0 item - ₹0.00

விசுவாச வாழ்க்கை (பாகம் 35) - ஆபிரகாம்: சாராளின் விசுவாசம்!

Sunday Tamil Service - 14 APR 19

Transcript

விசுவாசத்தினாலே சாராளும் வாக்குத்தத்தம்பண்ணினவர் உண்மையுள்ளவரென்றெண்ணி, கர்ப்பந்தரிக்கப் பெலனடைந்து, வயது சென்றவளாயிருந்தும் பிள்ளை பெற்றாள். ஆனபடியால், சரீரஞ்செத்தவனென்று எண்ணத்தகும் ஒருவனாலே, வானத்திலுள்ள பெருக்கமான நட்சத்திரங்களைப்போலவும் கடற்கரையிலுள்ள எண்ணிறந்த மணலைப்போலவும், மிகுந்த ஜனங்கள் பிறந்தார்கள்(எபிரெயர் 11:11, 12).  

எபிரெயர் 11-ஆம் அதிகாரம் விசுவாசத்தைக் குறித்த அதிகாரம். இதில் விசுவாச வாழ்க்கையைக் குறித்துப் போதித்து வருகிறோம். இதில் 8 முதல் 19 வரை உள்ள வசனங்களில் ஆபிரகாமுக்குத்தான் பெரும்பகுதி கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆபிரகாமினுடைய விசுவாசத்தை நான்கு கட்டங்களாக பிரிக்க முடியும். முதல் கட்டம் அவனுடைய அழைப்பு. தேவனை அறியாதிருந்த அவனை அவர் அழைக்கிறார், அவனுக்கு தரிசனமாகிறார். “நான் காண்பிக்கும் தேசத்திற்குப் போ” என்கிறார். அவனும் எல்லாவற்றையும் விட்டு விட்டு இவரை பின்பற்றி வருகிறான். இந்த கட்டங்கள் எல்லாம் அப்படியே நம்முடைய வாழ்க்கையில் நடக்கிற காரியங்கள். நாமும் ஆண்டவரை அறியாமலிருந்தோம். ஏதோ ஒரு காலக்கட்டத்தில் கர்த்தர் நம்மை சந்திக்கிறார். நாம் கர்த்தரை சந்திக்கிறோம். அது ஒரு பெரிய நிஜமான சந்திப்பு. அதனால் பழைய வாழ்க்கையையும் பழைய காரியங்களையும் விட்டொழித்து விட்டு, புது வாழ்க்கையை வாழும்படியாக ஆண்டவரிடத்தில் வருகிறோம். விசுவாச வாழ்க்கையில் முதல் படி அதுதான். முதலில் அது நடக்க வேண்டும். ஒருவேளை சிலருடைய வாழ்க்கையில் அதுவுமே இன்னும் நடக்காமல் இருக்கலாம். கர்த்தர் நிச்சயமாக அதைச் செய்வார். அதுதான் விசுவாச வாழ்க்கையின் முதல் படி. இரண்டாவது படி ஆபிரகாம் கானான் தேசத்தில் சஞ்சரிக்கிறான். அங்கு பஞ்சம் உண்டாகிறது. எதிராய் வருகிற சத்துருக்கள் இருக்கிறார்கள். இதன் மத்தியிலும் கர்த்தர் தான் என்னை போஷிக்கிறார், பாதுகாக்கிறார், என் தேவைகளையெல்லாம் சந்திக்கிறார் என்பதை அவன் அறிந்துகொண்டான். விசுவாச வாழ்க்கையில் இதெல்லாம் மிகவும் முக்கியம். கர்த்தர் நம்முடைய தேவைகளை சந்திக்கிறார் என்பதை வாழ்க்கையில் நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இது நல்ல பாடம். என்னுடைய வாழ்க்கையில் நான் அதை கற்றுக்கொண்டேன். நாம் கர்த்தரை நம்பித்தான் வாழ வேண்டும். கர்த்தர் தான் நம்முடைய தேவைகளை சந்திக்கிறார். அவர் நம்மை பாதுகாக்கிறார், அவர் நம்மோடுகூட இருக்கிறார் என்பது மிக விலையேறப்பெற்ற ஒரு பாடம். அதை கற்றுக்கொண்டால் ஆளே மாறிவிடுவோம்; நம்முடைய தேவைகளுக்காக கர்த்தரை நம்ப ஆரம்பித்து விடுவோம். உங்களில் அநேகர் அந்த பாதையிலும் கடந்து வந்திருக்கலாம். பிரச்சனைகளிலிருந்து கர்த்தர் உங்கள் தேவைகளை எப்படி சந்திக்கிறார் என்பதை கண்டுகொண்டு, அவர் உங்களுக்கு வாசல்களைத் திறந்து, காரியங்களை வாய்க்கப்பண்ணி என்று இப்படியெல்லாம் நிச்சயமாக உங்களுக்கு செய்திருப்பார். இது விசுவாச வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான கட்டம்.

மூன்றாவது கட்டத்தைத்தான் இப்போது பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம். மூன்றாவது கட்டம் என்ன? கர்த்தர் அற்புதங்களைச் செய்கிறவர் என்பதையும் நாம் அறிந்துகொள்ள வேண்டும். அற்புதங்கள் நம்முடைய வாழ்க்கையில் ஏதோ ஒரு காலக்கட்டத்தில் தேவைப்படுகிறது. எல்லாரும் முடியாது என்று சொல்லுகிறார்கள், இயற்கை முடியாது என்று சொல்லுகிறது. ஆனால் கர்த்தர் முடியும் என்கிறார். எப்படி முடியும் என்று எல்லாரும் கேட்கிறார்கள். கர்த்தர், “என்னால் முடியும். என்னால் கூடாத காரியம் உண்டோ” என்று கேட்கிறார். விசுவாச வாழ்க்கையில் இதெல்லாம் ஒரு அனுபவம். கர்த்தர் முடியாத காரியங்களை சாத்தியமாக்குவதை வாழ்க்கையில் ஒருமுறை அனுபவித்து பார்த்தீர்கள் என்றாலே விசுவாசத்திலே மிகவும் வளர்ந்து விடுவீர்கள். அது ஒரு நல்ல அனுபவம். அதுவும் வாழ்க்கையிலே நாம் எல்லாரும் பெற்று அனுபவிக்க வேண்டிய ஒரு நல்ல காரியம். இதைப் பற்றித்தான் பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம். இதில் ஆபிரகாமைப் பற்றி அதிகமாக பேசினேன். கடந்த மூன்று வாரங்களாக ஆபிரகாமைப் பற்றி பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம். ஆதியாகமம் 11:12-ஐ வாசித்தோம். விசுவாசத்தினாலே அவர்களுக்கு திரளான ஜனங்கள் பிறந்தார்கள் என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. ஆக விசுவாசத்தினாலே என்றால் ஆபிரகாமின் விசுவாசம் எப்படிப்பட்டது என்பதைப் பார்ப்பதற்காக ரோமர் 4:18-22 வசனம் வரை உள்ள வசனங்களை எடுத்து விசுவாசத்தைக் குறித்த ஐந்து முக்கிய உண்மைகளை உங்களுக்குச் சொன்னேன். அதன்பிறகு கடந்த வாரம் விசுவாசத்தில் எப்படி வல்லவர்களாக ஆவது என்பதைக் காண்பித்தேன். ஆபிரகாமுக்கு பிரச்சனை இருக்கிறது, அவன் அதைப் பார்க்கிறான், ஆனால் அவன் பார்ப்பதற்கு இன்னொன்று இருக்கிறது. அது என்ன? வாக்குத்தத்தத்தைக் கொடுத்தவர். வாக்குத்தத்தத்தைக் கொடுத்தவர் எவ்வளவு நல்லவர், பெரியவர், வல்லவர், உத்தமர், யோக்கியர், அவர் சொன்னால் செய்யாமல் விட மாட்டார், அவர் பொய்யுரையாத தேவன் என்பதை காண்கிறான். அதைக் காண காண விசுவாசத்தில் வல்லவனாகிறான். அப்படித்தான் அவனுக்குள் விசுவாசம் வளருகிறது என்பதை கடந்த வாரத்தில் நாம் பார்த்தோம்.

இன்றைக்கு சாராளுடைய விசுவாசத்தைப் பார்ப்போம். ஆபிரகாமுடைய விசுவாசத்தை அநேக நேரங்களில் பார்க்கிறோம். கிறிஸ்தவத்தில் எல்லாரும் ஆபிரகாமின் விசுவாசத்தை பிரசங்கிக்கிறார்கள். சாராளின் விசுவாசத்தை அநேகர் பிரசங்கித்து நான் பார்த்தது கிடையாது. சாராள் மிகவும் முக்கியம். சாராளின் ஒத்துழைப்பு இல்லாமல் இந்த program நடந்திருக்காது. இவள்தான் குழப்பத்தை உண்டாக்கினாள். ஆபிரகாமிடம் தன் வேலைக்காரப் பெண்ணைக் கொடுத்து, பிள்ளையைப் பெற்றுக்கொள் என்று சொல்லி எல்லாவற்றையும் குழப்பிப்போட்டு விட்டாள். அப்படியென்றால் இவளை சரி செய்யவில்லை என்றால் காரியம் வேலைக்கு ஆகவே ஆகாது. ஆக இவள் எப்படி விசுவாசிக்கிறவளாக மாறினாள் என்பது மிகவும் முக்கியம். இதில் சுவாரஸ்யமான சில காரியங்கள் அடங்கியிருக்கிறது. இந்த இரண்டு வசனங்களும் பிரதானமாக சாராளுடைய விசுவாசத்தை நமக்கு கூறுகிறது. “விசுவாசத்தினாலே சாராளும்” என்று சொல்லியிருக்கிறதைக் கவனியுங்கள். அதாவது அவளுடைய புருஷனுடைய விசுவாசத்தை வைத்து எல்லாம் நடக்கவில்லை. புருஷன் நல்ல விசுவாசி, அவர் ஆவிக்குரிய மனுஷன் என்பதினால் அல்ல. அவளே விசுவாசிக்க வேண்டியதாய் இருந்தது. அவள் கர்த்தருடைய வார்த்தையைக் கேட்டு, அவர் எவ்வளவு பெரியவர் என்பதைப் பார்த்து என்று இப்படி அவளே விசுவாசிக்க வேண்டியது அவசியமா&##2991;ிருக்கிறது. 1 பேதுரு 3-ஆம் அதிகாரத்தில் பேதுரு, சாராள் எப்படி விசுவாசிக்கிற பெண்களுக்கு தாயாக இருக்கிறாள் என்று போதிக்கிறார். பெண்களுக்கு புத்தி சொல்லும்போது, திருமண வாழ்க்கையில் வெற்றியைக் கொடுப்பது வெளிப்புறமான அழகோ, அலங்காரமோ அல்ல. இருதயத்தில் மறைந்திருக்கும் குணம்தான் வெற்றியைக் கொண்டுவரும் என்று சொல்லிவிட்டு, ஆண்களுக்கு சொல்லும்போது, உங்கள் மனைவிகளோடே விவேகத்துடனே வாழ்ந்து… என்கிறார். கொஞ்சம் அறிவைப் பயன்படுத்துங்கள். மனைவியோடு வாழும்போது அவள் யார், எப்படிப்பட்டவள் என்று பாருங்கள். அவள் ஒரு பெண், அவளுக்கும் நமக்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறது, அவளுடைய சுபாவங்களில் சில வித்தியாசங்கள் இருக்கிறது, அவள் ஏன் இப்படி இருக்கிறாள் என்று பார்த்து அறிவோடு நடந்துகொள்ளுங்கள். உங்கள் ஜெபங்களுக்கு தடை வராதபடிக்கு பார்த்துக்கொள்ளுங்கள் என்கிறார். ஏனென்றால் அங்கு கோளாறு வந்துவிட்டால் பிறகு ஜெபம்பண்ணியே பிரயோஜனம் கிடையாது. ஏன் இப்படி என்று கேட்டால், இரண்டு பேரும் சேர்ந்து நித்திய ஜீவனாகிய கிருபையை சுதந்தரித்துக்கொள்ளுகிறவர்களாய் இருக்கிறபடியால் இப்படிச் செய்யுங்கள் என்கிறார். அதாவது, தேவனுடைய கிருபை நமக்கு அருளுகிற எல்லா காரியத்தையும் இரண்டு பேரும் பங்காளர்களாக இருந்து சுதந்தரித்துக்கொள்ளப் போவதினால் அவளோடு அனுசரித்து போ, அவளை நன்றாக கவனித்துக்கொள், அவளை எப்படி வைக்க வேண்டுமோ அப்படி வைத்துக்கொள். மனைவிக்குச் செய்ய வேண்டிய கனத்தைச் செய்யுங்கள் என்கிறார். அந்த சமுதாயம் பெண்களை துச்சமாக மதித்த ஒரு சமுதாயம். அவர்கள் பெண்களை ஒரு பொருட்டாகவே எண்ணவில்லை. ஆனால் வேதம் அப்படிப்பட்ட ஒரு சமுதாய காலக்கட்டத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தாலும் வேதம் அதைப் போதிக்கவில்லை. இதைக் கவனிக்க வேண்டும். அப்படிப்பட்ட ஒரு கால பின்னணியிலிருந்து வேதம் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் வேதம் மிகவும் advanced. Feminism வருவதற்கு முன்பாகவே வேதம், மனைவிக்குச் செய்ய வேண்டிய கனத்தைச் செய்யுங்கள் என்று மிக உயர்வான ஸ்தானத்தில் மனைவியை வைக்கிறது. ஆக பேதுரு போன்றவர்கள் ஆபிரகாம், சாராள் கதையை எடுத்து எங்கேயோ கொண்டுபோய் விட்டார்கள். இரண்டு பேரும் ஒத்துழைத்து வாழ வேண்டும், இரண்டு பேரும் சேர்ந்துதான் கிருபை கொடுக்கிற எல்லாவற்றையும் சுதந்தரித்துக்கொள்ள முடியும். ஆகவே ஜாக்கிரதையாக இருக்க வேண்டும், ஒன்றாக ஒற்றுமையாய் கர்த்தருடைய சித்தத்தை அறிந்து நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்றெல்லாம் வேதவசனம் போதிக்கிறது. இதையெல்லாம் ஏன் சொல்லுகிறேன் என்றால், சாராளும் விசுவாசித்தாக வேண்டும். ஆகவேதான் மனைவியும் நல்ல விசுவாசியாக இருக்க வேண்டியது மிகவும் முக்கியம். திருமணம் பண்ணுவதைப் பற்றி வேதம் சொல்லும்போது, விசுவாசத்தில் இருக்கிற ஒரு பெண்ணைத்தான் திருமணம்பண்ணச் சொல்லுகிறது. ஏனென்றால் வாழ்க்கைத்துணை என்பது சாதாரணமானது அல்ல, அது ஒரு partnership. அது கர்த்தர் நமக்காக வைத்திருக்கிற பெரிய project. அதை follow பண்ணுவதற்கு விசுவாசிக்கக்கூடிய, துணைக்கு நிற்கிற, ஜெபிக்கிற பெண் அவசியம். ஏதோ ஒரு பெண் என்று அல்ல, இப்படித்தான் இருக்க வேண்டுமென்று ஒரு தீர்மானத்தோடு பார்த்து நாம் திருமணம் பண்ண வேண்டுமென்று வேதம் சொல்லியிருக்கிறது. இந்த subject எல்லாம் இங்கு வருகிறது. நான் இதற்குள் போக விரும்பவில்லை.

சாராளுடைய விசுவாசத்தை பார்ப்பதிலே ஐந்து காரியங்களை குறிப்பிட விரும்புகிறேன். முதலாவது அவளுடைய விசுவாசத்திற்கு இருந்த தடைகளை பார்க்கப்போகிறோம். அவள் விசுவாசிக்க முடியாமல் பல தடைகள் உண்டாயிருந்தது. குறிப்பாக மூன்று தடைகள் இருந்தது. ஒன்று அவள் மலடியாய் இருந்தாள். இரண்டாவது, அவளுக்கு 90 வயதாகி விட்டது. மூன்றாவது அவளுக்குள்ளேயே அவிசுவாசம் இருக்கிறது. இவையெல்லாம் அவளுடைய விசுவாசத்திற்கு இருந்த தடைகள்.

இரண்டாவது அவளுடைய விசுவாசத்தின் வல்லமையைப் பார்க்கப்போகிறோம். அவளுடைய விசுவாசம் எப்படி கிரியை செய்தது என்பதை நாம் கவனிக்க வேண்டும். இது ஏன் முக்கியம் என்றால், அந்த விசுவாசம் வல்லமையுள்ளது, அது எப்படி கிரியை செய்கிறது என்பதை நாம் பார்க்கப்போகிறோம். அவள் கர்ப்பந்தரிக்க பெலனடைந்தாள் என்று வேதம் சொல்லுகிறது. விசுவாசம் கிரியை செய்கிறது.

மூன்றாவது அவளுடைய விசுவாசத்தின் உறுதி எப்படிப்பட்டதாய் இருந்தது என்பது. அவள் விசுவாசத்தில் உறுதியாய் இருக்கிறாள். அவள் தான் எடுத்த காரியத்தில் பாதியில் விட்டு விட்டுப் போகவில்லை. அவள் நம்பிக்கையை இழக்கவில்லை. விசுவாசிக்க ஆரம்பித்த பிறகு அதிலே உறுதியாய் நிற்கிறாள்.

நான்காவது அவளுடைய விசுவாசத்தின் அஸ்திபாரம் என்ன என்பதைப் பார்க்கப்போகிறோம். அவளுக்கு இந்த விசுவாசம் எங்கிருந்து வருகிறது? எது இந்த விசுவாசத்திற்கு அஸ்திபாரமாய் இருக்கிறது? எது இந்த விசுவாசத்தை இவ்வளவு உறுதியாக ஆக்குகிறது? ஒரு கட்டிடம் உறுதியாக இருக்கிறது என்றால் அதன் அஸ்திபாரம் நன்றாக இருக்கிறது என்று அர்த்தம். அவளுடைய விசுவாசம் எதினால் அஸ்திபாரம் போடப்பட்டிருக்கிறது என்பதை பார்க்கப்போகிறோம்.

ஐந்தாவது அவளுடைய விசுவாசத்தினால் உண்டான பலன்களைப் பற்றி பார்க்கப்போகிறோம். இந்த ஐந்து காரியங்களைப் பார்த்தாலே இவளுடைய விசுவாசம் என்னவென்று விளங்கிவிடும். இவை எல்லாமே இந்த இரண்டு வசனங்களிலிருந்து வருகிறது.

முதலாவது அவளுடைய விசுவாசத்திற்கு இருந்த தடைகள். அவளுக்கு மூன்று தடைகள் இருந்தது. ஒன்று, அவள் மலடியாய் இருந்தாள் என்பது. ஆதியாகமம் 11-ஆம் அதிகாரத்தின் முடிவில் ஆபிரகாம், சாராளுடைய கதை ஆரம்பிக்கிறது. அதில் 30-ஆம் வசனத்தைப் பார்த்தீர்கள் என்றால் சாராளை அறிமுகப்படுத்தும்போது குறிப்பாக அவள் மலடியாய் இருந்தாள் என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. மலடியாய் இருந்தவளிடம், நீ ஒரு பிள்ளையைப் பெறுவாய் என்று சொன்னதை விசுவாசிப்பதற்கு அவளுக்கு எவ்வளவு பெரிய தடையாய் இருந்திருக்கும். ஆபிரகாம் மெசபத்தோமியாவில் வாழ்ந்தபோது கர்த்தர் அவனை அழைத்தார். அப்போதுதான் சாராள் மலடியாய் இருந்தாள் என்று சொல்லியிருக்கிறது. ஆபிரகாமுக்கு 70 வயது, அவளுக்கு கிட்டத்தட்ட 60 வயது. இதுவரைக்கும் பிள்ளை பிறக்கவில்லை, இனி எப்படி பிள்ளை பிறக்கப்போகிறது என்று மலடி என்கிற பட்டத்தை இவளுக்கு சூட்டி விட்டார்கள். இவள் மலடி என்பது ஊர் அறிந்த உண்மையாய் இருக்கிறது. அங்கு கர்த்தர் வந்து, உன் சந்ததியை பெருகப்பண்ணுவேன்; நான் காண்பிக்கிற தேசத்துக்கு போ, உன்னை பெரிய ஜாதியாக்குவேன் என்று அவனிடம் வாக்குப்பண்ணி அவனை அழைக்கிறார். ஆனால் சாராள் மலடியாக இருக்கிறாள். வாக்குத்தத்தத்தை நம்புவது பெரிய பிரச்சனையாக இருந்திருக்கும்.

இரண்டாவது, அவளுக்கு 90 வயதாகி விட்டது என்பது. ஆபிரகாமும் சாராளும் கர்த்தரை நம்பி வருகிறார்கள், அதற்குப் பிறகு கடைசியாக அவளிடம் பேசும்போது அவளுக்கு 90 வயது, அவனுக்கு 99 வயது. கிட்டத்தட்ட 30 வருடங்கள் ஆண்டவர் கடத்திவிட்டார். வயது அதிகமாக கடந்துவிட்டது. 60 வயதில் குழந்தை பிறப்பது போல இருந்தாலும் ஒருவேளை அவள் அதை நம்புவதற்கு வாய்ப்புகள் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் முப்பது வருடமாக காத்திருந்தும், நான் உன்னைப் பெரிய ஜாதியாக்குவேன், உன் சந்ததியை பெருகப்பண்ணுவேன் என்று சொன்னவர் ஒன்றுமே செய்யவில்லை. வயதும் 90-ஆகிவிட்டது. இந்த முப்பது வருடத்தில் செய்யாததை இப்போது செய்யப்போகிறாரா? என்கிற கேள்வி வந்திருக்கும். ஆக இரண்டாவது பிரச்சனையாக 90 வயது என்பது இருக்கிறது. நமக்கு அப்படி ஒரு பிரச்சனை இருந்தால் அது எப்படியிருக்கும் என்று எண்ணிப்பாருங்கள். 60 வயதாய் இருக்கும்போது தேவன் சொல்லுகிறார், பிறகு 30 வருடமாக எதுவுமே செய்யவில்லை, பிள்ளையும் பிறக்கவில்லை. 90 வயதாய் இருக்கும்போது திரும்பவும் வந்து, நிச்சயமாக பிள்ளையைக் கொடுப்பேன். அடுத்த வருடம் அது நடக்கும் என்கிறார். அப்போது நமக்கு எப்படியிருக்கும், முப்பது வருடங்களில் செய்யாததை இப்போது செய்யப்போகிறீர்களா, வயது இவ்வளவு கடந்துவிட்டது, வயது சென்ற பிறகு இதெல்லாம் பேசி என்ன பிரயோஜனம் என்று இருக்கும். ஆக சாராளுக்கு 90 வயதாகி விட்டது என்பது வாழ்க்கையிலே ஒரு பெரிய பிரச்சனையாக இருக்கிறது. அது விசுவாசத்திற்கு தடையாக இருந்திருக்க வேண்டும்.

மூன்றாவது அவளுடைய அவிசுவாசம். அவளுக்குள் ஏற்கனவே அவிசுவாசம் இருந்தது. ஆதியாகமம் 18-ஆம் அதிகாரத்திற்குச் செல்வோம். அங்குதான் இந்த சம்பவம் வருகிறது. 18-ஆம் அதிகாரத்தில் கர்த்தர் ஆபிரகாமுக்கு தரிசனமாகி பேசுகிறார். 9-ஆம் வசனத்திலிருந்து வாசிக்கிறேன்.

அவர்கள் அவனை நோக்கி: உன் மனைவி சாராள் எங்கே என்றார்கள்? அதோ கூடாரத்தில் இருக்கிறாள் என்றான். அப்பொழுது அவர்: ஒரு உற்பவகாலத்திட்டத்தில் நிச்சயமாய் உன்னிடத்திற்குத் திரும்ப வருவேன்; அப்பொழுது உன் மனைவியாகிய சாராளுக்கு ஒரு குமாரன் இருப்பான் என்றார். சாராள் அவருக்குப் பின்புறமாய்க் கூடாரவாசலில் இதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்(ஆதியாகமம் 18:9, 10).

கர்த்தர் ஒரு மனுஷனைப்போல ஆபிரகாமுக்கு தரிசனமாகி அவனிடம் பேசுகிறார். ஒரு பெரிய சம்பவம் நடக்கிறது. சாராளுக்கு 90 வயதாகி விட்டது, ஆபிரகாமுக்கு 99 வயதாகி விட்டது. கர்த்தர் ஆபிரகாமிடம், அடுத்த வருடத்தில் திரும்பி வருவேன், உனக்கு ஒரு குமாரன் இருப்பான் என்று சொல்லுகிறார். சாராள் அங்கு இல்லை, அவள் கூடாரத்திற்குள் இருக்கிறாள். ஆனால் அதை கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறாள். அவள் எப்படி மாறுத்தரம் கொடுக்கிறாள் என்று பாருங்கள்.

ஆபிரகாமும் சாராளும் வயதுசென்று முதிர்ந்தவர்களாயிருந்தார்கள்; ஸ்திரீகளுக்குள்ள வழிபாடு சாராளுக்கு நின்றுபோயிற்று. ஆகையால், சாராள் தன் உள்ளத்திலே நகைத்து: நான் கிழவியும், என் ஆண்டவன் முதிர்ந்த வயதுள்ளவருமானபின்பு, எனக்கு இன்பம் உண்டாயிருக்குமோ என்றாள்(ஆதியாகமம் 18:11, 12).

இது அவள் உள்ளத்திலே நகைத்து, உள்ளத்திலே சொல்லுகிற ஒரு காரியம். அவள் வெளியே யாரிடமும் சொல்லவில்லை.

அப்பொழுது கர்த்தர் ஆபிரகாமை நோக்கி: சாராள் நகைத்து, நான் கிழவியாயிருக்கப் பிள்ளைபெறுவது மெய்யோ என்று சொல்வானேன்?(ஆதியாகமம் 18:13).

கர்த்தரே மனுஷனைப்போல காட்சியளித்து அங்கு வந்திருக்கிறார். அவர் ஆபிரகாமைப் பார்த்து, சாராள் ஏன் அப்படிச் சொல்லுகிறாள்? அவள் சிரிக்கவும் செய்கிறாள், நான் சொன்ன இந்த வாக்குத்தத்தத்தை பரியாசம்பண்ணிக் கொண்டு, எனக்கு இவ்வளவு வயதில் நடக்குமா என்று இவள் சொல்லுவது ஏன்? என்று கேட்கிறார்.

கர்த்தரால் ஆகாத காரியம் உண்டோ? உற்பவகாலத்திட்டத்தில் உன்னிடத்திற்குத் திரும்ப வருவேன்; அப்பொழுது சாராளுக்கு ஒரு குமாரன் இருப்பான் என்றார். சாராள் பயந்து, நான் நகைக்கவில்லை என்று மறுத்தாள். அதற்கு அவர்: இல்லை, நீ நகைத்தாய் என்றார்(ஆதியாகமம் 18:15).

சாராளுக்கு என்ன ஆச்சரியம் என்றால், நான் சிரித்தது எப்படி அவருக்கு தெரியும்? நான் உள்ளத்தில் நினைத்ததெல்லாம் அவருக்கு தெரிகிறதே! என்று எண்ணுகிறாள். அநேக வேளைகளில் விசுவாசம் சந்தேகத்தில் தான் ஆரம்பிக்கிறது. நாம் எடுத்தவுடனேயே எல்லாவற்றையும் விசுவாசித்து விடுவதில்லை. நாம் விசுவாசிப்பதற்கு தடையாக வாழ்க்கையில் பல சூழ்நிலைகள் இருக்கிறது. இவளுக்கு மலடியாய் இருப்பது ஒரு தடையாக இருக்கிறது. இன்றைக்கு சிலருக்கு வேறு சில பிரச்சனைகள் இருக்கலாம். அவர்கள் கடனில் மூழ்கிப்போய் இருக்கலாம், எல்லாவற்றையும் இழந்துபோய் இருக்கலாம், வாழ்க்கையில் தோல்வி அடைந்திருக்கலாம். மலடி என்பது ஒரு பிரச்சனை. இன்றைக்கு எத்தனையோ பேர், எத்தனையோ பிரச்சனைகளில் இருக்கிறார்கள். அப்படி இருக்கும்போது கர்த்தர் அதை சரியாக்கி காண்பிக்கிறேன் என்று சொல்லும்போது நமக்கு கூட அதைக் கேட்டு சிரிப்பதா, என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் இருக்கிறது. நாம் கூட இதைப் பார்த்து உள்ளத்திலே நகைக்கிறோம். இந்த சபைக்கு வந்து என்னுடைய பிரசங்கத்தை கேட்டுவிட்டு, “என்ன இவர் இப்படியெல்லாம் சொல்லுகிறாரே” என்று நீங்கள் நகைத்திருந்திருக்கலாம். அதில் ஆச்சரியப்படுவதற்கு ஏதுமில்லை. ஏனென்றால் நானே அப்படி நகைத்திருக்கிறேன். நான் படிக்கிற காலத்தில் ஒரு கூட்டத்தில் போய் உட்கார்ந்திருந்தேன். அப்போது ஒரு பிரசங்கியார், “நான் என்னுடைய வாழ்நாளில் ஒருநாள் கூட ஓட்டாண்டியாய் இருக்கமாட்டேன்” என்றார். எனக்கு அதைக் கேட்டு பகீர் என்றது. நான் அப்போதுதான் இந்தியாவிலிருந்து சென்றிருந்தேன். என்னுடைய உள்ளத்தில் உண்மையாகவே சாராளைப்போல நகைப்பு உண்டானது. அந்த பிரசங்கியார் நன்றாக உடுத்தி, நன்றாக இருந்தார், நன்றாக பிரசங்கிக்கவும் செய்தார். இவர் மிகவும் கொழுப்பெடுத்து பேசுகிறார் என்று எண்ணினேன். ஒரு இடைவேளை விட்டார்கள், இடைவேளைக்குப் போய்விட்டு திரும்ப வந்தோம். அவர் திரும்ப ஆரம்பிக்கும்போது, நான் கடைசியாக உங்களுக்கு சொன்னதை வைத்து, நான் மிகவும் கர்#2997;ம் பிடித்தவன் என்று சிலர் எண்ணலாம் என்றார். எனக்கு பகீர் என்றது. ஆண்டவரே, நான் இதை யாரிடமும் சொல்லவில்லையே என்று எண்ணினேன். நான் உள்ளத்தில் தான் நகைத்தேன். ஆனால் அவர் அதை அப்படியே சொன்னார். இங்கு கர்த்தர் பேசினது போல எனக்கும் நடந்தது. இதெல்லாம் ஆகுமா என்று நானும் நகைத்திருக்கிறேன். அது எனக்கு வேடிக்கையாக இருந்தது. அவர், நான் கர்வம் பிடித்து பேசவில்லை, வேத வசனம் சொல்லுகிறது, ஆகவே நான் சொல்லுகிறேன். அதை நான் உங்களுக்கு காண்பிக்கிறேன் என்று சங்கீதம் 23:1-ஐ தான் நான் சொன்னேன் என்கிறார். இது எனக்கு எப்படியிருக்கும், அவர் வேறு ஏதாவது வசனத்தை சொல்லியிருந்தால் பரவாயில்லை, “கர்த்தர் என் மேய்ப்பராயிருக்கிறீர். நான் தாழ்ச்சியடையேன்” (சங்கீதம் 23:1) என்ற வசனத்தை காண்பித்து எங்களுடைய ஊரில் அதை இப்படித்தான் சொல்லுவார்கள் என்கிறார். ‘நான் தாழ்ச்சியடையேன்’ என்றால் நான் ஒருக்காலும் ஓட்டாண்டி ஆவதில்லை என்று அர்த்தம். எனக்கு அது ஆச்சரியமாக இருந்தது. என்ன இவர் வேதாகமத்தை அப்படியே எடுத்துக்கொள்கிறாரே என்று எண்ணினேன். அவர் இப்படிச் சொன்னதை நான் கேட்டு 40 வருடங்களுக்கு மேல் ஆகிறது. அவர் முன்பு இருந்ததை விட இன்றைக்கு இன்னும் நன்றாக இருக்கிறார். அவர் ஓட்டாண்டியாக ஆகவில்லை. இன்றைக்கும் அவருடைய பிரசங்கத்தை நான் கேட்பேன். எனக்கு அவரை மிகவும் பிடிக்கும். அவர் வேதாகமத்தை அப்படியே நம்புகிறார். கர்த்தர் சொன்ன காரியங்களை அப்படியே எடுத்துக்கொள்கிறார். அதனுடைய உண்மையான அர்த்தத்தை அப்படியே உணர்ந்து எடுத்துக்கொள்கிறார். அவரிடம் எனக்கு பிடித்தது அதுதான்.

நாம் விசுவாச வாழ்க்கையில் இப்படித்தான் ஆரம்பிக்கிறோம். கர்த்தருடைய வாக்குத்தத்தங்களை முதலில் கேட்கும்போது நமக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது, நகைப்பது போல இருக்கிறது. நாம் அதைப் பார்த்து நகைக்கிறோம், பரியாசம்பண்ணுகிறோம். ஏனென்றால் நமக்கு நம்முடைய பிரச்சனை பெரிதாக தெரிகிறது. சாராளுக்கு பிரச்சனை மலடியாய் இருப்பது. நமக்கு பல பிரச்சனைகள் இருக்கிறது. ஒருவேளை கடன் பிரச்சனையாக இருக்கலாம், தொழிலில் தோல்வி அடைந்திருக்கலாம் அல்லது எல்லாவற்றையும் இழந்துபோயிருக்கலாம், செய்ததெல்லாம் வாய்க்காமல், எதுவும் கைகூடி வராமல், எதிலும் வெற்றியில்லாமல் அப்படிப்பட்ட ஒரு நிலையில் இருக்கலாம். அப்படிப்பட்ட ஒரு நிலையில் இருந்தாலும் கர்த்தருடைய வாக்குத்தத்தங்கள் என்ன சொல்லுகிறது என்று கவனிக்க வேண்டும். அப்படி இருப்பதே நம்முடைய விசுவாசத்திற்கு ஒரு பெரிய தடையாய் இருக்கிறது. அது ஒரு மலட்டுத்தனம் போன்றது. நம்முடைய வாழ்க்கையில் இருக்கிற பிரச்சனைகள் எவ்வளவு பெரியது என்பதே நாம் விசுவாசிப்பதற்கு ஒரு தடையாய் இருக்கிறது என்பதுதான் உண்மை. சாராளுக்கு எவ்வளவு பெரிய பிரச்சனை என்று பாருங்கள். அவள் மலடியாய் இருக்கிறாள், அவளுக்கு வயது 90-ஆகி விட்டது. இதில் அவிசுவாசமும் வேலை செய்கிறது. இதில் நான் கற்றுக்கொண்ட பெரிய பாடம் என்னவென்றால், விசுவாசம் எல்லாருக்குள்ளும் உடனே வேலை செய்வது கிடையாது. அநேகர் இப்படி நகைத்து பரியாசம்பண்ணித்தான் ஆரம்பிக்கிறார்கள். ஏனென்றால் நாம் பாவ உலகத்தில் பிறந்து, வளர்ந்து, பாவ பழக்கவழக்கங்கள் நம் இரத்தத்தோடு ஒன்றிப்போய் விட்டது. அதன் பிறகு மறுபடி பிறக்கிறோம், புதுசிருஷ்டியாகிறோம். கர்த்தர் நம்மை இரட்சிக்கிறார், பாவங்களற கழுவுகிறார். அதெல்லாம் உண்மைதான். ஆனால் புத்தியை பொறுத்தவரையில் பழைய புத்தி அதிகமாக நமக்குள் இருக்கிறது. நம்பாமல் இருப்பதுதான் சுலபமாக இருக்கிறது. நம்பாதீர்கள் என்று சொல்லுவதற்கு நான் ஒரு பிரசங்கம்பண்ண வேண்டியதில்லை. ஏனென்றால் அவர்கள் ஏற்கனவே நம்பாமல் தானே இருக்கிறார்கள். இதெல்லாம் நடப்பது கடினம், எனக்கு என்னவோ இது சரியாக தெரியவில்லை என்று நான் பிரசங்கிக்க வேண்டியதில்லை. ஏனென்றால் நீங்கள் அதை ஏற்கனவே சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள். அதற்கு ஒரு பிரசங்கம் தேவையில்லை. நம்புங்கள் என்பதற்குத்தான் அநேக வாரங்கள் பிரசங்கிக்கிறேன். ஆக எல்லாருக்கும் உடனே விளங்கிவிடுவதில்லை. விசுவாசிப்பது என்பது நமக்கு இயல்பாக வருவதில்லை. அது ஒரு பெரிய முயற்சியின் மூலமாக உண்டாகிற ஒன்று என்பதுதான் நிச்சயம். எல்லாருக்கும் விசுவாசம் அப்படித்தான் ஆரம்பிக்கிறது. நம்முடைய அறிவு நடுவே வந்துவிடுகிறது, அது விசுவாசத்தை தடைபண்ணுகிறது. நம்முடைய வாழ்க்கையில் இருக்கிற நிஜங்கள், பிரச்சனைகள் இவையெல்லாம் நாம் விசுவாசியாதபடி தடைக்கற்களை உண்டாக்குகிறது. ஆனால் நாம் வெற்றி பெற வேண்டுமென்றால், விசுவாசத்தில் மலைகளையெல்லாம் பெயர்த்து முன்னேறிச் செல்ல வேண்டுமென்றால் இந்த தடைகளை எப்படி அகற்றிப்போட்டு விசுவாசிப்பது என்பதை நிச்சயமாய் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அதற்குத்தான் சபைக்கு வருகிறோம். விசுவாசியாமல் இருப்பதற்கு tuition தேவையில்லை, விழுந்துபோன மனிதனுக்கு அது இயற்கையாகவே வருகிறது. விசுவாசிப்பதற்கு இப்போது tuition நடந்துகொண்டிருக்கிறது. விசுவாசிப்பது எப்படி என்று கற்றுத்தருகிறோம். ஏனென்றால் இது கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய ஒன்று. இது பகிரங்க முயற்சியினால் உண்டாகிறது. விசுவாசிப்பதற்கு ஏற்ற தேவபக்திக்கான முயற்சியில் நாம் ஈடுபட வேண்டும். கர்த்தருடைய வசனத்தை தியானிப்பதிலும், கவனிக்கிறதிலும், அறிந்துகொள்கிறதிலும், ஜெபிக்கிறதிலும் நம் மனக்கண்கள் திறக்கப்பட வேண்டும், பிரகாசமடைய வேண்டும். அப்போதுதான் மலை போன்ற பிரச்சனைகள் என்கிற தடைகளை எல்லாம் தாண்டி வந்து நாம் வெற்றி பெற முடியும்.

இரண்டாவது, விசுவாசம் நடப்பிக்கிற கிரியையை கவனியுங்கள். கர்ப்பந்தரிக்க பெலன் உண்டாகிறது. சாராள் கர்ப்பம் செத்துப்போனவள் என்று அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் ரோமர் 4-இல் சொல்லுகிறார். ஆபிரகாமைப் பற்றிச் சொல்லும்போது சரீரம் செத்தவன் என்று சொல்லுகிறார். எப்படிப்பட்ட வர்ணனை என்று பாருங்கள். செத்துப்போன இரண்டு பேரை வைத்து பல ஜாதிகள் உண்டாக வேண்டும். முதலில் செத்துப்போன இருவரை உயிருள்ளவர்களாக்கி, அதன்பிறகு பெரிய ஜாதியை உண்டாக்க வேண்டும். இது பெரிய project. இது கஷ்டமான ஒரு வேலை. ஆக சாராள் கர்ப்பந்தரிக்க பெலனடைந்தாள் என்பது லேசான ஒரு காரியம் அல்ல. விசுவாசம் எப்படி கிரியை செய்கிறது என்பதை அங்கு பார்க்கிறோம். அது சாதாரண ஒரு காரியம் அல்ல. அது வல்லமை வாய்ந்தது. அது ஒரு ஆவிக்குரிய சக்தி. அது ஆவிக்குரிய சக்தியாய் இருக்கிறபோதும் சரீரப்பிரகாரமான இந்த உலகத்திலிருக்கிற காரியங்களை அது மாற்றுகிறது. ஏனென்றால் ஆவிக்குரிய உலகம் இயற்கை உலகத்தைக் காட்டிலும் பெரியது. அதுதான் முதலில் வந்தது. ஆவிக்குரிய உலகத்தில் ஆவியாய் இருக்கிற தேவன் தான் காண்கிற இந்த உலகத்தை உண்டாக்கினார். அப்படியென்றால் ஆவிக்குரிய உலகம் தான் பெரியது, அதுதான் இதற்கு முன்பே இருந்தது. விசுவாசம் என்பது அந்த உலகத்தைச் சார்ந்தது. நாம் இந்த உலகத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம், இது மண்ணினால் உண்டான சரீரம். ஆவிக்குரிய சக்தி சரீரத்தில் இருக்கிற காரியங்களை சரிசெய்கிறது. சாராளுடைய கர்ப்பம் செத்துப்போய் ஜீவனற்று இருக்கிறது. அவளுடைய கர்ப்பத்திற்குள் அந்த சக்தி வந்து கிரியை செய்து பெலத்தைக் கொடுத்து ஜீவனை உண்டாக்குகிறது. மூடப்பட்டிருந்த அவளுடைய கர்ப்பம் திறக்கப்படுகிறது. ஒரு குழந்தையை சுமக்கக்கூடிய திராணியைப் பெற்றுக்கொள்கிறது, கர்ப்பத்திலே பெலன் உண்டாகிறது. ஆக விசுவாசத்திற்கும் நம்முடைய சரீரத்திற்கும் சம்பந்தம் இருக்கிறது.

விசுவாசம் நம்முடைய சரீரத்தை பாதிக்க முடியும். ஏசாயா தீர்க்கதரிசி இப்படியாகச் சொல்லுகிறார்: “கர்த்தருக்குக் காத்திருக்கிறவர்களோ புதுப்பெலனடைந்து, கழுகுகளைப்போலச் செட்டைகளை அடித்து எழும்புவார்கள்; அவர்கள் ஓடினாலும் இளைப்படையார்கள், நடந்தாலும் சோர்ந்துபோகார்கள்”. வாழ்க்கைப் பயணத்தில் ஓடினாலும் இளைப்படைவதில்லை, நடந்தாலும் சோர்வடைவதில்லை என்று நீண்ட பிரயாணத்தை வெற்றிகரமாக வாழுவது? கர்த்தருக்காக காரியங்களைச் செய்து முடிப்பது என்பது அநேக வேளைகளில் சரீரத்தில் பெலனை புதுப்பித்துக்கொள்ள வேண்டியதாய் இருக்கிறது. அநேகர் நாற்பது வயதானவுடன் எனக்கு வயதாகி விட்டது என்கிறார்கள். அதை வயதாகி விட்டது என்று சொல்லக்கூடாது. புது பெலனை பெற வேண்டிய நாட்கள் என்று அதைச் சொல்ல வேண்டும். சங்கீதக்காரன், “கழுகுக்குச் சமானமாய் உன் வயது திரும்ப வாலவயது போலாகிறது” என்று சொல்லுகிறான். கழுகு வயதானவுடன் தன் இறக்கைகளை எல்லாம் பிடுங்கிப் போட்டு விடுகிறது. அதற்கு புது இறக்கை வளர்ந்தவுடன் திரும்பவும் நன்றாக பறக்க ஆரம்பித்து விடுகிறது. அதுபோல இறக்கைகளை எல்லாம் பிடுங்கிப்போட்டு திரும்ப புது இறக்கை வர வைக்கக்கூடிய ஆட்கள் நாம். பெலனெல்லாம் போன பிறகு கர்த்தர் புது பெலனால் நிரப்புகிறார். இதை நாம் serious-ஆக எடுத்துக்கொள்வதில்லை. ஆகவே இந்த ஆசீர்வாதத்தை நாம் பெற்றுக்கொள்வதில்லை. நாம் பாவ உலகத்தில் பிறந்து வளர்ந்து அந்த logic-இல் யோசிக்கிறோம். ஆனால் நாம் வேதத்தின்படி யோசிக்க வேண்டும். முடியெல்லாம் சற்று நரைத்துவிட்டது, ஆனால் இப்போதுதான் புது பெலனை அடைகிற நேரம். அந்த பெலன் எங்கிருந்து வரப்போகிறது? அது கர்த்தருடைய வார்த்தையிலிருந்து வருகிறது. விசுவாசம் என்கிற ஆவிக்குரிய சக்தியிலிருந்துதான் புது பெலன் நமக்கு உண்டாகப்போகிறது. நான் மறுபடியும் energetic-ஆக மாறப்போகிறேன் என்கிற விதத்திலே சிந்தித்து, பேசி, எதிர்பார்க்க வேண்டும். ஆகவேதான் யாக்கோபு, “அவர்கள் கேட்காததினால் தான் அவர்களுக்கு கிடைக்கவில்லை” என்கிறார். அநேகருக்கு ஏன் இல்லை என்றால், அவர்கள் கேட்கவில்லை, அதனால் அவர்களுக்கு இல்லை. இவையெல்லாம் இல்லை என்று போதிக்கிறவர்களும் இருக்கிறார்கள். எல்லாவற்றையும் தாண்டி நீண்ட நாட்கள் நன்றாயிருந்து கர்த்தருடைய காரியங்களை எப்படிச் செய்வது என்பதுதான் வேதவசனத்தின் போதனை. விசுவாசம் அப்படிப்பட்ட காரியங்களை நமக்குச் செய்கிறது. அதை கற்றுக்கொள்ள பெரிய முயற்சி எடுக்க வேண்டியதாய் இருக்கிறது. அது சாதாரணமாக வந்து விடுவது கிடையாது. ஏனென்றால் இது விழுந்துபோன உலகம். நம்முடைய logic வேறு மாதிரி இருக்கிறது. நாம் ஆவிக்குரிய orientation-க்குள் வர வேண்டும். வேதவசனத்தின்படி சிந்திக்க ஆரம்பிக்க வேண்டும்.

இதை வெறும் சரீரத்திற்கு மட்டும் apply பண்ணக்கூடாது. விசுவாசம் ஆவிக்குரிய விதத்திலும் நமக்கு பெலனைக் கொடுக்கிறது. சாராள் கர்ப்பந்தரிக்க பெலனடைந்தாள் என்று எழுதியிருப்பது சரித்திரத்தைச் சொல்லுவதற்காகவா? கிடையாது. அவர்களுடைய சரித்திரத்தை நமக்குச் சொல்லி என்ன பிரயோஜனம் உண்டாகப்போகிறது? நமக்குப் பிரயோஜனமாய் இருக்கும்படி, அப்படிப்பட்ட பெலன் நமக்கு எப்படி உண்டாக முடியும் என்று சொல்லும்படி, விசுவாசம் நம்முடைய வாழ்க்கையில் என்ன செய்ய முடியும் என்பதை நமக்கு சொல்லித் தரும்படியாகத்தான் இதெல்லாம் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. ஆக “சாராள் கர்ப்பந்தரிக்க பெலனடைந்தாள்” என்று சொல்லும்போது, அவள் எப்படி பெலனடைந்தாள் என்று பார்க்க வேண்டியதாய் இருக்கிறது. அநேகர் ஆவிக்குரிய விதத்தில் பெலவீனமாய் இருக்கிறார்கள். யாராவது ஒருவர் பாவத்தில் விழுந்துபோய் விட்டால் அவரைப் பற்றி இப்படிச் சொல்ல கேட்டிருப்பீர்கள்: அவர் நல்லவர் தான். ஆனால் மாம்ச பெலவீனம். அவர் மாம்ச பெலவீனத்தில் தவறிவிட்டார். இன்னும் சிலர், என்னால் பாவத்தை ஜெயித்து வாழ முடியவில்லை. பாவ சோதனைகளை என்னால் மேற்கொள்ள முடியவில்லை. நான் திரும்ப திரும்ப அதில் விழுந்து விடுகிறேன். நான் எவ்வளவோ முயற்சிக்கிறேன். ஆனால் என்னால் வெற்றிகரமாக வாழ முடியவில்லை. எனக்கு அந்த பெலன் இல்லை என்கிறார்கள். விசுவாசம் அப்படிப்பட்ட ஆவிக்குரிய பெலனையும் நமக்கு தருகிறது. பாவத்திற்கு இடங்கொடுத்து தோற்றுப்போகிறவர்களை தூக்கியெடுத்து, சுத்திகரித்து கழுவி, நிலைநிறுத்தி வெற்றியுள்ளவர்களாக மாற்றுவதற்கு விசுவாசம் உதவி செய்கிறது. வசனத்தை இப்படித்தான் apply பண்ண வேண்டும். அதற்காகத்தான் இங்கு “கர்ப்பந்தரிக்க பெலனடைந்து” என்று எழுதியிருக்கிறார்கள். இன்றைக்கு உங்களுக்கு எதிலே பெலன் இல்லை. உங்களுக்கு எதில் எல்லாம் பெலன் இல்லையோ அதை எல்லாம் பெற்றுக்கொள்ளலாம் என்பதைச் சொல்லுவதற்காகத்தான் இவைகள் நமக்கு எழுதப்பட்டிருக்கிறது. 1 தீமோத்தேயு 4:8-ஐ கவனியுங்கள்.

சரீர முயற்சி அற்ப பிரயோஜனமுள்ளது; தேவபக்தியானது இந்த ஜீவனுக்கும் இதற்குப் பின்வரும் ஜீவனுக்கும் வாக்குத்தத்தமுள்ளதாகையால் எல்லாவற்றிலும் பிரயோஜனமுள்ளது(1 தீமோத்தேயு 4:8).

தேவ பக்தி என்பது ஆவிக்குரிய முயற்சியைக் குறிக்கிறது. இந்த வசனம் சரீர முயற்சியையும், ஆவிக்குரிய முயற்சியையும் ஒப்பிடுகிறது. சரீர முயற்சி கொஞ்ச பயனைத்தான் தருகிறது. அது சரீரத்திற்கு மட்டும் தான் பயனைத் தருகிறது. சரீரத்தை தவிர வேறு எதிலும் பயன் உண்டாவது கிடையாது. சரீர பயிற்சி செய்வது நல்லது. ஆனால் தேவபக்திக்கான முயற்சி எடுத்து, கர்த்தருடைய வசனத்தை வாசித்து, தĬ#3007;யானித்து, ஜெபித்து, ஆலயத்திற்குச் சென்று, தேவனுடைய வார்த்தையைக் கேட்டு, அறிவில் பெருகி, அதின் வழிகளில் நடந்து இப்படி ஒரு முயற்சியில் ஈடுபடும்போது அது சரீரத்திற்கும் உதவியாய் இருக்கும், ஆவிக்குரிய வாழ்க்கைக்கும் உதவியாய் இருக்கும். ஆக ஆவிக்குரிய விதத்திலும் இதை apply பண்ணலாம். சாராள் சரீரத்தில் கர்ப்பந்தரிக்க பெலனடைந்தாள் என்பது பெரிய உண்மை. அதுபோல ஆவிக்குரிய விதத்திலும் அது பெரிய ஒரு நன்மையை நமக்கு உண்டாக்க முடியும் என்பதுதான் உண்மை. ஆக விசுவாசம் கிரியை செய்கிறது. அது எதுவும் செய்யாமல் இருக்காது. அது சரீரத்தில் மாற்றங்களை உண்டாக்குகிறது, பெலனைத் தருகிறது, புது தெம்பையும் ஆரோக்கியத்தையும் சுகத்தையும் தருகிறது. அநேகர் அதைப் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று எந்த முயற்சியும் இல்லாமல் இருக்கிறார்கள். ஆனால் விசுவாசம் கிரியை செய்கிறது. நாம் அதை அறிந்துகொள்ள வேண்டும், அதற்காக முயற்சி எடுக்க வேண்டும். அதே நேரத்தில் ஆவிக்குரிய விதத்தில் நாம் பெலவீனமாய் இருக்கும்போது, தோல்வி அடையும்போது அதிலே நாம் வெற்றி பெறுவதற்கு அது நமக்கு உதவி செய்கிறது.

மூன்றாவது சாராளின் விசுவாசத்தின் உறுதி. விசுவாசத்தில் உறுதி இருக்க வேண்டும். சாராளுக்கு எப்போது விசுவாசத்தில் உறுதி வந்தது? கர்த்தர், சாராள் ஏன் நகைத்தாள், அவள் ஏன் உள்ளத்தில் அப்படிச் சொல்லிக்கொண்டாள் என்று கேட்கிறார். அதற்கு அவள், நான் நகைக்கவில்லை என்கிறாள். இல்லை நீ நகைத்தாய் என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார், அதன்பிறகு அவள் பயப்படுகிறாள். அங்குதான் அவளுக்கு ஒரு திருப்புமுனை ஏற்பட்டது. அன்றிலிருந்துதான் அவள் சரியாக விசுவாசிக்க ஆரம்பித்திருப்பாள். அதுவரைக்கும் அவளுக்கு விசுவாசிக்க மனமில்லை, தான் மலடியாக இருப்பதும், 90 வயதாகி விட்டது என்பதும் தான் பெரியதாக தெரிந்தது. தடைகள் தான் குறுக்கே நின்று முன்னேறவிடாமல் தடுத்தது. அவளுக்கு அவிசுவாசம் தான் அதிகமாக இருந்தது. அன்றைக்கு கர்த்தர் அவளிடம், நீ ஏன் சிரித்தாய்,  சிரிக்கவில்லை என்று சொல்லாதே, நீ சிரித்தாய் என்பது எனக்கு தெரியும், நீ உன் உள்ளத்திலே அப்படிச் சொல்லிக்கொண்டாய் என்று சொன்ன பிறகு அவள் பயந்துபோனாள். அன்றைக்குத்தான் அவளுக்கு ஒரு seriousness உண்டானது. இவர் சாதாரணமானவராக இருக்க முடியாது, நான் என் உள்ளத்தில் சிரித்தது அவருக்கு எப்படி தெரியும், கர்த்தரே எனக்கு தரிசனமாகி இருக்கிறார், அவர் என்னோடு பேசிக்கொண்டிருக்கிறார், அவர் சர்வஞானியாய் இருக்கிறாரே, எனக்குள்ளே இருப்பதை அவர் தெரிந்து வைத்திருக்கிறாரே, நான் நகைத்தேன் என்று பார்க்காமலேயே சரியாகச் சொல்லுகிறாரே, அவர் சர்வஞானி என்று சொன்னால் அவர் சர்வவியாபியாகவும் இருக்கிறார். அவர் எல்லா இடத்திலும் இருக்கிறவராக இருக்கிறார். அவர் இல்லாத இடமே கிடையாது. அவர் சர்வ ஞானியாகவும், சர்வ வியாபியாகவும் இருக்கிறார் என்றால் அவர் சர்வ வல்லவராகவும் இருக்கிறார். அவரால் எல்லாம் ஆகும். கர்த்தரால் கூடாத உண்டோ என்று அவர் கேட்கிறார். சாராள் தேவனை ஒரு புதிய விதத்தில் சந்திக்கிறாள். தேவன் பேசுகிறார் என்று அறிந்துகொள்கிறாள். கர்த்தரால் கூடாத காரியம் உண்டோ என்று அவர் சொன்னதை நான் யோசித்து பார்க்கப் போகிறேன். 90 வயதாய் இருக்கிற, கிழவியான, மலடியான எனக்கு குழந்தை பிறக்கும் என்று என்னால் நம்ப முடியவில்லை. ஆனால் சர்வஞானியாய், சர்வவல்லவராய், சர்வவியாபியாய் இருக்கிற கர்த்தரே சொல்லுகிறபடியால் இதை நான் தியானிக்கப்போகிறேன் என்று அவள் யோசித்து அன்றுதான் அவளுடைய வாழ்க்கையில் திருப்புமுனை ஏற்பட்டது. அதற்கு பிறகு அவள் பின்வாங்கவில்லை, அவிசுவாசத்திற்குள் போகவில்லை. அவள் விசுவாசத்தில் நிற்கிறாள், ஒத்துழைக்கிறாள். அவள் ஒத்துழைக்கக்கூடியவள் அல்ல. நான் சொல்லுவதுதான் வீட்டில் நடக்க வேண்டும் என்று சொல்லுகிறவள். அப்படிச் சொல்லித்தான் இஸ்மவேல் பிறந்தான். ஆனால் இப்போது ஒத்துழைக்கிறாள். எந்த அளவிற்கு என்றால், கர்த்தர் ஆபிரகாமிடம் குமாரனை பலியிடச் சொல்லும்போது, அவன் காலையிலேயே தன் குமாரனை கூட்டிக்கொண்டு புறப்படுகிறான். அவளிடமிருந்து எந்த எதிர்ப்பும் வந்தது போல தெரியவில்லை. அவள் அதை ஏற்றுக்கொள்கிறாள். கர்த்தர் என்னவெல்லாம் உமக்கு காண்பிக்கிறாரோ அதைச் செய்யும், நான் கூட இருக்கிறேன் என்று சொல்லுகிற அளவிற்கு அவள் மாறிவிட்டாள். இப்படி அவள் உறுதி உள்ளவளாகி விட்டாள். இவள் நடுவே நம்பிக்கையை கைவிட்டு விடாமல் பிள்ளை பிறக்கிற வரைக்கும் உறுதி உள்ளவளாய் இருக்கிறாள். அவள் கர்ப்பந்தரிக்க பெலனடைந்து, வயது சென்ற காலத்திலும் பிள்ளையைப் பெற்றாள் என்று நாம் வாசிக்கிறோம்.

நான்காவதாக, அவளுடைய விசுவாசத்தின் அஸ்திபாரம். இவளுடைய அற்புதமான விசுவாசத்திற்கு அஸ்திபாரமாய் இருந்தது என்ன, இந்த விசுவாசம் எதின் மீது கட்டப்பட்டிருக்கிறது என்பதை கவனிக்க வேண்டும். அதைச் சொல்லும்போது எபிரெயர் 11:11-இல் இப்படிச் சொல்லியிருக்கிறது: “விசுவாசத்தினாலே சாராளும் வாக்குத்தத்தம்பண்ணினவர் உண்மையுள்ளவரென்றெண்ணி, கர்ப்பந்தரிக்கப் பெலனடைந்து, வயதுசென்றவளாயிருந்தும் பிள்ளை பெற்றாள்”. ஆங்கிலத்தில், “she judged Him faithful who had promised” என்று மிகவும் நன்றாக இருக்கிறது. அவள் நிதானித்துப் பார்த்திருக்கிறாள், அலசி ஆராய்ந்து பார்த்திருக்கிறாள், கடைசியில் ஒரு முடிவுக்கு வருகிறாள், நிச்சயமாக அவள் ஒரு முடிவுக்கு வருகிறாள். என்றைக்கு அவள் கர்த்தரைப் பற்றி யோசித்துப் பார்த்து, அவர் நல்லவர், வல்லவர், சொன்னதைச் செய்கிறவர், அவர் வாக்கு மாறாதவர், அவரால் முடியும் என்று நிதானிக்கிறாளோ அப்போதுதான் அவள் கர்ப்பந்தரிக்க பெலன் அடைகிறாள். 90 வயது கிழவிக்கு எப்படி நடக்கும் என்பது அநேகருக்கு பிரச்சனையாக இருக்கிறது. மார்ட்டின் லூத்தர் இப்படிச் சொல்லுகிறார்: if you would trust God you must learn to crucify the question how. அதாவது நீங்கள் தேவனை விசுவாசிக்க வேண்டுமென்றால் எப்படி நடக்கும் என்கிற கேள்வியை சிலுவையில் அறைய வேண்டும் என்கிறார். 90 வயதாகி விட்டதே எப்படி நடக்கும், மலடி என்று சொல்லுகிறார்களே, இத்தனை ஆண்டுகளாக பிள்ளை பிறக்கவில்லையே, இது எப்படி ஆகும் என்பது எப்படி மாறினது? அந்த கேள்வி எப்படி இல்லாமற்போனது? ஏனென்றால் அவள் வாக்குப்பண்ணினவர் உண்மையுள்ளவர் என்று நம்ப ஆரம்பித்தாள். 350 வருடங்களுக்கு முன்பு இங்கிலாந்து தேசத்தில் ஜான் ஓவன் என்பவர் வாழ்ந்தவர். இவர் பெரிய வேத போதகர். அவர், “The formal object of faith in the divine promises is not the things promised in the first place, but God himself in His essential excellencies of truth, or faithfulness and power” என்று சொல்லுகிறார். அதாவது, விசுவாசம் முதன் முதலில் எதன் மீது தன் கண்களை வைக்க வேண்டும் என்றால் வாக்குத்தத்தங்களின் மீது அல்ல, வாக்குப்பண்ணினவர் மீது வைக்க வேண்டும். ஏன் அவர் வாக்குத்தத்தங்களின் மீது வைக்கக்கூடாது என்று சொல்லுகிறார் என்றால், வாக்குத்தத்தத்தின் மீது வைத்தால் அதுதானே பிரச்சனையாக இருக்கிறது. 90 வயதில் குழந்தை பிறக்கும் என்று தேவன் சொல்லுகிறார். அதுவே பிரச்சனையாக இருக்கிறது. வாக்குத்தத்தத்தைப் பார்த்தாலே முன்னேற முடியாது. ஏனென்றால் வாக்குத்தத்தம் நம்ப முடியாததாக இருக்கிறது. அது மிகவும் பெரியதாக இருக்கிறது. அநேக ஜாதிகளுக்கு தகப்பனாவது என்பதை எப்போது ஆரம்பித்து எப்போது செய்வது. தேவன் 60 வயதில் சொன்னார் 90 வயதாக ஆகியும் அது இன்னும் நடக்கவில்லை. வாக்குத்தத்தத்தைப் பார்க்க பார்க்க அதைரியமும் சோர்வும் தான் உண்டாகிறது. ஆனால் வாக்குத்தத்தம் பண்ணினவரைப் பார்க்கும்போது வாக்குத்தத்தம் ஒரு பிரச்சனையாகத் தோன்றாது. அவர் என்ன ஒரு அற்புதமான சத்தியத்தை சொல்லுகிறார் என்று பாருங்கள். வாக்குத்தத்தம்பண்ணினவரின் மேன்மையான குணம், அவரின் அற்புதமான பண்புகள், அவருடைய சுபாவம், அவர் யார், அவருடைய அடிப்படை குணாசியம் இவற்றின் மீது கண்களை வையுங்கள் என்கிறார். இங்கு அவர் மூன்று காரியங்களைச் சொல்லுகிறார். முதலாவது அவர் சத்தியத்தை பேசுகிறவர், இரண்டாவது அவர் உண்மையுள்ளவர், மூன்றாவது அவர் வல்லமை நிறைந்தவர், அவரால் கூடாத காரியம் ஒன்றுமில்லை. அவர் சர்வவல்லவர், சர்வவியாபி, சர்வஞானி ஆகிய இவையெல்லாம் அவருடைய அடிப்படையான மேன்மையான குணங்கள். கர்த்தர் அன்பானவர், பொய்யுரையாதவர், நீதியுள்ளவர். அவர் என்றைக்கும் தவறு செய்ததே கிடையாது. அவருடைய ஒரு செயல்களில் கூட நாம் தவறைக் கண்டுபிடிக்கவே முடியாது. அவர் சத்தியத்தையே பேசுகிறவர், சரியான காரியங்களையே செய்கிறவர், வாக்கு மாறாதவர், சொன்னதை அப்படியே செய்கிறவர். அவருடைய பண்புகள் மற்றும் குணாதிசயங்களினுடைய மேன்மையான காரியங்களின் மீது சாராள் தன்னுடைய கண்களை வைத்து நிதானிக்கிறாள். இவர் எப்படிப்பட்டவர், இந்த வாக்குத்தத்தங்களை எனக்குச் சொல்லியிருக்கிறவர் யார் என்று யோசித்துப் பார்க்கிறாள். அவர் சர்வவல்லவர், சத்தியத்தை மட்டும் பேசுகிறவர், பொய்யுரையாதவர், உண்மையானவர், உத்தமமானவர், நீதியை மாத்திரம் செய்கிறவர். அப்படியென்றால் அவர் சொன்னால் நிச்சயமாக நடக்கும். இப்படித்தான் ‘எப்படி’ என்கிற கேள்வியை ஒழிக்க முடியும்.

விசுவாசம் என்பது இதுதான். நாம் முதலில் வாக்குத்தத்தங்களின் மீது கவனத்தை வைத்து விட்டால் பிறகு அங்கேயே பிரச்சனையாகி விடும். ஏனென்றால் வாக்குத்தத்தம் நம்ப முடியாததாக இருக்கிறது. வாக்குத்தத்தம்பண்ணினவர் யார், காரியங்களைச் சாத்தியமாக்குகிறவர் யார், இவர் எப்பேர்ப்பட்ட தேவன், எவ்வளவு பெரியவர், நல்லவர், வல்லவர் என்பதையே யோசித்துக் கொண்டிருக்கும்போது எப்படி நடக்கும் என்பது மறைந்துபோய், நடக்கும் என்பது உறுதியாகி விடுகிறது.

ஐந்தாவது விசுவாசத்தின் பலன்கள். வெறும் ஒரு பிள்ளை பிறக்கிறது என்பதல்ல. ஒரு பிள்ளை முதலில் பிறக்க வேண்டும். அது கர்த்தர் கொடுத்த வாக்குத்தத்தத்தின் ஒரு பகுதிதான். முதலில் ஈசாக்கு பிறக்க வேண்டும். அதன் மூலம் இஸ்ரவேல் ஜனம் என்கிற பெரிய சந்ததி உண்டாக வேண்டும். இரண்டாயிரம் வருஷத்திற்குப் பிறகு அந்த சந்ததியில் ஆபிரகாமின் குமாரனாக இயேசு வந்து பிறக்க வேண்டும். அவர் வந்து பிறந்து அதற்கு பிறகு இப்போது இரண்டாயிரம் வருஷம் ஆகிவிட்டது. எல்லா பாஷைக்காரரும், இனத்தாரும் பரலோகத்தில் இருக்கிறார்கள் என்று வெளிப்படுத்தலில் வாசிக்கிறோம். எல்லாரும் ஆபிரகாமின் பிள்ளைகள் என்று எண்ணப்படுகிறார்கள். ஏனென்றால் இயேசுவின் பேரில் விசுவாசம் வைத்ததின் நிமித்தமாக. ஆபிரகாமின் சரீரம் செத்துப்போனது என்று எண்ணப்படுகிறது. இவளுடைய கர்ப்பம் செத்துப்போனது என்று எண்ணப்படுகிறது. இரண்டும் உயிரற்று, ஒன்றும் நடக்காது என்கிற நிலைக்கு வந்துவிட்டது. செத்ததிற்கு ஈடான இருவரை வைத்து, கர்த்தர் பெரிய சந்ததியை ஏற்படுத்தி, இயேசுவைக் கொண்டுவந்து அதன் மூலமாக வானத்தின் நட்சத்திரங்களைப்போல எண்ணிலடங்காத சந்ததியை உண்டாக்கியிருக்கிறார். கடற்கரை மணலத்தனையான ஒரு விசுவாச சந்ததியை உலகம் முழுவதும் உண்டாக்கியிருக்கிறார். அந்த சந்ததியில் நீங்களும் நானும் ஒருவராக இருக்கிறோம். இதுதான் விசுவாசத்தின் பலன். சாராள் விசுவாசித்ததினால் இன்றைக்கு நாம் இங்கு சபையில் இருக்கிறோம். அவள் திருந்தினாள், ஒத்துழைத்தாள், அவளுக்கு நல்ல புத்தி வந்தது. கர்த்தர் எவ்வளவு பெரியவர் என்று எண்ணினாள். நாம் சாராளுக்குப் பிறந்தவர்கள். நீங்களும் அவளைப்போல விசுவாசிக்க ஆரம்பித்தீர்கள் என்றால் ஒரு சகாப்தத்தை படைப்பீர்கள். உங்கள் மூலமாக கர்த்தர் இந்த உலகத்தில் செய்கிற காரியங்கள் உங்களுடைய வாழ்க்கையில் மட்டுமல்ல, உங்கள் வாழ்க்கைக்குப் பிறகு தலைமுறை தலைமுறையாக அது விளங்கும்படிச் செய்வார். உங்கள் மூலமாய் ஆரம்பிக்கப்பட்ட காரியங்கள் ஆயிரம் தலைமுறைகளுக்கு தொடரும். கர்த்தர் அப்படிப்பட்ட பெரிய காரியங்களைச் செய்வார். அதை விசுவாசியுங்கள். உங்கள் சந்ததியார் ஐம்பது தலைமுறைக்கு பிறகும் உங்களைப் பற்றி பேசுவார்கள். கர்த்தர் உங்களை அப்படி எடுத்து பயன்படுத்துவராக. 

Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency