0 item - ₹0.00

மீட்பும் நம்முடைய கையின் பிரயாசமும் (பாகம் 18) - கலாச்சார மறுமலர்ச்சி #2

Sunday Tamil Service - 11 MAR 18

Transcript

வேலையைக் குறித்துப்போதித்து வருகிறோம். தேவன் வேலை செய்கிறவர்களாக நம்மை வடிவமைத்து, வேலையை நமக்காக பெரிய நோக்கத்தோடுவடிவமைத்திருக்கிறார். அது என்னவென்றும், நாம் எதற்காக வேலை செய்ய வேண்டும் என்றும் சொன்னேன். பிறகு பாவமும் சாபமும் எப்படி வேலையை கெடுத்தது என்பதைப் பற்றியும், அதன் மூலமாக உண்டாகிற துன்பங்களைப் பற்றியும் பேசினோம். இப்போது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலமாக மீட்பு வேலையிலே எப்படிப்பட்ட ஒரு தாக்கத்தை உண்டாக்குகிறது என்பதைக் குறித்தும், மீட்கப்பட்ட ஜனமாகிய நாம் எப்படி வேலை செய்கிறோம் என்பதைக் குறித்தும் போதித்து வருகிறேன். இதில் நம்முடைய அழைப்பைக் குறித்தெல்லாம் பேசினேன். மீட்கப்பட்ட நாம் ஒரு காரியத்திற்காக அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம். ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்ட வேலையைச் செய்யும்படியாக கர்த்தர் நமக்குவேண்டிய திறமையையும், ஆற்றலையும் கொடுத்து அதற்கென்று நம்மை அழைத்திருக்கிறார். ஆகவே நம்முடைய அழைப்பை தெரிந்துகொள்வது எப்படி என்பதை குறித்து பேசினேன்.

இப்பொழுது இன்னொரு முக்கியமான காரியத்தைக் குறித்து பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம். நம்முடைய அழைப்பு ஒவ்வொருவருக்கும் ஒருவிதமாக இருக்கலாம். அதனால் நம்முடைய வேலை வித்தியாசமானதாக இருக்கலாம். ஆனால் நம்முடைய வேலைக்கு ஒரே ஒரு நோக்கம் தான் இருக்கிறது. கலாச்சாரத்திலே பெரிய மறுமலர்ச்சியைஏற்படுத்தும்படியாய் நாம் அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம். சமுதாயத்திலேயே பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும்படியாகத்தான் நாம் வேலை செய்கிறோம். நாம் செய்கிற வேலை வித்தியாசமானதாக இருக்கலாம். ஆனால் அதனுடைய நோக்கம் ஒன்றுதான். விசுவாசிகள் மீட்கப்பட்டவர்கள், அவர்கள் எப்படி வேலை செய்ய வேண்டும், அதன் மூலமாக எப்படி சமுதாயத்திலேயே பெரிய மாற்றத்தை உண்டாக்க வேண்டும் என்பதற்கு பழைய ஏற்பாட்டிலேயே ஒரு நல்ல போதனை இருக்கிறது. ஆகவேதான் எரேமியா தீர்க்கதரிசி புத்தகத்திலிருந்து பார்க்கப் போகிறோம். தேவன் பழைய ஏற்பாட்டிலேயே ஒரு உதாரணத்தை வைத்திருக்கிறார். இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் மீட்கப்பட்டவர்களுக்கு ஒப்பாக இருக்கிறார்கள். வேதவசனம் அவர்களைக் கொண்டுஇந்த சத்தியத்தை நமக்கு எடுத்துக்காட்டுகிறது.மீட்கப்பட்ட ஜனம் ஒரு உலக சூழ்நிலையிலே இருந்துகொண்டு எப்படி வேலை செய்ய வேண்டும் என்பதையும், அவர்கள் மூலமாக எப்படி அந்த சமுதாயத்தில் ஒரு பெரிய நன்மையும், மாற்றமும் உண்டாகிறது என்பதையும் நமக்கு விளக்கிக் காண்பிக்கும்படியாகத்தான் தேவன் இஸ்ரவேல்ஜனங்களைப் பயன்படுத்துகிறார். ஆக, இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் இன்றைக்கு இருக்கிற சபையைப் போல இருக்கிறார்கள். அவர்கள் மீட்கப்பட்டவர்கள், தேவனுடைய மக்கள். தேவன் அவர்களை எப்படி உபயோகப்படுத்துகிறார் என்பதை கவனிப்போம். அதிலிருந்து இன்றைக்கு இந்த உலகத்தில் தேவனுடைய மக்களாய் இருக்கிற நாம் நம்முடைய சமுதாயத்தில் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பது நன்றாக விளங்கும். எரேமியா 29:4-7 வரை உள்ள வசனங்களைக் கவனிப்போம்.

"இஸ்ரவேலின் தேவனாகிய சேனைகளின்கர்த்தர், தாம் எருசலேமிலிருந்து பாபிலோனுக்குச் சிறைப்பட்டுப்போகப்பண்ணின அனைவருக்கும் அறிவிக்கிறது என்னவென்றால், நீங்கள் வீடுகளைக் கட்டி, குடியிருந்து, தோட்டங்களை நாட்டி, அவைகளின் கனியைச் சாப்பிடுங்கள். நீங்கள் பெண்களை விவாகம்பண்ணி, குமாரரையும் குமாரத்திகளையும் பெற்று, உங்கள் குமாரருக்குப் பெண்களைக்கொண்டு, உங்கள் குமாரத்திகளைப் புருஷருக்குக் கொடுங்கள்; இவர்களும் குமாரரையும் குமாரத்திகளையும் பெறட்டும்; நீங்கள் அங்கே குறுகாமல் பெருகி, நான் உங்களைச் சிறைப்பட்டுப்போகப்பண்ணின பட்டணத்தின் சமாதானத்தைத் தேடி, அதற்காகக்கர்த்தரைவிண்ணப்பம்பண்ணுங்கள்; அதற்குச் சமாதானமிருக்கையில் உங்களுக்கும் சமாதானமிருக்கும்"(எரேமியா 29:4-7).

கடந்த போதனையிலே இதன் பின்னணியை உங்களுக்குக் காண்பித்தேன். இஸ்ரவேல் மக்கள் எருசலேமிலிருந்து சிறைபிடித்து கொண்டுபோகப்படுகிறார்கள். பாபிலோனியர் அவர்களைப் பிடித்து, அடித்து, அவர்களுடைய பட்டணத்தையே பாழாக்கி, தேவாலயத்திலுள்ள பொருட்களை எல்லாம் எடுத்து, அதை சூறையாடி, இவர்களுடைய இனத்தார் அநேகரைக் கொன்று, இவர்களை சிறைபிடித்து கொண்டுபோனார்கள். இது ஏன் நடந்தது? கர்த்தர் ஆரம்பத்திலிருந்தே இவர்களை எச்சரித்து வருகிறார். இவர்களுடைய அக்கிரமம் பெருகிற்று.இவர்கள் தேவனைவிட்டுப்பின்வாங்கி, அவருடைய வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படியாமல் போனார்கள். நீங்கள் இந்த நிலையிலே இருந்தால் உங்களுடைய விரோதிகளின் கையில் நீங்கள் ஒப்புக்கொடுக்கப்படுவீர்கள் என்று முன்னமே தேவன் அவர்களுக்குச் சொல்லியிருந்தார். ஆனால் இவர்கள் கீழ்ப்படியாமல் அப்படியே ஆகிவிட்டது. இவர்கள் பாபிலோனுக்கு சிறைபட்டுப்போகிறார்கள். பாபிலோன் பட்டணத்திற்கு வெளியே உட்கார வைக்கப்படுகிறார்கள். அங்கே இவர்கள் காத்திருக்கிறார்கள். அங்கே அகதிகள் முகாம் போல இருந்திருக்கும் என்று நான் கற்பனை செய்து பார்க்கிறேன். ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் சிறைபிடிக்கப்பட்டு வைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். அந்த நேரத்திலே இவர்களுக்கு ஒரே சஞ்சலமும், பாபிலோனியரைப் பார்க்கும்போது, கர்த்தர் இந்த ஜனங்களை தண்டிக்கமாட்டாரா, எங்களை விடுவிக்கமாட்டாரா, நம்முடைய தேசத்திற்குதிரும்பமாட்டோமா, எவ்வளவு சொத்தையும், வீட்டையும், தேவாலயத்தையும், தேசத்தையும் இழந்துவிட்டோமே என்று எரிச்சலும் தான் உண்டாகிறது. இவர்கள் சிறைபிடிக்கப்பட்டபோது எல்லாருமே சிறைபிடிக்கப்படவில்லை, சிலர் அங்கேயே விடப்பட்டார்கள். அதில் ஒருவர் எரேமியா தீர்க்கதரிசி. அவர் அங்கேயிருந்து தேவனால் ஏவப்பட்டு ஒரு கடிதத்தை எழுதுகிறார். அந்த கடிதத்தைக் கொண்டு வந்து ஜனங்களுக்கு முன்பாக வாசிக்கிறார்கள்.அந்த கடிதத்தின் வார்த்தைகள் தான் நாம் வாசித்த வேதப்பகுதி. இவர்கள் நாம் எப்போது திரும்பிப் போகலாம், நமக்கு விடுதலை கிடைக்காதா என்று எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் எரேமியா, நீங்கள் வீடுகளைக் கட்டி அதில் குடியிருங்கள்; தோட்டங்களை நாட்டி அதின் கனிகளைப் புசியுங்கள்; உங்கள் குமாரரையும், குமாரத்திகளையும் திருமணம் செய்து வையுங்கள், அவர்கள் பிள்ளைகளை பெற்றுக்கொள்ளட்டும்; நீங்கள் குறுகாமல் பெருகுங்கள்; நீங்கள் சிறைபட்டுப்போன தேசத்தின் சமாதானத்தை தேடுங்கள். அதாவது, அதின் சமாதானத்திற்காக பிரயாசப்படுங்கள், உழையுங்கள், அதற்காக வேலை செய்யுங்கள் என்கிறார்.ஏன் அந்த தேசத்தின் சமாதானத்தை தேட வேண்டும்?அவர்களை அழித்து ஒழிப்பதற்கு ஜெபிக்கச் சொல்லியிருந்தால் இவர்கள் சந்தோஷப்பட்டிருப்பார்கள். ஆனால் கர்த்தர் தீர்க்கதரிசியின் மூலமாக அந்த தேசத்தின் சமாதானத்தைத் தேடுங்கள், அதற்காக விண்ணப்பம்பண்ணுங்கள் என்கிறார். ஏன்?அந்த தேசத்திற்கு சமாதானமிருக்கையில் உங்களுக்கும் சமாதானமிருக்கும் என்கிறார்.

இது நம் எல்லாருக்குமே மிகப்பெரிய பாடம். சில நேரங்களில், நாம் இந்த உலகத்தில் சிக்கிக்கொண்டோமே, அக்கிரமம் நிறைந்த இந்த உலகத்தில் நாம் வாழவே முடியாது, கர்த்தர் சீக்கிரம் வரமாட்டாரா, நாம் அவரோடு போய்விடலாமே என்று எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால் தேவன் நம்மை இந்த உலகத்தில் பயன்படுத்த விரும்புகிறார்.இஸ்ரவேலர்கள் சிறைபட்டுப்போயிருக்கிறார்கள்.சிறைபட்டுப்போன அந்த தேசத்தில் கொஞ்ச வருஷம் இருக்கப்போகிறார்கள்.கர்த்தர் இவர்களைக் கொண்டு அநேகரை தமக்கு நேராக திருப்பும்படியாக அங்கு இவர்களை பயன்படுத்த விரும்புகிறார்.அந்த சமுதாயத்திலே தம்முடைய மகிமையை வெளிப்படுத்த விரும்புகிறார்.இந்த கடிதத்தை வாசிக்கும்போது அங்கே உட்கார்ந்திருந்தவர்களிலே தானியேல் என்கிற வாலிபன் ஒருவன் இருந்தான்.வீட்டைக் கட்டுங்கள், அதிலே குடியிருங்கள்; தோட்டத்தை நாட்டுங்கள், அதின் கனிகளைப் புசியுங்கள்;குமாரர், குமாரத்திகளுக்கு திருமணம் செய்து வையுங்கள்,அவர்கள் பிள்ளைகளைப் பெறட்டும்;அந்த தேசத்தின் சமாதானத்தைத் தேடுங்கள்;அதற்காக விண்ணப்பம்பண்ணுங்கள் என்று சொன்னது தானியேலினுடைய காதுகளில் எப்படி கேட்கிறது என்றால், கர்த்தர் உனக்குக் கொடுத்த கிருபை, வரங்கள், தாலந்துகள் எல்லாவற்றையும் பயன்படுத்தி, இந்த தேசத்திலே நீ வேலை செய்வதற்கு ஒரு வாய்ப்பு இருக்குமானால் அதை தேடி, அந்த விதத்திலே பணியாற்றி, பிரயோஜனமான விதத்திலே வாழ்ந்து, நல்ல விதத்தில் இந்த தேசத்திற்கு நீ பயனுள்ளவனாக இருக்க வேண்டும் என்று அவனுடைய காதுகளில் கேட்கிறது. அங்கு அநேகர், தங்களுடைய நிலைமையையும், தாங்கள் இழந்ததையும் எண்ணி அழுது, உட்கார்ந்துகொண்டு இருந்திருப்பார்கள். ஆனால் தானியேலினுடைய காதுகளில், நீ அழுதுகொண்டு நேரத்தை செலவழிக்கக்கூடாது, நீ சகஜமான வாழ்க்கைக்கு திரும்பு, தேவன் உனக்குக் கொடுத்த தாலந்து, கிருபை இவற்றையெல்லாம் பயன்படுத்து, வேலை செய், தேவன் உனக்கு இங்கு பெரிய, நல்ல வாழ்க்கையை வைத்திருக்கிறார். ஏதோ சில சூழ்நிலைகளினால் இங்கு வந்தாகி விட்டது. ஆனால் இந்த இடத்தில் கர்த்தர் உன்னை உயர்த்துவார், ஆசீர்வதிப்பார். ஆகவே அதை நம்பி வேலையைச் செய், இந்த தேசத்தினுடைய நன்மைக்காக உழை, இந்த தேசத்தினுடைய நல்வாழ்வைத் தேடு என்கிறார்.

'சமாதானம்' என்கிற வார்த்தையைப் பற்றிச் சொன்னேன். அது சாதாரண வார்த்தை அல்ல. அது அதிக அர்த்தங்கள் நிறைந்த வார்த்தை. அதினுடைய அர்த்தம் என்ன? சமாதானம் என்றால் என்ன? எந்த நிலையை சமாதானம் என்று சொல்லுகிறோம்? வெறும் சண்டையும், யுத்தமும் இல்லாமல் நாச, மோசங்கள் நடக்காமல் இருக்கிறது என்பது மட்டுமல்ல. ஒரு வேதவல்லுநர் முக்கியமாக அதைக் குறித்து இப்படிச் சொல்லுகிறார்: அந்த தேசத்தில் இருக்கிற எல்லா மனுஷர்களுடைய எல்லா தேவைகளும் அதாவது, குடிக்க தண்ணீர், புசிக்க ஆகாரம், இருக்க இடம் என்று எல்லாம் நிறைவாய் பூர்த்தி செய்யப்படுகிற ஒரு நிலை.அதுமட்டுமல்ல, தேவன் ஒவ்வொரு மனுஷருக்கும் சில தாலந்துகளையும், கிருபைகளையும், ஆற்றல்களையும், திறமைகளையும் கொடுத்திருக்கிறார். அதையெல்லாம் வெளிப்படுத்தி, பிரயோஜனமான விதத்திலே வாழக்கூடிய ஒரு வேலைவாய்ப்பு அவர்களுக்குஉண்டாயிருக்க வேண்டும்.வெறும் குடிப்பதற்கும், புசிப்பதற்கும், இருப்பதற்கும் இருந்தால் மட்டும் போதாது.மனுஷர்கள் தேவன் தங்களுக்குள் வைத்திருக்கிற ஆற்றலையும், திறமையையும், அறிவையும், ஞானத்தையும் பயன்படுத்தி வேலை செய்வதற்கு எல்லாருக்கும் வேலை வாய்ப்புகள் உண்டாயிருக்க வேண்டும். அதுதான் 'சமாதானம்' என்கிற வார்த்தையில் இருக்கிற அர்த்தம். ஒரு தேசம் சமாதானமாய் இருக்கிறது என்றால், அங்கு சண்டையும், குழப்பங்களும் இல்லாமல் இருக்கிறது என்று மட்டும் அர்த்தமல்ல. எல்லாருக்கும் குடிக்கவும், புசிக்கவும், தங்குவதற்கும் இருக்கிறது; எல்லா அடிப்படை தேவைகளும் நிறைவாய் பூர்த்தி செய்யப்படுகிறது. அதுமட்டுமல்ல, ஒவ்வொருவரும் பிரயோஜனமான விதத்திலே வாழுவதற்கு வேலை வாய்ப்புகள் ஏராளமாய் இருக்கிறது. அவர்கள் வேலை செய்து திருப்தியடைய முடியும், பிரயோஜனமான வாழ்க்கையை வாழ முடியும் என்பதும் தான் அதன் அர்த்தம்.ஒரு தேசத்தில் இப்படிப்பட்ட ஒரு நிலை இருந்தது என்றால், அந்த தேசம் சமாதானமாய் இருக்கிற தேசம்.

அப்படிப்பட்ட சமாதானத்திற்காகத்தான் நாம் பிரயாசப்பட வேண்டும், விண்ணப்பம்பண்ண வேண்டும் என்று இங்கு வாசிக்கிறோம். இந்த கடிதம் வாசிக்கப்படும்போது தானியேல் அந்த கூட்டத்தில் வாலிபனாய் இருக்கிறான். அவனுடைய காதில் என்ன விழுகிறது? கர்த்தர் தீர்க்கதரிசியிடம் இதைத்தான் சொல்லி அனுப்பியிருக்கிறார். கர்த்தர் எனக்குக் கொடுத்திருக்கிற திறமை, ஆற்றல் இவைகளைப் பயன்படுத்தும்படியாக வேலைவாய்ப்பு எங்கே உண்டாயிருக்கிறது நான் தேட வேண்டும்.இவர்கள் என்னை எங்கு பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம், என்னுடைய வேலை எங்கு பயன்படும், நான்எந்த விதத்தில் இந்த சமுதாயத்தில் பயனுள்ளவனாய் இருக்க முடியும், நான் ஏதாவது ஒரு வேலையில் போய் சேர வேண்டும், அதில் சேர்ந்து என்னுடைய திறமையை வெளிப்படுத்த வேண்டும், அதன் மூலமாக அநேகருக்கு நன்மை உண்டாக வேண்டும், இந்த தேசத்திற்கு ஆசீர்வாதம் உண்டாக வேண்டும், கர்த்தர் என்னை அப்படி வாழச் சொல்லியிருக்கிறார் என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான்.

இது மிகவும் முக்கியம். இன்றைக்கு இதைத்தான் பார்க்கப் போகிறோம். ஏனென்றால் இதை நாம் எப்படி எடுத்துக்கொள்கிறோம் என்பது மிகவும் முக்கியம். இவர்களுக்குச் சொல்லப்பட்ட இந்த வார்த்தைகள் நமக்கு மிகவும் பொருந்தும். நாம் இந்த உலகத்தில் இருக்கிறோம்.அநேக நேரங்களில் நாம் இருக்கிற சமுதாயமானது எல்லா விதத்திலும் நமக்கு ஒத்துப்போக முடியாத சமுதாயமாக இருக்கலாம், பலவிதங்களில் வித்தியாசங்கள் இருக்கலாம். அவர்களுடைய வழிகளையும், முறைகளையும் நாம் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் இருக்கலாம். இப்படி அவர்களுக்கும் நமக்கும் பல வித்தியாசங்கள் இருக்கலாம். சில நேரங்களில் நாம் வாழுவதே கடினமாக இருக்கலாம். ஆனால் அப்படிப்பட்ட சமுதாயத்தில் எப்படி வாழுவது என்பதற்கு உதாரணம் தான் தானியேல். அநேகர் தானியேல் புத்தகத்தை வெறும் Sunday school level-இல் தான் தெரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அது மிகவும் matured book. அதில் அநேக அருமையான சத்தியங்கள் அடங்கியிருக்கின்றன. முக்கியமாக, நம்மைக் காட்டிலும் முற்றிலும் மாறுபட்ட, நம்முடைய தேவனை விசுவாசிக்காத ஒரு சமுதாயத்திலே, நமக்கு ஒவ்வாத வழியிலே வாழுகிற ஒரு கலாச்சாரத்திலே எப்படி திறமையோடு, பிரயோஜனமான விதத்திலே வெற்றிகரமாக வாழ்ந்து தேவனுக்காக பிரகாசிக்க முடியும் என்பதைப் போதிக்கிற ஒரு பகுதிதான் தானியேல் புத்தகம். ஆகவே இதை அப்படி வாசிக்க வேண்டும். இன்றைக்கு ஒரு வேதப்பகுதியை வாசிக்கப் போகிறேன். இது வெறும் சிங்க கெபி கதை அல்ல. இது அதைக்காட்டிலும் மிகவும் விசேஷமான ஒரு புத்தகம் என்பதை அதிலே காண்பீர்கள். நான் ஏதோ ஒன்றைச் செய்ய வேண்டுமென்று தானியேலுடைய காதில் விழுந்தது. நான் இந்த சமுதாயத்தில் பங்கெடுக்க வேண்டும், என்னுடைய திறமையை வெளிப்படுத்த வேண்டும், இதன் மூலமாய் இந்த சமுதாயத்திற்கு நன்மை உண்டாக வேண்டும், இந்த சமுதாயத்திலே பெரிய மாற்றம் உண்டாகிற விதத்திலே நான் வேலை செய்ய வேண்டும் என்று அப்படித்தான் அவன் அதைப் புரிந்துகொண்டான். அவன் அரசாங்க வேலையில் போய் சேருகிறான். அதில் அவன் பெரிய அதிகாரியாக மேலே வருகிறான். ராஜாவுக்கு அடுத்தபடியாக என்று சொல்லுகிற அளவிற்கு அவ்வளவு உயர்ந்த நிலைக்கு வருகிறான், வெற்றிகரமாக வாழுகிறான். அவன் மூலமாய் ஏராள நன்மைகள் அங்கு உண்டாகிறது. இதைத்தான் அங்கே வாசிக்கிறோம்.

நாம் இதை எப்படி எடுத்துக்கொள்வது? நமக்கும் கர்த்தர் அதைத்தான் சொல்லுகிறார். நாம் இருக்கிற சமுதாயத்தில் நாம் எந்த விதத்தில் பயன்பட முடியும் என்பதை யோசித்துப் பார்க்க வேண்டும். நாம் இந்த சமுதாயத்தில் எப்படி வேலை செய்ய வேண்டும், எப்படிவாழ வேண்டும் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள உதவும் படியாகத்தான் இந்த போதனையை நான் இன்றைக்கு கொடுக்கிறேன். சில காரியங்களை நாம் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும். அன்றைக்கு தானியேல் ஒரு தீர்மானத்தை எடுத்தான், இன்றைக்கு நாமும் ஒரு தீர்மானத்தை எடுக்க வேண்டியதாய் இருக்கிறது. இன்றைக்கு அநேகருக்கு உள்ள பிரச்சனை என்னவென்றால், அநேக கிறிஸ்தவர்கள் மத்தியிலே கிறிஸ்தவத்தைக் குறித்த ஒரு தவறான அபிப்பிராயம் இருக்கிறது.ஆகவேதான் அப்படிப்பட்ட ஒரு தீர்மானத்தை எடுப்பதிலேயே அவர்களுக்கு பிரச்சனை இருக்கிறது. அவர்கள், நாம் இந்த உலகத்திலிருந்து பிரிந்து வாழ வேண்டுமென்று வேதம் சொல்லுகிறது. இந்த உலகத்தோடு நமக்கு எந்த உறவும் இருக்கக்கூடாது. ஏனென்றால் இது பொல்லாத உலகம் என்று அப்படிப்பட்ட ஒரு எண்ணத்தை உடையவர்களாக இருக்கிறார்கள். இந்த உலகம் ஒரு வித்தியாசமான உலகம், இது நமக்கு ஏற்க முடியாத உலகம், ஆகவே இதோடு நான் எந்த உறவும் வைத்துக்கொள்ளக்கூடாது என்று அவர்கள் எண்ணுகிறார்கள். அன்றைக்கு பாபிலோனில் வாழ்ந்த இஸ்ரவேலருக்கு எவ்வளவு பிரச்சனை இருந்திருக்கும் என்று எண்ணிப்பாருங்கள்!இஸ்ரவேலர்கள், 'தேவன் ஒருவரே' என்கிற கொள்கை உள்ளவர்கள்.அவர்கள் ஜெபிக்கும்போதெல்லாம், தேவன் ஒருவரே என்பதைச் சொன்னார்கள். ஒவ்வொரு நாளும் அதை வாயைத் திறந்து சொன்னார்கள். அன்றைக்கு உலகத்தின் மற்ற ஜனங்கள் அநேக தெய்வங்களை வணங்கினார்கள்.ஆனால் இவர்களோ, தேவன் ஒருவரே என்று சொல்லுகிற சமுதாயத்தினர். இப்போது பாபிலோனியரிடம் வந்து சிறைபட்டிருக்கிறார்கள். பாபிலோனியர்களுக்கு பல தெய்வங்கள் உண்டு, உருவ வழிபாடு உண்டு,வித்தியாசமான சடங்காச்சாரங்களும், பழக்கவழக்கங்களும் உண்டு.இதன் மத்தியில் இவர்கள் வாழ வேண்டும். இவையெல்லாம் அந்த சமுதாயத்தோடு கலந்து இருக்கிறது. அந்த சமுதாயத்தில் இருந்தாலே அது வந்துவிடும். அப்படியென்றால் இதெல்லாம் இல்லாமல் அந்த சமுதாயத்தில் எப்படி வாழுவது? தானியேல், சாத்ராக், மேஷாக், ஆபேத்நேகோ போன்றவர்கள் அந்த சமுதாயத்தில் கர்த்தருக்காக வாழ்ந்து காட்டுகிறார்கள். இன்றைக்கு கிறிஸ்தவர்களிடத்தில் இருக்கிற பிரச்சனை என்னவென்றால், நான் எப்படி இந்த உலகத்தில் போய் வேலை செய்வது, வியாபாரம் செய்வது, தொழில் செய்வது, கிறிஸ்தவனாய் இருந்தாலே மேலே வர முடியாது, வாய்ப்பு கிடைக்காது, செழிக்க முடியாது, வெற்றிபெற முடியாது என்று அப்படிப்பட்ட எண்ணங்கள் அவர்களுக்கு இருக்கிறது. மேலும், அவர்களுடைய கலாச்சாரம் வித்தியாசமானது, நாம் அதற்கு ஒத்துப்போகவோ, பணிந்துபோகவோ முடியாது என்று எண்ணுகிறார்கள். பணிந்துபோக முடியாது என்பதால் நாம் இந்த சமுதாயத்தில் எதுவுமே செய்ய முடியாது என்கிற முடிவுக்கு வந்துவிட்டார்கள். இதுதான் தவறு. நாம் அப்படி இருக்க வேண்டுமென்று வேதவசனம் சொல்லுகிறதா? கிடையாது! இயேசு, "நீங்கள் பூமிக்கு உப்பாயிருக்கிறீர்கள்" என்று சொன்னார். அப்படியென்றால் உப்பை எடுத்து சாம்பாரில் போட்டு கலக்க வேண்டும். அப்போதுதான் சாரம் உண்டாகும். அப்படி கலக்குவதால் நாம் அவர்களைப் போன்று ஆகிவிடுவோமா?கிடையாது. நாம் அவர்களைப்போல ஆக முடியாது, ஆகக்கூடாது. அதுதான் தானியேல் கதையில் வெளிப்படுகிற ஒரு அற்புதமான சத்தியம்.

தானியேல் புத்தகத்திற்குச் செல்வோம்.அங்கு இதை அப்படியே பார்க்கலாம்.அநேகர், "என்னை உலகத்தோடு சேரச் சொல்லுகிறீர்கள், நானும் உலகமும் ஒன்றாகிவிட முடியுமா, நான் கிறிஸ்தவன், நான் பிரிக்கப்பட்டவனாக இருக்க வேண்டுமே, நான் உலகத்திலிருந்து பிரிந்து வாழ வேண்டுமே, இது மிகவும் முக்கியமில்லையா" என்று சொல்லுகிறார்கள். நாம் உலகத்திலிருந்து பிரிந்துதான் வாழ வேண்டும், உலகத்தின் பாவத்திலே நாம் பங்கெடுக்க முடியாது, உலகத்தாரைப்போல் ஆக முடியாது, அவர்களுடைய பழக்கவழக்கங்களை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது, ஒவ்வாத காரியங்களை நாம் செய்ய முடியாது. இஸ்ரவேல் மக்களுக்கு இன்னும் பெரிய பிரச்சனைகள் இருந்தது. பாபிலோனியர் சாப்பிடுகிற சாப்பாட்டைக்கூட அவர்கள் சாப்பிட முடியாது. பழைய ஏற்பாட்டில் வாசித்துப் பார்த்தோம் என்றால், இஸ்ரவேல் ஜனங்களுக்கு உணவைக் குறித்துகூட சில கட்டுப்பாடுகள் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. எல்லாரும் சாப்பிடுவது போல அவர்கள் சாப்பிட முடியாது. ஏன் இவ்வளவு கட்டுப்பாடுகள்?புறஜாதி உலகத்தை விட்டு இவர்களை பிரித்து வைக்க வேண்டும் என்பதற்காகவும், இவர்கள் அவர்களோடு ஒன்றாகக் கலந்துவிடக்கூடாது என்பதற்காகவும் தேவன் சில வித்தியாசமான பழக்கவழக்கங்களை இவர்களுக்குக் கொடுத்திருந்தார். ஆகவே இஸ்ரவேல் மக்கள் எங்கிருந்தாலும் அவர்களைக் கண்டுபிடித்து விடலாம். அப்படியென்றால் இஸ்ரவேல் மக்களுக்குஎவ்வளவு கடினமாய் இருந்திருக்கும் என்று பாருங்கள்! அவர்கள் பாபிலோன் தேசத்திற்கு சென்றுவிட்டார்கள். அங்கு வாழ்வதற்கு அவர்களுக்கு இஷ்டமில்லை.அங்கு வாழ்வதே கடினம். ஏனென்றால் பாபிலோனியர்களின் சாப்பாட்டை சாப்பிட முடியாது, பழக்கவழக்கங்களை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது, அவர்களுடைய தெய்வங்களை வணங்க முடியாது, அந்த சடங்குகளை செய்ய முடியாது. இப்படி எதிலுமே இவர்களுக்கு ஈடுபாடு உண்டாவது கடினம். ஆனால் தேவன், அங்கு வீட்டைக் கட்டவும், தோட்டத்தை நாட்டவும், திருமணம் செய்யவும், பிள்ளைகளைப் பெற்றெடுக்கவும், அங்கேயே தங்கியிருக்கவும் சொல்லுகிறார். இதை எப்படிச் செய்வது? அப்படிப்பட்ட சமுதாயத்தில் இவர்கள் எப்படி இருக்க முடியும்? இதே பிரச்சனை தான் இன்றைக்கு அநேக கிறிஸ்தவர்களுக்கு இருக்கிறது. தானியேல் புத்தகம் அப்படி இருக்க முடியும் என்பதற்கு மிகப்பெரிய உதாரணமாக இருக்கிறது. தானியேல் புத்தகத்திற்கு திருப்புவோம். ஒரு வேதப்பகுதியை வாசிக்கிறேன்.

"அப்பொழுது இஸ்ரவேல் புத்திரருக்குள்ளே ராஜகுலத்தார்களிலும் துரைமக்களிலும் யாதொரு மாசும் இல்லாதவர்களும், அழகானவர்களும், சகலஞானத்திலும் தேறினவர்களும், அறிவில் சிறந்தவர்களும், கல்வியில் நிபுணரும், ராஜாவின் அரமனையிலே சேவிக்கத் திறமையுள்ளவர்களுமாகிய சில வாலிபரை கொண்டுவரவும்,அவர்களுக்குக் கல்தேயரின் எழுத்தையும் பாஷையையும் கற்றுக்கொடுக்கவும் ராஜா தன் பிரதானிகளின் தலைவனாகிய அஸ்பேனாசுக்குக் கற்பித்தான்.ராஜா, தான் உண்ணும் போஜனத்திலேயும் தான் குடிக்கும் திராட்சரசத்திலேயும் தினம் ஒரு பங்கை அவர்களுக்கு நியமித்து, அவர்களை மூன்றுவருஷம் வளர்க்கவும், அதின் முடிவிலே அவர்கள் ராஜாவுக்கு முன்பாக நிற்கும்படி செய்யவும் கட்டளையிட்டான்"(தானியேல்1:3-5).

எந்த தவறான புகாரும் இல்லாத சரியானவர்களாய், எல்லா ஞானத்திலும், அறிவிலும் சிறந்தவர்களாய், கல்வியில் நிபுணர்களாய், ராஜாவின் அரண்மனையிலே சேவிக்க திறமையுள்ளவர்களாய் இருக்க வேண்டும் என்று ராஜா ஆட்களை தேர்ந்தெடுக்கச் சொல்லுகிறான். இது கிட்டத்தட்ட I.A.S, I.P.S தேர்வு போன்று நடக்கிறது. இப்படிப்பட்டவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து அவர்களுக்கு மூன்று வருஷம் பயிற்சி கொடுக்க வேண்டும். கல்தேயருடைய பாஷையை எழுதவும், படிக்கவும் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும். நான் உண்ணும் போஜனத்தில் தினம் ஒரு பங்கை அவர்களுக்குத் தர வேண்டும் என்று ராஜா சொல்லுகிறார்.

"அவர்களுக்குள் யூதா புத்திரராகிய தானியேல், அனனியா, மீஷாவேல், அசரியா என்பவர்கள் இருந்தார்கள்.பிரதானிகளின் தலைவன், தானியேலுக்கு பெல்தெஷாத்சார் என்றும், அனனியாவுக்கு சாத்ராக் என்றும், மீஷாவேலுக்கு மேஷாக் என்றும், அசரியாவுக்கு ஆபேத்நேகோ என்றும் மறுபெயரிட்டான். தானியேல் ராஜாவின் போஜனத்தினாலும் அவர் பானம்பண்ணும் திராட்சரசத்தினாலும் தன்னைத் தீட்டுப்படுத்தலாகாதென்று, தன் இருதயத்தில் தீர்மானம்பண்ணிக்கொண்டு, தன்னைத் தீட்டுப்படுத்தாதபடி பிரதானிகளின் தலைவனிடத்தில் வேண்டிக்கொண்டான்"(தானியேல் 1:6-8).

தானியேல், நாங்கள் அந்நிய தேசத்திற்கு அடிமைகளாய் வந்துவிட்டோம். எனக்கு வேலை கிடைத்தால் போதும்.எவருடைய காலில் விழ வேண்டுமென்று எனக்கு காண்பியுங்கள். நான் விழுந்துவிடுகிறேன். அவரை வணங்கிக்கொள்கிறேன் என்கிற கலாச்சாரத்தை உடையவனாய் இருக்கவில்லை. மாறாக, இங்கு வந்தாயிற்று.கர்த்தர் இங்கு வீட்டைக் கட்டி குடியிருக்கவும், தோட்டத்தை நாட்டி கனிகளைப் புசிக்கவும், திருமணம் செய்து குடும்பமாய் தங்கியிருக்கவும், இந்த தேசத்தின் நலனுக்காக பிரயாசப்படு என்றும் சொல்லுகிறார். நான் இதைச் செய்யப்போகிறேன். ஆனால் என் வழிகளை மாற்றிக்கொள்ளமாட்டேன், என் தேவன் மேல் உள்ள நம்பிக்கையை மாற்றிக்கொள்ளமாட்டேன். கர்த்தர் சொன்ன காரியத்திற்குத்தான் நான் கீழ்ப்படிவேன். இவர்கள் சாப்பிடுகிற சாப்பாடு எனக்குத் தீட்டாயிருக்கும். நான் இதை சாப்பிட முடியாது.இதையெல்லாம் சாப்பிடக்கூடாது என்று கர்த்தர் சொல்லியிருக்கிறார். ஆகவே நான் இதையெல்லாம் சாப்பிட்டு என்னை தீட்டுப்படுத்திக்கொள்ள மாட்டேன் என்று அவன்ஒரு தீர்மானம் பண்ணிக் கொள்கிறான். நாம் அந்நிய தேசத்திற்கு வந்துவிட்டோம், இங்கு இவன் சொல்லுகிறபடி கேட்டுக்கொள்வோம், அப்போதுதான் பிழைக்க முடியும் என்கிற எண்ணம் இவனுக்கு இல்லை. ஆனால் இன்றைக்குசிலர், வேலை கொடுத்தால் போதும், எவருடைய காலில் விழுந்து வேண்டுமானாலும் கும்பிடுவதற்கு தயார் என்கிற நிலைமையில் இருக்கிறார்கள். வேலை கிடைக்குமா, பதவி கிடைக்குமா, அதற்காக எப்படி வேண்டுமானாலும் காலை பிடிப்பதற்கு தயார் என்கிற ஒரு கலாச்சாரம் உண்டாகி விட்டது. தானியேல் மிகவும் விசேஷமானவனாக இருக்கிறான். நான் கர்த்தருக்காகத்தான் வாழ்வேன், என்னுடைய வழியில்தான் போவேன். கர்த்தர் என்னை இங்கிருந்து வேலை செய்யச் சொல்லுகிறார், இந்த தேசத்தின் நலனுக்காக பாடுபடச் சொல்லுகிறார். ஆகவே நான் அதை செய்யப்போகிறேன். ஆனால் நான் அவர்களுடைய வழிகளில் போகமாட்டேன். என்னுடைய வழிகளில் வாழ்ந்துகொண்டு நான் அவர்களுக்கு சேவை செய்யப்போகிறேன் என்று தீர்மானம்பண்ணிக் கொள்கிறான். அவன் தலைவனிடத்தில் போய், எங்களுடைய சட்டப்படி இந்த சாப்பாட்டை நாங்கள் சாப்பிடக்கூடாது என்று வேண்டிக்கொள்கிறான்.

"தேவன் தானியேலுக்குப் பிரதானிகளின் தலைவனிடத்தில் தயவும் இரக்கமும் கிடைக்கும்படி செய்தார்" (தானியேல் 1:9).

இந்த உலகத்தில் நாம் வாழும்போது பல நெருக்கடிகள் ஏற்படலாம். ஏனென்றால் நாம் வித்தியாசமான ஒரு கலாச்சாரத்தில் வாழுகிறோம். சில காரியங்கள் நமக்கு ஒத்து வராது. இதை எப்படி சமாளிப்பது என்று நாம் எண்ணலாம்.அதற்கு தினந்தோறும் ஜெபிக்க வேண்டும்,ஆண்டவருடைய தயவை நாட வேண்டும். நான் இப்படித்தான் இருப்பேன், தேவனுடைய வழியில்தான் போவேன் என்று தீர்மானம் எடுக்க வேண்டும். நாம் அந்த தீர்மானத்தை எடுத்ததின் நிமித்தமாகவே கர்த்தர் நம்மை கனம்பண்ணுகிறார், வழி வாசல்களை திறக்கிறார், மற்றவர்களுடைய கண்களில் தயவு கிடைக்கப்பண்ணுகிறார். முதலில் நாம் கர்த்தருக்க வாழ தீர்மானம் எடுக்க வேண்டும், அதன் பிறகு அவர் வழியை திறப்பார். நாம் எவருடைய காலிலும் விழ வேண்டியதில்லை. தேவன் தானியேலுக்கு அந்நிய தேசத்தில் தயவு கிடைக்கும்படிச் செய்தார்.

"பிரதானிகளின் தலைவன் தானியேலை நோக்கி உங்களுக்குப் போஜனத்தையும் பானத்தையும் குறித்திருக்கிற ராஜாவாகிய என் ஆண்டவனுக்கு நான் பயப்படுகிறேன்; அவர் உங்களோடொத்த வாலிபரின் முகங்களைப்பார்க்கிலும் உங்கள் முகங்கள் வாடிப்போனவைகளாகக் காணவேண்டியதென்ன? அதினால் ராஜா என்னைச் சிரச்சேதம்பண்ணுவாரே என்றான்"(தானியேல் 1:10).

இவர்களுக்கு சாப்பாடு கொடுத்து இவர்களை பராமரிக்க வேண்டியவன், "நான் உங்களுக்குக் கொடுக்க வேண்டிய சாப்பாட்டைக் கொடுத்து விடுகிறேன். ஏனென்றால் ராஜா வந்து பார்க்கும்போது உங்களுடைய முகங்கள் வாடிப்போய் இருந்து, அவர் என்னிடம், "நீ இவர்களுக்கு என்னுடைய சாப்பாடில் ஒரு பங்கைக் கொடுக்கவில்லையா?" என்று கேட்கும்போது, நீங்கள் அவரிடம், "நாங்கள் வேறு சாப்பாட்டை சாப்பிட்டோம்" என்று சொல்லுவீர்கள். நான் உங்களுக்கு அவருடைய சாப்பாட்டைக் கொடுக்காமல் விட்டு விட்டேன் என்று அவர் என்னை சிரச்சேதம்பண்ணுவாரே" என்கிறான். அக்காலத்தில் வேலையிலிருந்து இடைநீக்கம் (suspend) செய்து, பிறகு வேலையில் சேர்வது என்பதெல்லாம் கிடையாது. சொன்ன வேலையை செய்யவில்லை என்றால், தலையை சீவி விடுவார்கள். ஆகவே பிரதானிகளின் தலைவன் பயப்படுகிறான்.

"அப்பொழுது பிரதானிகளின் தலைவனாலே, தானியேல், அனனியா, மிஷாவேல், அசரியா என்பவர்கள்மேல் விசாரிப்புக்காரனாக வைக்கப்பட்ட மேல்ஷார் என்பவனை தானியேல் நோக்கி: பத்துநாள் வரைக்கும் உமது அடியாரைச் சோதித்துப்பாரும்; எங்களுக்குப் புசிக்க பருப்பு முதலான மரக்கறிகளையும், குடிக்கத் தண்ணீரையும் கொடுத்து,எங்கள் முகங்களையும் ராஜபோஜனத்தில் புசிக்கிற வாலிபருடைய முகங்களையும் ஒத்துப்பாரும்; பின்பு நீர் காண்கிறபடி உமது அடியாருக்குச் செய்யும் என்றான்"(தானியேல் 1:11-13).

பிரதானிகளின் தலைவனுடைய நிலைமை தானியேலுக்கு விளங்குகிறது. ஆகவே அவன், நீர் பத்து நாள் எங்களை சோதித்துப்பாரும். அந்த பத்து நாளில் ராஜாவினுடைய போஜனத்தைப் புசித்தவர்களுடைய முகமும், எங்களுடைய முகமும் எவ்வளவு வித்தியாசமாய் இருக்கிறது என்று பாரும். எங்களுடைய முகக்களை வாடிப்போய் இருந்தால், நீர் சொல்லுவதை நாங்கள் செய்கிறோம், எங்களுக்கு ஒரு வாய்ப்பைத் தாரும் என்று கேட்கிறான்.

"அவன் இந்தக் காரியத்திலே அவர்களுக்குச் செவிகொடுத்து, பத்துநாளளவும் அவர்களைச் சோதித்துப்பார்த்தான்"(தானியேல் 1:14).

பிரதானிகளின் தலைவனுக்கு அது நியாயமாய் தோன்றுகிறது. ஆகவே அவன் தானியேலிடம், பத்து நாளைக்கு நீ சொல்லுகிறபடி உன்னுடைய சாப்பாட்டையே சாப்பிடு என்கிறான்.

"பத்துநாள் சென்றபின்பு, ராஜபோஜனத்தைப் புசித்த எல்லா வாலிபரைப்பார்க்கிலும் அவர்கள் முகம் களையுள்ளதாயும், சரீரம் புஷ்டியுள்ளதாயும் காணப்பட்டது"(தானியேல் 1:15).

கர்த்தர் நம் முகத்திற்கே ஒரு களையைக் கொடுக்கக்கூடியவர். அவர் நம்முடைய சாதாரண முகத்தை எடுத்து, அதில் வெற்றி என்று எழுதிவிடுவார். ஒரு சாதாரண முகத்திற்குக்கூட களையை முகத்திலேயே தந்துவிடுவார். நம்முடைய முகத்தைப் பார்த்தாலே நாம் சாதாரணமானவர்கள் அல்ல, விசேஷமானவர்கள் என்பது மற்றவர்களுக்கு தெரிய வேண்டும். அப்படிப்பட்ட வித்தியாசமான முகத்தை தரக்கூடியவர் கர்த்தர். இங்கு பருப்பு என்று சொல்லியிருப்பதால் இது சாம்பாரின் மகிமை என்று எண்ணிக்கொள்ளக்கூடாது. இது சாம்பாரின் மகிமை அல்ல, கர்த்தருடைய மகிமை. அவர் முகத்திலேயே களையைத் தருகிறார்.சரீரத்தை புஷ்டியுள்ளதாக்குகிறார்.

பாபிலோனியர் அக்கிரமத்திற்கு பெயர் போனவர்கள். அவர்களோடு இவர்கள் ஒத்துப்போகவே முடியாது.இருந்தாலும் கர்த்தர் அவர்களோடு சேர்ந்து வேலை செய்யச் சொல்லுகிறார். அவர்களுடைய சமாதானத்திற்காக பாடுபடச் சொல்லுகிறார். ஆகவே இவர்கள் அவர்களோடு சேர்ந்து வேலை செய்தாக வேண்டும். அதே நேரத்தில் அவர்கள் வழியில் போக முடியாது, அப்படி போனால் பாவிகளாகி விட வேண்டும். ஆனால் இவர்கள் சரியாகச் செய்கிறார்கள். அவர்களோடு தான் இருக்கிறார்கள், வேலைக்கு தேர்வாகி விட்டார்கள், பயிற்சியில் சேர்ந்தாயிற்று. இருந்தாலும் அவர்களுடைய சாப்பாட்டைக்கூட சாப்பிடமாட்டோம் என்கிறார்கள். நாங்கள் எங்களுடைய சாப்பாட்டைத்தான் சாப்பிடுவோம் என்று ஒரு தீர்மானம் எடுத்து, தங்களுடைய நம்பிக்கையை விட்டுக் கொடுக்காமல், சமரசம் (compromise) செய்து கொள்ளாமல் வாழுகிறார்கள். நம்மை எந்த கலாச்சாரத்தில் வைத்தாலும், நாம் எந்த தேசத்திற்குச் சென்றாலும் நாம் கர்த்தருக்குப் பிரியமானவைகளைச் செய்ய எப்போதும் தீர்மானிக்க வேண்டும், அதிலே நிற்க வேண்டும். அதற்கு கர்த்தர் நமக்கு தயவை உண்டாக்கித் தருவார், வழி வாசலைத் திறப்பார், அவர்களுடைய மனதிலே கிரியை செய்வார், இதற்கான வாய்ப்புகளை உண்டுபண்ணித் தருவார்.

"ஆகையால் மேல்ஷார் அவர்கள் புசிக்கக் கட்டளையான போஜனத்தையும், அவர்கள் குடிக்கக் கட்டளையான திராட்சரசத்தையும் நீக்கிவைத்து, அவர்களுக்குப் பருப்பு முதலானவைகளைக் கொடுத்தான். இந்த நாலு வாலிபருக்கும் தேவன் சகல எழுத்திலும் ஞானத்திலும் அறிவையும் சாமர்த்தியத்தையும் கொடுத்தார்; தானியேலைச் சகல தரிசனங்களையும் சொப்பனங்களையும் அறியத்தக்க அறிவுள்ளவனாக்கினார்"(தானியேல் 1:16,17).

கர்த்தர் இவர்களை எடுத்து முகத்தில் களையைக் கொடுத்து, சரீரம் புஷ்டியாய் இருக்கும்படியாய் பண்ணினது மட்டுமல்ல, சகல எழுத்திலும் ஞானத்திலும் அறிவையும் சாமர்த்தியத்தையும் கொடுத்தார். இவர்கள் அவர்களை விட அந்த பாஷையை நன்றாக பேசுகிறார்கள், எழுதுகிறார்கள். சிலர், "எனக்கு ஆங்கிலம் வராது" என்கிறார்கள்.நாம் வரும் என்று வாயைத் திறந்து சொன்னால் தானே அது வரும்.ஒருவர், "நான் எட்டாம் வகுப்பில் தான் A,B,C,D படித்தேன்" என்றார். பத்தாம் வகுப்பில் கூட A,B,C,D படிக்காத எத்தனையோ பேர் இருக்கிறார்கள். கர்த்தர் சொல்லிக் கொடுத்தார் என்றால் வராத ஆங்கிலம் கூட வரும். நம்முடைய வேலைக்கு அது தேவையா, அது நமக்கு அவசியமா, நம்முடைய வெற்றிக்கு எந்த மொழி அவசியமோ அது நன்றாக வருவதற்கு கர்த்தர் கிருபையைத் தருவார். நாம் அதற்கு ஒத்துழைக்க வேண்டும். கர்த்தர் எனக்கு எல்லா எழுத்திலும் ஞானத்தையும், அறிவையும், சாமர்த்தியத்தையும் தருவார். அவர் கடினமான காரியங்களைக் கூட சுலபமாக்கித் தருவார் என்று நம்ப வேண்டும்.

தேவன் தானியேலை தரிசனம், சொப்பனம் இவற்றை அறியத்தக்க அறிவுள்ளவனாக்குகிறார்.

"அவர்களை ராஜாவினிடத்தில் கொண்டுவருகிறதற்குக் குறித்த நாட்கள் நிறைவேறினபோது, பிரதானிகளின் தலைவன் அவர்களை நேபுகாத்நேச்சாருக்கு முன்பாகக் கொண்டுவந்து விட்டான்.ராஜா அவர்களோடே பேசினான்; அவர்கள் எல்லாருக்குள்ளும் தானியேல், அனனியா, மீஷாவேல், அசரியா என்பவர்களைப்போல வேறொருவரும் காணப்படவில்லை; ஆகையால் இவர்கள் ராஜசமுகத்தில் நின்றார்கள்"(தானியேல் 1:18,19).

பிரதானிகளின் தலைவன் எல்லாரையும் கொண்டுபோய் ராஜாவிற்கு முன்பாக நிறுத்தினான். இந்த நான்கு பேரும் வித்தியாசமானவர்களாக இருக்கிறார்கள். இவர்களுடைய அறிவு, ஞானம், சாமர்த்தியம் வேறு மாதிரியாக இருக்கிறது. இவர்களுடைய முகக்களையே வேறு மதிரியாக இருக்கிறது. இவர்களுக்கு பெரிய பதவிகள் தரப்படுகிறது.

"ஞானத்துக்கும் புத்திக்கும் அடுத்த எந்த விஷயத்தில் ராஜா அவர்களைக் கேட்டு விசாரித்தானோ, அதிலே தன் ராஜ்யம் எங்குமுள்ள சகல சாஸ்திரிகளிலும் ஜோசியரிலும் அவர்களைப் பத்துமடங்கு சமர்த்தராகக் கண்டான்"(தானியேல் 1:20).

ராஜா, மற்ற எல்லாரைக் காட்டிலும் பத்து மடங்கு சாமர்த்தியம் உள்ளவர்களாய் இவர்களைக் காண்கிறான். இவர்கள் அந்நிய தேசத்தார், அடிமைகளாய் இங்கு வந்தவர்கள், அந்நாட்டு மக்களால் வெறுக்கப்படத்தக்கவர்கள். அந்நாட்டு மக்களிடம் இவர்களை விட்டிருந்தால் இவர்களுக்கு எந்தப் பதவியும் கொடுக்காமல் அடிமையாய்வைத்திருந்திருப்பார்கள். ஆனால் எவரும் இவர்களுடைய வளர்ச்சியைத் தடுத்து நிறுத்த முடியவில்லை. ஏனென்றால், மற்ற எல்லாருக்கும் இந்த நால்வருக்கும் பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது. இவர்கள் முற்றிலும் வித்தியாசமானவர்களாக இருக்கிறார்கள். இவர்களுக்கு எப்படி நல்ல வேலையைக் கொடுக்காமல் இருப்பது? இவர்களுடைய தயவு தேசத்திற்கே தேவைப்படுகிறது.இவர்களுடைய வேலை, உழைப்பு அந்த தேசத்தாருக்கு அவசியமாய் இருக்கிறது. அவர்களுடைய வெற்றிக்கு இவர்கள் மிகவும் முக்கியமானவர்களாய் இருக்கிறார்கள்.

கிறிஸ்தவர்கள் முற்போக்கானவர்களாக இருக்க வேண்டும்."நாம் இங்கு முன்னேறுவது கடினம், நம்மை முன்னேறவிடமாட்டார்கள்" என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கக்கூடாது. "நம் கர்த்தர் செய்ய நினைத்தது எதுவுமே தடைபடாது" என்று பேச வேண்டும்.கர்த்தர் நம்மை இங்கு வைத்திருக்கிறார். ஆயிரம் பேர் நம்மைப் பிடித்து கீழே இழுத்தாலும் நாம் மேலே வருவோம். இந்த உலகத்தில் நாம் வெற்றி பெறுவது கர்த்தருக்கு மிகவும் முக்கியமாய் இருக்கிறது. அநேகர், "உலக வேலையைப் பற்றி கர்த்தர் அப்படி எண்ணுகிறாரா?" என்று கேட்கிறார்கள். ஆமாம், வெறும் ஊழிய வேலையை அல்ல, உலக வேலையைப் பற்றித்தான் கர்த்தர் அப்படி எண்ணுகிறார். உலக வேலையே நாம் தேவனுக்காக செய்யும் ஊழியம்தான். அநேகர், ஊழியக்காரர்கள் மேன்மையானவர்கள் என்றும், உலக வேலை செய்பவர்கள் சாதாரணமானவர்கள் என்றும் எண்ணுகிறார்கள். கிடையாது.நாம் உலகத்தில் வேலை செய்யும்போது ஆண்டவருடைய நோக்கங்களை நிறைவேற்றிக் கொண்டிருக்கிறோம். அதிலே வெற்றி பெறுவது கர்த்தருக்கு மிகவும் முக்கியமாயிருக்கிறது. ஏனென்றால் நாம் அதிலே வெற்றி பெறும்போது, அந்த வெற்றியினுடைய புகழும், மகிமையும் கர்த்தருக்குப் போய் சேருகிறது.சம்பள உயர்வும், எல்லா வசதிகளும், நன்மைகளும் நமக்கு வந்து சேருகிறது. அவர் அப்படி வைத்திருக்கிறார். எல்லாவற்றையும் நம்மை அனுபவிக்கச் சொல்லுகிறார்; மகிமையை அவருக்கு செலுத்தச் சொல்லுகிறார். நாம் வெற்றி பெறுவதில் நம்மைக் காட்டிலும் அவர் மிகவும் முனைப்பாக இருக்கிறார்.ஏனென்றால் நாம் வெற்றி பெறும்போது மகிமை அவரை வந்து சேருகிறது.

இஸ்ரவேல் ஜனங்களுக்கு இதுதான் சொல்லப்பட்டது.கர்த்தர் அவர்களிடம், நீ போய் அங்கு வேலைக்கு சேர்ந்து, உனக்கு என்ன வாய்ப்பு கிடைக்கும் என்று பார்த்து அதைச் செய்து, அங்கு தங்கியிரு, அங்கே நீ என்னுடைய மகிமையை வெளிப்படுத்து, உன்னுடைய வேலையிலே அதைக் காண்பி என்று சொல்லுகிறார். அநேக கிறிஸ்தவர்களுக்கு ஒரு மனத்தடை இருக்கிறது. அது என்னவென்றால், உண்மையான கிறிஸ்தவர்களாய் இருந்தால் நாம் இந்த சமுதாயத்தில் வாழவேமுடியாது என்று அவர்கள் எண்ணுகிறார்கள். அதை 'Christ against culture' என்று சொல்லுவார்கள். கிறிஸ்துவுக்கும் இந்த கலாச்சாரத்திற்கும் ஒத்தே வராது, நாம் ஒத்துப்போகவே முடியாது, கிறிஸ்தவனாய் இருந்தால் நாம் பிரிந்துதான் இருக்க வேண்டும். ஏனென்றால் இவர்களுக்கு உருவ வழிபாடு இருக்கிறது, பல சடங்குகள் இருக்கிறது, இவர்கள் நமக்கு ஒவ்வாத காரியங்களைச் செய்கிறார்கள். இதோடு நாம் எப்படி ஒத்துப்போக முடியும்? நாம் எதிலுமே சேர முடியாது, இங்கு வியாபாரம் பண்ண முடியாது, வேலை செய்ய முடியாது, எந்த தொழிலும் செய்ய முடியாது, எனக்கு இது ஒத்து வராது என்று ஒரு கிறிஸ்தவன் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டுமென்று ஜனங்கள் எண்ணுகிறார்கள். ஆனால் வேதவசனம் அப்படிச் சொல்லவில்லை. எரேமியாவில் நாம் வாசித்த வசனம், அங்கு வீட்டைக் கட்டு, தோட்டத்தை நாட்டு, அங்கு வேலைக்குப் போ, அங்கே தங்கியிருஎன்று சொல்லுகிறது. சிலர் கிறிஸ்தவர்கள் பூலோகத்தில் வாழ்வதற்கே ஏற்றவர்களாக இல்லை. ஏனென்றால் நாம் இந்த உலகத்தில் எதிலும் ஈடுபட முடியாது, நாம் இந்த உலகத்தை விட்டுப்பிரிந்திருக்க வேண்டும், நாம் பிரித்தெடுக்கப்பட்டவர்கள், நாம் இந்த உலகத்தோடு சேர முடியாது என்று அவர்கள் எண்ணுகிறார்கள். உலகத்தோடு சேர்ந்து பாவம் செய்யுங்கள் என்று சொல்லவில்லை.தானியேல், சாத்ராக், மேஷாக், ஆபேத்நேகோ போல இரு,நீ இந்த உலகத்திலே வாழு, இந்த சமுதாயத்திலே இரு, ஆனால் அதன் மத்தியில் வித்தியாசமானவனாய் இரு என்றுதான் வேதவசனம் போதிக்கிறது. அப்படி இருக்கும்போது கர்த்தர் நம்மைக் கொண்டு இந்த சமுதாயத்திலேயே பெரிய மாற்றத்தை உண்டுபண்ணுகிறார்.

முதல் நூற்றாண்டில் கிறிஸ்தவம் வேகமாக பரவினது.அநேகர் கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொண்டனர். எருசலேம் பட்டணம் முழுவதும் இந்த உபதேசத்தால் நிறைந்திருந்தது.அன்றைக்கு இருந்த கிரேக்க-ரோம உலகம் மிகவும் மோசமான உலகமாய் இருந்தது. அது அநியாயங்களும், அக்கிரமங்களும், அநீதிகளும் நிறைந்த ஒரு உலகமாய் இருந்தது. அங்கு பல வேறுபாடுகளும் பாகுபாடுகளும் இருந்தது.ஜனங்களை பிரித்துப் பிரித்து ஆண்டு, அவர்கள் மத்தியில் சண்டைகளும் பிரச்சனைகளும் ஏராளமாய் இருந்தது.ஒரு மனுஷன் சமாதானமாய் ஒரு இடத்தில் வாழவே முடியாது என்றுஅப்படிப்பட்ட ஒரு நிலை அங்கு இருந்தது. அந்த சமுதாயத்தில் ஜனங்கள் வாழ்வது என்பது நரகம் போன்று இருந்தது என்கிறார்கள்.சிறுமைப்பட்டவர்கள், சிறுபான்மையினர், யூதர்கள் போன்ற சிறு கூட்ட ஜனங்கள் போன்றோர் அங்கு மிகவும் பாடுபட்டார்கள். பெரிய தேசத்தைச் சார்ந்தவர்கள் இவர்களை ஒடுக்கி, நசுக்கினார்கள்.இவர்களுடைய வாழ்க்கை நரகம் போன்று இருந்தது. அப்படிப்பட்ட ஒரு சமுதாயத்தினர்மத்தியில் கிறிஸ்துவின் பேரில் நம்பிக்கை வைத்து ஒரு கூட்டத்தினர் உருவானபோது அங்கு அவர்கள் சாக்கடையில் கிடக்கிற வைரம் போன்று திகழ்ந்தார்கள். இங்கே அன்பு, சகோதரத்துவம், சமத்துவம், மன உருக்கம், பரிவு இருக்கிறது.ஜனங்கள் சகோதர, சகோதரிகளாய் பழகுகிறார்கள்.இன வேறுபாடுகளை எல்லாம் மறந்துவிட்டார்கள். யூதர்-புறஜாதியார் என்கிற வித்தியாசம் போய்விட்டது.முன்பு மற்றவர்களிடம் ஒரு டம்ளர் தண்ணீர் கூட வாங்கிக் குடிக்கமாட்டார்கள். ஆனால் இப்பொழுது எல்லாரும் ஒன்றாக உட்கார்ந்து சாப்பிடுகிறார்களே, பழகுகிறார்களே என்று எல்லாரும் அதை ஆச்சரியத்துடன் பார்க்கிறார்கள். யூதரையும் புறஜாதியாரையும் ஒன்றாக சேர்க்க வேண்டும் என்று எவ்வளவோ பேர் முயற்சி எடுத்தார்கள். எந்த முயற்சியும் பலிக்கவில்லை, எவரும் அவர்களை சேர்க்க முடியவில்லை. சபை யூதரும் புறஜாதியாரும் ஒன்றாக சேர்ந்து சகோதர, சகோதரிகளாக பழகி, புசித்து, குடிக்கிற ஒரு அற்புதமானஇடமாய் இருந்தது. ஆகவேதான் கிறிஸ்தவம் வேகமாக வளர்ந்தது, அது பெரிய தாக்கத்தை உண்டுபண்ணினது என்று சொல்லுகிறார்கள்.

இன்றைக்குக்கூட சமுதாயத்தில் வாழுகிற பலதரப்பட்ட மக்கள் வாழ்க்கையை ஒரு நரகம் போலத்தான் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பல வேறுபாடுகள், பாகுபாடுகள், வித்தியாசங்கள், இன பிரச்சனைகள், ஜாதி பிரச்சனைகள், இதன் மூலமாய் வருகிற சண்டைகள், ஒடுக்குதல்கள், நசுக்கப்படுதல் இதெல்லாம் நடந்துகொண்டிருக்கிறது. இதன் மத்தியில்தான் ஜனங்கள் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். அமெரிக்காவில் பில்லி கிரஹாம் என்னும் பிரசங்கியார் உலகத்திலேயே எந்தப் பிரசங்கியாரும் பிரசங்கித்திராத அளவிற்கு அதிகமான பேருக்கு பிரசங்கித்திருக்கிறார். இவர் 1950-ஆம் ஆண்டுகளில் பெரிய கூட்டங்களை ஸ்டேடியத்தில் நடத்த ஆரம்பித்தார். அன்றைக்கு அமெரிக்காவில் ஆப்பிரிக்காவிலிருந்து அடிமைகளாய் கொண்டுவரப்பட்டு குடியேறின மக்களுக்கும், வெள்ளைக்காரர்களுக்கும் இடையே இனவேறுபாடு இருந்தது. நூறு வருடங்களுக்கு முன்பாகவே அடிமைத்தனம் ஒழிக்கப்பட்டு விட்டது. ஆனால் நூறு வருடங்களுக்குப் பிறகுதான் சமஉரிமை வந்தது. அதாவது, ஆபிரகாம் லிங்கன் நூறு வருடங்களுக்கு முன்பாக அடிமைத்தனத்தை ஒழித்த பிறகும் கூட நூறு வருடங்களாக வெள்ளைக்காரர்கள் சாப்பிடுகிற ஓட்டலில் இவர்கள் உட்கார்ந்து சாப்பிட முடியாது. பஸ்ஸில் போகும்போது இவர்கள் பின்னே உட்கார வேண்டும், வெள்ளைக்காரர்கள் தான் முன் சீட்டில் உட்காருவார்கள். வெள்ளைக்கார பிள்ளைகளுக்கென்று தனி பள்ளிக்கூடமும், மற்றவர்களுக்கு தனி பள்ளிக்கூடமும் இருந்தது. அவர்களுக்கு அடிப்படை உரிமைகள் கிடையாது.ஆப்பிரிக்க- அமெரிக்கர்களுக்கும், வெள்ளைக்காரர்களுக்கும் தனித்தனி சபைகள் இருக்கும். இதனால் தான் அன்றைக்கு கிறிஸ்தவத்திற்கே ஒரு கெட்டப்பெயர் உண்டானது. இப்படி இருந்தால் எவர் சுவிசேஷத்தை ஏற்றுக்கொள்வார்கள்?

ஒருமுறை பில்லி கிரஹாம் நடத்தின கூட்டத்தில், கறுப்பு இனத்தைச் சார்ந்தவர்களுக்கு ஒரு இடமென்றும், வெள்ளைக்காரர்களுக்கு ஒரு இடமென்றும் barriers போட்டு பிரித்து வைத்திருந்தார்கள். பில்லி கிரஹாம் அதைப் பார்த்துவிட்டு, "இங்கு எதற்கு barrier போட்டிருக்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டார். அதற்கு அவர்கள், "இது நியூயார்க் அல்ல, இங்கு தென் பகுதியில் இப்படித்தான்" என்றார்கள். அதற்கு அவர், "என்னுடைய கூட்டத்தில் நான் இதை ஒத்துக்கொள்ளமாட்டேன், அப்படி பண்ணக்கூடாது. சுவிசேஷம் பிரசங்கிக்கிற இடத்தில் என்ன வித்தியாசம்?அதை எடுத்து விடுங்கள்" என்றார். அவர் தென் பகுதியில் வளர்ந்தவர்தான். ஆனால் கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொண்டதால் மனம் மாறிவிட்டது. இந்த ஏற்றத்தாழ்வுகள் இருக்கக்கூடாது என்று அவர் விரும்புகிறார். அவர் அதை எடுக்கச் சொல்லியும் அவர்கள் எடுக்காததால் அவரே கீழே இறங்கிப்போய் எல்லாவற்றையும் எடுத்துவிட்டு, உங்களுக்கு இஷ்டப்பட்ட இடத்தில் உட்காருங்கள் என்று ஜனங்களிடம் சொல்லிவிட்டார். ஒருமுறை இவர் தென்ஆப்பிரிக்கா தேசத்திற்குச் சென்றிருந்தார். அங்கும் இனப்பிரச்சனை இருந்தது. கறுப்பு இனத்தவர்களை சேர்க்கவே மாட்டார்கள். கறுப்பு இனத்தவர் கூட்டத்தில் ஒரு ஓரமாக உட்கார்ந்து கொள்ளட்டும் என்றார்கள். அதற்கு அவர், "அப்படியென்றால் உங்களுடைய தேசத்திற்கே வரமாட்டேன். நான் உங்களுடைய தேசத்திற்கு வந்து பிரசங்கிக்க வேண்டுமென்றால் எல்லாரும் ஒன்றாக உட்கார வேண்டும். அப்போதுதான் நான் வந்து பிரசங்கிப்பேன்.ஜனங்கள் ஒன்றாக உட்கார முடியாத இடத்தில் நான் பிரசங்கிக்க முடியாது" என்றார். ஆகவேதான் அவர் வாழ்க்கையில் பெரிய வெற்றி பெற்றார். ஏனென்றால் அவர் சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிக்கும்போது அது ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய விதத்தில் இருக்கிறது.கறுப்பர் இனத்தைச் சேர்ந்தவர்களை தனியாகவும், வெள்ளைக்காரர்களை தனியாகவும் உட்கார வைத்துவிட்டு, "இயேசு இரட்சிக்கிறார்", "இயேசு உன்னை அன்புகூருகிறார்" என்று சொன்னால் அது எப்படி? நம்முடைய இயேசு இப்படிப்பட்டவரா? இந்த சுவிசேஷத்தை யாராவது ஏற்றுக்கொள்வார்களா? இப்படிச் சொன்னால் அந்த சுவிசேஷம் எப்படி கேட்கப்படும்? அன்றைக்கு எவ்வளவோ பிரசங்கியார்கள் இருந்தார்கள். அவர்கள் இதையெல்லாம் adjust பண்ணிக்கொண்டுதான் பிரசங்கம்பண்ணினார்கள். இதை தடுத்து நிறுத்த வேண்டுமென்று ஒருவருக்கும் யோசனை வரவில்லை. இதை ஒரு சமுதாய reality-ஆக ஏற்றுக்கொண்டார்கள். இது இப்படித்தான், ஜனங்கள் இப்படி பழகிவிட்டார்கள், ஆகவே இதை இப்படியே விட்டு விடுவோம் என்று எண்ணினார்கள். ஆனால் இதை எதிர்த்து நிற்கும்போதுதான் மாற்றம் உண்டாகிறது,சமுதாயத்திலேயே ஒரு சீர்திருத்தம் உண்டாகிறது, மறுமலர்ச்சி உண்டாகிறது, சுவிசேஷம் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது.

ஜாதிப் பிரச்சனை, இனப்பிரச்சனை இவற்றால் ஒடுக்குதலும், நசுக்குதலும் உண்டாகி, நாட்டில் பிரச்சனைகளும் சண்டைகளும் உண்டாகி, ஜனங்கள் இழிவுபட்டு, கேவலப்படுத்தப்படுகிறார்கள். அநேக ஜனங்கள் நரக வாழ்க்கை வாழுகிறார்கள், சமுதாயத்தில் இருப்பதையே வெறுக்கிறார்கள், தாழ்வு மனப்பான்மையினால் நிறைந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் பதிலை தேடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அப்படிப்பட்ட சமுதாயத்திலே சாக்கடையில் கிடக்கிற வைரம் போல கிறிஸ்தவம் திகழும்போது ஜனங்கள் கிறிஸ்துவினிடத்தில் ஈர்க்கப்படுவார்கள். இங்கு எல்லாரும் சகோதரர்கள்,ஒரே குடும்பத்தார், ஒரே தகப்பனுடைய பிள்ளைகள் என்கிற எண்ணம் இருக்கும்போது, அப்படிப்பட்ட ஒரு சமுதாய மாற்றம் முதலில் இங்கு உண்டாகும்போது, ஏராளமான பேர் கிறிஸ்துவண்டை திரும்புவார்கள். ஏனென்றால் அவர்கள் வாழ்க்கையில் இப்படிப்பட்ட ஒரு இடத்தை தேடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் கிறிஸ்தவர்களோ, "அவர்கள் இரட்சிக்கப்படுவது மிகவும் கடினம்" என்கிறார்கள். நாம் இருக்க வேண்டிய விதத்தில் இருந்தால் இதுவே ஜனங்களுக்கு பெரிய கவர்ச்சியாய் இருக்கும்.நான் இப்படிப்பட்ட ஒரு சமுதாயத்தை தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன், இப்படிப்பட்ட இடத்திற்கு நான் போக விரும்புகிறேன், இந்த நரக வாழ்க்கையிலிருந்து விடுபட விரும்புகிறேன், சமுதாயத்தில் மதிப்போடும், மரியாதையோடும், அந்தஸ்தோடும் வாழ விரும்புகிறேன், என்னை அப்படி நடத்துவதற்கு யாராவது இருக்கிறார்களா? என்று அவர்கள் தேடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் கிறிஸ்தவர்களுக்குள்ளும் ஜாதிப் பிரச்சனை இருக்கிறது. ஆகவேதான் நாம் என்னதான் வேதாகமத்தை எடுத்துக்கொண்டு சென்று, குதித்து, கீழே உருண்டு 'அல்லேலூயா' என்று சொன்னால் கூட அவர்கள் நம் பக்கத்தில் கூட வருவதில்லை. ஏனென்றால், உங்களுக்குள்ளும் ஜாதி இருக்கிறது என்று தெரியும் என்கிறார்கள். நீங்கள் விழுந்து, உருண்டு தெளிந்த பிறகு "நீங்கள் எந்த ஜாதி?" என்று தான் கேட்பீர்கள். எங்களிடத்திலும் அதே பிரச்சனை தான், உங்களிடத்திலும் அதே பிரச்சனைதான், ஆகவே அது வேண்டாம் என்று சொல்லிவிடுவார்கள். ஆனால் நாம் இதையெல்லாம் ஒழித்துவிட்டோம் என்றால் அவர்கள் தேடிக்கொண்டு வருவார்கள். எந்த ஸ்டேடியமும் கொள்ளாத அளவிற்கு ஜனங்கள் வருவார்கள். அவர்கள் கிறிஸ்தவ செய்தியினால் ஈர்க்கப்படுவார்கள். நான் மேலே சொன்ன பிரச்சனைகளால் தான் அவர்கள் வருவதில்லை. முதல் நூற்றாண்டில் கிறிஸ்தவத்தில் ஏன் அவ்வளவு பெரிய வளர்ச்சி இருந்தது? ஒவ்வொரு பத்து ஆண்டுக்கும் 40% வளர்ச்சி இருந்தது எப்படி? சமுதாயத்தில் அப்படிப்பட்ட மாற்றத்தை பிரதிபலிக்கிற ஒரு கூட்டமாக கிறிஸ்தவர்கள் இருந்தார்கள். கடினமான, கொடூரமான, குழப்பம் நிறைந்த, இருளடைந்து நரகம் போன்றிருக்கிற உலகத்தில் ஒளி வீசுகிற ஒரு இடமாக சபை இருந்தது.அது ஒரு அற்புதமான இடமாக அவர்களுக்கு தெரிந்தது. ஆகவே ஜனங்கள் வந்தார்கள். இன்றைக்கு சபை அப்படி இருக்கிறதா?

மார்ட்டின் லூத்தருடைய காலத்தில் சீர்த்திருத்தம் ஏற்பட்டபோது அப்படி ஒரு தாக்கம் உண்டானது என்று சொல்லுகிறார்கள். மார்ட்டின் லூத்தர் மூலமாகத்தான் கல்வியறிவே தேசத்திற்கு கிடைத்தது.16,17-ஆம் நூற்றாண்டுகளில் உலகத்திலேயே ஜெர்மன் தேசத்தார்தான் கல்வியறிவில் முதன்மையானவர்களாக திகழ்ந்தார்கள். இது எப்படி உண்டானது? அரசாங்க செலவில் எல்லாரும் இலசமாக சிறந்த படிப்பை படிக்க வேண்டும். இதற்கு எவரும் வரிசையில் நிற்கவோ, நன்கொடை கொடுக்கவோ வேண்டியதில்லை, எந்த சிபாரிசும் தேவையில்லை. நீங்கள் எந்தப் பகுதியில் இருக்கிறீர்களோ அங்குள்ள பள்ளியில் சேர வேண்டும், எவரும் அதற்கு மறுப்பு சொல்ல முடியாது என்று ஒரு system-ஐ வைத்து எல்லாருக்கும் இலவசமாக சிறந்த கல்வியை தருவதற்கு ஏற்பாடு செய்தவர் மார்ட்டின் லூத்தர்தான். அவர் மூலமாகத்தான் கல்வியைப் பற்றி அரசாங்கத்திலேயே பெரிய கொள்கை உண்டானது.இது வெறும் படிப்பில் மட்டுமல்ல, இன்னும் பல விஷயங்களில் அது வளர்ந்தது.சீர்திருத்த காலத்தில் கிறிஸ்தவர்கள் எல்லா துறையிலும் உயர்ந்த ஸ்தானத்திலே இருந்தார்கள். இசையில் மிகப்பெரிய இசை அமைப்பாளர்களாக இருந்தனர். அக்காலத்தில் வந்த இசை தான் இன்றைக்கும் இசையைப் படிக்க உதவுகிறது. நீங்கள் மேற்கத்திய இசையைப் படிக்க வேண்டுமென்றால், Christian Hymns இல்லாமல் படிக்க முடியாது.ஒருவர், "கிறிஸ்தவ பாடல்களின் இசையில் என்ன இருக்கிறது, சினிமா இசையில் எவ்வளவு இருக்கிறது தெரியுமா?" என்றார்.சினிமாவில் இசை வாசிக்கும் அத்தனை பேரும் Christian Hymns-ஐ வைத்துதான் எப்படி இசை வாசிக்க வேண்டும் என்பதை கற்றுக்கொண்டார்கள். இசையை கற்றுத் தருகிறவர்கள் கிறிஸ்தவர்களாக, Christian Hymns-ஐ தெரிந்தவர்களாக இருப்பார்கள். Harmony, Orchestrationஇதையெல்லாம் இதன் மூலமாகத்தான் படிக்க முடியும். இதிலிருந்துதான் எல்லாம் வருகிறது. இதைப் படித்தால்தான் அதைப் படிக்க முடியும்.அவர்களுக்கு கிறிஸ்தவத்தைப் பற்றி எதுவும் தெரியவில்லை என்றாலும் கிறிஸ்தவ பாட்டுக்கள் நன்றாகத் தெரியும்.அப்படி எல்லா துறைகளிலும் கிறிஸ்தவர்கள் சிறந்தவர்களாக உயர்ந்த ஸ்தானத்திலே இருந்தார்கள்.அவர்கள்தான் தலைவர்களாக இருந்தார்கள். அவர்களைப் பின்பற்றித்தான் மற்றவர்கள் வந்தார்கள். ஆக, அன்றைக்கு கலாச்சாரத்தில் எப்படிப்பட்ட மாற்றம் உண்டானது என்று பாருங்கள்! இன்றைக்கு அது இல்லாமல் இருக்கிறது.இன்றைக்கு கிறிஸ்தவர்கள், "இசையை வாசிக்காதே, கெட்டுப்போய் விடுவாய், இசைத்துறையில் போகப்போகிறாயா, நீ பிழைக்க முடியாது" என்கிறார்கள்.தேவன் அவனுக்கு இசை வரத்தைக் கொடுத்திருந்தால் கூட இவர்கள் இப்படிச் சொல்லியே அவனைக் கெடுத்துவிடுவார்கள்.

இன்றைக்கு கிறிஸ்தவர்கள் எல்லா துறைகளுக்கும் செல்வதில்லை.ஏனென்றால் தங்களை தீட்டுப்படுத்திக் கொள்ளக்கூடாது என்று அப்படிச் செய்கிறார்கள்."நாம் அங்கு போனால் தீட்டுப்பட்டு விடுவோம், பாவம் நமக்கு ஒட்டிக்கொள்ளும், இந்த உலகத்தில் நாம் எப்படி வியாபாரம் பண்ணுவது?இது பாவிகளுடைய உலகமாயிற்றே, ஆகவே வியாபாரம் பண்ண வேண்டாம்" என்று சொல்லிவிடுகிறார்கள்.இதனால் மற்றவர்கள் வியாபாரம் பண்ணுகிறார்கள், நாம் அவர்களிடம் வேலை செய்து கொண்டிருக்கிறோம்.பிறகு நம்முடைய தோல்விக்கு ஆண்டவர் தான் காரணம் என்கிறோம்.ஆண்டவரை நம்பினால் இதெல்லாம் கிடைக்காது, நமக்கு பரலோகத்தில்தான் வாழ்வு உண்டு என்று இவர்கள் சொல்லுகிறார்கள்.ஆனால் கர்த்தர் இங்கு உங்களுக்குவாழ்வைக் கொடுப்பதற்காகத்தான் வைத்திருக்கிறார்.இங்கு உங்கள் ஒவ்வொருவரையும் தானியேல், சாத்ராக், மேஷாக், ஆபேத்நேகோவைப் போல உயர்த்தும்படியாக,உலகத்தாரைக் காட்டிலும் முற்றிலும் வித்தியாசமானவர்களாக நீங்கள் விளங்கும்படியாக, திறமை உள்ளவர்களாய் இருக்கும்படியாக, சிறந்தவர்களாய் இருக்கும்படியாக அப்படித்தான் கர்த்தர் விரும்புகிறார். நீங்கள் அதை விரும்ப ஆரம்பியுங்கள்.கர்த்தர் அதற்காகத்தான் உங்களை வைத்திருக்கிறார் என்பதை நம்ப ஆரம்பியுங்கள்.நீங்கள் உங்கள் வேலையின் மூலமாகத்தான் இந்த உலகத்திலே ஆண்டவரை தெரியப்படுத்த முடியும்.ஜீவனுள்ள தேவனுடைய மகிமையை வெளிப்படுத்துவதற்கு உங்களுடைய வேலை, அவர் உங்களுக்கு கொடுத்திருக்கிற வரங்கள், கிருபைகள், திறமைகள் இவைகள் இந்த உலகத்திலே பயன்பட வேண்டும்.அதை பயன்படுத்துகிறதின் மூலமாக எல்லாருக்கும் நன்மைகள் உண்டாக வேண்டும்.நீங்கள் பிரயோஜனமுள்ளவர்களாய் இருக்க வேண்டும்.நீங்கள் இந்த உலகத்தில் அத்தியாவசியமானவர்களாய் விளங்க வேண்டும்.உங்களுடைய துறையிலே நீங்கள் முன்னணியிலே இருக்க வேண்டும்.அப்படி இருக்கும்போது கர்த்தருடைய நாமம் மகிமைப்படுகிறது.இதற்காகத்தான் நீங்கள் அழைக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள்.

Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency