சபிக்கப்பட்டவன் என்று எழுதியிருக்கிறபடி, கிறிஸ்து நமக்காகச் சாபமாகி, நியாயப்பிரமாணத்தின் சாபத்திற்கு நம்மை நீங்கலாக்கி மீட்டுக்கொண்டார்(கலாத்தியர் 3:8).    

ஒருவன் பெருங்குற்றம் செய்து அவன் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு, அவனுக்கு மரண தண்டனை வழங்கப்பட்டு, அவன் மரத்திலே தூக்கப்பட்டு கொல்லப்பட்டிருப்பான் என்றால் அவனைப் போன்ற ஒரு பாவி எவனும் கிடையாது என்று அர்த்தம். அப்படி ஒருவனை கொன்றால் அவன் தேவனால் சபிக்கப்பட்டவன் என்று நாம் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். அவனை இரவு முழுவதும் அங்கு தொங்கவிடக்கூடாது. இருட்டுவதற்குள் அவனுடைய சரீரத்தை புதைத்து விட வேண்டும். அப்படி புதைக்கவில்லை என்றால் அவன் மீதிருக்கிற சாபம் தேசம் முழுவதையும் தீட்டுப்படுத்தி விடும் என்று உபாகமம் 21-இல் போதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. யோசுவா 10-ஆம் அதிகாரத்தில் இஸ்ரவேலர் கானான் தேசத்தை சுதந்தரிக்கும்போது ஐந்து கானானிய ராஜாக்களைக் கொன்று, அவர்களை தூக்கில் தொங்கவிடுகிறார்கள். அவர்கள் சபிக்கப்பட்டவர்கள் என்பதை காண்பிப்பதற்காக தொங்கவிட்டு கொல்லுகிறார்கள். அவர்கள் ஐந்து பேரும் மரத்தில் தொங்குகிறார்கள். இருட்டுவதற்குள் அவர்களுடைய பிணங்களை எடுத்து கல்லறையில் புதைத்தார்கள். ஏனென்றால் கானான் தேசத்திற்குள் போவதற்கு முன் இப்படிச் செய்ய வேண்டும் என்று மோசே ஜனங்களுக்கு சொல்லி அனுப்பினார். அவர்கள் அதை அப்படியே பின்பற்றுகிறார்கள். அதுமட்டுமல்லாமல், மத்தேயு 27:57-இல், இயேசு கல்வாரி சிலுவையில் மரித்தபோது அரிமத்தியா ஊரானாகிய யோசேப்பு என்கிற ஐசுவரியவான் இயேசுவினுடைய சரீரத்தை பிலாத்துவினிடத்தில் கேட்டு வாங்க வந்தான் என்று சொல்லும்போது, ‘சாயங்காலமானதுபோது’ என்று சொல்லுகிறது. ஏனென்றால் அவன் செய்கிற அந்த முறைமை ஏற்கனவே உபாகமத்தில் போதிக்கப்பட்ட முறைமையை அவன் பின்பற்றுகிறான் என்பதை காட்டுவதற்கு. இயேசு சபிக்கப்பட்டவரா? ஆம், இயேசு சபிக்கப்பட்டவராக மரித்தார். ஏனென்றால் “மரத்திலே தூக்கப்பட்டவன் எவனும் சபிக்கப்பட்டவன்” என்று எழுதியிருக்கிறபடி, அதாவது கல்வாரி சிலுவையில் இயேசு சாதாரண தண்டனையைப் பெற்று சாகவில்லை. உலகத்தின் பாவத்தையும் சாபத்தையும் அவர் தன் மீது சுமந்துகொண்டார் என்பதை காட்டும்படியாக அவர் அந்த விதத்திலே கொல்லப்பட்டார். யூதர்களுக்கு இது நன்றாக விளங்கும். நியாயப்பிரமாணத்தின் சாபம் என்றால் என்னவென்று அவர்களுக்குத் தெரியும். உபாகமம் 28-இல் அதை விவரமாக வாசிக்கிறோம். பத்து கற்பனையை மீறுகிறவர்களுக்கு நியாயப்பிரமாணத்தின் சாபம் உண்டு. எல்லாருமே பத்து கற்பனையை மீறிவிட்டார்கள். ஆகவே எல்லாருமே சாபத்திற்கு கீழே இருக்கிறார்கள். யூதர்கள் மட்டுமல்ல, புறஜாதியினரும் அந்த சாபத்தின் கீழே இருக்கிறார்கள். புறஜாதியினர், “எனக்கு பத்து கற்பனையே தெரியாதே, நான் எப்படி அந்த சாபத்திற்கு கீழே வருவேன்” என்று சொல்லலாம். அவர்களுக்கு பத்து கற்பனை தெரியாமல் இருந்தாலும் உள்ளே மனசாட்சியிலே கர்த்தர் பத்து கற்பனையை வைத்துவிட்டார். தேவன் பிரமாணங்களை இஸ்ரவேல் ஜனங்களுக்கு கற்பலகைகளில் எழுதிக் கொடுத்தார். மற்றவர்களுக்கு மனசாட்சியில் அதை வைத்துவிட்டார். ஆகவேதான் பவுல் ரோமர் 2-ஆம் அதிகாரத்தில், புறஜாதியினர் தேவனுக்கு முன்பாக நின்று யூதர்களை நியாயந்தீர்ப்பது போல எங்களை நியாயந்தீர்க்காதேயும், எங்களுக்கு பழைய ஏற்பாடே இல்லை. எங்களுக்கு எது நல்லது, எது கெட்டது என்று தெரியாது என்று சொல்லுவார்கள். அப்போது கர்த்தர், உனக்கு எதுவுமே தெரியாது என்றால் பக்கத்து வீட்டுக்காரன் மோசமானவன் என்று நீ எப்படிச் சொன்னாய்? அவனை மோசமானவன் என்று சொன்ன உனக்கு எது நல்லது, எது மோசம் என்று தெரியும். ஆகவேதான் இன்னொருவரை நீ நியாயந்தீர்க்கிறாய். ஏனென்றால் எது நல்லது, எது கெட்டது என்பதை அறிந்துகொள்ளும்படி தேவன் மனசாட்சியிலேயே வைத்துவிட்டார். ஆக, எல்லா மனுஷரும் தேவனுக்கு முன்பாக சபிக்கப்பட்டவர்களாக இருக்கிறார்கள் என்கிறார்.

மரத்திலே தூக்கப்பட்ட எவனும் சபிக்கப்பட்டவன் என்று எழுதியிருக்கிறபடி, கிறிஸ்து நமக்காகச் சாபமாகி, நியாயப்பிரமாணத்தின் சாபத்திற்கு நம்மை நீங்கலாக்கி மீட்டுக்கொண்டார். ஏன் அவர் பாவமானார், சாபமானார்? அடுத்த வசனம் சொல்லுகிறது, ஆபிரகாமுக்கு உண்டான ஆசீர்வாதம் கிறிஸ்து இயேசுவினால் புறஜாதிகளுக்கு வரும்படியாகவும், ஆவியைக்குறித்துச் சொல்லப்பட்ட வாக்குத்தத்தத்தை நாம் விசுவாசத்தினாலே பெறும்படியாகவும் இப்படியாயிற்று. பவுல் எங்கு கொண்டுவந்து ஆபிரகாமோடு சம்பந்தப்படுத்துகிறார் என்று பாருங்கள். இதுதான் சுவிசேஷம். ஏன் இயேசு சிலுவையில் மரித்தார்? பூமியின் வம்சங்களெல்லாம் உனக்குள் ஆசீர்வதிக்கப்படும் என்று சொல்லியிருக்கிறதே, எப்படி ஆசீர்வதிக்கப்பட முடியும்? சாபத்தையெல்லாம் அவர் எடுத்துக்கொண்டார், அதுதான் கல்வாரி சிலுவை. இதன் மூலமாகத்தான் நம்முடைய சாபங்கள் எல்லாம் அவர் மீது போனது, ஆபிரகாமுடைய ஆசீர்வாதங்கள் எல்லாம் நம்மீது வந்தது. ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதம் நம் எல்லாருக்கும் வந்து கிடைக்கும்படியாக இயேசு கல்வாரி சிலுவையிலே மரித்தார். இவையெல்லாம் தான் ஆதியாகமம் 12:3-இல் அந்த ஒரு வரியில் அடங்கியிருக்கிறது. சாபத்தை நியாயப்படி எடுத்துப்போடாமல், ஆசீர்வாதத்தை முறையாக கொண்டுவந்து வைக்காமல் அது நடக்கவே நடக்காது. எல்லாம் சட்டப்படி நடக்க வேண்டும். அதுதான் கல்வாரி சிலுவையில் நடந்தது. சாபத்திற்கு சொந்தக்காரர்களாகிய நம்மீது ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதத்தை வைத்து, நம்முடைய சாபத்தை எடுத்து இயேசுவின் மீது வைத்தார், இப்படித்தான் இது ஆயிற்று.

“பூமியின் வம்சங்களெல்லாம் உனக்குள் ஆசீர்வதிக்கப்படும்” என்ற அந்த ஒரு வரியில் இயேசுவினுடைய பிறப்பு, சிலுவை மரணம், அவர் சாபமானது எல்லாமே வந்துவிட்டது. இதனால் தான் மார்ட்டின் லூத்தருக்கு உற்சாகம் தாங்க முடியவில்லை. இதை பொன் எழுத்துக்களால் எழுதி, அச்சிட்டு, எல்லா பாஷையிலும் உலகம் முழுக்க இதைக் கொடுக்க வேண்டும். ஏனென்றால் நம்முடைய ஆண்டவராகிய இயேசுவைத் தவிர, வேறு யார் மூலமாக பூமியின் வம்சங்களுக்கெல்லாம் ஆசீர்வாதத்தைக் கொண்டுவர முடியும்? கல்வாரி சிலுவையில் உண்டான மீட்பின் மூலமாக மட்டுமே ஆசீர்வாதம் உண்டாக முடியுமே ஒழிய, வேறு எந்த வழியும் கிடையாது. பூமியிலுள்ள வம்சங்கள் எல்லாம் உனக்குள் ஆசீர்வதிக்கப்படும் என்று முன்னதாகவே ஆபிரகாமுக்கு சுவிசேஷமாய் அறிவிக்கப்பட்டது. அவன் சுவிசேஷத்தை ஏற்கனவே கேட்டிருக்கிறான், அவனுக்கு விளங்கிவிட்டது என்கிறார். அவனுக்கு கொடுக்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்கள் எல்லாம் எல்லாருக்கும் கொடுக்கப்படும். இவனுடைய இரத்த சம்பந்தப்பட்ட சந்ததி மட்டுமல்ல, இவனைப்போல விசுவாசிக்கிற அனைவருக்கும் கொடுக்கப்படும் என்கிற அளவுக்கு அவனுக்கு விளங்கியிருக்கிறது.

ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதம் என்றால் என்ன? சிலர் இதை சர்ச்சைக்குரிய காரியமாக்கி விட்டார்கள். கர்த்தர் ஆபிரகாமை எப்படி ஆசீர்வதித்தார்? ஆபிரகாம் இருளில் கர்த்தரை அறியாதவனாய் இருந்தான். அவனுக்கு கர்த்தரைக் குறித்த எந்த அறிவும் கிடையாது. மூதாதையர் கற்றுக்கொடுத்த பழக்கவழக்கங்களின்படி வாழ்ந்து வந்தான். அப்பேர்ப்பட்ட கன்மலையிலிருந்து தேவன் அவனை வெட்டியெடுத்து, குழியிலிருந்து தூக்கி எடுக்கிறார். ஆக ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதம் என்ன? தேவனை அறியாத நிலையில் இருக்கிற எனக்கு கர்த்தர் தம்மை வெளிப்படுத்தி, வெளிச்சத்தைக் கொடுத்து தேவன் யார் என்று நான் அறிந்துகொள்ளும்படியாக, அவருக்குள் ஒரு உறவில் நான் வரும்படியாக பண்ணுவதுதான் ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதம். ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதம் அப்படி ஆரம்பிக்கிறது. அவன் தேவனுக்கு நண்பனாகி விட்டான். எங்கேயோ இருளிலும், அறியாமையிலும் இருந்தவன் தேவனோடு கலந்துவிட்டான். எந்த அளவுக்கு என்றால், தேவன் சோதோம் கொமோராவை அழிக்கும் முன், நான் ஆபிரகாமிடம் ஒரு வார்த்தை சொல்லி விடுகிறேன், ஏனென்றால் அவன் என் நண்பன் என்று சொல்லுகிறார். அந்த அளவுக்கு அவன் தேவனோடு நெருக்கமான சிநேகிதனாகி விடுகிறான். அதன் விளைவாக எல்லா நன்மைகளும் உண்டாகிறது. அதுதான் ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதம். ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதம் நமக்கு இருக்கிறது. நாம் ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதத்திற்கு சொந்தக்காரர்கள். பழைய ஏற்பாட்டில் ஆபிரகாமுக்கு இயேசுவின் இரத்தம் இல்லை, கல்வாரி சிலுவை இல்லை. தேவன் அவனை நீதிமானாக்கி, அவனுக்கு சிநேகிதனாகி விட்டார். அதினாலேயே அவனுக்கு அவ்வளவு ஆசீர்வாதம் உண்டானது. இன்றைக்கு அவருடைய பிள்ளையாகி, இரத்தத்தால் கழுவப்பட்டிருக்கிற நமக்கு தேவனுடைய உறவு கிடைத்தவுடனே அதன் மூலமாக எல்லா ஆசீர்வாதங்களும் வந்து கிடைக்கிறது. சிலர், ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதம் என்றால் செத்தால் மோட்சம் போவது என்று சொல்லுகிறார்கள். கிடையாது. ஆபிரகாமை கொண்டுவந்து அவனை நண்பனாக்கி, ஆசீர்வதித்து, பெருகப்பண்ணி, பிள்ளையில்லாதவனுக்கு பிள்ளையைத் தந்து, வானத்து நட்சத்திரங்களைப்போல சந்ததியைக் கொடுக்கிறார். அவன் கையிட்டுச் செய்கிற வேலையை எல்லாம் ஆசீர்வதிக்கிறார். அவன் ஆடு, மாடுகளை வைத்து வியாபாரம் செய்கிறான். அவைகள் மேய்வதற்கு இடமில்லாத அளவிற்கு பெருகுகிறது. எவரும் அவனை எதிர்த்து நின்று ஜெயிக்க முடியவில்லை. வீட்டு வேலைக்காரர்களை வைத்து நான்கு ராஜாக்களை ஜெயிக்கிறான். ஏனென்றால், அது ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதம். விரோதிகளை எல்லாம் மடங்கடிப்பது, ஒன்றுமில்லாமலாக்குவது. ஆக ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதம் என்பது அடிப்படையிலே தேவனை அறியாமல் இருளிலிருந்த நமக்கு தேவனைக் குறித்த அறிவும் வெளிச்சமும் உறவும் உண்டாவது.

கர்த்தர் ஆபிரகாமிடம், “உன் சந்ததி வானத்து நட்சத்திரங்களைப் போல இருக்கும்” என்று சொன்னபோது அவன் உடனே அதை விசுவாசிக்கவில்லை. கொஞ்சம் தடையும் இருந்தது. ஏனென்றால் அவன் இருளின் பின்னணியிலிருந்து வந்தவன். அவன் தன் மனைவியிடம் இதைச் சொல்லுகிறான். அதற்கு அவள், “எனக்கும் வயதாகி விட்டது, உமக்கும் வயதாகி விட்டது, இந்த தேவன் நமக்கு ஒரு பிள்ளையைக் கொடுக்க விரும்புகிறார். நான் அதற்கு வேறொரு ஏற்பாட்டைச் செய்கிறேன். இவ்வளவு கஷ்டப்பட வேண்டாம் என்று தேவனிடம் சொல்லுங்கள். நம் வீட்டில் ஒரு அடிமைப்பெண் இருக்கிறாள். அவளை உம் மனைவியாக்கி, அவளுக்கு ஒரு பிள்ளையைப் பெற்றெடுத்தால், அக்குழந்தை உமக்கு பிறந்தவன் தானே, உன் சொத்தெல்லாம் அவனுக்கு போகட்டும், உன் ஆஸ்தி அவனுக்கு சொந்தமாகட்டும்” என்கிறாள். கர்த்தர் திரும்பவும் அவனை சந்தித்து, நான் உன்னுடைய பெயரையும், உன்னுடைய மனைவியின் பெயரையும் மாற்றுகிறேன் என்று சொல்லி எல்லாவற்றையும் மாற்றுகிறார். அதற்கு அவன், “ஆண்டவரே, எதற்கு வீண் முயற்சி? இவ்வளவு வயதில் ஏன் இந்த விபரீதம்? இஸ்மவேல் இருந்துவிட்டு போகட்டும், அவன் பிறந்துவிட்டானே, அவனை வைத்து பார்த்துக்கொள்கிறேன்” என்கிறான். ஆனால் கர்த்தர், “கிடையாது. நீ என்னை நம்பி வந்திருக்கிறாய், அதினால் நான் சொன்னதை நிச்சயமாக நிறைவேற்றுவேன். என்னால் ஆகாத காரியம் உண்டோ? அடுத்த வருஷம் இதே நேரத்தில் வருவேன், உனக்கு ஒரு பிள்ளை இருக்கும்” என்கிறார். அவர் அதை ஒரு insult-ஆக எடுத்துக்கொண்டார். நீ என்னுடைய நண்பன். நான் வானத்தையும் பூமியையும் உண்டாக்கின தேவன், சர்வ வல்லமையுள்ள தேவன், உனக்கு ஒரு குழந்தையை என்னால் தர முடியாதா? நிச்சயமாக தருவேன், வேறு எதையும் நான் ஏற்றுக்கொள்ளமாட்டேன், இஸ்மவேலையும் நான் ஆசீர்வதிக்கிறேன், ஆனால் நிச்சயமாக உனக்கு பிள்ளையைத் தருவேன். ஏனென்றால், என்னால் கூடாத காரியம் ஒன்றுமில்லை. ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதம் என்றால் என்ன? கர்த்தரால் கூடாத காரியம் ஒன்றுமில்லை என்பது. நம்முடைய வாழ்க்கையில் அவரால் கூடாத காரியம் ஒன்றுமில்லை. கர்த்தர் நமக்காக வைத்திருக்கிற திட்டத்தை நிறைவேற்ற முடியாது, கூடாது என்பதே கிடையாது. கர்த்தர் நம்மை எதற்காக அழைத்தாரோ, தெரிந்துகொண்டாரோ, எங்கு கொண்டுபோகிறாரோ, அங்கு நிச்சயமாக கொண்டுபோவார், நிறைவேற்றுவார். நீங்கள் கர்த்தருக்கு வேறு வழியை கண்டுபிடித்து சொல்ல வேண்டியதில்லை. ஆக, ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதத்தின் சாராம்சம் என்ன? கர்த்தரால் ஆகாத காரியம் ஒன்றுமில்லை. ஆகவே கர்த்தர் நமக்காக வைத்திருக்கிற காரியங்களை நாம் நிறைவேற்ற முடியும். ஏனென்றால் நம்மை அழைத்தவர் ஆபிரகாமின் தேவன். நாம் ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதத்திற்குச் சொந்தக்காரர்கள். நமக்கு பிரச்சனைகளும், தேவைகளும் எழும்பும் போதெல்லாம் கர்த்தரால் ஆகாத காரியம் ஒன்றுமில்லை, இதுவே ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதம் என்பதைப் பாருங்கள். ஆபிரகாமின் தேவன் நம்முடைய தேவன். அவரால் ஆகாத காரியம் ஒன்றுமில்லை. தலையை நிமிர்த்துங்கள், கர்த்தர் தம்முடைய வாக்குத்தத்தங்களை உங்கள் வாழ்க்கையிலே நிச்சயமாக நிறைவேற்றுவார். அதை விட குறைவாக எதிலும் இருந்துவிடாதீர்கள்.

Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency