0 item - ₹0.00

விசுவாச வாழ்க்கை (பாகம் 50) - மோசேயின் விசுவாசம்: விடுதலை #1

Sunday Tamil Service - 11 AUG 19

Transcript

விசுவாசத்தினாலே அவர்கள் சிவந்த சமுத்திரத்தை உலர்ந்த தரையைக் கடந்துபோவதுபோலக், கடந்துபோனார்கள்; எகிப்தியர் அப்படிச் செய்யத்துணிந்து அமிழ்ந்துபோனார்கள்(எபிரெயர் 11:29).

எபிரெயர் 11-ஆம் அதிகாரத்திலிருந்து விசுவாச வாழ்க்கையைக் குறித்து போதித்து வருகிறோம். இதிலே மோசேக்கு மிக முக்கியமான இடம் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. 21 முதல் 29 வரை உள்ள வசனங்களில் உள்ள போதனைகள் மோசேயைக் குறித்த போதனைகள். எபிரெயர் நிருபத்தின் ஆசிரியர் மோசேயை வைத்து ஜனங்களுக்கு விசுவாசத்தைக் குறித்து போதிக்கிறார். மோசே யூதர்கள் மத்தியில் பெரிதும் மதிக்கப்பட்ட மனுஷன். ஆகவே எபிரெய மார்க்கத்திலிருந்து கிறிஸ்தவத்தை தழுவின மக்களுக்கு மோசேயைப் பயன்படுத்தி விசுவாசத்தைக் குறித்த சத்தியங்களைப் போதிக்கிறார். இதை ஐந்து பகுதிகளாக பிரித்து போதிக்கிறார் என்பதை காண்பித்தேன். முதல் பகுதி 23-ஆம் வசனம். அவன் பிறந்தபோதே விசுவாசத்தினால் தான் காக்கப்பட்டான். அவனுடைய பெற்றோருடைய விசுவாசம். அவன் பிறக்கும்போதே கொல்லப்பட வேண்டியவன். அன்றைக்கு ராஜாவின் உத்தரவின்படி ஆண் குழந்தைகளை எல்லாம் கொன்று கொண்டிருந்தார்கள். அவனுடைய பெற்றோரின் விசுவாசம் அவனை காத்தது. அதைக் குறித்துப் பார்த்தோம். அதன் பிறகு தான் ராஜாவின் குமாரத்தியின் மகன் என்பதை அவன் வெறுத்து, தேவனுடைய ஜனங்களோடே துன்பத்தை அனுபவிப்பதை தெரிந்துகொண்டான். அதாவது அவன் தன்னை தேவனுடைய ஜனங்களோடு அடையாளப்படுத்திக்கொண்டான். அவன் பார்வோனின் பேரனாக அரண்மனையில் வளர்ந்தான். ஆனால் அவனுக்கு நல்ல புத்தி இருக்கிறது. அவன் வளர்ந்து வந்த காலத்தில் தீர்மானம் எடுக்கக்கூடிய ஸ்தானத்திற்கு வந்த பிறகு தான் யார் என்பதைக் குறித்த தெளிவான தீர்மானத்தை எடுக்கிறான். அவன் ஆபிரகாமின் சந்ததியோடு தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொண்டான். அதில் எந்த லாபமும் இல்லை, அதில் நஷ்டம் தான் அதிகம். அவன் அடிமையாகப் போக வேண்டும், அரண்மனை வாழ்க்கை போய் விடும். இருந்தாலும் அவன் தன்னை அதில் அடையாளப்படுத்திக் கொள்கிறான். ஏனென்றால் அதை பெரிய மேன்மையாக எண்ணுகிறான். அவன் விசுவாசத்தினால் அப்படிச் செய்தான் என்று வேதம் சொல்லுகிறது. விசுவாசம் உயர்ந்த ரக ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையை வாழ நம்மை நடத்துகிறது. அது மற்றதைக் கண்டு ஏமாறுவதில்லை. அது ஆழமாய் சிந்தித்து, தீர்க்கமான முடிவுகளை எடுக்க உதவுகிறது. மூன்றாவது, வேறு பிரிக்கப்பட்ட வாழ்க்கை. அவன் அரண்மனையில் பாவ சந்தோஷங்களை அனுபவிக்க முடியும். அங்கு எல்லாம் ஏராளமாய் இருக்கிறது. அவன் தவறான வழிகளில் போயிருக்கலாம். ஆனால் அவனுடைய வாழ்க்கை முறையே வித்தியாசமாக இருக்கிறது. ஏனென்றால் அவனுடைய உள்ளத்திலே உள்ள எண்ணங்கள், தான் யார் என்பதைக் குறித்த எண்ணங்கள், எப்படி வாழ வேண்டும், என்ன செய்ய வேண்டும், எதற்காக இந்த பூமியில் இருக்கிறோம், எதற்காக கர்த்தர் தன்னை அழைத்திருக்கிறார் என்பதைப் பற்றியெல்லாம் தெளிவான எண்ணங்கள் இருப்பதால் எகிப்தியர் மத்தியிலே அந்த கலாச்சாரத்தில் வாழ்ந்து, அவர்கள் மத்தியில் படித்து, அவர்களுடைய சாப்பாட்டை சாப்பிட்டாலும் வாழ்க்கை வித்தியாசமாக இருக்கிறது. அதுதான் வேறு பிரிக்கப்பட்ட வாழ்க்கை. நாமும் ஒரு கலாச்சாரத்தில் வாழுகிறோம். ஒரு ஊரில், ஒரு நாட்டில் ஒரு விதமான மக்கள் மத்தியில் வாழுகிறோம். ஆனால் நாம் எப்படி வாழ்ந்தாலும் அந்த வழியிலேயே போவதில்லை. நாம் வேறு பிரிக்கப்பட்டவர்கள். நாம் வித்தியாசமானவர்கள் என்பதை வாழுகிற விதத்தில் காண்பிக்கிறோம். அதைக் குறித்து ஆழமாக போதித்தேன்.

அதன் பிறகு அவர்கள் பஸ்காவை எப்படி அனுசரித்தார்கள் என்பதைப் பார்த்தோம். அதிலே அவனும் அவனுடைய ஜனங்களும் இரட்சிப்பை பெற்றுக்கொண்டார்கள் என்பதைப் பார்த்தோம். பஸ்காவை அனுசரிப்பது ஒரு விசுவாச செயல் என்பதை உங்களுக்கு காண்பித்தேன். சாதாரணமாக ஒரு மனுஷன் அதை அனுசரித்துவிட முடியாது. இந்த ஜனங்கள் அடிமைகளாக இருக்கிறார்கள், துன்பப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த நேரத்தில் ஒரு ஆட்டுக்கடாவை எடுத்து அதை நான்கு நாட்கள் பத்திரமாக வைத்திருந்து நான்காவது நாள் அதை வெட்டி, அதின் இரத்தத்தை நிலைக்கால்களில் பூசி, மாம்சத்தைப் புசி என்று சொன்னால் யார் சாப்பிடுவார்கள்? நம்புகிறதற்கு ஏதுவாக எதுவுமில்லை. ஒன்பது வாதை வந்த பிறகும் பார்வோன் அவர்களை அனுப்பமாட்டேன் என்று சொல்லிவிட்டான். பத்தாவது வாதையில் விட்டு விடுவான் என்று என்ன நிச்சயமிருக்கிறது? அந்தச் சூழ்நிலையில் அதைச் செய்வது மிகவும் கடினம். இவ்வளவு விவரங்கள் சொல்லி இதைச் செய்ய வேண்டும் என்று சொன்னால் யார் இதைச் செய்வார்கள்? இதுவே ஒரு விசுவாச செயல். அவன் விசுவாசிக்கிறான், ஜனங்களை வழிநடத்துகிறான், அவனுடைய விசுவாசம் உறுதியாக இருக்கிறது. ஆகவே ஜனங்கள் அவனை விசுவாசிக்காவிட்டாலும் அவன் சொன்னபடி செய்கிறார்கள். நான்காவதாக இரட்சிப்பைப் பற்றி பேசினோம். ஐந்தாவதாக, விடுதலையைப் பற்றி பார்ப்போம். இன்றைக்கு நீங்கள் பார்க்கிற பார்வோனை இனி ஒருபோதும் காண்பதில்லை என்று கர்த்தர் சொல்லி, நிரந்தரமாக பார்வோனுடைய பிடியிலிருந்து விடுவிக்கிறார். அவர்களை சிவந்த சமுத்திரத்தண்டையிலே கொண்டுவருகிறார். அவர்களுக்கு முன்பு சிவந்த சமுத்திரமும், பின்பாக பார்வோனும் அவர்களை துரத்திக்கொண்டு வருகிறது. என்ன நடக்குமோ என்று இவர்கள் எல்லாரும் பயப்படுகிறார்கள். ஆனால் கர்த்தர் சிவந்த சமுத்திரத்தின் ஊடே அவர்களை நடத்துகிறார். அவர்கள் உலர்ந்த தரையிலே நடந்துபோனது போல நடந்துபோனார்கள் என்று வேதம் சொல்லுகிறது. அதே தரையில் நடந்து வந்த எகிப்தியர்கள் மூழ்கடிக்கப்படுகிறார்கள். கர்த்தர் பெரிய அற்புதத்தைச் செய்து நிரந்தரமான விடுதலையைத் தருகிறார். அவர்கள் சிவந்த சமுத்திரத்தை கடந்த அந்த சம்பவத்தைத்தான் இன்றைக்கு பார்க்கப்போகிறோம்.

இதிலே ஒரு காரியத்தைக் குறித்து உங்களுக்கு நினைவுபடுத்த விரும்புகிறேன். அது என்னவென்றால், கர்த்தர் எல்லாவற்றையும் தம்முடைய மகிமைக்காக செய்கிறார். ஏனென்றால் அவருடைய மகிமைக்கு குறைவாக வேறு எந்த நோக்கத்தையும் உடையவராக அவர் இருக்க முடியாது. ஏனென்றால் அவர் சிறிய காரியங்களைச் செய்ய முடியாது. அவர் தேவன், அவர் பெரியவர், அவரைக் காட்டிலும் பெரியவர் எவரும் கிடையாது. அவர் ஏதாவது ஒன்று செய்தார் என்றால் அதற்கு ஒரு நோக்கம் இருக்க வேண்டும். நோக்கம் இல்லாமல் அவர் எதுவும் செய்யமாட்டார். அந்த நோக்கம் அற்பத்தனமான நோக்கமாய் இருக்க முடியாது. ஏனென்றால் அவர் அவ்வளவு பெரியவராய் இருப்பதால் நோக்கம் வேறு எதுவாகவும் இருக்க முடியாது. வேறு எந்த நோக்கமும் அவரைப் பொறுத்தவரையில் உயர்ந்த நோக்கமாய் இருக்க முடியாது. அவரைப் பொறுத்தவரை உயர்ந்த நோக்கம் என்பது அவருடைய மகிமை. ஏனென்றால் அவர்தான் பெரியவர். அவருடைய மகிமை தான் அவருக்கு நோக்கமாய் இருக்க முடியும். ஆக அவருடைய நோக்கத்திற்காகத்தான் அவர் எல்லாவற்றையும் செய்கிறார். ஆனால் பாவத்திலே விழுந்துபோன மனிதர்களாகிய நாம் தேவனுடைய மகிமையைப் பற்றி எந்த கரிசணையும் கொண்டவர்களாய் இல்லை. அவர்கள் தங்களுடைய மகிமையைத்தான் பெரிதாக எண்ணுகிறார்கள். அதுதான் பாவம். அவர்களுக்கு கர்த்தரைப் பற்றிய பெரிய எண்ணம் கிடையாது. கர்த்தரை பெரிதாக எண்ணாமல் தங்களை பெரிதாக எண்ணுகிறார்கள். அவர்களுக்கு கர்த்தருடைய மேன்மை விளங்குவது கிடையாது. அப்படிப்பட்டவர்களுக்கு தேவன் எப்படி தம்முடைய மகிமையை வெளிப்படுத்த முடியும்? அவர் தம் மகிமையை வெளிப்படுத்துவதற்குத்தானே எந்த செயலையும் செய்கிறார். அப்படிப்பட்டவர்களுக்கு அவர் தம்முடைய மகிமையை எப்படி வெளிப்படுத்த முடியும்? அவர் தம்முடைய மகிமையை வெளிப்படுத்துவதற்கு எது தடையாக இருக்கிறது? அவர்கள் தங்களைக் குறித்து வைத்திருக்கிற மேன்மையான எண்ணம் தான். ஜனங்கள் பாவ மனிதர்கள். அவர்கள் தங்களைக் குறித்த எண்ணங்களால் நிறைந்திருக்கிறார்கள். அப்படியென்றால் தேவன் எப்படி அவர்களுக்கு தம்முடைய மகிமையை வெளிப்படுத்த முடியும்? அதை வெளிப்படுத்துவதே மிகக் கஷ்டம். ஆகவே அவர்கள் தங்களைக் குறித்து வைத்திருக்கிற மேன்மையான எண்ணத்தை கைவிட வேண்டும், அப்போதுதான் அவர்களுக்கு இது விளங்கும். அது விலகினால் தான் இதைப் பார்ப்பதற்கு அங்கு இடம் உண்டாகும். அதற்காகத்தான் அவர் சில வேளைகளில் மனுஷர்களை சிவந்த சமுத்திரம் போன்ற இடத்திற்கு கொண்டுவருகிறார். ஏன் அவர் இங்கு கொண்டுவருகிறார்? முன்பாக சமுத்திரமும், பின்னால் பார்வோனின் சேனையும் இருக்கிறது. இவர்கள் ஆண்கள், பெண்கள், பிள்ளைகள், ஆடுமாடுகளைக் கொண்டு வருகிறார்கள். வேறு எங்கும் போகிறதற்கு வழியில்லை. அவர்கள் தப்புவதற்கு வழியே இல்லை. என்னுடைய வல்லமை, ஞானம், பெலன், அறிவு, ஆற்றல், திறமை எதுவுமே எனக்கு உதவாது என்கிற நிலைக்கு மனுஷன் வர வேண்டும். அப்போதுதான் தேவனுடைய மகிமையை அங்கு காண முடியும். தேவன் அவர்களை அந்த நிலைக்கு கொண்டு வருகிறார். எப்படி? வாழ்க்கையின் பல்வேறு சூழ்நிலைகள் மனுஷனை அந்த நிலைமைக்கு கொண்டுவருகிறது. இன்றைக்கு நாம் சிவந்த சமுத்திரத்திற்கு முன்பாக நிற்கப் போவதில்லை, பின்னால் பார்வோன் நம்மை விரட்டிக்கொண்டு வரப்போவதில்லை. ஆனால் அப்படிப்பட்ட சூழ்நிலைகள் நமக்கு உண்டாகிறது. நாம் போவதற்கும், தப்புவதற்கும் வழியில்லை. என் கண்ணுக்கு எதுவுமே தெரியவில்லை. என் பெலம், ஞானம், அறிவு, ஆற்றல் இவற்றையெல்லாம் பயன்படுத்தி விட்டேன், எனக்கு ஒரு வழியும் தெரியவில்லை. என்னை வேறு யாராவது தான் காப்பாற்ற வேண்டும், என்னால் என்னை காப்பாற்றிக்கொள்ள முடியாது, நான் ஒன்றுமில்லை, என்னை ஒருவர் இதிலிருந்து இரட்சிக்க வேண்டும் என்கிற அப்படிப்பட்ட நிலைக்கு அவனை கொண்டுவந்தால் தான் தேவன் தம்முடைய மகிமையை அவனுக்கு வெளிப்படுத்த முடியும். அதுவரைக்கும் அவன் தேவனுடைய மகிமையை பார்க்கமாட்டான். பார்வோனுக்கு தேவனுடைய மகிமை எப்படி விளங்கப்போகிறது? அது அவனுக்கு விளங்குவது கடினம். ஏனென்றால் அவன் தன்னை பெரிய ராஜாவாக எண்ணுகிறான். “என் ஜனங்களைப் போகவிடு” என்று மோசே கேட்கும்போது, உன்னுடைய தேவனை எனக்கு தெரியாது. அவர் சொன்னால் நான் விட்டு விட வேண்டுமா? உங்களை விட முடியாது, இங்கு நான் தான் ராஜா, என்னைக் காட்டிலும் இந்த உலகத்தில் பெரியவன் யாருமில்லை என்கிறான். நான் தான் இந்த உலகத்தில் பெரியவன், என்னுடைய இராணுவம், வல்லமை, பெலன், ஆற்றல், அறிவு இதுதான் பெரியது என்று அவன் எண்ணுகிறான். அவனுக்கு எப்படி தேவனுடைய மகிமையை வெளிப்படுத்துகிறது? கர்த்தர் அவனைக் கொண்டு தம்முடைய வல்லமையை வெளிப்படுத்துவதற்கு ஒரு idea வைத்திருக்கிறார். வேதவசனம் எப்படிச் சொல்லுகிறது என்று பாருங்கள்.

அப்பொழுது கர்த்தர் மோசேயை நோக்கி: நீ அதிகாலமே எழுந்திருந்து போய், பார்வோனுக்கு முன்பாக நின்று; எனக்கு ஆராதனை செய்ய என் ஜனங்களை அனுப்பிவிடு. விடாதிருந்தால், பூமியெங்கும் என்னைப் போல வேறொருவரும் இல்லை என்பதை நீ அறியும்படிக்கு, இந்தமுறை நான் சகலவித வாதைகளையும் உன் இருதயத்திலும், உன் ஊழியக்காரர் மேலும் உன் ஜனங்கள் மேலும் அனுப்புவேன்(யாத்திராகமம் 9:13, 14).

கர்த்தர் தாம் யார் என்பதை காண்பிக்க விரும்புகிறார். ஆனால் பார்வோனுக்கு கண் தெரியவில்லை. ஏனென்றால் அவனுக்கு தன்னைப் பற்றி பெரிய எண்ணம் இருக்கிறது. நான் தான் பெரிய ராஜா, நான் அவரை கேள்விப்பட்டதே இல்லை என்கிறான். கர்த்தர் சொல்லுகிறார், பூமியெங்கும் என்னைப் போல வேறொருவரும் இல்லை என்பதை நான் காண்பிக்கப்போகிறேன். ஆனால் உனக்கு காண்பிப்பது மிகவும் கடினமாயிற்றே! நீ அதைப் பார்க்க மறுக்கிறவனாயிற்றே! நீ பூமியில் இராமல் நாசமாய்ப் போகும்படி நான் என் கையை நீட்டி, உன்னையும் உன் ஜனங்களையும் கொள்ளை நோயினால் வாதிப்பேன் என்றார். மேலும் அவர் சொல்லுவதைக் கவனியுங்கள்.  

என்னுடைய வல்லமையை உன்னிடத்தில் காண்பிக்கும்படியாகவும், என் நாமம் பூமியிலெங்கும் பிரஸ்தாபமாகும்படியாகவும் உன்னை நிலைநிறுத்தினேன்(யாத்திராகமம் 9:16).

நான் எவ்வளவு பெரிய ஆள், நான் பிரமாதமானவன், உலகத்தையே ஆளுகிற ராஜாவாக இருக்கிறேன் என்று அவன் எண்ணுகிறான். கர்த்தர் சொல்லுகிறார், நீ தானாக ராஜாவாகவில்லை. இவ்வளவு பெரிய ராஜாவாக நீ உயர்வதற்கு நான் உனக்கு உதவி செய்திருக்கிறேன். உனக்கு எதற்கு உதவி செய்தேன் என்று தெரியுமா? உன்னை பெரிய ராஜாவாக்கி, நீ திமிர் செய்து, என் ஜனங்களை போக விடமாட்டேன் என்று எனக்கு எதிராக நின்று, உன் இருதயத்தை கடினப்படுத்தி, எனக்கு சவால் விடுகிற அளவிற்கு நீ உன்னை பெரியவனாக நினைக்க வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் நான் உன்னை அப்படி உயர்த்தினேன், நீ உன்னை அப்படி எண்ணு, நீ எவ்வளவு நினைக்கிறாயோ அவ்வளவு நல்லது. நீ இருதயத்தை எவ்வளவு கடினப்படுத்துகிறாயோ அவ்வளவு நல்லது. அதற்கும் நான் உதவி செய்கிறேன். ஏனென்றால் நீ உன் இருதயத்தை கடினப்படுத்தி, நீ உன்னை பெரிய ஆளாக எண்ணுவது எனக்கு என்னுடைய மகிமையை காண்பிப்பதற்கு வசதியாக இருக்கிறது. உன்னை அழிக்கும்போது உன்னைக் காட்டிலும் பெரியவர் ஒருவர் இருக்கிறார் என்பது அப்போதுதான் ஜனங்களுக்கு விளங்கும். அது உனக்கும் அப்போதுதான் விளங்கும். உனக்கு வேறு எப்படி காண்பிப்பது? நீ பார்க்க மறுக்கிறாய், உன்னிடம் வந்து பிரசங்கம்பண்ணினால் நீ ஏற்றுக்கொள்ளமாட்டாய். மோசேயை அனுப்பினால் சொன்ன பேச்சைக் கேட்கமாட்டாய். அதற்குத்தான் உன்னை கடின இருதயமுள்ளவனாக உண்டாக்கினேன் என்கிறார். ஆக கர்த்தர் பார்வோனை உயர்த்தி, அவன் திமிர்பண்ணும்போது அவனை அடக்கி, ஜெயித்து, மேற்கொண்டு, இந்த தேவனைப்போல ஒரு தேவன் இல்லை என்பதை காண்பிப்பதற்காகவே அவனை உயர வைக்கிறார். ஆக வளர வைக்கிற எல்லாரையும் கர்த்தர் நல்லதிற்காக வளர வைக்கவில்லை. அவர்கள் தாங்கள் பெரிய யோக்கியர்கள், அதனால் வளருகிறோம் என்று எண்ணுகிறார்கள். வளர வைக்கிற எல்லாரையும் கர்த்தர் நல்லதிற்காக வளர வைக்கவில்லை என்பதுதான் உண்மை. கர்த்தர் தாம் எதற்காக ஒரு காரியத்தைச் செய்கிறார் என்று அவருக்கு தெரியும். அவர் பெரிய ஞானி, நாம் அவருக்கு ஆலோசனை சொல்ல வேண்டியதில்லை. அவர் தம்முடைய மகிமையை வெளிப்படுத்துவதற்காகத்தான் எல்லாவற்றையும் செய்கிறார். இயேசு லாசரு மரித்து வேண்டுமென்றே நான்கு நட்கள் கழித்து வருகிறார். லாசருவின் சகோதரி, “நான்கு நாட்கள் ஆயிற்றே, நாறிப்போயிருக்குமே” என்கிறாள். இயேசு அதற்குத்தான் காத்திருந்தேன் என்கிறார். ஏனென்றால் நாறிப்போனாலும் திரும்ப எழுப்புவதற்கு என்னால் முடியும். முதல் நாளே உயிரோடு எழுப்பியிருந்தால் சிலர், “உயிர் போய்விட்டது என்று நான் எண்ணினேன், ஆனால் லேசாக உயிர் இருந்திருக்கும்போல, இவன் செத்துவிட்டான் என்று சீக்கிரமாக சொல்லிவிட்டார்கள்” என்று சொல்லியிருப்பார்கள். ஆகவேதான் இயேசு நான்கு நாட்கள் காத்திருந்து, கல்லறையிலேயே வைத்திருங்கள் என்று விட்டுவிட்டார். கல்லறையில் வைத்து எல்லாரும் அழுது தீர்க்கும் வரைக்கும் காத்திருந்து நான்காவது நாள் வருகிறார். ஏனென்றால் மகிமையை வெளிப்படுத்த வேண்டுமே! பார்க்க முடியாத ஜனங்களுக்கு எப்படி தம் மகிமையை வெளிப்படுத்துவது? அந்த சம்பவத்தை வாசித்துப் பார்த்தீர்கள் என்றால், இயேசுவைக் கொல்ல வேண்டும் என்று எண்ணின யூதர்கள் லாசருவின் வீட்டில் அங்கு கூடியிருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு இயேசுவின் மீது பயங்கர வெறுப்பு இருக்கிறது. ஏதாவது ஒரு குறை கண்டுபிடிக்க வேண்டும், இவரைக் கொன்றுவிட வேண்டும் என்று தேடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் மத்தியில் நான்கு நாட்கள் கழித்து இயேசு வருகிறார். “என்ன இவ்வளவு தாமதமாக வருகிறீர்கள், லாசருவை கல்லறையில் வைத்தாயிற்று, சரீரம் நாறிப்போயிருக்குமே” என்று அவர்கள் சொல்லுகிறார்கள். அதற்கு இயேசு, “நீ விசுவாசித்தால் தேவனுடைய மகிமையைக் காண்பாய்” என்கிறார். யோவான் 9-ஆம் அதிகாரத்தில் இயேசு ஒரு பிறவிக் குருடனை சுகமாக்கினார். சீஷர்கள் அவனைப் பார்த்தவுடன், “இது அவனுடைய தகப்பன் செய்த பாவமாக, முன்னோர்களுடைய பாவமாக இருந்திருக்கும், ஆகவேதான் இவன் குருடனாய் பிறந்துவிட்டான்” என்று சொல்லுகிறார்கள். சிலருக்கு இப்படிப்பட்ட விபரீத எண்ணங்கள் இருக்கிறது. யாருக்காவது ஏதாவது குறைபாடு இருந்தது என்றால் உடனே இவர்கள் இது யார் செய்த பாவமோ என்று சொல்லுகிற ஆட்கள் இருக்கிறார்கள். அதற்கு இயேசு, இந்த குறைபாடு யார் செய்த பாவமோ அல்ல, பார்வை இல்லாமல் இருந்தவனை பார்வையடையப்பண்ண முடியும் என்பதை காட்டும்படியாக, சாத்தியமில்லாததை தேவனால் சாத்தியமாக்க முடியும் என்பதை காட்டும்படியாக, தேவனுடைய மகிமைக்காக இருக்கிறது என்கிறார். அவனுடைய கண்களைத் திறந்துவிடுகிறார், அவன் பார்வையடைகிறான். அங்கு தேவனுடைய மகிமை விளங்குகிறது.

ஆக சிவந்த சமுத்திரத்தைக் கடக்கிற இந்த முழு சம்பவத்தையும் கர்த்தர் orchestrate பண்ணியிருக்கிறார். முன்பாக கடல் இருக்கிறது, பின்பாக பார்வோனுடைய சேனை துரத்துகிறது. “எங்களை அங்கேயே விட்டு விடு என்று சொன்னோமே, நாங்கள் அடிமைகளாகவே இருந்திருக்கலாம், அதுவே பரவாயில்லை. வனாந்திரத்திலே சாவதற்காக எங்களை கொண்டுவந்தீரா?” என்று ஜனங்கள் பதறுகிறார்கள். நீங்கள் சாக வேண்டும் என்பதற்காக உங்களைக் கொண்டுவரவில்லை, என்னுடைய மகிமையைக் காண்பிக்க கொண்டுவந்திருக்கிறேன் என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார். வனாந்திரத்தில் வந்துதான் காண்பிக்க முடியும். ஏனென்றால் வனாந்திரத்தில் தான் மன்னாவைப் பொழிய வைக்கப்போகிறேன். சாப்பாடு தினமும் supply ஆகப்போகிறது. எந்த shopping mall-ம் இல்லாத இடத்திற்கு கர்த்தர் அவர்களைக் கொண்டுவருகிறார். அப்போதுதான் இவர் அவர்களுக்கு சாப்பாடு கொடுக்கிறார் என்பது விளங்கும். இல்லையென்றால் அவர்களுக்கு தெரியாது, அவர்கள் அதை நம்பமாட்டார்கள். இவர்களிடம் வெள்ளி, பொன் எல்லாம் இருக்கிறது, ஆனால் அதைக் கொண்டு எதையும் வாங்க முடியாது. வனாந்திரத்தில் பட்டினியில் சாக வேண்டியதுதான். அவர்களை தண்ணீர் இல்லாத காட்டிற்கு கொண்டுவருகிறார். ஏனென்றால் இவர் தண்ணீர் கொடுக்கப்போகிறார், ஆகாரம் கொடுக்கப்போகிறார், தம்முடைய மகிமையை வெளிப்படுத்தப்போகிறார். கறி வேண்டும் என்று சொல்லி ஜனங்கள் கண்ணீர் விடப்போகிறார்கள். எகிப்தில் வெங்காயம், பூண்டு இதெல்லாம் கிடைத்தது. ஆனால் இங்கு வனாந்திரத்தில் ஒன்றுமே கிடைக்கவில்லை. மாமிச இறைச்சி கிடைக்கவில்லை என்று ஜனங்கள் முறையிடுகிறார்கள். ஆனால் கர்த்தர் அளவுக்கு அதிகமாக வனாந்திரத்திற்கு கொண்டுவந்து கொடுத்தார். எகிப்திலேயே கொடுத்திருந்தால் இவர்கள் அதை நம்பமாட்டார்கள். இவர்களுக்கு பார்க்க கண் இல்லையே, விசுவாசம் இல்லையே, விழுந்துபோன மனுஷன் ஆயிற்றே. எதுவும் இல்லாத இடத்திற்கு கொண்டுவந்து அற்புதமாக supply பண்ணினால் தான் இவர்களுக்கு விளங்குகிறது. வனாந்திரத்தில் 30,00,000 பேர் இருந்தார்கள். இவர்களுக்கு கறி கொடுக்க வேண்டுமென்றால் எத்தனை கிலோ கறி வேண்டும்? அதை கொண்டுவருவதற்கு எத்தனை லாரிகள் வேண்டும்? அவ்வளவு லாரிகள் வந்துபோவதற்கு எத்தனை ரோடுகள் வேண்டும் என்று எல்லாவற்றையும் ஒருவர் கணக்கிட்டுச் சொல்லுகிறார். அந்த கணக்கைப் பார்த்தீர்கள் என்றால் கறி கிடைக்காது என்று நீங்கள் தீர்மானித்து விடுவீர்கள். அப்படி கணக்குப்போட்டு, கிடைக்காது என்று தீர்மானித்த பிறகு நான் கொண்டுவருகிறேன் என்கிறார். அவரே பறந்து வர வைத்தார். எல்லாம் பறந்து வந்து விழுகிறது. நன்றாக கொழுத்த பறவைகள் காற்று அடிப்பதற்காக காத்திருக்கும். காற்று அடித்தால் அவைகள் பறக்கும், அவை சோம்பேறி பறவைகள். கர்த்தர் காற்றை இஸ்ரவேலர்கள் பாளயமிறங்கி இருக்கும் இடத்திற்கு திருப்பிவிட்டார். அவைகள் எல்லாம் பறந்து வந்தது. இவைகள் பாளயமிறங்கி இருக்கிற இ#2975;த்திற்கு பக்கத்தில் வந்தவுடன் கர்த்தர் காற்றை நிறுத்திவிட்டார், எல்லா பறவைகளும் உட்கார்ந்துவிட்டது. “இது போதுமா, இன்னும் வேண்டுமா” என்று கர்த்தர் கேட்கிறார். இடுப்பு உயரம் வரைக்கும் கறி இருக்கிறது, அதை வெட்டுவதற்குத்தான் ஆட்கள் இல்லை. தேவன் எல்லாவற்றையும் தம்முடைய மகிமைக்காக செய்கிறவர். முதலில் அதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். அவர் சிவந்த சமுத்திரத்திடம் கொண்டுவந்திருக்கிறார் என்றால் அவர் தம்முடைய மகிமையை வெளிப்படுத்தப்போகிறார். ஆகவேதான் அங்கு கொண்டுவந்திருக்கிறார்.

இந்த ஆசிரியர் இரண்டு காரியங்களை வலியுறுத்த விரும்புகிறார். ஒன்று, வாழ்க்கையில் நமக்கு ஏற்படுகிற பெரிய சவால்கள், பிரச்சனைகள், இனி எதுவுமே செய்ய முடியாது என்கிற நெருக்கடிகள் இவைகளை எப்படி விசுவாசத்தைக் கொண்டு மேற்கொள்ள முடியும் என்பதை காண்பிக்க விரும்புகிறார். அது ஒரு காரணம். அதை பார்க்கப்போகிறோம். வாழ்க்கையில் நாம் எல்லாருமே இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலைகளை பல நேரங்களில் சந்திக்க வேண்டியதாய் இருக்கிறது. இவைகளை சமாளிப்பதற்கு என்னிடம் அறிவு, ஞானம், பெலன் இல்லை, என்னால் இது முடியவே முடியாது என்கிற சூழ்நிலைகளையெல்லாம் அவர் தம்முடைய மகிமையை வெளிப்படுத்த ஒரு பெரிய வாய்ப்பாக எடுத்துக்கொள்கிறார். ஆக நாமும் சூழ்நிலைகளை அப்படி பார்க்க கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். நம்முடைய வாழ்க்கையில் ஏற்படுகிற சவால்கள், தேவைகள், பயங்கரமான சாத்தியமற்ற நிலைகள் இவற்றைப் பார்க்கும்போது கர்த்தர் தம்முடைய மகிமையை வெளிப்படுத்த ஒரு அற்புதமான வாய்ப்பாக அதை எண்ண வேண்டும். அங்கு எப்படி விசுவாசம் வேலை செய்கிறது, விசுவாசம் எப்படி ஜெயத்தைக் கொண்டுவருகிறது என்பதை முதலில் பார்க்கப் போகிறோம்.

இரண்டாவது மனுஷனுக்கு மிகப்பெரிய பிரச்சனை இருக்கிறது. அவன் அதை தீர்த்து வைக்க முடியாது, அவன் அதைப் பற்றி ஒன்றுமே பண்ண முடியாது என்று ஒரு பிரச்சனை இருக்கிறது. அது என்ன? பாவப்பிரச்சனை. ஒருவன் எவ்வளவு பெரிய பணக்காரனாக இருந்தாலும், அவன் எவ்வளவு பெரிய அதிகாரத்தில் இருந்தாலும், உயர்ந்த அந்தஸ்தில் இருந்தாலும், அவனுடைய பாவ குணத்தை, அவனுடைய உள்ளத்தை ஆளுகிற பாவத்தைக் குறித்து அவன் ஒன்றுமே செய்ய முடியாது. அதிலிருந்து அவனால் தன்னை விடுவித்துக்கொள்ள முடியாது. அவன் பாவத்திற்கும், பிசாசிற்கும் அடிமையாய் இருக்கிறான். அவனுடைய ஜெபம், தவம், உபவாசம், ஒழுக்கம் எதுவுமே அவனை காப்பாற்ற முடியாது. ஏனென்றால் அது உள்ளத்தைக் கெடுக்கிற ஒரு சக்தி. அது ஒருவனை அழித்து ஒன்றுமில்லாமலாக்குகிற வரை விடாது. அதிலிருந்து எவரும் காப்பாற்ற முடியாது. அதிலிருந்து காப்பாற்றுகிறவர் இயேசு இரட்சகர் மட்டுமே என்பதை காண்பிப்பதற்காகவும் இதைப் பயன்படுத்துகிறார். இங்கு சிவந்த சமுத்திரத்தின் கதையை ஒரு வசனத்தில் சொல்லி முடித்துவிட்டார். யாத்திராகமம் 14:13-இல் இப்படியாக வாசிக்கிறோம்:

அப்பொழுது மோசே ஜனங்களை நோக்கி: பயப்படாதிருங்கள்; நீங்கள் நின்றுகொண்டு இன்றைக்குக் கர்த்தர் உங்களுக்குச் செய்யும் இரட்சிப்பைப் பாருங்கள்; இன்றைக்கு நீங்கள் காண்கிற எகிப்தியரை இனி என்றைக்கும் காணமாட்டீர்கள்(யாத்திராகமம் 14:13).

ஜனங்கள் முறுமுறுத்தார்கள் என்று 12-ஆம் வசனம் சொல்லுகிறது. ஏனென்றால் முன்னே செங்கடல் இருப்பதையும், பின்பாக பார்வோனின் சேனை துரத்துவதையும் பார்க்கிறார்கள். அவர்களிடம் விசுவாசம் இல்லை. அவர்கள், “நாங்கள் அடிமைகளாகவே இருந்துவிடுகிறோம், பார்வோன் ஏதோ கஞ்சியாவது ஊற்றுகிறானே, நாங்கள் அதை சாப்பிட்டுக்கொள்கிறோம்” என்று settle ஆகிவிட்டார்கள். ஆனால் மோசே “இல்லை, நாம் போகலாம்” என்று சொல்லி அவர்களைக் கூட்டிக்கொண்டு வந்தார். எங்களை சாகடிப்பதற்காக இங்கே கூட்டிக்கொண்டு வந்தீரா? வனாந்தரத்திலே சாகிறதைப்பார்க்கிலும் எகிப்தியருக்கு வேலை செய்கிறது எங்களுக்கு நலமாயிருக்குமே என்று ஜனங்கள் முறுமுறுக்கிறார்கள். அப்போதுதான் அவர் இதைச் சொல்லுகிறார். அவர் இரண்டு காரியங்களைச் சொல்லுகிறார். ஒன்று, என்ன செய்ய வேண்டுமென்று சொல்லுகிறார். இன்னொன்று, நீங்கள் எதைப் பார்ப்பீர்கள் என்பதைச் சொல்லுகிறார். அந்த சூழ்நிலையில் என்ன செய்ய வேண்டுமென்று சொல்லுகிறார் என்றால், “நீங்கள் நின்றுகொண்டு” என்கிறார். ‘நின்றுகொண்டு’ என்பதின் அர்த்தம் என்ன? ஒரு தேவமனுஷன் கடினமான சூழ்நிலையின் மத்தியிலே கர்த்தரை நம்பி, பதறாமல் பயப்படாமல் நிற்கிறான். அவன் எதற்கு நிற்கிறான்? அவன் எதுவும் செய்யாமல் நிற்கவில்லை. கர்த்தருடைய சத்தத்திற்காக, கர்த்தர் வழிகாட்டும்படியாக, வாசலைத் திறக்கும்படியாக, நன்மை செய்யும்படியாக, தயவு காண்பிக்கும்படியாக காத்துக்கொண்டிருக்கிறான். கர்த்தர் ஒரு விடுதலையை வைத்திருக்கிறார், நிச்சயமாக கொடுப்பார் என்று அவனுக்கு தெரியும். அதற்காக அவன் காத்துக்கொண்டிருக்கிறான். அப்படி நின்று கொண்டிருப்பதை இங்கு சொல்லியிருக்கிறது. விசுவாசத்தோடு கர்த்தரை நம்பி, அவர் ஏதோ செய்யப்போகிறார், வாசலைத் திறப்பார், இதை வாய்க்கப்பண்ணுவார், கர்த்தரால் கூடாத காரியம் ஒன்றுமில்லை. நான் பதறப்போவதில்லை, அழப்போவதில்லை, கர்த்தருக்காக காத்திருக்கப் போகிறேன். கர்த்தருக்கு காத்திருக்கிறவர்கள் புதுபெலனடைந்து செட்டைகளை அடித்து உயரே எழும்புவார்கள்; அவர்கள் ஓடினாலும் இளைப்படையார்கள், நடந்தாலும் சோர்ந்துபோகார்கள். கர்த்தருக்கு காத்திருக்கிற type, மிகவும் நல்ல type. அப்படிப்பட்ட ஒருவரைப் பற்றி இங்கு சொல்லியிருக்கிறது.

ஆகவேதான் ஆண்டவரோடு நல்ல உறவு இருக்க வேண்டும், விசுவாசத்தை எப்படி பயிற்றுவிப்பது என்பது தெரிந்திருக்க வேண்டும். இது தெரியவில்லை என்றால் பிரச்சனை தான். ஏனென்றால் இதெல்லாம் தெரியவில்லை என்றால், “இந்த பிரச்சனையிலிருந்து மீளுவதற்கு வழியே இல்லை, உனக்கு எதுவும் வழி தெரிகிறதா?” என்று உலகத்தார் கேட்பார்கள். “எனக்கு தெரியவில்லை” என்று நீங்கள் சொன்னால் அவர்கள், “எனக்குத் தெரிந்தவரை இதிலிருந்து நீ தப்பவே முடியாது” என்று சொல்லுவார்கள். கர்த்தர் வாழ்க்கையில் வித்தியாசத்தை உண்டுபண்ணுகிறார்.

சிலர் இந்த வித்தியாசத்தை புரிந்துகொள்வதில்லை. விசுவாசம் என்றால் என்னவென்று புரியாத வாழ்க்கைக்கும், கர்த்தரை நம்பி அவரோடு வாழுகிற வாழ்க்கைக்கும் பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது. அப்படிப்பட்ட சூழ்நிலைகளில் கர்த்தரை தெரியவில்லை என்றால் நம்பிக்கையே இல்லாமல் போய் விடுகிறது. விசுவாசம் இல்லையென்றால் சாவதுதான் ஒரே வழி என்றாகி விடுகிறது. உயிரை இழப்பதுதான் இதற்கு பதில் என்றாவி விடுகிறது. அப்படிப்பட்ட சூழ்நிலைக்கு நாம் தள்ளப்படுகிறோம். ஆனால் ஆண்டவரை அறிந்திருந்தால், விசுவாச வாழ்க்கை புரிந்திருந்தால் எப்பேர்ப்பட்ட சூழ்நிலையிலும் கர்த்தர் என் கூட இருக்கிறார், அவர் என்னுடைய இரட்சிப்பாக இருக்கிறார், அவர் என்னை நேசிக்கிறார், அவர் எனக்குள் இருந்துகொண்டு என்னை ஊக்குவிப்பார், பெலத்தை தருவார் என்கிற காரியங்கள் எல்லாம் அதில் நடக்கிறது. விசுவாசம் சாக ஒத்துக்கொள்ளாது, நம்பிக்கையை இழக்கவிடாது, அது எதிர்பார்க்க வைக்கிறது. கர்த்தர் பெரிய காரியங்களைச் செய்வார், அவர் என் பட்சத்தில் இருக்கிறார், எனக்காக இருக்கிறார், கைவிடமாட்டார் என்று விசுவாசம் சொல்லுகிறது. ஆகவேதான் நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன், உங்களுக்கு ஆண்டவரை தெரியுமா, விசுவாசம் என்றால் என்னவென்று தெரியுமா, அது எப்படி வேலை செய்கிறது என்று தெரியுமா? விசுவாசம் இல்லையென்றால் சாவைத்தான் பார்த்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும். ஏனென்றால் பிரச்சனையிலிருந்து தப்புவதற்கு வழியில்லை. விசுவாசம் இருந்தால் ஆண்டவர் எவ்வளவு பெரியவர் என்பதை பார்க்க ஆரம்பித்துவிடுவோம். கண்கள் அதை நோக்கிக் கொண்டிருக்கும். அதன்மீது பெரிய அளவில் கண்களை வைத்துவிடுவோம். ஆக எவ்வளவு பெரிய பிரச்சனையின் மத்தியிலும் சாகப்போவதில்லை. நாம் சாகாமல் பிழைத்திருந்து தேவனுடைய மகிமையை இந்த பூமியில் வெளிப்படுத்துவோம். இது மிகவும் அவசியம். விசுவாசம் உள்ளே வந்துவிட்டால் சாக துணியமாட்டோம், மாறாக வாழ துணிவோம். வாழ்வதற்கு வேண்டிய தைரியம் வந்துவிடும், பிரச்சனைகளிலிருந்து மீளுவதற்குரிய தைரியம் வந்துவிடும். வழியே இல்லாத இடத்தில் வழி இருக்கிறது என்று கர்த்தருக்கு தெரியும். ஆகவே நீங்கள் தேவனை கண்டுபிடியுங்கள், அவரை நாடுங்கள், அவரை விசுவாசியுங்கள். ஆண்டவர் இல்லையென்றால் நம்பிக்கையற்று, எனக்கு வேறு வழியில்லை, என்னால் எதுவும் முடியாது என்கிற அங்கலாய்ப்பிற்கு தள்ளப்படுகிறோம். இல்லையென்றால் கோழைத்தனம் வந்துவிடுகிறது. நான் வாழ்க்கையை இழந்துவிடுகிறேன், எனக்கு வழி தெரியவில்லை, எனக்கு உதவி செய்ய யாருமில்லை, எனக்கு பயமாக இருக்கிறது, எனக்கு இந்த பிரச்சனையை சந்திக்க முடியாது, நான் என்னை சாகடித்துக்கொள்கிறேன் என்கிற விதத்தில் நினைக்க தோன்றுகிறது. ஆனால் ஆண்டவரை அறிந்திருந்தால், விசுவாச வாழ்க்கை என்றால் என்னவென்று புரிந்திருந்தால் கர்த்தர் பெரிய அற்புதத்தை செய்கிறவர் என்பதை உங்களுடைய விசுவாசம் உங்களுக்குள்ளிருந்து சொல்லும். கர்த்தரை விசுவாசிப்பதற்கு உள்ளே பெரிய கிருபை உண்டாகும், உள்ளே கர்த்தருடைய தயவு வேலை செய்யும், கர்த்தருடைய தைரியம் உள்ளத்திலே உங்களை ஊக்குவிக்கும், நீங்கள் நம்பிக்கையை இழக்கமாட்டீர்கள். விசுவாசம் என்பது ஒரு ஊற்றைப் போன்றது. சிலவேளைகளில் நிலத்தை தோண்டிப் பார்த்து தண்ணீர் வரவில்லை என்று சொல்வதுபோல சிலரின் உள்ளம் அப்படியிருக்கிறது. உள்ளத்தில் விசுவாசம் இல்லை. உள்ளத்தில் விசுவாசம் இருந்தால் அது ஊற்றெடுக்கும். அது வறண்டு போகவே போகாது. எப்பேர்ப்பட்ட சூழ்நிலையிலும் அது வந்துகொண்டே இருக்கும், நம்பிக்கையை ஊட்டிக்கொண்டே இருக்கும், தைரியத்தை கொடுத்துக்கொண்டே இருக்கும். பிரச்சனை தீருகிற வரைக்கும், பிரச்சனையிலிருந்து ஜெயிக்கிற வரைக்கும் உங்களுக்கு அது கை கொடுக்கும். அது உங்களை விடாது. அதுதான் விசுவாச வாழ்க்கை.

ஆண்டவரை தெரியவில்லை, விசுவாசம் என்றால் என்னவென்று தெரியவில்லை என்றால் ஜனங்கள் இன்னொரு காரியத்தைச் செய்வார்கள். அவர்கள் தங்கள் பிரச்சனையின் நிமித்தமாக வழி தெரியாமல், எதையும் யோசிக்காமல், அறிவோடு சிந்திக்காமல் தங்களுக்கு தோன்றின எதையாவது தீர்மானம் எடுத்து திடீரென்று செய்வார்கள். இன்னும் சிலர் துணிகரமாக சில காரியங்களைச் செய்வார்கள். அது மோசமானது. ஏனென்றால் அது விசுவாசத்தைப்போல தெரியும், ஆனால் அவர்கள் கர்த்தரை நம்பவில்லை, கர்த்தருடைய வார்த்தை அவர்களுக்கு வரவில்லை. இயேசு தண்ணீரில் நடந்து வருகிறார், பேதுரு படகில் இருக்கிறான். அலைகள் படகை மோதுகிறது, காற்று அடிக்கிறது, புயல் வீசுகிறது. “ஆண்டவரே, நீர் தண்ணீரில் நடந்து வருகிறீரா? நானும் நடக்கிறேன்” என்று பேதுரு இறங்கியிருந்தால் உள்ளே மூழ்கியிருப்பான். அவன் “நானும் வரட்டுமா?” என்று இயேசுவிடம் கேட்டபோது அவர், “வா” என்கிறார். அந்த ஒரு வார்த்தை மிகவும் முக்கியம். அவர் சொன்னார் என்று அவன் இறங்கினான். ஆகவே அவன் கீழே போகவே முடியாது. அவர் சொல்லி இறங்கினால் அது எவ்வளவு பெரிய அலை, காற்று, புயலாக இருந்தாலும் அமிழவே முடியாது. அவர் சொல்லாமல், அவர் நடக்கிறார் ஆகவே நானும் நடக்க முடியும் என்பதுதான் துணிகரம் (presumption). அது தோல்வியில் போய் முடியும். விசுவாசம் வெற்றியில் போய் முடியும். விசுவாசம் “ஆண்டவரே, நான் வர முடியுமா? எனக்கு உதவுவீரா?” என்று கேட்கிறது. ஆண்டவர், “வா” என்கிறார். அதற்குப்பின் காலடி எடுத்து வைக்கும்போது என்ன காற்று அடித்தாலும் மூழ்க முடியாது. துணிகரத்திற்கும் விசுவாசத்திற்கும் உள்ள இந்த வித்தியாசத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அநேகருக்கு இந்த வித்தியாசம் புரிவதில்லை. அதினால் நாம் பெரிய தவறுகளைச் செய்துவிடுகிறோம். ஆனால் கர்த்தரை அறிந்திருக்கும்போது, விசுவாச வாழ்க்கை வாழும்போது நாம் ஒரு பெரிய advantage-ல் இருக்கிறோம். நமக்கு அப்பாற்பட்ட விதத்தில் பெரிய உதவி உண்டாகிறது. நாம் தேவனோடு இணைப்பு பெற்றிருக்கிறோம். தேவன் நமக்கு உதவுகிறவராய் இருக்கிறார், அவர் நம்மோடுகூட இருக்கிறார், நமக்கு வேண்டிய எல்லாவற்றையும் அவர் செய்வார். அதினால் தான் கர்த்தர் “stand still” என்று சொல்லுகிறார். தமிழில் “நின்றுகொண்டு” என்று வந்துவிட்டது. stand still என்றால் அசையாதே, பதறாதே, ஓடாதே, பயப்படாதே, நம்பிக்கையோடு, எதிர்பார்ப்போடு நில், கர்த்தருடைய சத்தம் உனக்கு கேட்கும், நீ எப்படி போக வேண்டும், என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கர்த்தர் உனக்கு காண்பிப்பார். அவர் உனக்கு வழிகாட்டுவார் என்று அர்த்தம். விசுவாசம், “stand still, கர்த்தர் செய்வார்” என்று சொல்லுகிறது.

Stand still மட்டுமல்ல, “கர்த்தர் உங்களுக்கு செய்யும் இரட்சிப்பைப் பாருங்கள்” என்கிறார். அவன் செய்ய வேண்டியது ஒன்று, அது Stand still. பார்க்க வேண்டியது ஒன்று, அது தேவன் உண்டாக்கும் இரட்சிப்பு. தேவன் உண்டாக்கும் இரட்சிப்பை பார்க்க வேண்டுமென்றால் நமக்குள் சி#3007;ல காரியங்கள் நடக்க வேண்டும். அநேக வேளைகளில் நாம் நம்மைச் சார்ந்தே இருக்கிறோம் (self dependence). எனக்கு எல்லாம் தெரியும், நான் பெரிய ஞானி, எனக்கு எல்லாம் முடியும், நானே எல்லாவற்றையும் பார்த்துக்கொள்வேன் என்று சொல்லுகிறோம். அந்த மாம்சீகமான self dependence போக வேண்டும். நான் தேவனை சார்ந்திருக்கிறேன், அவரை நம்புகிறேன், அவர் எனக்குச் செய்வார், அவர் என்னை காப்பாற்றுவார், அவர் என்னுடைய தேவைகளை சந்திப்பார் என்பதை நான் விசுவாசிக்கிறேன் என்கிற எண்ணம் உண்டாக வேண்டும். அது உண்டாகும்போது சுயம் நீங்குகிறது. அது கண்களில் இருக்கிற புரை போன்றது. அது எல்லாவற்றையும் மங்கலாக்கி விடுகிறது, தேவனுடைய மகிமையை பார்க்க முடியாமல் பண்ணி விடுகிறது. ஆனால் சுயம் நீங்கும்போது, தேவன் தம்முடைய மகிமையை வெளிப்படுத்தக்கூடிய ஒரு ஸ்தானத்திற்கு நாம் வருகிறோம்.

அதுமட்டுமல்ல இன்னொன்றும் நடக்கிறது. ஜனங்கள் இப்படிச் சொல்லுவதைக் கேட்டிருப்பீர்கள்: “கர்த்தர் இதிலிருந்து எப்படி விடுவிப்பார் என்று சொல்லுகிறீர்கள், அவர் எப்படி விடுவிப்பார் என்று எனக்கு தெரியவில்லை, எனக்கு தெரிந்து எந்த வழியும் இல்லையே!” ஜனங்கள் இந்த இடத்திற்கு வருவதும் நல்லது. ஏனென்றால் இப்போது உங்களுடைய ஞானம் செத்துவிட்டது, நீங்கள் இப்போது அதை சார்ந்து இல்லை, கர்த்தர் அவருடைய ஞானத்திலே காரியங்களைச் செய்வார் என்பதை ஏற்றுக்கொள்ள ஆயத்தமாகிவிட்டீர்கள். இப்போதுதான் அற்புதம் நடக்கப்போகிறது. முன்பு, எனக்கு எல்லாம் தெரியும் என்று சொன்ன நீங்கள் இப்போது, எனக்கு தெரிந்தவரை இதிலிருந்து மீளவே முடியாது என்று சொல்லுகிறீர்கள். ஆக உங்களுடைய ஞானம் செத்துவிட்டது, தேவனுடைய ஞானம் வேலை செய்யப்போகிறது.

மூன்றாவது இன்னொரு காரியம் நடக்கிறது. ஜனங்கள் பெரும்பாலும் தங்களுடைய வலிமையை நம்புகிறார்கள். தங்களுக்கு ஏதோ வல்லமை இருப்பதாக அவர்கள் எண்ணுகிறார்கள். தங்கள் சுய பெலனை நம்புகிறார்கள். இது தவறு. என்னைப் பெலப்படுத்துகிற கிறிஸ்துவினாலே எனக்கு எல்லாவற்றையும் செய்ய பெலன் உண்டு என்பது வேறு, ஆனால் இது சுயம். இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலைகளில் மனுஷன் தான் வலிமையற்றவன் என்பதை உணர ஆரம்பிக்கிறான். இஸ்ரவேல் மக்கள் ஆண்கள், பெண்கள், பிள்ளைகள், ஆடு, மாடுகள் என்று அவ்வளவுதான். ஆனால் அவர்கள் ரதங்கள், குதிரைகள், போர்வீரர்கள், ஆயுதங்கள் என்று வருகிறார்கள். இரண்டையும் ஒப்பிடவே முடியாது. நம்மிடம் எந்த வல்லமையும் இல்லை, நம்மால் எதுவும் முடியாது என்பது விளங்குகிறது. இப்போதுதான் தேவனுடைய மகிமையைக் காணக்கூடிய நேரம் வருகிறது.

நான்காவதாக, இன்னொரு முக்கியமான காரியம் நடக்கிறது. அது என்னவென்றால், சில வேளைகளில் விசுவாசிக்கக்கூட முடியவில்லை என்கிற நிலை உண்டாகி விடுகிறது. ஒரு தகப்பன் இயேசுவிடம் வருகிறான். அவனுடைய மகன் தண்ணீரிலும், தீயிலும் விழுகிறான். அது தகப்பனுக்கு எப்படியிருந்திருக்கும்? அந்த பிள்ளைக்கு தண்ணீரிலும், தீயிலும் விழுந்து சாக வேண்டும் என்பது போல இருக்கிறது. அது எவ்வளவு பெரிய ஆபத்து என்று எண்ணிப்பாருங்கள். அவன் எங்கேயும் போய் விழுந்துவிடாதபடிக்கு எப்போதும் அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும். தகப்பனுக்கு அவன் மீது மிகுந்த கரிசணை. அவனை சரிபடுத்துவதற்கு பல இடங்களுக்கு கூட்டிச்சென்று விட்டான். சீஷர்களிடமும் கூட்டிச்சென்று விட்டான். எவரிடமும் சுகமாகவில்லை. இப்போது அவன் இயேசுவிடம் வந்து, “ஆண்டவரே, என் மகன் தண்ணீரிலும் தீயிலும் விழுந்து சாகிறேன் என்று ஓடுகிறான். இவனை பத்திரமாக பாதுகாக்க வேண்டியதாய் இருக்கிறது. பிசாசு இவனை அலைக்கழிக்கிறான். நீர் என் மகனுக்கு ஏதாவது செய்ய வேண்டும்” என்று கேட்கிறான். அதற்கு இயேசு, “நான் உனக்கு இதைச் செய்ய முடியும் என்று விசுவாசிக்கிறாயா?” என்று கேட்கிறார். எந்த தகப்பனாவது இதை விசுவாசிக்காமல் இருப்பானா? “ஆண்டவரே, நான் விசுவாசிக்கிறேன். என்னுடைய அவிசுவாசத்தில் எனக்கு உதவிசெய்யும்” என்று சொல்லுகிறான். அதற்கு என்ன அர்த்தம்? ஆண்டவரே, நான் விசுவாசிக்கிறேன். ஆனால் பேதுரு, யோவான் இவர்களிடம் போய் காண்பித்த பிறகு இருந்த விசுவாசமும் போய்விட்டது என்கிறான். நீங்கள் யாராவது அப்படிப்பட்ட நிலைக்கு வந்திருக்கிறீர்களா? அங்கும் இங்கும் போய் ஜெபித்து, கடைசியில் எதுவும் நடக்காமல், இருக்கிற விசுவாசமும் போய், விசுவாசிக்க முடியாத நிலையில் வந்திருக்கிறீர்களா? நான் சொல்லுகிறேன், கர்த்தர் உங்களுக்கு உதவி செய்வார். உங்களுடைய உள்ளத்திலே விசுவாசத்தை ஊற்றெடுக்கச் செய்வார். விசுவாசம் என்பது இயற்கைக்கு மேலான ஒன்று. கர்த்தர் தம்முடைய வார்த்தையைக் கொண்டு உங்களை பெலப்படுத்துவார், தம்முடைய மகிமையை காணச் செய்வார், நீங்கள் விசுவாசிப்பதற்கு உதவுவார். அந்த தகப்பன் விசுவாசிக்கிறான், இயேசு அவனுக்கு உதவி செய்கிறார், அவனுடைய மகனை சுகமாக்குகிறார். இதெல்லாம் நடக்கிறது.

விசுவாச வாழ்க்கை என்றால் “நான் விசுவாசித்தேன், எனக்கு கிடைத்துவிட்டது” என்று அப்படியல்ல. அது ஆளையே பரிசுத்தமானவனாக்கிவிடும். விசுவாசத்தில் வாழுகிறவனைப் பார்த்தீர்கள் என்றால் அவனிடத்தில் சுயமே இருக்காது. என் பெலன், என் பணம், என் மேன்மை, என் மகிமை, என் சாமர்த்தியம், என் அறிவு என்று ஒருபோதும் பேசமாட்டான். கர்த்தருடைய ஞானம், கர்த்தருடைய கிருபை, கர்த்தருடைய வல்லமை என்பதைத்தான் அவன் பேசுவான். அங்கு சுயத்திற்கு இடமே இருக்காது. இதுதான் ஆவிக்குரிய ஜீவியம். விசுவாச வாழ்க்கை ஒரு மனுஷனை எப்படி பரிசுத்தமாக்குகிறது என்று பாருங்கள். அது ஒருவனை நல்ல மனுஷனாக, ஆவிக்குரிய மனுஷனாக மாற்றுகிறது. அவன் அப்படி மாறினவுடன் தேவனுடைய மகிமையைக் காண ஆரம்பிக்கிறான்.

இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் முதலில் எதைப் பார்த்தார்கள்? தேவன் இயற்கையைக்கூட தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்திருக்கிறார். அவசியப்பட்டால் அவர் இயற்கையைக்கூட மாற்றித்தர வல்லவராய் இருக்கிறார். கர்த்தர் சிவந்த சமுத்திரத்தை இரண்டாகப் பிரிக்க கீழ்க்காற்றை இரவு முழுவதும் அடிக்கப்பண்ணி, தண்ணீரை விலக்கி, ஒரு உலர்ந்த தரையை உண்டாக்கினார். இதில் ஆச்சரியமான காரியம் என்னவென்றால், தண்ணீர் இரண்டு பக்கமும் மதில் சுவர்போல நிற்கிறது. கர்த்தர் இயற்கையை தன்னுடைய கரத்தில் வைத்திருப்பதால் தண்ணீர் மதில் சுவர்போல இரண்டு பக்கமும் நிற்கிறது. அவர்கள் அதை கண்ணார பார்க்கிறார்கள். அந்த பிரயாணம் எப்படியிருந்திருக்கும் என்று சற்று எண்ணிப்பாருங்கள். கர்த்தர் எனக்காக எதையும் செய்வார், அவர் என்னை நேசிக்கிறார், அவர் என்னை கைவிடமாட்டார், எல்லா விரோதிகளிடமிருந்தும் என்னைக் காப்பாற்றுவார், அவர் எனக்குப் போதுமானவராக இருக்கிறார், எனக்கு வெற்றியைத் தருகிறவர் என்பதை உணர்ந்தவர்களாக அங்கிருந்து போயிருப்பார்கள்.

ஆகவேதான் வேதம், “நீ அக்கினியின் மத்தியில் நடந்தாலும் அது உன்னை சேதப்படுத்தாது” என்று சொல்லுகிறது. சாத்ராக், மேஷாக், ஆபேத்நேகோ என்பவர்களைக் கொண்டுபோய் அக்கினியில் போட்டார்கள். ஆனால் அவர்கள் அதிலிருந்து வெளியே வந்தபோது அது அவர்களை எதுவும் செய்யவில்லை. நெருப்பின் வாசனை கூட அவர்கள் மீது கிடையாது. கர்த்தர் அவர்களை அப்படி காத்திருக்கிறார். தண்ணீர் நடுவே நடந்து போனாலும் அது உன்னை சேதப்படுத்தாது என்கிறார். இஸ்ரவேலர்கள் நடந்துபோனார்கள், அவர்களுக்கு எதுவும் நடக்கவில்லை. கர்த்தர் இயற்கையை தம் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்திருக்கிறார். சமுத்திரத்தை தூரமாக நின்றுதான் பார்க்க வேண்டுமே ஒழிய, அதினுள் இறங்கி விளையாடக்கூடாது, ஜாக்கிரதையாக இருக்க வேண்டும். ஏனென்றால் அது மிகப் பெரியது, ஆழமானது, வலிமைமிக்கது. அது கொல்லக்கூடும். ஆனால் கொல்லுகிற கடல் இவர்களுக்கு பாதையாகி விட்டது, அதே கடல் எகிப்தியர்களுக்கு அழிவாகிவிட்டது. கர்த்தர் எப்படிச் செய்கிறார் என்று பாருங்கள். இயற்கை அவருடைய கையில் இருக்கிறது. இதையெல்லாம் பார்க்கும்போது ஜனங்கள் எப்படியிருந்திருப்பார்கள் என்று எண்ணிப்பாருங்கள். ஆகவேதான் சிவந்த சமுத்திரத்தைக் கடந்து வந்தவுடன் எல்லாரும் பாட ஆரம்பித்து விட்டார்கள். பாடல் தானாக வருகிறது. கர்த்தருடைய அற்புதங்களையும், அதிசயங்களையும் அனுபவித்து பார்த்தீர்கள் என்றால், அவருடைய மகிமை உங்களுக்கு வெளிப்படுமானால் பாட்டு உள்ளேயிருந்து வெளியே தானாக வரும். 15-ஆம் அதிகாரம் முதல் மூன்று வசனங்களைப் பாருங்கள். “கர்த்தரைப் பாடுவேன்; அவர் மகிமையாய் வெற்றிசிறந்தார்; குதிரையையும் குதிரைவீரனையும் கடலிலே தள்ளினார். கர்த்தர் என் பெலனும் என் கீதமுமானவர்; அவர் எனக்கு இரட்சிப்புமானவர்; அவரே என் தேவன், அவருக்கு வாசஸ்தலத்தை ஆயத்தம்பண்ணுவேன்; அவரே என் தகப்பனுடைய தேவன், அவரை உயர்த்துவேன்; கர்த்தரே யுத்தத்தில் வல்லவர்; கர்த்தர் என்பது அவருடைய நாமம்” (யாத்திராகமம் 15:1-3) என்று அவர்கள் கர்த்தரைப் பாடி துதிக்கிறார்கள். கைகளை தட்டவோ, கைகளை உயர்த்தவோ சொல்ல வேண்டியதில்லை. கைகள் தானாக தட்டுகிறது, தானாக உயருகிறது. ஏன்? அவர்கள் கர்த்தருடைய மகிமையைக் கண்டுவிட்டார்கள். கர்த்தர் எவ்வளவு பெரிய காரியங்களைச் செய்வார், அவருடைய அன்பு எப்படிப்பட்டது என்பதை கண்ணார பார்த்துவிட்டார்கள். அதனால் கைகளை தட்டுங்கள் என்று சொல்ல வேண்டியதில்லை. சிலருக்கு கைகளைத் தட்டுவது கூட பிடிக்காது. “ஏன் கைகளைத் தட்டி ஆடுகிறீர்கள்?” என்று கேட்கிறார்கள். அவர்கள் சிவந்த சமுத்திரத்தை கடந்து வந்தால் அவர்களும் ஆடுவார்கள். அவர்கள் சிவந்த சமுத்திரத்தைப் பார்க்கவில்லை, கர்த்தர் செய்த அற்புதத்தைப் பார்க்கவில்லை, அவருடைய மகிமையின் வெளிப்பாட்டைப் பெறவில்லை. இப்படி இரட்சிப்பை அனுபவிக்கவில்லை. இது என்னவென்று தெரியவில்லை. அதனால் ஆராதனையில் நின்றுகொண்டு வேடிக்கை பார்க்கிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் இரட்சிப்பை அனுபவித்துப் பார்த்தால் அவர்களும் பாட ஆரம்பித்துவிடுவார்கள். இது இரட்சிப்பைக் குறித்த ஒரு படமாக இருக்கிறது. முடியாத பிரச்சனையிலிருந்து அவர்கள் மீளுகிறார்கள். முன்பாக சிவந்த சமுத்திரமும், பின்னால் பார்வோனின் சேனையும் அவர்களை துரத்துகிறது.

இரட்சிப்பும் அப்படிப்பட்டதுதான். அது முடியாத ஒரு காரியம். எந்த மனுஷனும் பாவத்திலிருந்து தன்னை விடுதலையாக்கிக்கொள்ளவோ, இரட்சித்துக்கொள்ளவோ முடியாது. எல்லாரும் பாவத்திற்கு அடிமைகளாக இருக்கிறார்கள். அவர்களுடைய பணமோ, பெலனோ, ஒழுக்கமோ, புண்ணியமோ, நற்கிரியைகளோ எவைகளும் அவர்களை பாவத்தின் பெலனிலிருந்து விடுதலையாக்க முடியாது. தேவன் இந்த சம்பவத்தின் மூலமாக அதைக் காண்பிக்க விரும்புகிறார். பாவத்திலிருந்து ஒரு மனுஷன் எப்படி விடுதலையாகிறான்? மோசே கோலை நீட்டி சமுத்திரத்தை இரண்டாக பிளந்த மத்தியஸ்தனாய் வருகிறான், ஜனங்களை இரட்சிப்பிற்குள் நடத்துகிறான், சிவந்த சமுத்திரத்தை கடக்கச் செய்கிறான். நம்முடைய மத்தியஸ்தர் இயேசு கிறிஸ்து. அவர் வானத்திலிருந்து இறங்கி வந்து, கல்வாரி சிலுவையில் நமக்காக மரித்து, நம்முடைய பாவங்களையும் சாபங்களையும் சுமந்து, நம்முடைய தண்டனைகளை ஏற்றுக்கொண்டு, அவருடைய மரணத்தின் மூலமாக ஒரு வழியை உண்டாக்கி, நாம் கடந்து அக்கரைக்குப் போகும்படியாக அவர் செய்திருக்கிறார். இதுதான் இரட்சிப்பு. இதை சொல்லுவதற்காகத்தான் இந்த கதையைச் சொல்லுகிறார். அவர்களுக்கு மோசே, நமக்கு அவரைக் காட்டிலும் பெரியவராகிய இயேசு இருக்கிறார். அவர்கள் சிவந்த சமுத்திரத்தைக் கடந்தார்கள். நாம் பாவத்தின் தண்டனையையும், அதன் மூலமாக வரக்கூடிய ஆக்கினைத்தீர்ப்பு, நரகம் இதையெல்லாம் கடந்து வந்துவிட்டோம். நாம் அடுத்த பக்கத்திற்கு வந்துவிட்டோம். கர்த்தர் எப்பேர்ப்பட்ட வெற்றியைத் தந்திருக்கிறார் என்று பாருங்கள். இதையெல்லாம் எண்ணிப் பார்க்கத்தான் இப்படி ஒரு போதனையைக் கொடுக்கிறார்.

உங்களுடைய பிரச்சனை எவ்வளவு பெரிதாக இருந்தால் என்ன, அதைப் பற்றி பேசி பிரயோஜனமில்லை. ஆண்டவரைப் பற்றி பேசுங்கள். ஆண்டவர் எவ்வளவு பெரியவர், விசுவாசம் எப்படிப்பட்டது, அது எதைப் பார்க்கிறது, அது கண்களை எதன் மீது வைக்கிறது என்பதின் மீது கண்களை வையுங்கள். நீங்கள் ஆண்டவரை நம்பி, அவரைச் சார்ந்து வாழ தெரிந்துகொண்டால், உங்களுடைய சுயம் நீங்கும் என்றால், கர்த்தருடைய பெலன், தயவு, கிருபையில் வாழ்ந்தீர்கள் என்றால், முடியாது என்று எந்தப் பிரச்சனையும் கிடையாது. கர்த்தரால் எல்லாம் கூடும். நீங்கள் இன்றைக்கு காண்கிற பிரச்சனைகளை திரும்ப ஒருபோதும் காணமாட்டீர்கள். அப்பேர்ப்பட்ட வெற்றியை கர்த்தர் உங்களுக்குத் தருவார். நீங்கள் சும்மாயிருப்பீர்கள், கர்த்தர் எல்லாவற்றையும் செய்வார். உங்களுடைய அறிவு, ஞானம், பெலன், விவேகம் அல்ல. கர்த்தர் தம்முடைய ஞானத்தையும், அறிவையும் தருகிறார். அதன் மூலமாக காரியங்களை நடப்பிப்பார். அவர் பெரியவர். அன்றைக்கு இஸ்ரவேலரை சிவந்த சமுத்திரத்தை கடக்கப்பண்ணினவர், இன்றைக்கு நம்முடைய தேவனாக இருக்கிறார், அவர் நம்முடைய இரட்சிப்பாக இருக்கிறார்.      

   

Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency