0 item - ₹0.00

விசுவாச வாழ்க்கை (பாகம் 02) - நம்பிக்கை: விசுவாசத்தின் ஆரம்பம் - பகுதி 2

Sunday Tamil Service - 15 JUL 18

Transcript

விசுவாச வாழ்க்கை என்கிற புதிய தொடர் போதனையை போதிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறோம். எபிரெயர் 11-ஆம் அதிகாரத்தில் உள்ள காரியங்களை வைத்து விசுவாச வாழ்க்கையைக் குறித்து போதிக்கப் போகிறோம். இது ஒரு launching pad போன்றது. அதாவது, AFT ஒரு launching pad. நான் இங்குதான் இருக்கிறேன், நீங்கள் இங்குதான் கூடி வந்திருக்கிறீர்கள். ஆனால் இந்த செய்தி உலகம் முழுக்கச் செல்கிறது. launching pad என்றால் அதுதான். இங்கு ஆரம்பித்து பல இடங்களுக்கு செய்தியை எடுத்துச் செல்கிறோம். அதுபோல எபிரெயர் 11-ஆம் அதிகாரத்தில் ஆரம்பித்து பல இடங்களுக்கு பயணிக்கப் போகிறோம். விசுவாசத்தைக் குறித்த பல காரியங்களைப் போதிப்பதற்கு எபிரெயர் 11-ஆம் அதிகாரத்திலிருந்து ஆரம்பித்து, அது நம்மை எங்கெல்லாம் கொண்டு செல்லுகிறதோ அங்கெல்லாம் போகப்போகிறோம். அதற்காகத்தான் அதை launching pad என்று சொன்னேன்.

எபிரெயருக்கு எழுதின நிருபம் முதல் நூற்றாண்டிலே யூத மார்க்கத்திலிருந்து கிறிஸ்தவர்களானவர்களுக்கு எழுதப்பட்ட புத்தகம் என்று நம்புகிறார்கள். அதாவது, இவர்கள் யூத மார்க்கத்திலிருந்து கிறிஸ்தவர்களாகி இருக்கிறார்கள். இயேசு யூதர்கள் மத்தியில் தான் வந்தார். சுவிசேஷம் முதலாவது யூதருக்கு வந்தது. அநேக யூதர்கள் இரட்சிக்கப்பட்டு எருசலேம் சபையில் சேர்ந்தார்கள். இவர்கள் யூத மார்க்கத்திலிருந்தே வெளியே போய்விட்டார்கள் என்று சொல்லி யூத மார்க்கத்தார் இவர்கள் மீது மிகவும் கோபமடைந்து, இகழ்ந்து பேசி, துன்புறுத்துகிறார்கள். இவர்களுக்கு பல தொல்லைகளும், கஷ்டங்களும் ஏற்படுகிறது. முக்கியமாக என்னவென்றால், நமக்கு இவ்வளவு பெரிய மதம் இருக்கிறது. ஆபிரகாம், மோசே போன்ற நம் முன்னோர்கள் இருக்கிறார்கள். அதையெல்லாம் விட்டுவிட்டு சிலுவையிலே குற்றவாளியைப் போன்று மரித்த இயேசுவை நீங்கள் ஆண்டவராக ஏற்றுக்கொண்டு அவரை வணங்குகிறீர்களே, இதில் என்ன இருக்கிறது, ஒரு தேவாலயம் இருக்கிறதா, இதில் ஆசாரியர்கள் இருக்கிறார்களா, இதில் முறைமைகள், பண்டிகைகள் இருக்கிறதா, பலிகள் இருக்கிறதா, ஆனால் நம்முடைய மதமோ மிகப்பெரியது, அதை விட்டுவிட்டு சிலுவையில் மரித்த இயேசுவை ஆண்டவர் என்று நம்புகிறீர்களே, உங்களுக்கு வெட்கமாக இல்லையா என்பதுதான் அவர்களுடைய முக்கியமான criticism. அவர்களுடைய பேச்சு என்னவென்றால், இதில் ஒன்றுமே கிடையாது, எங்களுடைய மதம் மிகவும் பிரமாதமானது என்பதுதான். எபிரெயர் நிருபத்தை எழுதினவர் இந்த மார்க்கத்திலிருந்து வந்தவர். இதையெல்லாம் நன்கு கற்று அறிந்தவர். ஆகவே அதற்கும் இதற்கும் உள்ள வித்தியாசத்தைக் காண்பிக்கிறார். அந்த வித்தியாசம் என்னவென்றால், பழையதைக் காட்டிலும் இது மேலானது. இதில் வாக்குத்தத்தங்களும், முறைமைகளும் மேலானது என்று சொல்லுகிறார். ஆகவேதான் இந்த நிருபத்தை ஆரம்பிக்கும்போதே இயேசு தேவதூதர்களைக் காட்டிலும், மோசே, ஆரோன், யோசுவா இவர்களைக் காட்டிலும் மேலானவர் என்றும், இது ஆடு, வெள்ளாட்டுக்கடா போன்ற பலி அல்ல. இயேசுவே நமக்காக பலியானார். இங்கு இருக்கிற ஆசாரியன் சாகிற ஆசாரியன் அல்ல, இவர் என்றென்றைக்கும் சாகாதவர், மரித்து உயிரோடெழுந்தவர். அவர் தம்முடைய இரத்தத்தை எடுத்துக்கொண்டுபோய், ஏதோ எருசலேமில் இருக்கிற தேவாலயத்தில் திரைச்சீலைக்குப் பின் உள்ள மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திலே நம்முடைய பாவமன்னிப்புக்காக செலுத்தவில்லை. தேவனுடைய பிரசன்னத்திற்கே அதை எடுத்துக்கொண்டுபோய் செலுத்தியிருக்கிறார் என்றெல்லாம் போதிக்கிறார். அதாவது, அங்கு எதுவும் இல்லை, இங்குதான் எல்லாம் இருக்கிறது என்பது போன்று சொல்லுகிறார். அப்படி சொல்லிக்கொண்டே வந்து 11-ஆம் அதிகாரத்திற்கு வருவதற்கு முன்பு அவர்களை ஊக்குவிக்கிறார். நம்பிக்கையை விட்டு விடாதீர்கள், விசுவாசத்தை விட்டு விடாதீர்கள், இதை விட்டு விலகிப்போய் விடாதீர்கள் என்று சொல்லிவிட்டு, பின்வாங்குகிறவர்களாயிராமல் ஆத்துமா ஈடேற விசுவாசிக்கிறவர்களாயிருப்போம் என்று சொல்லி 10-ஆம் அதிகாரத்தை முடிக்கிறார். அடுத்த வசனம் தான் 11:1-ஆம் வசனம். அதைத்தான் இப்போது பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இங்கு விசுவாசம் என்பது என்னவென்று சொல்லுகிறார். 10:38-இல் பின்வாங்கிப்போகிறவர்களாய் இராமல் விசுவாசிக்கிறவர்களாய் இருங்கள் என்று சொல்லிவிட்டு, 11:1-இல் விசுவாசம் என்பது என்னவென்று விளக்குகிறார்.

விசுவாசமானது நம்பப்படுகிறவைகளின் உறுதியும், காணப்படாதவைகளின் நிச்சயமுமாயிருக்கிறது(எபிரெயர் 11:1).

இங்கு நம்பிக்கையைப் பற்றிச் சொல்லியிருக்கிறது. ஆங்கிலத்தில் hope என்பது மிகவும் முக்கியமான வார்த்தை. விசுவாசம் என்பது நம்பிக்கொண்டிருக்கிற காரியங்களின் நிச்சயம். நம்புவதற்கு ஏதாவது இருந்தால்தான் அதைக் குறித்த உறுதி தேவைப்படும். அந்த உறுதிதான் விசுவாசம் என்று சொல்லுகிறார். ஆக, நம்பிக்கையில் தான் விசுவாசம் ஆரம்பிக்கிறது. அதைத்தான் கடந்த போதனையிலே பார்க்க ஆரம்பித்தோம். விசுவாசத்தின் ஆரம்பக் கட்டத்தில் இருக்கிற ஒரு காரியம் தான் நம்பிக்கை என்பதை உங்களுக்கு காண்பிக்க ஆரம்பித்தேன். விசுவாசமும் நம்பிக்கையும் கிட்டத்தட்ட ஒன்றுதான். இரண்டிற்கும் சில வித்தியாசங்கள் இருக்கிறது. அதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். நம்பிக்கையை நன்றாக புரிந்துகொண்டால் தான் விசுவாசத்தை நன்றாக புரிந்துகொள்ள முடியும். இது academic-ஆக புரிந்துகொள்வது அல்ல. விசுவாச வாழ்க்கையை வாழுவதற்காக இதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். விசுவாச வாழ்க்கை வாழும்போது வெற்றிகரமாய் நாம் வாழ ஆரம்பிக்கிறோம். விசுவாசம் நம்பிக்கையின் வடிவிலே தான் ஆரம்பமாகிறது. ஒருவருடைய உள்ளத்தில் நம்பிக்கை ஆரம்பித்தால் அங்கு விசுவாசம் ஆரம்பமாகிறது என்று அர்த்தம். நம்பிக்கை என்றால் என்ன என்பதற்கு சில காரியங்களை கடந்த போதனையிலே உங்களுக்குக் காண்பித்தேன். அது நாம் விரும்புகிற காரியங்களைக் குறித்த எதிர்பார்ப்பும் தரிசனமும். ஒருவனுக்கு எதுவுமே இல்லையென்றாலும் நம்பிக்கை இருந்தால் அவன் பிழைத்துக்கொள்வான். ஏனென்றால் நம்பிக்கையில் தான் எதிர்காலம் ஆரம்பிக்கிறது. நம்பிக்கை இல்லையென்றால் எதிர்காலமே கிடையாது. நம்பிக்கை இருந்தால், ஒருவேளை இன்றைக்கு ஒன்றுமில்லாமல் இருக்கலாம், ஆனால் நல்ல ஒளிமயமான, ஆசீர்வாதமான, அர்த்தமுள்ள எதிர்காலம் அவனுக்கு இருக்கிறது. ஆகவே நம்பிக்கை என்றால் என்னவென்று அறிந்துகொள்வது மிகவும் அவசியம். நம்பிக்கையை எப்படி வளர்ப்பது, அது எங்கிருந்து வருகிறது, அதை எப்படி விட்டுவிடக்கூடாது, அதில் எப்படி அசையக்கூடாது, அதை பற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்பதைப் புரிந்துகொள்வது அவசியம். ஏனென்றால் எது போனாலும் நம்பிக்கை போகாமல் இருந்தது என்றால் உங்களுக்கு நல்ல எதிர்காலம் இருக்கிறது. நம்பிக்கை இல்லாதவனைப் பார்த்தால் பரிதாபப்பட வேண்டியதுதான். ஒருவனுக்கு பணமோ, சொத்தோ, பெரிய பதவியோ, அந்தஸ்தோ இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் அவனுக்கு நம்பிக்கை இருந்தால் அது அவனை மேலே கொண்டுவரும். இதுதான் வேதவசனம் போதிக்கிற காரியம். நம்பிக்கை என்பது மிகவும் முக்கியம். கர்த்தர் அப்படித்தான் வேலை செய்கிறார். விழுந்துபோன மனிதர்களை இரட்சித்து, நம்பிக்கை என்கிற விதையை உள்ளே வைத்துதான் ஆரம்பிக்கிறார். நம்பிக்கையிலிருந்து தான் விசுவாசம் வளருகிறது. அதுதான் மலையைக்கூட பெயர்க்கிறது, பெரிய காரியங்களை நம்முடைய வாழ்க்கையிலே நடப்பிக்கிறது. நாம் விரும்பி எதிர்பார்க்கிற காரியங்களைக் குறித்த தரிசனம்தான் நம்பிக்கை. அநேகருக்கு வாழ்க்கையைப் பற்றி எந்த தரிசனமும் கிடையாது. அவர்கள் எதைப் பற்றியும் யோசிப்பது கிடையாது. ஏதோ வயிற்றுப் பிழைப்புக்காக அரை வயிற்றுக் கஞ்சி கிடைத்தால் போதும் என்று எண்ணுகிறார்கள். வீட்டிற்கு வந்தவுடன் சிறிது நேரம் டி.வியை பார்த்துவிட்டு படுத்து தூங்கிவிடுகிறார்கள். நான் எதை விரும்புகிறேன், எதை எதிர்பார்க்கிறேன், என்னுடைய தரிசனம் என்ன, நான் எதை அடைய விரும்புகிறேன் என்று அவர்கள் சிந்திப்பதே கிடையாது. நமக்கு சித்தம், மனது, எண்ணங்கள், அறிவு இருக்கிறது. தேவன் நம்மை அப்படி உண்டாக்கிவிட்டார். அவர் தாமாக ஒன்றையும் நம்முடைய வாழ்க்கையில் நடத்துவது கிடையாது. நம்முடைய வாழ்க்கையில் ஏதாவது நல்லது நடக்க வேண்டுமென்றால், நம்முடைய ஒத்தாசை மிகவும் அவசியம். நாம் ஒத்துழைக்க வேண்டும். நம்முடைய மனதும், இருதயமும், நாவும் அவருக்கு தேவை. அவர் நம்பிக்கையை உள்ளே வைத்து, அதன் மூலமாகத்தான் உங்களை உயர்த்தவும், ஆசீர்வதிக்கவும், சுகமாக்கவும், வெற்றியைத் தரவும் முடியும். நாம் எதுவும் செய்யாமல் அவர் தாமாக எல்லாவற்றையும் செய்து விடுவார் என்று எண்ணினோம் என்றால் அது கிறிஸ்தவ மார்க்கம் அல்ல.

கடந்த போதனையிலே எதிர்காலத்தைக் குறித்த எதிர்பார்ப்பும், தரிசனமும் தான் நம்பிக்கை என்பதை உங்களுக்குக் காண்பித்தேன். எரேமியா தீர்க்கதரிசியின் புத்தகத்திலிருந்து சில காரியங்களை உங்களுக்குக் காண்பித்தேன். இஸ்ரவேல் மக்கள் வேறே தேவர்களை பின்பற்றி, கெட்டுப்போய், கர்த்தர் எதையெல்லாம் செய்யக்கூடாது என்று சொன்னாரோ அதையெல்லாம் திரும்ப திரும்ப செய்ததால் சில கஷ்டங்களை அனுபவிக்கப் போகிறார்கள். தேவனுடைய ஆசீர்வாதம், வழிநடத்துதல், கரம் அவர்கள்மேல் இல்லையென்றால் வாழ்க்கை எப்படியிருக்கும் என்பதை ருசிபார்க்கப் போகிறார்கள். எரேமியா தீர்க்கதரிசி அதைக் குறித்து தீர்க்கதரிசனம் சொல்லுகிறார். பாபிலோனியர் இஸ்ரவேலர்களுடைய பட்டணத்தைச் சூழ்ந்துகொண்டார்கள். அதனால் இவர்கள் பட்டணத்தை வெளியே போக முடியாது, எவரும் உள்ளே வர முடியாது, எந்த வியாபாரமும் தொழிலும் நடக்காது, விவசாயமும் செய்ய முடியாது. இதனால் பசியும் பட்டினியும் உண்டாகிவிடும். இப்படிப்பட்ட நேரத்தில் எரேமியா தீர்க்கதரிசி, ராஜாக்களுடைய அக்கிரமம், மக்களுடைய பாவம் எல்லாம் சேர்ந்துதான் இப்படி வருகிறது; ஒரு பெரிய அழிவு நேரிடப்போகிறது; மக்கள் பாபிலோனிய சிறையிருப்பில் போகப் போகிறார்கள்; கர்த்தர் இவர்களுக்கு வாக்குப்பண்ணி கொடுத்த கானான் தேசத்தின் நிலம் இவர்களிடமிருந்து பறித்துக்கொள்ளப்படும்; வீடுகள் பாழாக்கப்படும்; தேவாலயம் பாழாக்கப்படும். இப்படியெல்லாம் நாச, மோசங்கள் நடக்கப்போகிறது என்று சொல்லுகிறார். இவர் இப்படி சொன்னது ராஜாவுக்கே பிடிக்கவில்லை. அந்த ராஜா இவருடைய தீர்க்கதரிசனத்தை நம்பாமல், அவர் தான் விரும்புகிறதை தீர்க்கதரிசனமாக சொல்லுவதற்கு சிலருக்கு பணம் கொடுத்திருக்கிறார். அந்த தீர்க்கதரிசிகள் வந்து, ராஜாவே நீர் தான் வெற்றி பெறுவீர் என்று சொல்லுகிறார்கள். ராஜா எரேமியா தீர்க்கதரிசியை சிறையில் வைத்துவிடுகிறார். எரேமியா சிறையிலிருந்து தீர்க்கதரிசனம் சொல்லுகிறான். எதிரி இராணுவம் இஸ்ரவேலரை சூழ்ந்துகொண்டு விட்டது, எல்லாம் பறிபோகப் போகிறது. இவர்கள் பாபிலோனுக்கு சிறைபிடிக்கப்பட்டு கொண்டுபோகப்படப் போகிறார்கள். இப்படியெல்லாம் நடக்கிறது, சூழ்நிலை மிகவும் மோசமாக இருக்கிறது. அந்த சூழ்நிலையின் மத்தியில் தான் எரேமியா 30 முதல் 33 வரை உள்ள அதிகாரங்கள் சொல்லப்படுகிறது. இந்த நான்கு அதிகாரங்கள் மிகவும் அற்புதமானவை. பிரசங்கியார்கள் மக்களுக்கு நம்பிக்கை ஊட்டுவதற்கு நல்ல வசனம் தேவை என்று பார்த்தார்கள் என்றால், எரேமியா 30 முதல் 33 வரை உள்ள அதிகாரங்களில் அநேக வசனங்கள் இருக்கிறது. தீர்க்கதரிசன புத்தகங்களில் இந்த நான்கு அதிகாரங்கள் மிகவும் விசேஷமானவை. இதனால் எரேமியா தீர்க்கதரிசி நம்பிக்கையின் தீர்க்கதரிசி என்று அழைக்கப்படுகிறார். அவருடைய வார்த்தைகள் நம்பிக்கை ஊட்டுகிற வார்த்தைகளாய் இருக்கிறது. இவ்வளவு கேடுகள் நடக்கப்போகிறது, அதன் மத்தியிலும் நம்பிக்கையின் வார்த்தைகளைச் சொல்லுகிறார்.

கடந்த போதனையில் அதிலிருந்து அநேக பகுதிகளை வாசித்துக் காண்பித்தேன். நம்பிக்கை என்றால் என்ன, அது என்ன விதமான தாக்கத்தை உண்டாக்குகிறது என்பதைப் பார்த்தோம். ஜனங்கள் மிகவும் பயந்து, அழிவை எதிர்நோக்கி இருக்கிறார்கள். ஆனால், நீங்கள் திரும்ப வந்து, ஒளிமயமான நல்ல எதிர்காலம் உங்களுக்கு உண்டாகப்போகிறது என்று தீர்க்கதரிசனம் சொல்லுகிறது. அந்த ஒரு காரியம் தான் அவர்களுக்கு வரப்போகிற காலங்களிலே பெலனையும், ஊக்கத்தையும், வாழ்வதற்கான காரணத்தையும் கொடுக்கப்போகிறது. அவை நம்பிக்கையின் வார்த்தைகள். நம்பிக்கையைக் குறித்து கடந்த போதனையிலே சில காரியங்களை நாம் பார்த்தோம். இன்றைக்கு இன்னும் சற்று பார்ப்போம்.

பொதுவாக உலகத்தில் நம்பிக்கை என்று சொன்னவுடன், எதையாவது ஒன்றை அதிகமாக விரும்பி, அது கிடைக்கும் என்று எதிர்பார்த்து இருந்தால் அதுதான் நம்பிக்கை என்று சொல்லுவார்கள். இது நல்ல விளக்கம் தான். ஆனால் இந்த விளக்கத்தில் ஒரு பிரச்சனை இருக்கிறது. சிலர், I hope I will get the job என்று சொல்லுகிறார்கள். ஆங்கிலத்தில் hope என்கிற வார்த்தையை மிகவும் விசேஷமாக பயன்படுத்துகிறார்கள். தமிழில், எனக்கு அந்த வேலை கிடைக்கும் என்று நான் நம்புகிறேன் என்று சொல்லும்போது அது எனக்கு நிச்சயமாய் கிடைக்கும் என்பது போல ஆகிவிடுகிறது. ஆனால், hope என்கிற ஆங்கில வார்த்தையை பயன்படுத்தினீர்கள் என்றால், அந்த வார்த்தைக்குள்ளே சந்தேகம் இருக்கிறது. I hope I will get the job என்று சொன்னாலே ஒருவேளை கிடைக்காமல் போனாலும் போய்விடலாம் என்று அர்த்தம். ஆக hope என்கிற வார்த்தையைப் பயன்படுத்தும்போதே ஒருவேளை நாம் hope பண்ணுவது நடக்காமல் போய்விடுமோ என்ற சந்தேகம் அந்த வார்த்தைக்குள்ளேயே வந்துவிடுகிறது. Hope என்பது நிச்சயத்தை தருகிற வார்த்தையாக இல்லை. அந்த விளக்கத்தில் அதுதான் பிரச்சனை. நான் விரும்புகிறதை எதிர்பார்ப்பது தான் hope என்கிற விளக்கம் சரி, ஆனால் அதைக் குறித்த நிச்சயம் இல்லையே! வேதவசனம் hope-ஐ பற்றி பேசும்போது, hope is a confident expectation of things that I desire என்று சொல்லுகிறது. Confident என்கிற ஒரு வார்த்தை இதை வேதாகம hope-ஆக மாற்றிவிடுகிறது. வெறும் expectation எல்லாருக்கும் இருக்கிறது. ஆனால் confident expectation என்பதுதான் வேதத்தில் சொல்லியிருக்கிற hope. வேதத்தில் hope என்று சொல்லும்போது அது நடந்தாலும் நடக்கலாம், அது நடக்கும் என்று எண்ணுகிறேன் என்று அப்படியல்ல. வேதாகம hope என்பது confident expectation. confidence என்றால் நிச்சயம், உறுதி என்று அர்த்தம். அதைத்தான் எபிரெயர் 11:1-ஆம் வசனம் சொல்லுகிறது. விசுவாசம் என்பது நம்பிக் கொண்டிருக்கிறதைக் குறித்த உறுதி. ஆங்கிலத்தில் certainty (நிச்சயம்) என்கிற இன்னொரு வார்த்தை இருக்கிறது. உலகத்தில் hope என்று சொல்லும்போது அதற்குள்ளேயே ஒரு நிச்சயமற்ற தன்மை வந்துவிடுகிறது. ஆனால் வேதவசனம் hope என்று சொல்லும்போது அதின் உள்ளே உறுதியும், நிச்சயமும் இருக்கிறது. இது ஒருவிதமான, அருமையான நிச்சயம்.

சிலர், இதை moral certainty என்று சொல்லுகிறார்கள். நிச்சயத்தில் பலவிதமான நிச்சயங்கள் இருக்கிறது. ஒன்று, mathematical certainty. அதாவது, கணக்கின்படி நிச்சயம். இரண்டும் இரண்டும் சேர்ந்தால் நான்கு என்பது நிச்சயம். அது சீதோஷ்ண நிலையைப் பொறுத்தோ, நம்முடைய மனநிலையைப் பொறுத்தோ அல்ல. அது இயற்கைப் பிரமாணம், அது மாறாதது. அதுபோல logical-ஆக சில காரியங்களை நிச்சயப்படுத்தலாம். அதை இப்படிச் சொல்லலாம். எல்லா மனுஷரும் ஒருநாள் சாக வேண்டும், ஒருவர் பெரிய மனுஷனாக இருந்தாலும் அவரும் ஒருநாள் சாவார். இது logic-இன் படியான நிச்சயம். ஆனால் நாம் வாழ்க்கையை எப்போதும் mathematical நிச்சயத்தோடு வாழுகிறோமா? உதாரணத்திற்கு, நீங்கள் திருமணம் செய்கிறீர்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம். இது எனக்கு workout ஆகுமா, ஆகாதா என்று சரியாகச் சொல்லுங்கள், அப்போது நான் திருமணம் செய்துகொள்கிறேன் என்று சொன்னால் யார் உங்களுக்கு workout பண்ணி, நீ திருமணம் செய்துகொள், நன்றாக இருப்பாய் என்று சொல்லுவார்கள்? ஒவ்வொரு நாளும் நாம் எப்படி வாழுகிறோம் என்பதை சற்று எண்ணிப்பாருங்கள். நாம் mathematical certainty-ஐ வைத்து வாழுகிறோமா? யாராவது நமக்கு கணக்குப்போட்டு, இதில் எந்த தவறும் வராது, இதில் தவறோ, பிழையோ ஏற்பட வாய்ப்பே கிடையாது, சரியாக வந்துவிடும், நீ திருமணம் செய்துகொள் என்று சொல்லுகிறோமா? நாம் அப்படிச் சொல்ல முடியாது. அந்த விதமான நிச்சயம் நமக்குக் கொடுக்கப்படவில்லை. Logical certainty-ம் கிடையாது. Logical certainty என்றால் என்ன? நான் முன்பு கொடுத்த உதாரணத்தை அப்படியே திருமணத்திற்கு apply பண்ணுங்கள். Logical-ஆக யோசித்தீர்கள் என்றால் திருமணம் செய்துகொள்வீர்களா? எல்லாரும் திருமணம் செய்து கொள்கிறார்கள், திருமணம் செய்தவர்கள் எல்லாரும் நன்றாக இருக்கிறார்கள், ஆகவே நானும் திருமணம் செய்துகொண்டால் நன்றாக இருப்பேன் என்று நாம் சொல்ல முடியுமா? Logical-ஆக பார்த்தால் திருமணமே வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டுப் போய் விடுவீர்கள். ஆக திருமணம் செய்கிறவர்கள் mathematical certainty-ஐ வைத்து திருமணம் செய்கிறார்களா? அல்லது logical certainty-ஐ வைத்து திருமணம் செய்கிறார்களா? கிடையாது. மனுஷன் வேறுவிதமான நிச்சயத்தின் அடிப்படையில் தான் வாழுகிறான். அதற்கு பெயர் தான் moral certainty. சில அவிசுவாசிகள், கடவுள் இருக்கிறார் என்று எனக்கு நிரூபித்து காண்பி என்று சொல்லுவார்கள். இப்படி கேட்பவர்கள் திருமணம் செய்யும்போது அப்படியா திருமணம் செய்தார்கள்? கடவுள் இருக்கிறார் என்பதற்கு மட்டும் எப்படி mathematical, logical certainty வேண்டும் என்று கேட்கிறார்கள்? இப்படிப்பட்ட வலையில் விழுந்துபோகக்கூடாது. ஏனென்றால் இப்படி கேட்பவனுடைய வாழ்க்கையில் எல்லா அம்சங்களிலும் moral certainty-ஐ வைத்துதான் வாழுகிறானே ஒழிய, இவன் mathematical certainty-ஐ நம்பி வாழுவது கிடையாது. ஆனால் கடவுள் என்று வரும்போது மட்டும் இதைக் கேட்பான். ஏனென்றால் கடவுளை விசுவாசிப்பதற்கு அவனுக்கு மனமில்லை. ஆகவே இப்படி கேட்டால் முடியாது என்று அவனுக்கு தெரியும். கடவுளை mathematical, logical-ஆக calculate பண்ண முடியாது. இது moral certainty.

moral certainty என்றால் என்ன என்பதை உங்களுக்குக் காண்பிக்கிறேன். நாம் எல்லாரும் moral creature. moral என்றால் எது சரி, எது தவறு என்று அறியக்கூடிய அறிவு. நாம் சிருஷ்டிக்கப்பட்டபோதே அப்படிப்பட்ட ஒரு தன்மையை உடையவர்களாக சிருஷ்டிக்கப்பட்டிருக்கிறோம். எது நல்லது, எது கெட்டது என்பதை நிர்ணயித்து, அறிந்துகொண்டு, அதன் அடிப்படையிலே வாழக்கூடியவர்களாக உண்டாக்கப்பட்டிருக்கிறோம். இரட்சிக்கப்பட்டவர்கள், இரட்சிக்கப்படாதவர்கள் எல்லாரும் தேவசாயலில் உண்டாக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். கர்த்தர் நல்லவர், அவர் ஒரு moral creature. அதுபோல நாமும் நல்லவர்களாக இருப்பதற்காகத்தான் உண்டாக்கப்பட்டிருக்கிறோம். ஆகவேதான் ஒரு நல்ல செயலைச் செய்யும்போது நமக்கு மிகவும் சந்தோஷமாகவும், கெட்ட செயலை செய்யும்போது குற்றவுணர்வும், அவமானமும் உண்டாகிறது. ஏனென்றால் நாம் moral creature. அதோடுதான் நாம் தினமும் வாழ்கிறோம். moral nature பிறப்பிலேயே நம்மோடு வந்துவிடுகிறது. அது எப்படி வேலை செய்கிறது என்றால், கர்த்தர் நமக்கு சித்தம் கொள்ளுகிற திறமையைக் கொடுத்திருக்கிறார். ஒவ்வொரு சூழ்நிலையிலும் எது நல்லது, எது கெட்டது என்பதின் அடிப்படையிலே நாம் என்ன செய்யப்போகிறோம் என்பதை தீர்மானித்து அதன்படி செய்ய வேண்டும். ஆக, moral certainty என்பது என்னவிதமான உறுதி என்றால், அது நம்முடைய moral nature-லிருந்து நாம் எடுக்கிற தீர்மானங்களிலே உருவாகிற உறுதி. அப்படிப்பட்ட மனுஷன் நாம். நாம் moral nature உடையவர்கள். எது நல்லது, எது கெட்டது என்பது நமக்கு விளங்குகிறது. நாம் அதன் அடிப்படையிலே வாழுகிறவர்கள். அதன் அடிப்படையில் நாம் தீர்மானங்களை எடுக்கிறோம்; அதன் அடிப்படையில் சில நிச்சயங்கள் நமக்கு உண்டாகிறது.

ஒரு உதாரணத்தை தருகிறேன். ஒருவரை நீங்கள் நல்ல விசுவாசி என்று எண்ணுகிறீர்கள். அவர் உங்களிடம், என்னுடைய மனைவியும் நானும் திருமணமாகி இருபது வருடங்களாகி விட்டது. நாங்கள் நன்றாக இருக்கிறோம். நாங்கள் மரிக்கும் வரை இணை பிரியாமல் இருப்போம் என்று சொல்லுகிறார். அவர் எப்படி இவ்வளவு நிச்சயமாகச் சொல்லுகிறார்? இந்த நிச்சயம் அவருக்கு எங்கிருந்து வருகிறது? இந்த நிச்சயத்தைத்தான் moral certainty என்று சொல்லுகிறோம். பெண்ணுடைய அப்பா அவரிடம், என்னுடைய மகளை திருமணம் செய்துகொள், சாகிற வரைக்கும் அவள் உன்னைவிட்டுப் பிரியமாட்டாள் என்று அவருக்கு எழுதிக்கொடுத்தாரா? கிடையாது. அப்படியென்றால் அந்த நிச்சயம் அவருக்கு எங்கிருந்து வந்தது? அது அவருடைய குணத்திலிருந்து வருகிறது. அந்த குணம் எங்கிருந்து வந்தது? அவர் தேவனுடைய சாயலில் உண்டாக்கப்பட்டிருக்கிறார். அவர் விசுவாசியிருக்கிறார். விசுவாசியாய் இல்லாதவர்கள் கூட தேவனுடைய சாயலில் உண்டாக்கப்பட்டவர்கள் தானே! ஆகவே உள்ளேயே எது நல்லது, எது கெட்டது என்பது தெரிகிறது. இரட்சிக்கப்படாதவர்கள் கூட திருமணம் செய்துகொண்டு நன்றாகத்தான் வாழுகிறார்கள். அதுதான் நியாயமானது, நேர்மையானது; அதுதான் நல்லது, அப்படித்தான் நான் நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பது அவர்களுக்கு தெரிகிறது. ஏனென்றால் அவர்கள் தேவனுடைய சாயலில் உண்டாக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு moral nature இருக்கிறது. அவர்களுடைய இயல்பே அப்படியிருக்கிறது. ஆனால் இவர் ஒரு விசுவாசியாய் இருப்பதால் தேவனுடைய சித்தமும், தீர்மானமும் நன்றாகத் தெரிகிறது. அவர் தன்னுடைய எண்ணத்திலும், மனதிலும் அதை வைக்கிறார், அதன்படி வாழுகிறார். அவருடைய மனைவியும் அதன்படி வாழுகிறார். இரண்டுபேரும் இப்படி வாழ்ந்துதான் இருபது வருடங்கள் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். இப்படி எல்லா விதத்திலும் தேவனுடைய சித்தம் என்னவென்று அறிந்து அதன்படி வாழுகிறவர்கள் தான் கிறிஸ்தவர்கள். ஆகவேதான் கடைசி வரைக்கும் நாங்கள் இருவரும் பிரியமாட்டோம் என்கிற நிச்சயம் அவருக்குள் இருந்தது. அது தேவனுடைய சித்தத்திலிருந்து இவருக்குள் வந்து, இவருடைய சித்தமாக ஆகிவிட்டது. அந்த moral certainty அவருக்கு ஒரு சந்தோஷத்தைத் தருகிறது. ஏனென்றால் அவருக்குள் moral certainty இருக்கிறது. நாம் எல்லாரும் அப்படிப்பட்ட நிச்சயத்தோடு தான் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம். நாம் mathematical certainty, logical certainty-ஐ பார்ப்பது கிடையாது. நமக்கு ஒரு நிச்சயம் இருக்கிறது. என்னுடைய குணம் எனக்குத் தெரியும், ஆண்டவர் எப்படிப்பட்டவர் என்று தெரியும், அவர் உண்மையுள்ளவர், அவர் நல்லவர், அதுபோலவே நானும் உண்மையுள்ளவனாக, நல்லவனாக இருக்க வேண்டும் என்று எனக்குத் தெரியும், என்னுடைய மனைவியும் அப்படி இருக்கிறாள் என்று மனுஷன் அப்படித்தான் calculate பண்ணுகிறான். ஆகவேதான் அவர், நாங்கள் இருவரும் இருபது வருடங்கள் நன்றாக இருந்தோம். இனிமேலும் நன்றாக இருப்போம் என்று சொல்லுகிறார்.

இன்னொரு உதாரணத்தைக் கொடுக்கிறேன். இன்றைக்கு நாம், எல்லா நாத்திகர்களும் இந்த வருட கடைசிக்குள் கர்த்தரை நம்புகிறவர்களாய் மாறிவிடுவார்கள். இந்த வருட கடைசிக்குள் எல்லாருடைய திருமண வாழ்க்கையும் சந்தோஷமுள்ளதாக, வெற்றியுள்ளதாக மாறிவிடும். ஆகவே விவாகரத்து நீதிமன்றமே தேவைப்படாது. திருடர்கள் எல்லாம் திருந்திவிடப் போகிறார்கள். ஆகவே இனி நாம் வெளியே செல்லும்போது வீட்டைப் பூட்ட வேண்டிய அவசியம் இருக்காது என்று நாம் நம்பலாம். ஆனால் இது நடக்கவே நடக்காது என்று நமக்குத் தெரியும். மனுஷனுடைய பாவ சுபாவம் நமக்கு தெரியும். இது mathematical-ஆக சாத்தியமாகுமா? சாத்தியம் தான். திருடுகிறவர்கள் திருடித்தான் ஆக வேண்டும் என்று சட்டம் இருக்கிறதா? கிடையாது. எல்லாரும் திருந்தலாம் என்பதற்கு எதிராக ஒன்றுமே கிடையாது. Logical ஆகவும் ஒன்றும் கிடையாது. ஆனால் அது நடக்காது என்பது நிச்சயம். ஏனென்றால் மனுஷனுக்குள் ஒரு தன்மை, சுபாவம், சித்தம் இருக்கிறது. ஆகவே திருடர்களும், அக்கிரமக்காரரும், பாவிகளும் இருந்துகொண்டே தான் இருப்பார்கள் என்பது நமக்கு நிச்சயமாய் தெரிகிறது. அது ஒரு moral certainty. அந்த விதமான உறுதியைப் பற்றித்தான் பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம். அந்த உறுதியைக் கொண்டுதான் நாம் தினமும் வாழுகிறோம்.

வேதவசனம் நம்பிக்கை என்று சொல்லும்போது அந்த நம்பிக்கையை உள்ளத்திலே இருக்கும் உறுதியான எதிர்பார்ப்பு என்று சொல்லுகிறோம். அது வேதவசனத்திலிருந்து வருகிறது. ரோமர் 15:4-ஐ கவனியுங்கள்.

தேவவசனத்தினால் உண்டாகும் பொறுமையினாலும் ஆறுதலினாலும் நாம் நம்பிக்கையுள்ளவர்களாகும்படிக்கு, முன்பு எழுதியிருக்கிறவைகளெல்லாம் நமக்குப் போதனையாக எழுதியிருக்கிறது(ரோமர் 15:4).

நம்முடைய நம்பிக்கை தேவவசனத்திலிருந்து உண்டாகிறது. வேதவசனம் முழுவதும் நமக்கு நம்பிக்கையை ஊட்டுகிற போதனையாய் இருக்கிறது. எரேமியா தீர்க்கதரிசியின் காலத்தில் விரோதியின் இராணுவம் இஸ்ரவேலரை சூழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது. அவர்கள் சிறையிருப்பில் போகப் போகிறார்கள். அவர்களுடைய நிலம், வீடு எல்லாம் பறிப்போகப் போகிறது. அவர்கள் எழுபது வருஷம் சிறையிருப்பில் இருப்பார்கள் என்று எரேமியா சொல்லுகிறார். இதையெல்லாம் தீர்க்கதரிசனமாக சொன்னாலும் கூட அதன் மத்தியிலே நம்பிக்கையின் வார்த்தைகளையும் தீர்க்கதரிசனமாக சொல்லுகிறார். என்ன சொல்லுகிறார்? ஆண்டவர் திரும்பவும் உங்களைக் கொண்டுவருவார், திரும்பவும் உங்களை ஆசீர்வதிப்பார் என்று சொல்லுகிறார். அந்த நேரத்தில் இந்த வார்த்தைகள் அவர்களுக்கு எவ்வளவு முக்கியமாய் இருந்திருக்கும் என்று எண்ணிப்பாருங்கள். இவர்கள் சிறைபட்டுப்போகப் போகிறார்கள். இது இவர்கள் செய்த பாவத்தினுடைய பலன். ஆனால் கர்த்தர் இவர்களுக்காக நல்ல வாழ்க்கையைத் திட்டமிட்டு வைத்திருக்கிறார், இவர்களை திரும்ப கொண்டுவருவார் என்கிற நம்பிக்கை அவர்களுக்கு எவ்வளவு முக்கியம&##3021; என்பதைப் பாருங்கள். நம்பிக்கை அப்படிப்பட்ட தாக்கத்தை நமக்குள்ளே உண்டாக்குகிறது. ஒருவேளை கஷ்டமான, பிரச்சனையான சூழ்நிலை நமக்கு இருக்கலாம். நாம் எல்லாவற்றையும் இழந்து, நம்பிக்கையற்றவர்களாய் இருக்கலாம். தேவவசனம் நமக்கு நம்பிக்கை ஊட்டும்படியாய் இருக்கிறது. விசுவாசி நம்பிக்கையற்றவனாய் இருக்கவே கூடாது. எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை, நான் நம்பிக்கை இழந்துவிட்டேன் என்று அவன் பேச முடியாது. ஏனென்றால் நாம் வசனத்தில் ஆபிரகாம், ஈசாக்கு, யாக்கோபு, யோசேப்பு, இஸ்ரவேல் ஜனங்களைக் குறித்து வாசிக்கும்போது, கர்த்தர் அவர்களோடு எப்படி இடைபட்டார், அவர்களை எப்படி மீட்டார், சுகமாக்கினார், ஆசீர்வதித்தார் என்பதைப் பார்க்க வேண்டும். நம்முடைய நம்பிக்கைக்கு உறுதி எங்கிருந்து வருகிறது? அது moral certainty. அந்த உறுதி தேவன் எவ்வளவு நல்லவர் (moral person) என்பதிலிருந்து வருகிறது. அவர் நல்லவர் என்பது அவருடைய குணத்தோடு சேர்ந்தது. அவர் ஏமாற்றுகிறவராக, பொய் சொல்லுகிறவராக இருக்க முடியாது. ஏனென்றால் அவர் நல்லவர். கர்த்தர் நல்லவர் என்பது முதலில் தெரிய வேண்டும். அது தெரிந்தால்தான் அவர் கொடுத்த வாக்குத்தத்தங்களைக் குறித்தும், நாம் நம்பிக்கொண்டிருக்கிற காரியங்களைக் குறித்தும் உறுதி நமக்கு வரும். அநேக விசுவாசிகளுக்கு உள்ள பிரச்சனை என்னவென்றால், கர்த்தர் நல்லவர் என்பது அவர்களுக்கு தெரியவில்லை. ஆகவே உறுதியும் நம்பிக்கையும் வருவது கடினம். ஏனென்றால் கர்த்தர் தான் கையை ஒடித்தார், அடுத்த முறை உன் காலையும் ஒடிப்பார் என்று அவர்களுக்கு யாரோ சொல்லியிருக்கிறார்கள். நம்முடைய அழிவு, கஷ்டம், நஷ்டம் ஆகிய இவைகள் ஒருபோதும் கர்த்தருடைய சித்தமல்ல. எரேமியா 30-33 வரை உள்ள அதிகாரங்களில் இருப்பதுதான் அவருடைய சித்தம். அவர்களை திரும்ப கொண்டுவந்து, ஸ்தாபித்து, அவர்களை நன்றாக வைக்க வேண்டும் என்றுதான் அவர் ஆசைப்படுகிறாரே ஒழிய, இதெல்லாம் இவர்கள் தங்கள் மீது வரவழைத்துக்கொண்ட ஒரு சாபக்கேடு. அவர் ஆசீர்வதிக்கிற தேவனாயிருக்கிறார் என்பதுதான் நிச்சயம்.

எபிரெயர் 6-ஆம் அதிகாரத்திற்குச் செல்வோம். அங்கு நம்பிக்கையைப் பற்றி நிறைய சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

நீங்கள் அசதியாயிராமல், வாக்குத்தத்தமான ஆசீர்வாதங்களை விசுவாசத்தினாலும் நீடிய பொறுமையினாலும் சுதந்தரித்துக்கொள்ளுகிறவர்களைப் பின்பற்றுகிறவர்களுமாயிருந்து, உங்களுக்கு நம்பிக்கையின் பூரண நிச்சயமுண்டாகும்படி நீங்கள் யாவரும் முடிவுபரியந்தம் அப்படியே ஜாக்கிரதையைக் காண்பிக்கவேண்டுமென்று ஆசையாயிருக்கிறோம்(எபிரெயர் 6:11, 12).

எபிரெயர் 11:1-இல் விசுவாசமானது நம்பப்படுகிறவைகளின் உறுதி என்று சொல்லுகிறது. அதை விசுவாசமானது நம்பப்படுகிற காரியங்களைக் குறித்த பூரண நிச்சயம் என்றும் சொல்லலாம். ஆக, நம்பிக்கையின் இலக்கு என்ன? பூரண நிச்சயம் உண்டாகி, அது விசுவாசம் என்னும் மாபெரும் சக்தியாய் வெளிப்பட வேண்டும். விசுவாசம் நம்பிக்கையில் ஆரம்பிக்கிறது. ஆனால் சீக்கிரத்தில் நம்பிக்கையின் பூரண நிச்சயம் உண்டாகி விடுகிறது. அப்படி பூரண நிச்சயம் உண்டாகும்போதுதான் வாக்குத்தத்தமான ஆசீர்வாதங்களை விசுவாசத்தினாலும், நீடிய பொறுமையினாலும் சுதந்தரித்துக்கொள்ளுகிறவர்களைப் போல நாமும் சுதந்தரிக்கொள்ள முடியும். நம்பிக்கை என்பது நிச்சயத்தைக் குறித்த ஒரு காரியம். நம்பிக்கை வீண்போகாது (நீதிமொழிகள் 23:18), அது வெட்கப்படுத்தாது (ரோமர் 5:5) என்று வேதம் சொல்லுகிறது. ஆக, நம்பிக்கை கர்த்தருடைய வார்த்தையிலிருந்து வருகிறது. அந்த வார்த்தைக்குப் பின்னால் அவர் இருக்கிறார். அவருடைய பண்பு, உண்மை, உத்தமம் எல்லாம் அந்த வார்த்தையை backup பண்ணுகிறது. அவர் நல்லவராக இருப்பதால் தாம் சொன்னதையெல்லாம் நிறைவேற்றுவார் என்கிற நம்பிக்கை நமக்கு இருக்கிறது. நம்முடைய சூழ்நிலை மோசமாக இருக்கலாம், பிரச்சனைகள் ஏராளமாக இருக்கலாம். நாம் பார்க்கிற காரியங்கள் நம்முடைய அமைதியை இழக்கச் செய்யலாம். ஆனால் நம்பிக்கை அமைதியைக் கொண்டுவருகிறது. அது நமக்குள் ஒரு எதிர்பார்ப்பையும், தைரியத்தையும், உறுதியையும் கொண்டுவருகிறது.

அப்போஸ்தலனாகிய பவுலும் இதை ஆமோதிக்கிறார். ரோமர் 4:18-ஐ கவனியுங்கள். பவுல் ஆபிரகாமை வைத்து விசுவாசத்தைப் போதிக்கிறார். இங்கு அவர் ஆபிரகாமுடைய விசுவாசத்தை விவரிக்கிறார்.

உன் சந்ததி இவ்வளவாயிருக்கும் என்று சொல்லப்பட்டபடியே, தான் அநேக ஜாதிகளுக்குத் தகப்பனாவதை நம்புகிறதற்கு ஏதுவில்லாதிருந்தும், அதை நம்பிக்கையோடே விசுவாசித்தான்(ரோமர் 4:18).

ஜனங்கள் ஆபிரகாமிடம், உனக்கு நூறு வயதாகி விட்டது, உனக்கு எப்படி பிள்ளை பிறக்கும் என்று சொல்லுகிறார்கள். ஆனால் ஆபிரகாமோ, தேவன் பொய் சொல்லமாட்டாரே, இவர் நல்லவராயிற்றே, ஆகவே நான் நம்பிக்கையோடே விசுவாசிக்கிறேன் என்கிறான். ஏனென்றால் அவனுக்கு moral certainty இருக்கிறது. அவனிடம் சென்று, உனக்கு நூறு வயதில் குழந்தை பிறக்கப்போகிறது என்று mathematical certainty-உடன் நீ சொல்ல முடியுமா? என்று கேட்டால் அவன் எப்படிச் சொல்லுவான்? அல்லது logical certainty-உடன் அவன் சொல்ல முடியுமா? முடியாது. அவனுக்கு moral certainty இருக்கிறது. moral certainty என்றால் என்ன? தேவனுடைய பண்பு, குணம், அவர் நல்லவர் என்பதிலிருந்து வருகிற ஒரு உறுதி.

அவன் விசுவாசத்திலே பலவீனமாயிருக்கவில்லை; அவன் ஏறக்குறைய நூறு வயதுள்ளவனாயிருக்கும்போது, தன் சரீரம் செத்துப்போனதையும், சாராளுடைய கர்ப்பம் செத்துப்போனதையும் எண்ணாதிருந்தான்(ரோமர் 4:19).

எண்ணாதிருந்தான் என்றால் அதை ஒரு பொருட்டாக, எனக்கு நூறு வயதாவி விட்டது, ஆகவே இது நடப்பது கடினம் என்று அப்படி எண்ணாதிருந்தான் என்ற அர்த்தத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

தேவனுடைய வாக்குத்தத்தத்தைக் குறித்து அவன் அவிசுவாசமாய் சந்தேகப்படாமல், தேவன் வாக்குத்தத்தம்பண்ணினதை நிறைவேற்ற வல்லவராயிருக்கிறாரென்று முழு நிச்சயமாய் நம்பி, தேவனை மகிமைப்படுத்தி, விசுவாசத்தில் வல்லவனானான்(ரோமர் 4: 20, 21).

ஆபிரகாமுக்கு நம்பிக்கையில் முழு நிச்சயம் வந்துவிட்டது. அப்படியென்றால் விசுவாசம் வந்துவிட்டது. இவனுக்கு விசுவாசம் எப்படி வந்தது? அது நம்பிக்கையில் தான் ஆரம்பித்தது. அவன் நம்ப ஏதுவில்லாதிருந்தும் நம்பிக்கையோடே இருந்தான். அவன் நம்பிக்கையை விட்டு விடவில்லை. இப்போது அது விசுவாசமாக உருவெடுத்து விட்டது. அவன் கர்த்தருக்கு நன்றி சொல்லி, மகிமைப்படுத்தி, விசுவாசத்தில் வல்லவனானான். விசுவாசம் வந்துவிட்டால் எந்த மலையையும் பெயர்க்கலாம்.

இங்கு ஒரு காரியம் தெளிவாக விளங்குகிறது. நம்பிக்கையில் தான் ஆரம்பித்தது, போகப் போக நம்பிக்கையின் பூரண நிச்சயம் உண்டாகி விடுகிறது. எந்த நம்பிக்கையும் இல்லாதவர்களுக்கு இன்றைக்கு நம்பிக்கை துளிர் விடட்டும், கர்த்தருடைய வார்த்தையைக் கவனியுங்கள். வேதவசனங்கள் எல்லாம் நமக்கு நம்பிக்கை ஊட்டும்படியாக எழுதப்பட்டிருக்கிறது. கர்த்தர் நம்முடைய வாழ்க்கையிலே செய்ய விரும்புவதை நாம் விசுவாசித்தால், விசுவாசத்தோடும் பொறுமையோடும் தேவன் நமக்காக வைத்திருக்கும் அத்தனை காரியங்களையும் நாம் சுதந்தரித்துக்கொள்ளலாம்.

துர்மனச்சாட்சி நீங்கத் தெளிக்கப்பட்ட இருதயமுள்ளவர்களாயும், சுத்த ஜலத்தால் கழுவப்பட்ட சரீரமுள்ளவர்களாயும், உண்மையுள்ள இருதயத்தோடும் விசுவாசத்தின் பூரண நிச்சயத்தோடும் சேரக்கடவோம். அல்லாமலும், நம்முடைய நம்பிக்கையை அறிக்கையிடுகிறதில் அசைவில்லாமல் உறுதியாயிருக்கக்கடவோம்; வாக்குத்தத்தம்பண்ணினவர் உண்மையுள்ளவராயிருக்கிறாரே(எபிரெயர் 10: 22, 23).

நம்பிக்கையை அறிக்கையிடுகிறதில் அசைவில்லாமல் உறுதியாய் இருக்கக்கடவோம் என்று இங்கு சொல்லப்பட்டுள்ளது. நாம் இன்றைக்கு, இந்த காரியம் நடக்கும் என்று சொல்லிவிட்டு, அடுத்த நாளில், அது எப்படி நடக்கும்? என்று சொல்லக்கூடாது. அப்படி பேசுவதுதான் wavering. நம்முடைய வாயிலிருந்து வருகிற வார்த்தைகளைக் கவனிக்க வேண்டும். ஏனென்றால் நம்பிக்கையை அறிக்கையிடுகிறதில் அசைவு உண்டாகி விட்டால், பிறகு விசுவாசம் உண்டாக முடியாது, எந்த மலையையும் பெயர்க்க முடியாது. நம்பிக்கையில் உறுதியாய் இருந்தால் முழு நிச்சயம் வந்துவிடும். முழு நிச்சயம் வந்துவிட்டால் மலை போன்ற பிரச்சனைகள் ஒன்றுமில்லாமல் போகும். நீங்கள் நம்பிக்கையற்ற நிலையில் இருந்தால், கர்த்தரை ஸ்தோத்திரியுங்கள், அவரை மகிமைப்படுத்துங்கள். நம்புகிறதிற்கு எந்த ஏதுவும் இல்லாமல் இருந்தாலும் கர்த்தர் பெரிய காரியங்களைச் செய்வார் என்று நம்புங்கள். அவர் நேற்றும் இன்றும் மாறாதவர், அவர் நல்லவர். அவர் உங்களுக்காக நல்ல வாழ்க்கையையும், திட்டங்களையும், எதிர்காலத்தையும் வைத்திருக்கிறார் என்பதை விசுவாசியுங்கள்.  

Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency