0 item - ₹0.00

வேலை நமக்கு சுயமரியாதையை கொடுக்கிறது (நாம் ஏன் வேலை செய்ய வேண்டும்? - பாகம் 03)

Transcript

கடந்த இரு வாரங்களாக வேலையைக் குறித்து நாம் போதித்து வருகிறோம்.இதை மூன்று பகுதிகளாக போதிப்பேன் என்று சொன்னேன்.ஒன்று, நாம் ஏன் வேலை செய்ய வேண்டும் என்பது.வேதவசனம் வேலையைக் குறித்து என்ன சொல்லுகிறது?இது மிகவும் முக்கியமான போதனை.இதையெல்லாம் அறியாததினால் தான் அநேக நேரங்களில் நம்முடைய கையின் பிரயாசங்களில் நாம் சரியான முயற்சியை காண்பிப்பது கிடையாது.ஏனென்றால், நம்முடைய தத்துவம் எப்படியிருக்கிறதோ அப்படித்தான் நம் வாழ்க்கை இருக்கும்.நாம் என்ன நம்புகிறோமோ அதைக்காட்டிலும் வித்தியாசமாக வாழ்க்கை இருக்க முடியாது."இந்த உலக வேலை, இதெல்லாம் முக்கியமில்லை, நம்முடைய ஆவிக்குரிய ஜீவியம் தான் முக்கியம், இது உலகம், இது மாம்சம், இதற்கு அதிக நேரத்தைச் செலவழிக்கக்கூடாது,நாம் கர்த்தருக்காக வாழ வேண்டும்" என்று சொல்லி இதையும் அதையும் பிரிப்பது ஒரு பெரிய தவறு. எபிரெய மார்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் (யூதர்கள்) அப்படி பிரிப்பதே கிடையாது.ஏனென்றால், அவர்கள் ஆதியாகமம் 1,2 அதிகாரங்களை நன்றாக புரிந்துவைத்திருக்கிறார்கள். கிரேக்கர்கள் தான் இந்த இரண்டையும் பிரித்தார்கள்.இந்த எண்ணம் சபைக்குள்ளேயே நுழைந்துவிட்டது.அப்படி பிரித்ததினால் ஜனங்களுக்கு பெரிய நஷ்டம் உண்டாகிவிட்டது.அது ஆவிக்குரிய ஜீவியம், இது உலகப்பிரகாரமான ஜீவியம் என்று இரண்டையும் பிரித்து ஆவிக்குரிய ஜீவியம் தான் முக்கியம், உலகப்பிரகாரமான ஜீவியம் முக்கியமில்லை என்பதுபோல மனதில் ஆக்கி வைத்துவிட்டார்கள்.மனதில் அப்படி ஆக்கி வைத்துவிட்டால் அது மிகவும் கடினம்.பிசாசானவனுக்கு மனம் தான் ஒரு தாக்குதலின் இடமாய் இருக்கிறது.அவன் இரண்டு கொம்புகளை வைத்துக்கொண்டு, கறுப்பு உருவமாக வந்து பயங்கரமாய் அப்படியெல்லாம் பண்ணுவதில்லை.அநேக நேரங்களில் அவன் மனதின் எண்ணங்களால் தான் நம்முடைய வாழ்க்கையிலே எல்லாவற்றையும் நடப்பிக்கிறான்.எண்ணத்திற்கு ஏற்றாற்போலத்தான் வாழ்க்கை இருக்கும் என்பது அவனுக்குத் தெரியும்.மனுஷனுடைய நினைவுகள் எப்படியோ அப்படித்தான் மனுஷன் இருப்பான்.அதைக்காட்டிலும் வித்தியாசமாக இருக்க முடியாது.நாம் என்ன நினைக்கிறோமோ அதினுடைய மொத்த உருவம் தான் இன்றைக்கு நாம் இருப்பது.நம்முடைய குடும்ப வாழ்க்கையை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.உங்களுடைய மனைவியைப் பற்றியும், பிள்ளைகளைப் பற்றியும் நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்களோ அப்படித்தான் உங்களுடைய குடும்பம் இருக்க முடியும்.அதற்கு மேலேயோ, அதற்குக் கீழேயோஇருக்க முடியாது.அதுதான் உங்களுடைய level-ஐ நிர்ணயிக்கிறது.எந்த விதமான சந்தோஷத்தை குடும்ப வாழ்க்கையில் நீங்கள் அனுபவிக்கப்போகிறீர்கள், எவ்விதமான வெற்றியை நீங்கள் காணப்போகிறீர்கள் என்பதை அதுதான் நிர்ணயிக்கிறது.பொருளாதாரத்தை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள், அதுவும் அப்படித்தான்.நாம் பொருளாதாரத்தைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறோம் என்பதும், அதைப்பற்றி நம்முடைய அபிப்பிராயம் என்ன என்பதும் மிகவும் முக்கியம்.ஏனென்றால் நம்முடைய எண்ணங்கள் எப்படியோ அப்படித்தான் நாம் இருக்க முடியும்.நம்முடைய தொழிலில் நாம் எந்த அளவிற்கு வெற்றி பெறுகிறோம் என்பது நம்முடைய எண்ணங்கள் எப்படி இருக்கிறது என்பதைப் பொறுத்தே இருக்கிறது.திங்கள் கிழமை காலையில் வேலையைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறோம் என்பது முக்கியம்.திங்கள் முதல் சனி வரை நாம் எப்படி வேலை செய்கிறோம் என்பதை நாம் என்ன நினைக்கிறோம் என்பதுதான் நிர்ணயம் செய்கிறது.நாம் என்ன எண்ணுகிறோம் என்பதை சரிப்படுத்தி விட்டோமென்றால் நாம் எப்படி வேலை செய்கிறோம் என்பதை சரிப்படுத்தி விடலாம்.ஆனால் என்ன எண்ணுகிறோம் என்பதை சரிப்படுத்தாமல் நாம் எப்படி வேலை செய்கிறோம் என்பதை சரிப்படுத்தவே முடியாது.

சிலர் இதையெல்லாம் கேட்பதே கிடையாது.அநேக நேரங்களில் சபையில் இதைப் போதிப்பதும் கிடையாது.எனவே அவர்கள் இதைக் கேட்க வாய்ப்பே கிடையாது.ஆகவே அவர்களுடைய எண்ணங்கள் மாறுவதற்கே வாய்ப்பு கிடையாது.சபை என்பது ஒரு அற்புதமான இடம்."மனம் புதிதாகிறதினாலே மறுரூபமாகுங்கள்" என்று வேதம் சொல்லுகிறது (ரோமர் 12:2).எளிமையாகச் சொல்லப்போனால், எண்ணங்கள் மாறுகிறதினாலே வித்தியாசமான மனுஷனாக மாறுங்கள் என்பதுதான் அதன் அர்த்தம்.நாம் பல விதங்களில் வித்தியாசமான மனுஷனாக மாற வேண்டும். குடும்ப வாழ்க்கை, பொருளாதாரம், நாம் செய்கிற வேலை என்று இப்படி நம்முடைய வாழ்க்கையில் இருக்கிற ஒவ்வொரு அம்சத்திலும் நாம்வித்தியாசமான மனுஷனாய் மாற வேண்டும். எல்லாவற்றையும் பிரிக்கக்கூடாது. ஆவிக்குரியது, உலகத்திற்குரியது என்று ஒரு வசதிக்காகத்தான் அப்படி பிரிக்கிறோமே ஒழிய, உண்மையாகவே அவை இரண்டும் வித்தியாசமானது என்று நாம் சொல்லவில்லை. தேவனுடைய பார்வையில் எல்லாம் ஒன்றாகத்தான் இருக்கிறது. அதை இன்றைக்கு பார்க்கப்போகிறோம். இது மிகவும் முக்கியம்.ஆக, மூன்று பகுதிகளாக போதிப்பேன் என்று சொன்னேன்.அதில் ஒன்று, ஏன் வேலை செய்ய வேண்டும் என்பது.இரண்டாவது, வேலையில் ஏன் கஷ்டம் இருக்கிறது என்பது.இதைப் புரிந்துகொண்டால்தான் நம்முடைய வேலையில், தொழிலில் ஏற்படுகிற சவால்களை புரிந்துகொள்ள முடியும்.வேலையில் ஏன் கஷ்டம் இருக்கிறது என்பதை வேதவசனத்திலிருந்து புரிந்துகொள்வது முக்கியம்.மூன்றாவது, நாம் விசுவாசிக்கிற இந்த சுவிசேஷம், நாம் பெற்றிருக்கிற இரட்சிப்பானதுவேலை விஷயத்தில் முற்போக்கான மாற்றத்தைநமக்கு உண்டாக்கித்தர முடியுமா,நம்முடைய வாழ்க்கையிலே காரியங்களை மாற்றியமைக்க முடியுமா என்பது.இந்த மூன்று காரியங்களைத்தான் போதிக்கப் போகிறோம்.

ஏன் வேலை செய்ய வேண்டும் என்பதைப் பார்த்து வருகிறோம்.முதல் இரண்டு காரணங்களை ஏற்கனவே சொல்லிவிட்டேன்.நாம் ஏன் வேலை செய்ய வேண்டும் என்பதற்கு பிரதானமான காரணம் என்னவென்றால், தேவனே வேலை செய்தார் என்று வேதம் சொல்லுகிறது.அவர் ஆறு நாட்கள் வேலை செய்து, ஏழாம் நாள் ஓய்ந்திருந்தார்.ஆக நாமும் அதே முறையைத்தான் பின்பற்ற வேண்டும்.ஆறு நாட்கள் வேலை செய்து, ஏழாம் நாள் ஓய்வு என்பது தேவன் மனுஷனுக்கு ஏற்படுத்தின மாதிரி.இன்றைக்கு உலகம் முழுவதும் அது அமல்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.இரண்டாவது, வேலை தேவனுடைய குணாதிசயத்தையும் அவருடைய மகிமையையும் வெளிப்படுத்தும்படியாக மனுஷனுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது.மனுஷன் ஜீவனுள்ள தேவனை இந்த உலகத்தில் ஒவ்வொரு நாளும் பல விதங்களில் காண வேண்டும்.உலகம் முழுவதும் இருக்கிற மனுஷர்கள் ஜீவனுள்ள தேவன் ஒருவர் இருக்கிறார், அவர் எப்படிப்பட்டவர் என்பதை கண்கூடாகக் காண வேண்டும்.தேவன் அவர்களுக்கு காட்சியளிக்கப் போவதில்லை.அவர்கள் எப்படி கண்ணார காணப்போகிறார்கள்?நம்முடைய வேலை அதற்கு ஒரு வழியாய் இருக்கிறது.நம்முடைய வேலையின் மூலமாக தேவன் எப்படிப்பட்டவர் என்பதை ஜனங்கள் காண்கிறார்கள்.ஒருவன் ஒரு காரியத்தை படைப்பாற்றலுடன்(creative) படைத்ததைப் பார்க்கிறீர்கள், அது எப்படி வேலை செய்கிறது என்பதைப் பார்க்கிறீர்கள்.அதைப் பார்த்தவுடன் உள்ளம் ஆச்சரியத்தினால் நிரம்புகிறது. ஒருவன் கட்டடத்தை அருமையாக வடிவமைக்கிறான். அதைப் பார்த்தவுடனேயே தேவன் எவ்வளவு பெரியவர், இவனுக்கு இவ்வளவு மூளையறிவைக் கொடுத்திருக்கிறாரே!இப்படிப்பட்ட ஒரு படைப்பை உண்டுபண்ணியிருக்கிறானே! என்று ஆச்சரியப்படுகிறோம். இன்னும் எவ்வளவு விஞ்ஞான கண்டுபிடிப்புகளும், தொழில் நுட்பமும் வரப்போகிறதோ? மனுஷன்படைப்பாற்றலுடன் இருக்கிறான்.அவன் தன்னுடைய வேலைகளை வைத்து தேவனுடைய சித்தத்தை இந்த பூமியில் நிறைவேற்றி, அதன் மூலம் நன்மை உண்டாகும்போது தேவமகிமை வெளிப்படுகிறது. Light-ஐ கண்டுபிடித்ததால் எவ்வளவு நன்மைகள் என்று பாருங்கள்!இன்றைக்கு light இல்லாமல் ஒரு வாழ்க்கையை நம்மால் யோசித்துப் பார்க்க முடிகிறதா?இவையெல்லாம் எப்படிப்பட்ட கண்டுபிடிப்புகளாய்,மனுஷனுடைய வாழ்க்கைக்கு எவ்வளவு நன்மை தரக்கூடியதாய் இருக்கிறது என்று பாருங்கள்!மனுவர்க்கம் தழைத்தோங்குவதற்கு என்னவெல்லாம் உதவுகிறதோ அதெல்லாம் தேவனுடைய வேலை போன்றது.ஆக, தேவனுடைய குணாதிசயத்தையும் மகிமையையும் வெளிப்படுத்தும்படியாய் வேலை கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.

ஏன் வேலை செய்ய வேண்டும் என்பதற்கான மூன்றாவது காரணம் என்னவென்றால், வேலை நமக்கு சுயமதிப்பையும் சுயமரியாதையையும் கொண்டுவருகிறது.தேவன் மனுஷனை தம்முடைய சாயலின்படியும், ரூபத்தின்படியும் உண்டாக்கிவிட்டார்.ஆதியாகமம் 1-ஆம் அதிகாரம் மிகவும் முக்கியம்.நீங்கள் ஒருவேளை நான் அதை அநேக முறை படித்துவிட்டேன் என்று எண்ணலாம்.அநேகர் இப்படி எண்ணித்தான் முன்னேறாமல் போனார்கள்.இன்றைக்கு இதிலிருந்து சொல்லப்போகிற காரியங்கள் இதுவரைக்கும் கேட்காத காரியங்கள், ஆகவே நன்றாக கவனியுங்கள்.

"பின்பு தேவன்: நமது சாயலாகவும் நமது ரூபத்தின்படியேயும் மனுஷனை உண்டாக்குவோமாக; அவர்கள் சமுத்திரத்தின் மச்சங்களையும், ஆகாயத்துப் பறவைகளையும், மிருகஜீவன்களையும், பூமியனைத்தையும், பூமியின்மேல் ஊரும் சகலப் பிராணிகளையும் ஆளக்கடவர்கள் என்றார்.தேவன் தம்முடைய சாயலாக மனுஷனைச் சிருஷ்டித்தார், அவனைத் தேவசாயலாகவே சிருஷ்டித்தார்; ஆணும் பெண்ணுமாக அவர்களைச் சிருஷ்டித்தார்" (ஆதியாகமம் 1:26,27).

இந்த பிரசங்கத்திலிருந்து பல காரியங்களை எடுத்துச் சொல்லப்போகிறேன்.நாம் ஒரு காரியத்தை நிச்சயமாக கவனிக்க வேண்டும்.தேவன் மனுஷனை தமது சாயலின்படியும், ரூபத்தின்படியும் உண்டாக்கினார்.அது இந்த வசனத்தின் மிக முக்கியமான அம்சம்.அவர்,"நமது சாயலாகவும் நமது ரூபத்தின்படியேயும் மனுஷனை உண்டாக்குவோமாக" என்று சொல்லிவிட்டார்.எந்த சாயலின்படி, எந்த ரூபத்தின்படி?அவருடைய சாயல் என்ன?அவருடைய ரூபம் என்ன?அவர் ஆறு நாட்கள் வேலை செய்து, ஏழாம் நாள் ஓய்ந்திருந்தவர்.அதுதான் அவருடைய சாயலும் ரூபமும்.மனுஷனும் அப்படி வேலை செய்கிற ஒருவனாய் இல்லையென்றால் அவன் அவருடைய சாயலிலே இருக்கிறவனாக,அந்த மதிப்பும், சுயமரியாதையும் அவனுக்கு இருப்பது கடினம்.மனுஷன் தேவனைப் போலவே இருக்கும்படியாக உண்டாக்கப்பட்டவன்.அவன் வேலை செய்யும்போது அந்த வேலையின் மூலமாக இந்த உலகத்தில் ஏராளமான பயன்கள் உண்டாகிறபோதுதான் அவன் தேவசாயலாக உண்டாக்கப்பட்ட மனுஷன் என்கிற மரியாதையும், அந்தஸ்தும், மதிப்பும் அவனுக்கு இருக்கிறது. நம் நாட்டில் சிலர் தவறான எண்ணங்களை உள்ளத்தில் வைத்திருக்கிறார்கள்.வேலை செய்யாமல் உட்கார்ந்து சாப்பிடுவதைப் பெரிதாக எண்ணுகிறார்கள்.அது எங்கிருந்து வந்தது என்பதையும், வேதம் அதைப் பற்றி என்ன சொல்லுகிறது என்பதையும் இன்றைக்கு காண்பிக்கிறேன்.ஏனென்றால் மனுஷன் வேலை செய்யாமல் தேவனைப் போல இருக்க முடியாது.அவன் தேவனைப் போல இருக்க வேண்டுமென்றால் வேலை செய்ய வேண்டும்.அவன் ஆறு நாட்கள் வேலை செய்து, ஏழாம் நாள் ஓய்வெடுக்க வேண்டும்.ஏழு நாட்களும் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருக்கிறவன் தேவனைப் போல இல்லை.தேவன் எப்படிப்பட்டவர் என்பதையே அவன் குலைக்கிறான், கெடுத்துப்போடுகிறான்.இவனைப் பார்த்து ஒருவன் தேவனை அறிந்துகொள்ள முடியாது.இவனைப் பார்த்தால் தேவனைப் பற்றி தவறான அபிப்பிராயம் தான் உண்டாகும்."இவன் இப்படியிருக்கிறானே!இப்படி ஒரு ஜென்மத்தை தேவன் உண்டாக்கினாரா?" என்று யோசிக்கஆரம்பித்து விடுவார்கள். ஆறு நாட்கள் வேலை செய்து, ஏழாம் நாள் ஓய்வு எடுக்கிறவனைப் பார்க்கும்போது அவன் எப்படிப்பட்ட வேலையை செய்கிறான், என்ன தரமான வேலையை செய்கிறான், அதை எவ்வளவு உண்மையாக செய்கிறான் என்பது விளங்குகிறது. அவன்தேவனுக்கு முன்பாக அதைச் செய்கிறான்.மனுஷனைபிரியப்படுத்தும்படியாகச் செய்யாமல் தேவன் பார்க்கிறார் என்று செய்கிறான்.அவன்உயர்ந்திருப்பான்.தன்னைப் பற்றிய மரியாதையே அவனுக்கு வித்தியாசமாக இருக்கும்.அநேகருக்கு பிரச்சனை என்னவென்றால், அவர்களுக்கு தங்களைப் பற்றி ஒரு உயர்வான எண்ணம் கிடையாது;தங்களைப் பற்றியதன்மதிப்பே சரியாக இல்லை.ஏனென்றால், அவர்கள் தங்களுடைய வேலையை சரியாகச் செய்வதில்லை.அவர்கள்வாழ்நாள் முழுவதும் ஏமாற்றிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள்.வேலை செய்வது போன்று ஜோடனை பண்ணிக்கொண்டிருப்பது தான் அவர்களுடைய வேலை.இதற்கு இவ்வளவு முயற்சி எடுப்பதற்கும், இவ்வளவு திருட்டுத்தனம் பண்ணுவதற்கும், அயோக்கியத்தனம் பண்ணுவதற்கும் பதிலாக வேலை செய்துவிட்டுப்போய் விடலாமே!

சிலர், இன்றைக்கு வேலைக்குச் செல்லாமல் விடுப்பு (leave) எடுப்பதற்கு என்ன பொய் சொல்லலாம் என்று யோசித்து, கஷ்டப்பட்டு, வீட்டில் சொல்லிவைத்து, தன் பிள்ளைகளிடம் சொல்லிவைத்து, கூப்பிட்டால் இப்படிச் சொல், வாயை விட்டுவிடாதே என்று அப்படியெல்லாம் செய்கிறார்கள்.வேலையில் எப்படி சாமர்த்தியமாக விடுப்பு எடுப்பது, பொறுப்பைத் தட்டிவிடுவது, அதை யார் தலையிலாவது சுமத்துவது என்பதில் அவ்வளவு பிரயாசம் எடுக்கிறார்கள்.அதில் பாதி சாமர்த்தியத்தை வேலையில் பயன்படுத்தினாலே கர்த்தர் அதில் பிரியமாயிருப்பார், அதை ஆசீர்வதிப்பார்.வேலை செய்யாமல் உட்கார்ந்து சாப்பிட்டால் அது மேன்மையான காரியம் என்றும், அப்படி இருப்பவன் தான் மேன்மையானவன் என்றும், வேலை செய்கிறவன் மிகவும் தாழ்ந்தவன் என்றும் எண்ணுகிற எண்ணங்கள் எங்கிருந்து வந்தது என்று பாருங்கள். இன்றைக்கு உலகத்தார் கூட ஓரளவிற்கு சுயமரியாதையையும் (dignity) வேலையையும் சம்பந்தப்படுத்துகிறார்கள்.வேலை செய்தால் தான் ஒருவனுக்கு சுயமதிப்பும் சுயமரியாதையும் இருக்கும்.அப்போதுதான் அவன் அந்தஸ்தோடு வாழ முடியும் என்று உலகத்தாரே உணருகிறார்கள்.ஆனால் உலகத்தில் எல்லா ஜாதி ஜனங்கள் மத்தியிலும்அடிப்படையான ஒரு எண்ணம் பரவலாகஇருக்கிறது.அது என்னவென்றால், வேலை செய்யாமல் உட்கார்ந்து சாப்பிடுவது சிறந்தது, வேலை இழிவான ஒரு காரியம், அது ஒரு சாபம் என்பதே.இந்த எண்ணம் எங்கிருந்து வந்தது என்பதை முதலாவது பார்ப்போம்.

கிரேக்கர்கள் தாங்கள் ஆழமாக யோசிக்கிறோம் என்று சொல்லி அநேக தத்துவ ஞானத்திற்குள் சென்றார்கள்.அக்காலத்தில் அவர்கள் எல்லாவற்றைக் குறித்தும் விளக்கம் கொடுக்க ஆரம்பித்தார்கள்.ஆதியாகமம் 1-ஆம் அதிகாரம் கிரேக்கர்கள் வருவதற்கு முன்பு வந்தது.ஆகவேதான் நாம் ஆதியாகமம் 1-ஆம் அதிகாரத்திற்குச் செல்கிறோம்.ஏனென்றால் கிரேக்கர்கள் தான் தவறான எண்ணங்களை புகுத்தினார்கள்.எபிரெயர்கள் அதற்கு முன்பாகவே இருக்கிறார்கள்.ஆதியாகமம் 1-ஆம் அதிகாரம் ஆதாமிலிருந்து கர்த்தரிடமிருந்து ஆரம்பிக்கிறது.ஆகவேதான் இது ஆதாரம்.கிரேக்கர்கள் உலகத்தை எப்படி கெடுத்தார்கள்?அவர்களுடைய தெய்வங்களே வேலை செய்யாத தெய்வங்கள் போன்று அங்கே சித்தரிக்கப்படுகிறது.அந்தகடவுள், "நாம் மனுஷனை உண்டாக்குவோம்;அவன் வேலை செய்துகொண்டே இருக்கட்டும்.பெருக்குதல், கூட்டுதல், கழுவுதல், கட்டுதல் என்று எல்லா வேலையையும் அவன் செய்யட்டும்" என்று சொல்லி வேலைக்காகவே மனுஷனை உண்டாக்கினார்என்று அவர்கள் சொல்லுகிறார்கள்.தேவன் நம்மை அதற்காகத்தான் உண்டாக்கினார் என்று நான் உங்களுக்குப் போதித்தால் அந்த தேவனை நீங்கள் விரும்புவீர்களா?தேவனுக்கு வேலை செய்ய பிரியமில்லை, அவர் வேலை செய்யமாட்டார், அவர்வேலை செய்யாமல் உட்கார்ந்து சாப்பிடுவதற்காக நாம் வேலை செய்யும்படியாக நம்மை உண்டாக்கினார் என்று போதித்தால் அந்த தெய்வத்தின் மீது எவருக்குமே பிரியம் வராது. நாம் எப்படி போதிக்கிறோம் என்றால், வேலை ஒரு உயர்வான காரியம் என்றும், அந்த வேலையில் நாம் காட்டுகிற படைப்பு, திறமை இவை எல்லாம் மகிமையான காரியங்கள் என்றும்,அவை நமக்கு பெரிய சந்தோஷத்தையும், மகிழ்ச்சியையும், நிறைவையும் கொடுக்கிறது என்றும்,மேலும் அது தேவனுடைய நோக்கங்களை இந்த பூமியில் நிறைவேறப்பண்ணுகிறது என்றும்,தேவனுடைய குணாதிசயத்தையும், மகிமையையும்வெளிப்படுத்துகிறது என்றும் போதிக்கிறோம். தேவனே வேலை செய்தார், அவரைப் போல உண்டாக்கப்பட்ட நாமும் வேலை செய்ய வேண்டும்என்று சொல்லும்போதுதான் இந்த தேவன் மேல் பிரியமே உண்டாகிறது, நம்முடைய வேலையின் மேல் பற்றே வருகிறது.

அதுமட்டுமல்லாமல், கிரேக்கர்கள் வேலையை ஒரு ஆசீர்வாதமாகவே பார்க்கவில்லை.வேலை ஒரு சாபக்கேடு என்றும், அது இழிவான ஒன்று என்றும், வேலை செய்கிறவன் கீழ்த்தரமான ஒரு வாழ்க்கையை வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறான் என்றும் அவர்கள் எண்ணினார்கள்.கிரேக்கர்கள் மத்தியில் அரிஸ்டாட்டில் என்கிற பெரிய தத்துவஞானி இருந்தார்.அவர், "ஒருவன்வேலை செய்யாமல் உட்கார்ந்து சாப்பிடுவதுதான் அவன் பிரயோஜனமான, நல்ல வாழ்க்கையை வாழுகிறான் என்பதற்கு அடிப்படை தகுதியாயிருக்கிறது.அவனால் வேலையே செய்யாமல் நன்றாக சாப்பிட முடிகிறது என்பதுதான் அவன் மனுஷனாய் இருப்பதற்கு அடிப்படை தகுதி" என்றார்.இது எங்கிருந்து வந்தது?கிரேக்கர்கள் ஏன் அப்படி யோசித்தார்கள்?அரிஸ்டாட்டில் சொன்ன அந்த காரியத்திற்குப் பின் என்ன இருக்கிறது என்று பாருங்கள்.வேதாகமத்திற்கும் அதற்கும்எவ்வளவு வித்தியாசம் இருக்கிறது என்பதை நாம் கவனிக்க வேண்டும்.அவர்கள் ஏன் அப்படி யோசித்தார்கள் என்றால், ஒன்று, இந்த உலகமும் அதிலுள்ள எல்லாம் (வேலை, பொறுப்பு, சரீரம்) நாம் சத்தியத்தைத்தேடுவதற்கு இடையூறாக இருக்கிறது;சத்தியம் தான் மிகவும் உயர்வானது; உண்மையை தேட வேண்டும், அதை அறிந்துகொள்ள வேண்டும், அதைப் பற்றி யோசிக்க வேண்டும், ஆழ்ந்த சிந்தனை உடையவர்களாய் இருக்க வேண்டும். அப்படி ஆவிக்குரிய காரியங்களை உள்ளே சென்று ஆராய்ந்து கண்டுபிடிப்பதும், பரிசுத்தமும் ஒரு மனுஷனுக்கு இருக்க வேண்டுமென்றால் அவன் இந்த சரீரத்தையும், உலக காரியங்களையும் வெறுக்க வேண்டும் என்று எண்ணினார்கள். இன்னும் கேட்டால், அவர்கள் மரணத்தை ஒரு நண்பனைப்போல எண்ணினார்கள்.செத்தால் நல்லது என்று எண்ணினார்கள்.ஏன்?அது நம்மை இந்த உலகத்திலிருந்து விடுவித்து விடுகிறது;நம்மை உயர்வான நிலைக்குக் கொண்டுசென்று விடுகிறது.ஆகவே மரணம் நல்லது.இந்த உலக வாழ்க்கை முடிகிறது.ஆவிக்குரிய வாழ்க்கைக்கும், சத்தியத்தை தேடுவதற்கும் இந்த உலக வாழ்க்கை தடையாகவே இருந்துகொண்டிருக்கிறது.அது இல்லாமல் இருப்பது நல்லது என்று அவர்கள் எண்ணினார்கள்.அவர்கள் ஏன் அப்படி எண்ணினார்கள் என்றால், அவர்களுடைய கடவுள்களைப் பற்றிய போதனை அப்படியிருக்கிறது.கடவுள் யார்?நாம் தமிழில் 'கடவுள்' என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்துகிறோம்.'கடவுள்' என்றால் 'எல்லாவற்றையும் கடந்தவர்' என்று அர்த்தம்.'The Transcendent One'என்று ஆங்கிலத்தில் சொல்லுவார்கள்.அதாவது, எல்லாவற்றிற்கும் அப்பாற்பட்டவர்.அப்பாற்பட்டவர் என்றால் அவருக்கு வலி, வேதனை, சோகம், கண்ணீர், கஷ்டம்,பசி, பட்டினி என்றால் என்னவென்று தெரியாது என்றும்,ஆகவேதான் அவர் கடவுள் என்றும்,அவர் எல்லாவற்றையும் கடந்தவர், இதற்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டவர் என்றும், மனுஷனுக்கு இருக்கிற சாதாரண இந்த தேவைகள், கஷ்டங்கள், மனவேதனைகள்இவற்றையெல்லாம் புரிந்துகொள்ள முடியாதவர் என்றும்,அவர் அதிலிருந்து தூரமாக(distant) இருக்கிறார் என்றும், அவர் இதையெல்லாம் தாண்டினவர் என்றும், அவருக்கும் இதற்கும் சம்பந்தமே கிடையாது என்றும், அவர் அங்கு உட்கார்ந்துகொண்டிருக்கிறார் என்றும், அவர் இதையெல்லாம் தாண்டி, தூரமாய் இருக்கிறவர் மட்டுமல்ல, அவர் தனிமையிலே (solitary) தன்னுடைய நேரத்தைச் செலவிடுகிறார் என்றும்,அவர் தத்துவஞானிகளைப்போல உட்கார்ந்து யோசித்துக்கொண்டே, அதையும் இதையும் ஆழமாக சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கிறார் என்றும்,அவர் இந்த உலக வாழ்க்கையில் ஈடுபடுவது கிடையாது என்றும்எண்ணினார்கள். இப்படி எண்ணி, எண்ணி கடைசியில், நாமும் கடவுளைப் போல இருக்க வேண்டுமென்றால், நாம் இந்த உலக வாழ்க்கைக்கு அப்பாற்பட்டவர்களாய் இருக்க வேண்டும் என்றும்,நாம் தனிமையையும், ஆழ்ந்த சிந்தனையையும் விரும்ப வேண்டும் என்றும்,எந்த உலக காரியங்களிலும் ஈடுபடுவதை நாம் வெறுக்க வேண்டும் என்றும் சொல்லுகிறார்கள்.மேலும் இப்படி ஆழமாக யோசித்தால், இந்த உலகம் வீண், இந்த உலக வாழ்க்கை வீண், நம்முடைய முயற்சி வீண், இவைஎல்லாமே அநித்தியமானவைகள், அவைகள் நிஜமானவைகள் அல்ல,நிஜம் என்பது ஆவிக்குரியதுதான்,வேலையில் நிஜமே கிடையாது என்கிற ஒரு எண்ணம் உண்டாகிவிடும் என்கிறார்கள். இந்த எண்ணம் இன்றைக்கும் இருப்பதைநாம் பார்க்கலாம்.இங்கிருந்து தான் தவறான எண்ணங்கள் எல்லாம் வருகிறது.

சிலர், "நான் வீட்டை விட்டுவிட்டு காட்டிற்குச் சென்றுவிடுகிறேன், எவரும் இல்லாத இடத்தில் நான் இருந்துகொள்கிறேன், அங்கிருந்து நான் கடவுளைப் பற்றியே சிந்தனை உள்ளவனாக இருக்கிறேன், எல்லாவற்றையும் வெறுத்து, துறந்துவிடுகிறேன்" என்று எண்ணுகிறார்கள். சில கிறிஸ்தவர்களும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இதை derive பண்ணிவிட்டார்கள். நமக்கு அதிகம் இருக்கக்கூடாது, இரண்டு சட்டை இருந்தால் போதும், ஒன்று கொடியில் தொங்கும், இன்னொன்று உடம்பில் இருக்கும் என்கிறார்கள்.பிறகு இரண்டு சட்டை கூட வேண்டாம், ஒன்று இருந்தால் போதும் என்கிறார்கள்.அதுவும் போய் சிலர், ஒன்று கூட வேண்டாம், அதுகூட இல்லாமல் இருந்துவிடலாம், ஏனென்றால்காட்டில்உடையே தேவை கிடையாது என்கிறார்கள்.இதனுடைய ஆரம்பங்கள் கிரேக்கர்களிடம் இருக்கிறது. அவர்கள் சொல்லுகிறபடி உண்மையான வாழ்க்கை என்றால் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்றால்,உலகத்தோடு எந்த விதமான இணைப்பும் இருக்கக்கூடாது.காலையில் எழுந்து வேலைக்குச் செல்வது, அங்கு கஷ்டப்பட்டு வேலை செய்வது, மனைவி, பிள்ளைகள் என்று வீட்டில் பொறுப்பை எடுப்பது, பிள்ளைகளை பள்ளிக்கூடத்திற்குக்கொண்டுபோய் விடுவது, பின் அங்கிருந்து கூட்டிக்கொண்டு வருவது, அவர்களை வளர்ப்பது, அவர்களுக்கு திருமணம் செய்து வைப்பது, பிறகு பேரப்பிள்ளைகளுக்கு காரியங்களைச் செய்வது என்பதெல்லாம் உலக இணைப்பு (attachment). உலக இணைப்பிற்குள் நுழைந்தால் அது தீருவே தீராது. இப்படியே போய்க் கொண்டிருந்தால் எப்படி? ஒரு நல்ல வாழ்க்கை இனி வாழ முடியாது. ஏனென்றால் உலக வாழ்க்கையில் ஈடுபட்டு இப்படியே போய்விடும் என்கிறார்கள். இது எவ்வளவு அறிவீனம் என்று பாருங்கள். நம்மைப் போல ஒரு பிள்ளையை உண்டாக்குகிறோம். அதற்கு எவ்வளவு கவனம் செலுத்த வேண்டும், பிள்ளை படித்ததா என்று பார்க்க வேண்டும்.படிக்காதபோது அடித்தாலோ, மிரட்டினாலோ மட்டும் போதாது.அந்த பிள்ளையோடுகூட இருந்து படிக்க வைக்க வேண்டும்,பிள்ளைக்கு வழிகாட்ட வேண்டும், ஒழுங்காக வாழ வேண்டும், பிள்ளைகளுக்கு எடுத்துக்காட்டாய் இருக்க வேண்டும்,முன்மாதிரியாய் இருந்து அவர்களை நடத்த வேண்டும், அவர்களை ஊக்கப்படுத்த வேண்டும், முற்போக்காய் இருக்க வேண்டும். இவ்வளவும் இருந்தால் தான் ஒருவன் நல்ல தகப்பனாக இருக்க முடியும். அவன் ஒரு நல்ல பிள்ளையையும், நல்ல குடும்பத்தையும் உண்டாக்க முடியும். பிள்ளைகளுக்கு நல்ல எதிர்காலம் உண்டாக முடியும்.

சிலர், "அவர் கையை வைத்து ஜெபித்தால் எதிர்காலம் உண்டாகி விடும்" என்று எண்ணுகிறார்கள்.கை வைத்தால் எல்லாமே சரியாகிவிடும் என்று எண்ணக்கூடாது."வியாதியஸ்தர்மேல் கைகளை வைப்பீர்கள், அப்பொழுது அவர்கள் சொஸ்தமாவார்கள்"(மாற்கு 16:18) என்று வேதம் சொல்லுகிறதை நான் நம்புகிறேன்.ஆனால் எல்லாவற்றுக்குமே கை வைத்தால் சரியாகிவிடும் என்று எண்ணி,நாம் ஒன்றுமே செய்யாமல், ஒரு நல்ல தகப்பனாகவே இருக்காமல், பிள்ளை படித்ததா என்று பார்க்காமல், பிள்ளையின் மீதுகவனமே செலுத்தாமல், நம்முடைய பொறுப்பு எதையும் எடுக்காமல், குடும்பத்தில் ஈடுபாடே இல்லாமல் இருந்துவிட்டுகடைசியில் பிள்ளையை பிரசங்கியாரிடம் கூட்டிக்கொண்டு வந்து, "இவன் படிக்கவே மாட்டேன் என்கிறான், நீங்கள் கை வைத்து ஜெபியுங்கள்" என்கிறார்கள். ஒரு நல்ல குடும்பத்தை உருவாக்க வேண்டுமென்றால் முதலிலிருந்தே ஆரம்பிக்க வேண்டும். அது ஒரு பெரிய project. நன்றாக சம்பாதித்து, பிள்ளையை நல்ல பள்ளியில் சேர்த்து, fees-ஐ கட்டி, புத்தகத்தையும், பள்ளிச்சீருடையையும் வாங்கிக்கொடுத்து, எல்லா வசதியையும் செய்துகொடுத்து,பள்ளிக்கு கொண்டுபோய் விட்டு, பிள்ளை படித்ததா என்று பார்த்து அப்படி அதை வளர்த்துக் கொண்டுவர வேண்டும். ஏனென்றால் அது தேவன் கொடுத்த பிள்ளை.பிள்ளையைநல்ல நிலைக்குக் கொண்டுவர வேண்டியது நம்முடைய பொறுப்பு.இதைவிட பெரிய project உலகத்தில் இருக்கிறதா? கிடையாது. "நான் எல்லாவற்றையும் துறந்துவிட்டேன்" என்று சொல்லுகிறவரை இவர் பெரிய தியாகி, எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு அங்கு சென்றுவிட்டார் என்றுநாம் ஆச்சரியத்துடன்பார்க்கிறோம்.ஆனால் உண்மை என்னவென்றால், அவருக்கு ஒன்றுமே தெரியாது. இதெல்லாம் தவறான எண்ணங்கள். இவை கிரேக்கர்கள் மத்தியிலிருந்து வந்தவை.

இந்த உலகத்தோடு நமக்கு எந்த இணைப்பும் இருக்கக்கூடாது என்றும்,நாம் இதையெல்லாம் விட்டுவிட்டுப் போய் விட வேண்டும் என்றும்,இந்த உலக பொறுப்புகள் நமக்கு எதற்கு என்றும் சொல்லுகிறவர்கள் ஒருவர் சொல்லுவதைக் கேட்டுஅவருக்குக் கீழ்வேலை செய்திருக்கிறார்களா? நாம் அந்த அனுபவத்தை நம்முடைய பிள்ளைகளுக்கு தர வேண்டும். சிலர், "நீ யாருக்குக் கீழும் வேலை செய்ய வேண்டாம்;நீ வேலை செய்யாமல் நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன்;நீ யாருக்குக் கீழும் வேலை செய்துவிடக்கூடாது" என்கிறார்கள். இது தவறு. பிள்ளைகள் எங்கேயாவது வேலை செய்தால் தான் நாம் சரியாக நேரத்திற்குச் செல்ல வேண்டும் என்றும், நம்மை இன்னொருவர் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார், அவர் நம்மை மேற்பார்வையிடுவார், நாம் சரியாகச் செய்ய வேண்டும், அப்படிச் செய்தால் பாராட்டும், உயர்வும்நமக்கும் கிடைக்கும் என்றும் அவர்களுக்குத் தெரியும். "எனக்கு இதெல்லாம் வேண்டாம், இதெல்லாம் தேவையில்லை, நான் உலகத்தோடு எந்த இணைப்பும் இல்லாமல் இருந்துகொள்கிறேன்" என்றுஎண்ணி ஒருவன் தாடியை வைத்துக்கொண்டு, எல்லாவற்றையும் துறந்துவிட்டு எங்கேயோ சென்றுவிட்டான் விட்டான் என்றால், அவனுடைய சட்டைத் துணி எவ்வளவு குறைவாக இருக்கிறதோ அவ்வளவு பரிசுத்தவான் என்றும், தாடி எவ்வளவு நீளம் இருக்கிறதோ அவ்வளவு பெரிய தியாகி, உயர்ந்தவன், ஞானி என்றும் நினைக்கிறோம். ஆனால் இவையெல்லாம் பின்நாளில் வந்த தவறான கருத்துக்கள். இவை மக்களை தவறான வழியில் நடத்திக்கொண்டிருக்கின்றன. இவர்களுடையஅடிப்படை எண்ணம் என்னவென்றால், வேலை, குடும்பம் போன்ற காரியங்களில் ஈடுபடுவது, பொறுப்புகளை எடுத்துக்கொள்வது, இதற்காக உழைப்பது, பிரயாசப்படுவது இவையெல்லாம் வீண். ஏனென்றால் இந்த உலகப்பிரகாரமான காரியங்கள் எல்லாம் வீண்,ஆவிக்குரியதுதான் முக்கியம் என்று மனதில் பிரித்துவிட்டார்கள். இந்த எண்ணம் இன்றைக்கும் கிறிஸ்தவர்களை பாதித்துக்கொண்டிருக்கிறது. கர்த்தர் நம்மை உண்டாக்கும்போது இது ஆவிக்குரிய ஜீவியம், இது உலகப்பிரகாரமான காரியம் என்று உண்டாக்கவில்லை.

இப்படி உலகத்தில் எந்த ஈடுபாடும் இல்லாமல் இருக்க வேண்டுமென்றால் என்ன அர்த்தம்?நான் இப்படி ஆகிவிடுவேன், நான் இதற்காக பிரயாசப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன், அதை அடைவேன் என்று எந்த நம்பிக்கையும் இருக்கக்கூடாது.மேலும் எதைப் பற்றிய பயமும் இருக்கக்கூடாது.பயமில்லாமல் இருப்பது நல்லது, இதைச் சொல்ல வேண்டியதுதான்.ஆனால் எந்த நம்பிக்கையும் இல்லாமல் இருப்பதில் தான் தீமை அடங்கியிருக்கிறது.நம்பிக்கை இல்லாமல் வாழ வேண்டுமென்றால் காட்டில் தான் வாழ வேண்டும். Hope keeps a man alive. நாளைக்கு நான் எப்படி இருப்பேன், என் குடும்பம் எப்படியிருக்கும், என் பிள்ளை எப்படியிருக்கும், என் எதிர்காலம் எப்படியிருக்கும், நான் மரிப்பதற்குள் எதை சாதிப்பேன், நான் பிரயோஜனமான விதத்தில் வாழ வேண்டும், நான் எல்லா இடையூறுகளையும், தடைகளையும் மேற்கொண்டு இதை சாதிப்பேன், "கர்த்தர் செய்ய நினைத்தது தடைபடாது" என்கிற எண்ணத்தையும், குறிக்கோளையும், நம்பிக்கையையும் மனதில் வைத்து வாழுவதுதான் வாழ்க்கை. சிலர் இது வேண்டாம் என்று சொல்லுகிறார்கள்.அதுதான் அங்கு பிரச்சனை.அப்படியென்றால் நம்பிக்கை இல்லாமல் எப்படி வாழ்வது?அவர்கள்,"வாழ்க்கையை இருக்கிறவண்ணம் அப்படியே ஏற்றுக்கொள், ஒன்றுமில்லை என்றால் திருப்தியாயிரு, ஏனென்றால் கடவுள் உன்னை அப்படி உண்டாக்கிவிட்டார்.கடவுள் உனக்கு இரண்டு ஆடைகளைத்தான் கொடுத்தார் என்றால், அதில் திருப்தியாயிரு.கடவுள் பெரிதாக உனக்கு ஒன்றும் கொடுக்கவில்லை என்றால், அதில் திருப்தியாயிரு" என்கிறார்கள்.இதைப் போதிப்பதற்கு ஒரு சபையும் போதகரும் தேவையா?கர்த்தர் உங்களுக்காக என்ன வைத்திருக்கிறார் என்று அறிந்திருக்கிறீர்களா?உங்கள் வாழ்க்கையை கர்த்தர் உங்களுக்கு எதற்கு கொடுத்திருக்கிறார்?உயிர் மூச்சை ஏன் தந்திருக்கிறார்?உங்களுக்குக் கொடுத்த அறிவு, தாலந்துகள், கிருபை இவையெல்லாம் எதற்கு என்று விளங்குகிறதா?அதன்படி செய்தீர்களா?அதுதான் திருப்தி.வேறே திருப்தியை நாங்கள் போதிப்பது கிடையாது.அது மாயையான திருப்தி.சிலர், "நான் என்னிடம் இருக்கிறதில்திருப்தியாயிருக்கிறேன், அதுதான் கிறிஸ்தவனுக்கு அடையாளம்" என்று சொல்லுகிறார்கள்.கிடையாது. கர்த்தர் நம்மை எதற்காக உண்டாக்கினார், எதற்கு இந்த அறிவை நமக்குக் கொடுத்தார், எதற்கு சில தாலந்துகளைக் கொடுத்தார், பாடல்களைப் பாடினாலோ, இசை வாசித்தாலோ கர்த்தர் எதற்கு இதைக் கொடுத்திருக்கிறார், நாம் என்ன செய்ய வேண்டும், நாம் வாழ்க்கையில் எப்படி வாழ வேண்டும் என்பதை அறிந்து, அதிலே வாழ்ந்து அதன் மூலமாக உண்டாவதுதான் திருப்தியே ஒழிய, ஒன்றுமே செய்யாமல் பெரிய ஞானி போல உட்கார்ந்து கொண்டு, "என்னிடம் இருக்கிறதிலே நான் திருப்தியாய் இருக்கிறேன், கடவுள் இவ்வளவு தான் கொடுத்தார், எல்லாமே ஆண்டவன் செயல்"என்றுசொல்லிக்கொண்டிருக்கக்கூடாது. "அவர்தான் என்னை இப்படி உண்டாக்கிவிட்டார், அவர்தான் எனக்கு வேலை தரவில்லை, வழிகாட்டவில்லை, எனக்கு எதுவும் செய்யவில்லை"என்று சொல்லுவது பிசாசின் தவறான எண்ணம்.இப்படி உலக காரியங்கள் நம்முடைய ஆவிக்குரிய வாழ்க்கைக்கு தடையாய் இருக்கிறது, ஆவிக்குரிய காரியம் தான் முக்கியம், உலகமும் உலக வாழ்க்கையும் முக்கியமில்லை, ஆகவே வேலை முக்கியமில்லை என்பதுதான் கிரேக்கர்கள் சொல்லும் முதல் காரியம்.

இரண்டாவது காரியம் என்னவென்றால்,எல்லா வேலையும் சமமானது அல்ல என்பது.முதலில் ஆவிக்குரியது, உலகப்பிரகாரமானது என்று பிரித்தார்கள்.இப்போது வேலைகளைப் பிரிக்கிறார்கள்.மனதை வைத்து யோசித்து வேலை செய்வது தான் வேலை, அதுதான் சரியானது என்றும், கை வைத்து வேலை செய்கிற குழி தோண்டுதல், நடுதல், தண்ணீர் பாய்ச்சுதல், விவசாயம் பண்ணுதல் போன்ற இவையெல்லாம் இழிவான வேலைகள் என்றும் பிரித்து, சரீர உழைப்பு என்பது கேவலமானது, மன உழைப்புஎன்பது உன்னதமானது என்கிற ஒரு பிரிவினையை (division) கொண்டுவந்தார்கள். புராட்டஸ்டன்ட் போதனையில் விசேஷம் என்னவென்றால் அவர்கள்,வேலையில் உள்ள இந்த பிரிவினை போய், வேலையினுடைய சுயமரியாதையை(dignity of labour) போதிக்க ஆரம்பித்தார்கள்.கிரேக்கர்கள் கொண்டுவந்த அந்த பிரிவினையானது கிறிஸ்தவ சபைகளுக்குள் வந்துவிட்டது.இயேசு வருவதற்கு சில நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு கிரேக்கர்கள் உலகம் முழுவதும் ஆள ஆரம்பித்தார்கள்.அவர்களுடைய மொழியும், கலாச்சாரமும் உலகமெங்கும் பரவினது.மகா அலெக்சாண்டர் போன்ற ஆட்கள் தாங்கள் சென்ற ஊர்களில் எல்லாம் பெரிய நூலகங்களைக் கட்டினார்கள்.அவர்கள் படிப்பு, அறிவைப் பற்றி சில நல்ல காரியங்களைச் செய்தார்கள்.ஆனால் அவர்கள் தங்கள் மொழியையும், கலாச்சாரத்தையும் எல்லா இடங்களிலும் பரப்பிவிட்டார்கள்.அந்த கலாச்சார பண்புகளில் வேலையில் உள்ள பிரிவினையும் ஒன்று.ஜனங்களுக்கு இப்படிப்பட்ட ஒரு idea-வை கொடுத்துவிட்டார்கள்.பின்பு இயேசு வந்த பிறகு அவரின் மூலமாக உண்டாகிற இரட்சிப்பை பிரசங்கித்து, எல்லாம் பண்ணும்போது கிரேக்கர்களின் இந்த எண்ணத்தால் ஜனங்களுக்குள் முன்னேறுவதற்குபெரிய தடையாக இருக்கிறது.ஏனென்றால் சில நூற்றாண்டுகளாக இது மக்கள் மனதில் பதிந்துவிட்டது, கலாச்சாரத்தோடு கலந்துவிட்டது.ரோமர்கள் வருவதற்கு முன் கிரேக்கர்கள் உலகத்தையே ஆண்டு எல்லா இடங்களிலும் தங்களுடைய கலாச்சாரத்தையும், எண்ணங்களையும் பரப்பிவிட்டார்கள்.ஆகவே அது கிறிஸ்தவத்தையும் கிறிஸ்தவர்களையும் பாதித்தது.எனவே இப்படி பரப்பினதால் ஜனங்கள் மத்தியிலே ஒன்றிரண்டு காரியங்கள் பரவலாய் வந்துவிட்டது.அது என்னவென்றால், வேலை என்பது அத்தியாவசியம் தான், ஆனால் அது பொல்லாதது என்கிற எண்ணத்தை அவர்கள் கொண்டிருந்தார்கள்.வேலையில் எப்போது அது நல்ல வேலை என்று சொல்லலாம் என்றால், நாம் மனதளவில் செய்கிற வேலைக்குச் சென்று சம்பாதித்து, நம் குடும்பத்தை காப்பாற்றி, பெருக்குவதற்கும் துடைப்பதற்கும் உடல் உழைப்பு செய்கிறவனை வைத்துவிட்டு, அவனுக்கு சம்பளம் கொடுக்க முடியுமென்றால் அது நல்ல காரியம், இல்லையென்றால் அது பொல்லாப்பு என்று இப்படிப்பட்ட ஒரு பொல்லாத எண்ணம் ஜனங்கள் மத்தியில் வந்து பரவிவிட்டது. இது நம்முடைய கலாச்சாரத்திலும் வந்து கலந்துவிட்டது என்பதைப் பார்க்கலாம்.

அதுமட்டுமல்லாமல், வேலை என்றாலே என்ன பதவி என்பதும், எவ்வளவு சம்பளம் என்பதும் தான் முக்கியம் என்று அவர்கள் சொல்லுகிறார்கள்.சம்பளம் வேண்டாம் என்று நான் சொல்லவில்லை.நல்ல சம்பளம் வாங்க வேண்டும், வேலையில் உயர வேண்டும்.ஆனால் சிலர், வேலை என்றாலே வெறும் பதவியும், சம்பளமும்தான் என்று எண்ணுகிறார்கள்.இதனால் அநேகர் தங்களுடைய தாலந்துகள் என்னவோ அந்த வேலையில் போவதில்லை.90% பேர் தங்களுக்கு என்ன தாலந்தோ அந்த வேலைக்குப் போகவே மாட்டார்கள்.ஒருவன் அழகாக வரைவான், ஆனால் நான் EEE படிக்கிறேன் என்று சொல்லுகிறான்.ஏன் இதைப் படிக்கிறாய் என்று கேட்டால் அவன், அப்போதுதான் நான் ஒரு என்ஜீனியர் என்று சொல்ல முடியும்.பெண் பார்க்கும்போது பையன் என்ஜீனியரா என்றும், சம்பளம் எவ்வளவு என்றும் கேட்கிறார்களே!அதனால் நான் இதைப் படிக்கிறேன்.இதற்கும் எனக்கும் எந்த சம்பந்தமே கிடையாது.இதைப் படிப்பதற்கு எனக்கு பிரியமே கிடையாது. இருந்தாலும் என்னுடைய அப்பா,"நம் வீட்டில் டாக்டர் இருக்க வேண்டும், இல்லையென்றால் என்ஜீனியர் இருக்க வேண்டும், வேறு எதுவும் இருக்கக்கூடாது"என்று சொல்லுகிறார் என்கிறான்.நல்ல காலம், கர்த்தர் என்னை இதிலிருந்து காப்பாற்றினார்.நான் டாக்டராகவோ, என்ஜீனியராகவோ ஆகியிருந்தால் என்னாவது?அதன் மூலமாகபேரழிவுதான் உண்டாகும்.என்ஜீனியர் ஆகுகிறவர்கள் அப்படி ஆகட்டும்.நான் என்ஜீனியராய் இருக்கும்படி கர்த்தர் என்னை உண்டாக்கவில்லை.அதற்குரிய தாலந்துகளையோ, கிருபைகளையோ, ஆற்றல்களையோ அவர்எனக்குள்ளே வைக்கவில்லை.ஆகவே நான் அதைப்போல ஆக பார்த்தேன் என்றால் அது தவறு.அதில் பணம் கிடைக்கிறது, அதில் பதவி கிடைக்கிறது என்பதினால் நான் அதில் சென்றேன் என்றால் அதைவிட பெரிய தவறு இருக்க முடியாது.பதவியும், பணமும் தான் வேலை, வேறெதுவும் வேலையே கிடையாது என்பது வேதத்திற்கு விரோதமானது.

புராட்டஸ்டன்ட் மார்க்கத்தில் வேலை என்பதை என்னவென்று போதித்தார்கள் என்றால், நான் தேவனுடைய வேலையை அவருடைய பிரதிநிதியாக இருந்துகொண்டு இந்த உலகத்தில் செய்கிறேன். ஒரு படத்தை வரைவதின் மூலமாக தேவனுடைய குணாதிசயத்தையும் மகிமையையும் நான் வெளிப்படுத்த முடியும்.அது ஜனங்களுக்கு சாப்பாடு கொடுக்குமா?அது பிரயோஜனமாய் இருக்குமா?என்று நீங்கள் கேட்கலாம்.ஏன் பிரயோஜனமாய் இருக்காது?ஒரு மனுஷன் தனக்குள் என்ன தாலந்தும், கிருபையும் இருக்கிறது என்பதை அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.தேவனோடு தொடர்பு இல்லாமல் அவன் அதை அறிந்துகொள்வது மிகவும் கடினம்.ஏன் தேவனை தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்?ஏனென்றால் அவர் தான் என்ன செய்ய வேண்டுமென்று காண்பிப்பார்.ஆகவேதான் வேதம், "நீ உன் வாலிபப்பிராயத்திலேஉன் சிருஷ்டிகரை நினை"(பிரசங்கி 12:1) என்று சொல்லுகிறது.நீ retired ஆன பிறகு சிருஷ்டிகரை நினை என்று அது சொல்லவில்லை. ஆனால் சிலர் அப்படிச் சொல்லுகிறார்கள். நீ இப்போது சந்தோஷமாக இரு, retired ஆன பிறகு தேவனை நினை, சபைக்குப் பக்கத்திலேயே வீட்டை வைத்துக்கொண்டு நடந்தே போய் வரலாம். மரித்த பிறகு அப்படியே கல்லறைக்கு கொண்டுசென்று விடுவார்கள். இப்போது ஜாலியாக ஆட்டம்போடு என்கிறார்கள். ஆனால் வேதம், நீ அறிவுள்ள ஆளாக இருந்தால் உன் வாலிப நாட்களில் சிருஷ்டிகரை நினை. ஏனென்றால் வாழ்நாள் முழுவதும் அவர் என்ன காண்பிக்கிறாரோ, அவர் என்ன செய்யச் சொல்லுகிறாரோ அதைச் செய்து பெரிய திருப்தியை நீ அடைவாய். இந்த உலகத்தில் தேவன் உனக்குக் காட்டுகிற வேலையைச் செய்து, அவருடைய நோக்கங்களை நிறைவேற்றுவாய், அதன் மூலமாக பெரிய திருப்தியும் நிறைவும் பயனும் உனக்கு உண்டாகும் என்று சொல்லுகிறது.ஆக, வேலையை வெறும் பதவியும் சம்பளமும் என்று நினைப்பது பெரிய தவறு.

திருமணத்திற்கு profile கொடுக்கும்போது சிலருடைய profile மிகுந்த ஆச்சரியாக இருக்கும். ஒரு profile-இல் "ஊழியக்காரர்கள் மட்டும் வேண்டாம்"என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறார்கள்.ஏனென்றால் ஊழியத்தைப் பற்றி அவ்வளவு கேவலமான ஒரு எண்ணம் அவர்களுக்கு இருக்கிறது.இதனால் தான் அநேகர் ஊழியத்திற்கு வருவதில்லை.நான்கு பிள்ளைகள் இருந்தால் ஒரு பிள்ளை டாக்டராகவும், இன்னொரு பிள்ளை என்ஜீனியராகவும், இன்னொரு பிள்ளை architect-ஆகவும் ஆகிறது.நான்காவது பிள்ளைக்குபடிப்பு சரியாக ஏறவில்லை, ஆகவே அந்த பிள்ளையை வேண்டுமானால் ஊழியத்திற்கு அனுப்புகிறேன் என்கிறார்கள்.திருமணத்திற்குprofile பார்க்கும்போதுபையன் ஊழியக்காரனாக இருந்தால் வேண்டாம் என்கிறார்கள்.அவன் ஊழியத்திற்கென்று அழைக்கப்பட்டிருந்தால் பிறகு என்ன செய்வது?அவன் ஊழியம் தான் செய்ய வேண்டும்.ஜனங்கள், "யார் பணம் தருவார்கள்?" என்று கேட்கிறார்கள்.தேவன் தருவார்.வாழ்க்கையிலே பணம் சம்பாதிக்க வேண்டும் என்பதும், பதவியை அடைய வேண்டும் என்பதும் குறிக்கோளாய் இருக்கக்கூடாது.ஆண்டவருடைய சித்தமும், அவருடைய நோக்கமும் தான் குறிக்கோளாய் இருக்க வேண்டும்.நாம் எவ்வளவு மாற வேண்டியதாய் இருக்கிறது என்று பாருங்கள்.சில வீடுகளில் பெற்றோர்களுடைய சித்தம் தான் பிள்ளைகளுடைய வாழ்க்கையில் நிறைவேறுகிறது.பெற்றோர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளிடம், "நீ என்ன படிக்க விரும்புகிறாயோ, அதற்கு நான் fees கட்டி விடுகிறேன்" என்று சொல்ல வேண்டும். இதற்குத்தான் பிள்ளைகளுக்கு சிறு வயதிலிருந்தே ஆண்டவரை அறிமுகப்படுத்தி, அவரோடு நெருக்கத்தை உண்டாக்கி, அவன் ஜெபம்பண்ணக்கூடியவனாக, ஆண்டவரை அறிந்துகொள்ளக்கூடியவனாக, தன்னை புரிந்துகொள்ளக்கூடியவனாக உருவாக்க வேண்டும். இது பெரிய project.பிரசங்கியார் கை வைத்து ஒன்றும் ஆகிவிட முடியாது.சிலர், "ஐயா, டாக்டருக்கு படிக்கவா, என்ஜீனியருக்குப் படிக்கவா,தயவுசெய்து சொல்லுங்கள்" என்றுஎவருக்காவது கடிதம் எழுதுகிறார்கள்.பிள்ளை பிறந்தவுடனேயே "ஆண்டவரே, இந்த பிள்ளையை எந்த நோக்கத்திற்காக பிறக்க வைத்தீர்?" என்று ஜெபிக்க வேண்டும்.வேலையைப் பற்றிய தவறான எண்ணங்கள் எல்லாம் எங்கிருந்து வந்தது என்பதை இதுவரை சொன்னேன்.

வேதம் இதைப் பற்றி என்ன சொல்லுகிறது?வேலை ஏன் நமக்கு சுயமதிப்பையும் சுயமரியாதையையும் தருகிறது என்றால், அது நமக்குள் இருக்கிற தேவனுடைய சாயலை பிரதிபலிக்கிறது.வேலை செய்யும்போது நாம் என்ன செய்கிறோம்?தேவன் என்ன செய்தாரோ அதை செய்துகொண்டிருக்கிறோம்.அதைவிட பெரிய மரியாதை நமக்கு இருக்க முடியுமா?தேவன் ஆறு நாட்கள் வேலை செய்தார், நாமும் ஆறு நாட்கள் வேலை செய்கிறவர்கள்.அவர் ஒரு நாள் ஓய்வு எடுத்தார், நாமும் ஒருநாள் ஓய்வு எடுக்கிறவர்கள்.நாம் தேவனைப்போல இருக்கிறவர்கள்.ஏனென்றால் நாம் அவருடைய சாயலில் உண்டாக்கப்பட்டிருக்கிறோம்.அவர் பூமியை உண்டாக்கினார்.ஒழுங்கின்மையையும், வெறுமையையும், இருளையும் போக்கி, அருமையான, அழகான, மனுஷன் வாழக்கூடிய ஒரு பூமியாக அதை உண்டாக்கினார்.நாமும் நம்முடைய வாழ்க்கையில் இருக்கிற ஒழுங்கின்மை, வெறுமை, இருள் எல்லாவற்றையும் போக்கி, நல்ல காரியங்களை உண்டாக்கக்கூடியவர்கள். சிருஷ்டிப்பில் மிகவும் முக்கியமான காரியம் என்னவென்றால், தேவன் சூரியன், சந்திரன், நட்சத்திரங்கள், மீன்கள், பறவைகள், மிருகங்கள், புல், பூண்டுகள் இவற்றையெல்லாம் உண்டாக்கினார். புல், பூண்டுகளைக்கூட பெருகும்படியாக உண்டாக்கினார்.ஆதியாகமம் 1:20,21-இல்,"ஜலத்தில் மீன்களையும், ஆகாயத்தில் பறவைகளையும் உண்டாக்கினார்"என்றும், 22-ஆம் வசனத்தில், "அவைகளை ஆசீர்வதித்து, பலுகிப்பெருகி நிரப்புங்கள்" என்றும் சொன்னார் என்று வாசிக்கிறோம். புல், பூண்டுகளை உண்டாக்கினபோது கூட அவையெல்லாம் பலுகக்கூடியதாய், பெருகக்கூடியதாய், அதினதின் விதையை அதற்குள்ளேயே வைத்து உண்டாக்கினார் என்று 11-ஆம் வசனத்தில் வாசிக்கிறோம். ஆக, சிருஷ்டிப்பு எல்லாமே பலுகக்கூடிய, பெருகக்கூடிய,நிரப்பக்கூடிய தன்மை உடையதாய் இருக்கிறது.'பலுகிப் பெருகி, நிரப்புங்கள்' என்பது மனுஷனுக்கு மட்டுமல்ல, எல்லா சிருஷ்டிப்புக்கும் பொதுவானது.இதில் மனுஷனுக்கு மட்டும் தான் வேலை விவரம்(job description) கொடுக்கப்பட்டது.தேவன் வேறெந்த சிருஷ்டிப்புக்கும் வேலையைக் கொடுக்கவில்லை. ஆடு, மாடுகளுக்கெல்லாம் வேலையைக் கொடுக்கவில்லை. அவைகளை பலுகிப் பெருகும்படி சொன்னார். 'பலுகிப்பெருகி' என்று 22-ஆம் வசனத்தில் சொல்லியிருப்பதன் immediate context-ஐ பார்த்தோம் என்றால் 'பெற்றெடுத்து நிரப்புங்கள்' என்று தேவன் சொல்லுகிறார்.மனுஷனுக்கு மட்டும் தான் வேலையைத் தருகிறார்.26-ஆம் வசனத்தில் 'ஆளக்கடவர்கள்'என்றும், 28-ஆம் வசனத்தில், 'ஆண்டுகொள்ளுங்கள்' என்றும் வாசிக்கிறோம்.வேறெந்த சிருஷ்டிப்புக்கும் இப்படிச் சொல்லப்படவில்லை.இது மனுஷனுக்கு மட்டும் தான் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.ஏன்?மனுஷனுக்கு மட்டும் தான் job assignment கொடுக்கப்பட்டது.ஆதியாகமம் 2:19-இல் அதைப் பார்க்கிறோம்.


"தேவனாகியகர்த்தர்வெளியின் சகலவித மிருகங்களையும், ஆகாயத்தின் சகலவிதப் பறவைகளையும் மண்ணினாலே உருவாக்கி, ஆதாம் அவைகளுக்கு என்ன பேரிடுவான் என்று பார்க்கும்படி அவைகளை அவனிடத்தில் கொண்டுவந்தார்; அந்தந்த ஜீவஜந்துக்கு ஆதாம் எந்தெந்தப் பேரிட்டானோ அதுவே அதற்குப் பேராயிற்று" (ஆதியாகமம் 2:19).

1-ஆம் அதிகாரத்தில் தேவன் உண்டாக்கினார் என்று மட்டும் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.இங்கு தேவன் எப்படி உண்டாக்கினார் என்று இன்னும் விவரமாகச் சொல்லுகிறார்கள்.மிருகங்கள், பறவைகள் இவைஎல்லாவற்றையும் மனுஷன் தான் ஆண்டுகொள்ளுகிறான்.ஆகவேதான் தேவன் மனுஷனை அழைத்து, நீ பெயரிடு, ஏனென்றால் நீ தான் இதற்கு மேலதிகாரி என்று சொல்லிவிட்டார்.சங்கீதம் 8-ஆம் அதிகாரத்தில் அதையே தான் வாசிக்கிறோம்.சங்கீதக்காரன் மனுஷனை ஆச்சரியத்தோடு பார்க்கிறான்.

"மனுஷனை நீர் நினைக்கிறதற்கும், மனுஷகுமாரனை நீர் விசாரிக்கிறதற்கும் அவன் எம்மாத்திரம் என்கிறேன்.நீர் அவனை தேவதூதரிலும் சற்று சிறியவனாக்கினீர்; மகிமையினாலும் கனத்தினாலும் அவனை முடிசூட்டினீர்.உம்முடைய கரத்தின் கிரியைகளின்மேல் நீர் அவனுக்கு ஆளுகை தந்து, சகலத்தையும் அவனுடைய பாதங்களுக்குக் கீழ்ப்படுத்தினீர்.ஆடுமாடுகளெல்லாவற்றையும், காட்டுமிருகங்களையும்,ஆகாயத்துப் பறவைகளையும், சமுத்திரத்து மச்சங்களையும், கடல்களில் சஞ்சரிக்கிறவைகளையும் அவனுடைய பாதங்களுக்குக் கீழ்ப்படுத்தினீர்" (சங்கீதம் 8:4-8).

இதன் அடிப்படையில் யாக்கோபு சொல்லுவதைக் கவனியுங்கள்.

"சகலவிதமான மிருகங்கள், பறவைகள், ஊரும்பிராணிகள், நீர்வாழும் ஜெந்துக்கள் ஆகிய இவைகளின் சுபாவம் மனுஷசுபாவத்தால் அடக்கப்படும், அடக்கப்பட்டதுமுண்டு" (யாக்கோபு3:7).

எல்லா மிருகங்களையும், பறவைகளையும், ஜீவஜந்துக்களையும் மனுஷன் ஆட்டிப்படைக்கிறான், ஆளுகிறான்.அவைகள் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை இவன் சொல்லுகிறான்.அவைகள் அப்படியே செய்கிறது.ஏனென்றால் தேவன் அவனை அப்படி உண்டாக்கிவிட்டார்.எல்லாவற்றையும் தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வைத்து, அவை எல்லாம் எப்படி இயங்க வேண்டுமோ அப்படி இயங்க வைத்து, என்ன செய்ய வேண்டுமோ அதை செய்ய வைத்து அப்படி இருப்பது மனுஷனுடைய வேலை. ஏன் தேவன் அவ்வளவு குறிப்பாக மிருகங்கள், பறவைகள் எல்லாவற்றையும் கீழ்ப்படுத்தி ஆண்டுகொள்ளுங்கள் என்று சொன்னார்?இதனுடைய அர்த்தமென்ன?அக்காலத்தில் ராஜாக்கள் ஊர் ஊராக தங்களுடைய சிலையை நிறுவினார்கள்.ஏன்?அந்த ஊர் ஜனங்கள் ராஜாவை பார்த்ததில்லை, ஆயிரம் மைல்கள்தூர தொலைவில் அவர்கள் இருப்பார்கள்.ராஜா அங்கு சென்றதில்லை.ஆகவே தங்கள் சிலையை நிறுவும்படிச் சொன்னார்கள்.அந்த சிலை எதைபிரதிபலித்தது?அந்த சிலையின் மூலமாக அங்கு அவன் தான் ஆளுகிறான் என்கிற காரியம் விளங்குகிறது.இவன் இருக்கிறான், இவனுக்குத்தான் இவர்கள் மீது அதிகாரம் இருக்கிறது என்பதற்கு அந்த சிலைதான் அத்தாட்சியாய் இருக்கிறது.ஜனங்கள் அந்த சிலையை ஒரு மரியாதையோடு பார்த்தார்கள், அதை வணங்கினார்கள், அதற்கு மாலையிட்டார்கள்.இவனுக்குத்தான் நம் மீது அதிகாரம், இவனுடைய சொல்தான் செல்லுபடியாகும் என்பதை ஜனங்கள் பார்த்தார்கள்.ஆக, தேவன் மனுஷனை தம்முடைய சாயலின்படியும், ரூபத்தின்படியும் உண்டாக்கி, 'அவர்கள் ஆளக்கடவர்கள்' என்று சொன்னபோது, அந்த சாயலும் ரூபமும் மனுஷன் மூலமாக எப்படி வெளிப்படுகிறது?எல்லாவற்றுக்கும் அதிகாரியாய் விளங்கி, எல்லாவற்றையும் தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவந்து, பிரதான விதத்திலே அவன் எல்லாவற்றையும் ஆண்டுகொள்ளுகிறதின் மூலமாகத்தான் அவனில் இருக்கிற தேவனுடைய சாயலும், ரூபமும் வெளிப்படுகிறது. ஆண்டுகொள்ளுவதுதான் மனுஷனுடைய வேலையைப் பற்றிய விவரம்.


நான் வேலைக்கு ஆட்களை வைத்திருக்கிறேன்.எல்லாவற்றையும் நானே வந்து செய்ய முடியாது.ஒருவரை எதற்காக வேலைக்கு வைக்கிறோம்?நான் வராமலே சில வேலைகளை செய்து முடித்து, இந்த சபைக்கு வேண்டிய அத்தனை காரியங்களையும் நான் அந்த இடத்தில் இல்லாமலே அவர்களே பிரச்சனைகளையும், குழப்பங்களையும் சமாளித்து, இருளைப் போக்கி, ஒழுங்கின்மையை நீக்கி, எல்லா சூழ்நிலைகளிலும் பதிலை உண்டாக்கி காரியங்களை நடப்பிப்பதற்குத்தான் ஒருவருக்கு சம்பளம் கொடுக்கிறோம். அதை நானே வந்து செய்ய வேண்டுமென்றால் பிறகு அவர் எதற்கு?நம் ஊரில் எப்படியென்றால், ஒருவருக்கு ஒரு வேலையைக் கொடுத்து அவரை மேற்பார்வை (supervise) செய்ய ஒருவரை வைக்க வேண்டும்.அந்த மேற்பார்வையாளருக்கு ஒரு மேற்பார்வையாளரை வைக்க வேண்டும்.ஆகவேதான் குறைவான சம்பளத்திலிருந்து ஆரம்பிக்கிறோம்.ஏனென்றால் மேற்பார்வையாளருக்கு யார் சம்பளம் கொடுப்பது? அந்த நபர் வேலையை சரியாக செய்தார் என்றால், இரண்டு மேற்பார்வையாளர்கள் தேவையில்லையே!அந்த சம்பளத்தை சேர்த்தே அவருக்குக் கொடுத்துவிடலாமே!ஆனால் அவர் அதைச் செய்யமாட்டார், அதைச் செய்வது கடினம்.ஏனென்றால் அவருடைய மனம் அப்படி set-ஆகிவிட்டது.அவருடைய மனதில் இருக்கிற தத்துவம் தவறானது.மேலதிகாரி பார்த்தால் வேலை செய், பார்க்கவில்லையென்றால் ஏமாற்றிவிடலாம் என்று எண்ணுகிறார்கள்.கர்த்தர் ஒழுங்கின்மை, வெறுமை, இருளைப் போக்கி எப்படி அருமையாக்கினாரோ அதுபோலத்தான் நம்முடைய வேலையும்.ஒருவன் கார் மெக்கானிக்காக இருக்கிறான்.கார் வேலை செய்யவில்லை.அன்றைக்கு உலகத்திலே ஒழுங்கின்மை எப்படி இருந்ததோ அதுபோல இங்கு ஒரு பிரச்சனை.காரை ஒழுங்காக இயங்கச் செய்ய வைப்பதுதான் இவனுடைய வேலை.ஆக, இவன் இப்போது என்ன வேலை செய்கிறான்?தேவன் முதலில் செய்த வேலையைத்தான் இவனும் செய்கிறான்.அப்படித்தான் நாம் நம்முடைய வேலையை காண வேண்டும்.நாம் அப்படி கண்டோம் என்றாலே நம்முடைய வேலையின் மூலமாக ஒரு பெரிய மதிப்பே நமக்கு உண்டாகிறது.

மனுஷனையும் மிருகத்தையும் பிரிப்பதற்கு பல காரியங்கள் இருக்கிறது.அதில் முக்கியமான ஒன்று வேலை.மிருகங்கள் இந்த வேலையைச் செய்ய வேண்டுமென்று தேவன் அவைகளுக்கு எந்த பொறுப்பையும் தரவில்லை.அவர் அவைகளை உண்டாக்கினார், மனுஷனுக்குத்தான் பொறுப்பைத் தந்தார்.வேதவசனங்கள் பழைய ஏற்பாட்டுக் காலத்தில் எழுதப்பட்டபோது இருந்த எகிப்து போன்ற நாடுகளில் ராஜாக்களைத்தான் தேவ சாயல் என்று சொன்னார்கள்.அந்நாட்டு மக்கள் ராஜாவை கடவுளுடைய ஸ்தானாபதியாக பார்த்தார்கள்.அவன் மூலமாக கடவுள் ஆளுகிறார், கடவுளை எப்படி மதிக்கின்றோமோ அதுபோல அவனை மதிக்க வேண்டும் என்று அப்படித்தான் பார்த்தார்கள்.ஆனால் வேதவசனம் அப்படிப் போதிப்பதில்லை.அது ஒவ்வொரு மனுஷனும் தேவனுடைய சாயலின்படியும், ரூபத்தின்படியும் உண்டாக்கப்பட்டான் என்று போதிக்கிறது.நீங்கள் கொத்துகிற வேலையைச் செய்தாலும், பெயிண்ட் அடிக்கிற வேலையைச் செய்தாலும், பிளம்பராக, எலெக்ட்ரீசியனாக வேலை செய்தாலும், பெரியஅதிகாரத்திலிருந்து உயர்வான பதவியிலிருந்தாலும் எல்லாருமே தேவனுடைய சாயலில் உண்டாக்கப்பட்டோம் என்பதுதான் வேதத்தின் போதனை. ஆக, வேலை மனுஷனுக்கு உள்ள தேவ சாயலை வெளிப்படுத்துகிறது.எனவேதான் வேலை சுயமதிப்பைத் தருகிறது.

இரண்டாவது, எல்லாவேலையும் சுயமதிப்பைத் தருகிறது.இது அநேகருக்கு பிரச்சனையாக இருக்கிறது.அவர்கள்,சில வேலைகளில் சுயமதிப்பே கிடையாது, அது தாழ்ந்த வேலை, ஒன்றுமில்லாத வேலை, manual labor என்று சொல்லுகிறார்கள்.வேதவசனம், கர்த்தர் ஒரு தோட்டத்தை நட்டார் என்று சொல்லுகிறது.கர்த்தர் ஒரு தோட்டக்காரராக வேலை செய்தார் என்று ஆதியாகமம் 2:8 சொல்லுகிறது.தேவாதி தேவன், உலகத்தை உண்டாக்கினவர், உலகத்திற்கு வந்தால் எப்படி வருவார்என்று கிரேக்கர்களிடம் கேட்டால் அவர்கள், "அவர் ஒரு பெரிய தத்துவஞானியாக வருவார்"என்று சொல்லியிருப்பார்கள். இதை ரோமர்களிடம் கேட்டால் அவர்கள், "ஒரு உயர்ந்த மனிதனாக (statesman, nobleman)வருவார்"என்று சொல்லியிருப்பார்கள்.ஆனால் அவர் எப்படி வந்தார்?தச்சராக (Carpenter) வந்தார்.தோட்ட வேலை செய்கிறவர்களுக்குள்ளும், தச்சு வேலை செய்கிறவர்களுக்குள்ளும் அந்த எண்ணம் இருந்தால் அவர்கள் நன்றாகஇருப்பார்கள்.ஆனால் அந்த எண்ணம் இல்லையென்றால், "நான் என்ன வேலை செய்கிறேன், எனக்கு ஒரு பெரிய பதவி இல்லை" என்று சொல்லுவார்கள்.வெளிநாட்டில் புராட்டஸ்டன்ட் போதனைகள் தீவிரமாகச் சென்று வேலை செய்து சமுதாயத்தையே மாற்றிவிட்டது.அங்குபிளம்பர் ஒரு சிறிய truck ஒன்றை வைத்துக்கொண்டு வருவான்.நாம் கூப்பிட்டால் அவன் வருவான்.அதுபோல ஒருநாளில் 10 வீடுகளை சந்திப்பான்.ஒவ்வொரு வீட்டை சந்திக்கும்போதும் தன்னுடைய வேலைக்கு 60 டாலர், 80 டாலர் என்று வாங்கிக்கொண்டு செல்வான்.அவன் நான்கைந்து படுக்கை வசதி கொண்ட வீட்டில் இருப்பான்.தன் மனைவிக்கு சிறந்த காரை வாங்கிக் கொடுத்திருப்பான்.அவன் வேலைக்கு வரும்போது தன்னுடைய tools-ஐ எடுத்துக்கொண்டு சாதாரண truck-இல் தான் வருவான்.அவனைப் பார்த்தோம் என்றால் ஜீன்ஸ் உடுத்திக்கொண்டு அழுக்காகத்தான் இருப்பான்.ஏனென்றால் அடியில் படுத்து வேலை செய்கிறான்.ஆனால் அவன் மிகவும் உயர்வான நிலையில் நல்ல செழிப்போடு வாழுகிறான், நன்றாக இருக்கிறான்.அவனிடம் சென்று, "நீ என்ன பிளம்பர் தானே" என்று சொல்லிப்பாருங்கள், அவன் உங்களை அடித்து விடுவான்.

நான் ஒருமுறை piano tune பண்ண வந்தவரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தேன்.அவர் நன்றாக piano வாசித்தார்.அவர், "நான் என் வீட்டில் ஒரு நல்ல piano-வை வைத்திருக்கிறேன், அதன் விலைஒன்றரை லட்சம் டாலர்.நான் ஒருவரிடம் எழுபத்தைந்து ஆயிரம் டாலருக்கு மலிவாக வாங்கினேன்" என்றார்.அது கிட்டத்தட்ட ஐம்பது லட்சம் ரூபாய்.அவர் ஒரு piano tuner, வெறும் நான்கு tools-ஐ எடுத்துக்கொண்டு வந்து piano-வை tune பண்ணுகிறவர் தன்னுடைய வீட்டில் ஐம்பது லட்ச ரூபாய்க்கு piano வாங்கி வைத்திருக்கிறார்.அவர், "நீங்கள் என்னை அன்றைக்கு கூப்பிட்டீர்கள், நான் இப்போதுதான் வருகிறேன், இரண்டு மூன்று மாதங்களுக்கு வேலையை line up பண்ணி வைத்திருக்கிறேன்.சில institution-க்குச் சென்றால் இருபது piano இருக்கும்.நான் அங்கேயே இரண்டு மூன்று நாட்கள் ஹோட்டலில் தங்கியிருந்து repair பண்ணிவிட்டு வருவேன்" என்றார்.நோகாமல் 1 மணி நேரம் வேலை செய்து 200 டாலர் கொடுங்கள் என்று வாங்கிச் செல்வார்.எந்த என்ஜீனியரிங் படித்துவிட்டு வந்தவன் கூட அவ்வளவுசம்பாதிக்க முடியாது.ஏனென்றால் கலாச்சாரத்தில் அந்த எண்ணம் மாறிவிட்டது.எந்த வேலையாக இருந்தாலும் அது பயனுள்ளது, உயர்வானது என்று எண்ணக்கூடிய ஒரு நிலைமை வந்துவிட்டது.இதனால் மனுஷர்களுடைய வாழ்க்கையே வித்தியாசமானதாக மாறிவிட்டது.அவனும் தலைநிமிர்ந்து நடக்கிறான்.ஆக, எல்லா வேலைக்கும் சுயமதிப்பு இருக்கிறது என்று தான் வேதவசனம் போதிக்கிறது.ஏனென்றால் கர்த்தரே தோட்டத்தை நட்டார் என்றும், அவரே ஒரு தச்சனாக வேலை செய்தார் என்றும் வேதவசனம் சொல்லுகிறது.

மூன்றாவது, கர்த்தர் உண்டாக்கின சிருஷ்டிப்பு நல்லது. ஆதியாகமம் 1:31-இல் 'மிகவும் நல்லது' என்று வாசிக்கிறோம். நாம் எந்த சிருஷ்டிப்பிலே இருந்து அந்த சிருஷ்டிப்பை அபிவிருத்தி (develop)செய்து, வேலை செய்ய வேண்டுமென்று கர்த்தர் நம்மிடம் பொறுப்பைக் கொடுத்தாரோ அந்த சிருஷ்டிக்கப்பட்டவைகள் எல்லாம் மிகவும் நல்லது. இந்த உலகமும், இதில் உள்ளவைகளும் பொல்லாதது, கெட்டது, இதில் நாம் ஈடுபடக்கூடாது என்று சொல்லுவது தவறு. நாம் இந்த உலகத்தில் செய்கிற அத்தனை வேலைக்கும் அர்த்தமும், மதிப்பும் உண்டு. அது தேவனால் மேன்மையாக எண்ணப்படுகிறது. இதை நம்பவில்லையென்றால், "ஆண்டவரே, நான் இன்றைக்கு வந்துவிடுகிறேன், என்னை பரலோகத்திற்கு கூட்டிச் சென்றுவிடுவீரா?"என்றுதான் காத்துக்கொண்டிருப்போம்.அப்போஸ்தலனாகிய பவுல், நான் இங்கு இருப்பதா, அங்கு செல்லுவதா என்று எனக்குள்ளே பெரிய கேள்வியாய் இருக்கிறது. நான் அங்கு சென்றால் நன்றாக இருக்கும். ஆனால் நான் இங்கு இருக்க வேண்டியது மிகவும் அவசியமாய் இருக்கிறது. ஏனென்றால் சபைக்குப் போதிக்கும்படியாக தேவன் நிருபங்களைக் கொடுத்திருக்கிறார். நான் இங்கு இருக்க விரும்புகிறேன். ஏனென்றால் உங்களுக்கு நல்ல போதகனாய் இருப்பேன், ஊழியஞ்செய்வேன் என்கிறார். சிலர், ஊரில் இருப்பது நல்லதா, காட்டில் இருப்பது நல்லதா என்று யோசித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஊரில் இருப்பதுதான் நல்லது. குடும்பம் வேண்டுமா, வேண்டாமா? "அந்த பொறுப்பெல்லாம் நமக்கு எதற்கு?நாம் கர்த்தரைப் பற்றியே தியானித்துக் கொண்டிருப்போம்" என்று சொல்லுவது சரியல்ல. குடும்பம் நல்லது.மனைவி வந்தால்கர்த்தரைப் பற்றி இன்னும் நன்றாக யோசிப்பீர்கள்.பிள்ளை வந்தால் அது கர்த்தரைப் பற்றி இன்னும் ஆழமாக யோசிக்க வைக்கும். வேலை இருந்தால் இன்னும்மிகவும் தீவிரமாக யோசிக்க வைக்கும். ஒன்றுமே இல்லையென்றால் யோசனை தேவையில்லையே!பிறகு குடும்பத்தை எப்படி வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்றும், பிள்ளை எப்படி இருக்க வேண்டும் என்றும், வேலையை எப்படிச் செய்ய வேண்டும் என்றும், ஊர் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்றும், நம்முடைய கலாச்சாரம் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்றும், நாடு எப்படி இருக்க வேண்டும் என்றும், நாட்டில் என்ன நல்லது நடக்க வேண்டும் என்றும் யோசனை தேவையில்லை. ஏனென்றால் நாம் தான் காட்டில் இருக்கிறோமே! இப்படி இருந்தால் எதற்கும் யோசனையே தேவையில்லை. சிருஷ்டிப்பு நல்லது, ஆகவேதான் இங்கு வேலை செய்வதும் நல்லது. ஏனென்றால் இந்த நல்ல சிருஷ்டிப்பிலே வேலை செய்யச் சொல்லி கர்த்தர் நம்மை வைத்திருக்கிறார்.

கிரேக்கர்கள் மரணத்தை நண்பனாக நினைத்தார்கள்.வேதவசனம் மரணத்தை சத்துருவாக போதிக்கிறது.1 கொரிந்தியர் 15:26-இல், "பரிகரிக்கப்படுங் கடைசிச் சத்துரு மரணம்" என்று வாசிக்கிறோம். கர்த்தர் இந்த சத்துருவையும் ஒழிக்கப்போகிறார்.இயேசு வரும்போது மரணமே இல்லை என்கிற நிலைமை உண்டாகப்போகிறது, அது நித்தியத்திலே வரப்போகிறது.இயேசு வந்து சிலுவையில் மரித்ததின் மூலமாக "மரணமே!உன் கூர் எங்கே? பாதாளமே!உன் ஜெயம் எங்கே?"என்கிற நிலைமை இப்போதே உண்டாகியிருக்கிறது.அதுமட்டுமல்லாமல், நாம் நித்திய நித்தியமாய் இந்த உலகத்தில் இருக்கப்போகிறோம் என்று வேதவசனம் போதிக்கிறது.சிலர், "நமக்கு இந்த உலகத்திலே குறுகிய வாழ்க்கை தான் இருக்கிறது.நாம் இந்த உலகத்தில் வாழ்ந்து முடித்துவிட்டு பரலோகத்தில் தேவதூதர்களோடு ஆவிகளாய் பறந்துகொண்டிருப்போம்.அதுதான் நமக்கு நித்திய வாழ்க்கை.இங்கே பூமியிலே வேலைக்குச் சென்று வருவதும், பிரயாசப்படுவதும் வீண்" என்று எண்ணுகிறார்கள்.கிடையாது.நாம் பரலோகம் சென்றவுடன் தேவன் நம்மை திரும்பவும் பூமிக்குத்தான் கொண்டுவரப்போகிறார்."ஆண்டவரே, இதே உலகமா!" என்று அநேகருக்கு இது அதிர்ச்சியாய் இருக்கும்.இதே உலகம் தான். தேவன், பாவத்தின் மூலமாய் இந்த உலகத்தில் உண்டான அத்தனை கேடுகளையும் அகற்றி, சுத்திகரித்து, தூய்மையாக்கி, பரிசுத்தமாக்கி, புதிய வானம், புதிய பூமி என்று உண்டாக்கப்போகிறார்.அந்த புதிய பூமியிலே நாம் நித்திய நித்தியமாய் வாழப்போகிறோம்.ஆகவே நாம் இங்கு எப்படி இருக்கிறோம் என்பது மிகவும் முக்கியம்.எனவேதான் வேதம், ஆவிக்குரியதையும், சரீரப்பிரகாரமானதையும் பிரிப்பதே கிடையாது. சங்கீதம் 65:9,10 வசனங்களைக் கவனியுங்கள்.

"தேவரீர் பூமியை விசாரித்து அதற்கு நீர்ப்பாய்ச்சுகிறீர்; தண்ணீர் நிறைந்த தேவநதியினால் அதை மிகவும் செழிப்பாக்குகிறீர்; இப்படி நீர் அதைத் திருத்தி, அவர்களுக்குத் தானியத்தை விளைவிக்கிறீர்.அதின் வரப்புகள் தணியத்தக்கதாய் அதின் படைச்சால்களுக்குத் தண்ணீர் இறைத்து, அதை மழைகளால் கரையப்பண்ணி, அதின் பயிரை ஆசீர்வதிக்கிறீர்".

தேவன் இன்னும் தோட்ட வேலையை விடவில்லை.சிலர், "இந்த உலகம் வீணானது, நாம் பரலோகத்தைக் கவனிக்க வேண்டும், அது மேன்மையானது, நிரந்தரமானது.இந்த உலக வேலை எதற்கு?இதில் ஏன் நான் உழைக்க வேண்டும்?" என்கிறார்கள்.தேவனே நீர்ப்பாய்ச்சுகிறார்.அவர் இந்த உலகத்தைப் பற்றி கரிசணை உள்ளவராய் இருக்கிறார்.நாம் பூமியை செழிப்பாக்காமல், எல்லாவற்றையும் பெருக வைக்காமல் இருந்தோம் என்றால் தேவனுடைய வேலையை புரிந்துகொள்ளவே இல்லை என்று அர்த்தம்.இந்த உலக வேலை முக்கியமில்லை, இதெல்லாம் வீண், ஆவிக்குரியதுதான் முக்கியம் என்று எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறவர்களுக்கு நான் சொல்லுகிறேன், விவசாயிகள் நிலத்தில் வேலை செய்யவில்லை என்றால் எதைச் சாப்பிடுவீர்கள்? கர்த்தர் மழையை அனுப்பவில்லை என்றால் எது விளையப்போகிறது?இதையெல்லாம் யோசித்துப் பார்க்க வேண்டும்.அவர் பூமியை நனைக்கிறார், ஆசீர்வதிக்கிறார், விளையப்பண்ணுகிறார், செழிப்பாக்குகிறார் என்று இங்கு வாசிக்கிறோம்.பூமியை நன்றாக ஆக்குவதில் அவர் ஆர்வமாய் இருக்கிறார்.நீங்கள் ஆர்வமாய் இருக்கிறீர்களா? உங்களுடைய நாட்டையும், வீட்டையும், சூழ்நிலையையும், தொழிலையும் நன்றாகச் செய்து, அதன் மூலம் அநேகருக்கு பயனுள்ள விதத்தில் வாழ்ந்து, இந்த உலக வாழ்க்கையை அருமையானதாக ஆக்குவதிலே உங்களுக்கு ஈடுபாடு இருக்கிறதா? அதில் நமக்கு ஈடுபாடு இருக்க வேண்டும் என்று தேவன் சொல்லுகிறார்.தேவனுக்கே ஈடுபாடு இருக்கிறது.இது ஆவிக்குரியது, இது உலகத்திற்குரியது என்று வேதம் பிரிப்பதே கிடையாது.யோவான் 16:8-ஆம் வசனத்திலிருந்து வாசித்தோம் என்றால், தேவன் பரிசுத்த ஆவியானவரை அனுப்பி, பாவத்தைக் குறித்து உணர்த்துகிறார் என்று வாசிக்கிறோம். பூமிக்கு மழையை அனுப்பி, நனைத்து, விளையப்பண்ணுகிற அதே கர்த்தர் பரிசுத்த ஆவியானவர் மூலமாக ஆவிக்குரிய வேலையும் செய்கிறார்.அவரைப் பொறுத்தவரையில் ஆவிக்குரிய வேலையும் முக்கியம், இந்த பூமியில் இருக்கிற வேலையும் முக்கியம்.ஒவ்வொரு கிறிஸ்தவனும் தேவன் என்ன வேலை செய்துகொண்டிருக்கிறார் என்பதையும், அதில் நம்முடைய பங்கு என்ன என்பதையும், நம்முடைய பங்கை நாம் எப்படி ஆற்றுவது என்பதையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அதை தெரிந்து கொண்டோம் என்றால் கையிட்டுச் செய்கிற காரியங்களில் வெற்றி உண்டாகும்.

Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency