0 item - ₹0.00

மீட்பும் நம்முடைய கையின் பிரயாசமும் (பாகம் 22) - வேலை ஒரு சேவை #1

Sunday Tamil Service - 15 APR 18

Transcript

வேலையைக் குறித்துப் போதித்து வருகிறோம். வேலையைக் குறித்த இந்த போதனையிலே கர்த்தர் நம்மை வேலை செய்கிறவர்களாக உண்டாக்கியிருக்கிறார் என்பதைப் போதித்தேன். கர்த்தர் நமக்கு என்ன நோக்கத்திற்காக வேலையைக் கொடுத்தார் என்பதைப் பார்த்தோம். கர்த்தருடைய மகிமையை வெளிப்படுத்த வேண்டும், அவர் யார் என்பதை இந்த உலகம் காண வேண்டும், அவருடைய அறிவு, ஞானம், ஆற்றல் எல்லாம் வேலையிலே வெளிப்பட வேண்டும் என்கிற நோக்கத்திற்காக அவர் வேலையைக் கொடுத்தார். ஆதாமின் பாவத்தின் மூலமாக சாபம் வந்தது, அதனால் வேலை கடின உழைப்பாக மாறினது என்பதையும் பார்த்தோம். ஆண்டவராகிய இயேசு இரண்டாயிரம் வருடங்களுக்கு முன் இந்த உலகத்திற்கு வந்து மீட்பை உண்டுபண்ணினார். அவர் கல்வாரி சிலுவையில் மரித்து, நமக்காக பாவமாகி சாபமானார்; நாம் பாவமன்னிக்கப்பட்டு, தேவ ஆசீர்வாதத்தைப் பெறும்படியாக அவர் சிலுவையில் மரித்தார் என்று வேதம் சொல்லுகிறது. நமக்கு பாவம் சாபம் எல்லாம் நீங்கியிருக்கிறது. அவரை விசுவாசிக்கிறவர்கள் இன்றைக்கு பாவத்தின் கீழ் இல்லை. அவர்கள் அதிலிருந்து வெற்றி பெற்றவர்களாக, வெற்றிகரமாய் வாழக்கூடியவர்களாக இருக்கிறார்கள். இதன் மூலமாக வேலையிலே எப்படிப்பட்ட தாக்கம் உண்டாகிறது? பாவமும் சாபமும் இல்லை என்று சொல்லுகிறோம். ஆனால் பாவமும் சாபமும் நிறைந்த உலகத்தில் வாழுகிறோம். பாவமும் சாபமும் நம்மீது இல்லை, அது நம்மை ஆளுகிறதில்லை என்பதுதான் அதனுடைய அர்த்தம். அப்படியென்றால் அப்படிப்பட்டவர்களுடைய வேலை எப்படியிருக்க வேண்டும் என்பதைத்தான் "மீட்பும் நம்முடைய கையின் பிரயாசமும்" என்கிற தலைப்பிலே பார்த்து வருகிறோம்.
இதில் முக்கியமாக ஒரு காரியத்தை கவனிக்க வேண்டும். வேலையைக் குறித்து நாம் எப்படிப்பட்ட கண்ணோட்டத்தை உடையவர்களாய் இருக்கிறோம் என்பது மிகவும் முக்கியம். ஏனென்றால் நம்முடைய கண்ணோட்டம் எப்படிப்பட்டதாய் இருக்கிறதோ அதைப் பொறுத்து தான் நம்முடைய வேலை இருக்கும். இதற்கு ஒரு உதாரணத்தை சொல்லலாம். நாம் சாலையில் நின்று கொண்டிருக்கிறோம். இதுவரைக்கும் நாம் பார்த்திராத ஒருவர் திடீரென்று நம்மிடம் வந்து, "வாத்திற்கு லத்தீன் மொழியிலே ஹிஸ்ட்ரியானிக்கஸ் என்று பெயர்" என்று சொல்லுகிறான். அவன் யாரென்றே நமக்கு தெரியாது. அவன் அப்படிச் சொன்னவுடன் அவன் என்ன சொல்லுகிறான் என்பது நமக்கு விளங்குகிறது, ஆனால் என்ன சொல்ல வருகிறான் என்பதும், இவன் இதை எதற்காக நம்மிடம் சொல்லுகிறான் என்பதும் விளங்கவில்லை. ஆக, ஒரு கதையை வைத்துதான் ஒரு காரியத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியும். இவன் நம்மிடம் இதற்காக இதைச் சொல்லுகிறான் என்று ஒரு கதை அதற்குப் பின் இருக்க வேண்டும். அப்போதுதான் அவன் சொன்ன காரியம் நமக்குப் புரியும். வெறும் ஒரு வாக்கியத்தை வைத்து புரிந்துகொள்ள முடியாது. ஏதோ ஒரு கதையோடு பிணைந்துதான் அந்த வாக்கியம் வர முடியும். ஆகவே நாம் கதையை உருவாக்கப் பார்க்கிறோம். ஒருவர் இப்படிச் சொல்லிவிட்டு செல்லும்போது பலர் பலவிதமாக கதைகளை உருவாக்குவார்கள். ஒருவர் இப்படி ஒரு கதையை உருவாக்கலாம். யாரென்றே தெரியாத ஆளிடம் வந்து, வாத்திற்கு லத்தீன் மொழியில் ஹிஸ்ட்ரியானிக்கஸ் என்று பெயர் என சொல்லுகிறானே, இவனுக்கு மனநிலை சரியில்லை போல, ஆகவேதான் இப்படிச் சொன்னான் என்று இப்படி ஒரு கதையைப் பின்னுவார்கள். அப்படி காரணத்தை கண்டுபிடித்த பிறகுதான் அதை வைத்து அதன் மேல் நாம் நடவடிக்கை எடுக்க முடியும். என்ன நடவடிக்கை எடுப்போம்? அவனுக்கு மனநிலை சரியில்லை என்று அவனுக்காக பரிதபிப்போம். அவன் சொன்னதை பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளக்கூடாது, அவன் தெரியாமல் ஏதோ சொல்லிவிட்டுப் போகிறான் என்று அவனை புறக்கணிப்போம்.

இதை இன்னொரு விதமாக பின்னலாம். ஒருவேளை நம்மை அவனுக்குத் தெரிந்தவன் என்று எண்ணி இப்படிச் சொல்லுகிறானோ, ஒருவேளை இவன் நூலகத்தில் இருந்திருப்பான், அங்கு யாராவது வந்து இவனிடம், வாத்திற்கு லத்தீன் மொழியில் என்ன பெயர் என்று கேட்டிருப்பான், இவன் போய் அதை தேடிப் பார்த்து கண்டுபிடித்து சொல்லலாம் என்று போயிருப்பான், அதற்குள் அந்த நபர் அங்கிருந்து சென்றிருந்திருப்பான். ஒருவேளை அந்த நபர் வெளித்தோற்றத்தில், உயரத்தில் என்னைப்போல இருந்திருப்பான் என்று எண்ணுகிறேன். ஆகவேதான் என்னிடம் வந்து இப்படிச் சொல்லுகிறான் என்று அப்படி ஒரு கதையைப் பின்னலாம். அப்படி எண்ணினோம் என்றால் நாம் அவனிடம், "நீ என்னை யார் என்று நினைக்கிறாய் என தெரியவில்லை. நான் நீ நினைக்கிற ஆள் அல்ல" என்று அவனுக்கு விளக்கத்தைச் சொல்லி அனுப்புவோம்.

இதை இன்னொரு விதமாகவும் எண்ணலாம். இவன் எதற்கு ஹிஸ்ட்ரியானிக்கஸ் என்று மூன்று முறைச் சொல்லுகிறான். ஒருவேளை இவன் நம்முடைய விரோதி தேசத்தின் உளவாளியாக இருப்பானோ, இவனுக்காக இங்கு எவனோ காத்துக்கொண்டிருந்திருப்பான் போல, அவனிடம் இந்த code word-ஐ சொன்னவுடன் அவன் ஏதாவது தகவல் சொல்லுவான் போலிருக்கிறது, அதற்காக இதைச் சொல்லுகிறானோ, இவன் உளவாளியாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று அப்படி எண்ணுவோம். அவனை உளவாளியாக எண்ணினால் நம்முடைய reaction வித்தியாசமாக இருக்கும். போலீசை கூப்பிடலாமா, அல்லது இவனை கட்டிப்போட்டு அடிக்கலாமா அல்லது கொன்றுவிடுவோமா என்றுகூட எண்ணுவதற்கு தோன்றும். ஏனென்றால் இவன் தேசத்திற்கு விரோதமாக வேலை செய்கிறானே என்று தீவிரமான நடவடிக்கைகளில் இறங்குவோம். அவன் சொன்னதை வைத்து, அங்கு என்ன விதமான கதை இருக்கும் என்று நாம் எண்ணுகிறோமோ அதற்கேற்றாற் போலத்தான் நம்முடைய நடவடிக்கை இருக்கும்.

அநேகருக்கு வேலை இப்படிப்பட்ட ஒன்றுதான். ஏதோ நின்று கொண்டிருந்தபோது வழியில் ஒருவன் வந்து சொன்னதுபோல இவர்கள் இந்த உலகத்தில் பிறந்து விட்டார்கள். வளர்ந்த பிறகு இந்த உலகத்தில் எல்லாரும் வேலை செய்வதைப் பார்த்து நாமும் வேலை செய்ய வேண்டும் போல என்று எண்ணுகிறார்கள். நாம் எதற்காக வேலை செய்ய வேண்டும் என்று யோசிக்கிறார்கள். பிழைப்பிற்காக நாம் ஏதாவது வேலை செய்ய வேண்டியதாய் இருக்கிறது. வீட்டு வாடகை கொடுக்க வேண்டும், பிள்ளைகளை படிக்க வைக்க வேண்டும், யார் நமக்கு பணம் தருவார்கள், நாம் ஏதாவது வேலை செய்தால் தானே பிழைக்க முடியும் என்று பிழைப்புக்காகத்தான் வேலை என்று அநேகர் தங்களுக்குள் இப்படி ஒரு கதையை பின்னி வைத்திருக்கிறார்கள். வேலையைப் பற்றி அவர்கள் நினைக்கிற எண்ணமெல்லாம் இதுதான். வேலைக்கு இதுதான் காரணம், இதற்கு மேல் பெரிய காரணம் இல்லை என்றால், வேலை எப்படியிருக்கும் என்று சற்று எண்ணிப்பாருங்கள். வயிற்றுப் பிழைப்புக்காக இந்த பாழாய்ப்போன வேலைக்கு நான் சென்றுவிட்டு கஷ்டப்பட்டுவிட்டு வர வேண்டியதாய் இருக்கிறது, என்ன செய்வது, நம்முடைய தலைவிதி இப்படி ஆகிவிட்டது, நமக்கு யாரும் சம்பாதித்து வைத்து விட்டுப்போகவில்லை. ஆகவே நாம் வேலை செய்துதான் சாப்பிட வேண்டும் என்கிற எண்ணத்தை வளர்த்துக்கொண்டு, இந்த கதையை மனதில் வைத்துக்கொண்டு, இதன் வடிவில் புரிந்துகொண்டு வேலை செய்கிறவன் அவனுடைய வேலையை எப்படி செய்வான் என்பதை யோசித்துப் பாருங்கள். வேலையினுடைய பின்னணி இவ்வளவுதானா? வேலைக்கு காரணமே இவ்வளவுதானா? இவ்வளவுதான் காரணம் என்றால், வேலை எவ்வளவு அடிமட்ட நிலையில் இருக்க வேண்டுமோ அவ்வளவு அடிமட்ட நிலையில் இருக்கும். சில வேலைகளை செய்வதற்கு ஆட்களை கூப்பிடுகிறோம். அவர்கள் செய்கிற வேலையைப் பார்த்தால் அவர்களுடைய உள்ளத்தில் என்ன எண்ணம் இருக்கிறது என்பது நமக்கு தெரிந்துவிடும். அவன் எதையாவது ஒன்றை செய்து முடித்துவிட்டு, "ஐயா, வேலை செய்துவிட்டேன், கூலியைக் கொடுங்கள்" என்று கேட்பான். அதாவது, என்னுடைய பிழைப்புக்காக எனக்கு பணம் வேண்டும், நான் சாப்பிட வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் வேலை செய்கிறானே ஒழிய, வேறொன்றுக்கும் கிடையாது. இந்த வேலையைப் பார்க்கிறவன் தேவனையே பார்க்க வேண்டும், இந்த வேலை தேவனை மகிமைப்படுத்த வேண்டும், இந்த வேலை தேவன் எனக்கு கொடுத்திருக்கிற விசேஷமான தாலந்துகள், கிருபைகள் இதன் விளைவாக உண்டாகிற காரியம். இது கர்த்தரையே வெளிப்படுத்துகிறது, அவருடைய மகிமையை வெளிப்படுத்துகிறது என்கிற எண்ணமே அங்கு கிடையாது. அந்த கதைக்கு அங்கு மனதில் இடம் கிடையாது. இது ஒரு உயர்ந்த, உன்னதமான கதை. இந்த கதையை மனதில் வைத்துக்கொண்டு செய்தால் வேலை வேறுமாதிரி இருக்கும். வெறும் சாப்பிட்டாற்காக வேலை, பிழைப்பிற்காக வேலை என்கிற கதையை மனதில் வைத்துக்கொண்டு வேலை செய்தால் அந்த வேலை வேறுமாதிரி இருக்கும். கிறிஸ்தவர்கள் இரண்டாவது விதமாக இருக்க வேண்டும். நாம் எதற்காக வேலைக்குச் செல்கிறோம் என்பதிலே நம்முடைய மனது தெளிவாக இருக்க வேண்டும். ஏனென்றால் நம்முடைய வேலையிலே நாம் வெற்றி அடைய வேண்டும் என்று வேதவசனம் விரும்புகிறது.

வேதவசனம் நம்முடைய வெற்றியிலே மிகவும் கவனமாக இருக்கிறது. அதற்காகவே அது கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. வேதம் வெற்றியின் புத்தகம். நேரம் இருக்கும்போதெல்லம் இதைப் படிக்க வேண்டும். இதற்காக நம்மை அர்ப்பணித்து படிக்க வேண்டும். ஏனென்றால் நம்மை வெற்றிகரமாக வாழ வைப்பதுதான் வேதவசனத்தினுடைய நோக்கம். ஆக, நம்முடைய கண்ணோட்டம் மிகவும் முக்கியம். நம்முடைய கண்ணோட்டத்தை வேதவசனம் கொடுக்கிறது.

நமக்கு எப்படிப்பட்ட கண்ணோட்டம் இருக்க வேண்டும் என்பதை எபேசியர் 6:5-9 வசனங்களில் நாம் வாசிக்கிறோம். இது வித்தியாசமான வசனம். ஒருவேளை நமக்கு இது வித்தியாசமான வசனமாக தெரியாமல் இருக்கலாம். அதற்கு மொழிபெயர்ப்பு காரணம். அதுமட்டுமல்லாமல், நாம் வசிக்கிற நாடு, இதனுடைய சூழ்நிலைகள் ஒரு காரணம். இன்றைக்கு நான் அமெரிக்காவில் பிரசங்கித்துக் கொண்டிருந்தேன் என்றால், இது ஏற்றுக்கொள்ளப்பட முடியாத ஒரு வசனமாக அவர்களுக்குத் தோன்றும். சிலர் இந்த வசனத்தை வாசித்தவுடன், இதனால் தான் நான் வேதாகமத்தை நம்புவதில்லை, அது பழமையானது, பழங்காலத்து கருத்துக்களை இன்றைக்கு சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறது. உலகம் எவ்வளவோ முன்னேறி இருக்கிறது. ஆனால் வேதம் எதையோ பேசுகிறது, இது வேலைக்கு ஆகாது, இது அநியாயமான காரியங்களைப் போதிக்கிறது என்று சொல்லி இந்த வசனத்தை வைத்தே வேதத்தையும் ஆண்டவரையும் நிராகரித்து, கிறிஸ்தவத்தையே வெறுத்து தள்ளுகிறவர்கள் உண்டு. இது அப்படிப்பட்ட ஒரு வேதப்பகுதி. ஆனால் அப்படிப்பட்ட ஒரு வேதப்பகுதியிலே கர்த்தர் நமக்காக வேலையைக் குறித்த சரியான கண்ணோட்டத்தை தருகிறார்.

"வேலைக்காரரே, நீங்கள் கிறிஸ்துவுக்குக் கீழ்ப்படிகிறதுபோல, சரீரத்தின்படி உங்கள் எஜமான்களாயிருக்கிறவர்களுக்கும் பயத்தோடும் நடுக்கத்தோடும் கபடற்ற மனதோடும் கீழ்ப்படிந்து; மனுஷருக்குப் பிரியமாயிருக்க விரும்புகிறவர்களாகப் பார்வைக்கு ஊழியஞ்செய்யாமல், கிறிஸ்துவின் ஊழியக்காரராக, மனப்பூர்வமாய் தேவனுடைய சித்தத்தின்படி செய்யுங்கள். அடிமையானவனானாலும், சுயாதீனமுள்ளவனானாலும், அவனவன் செய்கிற நன்மையின்படியே கர்த்தரிடத்தில் பலனை அடைவானென்று அறிந்து, மனுஷருக்கென்று ஊழியஞ்செய்யாமல், கர்த்தருக்கென்றே நல்மனதோடே ஊழியஞ்செய்யுங்கள். எஜமான்களே, அப்படியே நீங்களும், வேலைக்காரருக்குச் செய்யவேண்டியவைகளைச் செய்து, அவர்களுக்கும் உங்களுக்கும் எஜமானானவர் பரலோகத்தில் இருக்கிறாரென்றும், அவரிடத்தில் பட்சபாதமில்லையென்றும் அறிந்து, கடுஞ்சொல்லை விட்டுவிடுங்கள்" (எபேசியர் 6:5-9).

இந்த வேதப்பகுதியில் விசித்திரமானது ஒன்றுமில்லை என்று நீங்கள் சொல்லலாம். தமிழில் வாசிக்கும்போது உடனடியாக புரியாது. ஆங்கிலத்தில் வாசித்தால் உடனே புரிந்துவிடும். அதற்குக் காரணம் மொழிபெயர்ப்பு. 'வேலைக்காரரே' என்று சொல்லுவதினால் நாம் அதை பெரிதாக எண்ணுவதில்லை. நாம் வேலைக்காரரை வேலைக்கு வைக்கிறோம். வேலைக்காரர் என்றால் நமக்கு புரிகிறது. வேலைக்காரர்களை வேலைக்கு வைப்பதில் தவறில்லை. பெருக்குவதற்கும், துடைப்பதற்கும், பாத்திரத்தைக் கழுவுவதற்கும், துணிகளை துவைப்பதற்கும் வேலைக்காரர்களை வைத்து நமக்கு பழக்கம் இருக்கிறது. இன்றைக்கு வேலைக்காரர்கள் பல நிபந்தனைகளோடு வேலைக்கு வருகிறார்கள். வீட்டில் டி.வி. இருக்கிறதா, மதியம் ஒரு மணி நேரம் தூங்குவேன், சாயங்காலம் இந்த சீரியல் பார்த்துவிட்டுத்தான் நான் வேலையைச் செய்வேன், பாத்திரத்தை கழுவமாட்டேன், சமைப்பேன், காலையில் எனக்கு இட்லி தர வேண்டும் என்று நிபந்தனை விதிக்கிறார்கள். ஏனென்றால் அவர்களுக்கு உரிமை உண்டு. அவர்கள் மனிதர்கள், வேலை செய்வதற்குரிய சம்பளத்தை உரிமையோடு கேட்கிறார்கள். அதற்குரிய சிலாக்கியங்களையும் உரிமையோடு கேட்டு வாங்குகிறார்கள். அவர்கள் தான் வேலைக்காரர்கள். அந்த வார்த்தையை இங்கு பயன்படுத்தினதினால் தான் இதில் எந்த தவறும் இல்லையே என்று நாம் சொல்லுகிறோம். ஆனால் மூல பாஷையிலே 'அடிமைகள்' என்ற வார்த்தை பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அடிமைகள் உலகத்திலே காலகாலமாக இருந்து வருகிறார்கள். கிட்டத்தட்ட 150 ஆண்டுகளாகத்தான் அடிமைத்தனம் ஒழிக்கப்பட்டு, இன்றைக்கு அடிமைத்தனம் எங்கும் இல்லை. அடிமைத்தனம் என்பது அன்றைய உலகத்தில் எல்லா இடங்களிலும், எல்லா இனத்தார் மத்தியிலும் இருந்த வந்த ஒன்று. பவுல் இந்த நிருபத்தை எழுதின காலங்களில் அடிமைகள் இருந்தார்கள். இவர்கள் பல்வேறு காரணங்களுக்காக அடிமைகள் ஆனவர்கள். ஆண்டவராகிய இயேசு சிலுவையில் மரித்து, உயிரோடெழுந்து, பரமேறி சென்ற பின், பவுல், பேதுரு போன்றவர்கள் பிரசங்கித்த சுவிசேஷ செய்தியை இவர்கள் கேட்டு, இயேசுவை ஏற்றுக்கொண்டு சபையில் சேர்ந்துவிட்டார்கள். இவர்கள் அடிமைகளாய் இருக்கிறார்கள், இயேசுவை ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இவர்களுக்கும் இவர்களுடைய எஜமான்களுக்கும் பவுல் இதை எழுதுகிறார். இதில் அடிமைகளுக்கு எழுதுகிறார் என்று தெரிந்தவுடன் அநேகர், "வேதவசனம் அடிமைத்தனம் இருந்தால் பரவாயில்லை என்பது போல போதிக்கிறது, அது தவறு என்று இங்கு சொல்லியிருக்க வேண்டாமா? ஆனால் அப்படிச் சொல்லாமல், நீ உன்னுடைய எஜமானுக்கு பயபக்தியோடும், நடுக்கத்தோடும் கர்த்தருக்குக் கீழ்ப்படிவது போல கீழ்ப்படி என்று சொல்லியிருக்கிறது. ஆகவே வேதவசனம் அடிமைத்தனம் சரியானது என்பது போல சொல்லுகிறது. இதனால் தான் வேதவசனத்தை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை" என்று சொல்லுகிறார்கள்.
அமெரிக்காவில் 18,19-ஆம் நூற்றாண்டுகள் வரை அடிமைத்தனம் இருந்தது. ஆபிரகாம் லிங்கன் என்கிற குடியரசுத்தலைவர் இந்த தீயப்பழக்கத்தை ஒழித்தார். இன்றைக்கு அங்கு அடிமைத்தனம் கிடையாது. 18,19-ஆம் நூற்றாண்டில் அமெரிக்காவில் கிறிஸ்தவர்கள் இரண்டு விதமாக இருந்தார்கள். ஒருவிதத்தினர் இது போன்ற வசனங்களை எடுத்துக்கொண்டு, அடிமைகளே, கர்த்தருக்குக் கீழ்ப்படிவது போல உங்கள் எஜமான்களுக்கு பயபக்தியோடும், நடுக்கத்தோடும் கீழ்ப்படியுங்கள் என்று அப்போஸ்தலனாகிய பவுலே சொல்லுகிறார். அப்படியென்றால் அடிமைத்தனத்தில் தவறு இல்லை என்று தங்களுடைய அடிமைத்தன பழக்கத்தை நியாயப்படுத்துவதற்காக இந்த வசனத்தை பயன்படுத்தினார்கள். சிலரை அடிமையாக வைக்கலாம், என்ன செய்வது, தேவனுடைய சித்தம் அப்படியிருக்கிறது, சிலர் அடிமையாக இருக்க வேண்டுமென்றே பிறந்திருக்கிறார்கள். அவர்களை அடிமையாக அடிமையாக வைத்துக்கொள்ளலாம் என்று ஒருவிதத்தினர் சொல்லுகிறார்கள். இரண்டாவது விதமான கிறிஸ்தவர்கள் மிகவும் நியாயம் பார்க்கிறவர்கள். அவர்கள் இந்த வசனத்தை வாசித்துவிட்டு, இன்றைக்கு இருக்கிற அடிமைத்தனத்தை பவுல் அப்போஸ்தலன் இதை எழுதின காலத்தில் இருந்த அடிமைத்தனத்தோடு ஒப்பிடவே முடியாது, பவுல் அப்போஸ்தலனுடைய காலத்தில் இருந்த அடிமைத்தனத்தை வைத்து அமெரிக்காவில் உள்ள அடிமைத்தனத்தை நியாயப்படுத்தக்கூடாது என்று சொன்னார்கள். ஏனென்றால், இரண்டிற்கும் உள்ள வித்தியாசத்தை அவர்கள் கண்டார்கள். இதில் மூன்று வித்தியாசங்கள் இருக்கின்றன. ஒன்று, அமெரிக்காவில் இருக்கிற அடிமைத்தனம் இனத்தின் அடிப்படையிலே உண்டானது. ஆப்பிரிக்கா தேசத்தின் interior பகுதிக்குப் போய், அங்குள்ள ஜனங்களை பிடித்து, வண்டியில் ஏற்றி, கடற்கரைக்கு கொண்டுவந்து, படகுகளில் மீன்களை பிடித்து குவிப்பதுபோல குவித்து, அவர்களை அநியாயமாய் ஏற்றி அமெரிக்காவுக்கு கொண்டுவந்து, அங்கே சந்தைகளில் ஒரு பொருளை வியாபாரம் பண்ணுவது போல விற்றார்கள். அடிமையாய் விற்கப்படுபவனுடைய கை கால்களை பிடித்துப் பார்த்து, இவன் எப்படி இருக்கிறான், நம்முடைய வேலைக்கு இவன் உதவுவானா, இன்னும் எத்தனை நாள் இவன் உயிரோடு இருப்பான் என்று பார்த்து விலை பேசலாம். அப்படி அடிமைகளை விற்றார்கள். ஆக, அது இனத்தின் அடிப்படையில் ஆப்பிரிக்கர்களுக்கு மட்டும் தான் அது பண்ணப்பட்டது. இரண்டாவது, அடிமைகளைக் கொண்டுவந்து ஒரு பொருளை விலைக்கு விற்பது போல விற்றார்கள். அவர்களை மனுஷனாக நடத்தவில்லை. அவனுடைய உணர்வுகளையும் தேவைகளையும், உரிமைகளையம் மதிக்கவில்லை. அவனை ஒரு பொருளைப்போல எண்ணினார்கள். அவனுக்கு எந்த உரிமையும் கிடையாது. இதைச் செய் என்றால் அவன் செய்ய வேண்டும், இல்லையென்றால் அடி வாங்க வேண்டும். அவனை கொன்று போட்டாலும் எவரும் கேட்க முடியாது. ஏனென்றால் அவன் விலைக்கு வாங்கப்பட்டிருக்கிறான், அவன் வாங்கினவனுக்குச் சொந்தம். இப்படி ஒரு பொருளைப்போல அடிமைகளை நடத்தினார்கள். மூன்றாவது, இப்படி அடிமைத்தனத்தில் கொண்டுபோய் விற்கப்பட்டால் அவர்கள் என்றைக்குமே அதிலிருந்து விடுதலையாக முடியாது. அவர்களுடைய விடுதலையை விலை கொடுத்து வாங்க முடியாது. அவர்களை எவரும் விடுதலையாக போக விடமாட்டார்கள். அக்காலத்தில் ஆப்பிரிக்க இனத்தைச் சார்ந்தவர்களுக்கு எந்த உரிமையும் கிடையாது. அவர்கள் யாரோ ஒருவருடைய வீட்டில் அடிமையாக இருக்க வேண்டும். விடுதலை என்கிற பேச்சுக்கே இடமில்லை. ஆக, இனத்தின் அடிப்படையிலே ஒரு பொருளைப்போல விற்று, விடுதலையே இல்லை என்கிற விதத்தில் நிரந்தரமான அடிமைத்தனமாக அது இருந்தது.

ஆனால் அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் காலத்தில் இருந்த அடிமைத்தனம் என்பது வேறு. அவருடைய காலத்தில் எல்லா ஜாதி, இனம், தேசம் மத்தியிலும் அடிமைத்தனம் என்கிற பழக்கவழக்கம் இருந்தது. எல்லாருமே அடிமைகளாய் போக வாய்ப்புண்டு. ஜனங்கள் பல விதங்களிலே அடிமைகளானார்கள். ஒன்று, யுத்தங்கள் மூலமாக. ஒரு பெரிய தேசம் தனக்கு அருகில் இருக்கிற சிறிய தேசத்தை மிரட்டி, அடித்து, அவர்களிடம் இருக்கிற பொன்னையும், வெள்ளியையும் பிடுங்கிக்கொண்டு, அங்கே தங்களுக்கு பிடித்த ஆண்களையும், பெண்களையும் சிறைபிடித்து கொண்டுவந்து விடுவார்கள். பாபிலோனியர்கள் எருசலேமை பாழாக்கி இஸ்ரவேலர்களை சிறைபடுத்தும்போது, நன்றாக படித்த, அறிவுள்ள, திறமைசாலிகளை தேர்ந்தெடுத்து கொண்டு சென்றார்கள். அப்படி கொண்டு செல்லப்பட்டவர்கள் தான் தானியேல், சாத்ராக், மேஷாக், ஆபேத்நேகோ போன்றவர்கள். ஆக, ஒரு தேசம் இன்னொரு தேசத்தை சிறைபிடித்து, சிறைபிடித்தவர்களை அடிமைகளாய் கொண்டுசென்று, ஏதோ ஒரு சில வருஷங்களுக்கு அவர்களை அடிமைகளாக வைத்து அவர்களை சேவிக்க வைக்கலாம். சிலர் அப்படி அடிமைகளாக போனார்கள். இன்னும் சிலர் கடன் வாங்கி, அதை திரும்ப செலுத்த முடியாமல் அதன் நிமித்தம் அடிமைகளாய் போனார்கள். பழைய ஏற்பாட்டில் ஒரு விதவையின் கதையை வாசிக்கிறோம். அவளுடைய புருஷன் இறந்துபோகிறான், அவளுக்கு இரண்டு பிள்ளைகள் இருக்கிறார்கள். அவளால் கடனை திரும்ப செலுத்த முடியவில்லை. பிள்ளைகளை அடிமைகளாக கொண்டு செல்ல கடன்காரன் வந்துவிட்டான். ஏனென்றால் கடனை திரும்ப செலுத்த வேண்டும் என்றால், ஒரு விதத்தில் மட்டும் தான் செலுத்தலாம். அது எப்படி? அங்குபோய் வேலை செய்துதான் கடனை தீர்க்க வேண்டும். கடன் தீருகிற வரைக்கும் அங்கு போய் வேலை செய்ய வேண்டும் என்கிற commitment-இல் போக வேண்டும். ஆகவே அவன் அடிமையாகத்தான் போக வேண்டும். இன்னும் சிலர் தாங்களே தங்களை அடிமைகளாக்கிக் கொள்கிறார்கள். ஏனென்றால் அவர்களுக்கு சாப்பிடுவதற்கோ, தங்குவதற்கோ வழியில்லை. அவர்கள் சிறிய இனமாக இருப்பார்கள். எவனிடமாவது போய் அடிமையாகி, அவன் கொடுக்கிறதை சாப்பிட்டு, அங்கேயே இருப்போம் என்று அப்படி சிலர் போகிறார்கள்.

ஆக, அப்போஸ்தலனாகிய பவுலினுடைய காலத்தில் இருந்த அடிமைத்தனத்திற்கும், 18,19-ஆம் நூற்றாண்டில் அமெரிக்காவில் இருந்த அடிமைத்தனத்திற்கும் பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது. பவுலின் காலத்தில் இருந்த அடிமைத்தனம் இனத்தின் அடிப்படையிலான அடிமைத்தனம் அல்ல. எல்லா இனத்தார் மத்தியிலும் அடிமைத்தனம் இருந்தது. எவர் வேண்டுமானாலும் அடிமையாய் போக முடியும். இரண்டாவது, அவர்கள் ஒரு பொருளைப் போல விற்கப்படவில்லை. அவர்களுக்கு சில உரிமைகள் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. தங்களுடைய எஜமானை எதிர்த்து நீதிமன்றத்திற்கே செல்லலாம் என்கிற அளவிற்கு சில நாடுகளில் சில சூழ்நிலைகளில் அப்படிப்பட்ட உரிமைகள் அவர்களுக்கு கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. மூன்றாவது, அவர்களுடைய அடிமைத்தனம் நிரந்தரம் அல்ல. அவர்கள் இத்தனை வருஷம் அடிமையாய் இருக்க வேண்டும், அதன்பின் அவர்கள் விடுதலையாகி விடலாம், கடன் முடிந்தவுடன் வாங்கினவன் அவனை வீட்டிற்கு அனுப்பிவிடுவான். சில சூழ்நிலைகளில் அவன் தன்னுடைய சுதந்தரத்தை விலை கொடுத்து கூட வாங்கலாம். இப்படி அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுபடுவதற்கு பல வாய்ப்புகள் இருந்தன. அன்றைக்கு இருந்த அடிமைத்தனம் அமெரிக்கர்கள் பண்ணின அடிமைத்தனத்தைவிட பரவாயில்லை. அதற்கென்று அது நல்லது என்று நான் சொல்லவில்லை. பவுலும் அதைச் சொல்லுவதற்காக இங்கு எழுதவில்லை. எல்லா அடிமைத்தனமும் தவறு என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

அநேகர், "அடிமைத்தனம் தவறு என்று பவுல் இங்கு சொல்லக்கூடாதா? அவர் அடிமைகளுக்கு இதை எழுதுகிறார். நீ அடிமையாய் இருப்பதே தவறு, அது நியாயமற்றது என்று எழுத வேண்டாமா?" என்று சொல்லுகிறார்கள். வேதம் பல இடங்களில் அதைச் சொல்லியிருக்கிறது. ஆகவே திரும்பத் திரும்ப அதைச் சொல்ல வேண்டியதில்லை. பழைய ஏற்பாட்டில் வாசித்துப் பாருங்கள், வேதம் பல அநீதிகளைக் கண்டிக்கிறது. இஸ்ரவேல் மக்கள் மத்தியில் பல அநீதிகள் நடக்கின்றன. திக்கற்றவர்கள், விதவைகள் இவர்களை கவனிக்காமல் விடுவது, கொடுமைப்படுத்துவது, அடிமைப்படுத்துவது இதையெல்லாம் வேதம் கண்டிக்கிறது. இன்னும் கேட்டால், யாரையும் அடிமைப்படுத்தக்கூடாது என்று தேவன் இஸ்ரவேல் மக்களுக்கு கட்டளையிட்டிருந்தார். யாரையும் அடிமைப்படுத்தாதே, நீ எகிப்து தேசத்தில் அடிமையாய் இருந்தாய் என்பதை ஞாபகத்தில் வைத்துக்கொள், எகிப்தியர் உன்னை செங்கற்சூளையில் கொடுமைப்படுத்துகிறார்கள் என்று நீ கதறினாய், நான் உன்னுடைய கதறுதலையும், கூக்குரலையும் கேட்டு உன்னை விடுவிக்கும்படியாய் இறங்கி வந்தேன். உன்னை விடுவித்து, பாலும் தேனும் ஓடுகிற தேசத்திற்கு கொண்டுவந்திருக்கிறேன். நீ யாரையும் அடிமைப்படுத்தாதே, நீ எங்கிருந்து வந்தாய் என்பதை ஞாபகத்தில் வைத்துக்கொள், அடிமைத்தனம் மோசமானது, அது நியாயமற்றது என்று தேவன் கண்டிக்கிறார். ஆகவே வேதம் அடிமைத்தனத்தைப் போதிக்கிறது என்று சொல்லுகிறவர்கள் வேதத்தைப் பற்றி தெரியாமல் சொல்லுகிறார்கள் என்று அர்த்தம். அதை முதலில் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். அடிமைத்தனம் இருக்கக்கூடாது என்று வேதவசனம் தெளிவாகப் போதிக்கிறது. ஆகவே பவுல் இங்கு அதை சொல்லாததினால் அதில் எந்த தவறுமில்லை. பவுல் இதை கண்டிப்பதற்காகவோ, இது சரி என்று சொல்லுவதற்காகவோ இதை எழுதவில்லை. அவர் இதை எழுதுவதின் நோக்கமே வேறு.
பவுல் எபேசுவிலே இரண்டு வருஷம் தங்கி ஊழியம் செய்து ஒரு பெரிய சபையை ஸ்தாபித்தார். ஒரு பெரிய ஸ்டேடியத்தை எடுத்து கூட்டம் நடத்தினார், அங்கு பெரிய கலவரமே உண்டாகிவிட்டது. அந்த ஊரே அசைக்கப்பட்டு விட்டது. அங்கு ஒரு தேவதையின் சிலையை விற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள். அது அங்கு பெரிய வியாபாரமாக இருந்தது. இப்போது அந்த சிலை வியாபாரமே ஒன்றுமில்லாமல் போய்விட்டது. ஏனென்றால் எல்லாரும் இயேசுவை விசுவாசிக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். அப்பேர்ப்பட்ட ஒரு பெரிய பாதிப்பு அந்த பட்டணத்தில் உண்டாகி, அந்த பட்டணத்தையே உலுக்குகிற அளவிற்கு அவர் ஊழியம் செய்தார். அவர் அங்கிருந்து சுவிசேஷத்தை பிரசங்கித்தபோது ஆசியா முழுவதும் சுவிசேஷத்தை கேள்விப்பட்டது என்று வாசிக்கிறோம். அவர் பிரசங்கிக்கிற சுவிசேஷத்தை ஜனங்கள் எல்லா இடங்களிலுமிருந்தும் வந்து கேட்டிருக்கிறார்கள். அவர் அப்பேர்ப்பட்ட ஊழியத்தைச் செய்திருக்கிறார். அந்த சபையினருக்கு பல காரியங்களைப் போதித்திருக்கிறார். எபேசியருக்கு எழுதின நிருபம் மிகவும் முக்கியமான நிருபம். அப்பேர்ப்பட்ட சபையினருக்கு கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையை நடைமுறையிலே எப்படி வாழ்வது என்பதை எழுதுகிறார். எபேசியர் நிருபத்தின் முதல் மூன்று அதிகாரங்கள் உபதேசப்பகுதி. அங்கு இரட்சிப்பு என்றால் என்ன, பாவம் என்றால் என்ன என்பதையெல்லாம் விளக்குகிறார். அடுத்த மூன்று அதிகாரங்களில் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையை எப்படி வாழ வேண்டும், எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதைப் பற்றி எழுதுகிறார். அந்தப் பகுதியில்தான் இந்த வேதப்பகுதி வருகிறது. ஆக, அவர் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையை வாழுவதைப் பற்றி இங்கு எழுதுகிறார். கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை வாழ்வது என்றால் அதில் நம்முடைய வேலை கூட அடங்கியிருக்கிறது. பவுல், பேதுரு போன்றவர்கள் எழுதின நிருபங்களை வாசித்தோம் என்றால் முதல் நூற்றாண்டு போதனை எப்படியிருந்தது என்பதை அங்கு பார்க்கலாம். பவுல் எபேசியர் 5-ஆம் அதிகாரத்தில் குடும்பத்தைப் பற்றி போதிக்கிறார். 6-ஆம் அதிகாரத்தில் பிள்ளைகளைப் பற்றியும், பெற்றோர்களைப் பற்றியும், வேலையைப் பற்றியும் போதிக்கிறார். நாம் எல்லா விதத்திலும் வெற்றிகரமான குடும்பமாக, மனிதனாக இருக்க வேண்டும் என்று மனிதனுடைய சகல அம்சங்களைக் குறித்தும் வேதம் போதிக்கிறது. நாம் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையை எப்படி வாழ வேண்டும் என்று பவுல் போதித்துக்கொண்டு வரும்போது, கணவன், மனைவி பற்றியும், தனிப்பட்ட மனுஷனைப் பற்றியும், மனதைப் பற்றியும், எண்ணங்களைப் பற்றியும் பேசுகிறார். இதெல்லாம் பேசிக்கொண்டே வரும்போது வேலைக்காரர், எஜமான்கள் இவர்களைப் பற்றி பேசுகிறார்.

எபேசு சபையில் உள்ள கிறிஸ்தவர்களுக்கு எப்படி வாழ வேண்டும் என்று வழிகாட்டுகிறார். கிறிஸ்தவர்கள் மத்தியில் சுயாதீனர்கள் இருக்கிறார்கள். அக்காலத்தில் அடிமைகள் இருந்ததினால், அடிமையாய் இல்லாதவன் சுயாதீனன். அவன் எங்கு வேண்டுமானாலும் போகலாம், எப்படி வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம், ஆகவே அவன் சுயாதீனன். அடிமை என்பவன் இன்னொருவனிடம் சிக்கிக் கொண்டிருக்கிறவன். அவன் ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக, ஏதோ ஒரு சந்தர்ப்ப சூழ்நிலையில் இன்னொருவனிடம் அடிமையாக வந்து சேர்ந்தவன். அடிமையாய் இருக்கும்போது ஆண்டவராகிய இயேசுவைக் குறித்து கேள்விப்பட்டு சபையில் வந்து சேர்ந்துவிட்டான், ஞானஸ்நானம் எடுத்துவிட்டான். இப்போது அவன் விசுவாசியாக இருக்கிறான். பவுல் அவனுக்கு இதை எழுதுகிறார். அவனுக்கு எழுதும்போது, அடிமைத்தனத்தை ஒழிக்க வேண்டும், இது சரியில்லை, இது நியாயமற்றது என்று அவர் எழுதவில்லை. ஏனென்றால் அது ஒருநாளில் ஒழிக்கக்கூடிய காரியம் அல்ல. அது அவனுக்கு உடனடியாக ஒரு தீர்வை உண்டுபண்ணப்போவது கிடையாது. பவுல் ஏன் இதை எழுதுகிறார் என்றால், அவன் இந்த கடினமான சூழ்நிலையில் நாளைக்கு வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும். அவன் கடனின் நிமித்தமாக அடிமையாகி விட்டான். கடனை கழிப்பதற்காக வேலை செய்துகொண்டிருக்கிறான். அல்லது யுத்தத்தில் பிடிக்கப்பட்டு அடிமையாக வேலை செய்துகொண்டிருக்கிறான். தன்னை எப்போது விடுவிப்பார்கள் என்று அவன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான். அவன் வேலைக்குப் போகும்போது, அவனுடைய மனது எப்படியிருக்கும் என்று சற்று எண்ணிப்பாருங்கள். இந்த இன்னல் எப்போது நம்மை விட்டு நீங்கும் என்று அவன் கசப்போடும், வெறுப்போடும் வேலைக்குப் போவான். அவன் தன்னுடைய எஜமானை பகையோடு பார்ப்பான். மனம் கசந்துதான் வேலை செய்வான். அவன் பிரியமுடன் மனமுவந்து வேலை செய்யமாட்டான். அந்த வேலையில் இருப்பதே அவனுக்கு ஒரு பெரிய தண்டனை போலிருக்கும். அப்படிப்பட்ட ஒரு நிலையில் அவன் வேலைக்குப் போவான். அவனுக்கு என்ன சொல்லுவது என்று பார்த்து பவுல் இதைச் சொல்லுகிறார். ஆகவேதான் அடிமைத்தனம் தவறானது, அது நியாயமற்றது என்று அதைப் பற்றி அவர் பேசவில்லை. வேதம் அதைப் பற்றி பல இடங்களில் பேசுகிறது.

இங்கு கிறிஸ்தவனாய் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிற இவன், தான் இருக்கிற சூழ்நிலையிலே எப்படி வாழ வேண்டும் என்பதை பவுல் சொல்லுகிறார். அவன் நினைத்தால் கூட திடீரென்று தன்னுடைய சூழ்நிலையை மாற்றிக்கொள்ள முடியாது. நான் வேலையை விட்டுப்போகிறேன் என்று அவன் சொல்ல முடியாது. ஏனென்றால் அவன் அடிமை. அவன் ஆண்டவராகிய இயேசுவை விசுவாசித்து விட்டான். அவன் எப்படி வாழ வேண்டும், வேலை செய்ய வேண்டும்? பவுல் அவனுக்கு ஒரு சரியான கதையைப் பின்னுகிறார். அவனுடைய கதை எப்படியிருக்கிறது? என்னுடைய ஊர் இது, யுத்தம்பண்ணி எங்களை அடித்துப்போட்டு, சொத்தையெல்லாம் பிடுங்கிக்கொண்டு எங்களை அடிமையாக்கிவிட்டார்கள். இவன் என்னை எங்கும் போகவிடமாட்டேன் என்கிறான். படுபாவி, பாழாய்ப்போன இவனிடம் நான் வேலை செய்ய வேண்டியதாய் இருக்கிறது. இவன் என்றைக்கு மரிப்பான் என்று தெரியவில்லை. இவன் சபிக்கப்பட்டவன் என்று எண்ணி வேலை செய்கிறான். இதுதான் அவனுடைய கதை. இந்த சோகக் கதையை பிண்ணனியாகக் கொண்டுதான் அவன் வேலைக்குப் போகிறான். ஆனால் இந்த சோகக்கதையைக் காட்டிலும் பெரிய கதை இருக்க முடியுமா? அப்படி பெரிய கதை இருந்தால் இவனுடைய கண்ணோட்டம் மாறும், வேலை செய்கிற விதம் மாறும், வாழ்க்கையே மாறும். பவுல் அப்போஸ்தலன் எதற்கு இந்தப் பகுதியை எழுதுகிறார் என்றால், உன்னுடைய கதையானது கதை அல்ல, அது சிறிய கதை. நீ அதை மறந்துவிடு, நான் அதைக்காட்டிலும் பெரிய கதையைச் சொல்லுகிறேன். நீ எங்கு இருக்கிறாய், எதற்காக இருக்கிறாய், நீ எப்படி வாழலாம் என்று சொல்லுகிறேன். இந்த கதையை வைத்து உன்னுடைய கதையைப் பின்னு, உன்னுடைய வாழ்க்கையை புரிந்துகொள். அப்படி புரிந்துகொண்டால் உன்னுடைய வேலையும் உன் நாட்களும் நன்றாக இருக்கும். நீ சந்தோஷமாக இருப்பாய். நீ இந்த நிலைமையை உடனே மாற்றிவிட முடியாது, இந்த நிலைமைக்குள்ளே நீ எப்படி வாழ வேண்டும் என்று நான் உனக்கு ஒரு கதையைச் சொல்லுகிறேன், உயர்ந்த நோக்கத்தை உனக்கு படிப்பிக்கிறேன், உன்னுடைய வாழ்க்கையை நீ எப்படி புரிந்துகொண்டு வாழ வேண்டும் என்பதை நான் உனக்குக் காண்பிக்கிறேன் என்று சொல்லிவிட்டு அதன் பிறகுதான் இதை எழுதுகிறார். இதுதான் வேதவசனத்தினுடைய அருமை. இன்றைக்கு அநேகர் தங்கள் மனதிலுள்ள கதையை மாற்ற வேண்டியதாய் இருக்கிறது. மனதிலுள்ள கதையை மாற்றினால் வாழ்க்கை கதையே மாற வாய்ப்புண்டு.

"வேலைக்காரரே, நீங்கள் கிறிஸ்துவுக்குக் கீழ்ப்படிகிறதுபோல, சரீரத்தின்படி உங்கள் எஜமான்களாயிருக்கிறவர்களுக்கும் பயத்தோடும் நடுக்கத்தோடும் கபடற்ற மனதோடும் கீழ்ப்படிந்து; மனுஷருக்குப் பிரியமாயிருக்க விரும்புகிறவர்களாகப் பார்வைக்கு ஊழியஞ்செய்யாமல், கிறிஸ்துவின் ஊழியக்காரராக, மனப்பூர்வமாய் தேவனுடைய சித்தத்தின்படி செய்யுங்கள். அடிமையானவனானாலும், சுயாதீனமுள்ளவனானாலும், அவனவன் செய்கிற நன்மையின்படியே கர்த்தரிடத்தில் பலனை அடைவானென்று அறிந்து, மனுஷருக்கென்று ஊழியஞ்செய்யாமல், கர்த்தருக்கென்றே நல்மனதோடே ஊழியஞ்செய்யுங்கள். எஜமான்களே, அப்படியே நீங்களும், வேலைக்காரருக்குச் செய்யவேண்டியவைகளைச் செய்து, அவர்களுக்கும் உங்களுக்கும் எஜமானானவர் பரலோகத்தில் இருக்கிறாரென்றும், அவரிடத்தில் பட்சபாதமில்லையென்றும் அறிந்து, கடுஞ்சொல்லை விட்டுவிடுங்கள்" (எபேசியர் 6:5-9).

'வேலைக்காரரே' என்றால் 'அடிமைகளே' என்று அர்த்தம். பல ஆங்கில மொழிபெயர்ப்புகளில் 'slaves' என்ற பதம் தான் வருகிறது. இந்த வேதப்பகுதியில் 8-ஆம் வசனத்தில் 'அடிமையானவனானாலும்' என்று சொல்லுகிறார். 'ஊழியஞ்செய்யுங்கள்' என்றால் வேலை செய்யுங்கள் என்று அர்த்தம். இங்கு மூன்று பதங்கள் திரும்ப திரும்ப வருகிறது. ஒன்று, 6-ஆம் வசனத்தில் உள்ள 'கிறிஸ்துவின் ஊழியக்காரராக' என்பது. இரண்டாவது, 5-ஆம் வசனத்தில் உள்ள 'கிறிஸ்துவுக்குக் கீழ்ப்படிகிறதுபோல' என்பது. மூன்றாவது, 8-ஆம் வசனத்தில் உள்ள 'கர்த்தருக்கென்றே நல்மனதோடே ஊழியஞ்செய்யுங்கள்' என்பது. ஆக, இங்கு இதுதான் முக்கிய கருத்து. ஏனென்றால் இது திரும்ப திரும்ப வருகிறது. நாம் கிறிஸ்துவின் வேலைக்காரர் போல இருக்க வேண்டும்; கிறிஸ்துவுக்கு கீழ்ப்படிகிறது போல கீழ்ப்படிய வேண்டும்; கர்த்தருக்கென்றே ஊழியஞ்செய்ய வேண்டும், இதுதான் வேலை என்று பவுல் சொல்லுகிறார். இதை வாசித்தவுடன் சிலர், "ஐயா, நீங்கள் சரியாகச் சொன்னீர்கள். நான் வேலை செய்கிற இடத்தில் பொல்லாத supervisor ஒருவன் இருக்கிறான். அவனை என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் இருந்தேன். ஆனால் இப்பொழுது நீங்கள் அதற்கான பதிலைச் சொல்லிவிட்டீர்கள். நான் அவனை மறந்துவிட்டு, இயேசுவுக்காக வேலை செய்யப்போகிறேன்" என்றார். இந்த வேதப்பகுதியில் அப்படி சொல்லியிருக்கிறதா? அவனை விட்டுவிடு, அவனுக்கு மரியாதை கொடுக்காதே, அவனை கண்டுகொள்ளாதே, அவனை ஒரு பொருட்டாகவே எண்ணாதே, நீ எனக்கு கீழ்ப்படிந்து நான் சொல்லுவதைக் கேள் என்று இங்கு சொல்லியிருக்கிறதா? கிடையாது. அவன் தானே உனக்கு எஜமான். பயத்தோடும், நடுக்கத்தோடும் அவனுக்கு கீழ்ப்படி என்று தான் இங்கு சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அவனை மறந்துவிட்டு எனக்கு கீழ்ப்படி என்று இங்கு சொல்லவில்லை. அவனுக்குக் கீழ்ப்படி, அதன் மூலமாகத்தான் நீ எனக்கு வேலை செய்ய முடியும் என்று தேவன் சொல்லுகிறார்.

அதுமட்டுமல்லாமல், இங்கு இன்னொரு காரியமும் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. "கர்த்தருக்குக் கீழ்ப்படிகிறது போல உங்கள் எஜமான்களுக்கு கீழ்ப்படியுங்கள்" என்று வேலைக்காரருக்குச் சொல்லிவிட்டு, 9-ஆம் வசனத்தில் "எஜமான்களே நீங்களும் அப்படிச் செய்யுங்கள்" என்று சொல்லுகிறது. அதாவது, அடிமையானவன் கர்த்தருக்கு சேவை செய்வதுபோல எஜமானுக்கு சேவை செய்ய வேண்டும். அதுபோல எஜமான் கர்த்தருக்கு சேவை செய்வதுபோல அடிமையானவனுக்கு சேவை செய்ய வேண்டும். அநேகருக்கு இதைப் புரிந்துகொள்வதற்கு மிகவும் கடினமாக இருக்கிறது. கீழே இருக்கிறவன் மேலே இருக்கிறவனுக்கு சேவை செய்யலாம். ஆனால் மேலே இருக்கிறவன் கீழே இருக்கிறவனுக்கு சேவை செய்ய முடியுமா? என்று அவர்கள் கேட்கிறார்கள். ஆனால் வேதம் அப்படித்தான் போதிக்கிறது. பவுல் இங்கு ஒரு காரியத்தை விளக்குகிறார். எபேசியர் 5:21-ஆம் வசனத்திலேயே இப்படி ஒரு trend ஆரம்பித்து விடுகிறது. இதை ஒரு வீட்டார் மத்தியிலே இருக்க வேண்டிய சட்டத்திட்டங்கள் (Household code) என்று சொல்லுகிறார்கள். இன்றைக்கு 'வீட்டார்' என்றால் நான், என் மனைவி, என் பிள்ளைகள் என்று அர்த்தம் சொல்லுகிறார்கள். ஆனால் அக்காலத்தில் வீட்டார் என்றால் புருஷன், மனைவி, பிள்ளைகள், உறவினர்கள், வேலைக்காரர்கள், அடிமைகள் என எல்லாருமே வீட்டார்தான். வேதம் அப்படித்தான் வீட்டார் என்பதைச் சொல்லுகிறது. வீட்டார் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டுமென்று சட்டத்திட்டம் இருந்தது. வீட்டாரில் பெரியவர்கள், சிறியவர்கள் இருப்பார்கள். அதிகாரத்தில் உயர்ந்தவர்கள், அதிகாரத்தில் குறைவுபட்டவர்கள், கணவன், மனைவி, அப்பா, பிள்ளைகள், எஜமான், வேலைக்காரன் என்று ஒரு வீட்டில் எல்லா grade-லும் இருப்பார்கள். அந்த வித்தியாசத்தையெல்லாம் சீரழிக்காமல், அதையெல்லாம் maintain பண்ணிக்கொண்டே எல்லா காரியத்தையும் அற்புதமாக, அழகாக, ஒழுங்காக நடத்துவதற்கு Household code வைத்திருந்தார்கள். ஒவ்வொரு வீட்டாருக்கும் ஒரு code இருக்கும், அதைப் பின்பற்றி நடக்க வேண்டும். அந்த household code-ஐத்தான் பவுல் அப்போஸ்தலன் இங்கே சொல்லுகிறார் என்கிறார்கள். நாமெல்லாரும் கிறிஸ்துவின் வீட்டார், நாம் ஒரு குடும்பம். இந்த வீட்டார் எப்படி இருக்க வேண்டுமென்று பவுல் சொல்லுகிறார். 5:21-ஆம் வசனத்திலேயே அதை ஆரம்பித்து விடுகிறார். அவர் அதை எப்படிச் சொல்லுகிறார் என்பதைக் கவனியுங்கள்.

"தெய்வ பயத்தோடே ஒருவருக்கொருவர் கீழ்ப்படிந்திருங்கள்" (எபேசியர் 5:21).

பவுல், எல்லாரும் ஒருவருக்கொருவர் கீழ்ப்படிந்திருங்கள் என்று சொல்லுகிறார். அடுத்த வசனத்தைக் கவனியுங்கள்

"மனைவிகளே, கர்த்தருக்குக் கீழ்ப்படிகிறதுபோல, உங்கள் சொந்தப் புருஷருக்குங் கீழ்ப்படியுங்கள்" (எபேசியர் 5:22).

இங்கு கர்த்தருக்குக் கீழ்ப்படிகிறதுபோல என்ற வார்த்தையை உள்ளே நுழைக்கிறார்.

"புருஷர்களே, உங்கள் மனைவிகளில் அன்புகூருங்கள்; அப்படியே கிறிஸ்துவும் சபையில் அன்புகூர்ந்து" (எபேசியர் 5:25).

மனைவிகளுக்குச் சொல்லும்போது, கிறிஸ்துவுக்குக் கீழ்ப்படிகிறது போல புருஷனுக்கு கீழ்ப்படியுங்கள் என்று சொல்லிவிட்டு, புருஷனுக்குச் சொல்லும்போது, கிறிஸ்து சபையை அன்புகூருகிறது போல புருஷனாகிய நீ உன் மனைவியை அன்புகூரு என்று சொல்லுகிறார். 6-ஆம் அதிகாரத்தில் புருஷன், மனைவி என்பதை விட்டு பிள்ளைகள், பெற்றோர்களுக்குப் போகிறார். குடும்பத்தில் எல்லாரும் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதைப் பற்றிய அதே household code தான் இது.

"பிள்ளைகளே, உங்கள் பெற்றாருக்குக் கர்த்தருக்குள் கீழ்ப்படியுங்கள், இது நியாயம். உனக்கு நன்மை உண்டாயிருப்பதற்கும், பூமியிலே வாழ்நாள் நீடித்திருப்பதற்கும், உன் தகப்பனையும் உன் தாயையும் கனம்பண்ணுவாயாக என்பதே வாக்குத்தத்தமுள்ள முதலாங் கற்பனையாயிருக்கிறது" (எபேசியர் 6:1-3).
நம்முடைய குடும்பம் வெற்றி அடைய வேண்டும், அது சமாதானமாக இருக்க வேண்டும், குடும்பத்தில் கீழ்ப்படிதலும் ஒழுங்கும் இருக்க வேண்டும். இது ஆண்டவருடைய பார்வையில் மிகவும் முக்கியம். ஆகவேதான் பிள்ளைகளை கண்டித்து வளர்க்கிறோம், அவர்களுக்கு கீழ்ப்படிதலை கற்றுத் தருகிறோம். சமுதாயத்திற்கே அது அவசியம். வீட்டில் பிள்ளைகளும், நாட்டில் ஜனங்களும் கீழ்ப்படியவில்லை என்றால் வீட்டையும், நாட்டையும் எப்படி நடத்துவது? பிறகு எல்லாரும் காட்டுமிராண்டிகளாகத்தான் இருப்பார்கள். ஆகவேதான் கர்த்தர் இப்படிச் சொல்லுகிறார்.

"பிதாக்களே, நீங்களும் உங்கள் பிள்ளைகளைக் கோபப்படுத்தாமல், கர்த்தருக்கேற்ற சிட்சையிலும் போதனையிலும் அவர்களை வளர்ப்பீர்களாக" (எபேசியர் 6:4).

'கர்த்தருக்கேற்ற சிட்சை' என்றால் கர்த்தர் அதை ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடியதாய் இருக்க வேண்டும். அப்படிப்பட்ட சிட்சையில் பிள்ளைகளை வளர்க்க வேண்டும். 5:22-ஆம் வசனத்திலிருந்து பலமுறை 'கர்த்தருக்கேற்ற', 'கர்த்தருக்கு' என்ற பதங்கள் வருகிறது. அதையெல்லாம் பெரிய எழுத்துக்களில் (bold) போட்டிருக்கிறார்கள். அங்கு ink அதிகமாக விழுந்துவிட்டது என்று அல்ல, அது தற்செயலாக நடந்த ஒன்றல்ல. அங்கு ஒரு காரியத்தை கவனிக்கச் சொல்லுகிறார்கள். கிறிஸ்தவனுடைய வாழ்க்கையில் கர்த்தர் மையமாக இருக்கிறார். நாம் எல்லாவற்றையும் கர்த்தருக்கென்று தான் செய்கிறோம். மனைவி புருஷனுக்குக் கீழ்ப்படியும்போது கர்த்தருக்குக் கீழ்ப்படிகிறது போல கீழ்ப்படிகிறாள். புருஷன் மனைவியை நேசிக்கும்போது கர்த்தர் சபையை நேசிக்கிறது போல நேசிக்கிறான். பிள்ளைகள் பெற்றோருக்குக் கீழ்ப்படியும்போது கர்த்தருக்குள் கீழ்ப்படிகிறார்கள். பெற்றோர் பிள்ளைகளை சிட்சிக்கும்போது கர்த்தருக்கேற்ற விதத்தில் சிட்சிக்கிறார்கள். இப்படி கர்த்தர் தான் எல்லாவற்றுக்கும் மையமாக இருக்கிறார். இப்படி சொல்லிக்கொண்டே வந்து 4-ஆம் வசனத்தில் இதைச் சொல்லிவிட்டு, 5-ஆம் வசனத்தில் அடிமைகள், எஜமான்கள் என்று ஆரம்பிக்கிறார். அடிமைகளைப் பார்த்து, "பயத்தோடும் நடுக்கத்தோடும் கபடற்ற மனதோடும் உங்கள் எஜமான்களுக்கு கீழ்ப்படியுங்கள்" என்கிறார். அதுமட்டுமல்லாமல், கிறிஸ்துவுக்கு கீழ்ப்படிகிறது போல கீழ்ப்படியுங்கள் என்கிறார். 9-ஆம் வசனத்தைக் கவனியுங்கள்.

"எஜமான்களே, அப்படியே நீங்களும், வேலைக்காரருக்குச் செய்ய வேண்டியவைகளைச் செய்து, அவர்களுக்கும் உங்களுக்கும் எஜமானானவர் பரலோகத்தில் இருக்கிறாரென்றும், அவரிடத்தில் பட்சபாதமில்லையென்றும் அறிந்து, கடுஞ்சொல்லை விட்டுவிடுங்கள்" (எபேசியர் 6:9).

அடிமை எஜமானுக்கு சேவை செய்வது மட்டுமல்ல, எஜமானும் தன்னுடைய கீழ்மட்ட அடிமைக்கு கூட சேவை செய்கிறவனாய் இருக்கிறான். சேவை என்பது இரு வழிப்பாதை. கீழே இருக்கிறவன் மேலே இருக்கிறவனுக்கு சேவை செய்வதோடு நிறுத்திக்கொள்வது அல்ல, மேலே இருக்கிறவனுக்கு தனக்குக் கீழே உள்ள அடிமட்ட நபருடைய நலன், எதிர்காலம் மிகவும் முக்கியமானதாய் இருக்கிறது. அவன் ஏன் மேலே இருக்கிறான் என்றால், இவனுடைய நலனை பார்த்துக்கொள்வதற்காகவே. இதுதான் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை. இப்படி ஒரு சமுதாயம் இருந்தால் எப்படியிருக்கும் என்று பாருங்கள்! ஒருவருக்கொருவர் கீழ்ப்படியுங்கள் என்பது இதுதான். ஆக, கதையே மாறிவிடுகிறது. இந்த கதையோடு வேலைக்குப் போனால் எப்படியிருக்கும்! பாழாய்ப்போன முதலாளி, அவன் என்றைக்கு ஒழிவான் என்று தெரியவில்லை, அவனுக்கு சீக்கிரத்தில் சாவு வரும் என்று எண்ணி வேலைக்குப் போகாமல், அவன் எப்படியிருந்தால் எனக்கு என்ன, கர்த்தருக்குக் கீழ்ப்படிகிறது போல அவனுக்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டும் என்று வேதம் சொல்லியிருக்கிறது. ஆகவே அவனுக்கு நான் கீழ்ப்படியப் போகிறேன் என்கிற எண்ணத்தோடு வேலைக்குச் சென்றால், பொல்லாத எஜமானும் ஆண்டவரை அறிந்துகொண்டு, இயேசுவை ஏற்றுக்கொண்டு, மனந்திரும்பி, மறுபடியும் பிறந்து விடுவான். முன்பு பொல்லாதவனாய் இருந்தவன் இப்போது கடுஞ்சொற்களையெல்லாம் விட்டுவிட்டு, தனக்குக் கீழ் இருக்கிறவனுக்கு எப்படி நன்மை செய்யலாம், எப்படி வழிகாட்டலாம், அவனை எப்படி உயர்த்தலாம், அவனை எப்படி இன்னும் சிறப்பானவனாக ஆக்கலாம், அவனிடம் எப்படி நல்ல விதத்தில் வேலை வாங்கலாம், அவனுடைய திறமைகளை எப்படி வெளியே கொண்டுவரலாம் என்று யோசித்தான் என்றால் வேலை எப்படியிருக்கும் என்று எண்ணிப்பாருங்கள்! ஒருவேளை ஒருவன் தனக்குப் பிடிக்காத வேலையில், சூழ்நிலையில் சிக்கி அடிமையைப்போல இருந்தால் கூட அவனுடைய வேலை இன்பமானதாக மாறும். இப்படித்தான் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து நம்முடைய வேலையை மாற்றித் தருகிறார். இரட்சிக்கப்பட்டவர்கள் பாவமும் சாபமும் உள்ள உலகத்தில், கடுமையான மனிதர்கள் மத்தியில் கூட வெற்றிகரமாக வேலையைச் செய்ய முடியும். இதைப்போன்று இன்னொரு வசனம் வருகிறது.

"எதைச் செய்தாலும், அதை மனுஷர்களுக்கென்று செய்யாமல், கர்த்தருக்கென்றே மனப்பூர்வமாய்ச் செய்யுங்கள். அநியாயஞ்செய்கிறவன் தான் செய்த அநியாயத்துக்கேற்ற பலனை அடைவான்; பட்சபாதமே இல்லை" (கொலோசெயர் 4:24, 25).

இந்த வசனத்திற்கும் எபேசியர் 6-ஆம் அதிகாரத்தில் நாம் பார்த்த வேதப்பகுதிக்கும் எவ்வளவு ஒற்றுமை இருக்கிறது என்று பாருங்கள். எபேசியர் 6:6-இல், 'பார்வைக்கு ஊழியம் செய்யாமல்' என்று வாசிக்கிறோம். அநேகர் பார்வைக்கு வேலை செய்வார்கள். எஜமான் பார்க்கும்போது நன்றாக வேலை செய்வது போல் காட்டிக்கொள்வார்கள். ஆனால் எஜமான் போன பிறகோ, வேலை செய்யாமல் தூங்குவார்கள். வேலையிலே இவர்களுடைய motivation என்னவென்றால், எஜமான் இருக்கும்போது அவருக்கு முன் வேலை செய்வது போல் நடிக்க வேண்டும் என்பதுதான். அவன் வேலைக்குச் செல்லும்போது இந்தக் கதையை மனதில் வைத்துக்கொண்டு செல்கிறான். ஆனால் அவனுடைய கதை சரியாக இருந்ததென்றால், எஜமான் பார்க்கிறானோ இல்லையோ, சம்பள உயர்வை தருகிறானோ இல்லையோ, அதெல்லாம் எனக்குப் பிரச்சனை அல்ல. என்னுடைய எஜமான் பரலோகத்திலே இருக்கிறார். அவர் எப்போதும் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறார், அவர் தூங்குவதில்லை, அவருக்கு முன்பாக நான் வேலை செய்யப்போகிறேன், அவர் எனக்கு இந்த உலகத்திலும், வரப்போகிற உலகத்திலும் பலன் அளிப்பார் என்று எண்ணி வேலை செய்வான். எபேசியர் 6:9-இல் சொல்லும்போது, "அவர்களுக்கும் உங்களுக்கும் எஜமானானவர் பரலோகத்தில் இருக்கிறார், அவரிடத்தில் பட்சபாதமில்லை" என்று சொல்லியிருக்கிறது. பரலோகத்தில் இருக்கிற அந்த எஜமான் இந்த பூலோகத்திலும், நித்தியத்திலும் நமக்கு பலனைத் தருகிறார். நித்தியத்தில் நமக்கு என்ன விதமான பொறுப்புகள், பதவிகள் கொடுக்கப்படப்போகிறது என்பதற்கு இங்கு trial நடந்துகொண்டிருக்கிறது. அப்படியென்றால் அநியாயம் செய்கிறவனைப் பற்றி என்ன என்று நீங்கள் கேட்பீர்கள் என்றால் அதற்கு வேதம், அநியாயம் செய்கிறவன் தான் செய்த அநியாயத்துக்கேற்ற பலனை அடைவான், பட்சபாதமே இல்லை என்று சொல்லுகிறது. ஆக, நாம் வேலைக்குச் செல்லும்போதே வேலையைப் பற்றிய நம்முடைய கண்ணோட்டம் சரியாக இருக்க வேண்டும்.

சிலர், நான் மீட்கப்பட்டவன் என்கிற வெளிச்சத்தில் நீங்கள் வேலையை பார்க்கச் சொல்லுகிறீர்கள். ஆனால் இதுதான் சரியானது என்று எப்படி தெரியும் என்று கேட்கலாம். வானத்தையும் பூமியையும் உண்டாக்கின சர்வ வல்லமையுள்ள தேவன் இந்த பூமிக்கு வந்து எதற்கும் உதவாதவர்களாக, தகுதியற்றவர்களாக கீழே கிடந்த நமக்காக கல்வாரி சிலுவையிலே மரித்து நமக்காக சேவை செய்தார். கீழே இருக்கிறவனுக்கு பெரிய எஜமான் எப்படி சேவை செய்யய வேண்டும் என்பதை அவரிடமிருந்துதான் நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். எஜமானாய் இருக்கிறவர்கள் தங்களுக்கு கீழே இருக்கிறவர்களுக்கு சேவை செய்யும்போது தங்களுடைய எஜமானாகிய ஆண்டவராகிய இயேசுவினுடைய குணத்தையே வெளிப்படுத்துகிறார்கள். கீழே இருக்கிறவர்கள் எஜமானுக்கு எப்படி சேவை செய்ய வேண்டும் என்பதையும் அவரிடம் கற்றுக்கொள்ளலாம். இயேசு இந்த பூமிக்கு மனுஷனாக வந்து மகிமையைத் துறந்து, நம்மைப்போல கீழே இருக்கிறவராகி மேலே இருக்கிற தேவனுக்கு சேவை செய்வதைப் பாருங்கள். பிதாவினுடைய சித்தத்தை அல்லாமல் நான் வேறு எதையும் சொல்லுவதுமில்லை, செய்வதுமில்லை. அவருடைய சித்தத்தைச் செய்வதே என்னுடைய ஆகாரம் என்று சொல்லுகிறார். இயேசு தன்னுடைய எஜமானுக்கு எப்படி சேவை செய்கிறார் என்பதைப் பாருங்கள்! அதை அவரிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ளுங்கள். ஆக, கீழே இருக்கிறவன் மேலே இருக்கிறவனுக்கும், மேலே இருக்கிறவன் கீழே இருக்கிறவனுக்கும் சேவை செய்யலாம். அநேகர் நடுவில் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் கீழே இருக்கிறவன், மேலே இருக்கிறவன் இருவருக்கும் சேவை செய்யலாம். கீழே இருக்கிறவனுக்கு செய்யும்போது இயேசுவை நினைத்துக்கொண்டு, இயேசுவைப் போலவே செய்ய வேண்டும். மேலே இருக்கிறவனுக்கு செய்யும்போதும் இயேசுவை நினைத்துக்கொண்டு, இயேசுவைப் போலவே செய்ய வேண்டும். அப்படிச் செய்தால் இந்த உலகம் இயேசுவையும், அவருடைய மகிமையையும் காணும். எல்லாமே மாறும், அந்த மாற்றத்திற்கு நாம் காரணமாய் இருப்போம்.

Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency