0 item - ₹0.00

விசுவாச வாழ்க்கை (பாகம் 54) - யோசுவாவின் விசுவாசம்: எரிகோவின் மதில்கள்

Sunday Tamil Service - 08 SEP 19

Transcript

“விசுவாசத்தினாலே எரிகோ பட்டணத்தின் மதில்கள் ஏழுநாள் சுற்றிவரப்பட்டு விழுந்தது” (எபிரெயர் 11:30).

எபிரெயர் 11-ஆம் அதிகாரம் விசுவாசத்தைப் பற்றிய பிரபலமான அதிகாரம். இதிலிருந்து விசுவாச வாழ்க்கையைக் குறித்து நாம் போதித்து வருகிறோம். இதிலே இஸ்ரவேல் மக்களுக்கு நடந்த காரியங்கள் எல்லாம் இங்கு சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. மோசேயின் தலைமையின் கீழ் அவர்கள் எப்படி விசுவாசத்தினாலே சிவந்த சமுத்திரத்தையே கடந்தார்கள் என்றெல்லாம் சொல்லி கடந்த இரண்டு வாரங்களாக பார்த்தோம். இப்போது எரிகோ மதில்கள் விழுந்த அந்த சம்பவத்தை இந்த புதிய ஏற்பாட்டு ஆசிரியர் இங்கே குறிப்பிடுகிறார். பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் நடந்த ஒரு சம்பவத்தை எடுத்து முதல் நூற்றாண்டு கிறிஸ்தவர்களுக்கு குறிப்பிட்டுச் சொல்லி அதிலிருந்து அவர் போதிக்கிறார். 1 கொரிந்தியர் 10-ஆம் அதிகாரம் முதல் 10 வசனங்களை உங்களுக்கு நினைவுபடுத்த விரும்புகிறேன். மூன்று வாரத்திற்கு முன்பு அதை வாசித்தோம். அதை ஏன் வாசித்தோம்? இப்படிப்பட்ட காரியங்களை நாம் எப்படி வியாக்கியானம் பண்ணுவது, புரிந்துகொள்வது என்பதற்கு 1 கொரிந்தியர் 10-ஆம் அதிகாரம் மிகவும் முக்கியம். பவுல் அப்போஸ்தலன் இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் சிவந்த சமுத்திரத்தைக் கடந்தது, கற்பாறையிலிருந்து தண்ணீரைக் குடித்தது, வானத்திலிருந்து பெய்த மன்னாவைப் புசித்தது, விசுவாசியாமற் போனது இதைப் பற்றியெல்லாம் சொல்லிவிட்டு, அவர்களுக்கு நடந்த அனுபவங்கள் எல்லாம் நமக்கு திருஷ்டாந்தங்களாக இருக்கிறது, அதற்காகத்தான் அது எழுதப்பட்டிருக்கிறது என்கிறார். ‘திருஷ்டாந்தங்கள்’ என்றால் ஆங்கிலத்தில் ‘examples’ என்கிற வார்த்தை பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. நம்முடைய வாழ்க்கைக்கு முன்னுதாரணமாக, எடுத்துக்காட்டாக இந்த சம்பவங்கள் இருக்கிறது. இதிலிருந்து நாம் சில பாடங்களை கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்கிற விதத்திலே அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் சொல்லுகிறார். அப்படித்தான் இதை வியாக்கியானம் செய்து ஆதி திருச்சபையில் முதலாம் நூற்றாண்டில் போதித்திருக்கிறார்கள். அன்றைக்கு இஸ்ரவேலர்கள் பஸ்காவை அனுசரித்தார்கள். ஆட்டுக்குட்டியின் இரத்தத்தை சிந்தி வீட்டின் நிலைக்கால்களிலும், சட்டத்திலும் பூசி அதன் பின்னால் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். எகிப்து தேசம் முழுவதும் சாவு நடக்கிறது, ஆனால் இவர்கள் மட்டும் வீட்டில் பாதுகாப்பாக இருக்கிறார்கள். பிறகு அங்கிருந்து விடுவிக்கப்படுகிறார்கள். அது எதைக் காண்பிக்கிறது? இரத்தத்தின் மூலமாக அவர்கள் இரட்சிக்கப்படுவதைக் காட்டுகிறது. மரணம் எல்லாருடைய வீட்டிலும் நடக்கிறது. ஆனால் இவர்கள் மரிப்பதற்குப் பதிலாக ஒரு ஆட்டுக்குட்டி மரித்தது. நமக்குப் பதிலாக தேவாட்டுக்குட்டியாகிய இயேசு மரித்தார். அதன் மூலமாக நாம் நித்திய மரணத்திலிருந்தே தப்பியிருக்கிறோம் என்பதை அது சித்தரித்து காண்பிக்கிறது. அதைத்தான் திருஷ்டாந்தம் என்று சொல்லுகிறது.

அதைப்போல சிவந்த சமுத்திரத்தைக் கடந்ததைப் பற்றி போதிக்கும்போது இரட்சிக்கப்பட்டவர்கள் விடுதலையாகி விட்டார்கள், ஆனாலும் பார்வோன் விரட்டிக்கொண்டு வந்ததுபோல பிசாசு தொடர்ந்து அடிமைப்படுத்தும்படியாக அவர்களை விரட்டுகிறான், திரும்பவும் அடிமைப்படுத்தப் பார்க்கிறான். கர்த்தர் சிவந்த சமுத்திரத்தை ஒரு cut-off point போல வைத்துவிட்டார். இன்றைக்கு பார்க்கிற எதிரியை இனி ஒருபோதும் காண்பதில்லை என்று சொன்னார். அதாவது, பாவம் மற்றும் பிசாசு என்பவைகளின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து ஆட்டுக்குட்டியின் இரத்தத்தினாலே விடுதலையாகி விட்டார்கள். ஆனால் எதிரி மறுபடியும் மறுபடியும் மேற்கொண்டு அடிமைத்தனத்திற்குள் கொண்டுவரப் பார்க்கிறான். பாவம், பிசாசு என்கிற அந்த எதிரிகளின் மீது முற்றிலுமான விடுதலையும் விசுவாசத்தினால் தான் உண்டாகிறது. அவர்கள் விசுவாசத்தினாலே சிவந்த சமுத்திரத்தைக் கடந்தார்கள் என்று பார்க்கிறோம். எதிரியை கடைசியாக அன்றைக்கு பார்த்ததுதான் அதன் பிறகு பார்க்கவில்லை. இதெல்லாம் திருஷ்டாந்தங்கள். இப்படித்தான் போதித்திருக்கிறார்கள். பார்வோன், எகிப்தின் அடிமைத்தனம் என்பது பாவம், பிசாசு ஆகியவைகளின் அடிமைத்தனம் என்பதைக் காட்டுகிறது. சிவந்த சமுத்திரத்தைக் கடந்தது, பார்வோன் அங்கு மடிந்தது என்பதையெல்லாம் அவர்கள் எப்படி புரிந்துகொண்டார்கள்? பாவம், பிசாசு ஆகியவைகளின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து தேவன் முற்றிலுமான விடுதலையைத் தருகிறார். இந்த இரட்சிப்பு அப்படிப்பட்ட இரட்சிப்பு என்பதை புரிந்துகொண்டார்கள். இப்பொழுது எரிகோ பட்டணத்திற்குள் பிரவேசிப்பதற்கு வந்துவிட்டார்கள்.

எரிகோ பட்டணத்தில் பிரவேசிக்கிற சம்பவம் மிகவும் முக்கியமான சம்பவமாய் இருக்கிறது. பஸ்காவை அனுசரித்து வெளியே வந்தது, அதன் பிறகு சிவந்த சமுத்திரத்தை கடந்தது இதெல்லாம் பாவம் மற்றும் பிசாசு என்பதிலிருந்து விடுதலையைக் காட்டுகிறது. இப்போது எரிகோ பட்டணத்திற்குள் பிரவேசிக்க வேண்டும். எரிகோ கானான் தேசத்தின் வாசலாய் இருக்கிறது. அது நுழைவாயில். அதற்குள் பிரவேசித்து, பிறகு முழு தேசத்தையும் கைப்பற்ற வேண்டும். இது எதைக் காண்பிக்கிறது? இரட்சிக்கப்பட்ட விசுவாசிகள் இன்றைக்கு இரட்சிக்கப்பட்ட பிறகு கர்த்தர் அவர்களுக்காக உண்டுபண்ணின வாழ்க்கை, ஆசீர்வாதங்கள் இவற்றுக்குள் எப்படி பிரவேசிப்பது, எப்படி வாழ்வது என்பதைக் காண்பிக்கிறது. பழைய ஏற்பாட்டில் அதை எடுத்து விசுவாச வாழ்க்கையில் எப்படி தொடர்ந்து தேவன் நமக்காக செத்து சிலுவையில் பாவமாகி, சாபமாகி சம்பாதித்து வைத்த ஆசீர்வாதங்களை எல்லாம் எப்படி சுதந்தரிப்பது என்கிற விதத்தில் தான் அதைப் போதித்தார்கள். இது ஏதோ அன்றைக்கு நடந்த சம்பவம், சுவர் எப்படி விழுந்தது என்பது மட்டுமல்ல. அது இன்றைக்கும் நாம் கர்த்தருடைய ஆசீர்வாதங்களை சுதந்தரித்துக்கொள்ள வேண்டும், அது நமக்காக வைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதை நாம் உணரும்படியாக இவைகள் பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஆக சுதந்தரிப்பதற்கு நமக்கு ஏராளமாய் இருக்கிறது. கிறிஸ்தவ மக்களுக்கு நான் சொல்லுகிறேன், ஆட்டுக்குட்டியின் இரத்தத்தினால் மீட்கப்பட்டவர்களுக்குச் சொல்லுகிறேன், சிவந்த சமுத்திரத்தை கடந்து வந்தவர்களுக்குச் சொல்லுகிறேன், பாவம் மற்றும் பிசாசின் பிடியிலிருந்தும் விடுதலையான தேவனுடைய மக்களுக்குச் சொல்லுகிறேன், நீங்கள் இரட்சிக்கப்பட்டது நல்லது, பாவம் மற்றும் பிசாசு என்பவைகளின் வல்லமையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டீர்கள். ஆனால் இதற்குப் பிறகு ஒரு பெரிய விசுவாச வாழ்க்கையே இருக்கிறது. அது என்னவென்றால், தேவன் உங்களுக்காக ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கிற மீட்பின் ஆசீர்வாதங்களுக்குள் பிரவேசிக்க வேண்டும். இதைக் குறித்து வேதவசனம் சொல்லும்போது, கர்த்தர் பாலும் தேனும் ஓடுகிற தேசத்திலேயே மிகச்சிறந்த தேசத்தை இவர்களுக்காக தேர்ந்தெடுத்தார். அந்த தேசத்தை இவர்களுக்காக ஆயத்தம்பண்ணி தயாராக வைத்தார்.

கர்த்தர் மீட்பின் மூலமாக இப்படித்தான் இருக்க வேண்டுமென்று நமக்காக ஒரு வாழ்க்கையை தேர்ந்தெடுத்தார். ஆதியாகமத்தில் சிருஷ்டிப்பில் பார்த்தீர்கள் என்றால் மனுஷன் எப்படியிருக்க வேண்டுமென்று கர்த்தர் ஒரு தமக்குள் ஒரு யோசனையை வைத்திருக்கிறார். அந்த யோசனையின்படி அவனுக்காக ஒரு இடத்தை தேர்ந்தெடுத்து ஏதேன் தோட்டமாக மற்றி, அதில் அருமையான மரம், செடி, கொடிகள் இவற்றை வைத்து எல்லாம் அதில் வளரும்படிச் செய்து, நதி ஓடுகிறது, பொன் விளைகிறது என்று அப்படிப்பட்ட பூமியாக அதை வைத்து அப்பேர்ப்பட்ட இடத்திலே அவனைக் கொண்டுபோய் வைக்கிறார். மனுஷன் அதைத்தான் இழந்துபோய் விட்டான். அவன் பாவத்தின் நிமித்தமாக அங்கிருந்து விரட்டப்பட்டான். இப்போது அவனை இரட்சிக்கிற தேவன் திரும்ப ஏதேன் தோட்டம் போல ஒரு இடத்திற்கு மனுஷனை கொண்டுவருவதற்காக திட்டம்போட்டார். அன்றைக்கு ஏதேன் தோட்டத்தை உண்டுபண்ணினார், ஏனென்றால் அன்றைக்கு ஆதாம் ஏவாள் மட்டும் தான் இருந்தார்கள். இன்றைக்கு முப்பது லட்ச தேவனுடைய மக்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் ஒரு தேசமாக இருக்கிறார்கள். அவர்கள் எல்லாரும் வந்து குடியேற வேண்டும். கர்த்தர் அவர்களுக்காக ஒரு தேசத்தையே ஏற்படுத்துகிறார். அந்த தேசத்திற்கு பெயர் வாக்குப்பண்ணப்பட்ட தேசம். மீட்கப்பட்ட நமக்கும் அப்படிப்பட்ட வாக்குப்பண்ணப்பட்ட தேசம் இருக்கிறது. கர்த்தர் கிறிஸ்து இயேசுவிவின் மூலமாய் நம்மை மீட்டு, நமக்காக சித்தங்கொண்டு, ஏற்படுத்தி வைத்து, நாம் இப்படித்தான் வாழ வேண்டுமென்று ஒரு வாழ்க்கையை ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கிறார். அந்த வாழ்க்கைக்குள் நாம் பிரவேசிக்க வேண்டும். அப்படித்தான் இதை போதித்திருக்கிறார்கள். முதல் நூற்றாண்டு கிறிஸ்தவர்களுக்கு இவர் அதை எழுதுகிறார். இவர் என்ன போதித்திருப்பார்? பவுல் அப்போஸ்தலனின் அதே அணுகுமுறை தான். இவைகள் எல்லாம் முன் உதாரணங்களாய் இருக்கிறது என்கிற விதத்தில் தான் அவர் போதித்திருப்பார். நீங்கள் இப்படியே இருந்துவிடாதீர்கள், வாக்குப்பண்ணப்பட்ட கானான் தேசத்தை சுதந்தரிக்க வேண்டுமென்று போதித்திருப்பார். இன்றைக்கு அநேக கிறிஸ்தவர்களுக்கு தாங்கள் சுதந்தரிக்க வேண்டியது இன்னும் இருக்கிறது என்பது விளங்கவில்லை. அவர்கள் சுவிசேஷத்தை கொஞ்சம் தான் புரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். பாவம் மன்னிக்கப்பட்டு இரட்சிக்கப்பட்டால் அதோடு முடிந்தது, பிறகு நாம் செத்து மோட்சம் போவோம் என்பது போலத்தான் அவர்கள் எண்ணுகிறார்கள். ஆனால் வேதவசனம், பாவம் மற்றும் பிசாசு என்பவைகளின் வல்லமையிலிருந்து விடுதலை இதெல்லாம் முக்கியம் என்று சொல்லுகிறது. இப்படித்தான் இரட்சிப்பு ஆரம்பிக்கிறது. ஆனால் இரட்சிப்பு என்பதில் அநேக காரியங்கள் அடங்கியிருக்கிறது. அதில் ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதம் இருக்கிறது. அதற்குள் நம்மைக் கொண்டுவந்து சேர்ப்பதற்காகத்தான் அவர் இரட்சிக்கிறார். ஆக சுதந்தரிக்க வேண்டியது ஏராளமாயிருக்கிறது.

அநேக கிறிஸ்தவர்கள் இந்த சுதந்தரத்திற்குள் பிரவேசிப்பது கிடையாது. வெறும் பாவம் மற்றும் பிசாசு என்பவைகளின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுதலையாகி இருக்கிறார்கள். இவர்கள் செத்தால் மோட்சம் போவார்கள், ஆனால் வாழ்க்கையில் எதையும் சுதந்தரிப்பது கிடையாது. சுதந்தரிக்க வேண்டும் என்று சுதந்தரத்தைக் குறித்த உபதேசமும் கிடையாது. அதை யாரும் சொல்லவில்லை. வெறும் இரட்சிக்கப்பட்டாயா? என்று கேட்டார்கள். இரட்சிக்கப்பட்டவுடன் இயேசு வந்தால் நீ போவாயா? என்று கேட்டார்கள். அப்படியென்றால் நடுவே ஒன்றுமே இல்லையா? இரட்சிக்கப்பட்ட பிறகு இயேசு வந்தவுடன் போக வேண்டிய வேலை தானா? இதற்கிடையே எதற்காக நாம் வாழுகிறோம்? இந்த பூமியில் எதற்கு இத்தனை வருஷங்கள் இருக்க வேண்டும்? கர்த்தர் நம்மை எதற்காக வைத்திருக்கிறார்? என்பதை சற்று யோசித்துப் பார்க்க வேண்டும். ஆக இதையெல்லாம் போதிப்பதற்காகத்தான் இது பயன்படுத்தப்படுகிறது. விசுவாசத்தில் தான் நாம் இதைச் சுதந்தரிக்க முடியும். ஆகவே விசுவாசம், விசுவாச வாழ்க்கை என்றால் என்னவென்று போதிக்க வேண்டும். அப்போதுதான் ஜனங்கள் தேவனுடைய சகல ஆசீர்வாதங்களையும் சுதந்தரித்து, சொந்தம்பாராட்டி அவைகளை எல்லாம் கர்த்தருக்காக பயன்படுத்தி, கர்த்தருக்காக வாழ்ந்து, கர்த்தருடைய நோக்கங்களை இந்த பூமியிலே நிறைவேற்ற முடியும். நாம் அதற்காகத்தான் இருக்கிறோம். இது வெறும் நாம் நன்றாக சாப்பிட்டு, நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்பதைப் பற்றியது அல்ல. நாம் கர்த்தருடைய நோக்கங்களை இந்த பூமியில் நிறைவேற்ற வேண்டும். அதற்காகத்தான் நாம் இங்கு இருக்கிறோம், அதற்காகத்தான் கர்த்தர் நம்மை வைத்திருக்கிறார், அதற்காகத்தான் அவர் நம்மை வைத்திருக்கிறார். விசுவாசத்தையும், விசுவாச வாழ்க்கையையும் கற்றுக்கொள்ளாமல் வாழ்க்கையில் எந்தவிதமான முன்னேற்றமும் இருக்க முடியாது. நாம் இரட்சிக்கப்பட்டிருக்கலாம், ஆனால் எந்த முன்னேற்றமும் இருக்க முடியாது. விசுவாசம் வெறும் இரட்சிப்புக்காக அல்ல. வெறும் பிசாசு, பாவம் என்பதிலிருந்து விடுதலையாவதற்காக அல்ல. முன்பு அடிமைகளாயிருந்தார்கள், இப்போது பாலும் தேனும் ஓடுகிற தேசத்தில் அருமையாய் வாழ வேண்டும். இதற்கும் விசுவாசம் தேவை. சுதந்தரிக்க வேண்டும், சொந்தம்பாராட்ட வேண்டும். கர்த்தர் இவர்களுக்காக ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கிற எல்லாவற்றையும் சொந்தமாக்க வேண்டும். ஆக விசுவாசத்தைப் புரிந்துகொள்ளாவிட்டால் எதையும் சொந்தமாக்க முடியாது, முன்ன&##3015;ற முடியாது, அங்கு வாழ்க்கையில் எந்த விதமான வெற்றியும் கனியும் காணப்படாது. வாழ்க்கையில் காண்பிப்பதற்கு என்று எதுவுமே இருக்காது. வெறும் இரட்சிப்பு மட்டும் இருக்கும். நீங்கள் இரட்சிக்கப்பட்டதால் என்னவானீர்கள்? எப்படி அவருடைய நோக்கங்களுக்காக இந்த பூமியில் வாழ்ந்தீர்கள்? எப்படி அவருடைய நோக்கங்ளை நிறைவேற்றினீர்கள்? என்பது மிகவும் முக்கியம். நாம் இதையெல்லாம் எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும்.

இஸ்ரவேலர்கள் எரிகோ பட்டணத்திற்குள் நுழையும் இடத்திற்கு வந்துவிட்டார்கள். அவர்கள் சிவந்த சமுத்திரத்தைக் கடந்துவிட்டார்கள். இப்போது யோர்தான் நதியையும் கடந்து எரிகோ பட்டணத்திற்குள் வந்துவிட்டார்கள். இங்கு ஒரு காரியத்தை நினைவுபடுத்த விரும்புகிறேன். சிவந்த சமுத்திரத்தைக் கடந்து இந்த இடத்திற்குள் வருவதற்குள் 40 வருடங்கள் கடந்துபோய்விட்டது. ஏனென்றால் அவர்கள் கர்த்தரை நம்ப மறுத்தார்கள். அவர்கள் அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுதலையாகிவிட்டார்கள். ஆனால் ஒரு ஆவிக்குரிய தன்மை இல்லாத ஜனங்களாக இருந்தார்கள். மாம்சீகம் தான் அவர்களை ஆண்டது. இவர்கள் எப்போதும் அவிசுவாசத்தோடும், கர்த்தரைப் பற்றி குறைசொல்லிக்கொண்டும் இருந்தார்கள். சில கிறிஸ்தவர்கள், “கர்த்தர் எனக்கு ஏன் இப்படிச் செய்தார், என் வாழ்க்கையில் ஏன் இப்படி நடக்கிறது, நான் ஏன் இவ்வளவு கஷ்டப்படுகிறேன், நான் கர்த்தரை கேட்கப்போகிறேன்” என்று சொல்லுகிறார்கள். அவர்கள் ஏன் இப்படி இருக்கிறார்கள் என்று எனக்கு விளங்குகிறது. அவர்கள் இப்படி பேசிப்பேசித்தான் இப்படி இருக்கிறார்கள். அப்படி பேசினவர்கள் தான் எகிப்திலிருந்து வெளியே வந்தவர்கள். இருபது வயதுக்கு மேற்பட்டவர்கள் அப்படி பேசினதற்கு கர்த்தர் accountable ஆக்கிவிட்டார். Adult age 21 என்கிற வயது வரம்பு ஒருவேளை அங்கிருந்துதான் வந்திருக்க வேண்டும். கர்த்தர் 20 வயது ஆட்களுக்கு excuse கொடுக்கச் சொல்லிவிட்டார். எகிப்திலிருந்து வந்தவர்களில் 20 வயதுக்குட்பட்டவர்கள் உயிரோடிருந்தார்களே ஒழிய, 20 வயதிற்கு மேற்பட்டவர்கள் நியாயத்தீர்ப்பிற்கு உள்ளாகி, வனாந்திரத்திலேயே மரித்துப்போனார்கள். ஏனென்றால் அவர்கள் திரும்பத் திரும்ப கர்த்தரை நிந்தித்தார்கள், பழித்துப்பேசினார்கள். கர்த்தருடைய ஆசீர்வாதங்களை அவமதித்தார்கள். கர்த்தரைப் பற்றிச் சொல்லுவதற்கு அவர்கள் வாயில் ஒரு நல்ல வார்த்தை கூட கிடையாது. அவ்வளவு அற்புதங்களை அனுபவித்த பிறகும் அவர்கள் கர்த்தரைப் பற்றி மோசமாகத்தான் பேசினார்கள். அந்த ஜனங்கள் எல்லாரும் மரித்துவிட்டார்கள். இப்போது உள்ளவர்கள் இரண்டாவது தலைமுறையினர். இவர்கள் எரிகோ பட்டணத்தின் வாசலில் வந்து நிற்கிறார்கள். இரட்சிக்கப்பட்ட நாம் இன்றைக்கு எங்கு இருக்கிறோம்? அதை சற்று யோசித்துப் பாருங்கள். நாம் இஸ்ரவேல் ஜனங்களைப்போல ஆகிவிடக்கூடாது. அவர்கள் நாற்பது வருஷங்கள் வனாந்திரத்திலேயே இருந்தார்கள். நம்மில் எவரும் அப்படி ஆகக்கூடாது. அவர்கள் அங்கேயே அழிந்துபோனார்கள். அநேக கிறிஸ்தவர்கள் இரட்சிக்கப்பட்ட பிறகு வனாந்திரத்திலேயே அழிந்துபோயிருக்கிறார்கள். இது வனாந்திர வாழ்க்கை என்று அவர்களுக்கு போதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. நாம் மரித்த பிறகு தான் கானானை பார்க்கப்போகிறோம் என்று எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் வேதவசனம் சொல்லுகிறது, கானான் தேசம் தேவன் வாக்குப்பண்ணின அத்தனை காரியங்களையும் சுதந்தரித்துக்கொள்கிற ஒரு வாழ்க்கை என்று தான் போதிக்கிறதே ஒழிய, அது பரலோகம் என்று சொல்லவில்லை.

ஆக இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் நாற்பது வருஷத்திற்குப் பின் இங்கு வந்து நிற்கிறார்கள். இவ்வளவு வருஷங்கள் இதில் நுழைய முடியாமல் போய்விட்டது. கர்த்தர் நுழைய முடியாமல் பண்ணிவிட்டார் என்று அல்ல. அவர்களுடைய அவிசுவாசம், கர்த்தருடைய ஆசீர்வாதங்களுக்குள் பிரவேசிக்க முடியாமல் தடையாகி விட்டது. இன்றைக்கு ஒருவர் கர்த்தருடைய ஆசீர்வாதத்தை அனுபவிக்க முடியவில்லை என்றால் அது கர்த்தர் அவர்களை அனுபவிக்க விடவில்லை என்பதால் அல்ல. அவர்கள் அந்த பயணத்தை 11 நாட்களில் கடந்திருக்க வேண்டும். அவர்கள் கானான் தேசத்திற்குள் சென்றிருக்க வேண்டும், அங்கு நாற்பது வருஷங்கள் வாழ்ந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அவர்கள் வனாந்திரத்தில் மரித்துப்போனார்கள். ஆக கர்த்தர் அனுமதிக்காததினாலோ, அவர்களை தடுத்ததினாலோ அல்ல. இவர்கள் போகமாட்டேன் என்றும், விசுவாசத்தில் நடக்கக்கூடாது என்றும் தீர்மானித்துவிட்டார்கள். ஆகவே அவர்கள் அங்கு மரித்துப்போனார்கள். இப்போது எரிகோ மதில் சுவரிடம் வந்து நிற்கிறார்கள். இந்த சம்பவம் யோசுவா 6-ஆம் அதிகாரத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

“எரிகோ இஸ்ரவேல் புத்திரருக்கு முன்பாக அடைக்கப்பட்டிருந்தது; ஒருவரும் வெளியே போகவுமில்லை, ஒருவரும் உள்ளே வரவுமில்லை” (யோசுவா 6:1).

எரிகோ பட்டணத்தை பூட்டிவிட்டார்கள். ஏனென்றால் முப்பது லட்ச இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் வந்துகொண்டிருக்கிறார்கள் என்று அவர்கள் கேள்விப்பட்டுவிட்டார்கள். இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் ஏற்கனவே உளவு பார்ப்பதற்கு எரிகோ பட்டணத்திற்குள் இரண்டு வேவுகாரர்களை அனுப்பினார்கள். அந்த வேவுகாரர்கள் ஒரு வேசியின் வீட்டில் தங்கியிருந்தார்கள். அவளுடைய பெயர் ராகாப். அவள் வேவுகாரர்களிடம், உங்களுடைய தேவன் தான் ஜீவனுள்ள தேவன், அவர் சிவந்த சமுத்திரத்தையே இரண்டாகப் பிளந்தவர், நீங்கள் அதன் மத்தியில் கடந்துவந்தீர்கள், பார்வோனின் சேனை உங்களை தொடர்ந்து வந்து அவர்கள் மூழ்கடிக்கப்பட்டார்கள் என்று நாங்கள் கேள்விப்பட்டோம் என்கிறாள். அன்றைக்கு இவ்வளவு பெரிய சம்பவத்தை எல்லாரும் கேள்விப்பட்டிருப்பார்கள். பார்வோனுடைய சேனை அங்கு மூழ்கடிக்கப்பட்டது. எப்படி மூழ்கடிக்கப்பட்டது? இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் அதை கடந்துபோனார்கள், தண்ணீர் சுவரைப்போல நின்றது. ஆனால் இவர்கள் இதை கடக்க முயன்றபோது அது இவர்களை மூடிக்கொண்டது என்று உலகம் முழுக்க பேசுகிறார்கள். அந்த பேச்சு ராகாபுக்கு எட்டியது. அந்த சம்பவம் எரிகோ பட்டணத்து ஜனங்களின் காதுகளுக்கு எட்டினது. அவர்கள் பயந்து நடுங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த ஜனங்கள் இங்கு வருகிறார்களே, அவர்கள் இங்கு வந்து நம்மை ஒன்றுமில்லாமல் ஆக்கிவிடுவார்கள் என்று பயப்படுகிறார்கள். சிலர், “கர்த்தர் கானான் தேசத்தில் உள்ள ஜனங்களை விரட்டிவிட்டு இவர்களைப் போய் கைப்பற்ற சொல்லுகிறாரே, இது அநியாயம் இல்லையா?” என்று கேட்கிறார்கள். நீங்கள் கானான் தேசத்தில் வாழ்ந்த ஜனங்களைப் பற்றி encyclopedia-ல் வாசித்துப் பாருங்கள். பிறகு கர்த்தர் ஏன் இவர்களை சீக்கிரமாக அழிக்காமல் விட்டார் என்று கேட்பீர்கள். அவர்கள் அவ்வளவு அக்கிரமக்காரர்கள். தங்கள் பிள்ளைகளை தெய்வங்களுக்கு பலியிடுகிறேன் என்று சொல்லி அவர்களைக் கொன்றுபோட்டார்கள், தண்ணீரில் தூக்கிப்போட்டார்கள். அவ்வளவு பயங்கரமான ஆட்கள், தேவனுடைய சித்தத்திற்கு விரோதமாக வாழுகிறவர்கள். பாவமும் அக்கிரமும் மிகுதியாய் இருந்தது. அங்கு எந்த நியாயமும் நீதியும் கிடையாது. பிறகு எப்படி கர்த்தர் அவர்களை பாலும் தேனும் ஓடுகிற தேசத்தில் வைத்திருந்தார்? தேவனுடைய மக்களாகிய இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் 40 வருஷங்களாக தாமதம்பண்ணிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தேவன் ஒரு இடத்தில் இப்படிச் சொல்லுகிறார்: ஒரு ஊரை ஊராக வைத்திருக்க வேண்டுமென்றால் யாராவது அங்கு இருக்க வேண்டும். உங்களுடைய வீட்டை பூட்டியே வைத்திருந்தால் அது அப்படியே பாழடைந்து போய்விடும். உள்ளே யாராவது இருந்தால் வீடு நன்றாக இருக்கும். ஊரும் அப்படித்தான். கர்த்தரே இதைச் சொல்லுகிறார். காட்டு மிருகங்கள் உள்ளே நுழைந்து ஊர் காடாகிவிடும். ஆகவேதான் அவர்கள் அங்கு இருக்கும்படி வைத்தேன். அங்கு மிருகங்கள் இருப்பதற்கு இவர்கள் இருப்பது பரவாயில்லை. இவர்கள் அங்கு மரம், செடி, கொடிகள் வளர்த்து, தண்ணீர் பாய்ச்சி, வயல்களை உருவாக்கி வைத்திருப்பார்கள். இவர்கள் அங்கு வேலை செய்யட்டும் என்பதற்காகத்தான் இவர்களை அங்கு இருக்க வைத்தேன். யாராவது அதுவரை அங்கு இருக்க வேண்டுமே, ஆகவே இஸ்ரவேலர்களை திருத்துகிற வரைக்கும் இவர்களை வைத்திருக்க வேண்டியதாய் இருக்கிறது. இஸ்ரவேலர்கள் திருந்துவதற்கு 40 வருடங்களானது. அதுமட்டுமல்லாமல், அவர்கள் வீடுகளையும் கட்டுவார்கள். அக்கிரமக்காரர்களாகிய அவர்கள் தங்களுக்கென்று கட்டும்போது பெரிய, பெரிய வீடுகளைக் கட்டுவார்கள், தோட்டத்தை அருமையாக்குவார்கள். அவர்கள் அந்த வேலையையாவது செய்வார்களே என்று அதற்காகத்தான் கர்த்தர் அவர்களை அங்கு வைத்தார். இவர்கள் தான் எதுவும் வேண்டாம் என்று சொல்லுகிறார்களே, அவர்கள் தோட்டத்தை உண்டாக்கி, நன்றாக வேலை செய்வார்கள். அவர்கள் கடவுளைப் பற்றி எண்ணமாட்டார்கள். தாங்கள் அனுபவிக்க வேண்டும் என்பதற்காக அவர்கள் அதைச் செய்வார்கள். அவன் அதைச் செய்துகொண்டிருக்கட்டும் என்பதற்காக அவனை அங்கு வைத்திருக்கிறேன் என்கிறார். ஆனால் அதையெல்லாம் உனக்கு கொடுக்கப்போகிறேன். நீ கட்டாத வீட்டில் குடியிருப்பாய், வெட்டாத கிணற்றிலிருந்து தண்ணீர் குடிப்பாய், நடாத தோட்டங்களிலிருந்து சாப்பிடுவாய், அதை உனக்கென்று ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கிறேன். அது அவர்களுக்காக அல்ல, தற்காலிகமாக அவர்கள் அதை அனுபவிக்கட்டும் என்று விட்டுவிட்டேன். ஏனென்றால் அவன் அதை develop பண்ணுகிறானே, ஆனால் அவன் அதை உனக்காகத்தான் develop பண்ணிக்கொண்டிருக்கிறான் என்கிறார். அநேக கிறிஸ்தவர்கள் இதை உணர வேண்டும். கர்த்தர் நம்முடைய ஆசீர்வாதங்களையெல்லாம் ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கிறார். நாம் என்றைக்கு சுதந்தரிக்க தயாராகிறோமோ அன்றைக்கு அதை எடுத்துக்கொள்ளலாம். அது விசுவாசத்தினால் தான் நடக்கும். கர்த்தர் அப்படி வைத்திருக்கிறார்.

எரிகோ பட்டணம் அடைக்கப்பட்டிருந்தது, ஒருவரும் வெளியே போகவுமில்லை, ஒருவரும் உள்ளே வரவுமில்லை. இந்த பட்டணம் சாதாரணமான பட்டணம் அல்ல. இந்த பட்டணத்திற்குத்தான் இரண்டு உளவாளிகள் வந்தார்கள். அதற்கு முன் மோசேயின் கீழ் பன்னிரண்டு வேவுகாரர்களை அனுப்பினார். அதில் பத்து பேர் துர்ச்செய்தியை பரப்பினார்கள், காலேப், யோசுவா மட்டும் தான் நாம் அதை எளிதில் சுதந்தரித்துக்கொள்ளலாம் என்று நற்செய்தியை சொன்னார்கள். பத்து பேர் துர்ச்செய்தியை சொல்லி, முப்பது லட்சம் பேரும் நாங்கள் திரும்பிப் போகிறோம் என்று அழுது அப்படி பார்க்கும்போது பயமுறுத்துகிற ஒரு தேசம். பெரிய சுவர், பெரிய இராணுவம், அநேக ஆயுதங்கள், போர் வீரர்கள் அவர்களிடம் இருக்கிறார்கள். ஆனால் இவர்களோ சாதாரண ஆடு மேய்க்கிற இனம். அதில் வயதானவர்கள், தாய் தகப்பன்மார், பிள்ளைகள் என்று இருக்கிறார்கள். இவர்களிடம் பெரிய இராணுவம் இல்லை. இதை வைத்து எப்படி உள்ளே நுழைவது, எப்படி எடுப்பது என்பதுதான் அவர்களுடைய பிரச்சனையாய் இருந்தது. வேவுபார்க்கச் சென்றவர்களில் பத்து பேர், அங்கே இருக்கிற ஜனங்கள் நம்மைக் காட்டிலும் பெரியவர்களாய் இருக்கிறார்கள், நெடியவர்களாய் இருக்கிறார்கள் என்கிறார்கள். உபாகமம் 1:28-இல் இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் இப்படிச் சொன்னார்கள் என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறதை வாசிக்கிறோம்: “அவர்கள் பட்டணங்கள் பெரியவைகளும், வானத்தையளாவும் மதிலுள்ளவைகளுமாய் இருக்கிறது”. அதாவது, அதில் யார் ஏறுவது, எப்படி ஏறுவது, எப்படி கடந்துபோவது, முடியவே முடியாது என்கிற ஒரு நிலையில் இருக்கிறார்கள். எரிகோ பட்டணத்தை மேற்கொள்ள முடியவில்லை என்றால் பெரிய பிரச்சனையாகிவிடும். என்ன பிரச்சனையாகும்? ஒன்று, இஸ்ரவேல் ஜனங்களுடைய மன பெலமே ஒன்றுமில்லாமல் போய்விடும். அவர்கள் நம்பிக்கையை இழந்துவிடுவார்கள். இதை தாண்டிப் போக முடியவில்லை என்றால் நம்பிக்கையே வீண்போய் விடும். நாம் போக முடியாது, எதுவும் செய்ய முடியாது என்கிற நிலைக்கு வந்துவிடுவார்கள். அது மிகவும் ஆபத்தானது. ஏற்கனவே ஒருமுறை கிட்ட வந்து பிறகு நாற்பது வருஷங்கள் வனாந்திரத்திலேயே இருந்துவிட்டார்கள். அதிலேயே அநேகருக்கு மனபலம் இல்லாமல் போயிருந்திருக்கும். இப்போது இந்த தலைமுறையினருக்கும் அப்படி ஆகிவிடக்கூடாது. அப்படி ஆகிவிட்டால் மிகவும் கஷ்டமாகிவிடும். இந்த பட்டணத்தை கைப்பற்றியே ஆக வேண்டும். அப்போதுதான் கர்த்தர் நம்மோடுகூட இருக்கிறார், நாம் இந்த தேசத்தை சுதந்தரிப்போம் என்கிற நம்பிக்கை இவர்களுக்கு உண்டாகும். ஆகவே இவர்கள் ஜெயித்தாக வேண்டும். இவர்கள் ஜெயிக்கவில்லை என்றால் கானானியருக்கு பெலன் உண்டாகிவிடும். இவர்களுடைய தேவன் இவர்களை சிவந்த சமுத்திரத்தைக் கடக்கப்பண்ணினது உண்மைதான், ஆனால் இப்போது அவர் இவர்களை கைவிட்டுவிட்டார், இவர்கள் கைவிடப்பட்ட ஜனம் என்று அவர்கள் எண்ணிவிடுவார்கள். அவர்களுடைய பெலன் கூடிவிடும். எரிகோ பட்டணம் எவரும் நுழைய முடியாத பட்டணம் போல இருக்கிறது. சுவர் வானளவியதாய் இருக்கிறது. அது எளிதில் விழாது. நாம் கையினால் தள்ளினால் விழுவதற்கு இது சாதாரண சுவர் அல்ல. இது கர்த்தருடைய செயலால் மட்டும் தான் விழும். அந்த சுவரை ஒரு ரோடு அளவுக்கு அகலமாக கட்டியிருந்தார்கள். அதில் ரதங்களை பந்தயம் விடுவார்கள். அது அவ்வளவு அகலமான, உறுத#3007;யான சுவர். சில வீடுகள் அதின் மீது இருந்தது. ராகாபின் வீடு அந்த சுவரின் மீது கட்டப்பட்டிருந்தது. அது அந்த அளவிற்கு பெரிய சுவர். அது சாதாரணமாக விழக்கூடிய ஒன்று அல்ல. ஆனால் அப்பேர்ப்பட்ட ஒரு சுவர் எந்த ஒரு ஆயுதமோ, மனுஷ பெலனோ, சண்டையோ இல்லாமல் அப்படியே விழுந்தது. கர்த்தர் இஸ்ரவேலர்களிடம், ஆறு நாட்கள் சுற்றி வாருங்கள், ஏழாம் நாள் ஏழு முறை சுற்றி வாருங்கள். ஏழாவது நாள் ஏழாவது முறை சுற்றி வரும்போது, நான் சொல்லும்போது எக்காள சத்தத்தை ஊதுங்கள், ஆர்ப்பரியுங்கள், சுவர் விழும் என்கிறார். வெறும் 13 முறை சுற்றி வந்து ஆர்ப்பரித்து, எக்காள சத்தத்தை ஊதினவுடன் சுவர் விழுந்தது. கர்த்தர் விழப்பண்ணுகிறார்.

நாம் இதிலிருந்து பெரிய பாடங்களைக் கற்றுக்கொள்ளலாம். இதிலிருந்து ஐந்து முக்கிய பாடங்களை கற்றுக்கொள்ளப்போகிறோம். ஒன்று, கர்த்தருடைய வழிகள் நம்முடைய வழிகளைக் காட்டிலும் முற்றிலும் வித்தியாசமான வழிகள். புதிய ஏற்பாட்டு சபையில் முதல் நூற்றாண்டில் இதையெல்லாம் எடுத்துப் போதித்திருக்கிறார்கள். எபிரெயர் நிருபத்தின் ஆசிரியர், பவுல் ஆகியோர் இஸ்ரவேலர்களுக்கு நடந்த காரியங்கள் நமக்கு முன் உதாரணங்களாக இருக்கிறது என்று எழுதுகிறார்கள். அன்றைக்கு அவர்கள் என்ன போதித்திருப்பார்கள் என்று எண்ணுகிறீர்கள். நிச்சயமாக இதைத்தான் சொல்லியிருப்பார்கள். எரிகோ பட்டணத்தின் சுவர் விழுந்ததைப் பார்க்கும்போது, அது எப்படி விழுந்தது, கர்த்தர் என்ன செய்யச் சொன்னார், ஆறு நாட்கள் சுற்றி வா, ஏழாம் நாள் ஏழுமுறை சுற்றி வா, ஏழாவது முறை வெறும் எக்காளம் ஊது, ஆர்ப்பரி, விழுந்துவிடும் என்றாரே, இதையெல்லாம் பார்க்கும்போது அவருடைய வழிகளுக்கும் நம்முடைய வழிகளுக்கும் ஏணி வைத்தால் கூட எட்டாது, அவருடைய வழிகள் அவ்வளவு வித்தியாசமானவை. ஆக விசுவாசத்தினால் அது விழுந்தது என்றால், விசுவாசம் என்பது கர்த்தருடைய வழிகளை ஒரு மனுஷன் புரிந்துகொள்ளும்போது உண்டாகிறது.

கர்த்தருடைய வழிகள் மிகவும் வித்தியாசமானவை. மோசே கஷ்ட காலத்தில் பிறக்கிறார். எல்லா ஆண் குழந்தைகளும் கொல்லப்பட வேண்டும் என்கிற ஒரு காலத்தில் அவர் பிறக்கிறார். கர்த்தர் அந்த பிள்ளையை காப்பாற்ற விரும்புகிறார். ஒரு பிள்ளையை எப்படி காப்பாற்ற வேண்டும்? நாணலினால் செய்யப்பட்ட ஒரு பெட்டியில் வைத்து தண்ணீரில் விடும்படிச் சொல்லுகிறார். நாம் யாராவது இதைச் செய்வோமா? ஒரு குழந்தையை இப்படித்தான் காப்பாற்றுவோமா? ஆனால் கர்த்தருடைய வழிகள் மிகவும் வித்தியாசமானவை. கர்த்தரால் சில காரியங்களை அற்புதமாய் செய்ய முடியும். அப்படித்தான் அவர் செய்கிறார். அவர் சொல்லுகிறபடி இவர்கள் செய்கிறார்கள், அது workout ஆகிறது. கர்த்தர் அந்த ராஜகுமாரியை அங்கு வர வைக்கிறார். அதெல்லாம் அவர் செய்வார், நம்மால் அதைச் செய்ய முடியாது. ராஜகுமாரியின் கண்களை அந்த குழந்தையின் மீது படும்படி வைக்கிறார். உள்ளத்தில் இரக்கம் உண்டாக வைக்கிறார். அந்த பிள்ளை யூத ஆண் பிள்ளை என்று தெரிந்தும்கூட, அந்த பிள்ளையை தன்னுடைய பிள்ளையாக்க வேண்டுமென்று எண்ணுகிறாள். இந்த எண்ணத்தை கர்த்தர் தருகிறார். கர்த்தரால் இதைச் செய்ய முடியும். கர்த்தர் உங்களைக் கொண்டு ஒரு காரியத்தைச் செய்ய ஆரம்பிக்கும்போது, வெறும் உங்களுடைய வழியிலேயே சிந்தித்தீர்கள் என்றால் அங்கு விசுவாசத்தை வேலை செய்ய வைக்க முடியாது. அவருடைய வழிகள் மிகவும் வித்தியாசமானவை என்பதை நாம் முதலில் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அப்போதுதான் நாம் அந்த வழிகளில் போவதற்கு ஆயத்தமாவோம்.

தாவீது 16 வயது பையனாக இருந்தான். கோலியாத் பெரிய இராணுவ வீரன், மிகவும் அனுபவம் உள்ளவன், மிகவும் உயரமானவன். அவன் பயங்கரமான ஆயுதங்களை வைத்துக்கொண்டிருக்கிறான். உடல் முழுக்க கவசங்களை அணிந்திருக்கிறான். அவன் நின்றுகொண்டு சவால்விட்டு இஸ்ரவேலின் தேவனை நிந்தித்துக் கொண்டிருக்கிறான். இஸ்ரவேலில் தாவீதின் சகோதரர் உட்பட எல்லாரும் பயந்து ஒளிந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். தாவீதும் அவனைப் பார்க்கிறான். அவன் சிந்திப்பதும், அவனுடைய வழியும் வித்தியாசமாக இருக்கிறது. அவன் காட்டில் ஆடு மேய்த்துக்கொண்டிருந்தபோது வெறும் ஆடுகளை மேய்க்கவில்லை, அவன் கர்த்தரைக் குறித்து தியானித்துக் கொண்டிருந்திருக்கிறான். கர்த்தர் எப்படிப்பட்டவர், எவ்வளவு வல்லவர், நல்லவர், அவரை விசுவாசித்தால் நாம் எப்படியிருக்கலாம் என்பதை தியானித்து, அதை பாட்டாக எழுதி, பாடி, கர்த்தரை துதித்து, ஆராதித்திருக்கிறான். நம்மால் எதுவும் முடியாது என்கிற எண்ணமே அவனை விட்டுப்போய் விட்டது. நாம் என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யலாம் என்கிற எண்ணம் வந்துவிட்டது. கர்த்தருடைய பெலன் என்னுடைய பெலனாக இருக்கிறது. அவர் என்னுடைய பெலன், ஜீவனாக இருக்கிறார் என்று சங்கீதத்தில் அவன் சொல்லுகிறான். கர்த்தர் என் பெலனும், கீதமுமானவர், அவரே எனக்கு ஜீவனாக இருக்கிறார், நான் யாருக்கு அஞ்சுவேன் என்கிறான். இதுதான் அவனுடைய தியானம். அவன் தியானித்து தியானித்து அவனுடைய எண்ணங்களும் வழிகளும் மாறிவிட்டது. அவன் வித்தியாசமானவனாக மாறிவிட்டான். அவன் கோலியாத்தை பார்த்துவிட்டு அவனை எதிர்த்து சண்டையிடுவதற்கு தயாராகிறான். அவன் ஒரு கவணையும், ஐந்து கற்களையும் எடுத்துக்கொண்டு போகிறான். ஆனால் அதில் ஒரு கல் போதும். கர்த்தர் உங்களுடைய கையை பயிற்றுவித்தார் என்றால் அந்த கவணைப் பயன்படுத்துவதற்கு கர்த்தர் பயிற்சி கொடுத்தார் என்றால் ஒரு கல் போதும், அது தவறாது. ஒரே அடியில் விழுந்துவிடும். அவ்வளவு பெரிய இராட்சதனுக்கு முன்பாக தாவீது ஒரு கல்லையும் கவணையும் எடுத்துக்கொண்டு போகிறான். அவன் ஒரு கல்லால் கோலியாத்தை வீழ்த்தினான். அவன் கோலியாத்தை வீழ்த்துவதற்கு முன் ஐந்து முறை தான் என்ன செய்யப்போகிறேன் சொல்லுகிறான். அவனுடைய மனதில் அதைப் பார்த்துவிட்டான். ஒரு கல்லால் கோலியாத் விழுகிறதை விசுவாசக் கண்கள் பார்க்கிறது. அவன் கழுத்தை வெட்டுவதையும், தலையை எடுத்து ஆகாயத்து பறவைகளுக்குப் போஷிப்பதையும் பார்க்கிறது. அவன் விசுவாசத்தில் தன் ஜெயத்தையும் வெற்றியையும் பார்க்கிறான். தனக்கு எதிராக நிற்கிற கோலியாத் அழியப்போகிறதைப் பார்க்கிறான். அவன் சொல்லுகிறான், நான் ஆடுமாடுகளை மேய்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, காட்டில் ஒருமுறை கரடி வந்தது, அதைக் கொன்றுவிட்டேன், இன்னொரு முறை ஒரு சிங்கம் வந்தது, அதை வாயைக் கிழித்தே கொன்றுவிட்டேன். அதைச் செய்வதற்கு கொஞ்சம் பெலனை பயன்படுத்த வேண்டியதாகி விட்டது. வாயை கிழிக்க வேண்டும், அவன் சற்று போராடியிருப்பான். ஆனால் கோலியாத்திடம் எதையும் பயன்படுத்தவில்லை. அவனுக்கு எந்த சிராய்ப்பும், போராட்டமும் இல்லை. கவணில் கல்லை வைத்து அடித்தால் அது சரியாக கோலியாத்தின் நெற்றியில் போய் அடிக்கிறது, அவன் செத்துப்போகிறான். இஸ்ரவேலின் தேவனை நிந்திப்பதற்கு விருத்தசேதனமில்லாத பெலிஸ்தியன் இவன் யார்? என் தேவனாகிய கர்த்தருடைய நாமத்தில் நான் வருகிறேன். நிச்சயமாக இவனைக் கொன்று விட்டு விடுவேன் என்று வருகிறான். விசுவாசம் வேறு விதத்தில் சிந்திக்கிறது.

நம்முடைய வழிகள் தேவனுடைய வழிகளைக் காட்டிலும் தாழ்ந்தவைகளாய், முற்றிலும் வித்தியாசமானவைகளாய் இருக்கிறது.

“என் நினைவுகள் உங்கள் நினைவுகள் அல்ல; உங்கள் வழிகள் என் வழிகளும் அல்லவென்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார்” (ஏசாயா 55:8).

தேவனுடைய எண்ணங்களுக்கும் நம்முடைய எண்ணங்களுக்கும் பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது. நம்முடைய எண்ணம் அவருடையதைப்போல இல்லாததினால், நம்முடைய வழிகளும் அவருடையதைப்போல இல்லை. ஏனென்றால் நாம் வித்தியாசமாக யோசிக்கிறோம். நாம் தாவீதைக் கொண்டுபோய் கோலியாத்தோடு சண்டை போடுவதற்கு விடமாட்டோம். நாம் ஒரு tape-ஐ கொண்டுவந்து அவனுடைய உயரத்தை அளந்தீர்களா? இவனுடைய உயரம் எவ்வளவு என்று அளந்தீர்களா? உன்னுடைய வயது என்ன? அவனுடைய வயது என்ன? நீ எத்தனை வருஷம் இராணுவத்தில் இருந்திருக்கிறாய்? அவனுக்கு இராணுவத்தில் எத்தனை வருஷம் அனுபவம் இருக்கிறது? அவன் என்னனென்ன ஆயுதங்களை வைத்திருக்கிறான்? அவன் எந்தெந்த ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்துவதில் தேர்ந்தவனாயிருக்கிறான்? நீ எந்தெந்த ஆயுதங்களில் பயிற்சி பெற்றிருக்கிறாய்? நீ எதில் தேர்ந்தவன்? என்று தான் விசாரித்துக்கொண்டிருப்போம். அதற்குள் எல்லாம் முடிந்துவிடும். அதுதான் நம்முடைய வழிகள். நாம் அந்த அளவில் தான் யோசிக்கிறோம். சண்டை போட்டால் இப்படித்தான் போட வேண்டுமென்று நாம் எண்ணுகிறோம். ஆனால் தாவீது இந்த ஆயுதங்களே வேண்டாம் என்று வேறு விதமாக எண்ணுகிறான்.

“பூமியைப்பார்க்கிலும் வானங்கள் எப்படி உயர்ந்திருக்கிறதோ, அப்படியே உங்கள் வழிகளைப்பார்க்கிலும் என் வழிகளும், உங்கள் நினைவுகளைப்பார்க்கிலும் என் நினைவுகளும் உயர்ந்திருக்கிறது” (ஏசாயா 55:9).

அதாவது, வானத்துக்கும் பூமிக்கும் எவ்வளவு உயரமோ அவ்வளவு உயரமாக உங்களுடைய வழிகளைக் காட்டிலும் என்னுடைய வழிகள் இருக்கிறது. உங்களுடைய நினைவுகள் கீழே இருக்கிறது, என்னுடைய நினைவுகள் மேலே இருக்கிறது. இரண்டிற்கும் இடையே பெரிய இடைவெளி இருக்கிறது. தேவனுடைய விசுவாசத்தின்படி நாம் காரியங்களை நடப்பிக்க வேண்டுமென்றால் இந்த இடைவெளி அடைக்கப்பட வேண்டும். நம்முடைய வழிகளும், எண்ணங்களும் இவ்வளவு கீழே இருந்துகொண்டு தேவனுடைய விசுவாசத்தில் செயல்பட முடியாது. நம்முடைய எண்ணங்கள் மாறினால் தான் நம்முடைய வழிகள் மாற முடியும். எண்ணங்களை சரிசெய்யவில்லை என்றால் எதுவும் சரியாகாது. ஆகவேதான் ரோமர் 12:2 சொல்லுகிறது, “இப்பிரபஞ்சத்திற்கு ஒத்த வேஷம் தரிக்காமல்” என்று சொல்லுகிறது. வேஷம் என்றால் வெளிவேஷத்தைப் பற்றி சொல்லவில்லை. இந்த உலகம் எண்ணுவது போல எண்ணாதீர்கள் என்கிறார். இப்பிரபஞ்சத்திற்கு ஒத்த வேஷந்தரியாமல், தேவனுடைய நன்மையும் பிரியமும் பரிபூரணமான சித்தம் இன்னதென்று பகுத்தறியத்தக்கதாக உங்கள் மனம் புதிதாகிறதினாலே மறுரூபமாகுங்கள். இதை புரியும்படிச் சொல்லுகிறேன். இந்த உலகத்தின் வேஷத்தை தரிக்காதீர்கள். எண்ணங்களில் இந்த உலகத்தாரைப்போல இருக்காதீர்கள். உங்களுடைய வழிகள் உலகத்தாருடைய வழிகளைப்போல இருக்க வேண்டாம். தேவனுடைய நன்மையும் பிரியமுமான சித்தம் என்னவென்று தெரிந்துகொள்ளுங்கள். நீங்கள் எப்படி வாழ வேண்டுமென்று கர்த்தர் விரும்புகிறார். அந்த வழிக்கு வாருங்கள். அப்படிப்பட்ட எண்ணங்களை உள்ளே வையுங்கள். உங்கள் மனதை அப்படிப்பட்ட எண்ணங்களால் நிரப்புங்கள். அப்போது நீங்கள் மறுரூபமாவீர்கள். இந்த இடைவெளியை எப்படி சரிசெய்வது?

“மாரியும் உறைந்த மழையும் வானத்திலிருந்து இறங்கி, அவ்விடத்துக்குத் திரும்பாமல் பூமியை நனைத்து, அதில் முளை கிளம்பி விளையும்படிச்செய்து, விதைக்கிறவனுக்கு விதையையும், புசிக்கிறவனுக்கு ஆகாரத்தையும் கொடுக்கிறது எப்படியோ, அப்படியே என் வாயிலிருந்து புறப்படும் வசனமும் இருக்கும்…” (ஏசாயா 55:10, 11).  

நாம் எப்படி தேவனுடைய விசுவாசத்தில் செயல்பட முடியும்? அவருடைய சித்தத்தின்படி நாம் எப்படி இருக்க முடியும்? அவருடைய காரியங்களை எப்படி இந்த பூமியில் நிறைவேற்ற முடியும்? அதற்கு நம் நினைவுகள் மாற வேண்டும். நினைவுகள் மாறினால் தான் வழிகள் மாறும். அது எப்படி மாறும்? என்னுடைய வசனம் அதற்காகத்தான் இருக்கிறது என்கிறார். கர்த்தர் தம்முடைய வசனத்தை இந்த பூமியில் வைத்திருக்கிறார். இந்த வசனம் நமக்கு பிரசங்கிக்கப்படுகிறது. நாம் இந்த வசனத்தை வாசிக்கிறோம், தியானிக்கிறோம். நம்மை வேறு நிலைக்கு உயர்த்தும்படியாய் கர்த்தர் வசனத்தை நமக்குக் கொடுத்திருக்கிறார். நம்முடைய எண்ணங்களை உயர்த்தும்படியாக, நம்முடைய வழிகளை மேலே கொண்டுவரும்படியாக, இந்த இடைவெளியை சரிசெய்யும்படியாக அவர் வசனத்தைக் கொடுத்திருக்கிறார். நம்முடைய தாழ்வான எண்ணங்கள் மாறி, உயர்வான எண்ணங்களாக மாற வேண்டும். வசனம் அதைச் செய்யும் என்கிறார். வசனத்தை வெறும் வாசித்தாலோ, பிரசங்கித்தாலோ போதாது. வசனத்தைக் குறித்த வெளிச்சத்தையும், வெளிப்பாட்டையும் தேவன் தர வேண்டும். அதுதான் மாரியும் உறைந்த மழையும் வானத்திலிருந்து இறங்கி, பூமியை நனைத்து, அதில் முளை கிளம்பி, விளையும்படிச் செய்கிறதுபோல என்பது. வசனத்தை இருதயத்தில் விதைத்தால் போதாது. அதற்கு தண்ணீர் பாய்ச்ச வேண்டும். தண்ணீர் இல்லாமல் எந்த விளைச்சலும் உண்டாகப்போவது கிடையாது. விதை வேரூன்றி அதில் முளை கிளம்ப வேண்டுமென்றால், அதற்கு தண்ணீர் கிடைக்காமல் அது உண்டாகப்போவது கிடையாது. கர்த்தர் நம்மை வசனத்தை கேட்கப்பண்ணுகிறார். அவர் தம்முடைய ஆவியை அனுப்பி அதற்கான வெளிச்சத்தையும் நமக்கு உண்டுபண்ணுகிறார். அதைக் குறித்த விளக்கத்தை நமக்கு தருகிறார். கண்களைத் திறக்கிறார், மனக்கண்கள் பிரகாசமடைகிறது. அது வானத்திலிருந்து வந்த மழையைப் போலவும், பனியைப் போலவும் நம்முடைய மனதை நனைக்கிறது. உள்ளே இருக்கிற வசனம் உயிர் பெறுகிறது, அதில் வேர் உண்டாகிறது, முளை கிளம்புகிறது, அதன் மூலமாக அங்கே விளைச்சல் உண்டாகிறதĬ#3009;. வசனமும் வானத்திலிருந்து மழையும் சேர்ந்தால் அது deadly combination. ஆகவேதான் வசனத்தைக் கேட்க வரும்போது ஆயத்தத்தோடு, உள்ளத்தை திறந்தவர்களாக வர வேண்டும். ஆண்டவரே, உம் ஆவியை ஊற்றும், எனக்கு வெளிச்சத்தைத் தாரும், என் கண்களைத் திறந்தருளும். என்னால் என்ன முடியும் என்பதை நான் காணும்படிச் செய்யும் என்று ஜெபிக்க வேண்டும். அது நடக்கவில்லை என்றால் பிரசங்கத்தைக் கேட்டு பிரயோஜனமில்லை. அநேக கிறிஸ்தவர்கள் பிரசங்கத்தைக் கேட்டிருக்கிறார்கள், ஆனால் உள்ளே ஒன்றும் உண்டாகவில்லை, விளையவில்லை. அவர்களுடைய எண்ணங்கள் மாறவில்லை, அதனால் வழிகள் மாறவில்லை. எண்ணங்களும் வழிகளும் மாறாததினால் ஆள் அப்படியே தான் இருக்கிறார்கள். எந்த விதமான முன்னேற்றமும், வளர்ச்சியும் கிடையாது. ஆகவேதான் சபைக்கு வரும்போது ஆயத்தத்தோடு வர வேண்டும், நன்றாக ஜெபிக்க வேண்டும். ஜெபம் அவசியம். ஏனென்றால் ஆண்டவர் நம்முடைய உள்ளத்தில் வேலை செய்ய வேண்டும். நம்முடைய உள்ளம் ஆயத்தப்படுகிறது. நாம் வசனத்தை ஏற்றுக்கொள்ள ஆயத்தமாகிறோம். உள்ளே ஆவியானவர் வந்து கிரியை செய்யும்போது வசனமாகிய விதை உள்ளே செல்லுகிறது. மழையும், பனியும் பூமியை நனைத்து, முளை கிளம்பச் செய்கிறது போல உள்ளேயிருந்து ஏதோ உண்டாகிறது. என்ன உண்டாகிறது? கர்த்தர் விரும்புகிறதை நம்முடைய வாழ்க்கையில் நடப்பிக்கிறது. கர்த்தர் வசனத்தை வெறுமனே அனுப்புவதில்லை. வசனத்தை வாசிக்கும்போதும், வசனத்திலிருந்து பிரசங்கத்தைக் கேட்கும்போதும் வெறுமனே வாசிப்பதாகவோ, கேட்பதாகவோ ஒருநாளும் யோசிக்காதீர்கள். கர்த்தர் வசனத்தை அனுப்பிக் கொண்டிருக்கிறார். என்னுடைய வார்த்தையை அனுப்பி அவர்களை சுகமாக்கினேன் என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார்.

நம்முடைய கர்த்தர் நம்மைக் குறித்து மிகப்பெரிய தரிசனத்தை வைத்திருக்கிறார். நம்மை வல்லவர்களாக, பிசாசை ஜெயிக்கிறவர்களாக, எரிகோ மதில் போன்ற சுவரையே அதமாக்குகிறவர்களாக, எத்தனை கோலியாத் வந்தாலும் அவனை வீழ்த்துகிறவர்களாக, எத்தனை பிரச்சனை வந்தாலும் அதையெல்லாம் ஒன்றுமில்லாமலாக்குகிறவர்களாக, சிவந்த சமுத்திரத்தைக் கடக்கக்கூடியவர்களாக, எதிரியை மூழ்கக்கூடியவர்களாக, அப்படி வெற்றி சிறக்கிறவர்களாக உங்களை ஆக்க வேண்டுமென்று கர்த்தர் வைத்திருக்கிறார். நம்மை வெற்றி வீரர்களாக ஆக்க வேண்டுமென்று விரும்புகிறார். அதற்காகத்தான் அவர் நம்மை இரட்சித்திருக்கிறார், சபைக்கு கொண்டுவருகிறார், அதற்காகத்தான் நாம் வசனத்தைக் கேட்கிறோம். இதை மிக சாதாரணமான காரியமாக எண்ணிவிடக்கூடாது. அப்படி எண்ணிவிட்டால் கேட்கிற வசனத்தினால் எந்த பிரயோஜனமும் இருக்காது. இதை ஒரு serious-ஆன காரியமாக எண்ணி ஜெபித்தால், கர்த்தர் உங்களுடைய உள்ளத்தை திறக்க வேண்டும், ஆவியை ஊற்ற வேண்டும், வெளிச்சத்தைக் கொடுக்க வேண்டும், உங்களுடைய வெற்றியை நீங்கள் காணச் செய்ய வேண்டும், உங்கள் விசுவாசக் கண்களைத் தர வேண்டும். நீங்கள் நாளைக்கு எப்படியிருப்பீர்கள் என்பதை உங்களால் காண முடிய வேண்டும். அந்த அளவுக்கு உங்களால் விசுவாசிக்க முடிய வேண்டும். இதை serious-ஆக எடுத்து அதற்காக ஜெபித்து, கர்த்தரை கேட்க ஆரம்பித்தால், வசனம் கர்த்தருடைய சித்தத்தை, கர்த்தர் நம்மைக் குறித்து வைத்திருக்கிற விருப்பங்களை நிறைவேற்றும். சிலர், கர்த்தர் நமக்கு சில தொல்லைகளைக் கொடுக்கலாம் அல்லவா, ஒருவேளை அவருடைய சித்தம் அதுவாக இருக்கலாம் அல்லவா என்று எண்ணுகிறார்கள். நான் அனுப்பின காரியமாகும்படி வாய்க்கும் என்றால் ஒருவேளை நமக்கு தொல்லைகள் வந்து வாய்க்கும் என்று எண்ணுகிறார்கள். கர்த்தருடைய சித்தம் ஆகும்படிச் செய்யும்போது என்ன நடக்கும் என்பதை அடுத்த வசனங்களில் பாருங்கள்.

“நீங்கள் மகிழ்ச்சியாய்ப் புறப்பட்டு, சமாதானமாய்க் கொண்டுபோகப்படுவீர்கள், பர்வதங்களும் மலைகளும் உங்களுக்கு முன்பாகக் கெம்பீரமாய் முழங்கி, வெளியின் மரங்களெல்லாம் கைகொட்டும். முட்செடிக்குப் பதிலாகத் தேவதாரு விருட்சம் முளைக்கும், காஞ்சொறிக்குப் பதிலாக மிருதுச்செடி எழும்பும்; அது கர்த்தருக்குக் கீர்த்தியாகவும், நிர்மூலமாகாத நித்திய அடையாளமாகவும் இருக்கும்” (ஏசாயா 55:12, 13).  

கர்த்தர் விரும்புகிற காரியங்கள் உங்களுடைய வாழ்க்கையில் நிறைவேறும்போது, கர்த்தர் விரும்புகிறபடி நீங்கள் மாறும்போது, உங்களுடைய வழிகள் மாறும்போது நீங்கள் மாறிவிடுவீர்கள். அப்பொழுது அங்கே வெற்றி உண்டாகிறது, தோல்விகள் ஜெயமாகிறது, பெலவீனங்கள் பெலனாக மாறுகிறது, சுகவீனங்கள் சுகமாக மாறுகிறது, ஒன்றுமில்லாமை தேவனுடைய ஆசீர்வாதமாக மாறுகிறது. ஏனென்றால் எண்ணங்கள் மாறிவிட்டது, வழிகள் மாறிவிட்டது. அப்போது வாழ்க்கை நிச்சயமாக மாறிவிடும். எண்ணங்களும் வழிகளும் வாழ்க்கையின் அஸ்திபாரமாக இருக்கிறது. எண்ணங்களும் வழிகளும் மாறும்போது ஆள் மாறாமல் இருக்க முடியாது. ஒரு மனுஷனுடைய நினைவுகள் எப்படியோ அப்படியே அவன் இருக்கிறான். நாம் மாறினால் நம்முடைய குடும்பமே மாறிவிடும்.

முட்செடி சாபத்தின் அடையாளம். முதலில் வெறும் விதைத்தது தான் விளைந்து கொண்டிருக்கிறது. ஆதியாகமம் 1-இல் அதினதிற்குள் அதினதிற்கான விதைகள் இருக்கிறது, அதை விதைத்தால் முளைக்கும் என்றார். அப்படியென்றால் முள்செடி எங்கிருந்து வந்தது? பாவம் வந்த பிறகு சாபம் வந்து அது முட்செடிகளைப் பிறப்பித்தது. இப்போது முட்செடி விளைகிறதைக் கூட நெருக்கிப்போடுகிறது. சிலருடைய வாழ்க்கை வெறும் முள் செடியாய் இருக்கிறது. நல்லது எதுவும் இல்லை, எதுவும் விளையவில்லை. நாம் ஆசீர்வதிக்கப்படும்போது கர்த்தருக்கு மகிமையாக இருக்கும். வேதம் சொல்லுகிறது, “மனைவி புருஷனுடைய மகிமையாயிருக்கிறாள்”. புருஷன் எப்படிப்பட்டவன் என்பதை மனைவியைப் பார்த்தால் விளங்குகிறது. மனைவி சந்தோஷமாக, நன்றாக இருந்தால் அது புருஷன் நல்லவன் என்பதைக் காட்டுகிறது. மனைவி சந்தோஷமாக இல்லையென்றால் அது புருஷன் மோசமானவன் என்பதைக் காட்டுகிறது. பிள்ளைகள் நன்றாக இருந்தால் அப்பா நன்றாக கவனிக்கிறார் என்று அர்த்தம். பிள்ளைகள் நன்றாக இல்லையென்றால் அப்பா சரியில்லை என்று அர்த்தம். நாம் தேவனுடைய ஆடுகளாயிருக்கிறோம், அவர் நம்முடைய மேய்ப்பராயிருக்கிறார். அவர் நல்ல மேய்ப்பர். அவர் நன்றாக கொழுகொழுவென்று இருந்து, நாம் குற்றுயிராய் இருந்தால் அவருக்கு கெட்டப் பெயர் உண்டாகும். நாம் நன்றாக புஷ்டியாக, கொழுகொழுவென்று இருக்கிறோம். ஏனென்றால் நம் நல் மேய்ப்பராகிய கர்த்தர் நம்மை நன்றாக மேய்க்கிறார், அவருக்கு கீர்த்தி உண்டாகிறது. சிலர் ஆசீர்வாதத்தை பழித்துப் பேசுகிறார்கள். அவர்களுக்கு ஆசீர்வாதம் சரியாக விளங்கவில்லை. நாம் ஆசீர்வாதமாக இருப்பதால் தான் கர்த்தருக்கு மகிமை உண்டாகிறது. அதுமட்டுமல்ல, கர்த்தர் நமக்குள் செய்கிற கிரியை, நம்மூலமாக விளைகிற காரியங்கள், நம்முடைய இருதயத்திலே வசனத்தின் மூலமாக உண்டாகி, நம் வாழ்க்கையில் உண்டாகிற காரியங்கள் எல்லாம் நித்திய அடையாளமாக இருக்கும். அதாவது, அது இன்றைக்கு இருந்து நாளைக்கு காணாமல் போய் விடுவதல்ல. அது என்றென்றைக்கும் இருக்கிறதாய் இருக்கும். இது ஏதோ ஒரு மனுஷன் உண்டாக்குவது அல்ல. இது கர்த்தருடைய வார்த்தை உண்டாக்குவது. அதினால் அது நித்தியமாக இருக்கும். மனுஷன் உண்டாக்குகிறதாய் இருந்தால் அது இன்றைக்கு இருக்கும் நாளைக்குப் போய்விடும். ஆனால் ஆவியானவர் கர்த்தருடைய வார்த்தையைக் கொண்டு உண்டாக்குகிற நல்ல வாழ்க்கை இன்றைக்கு இருந்து நாளைக்குப் போகாது. அது என்றென்றைக்கும் இருக்கும். விசுவாச வாழ்க்கை என்றால் என்ன? கர்த்தருடைய வழிகள் நம்முடைய வழிகளைக் காட்டிலும் மிகவும் வித்தியாசமானவை. அந்த இடைவெளியை சரிசெய்வதற்கு முயற்சிக்க வேண்டும். அவருடைய உயர்ந்த வழிகள் நம்முடைய வழிகளாக வேண்டும். அது எப்படியாகும்? வசனம், தேவ ஆவியானவர் நமக்கு உதவி செய்ய வேண்டும். அப்போது நம்முடைய வழி நிச்சயமாக அவருடைய வழியைப் போலாகும். அப்படி நடந்தால் ஆளே வேறு மாதிரி ஆகிவிடுவோம்.

Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency