0 item - ₹0.00

விசுவாச வாழ்க்கை (பாகம் 13) - விசுவாசத்திற்க்கும் அன்புக்கும் இடையே உள்ள தொடர்பு!

Sunday Tamil Service - 07 OCT 18

Transcript

"விசுவாசத்தினாலே நாம் உலகங்கள் தேவனுடைய வார்த்தையினால் உண்டாக்கப்பட்டதென்றும், இவ்விதமாய், காணப்படுகிறவைகள் தோன்றப்படுகிறவைகளால் உண்டாகவில்லையென்றும் அறிந்திருக்கிறோம்" (எபிரெயர் 11:3).

விசுவாச வாழ்க்கையைக்குறித்துஎபிரெயர் 11-ஆம் அதிகாரத்தின் அடிப்படையிலே போதித்து வருகிறோம். இது ஒரு அற்புதமான போதனை. விசுவாசத்தைக் குறித்து பழைய ஏற்பாடு மற்றும் புதிய ஏற்பாட்டிலிருந்து எடுத்து வேதம் என்ன போதிக்கிறது என்பதை இந்த ஒரு அதிகாரத்தில் எபிரெயர் நிருபத்தின் ஆசிரியர் அற்புதமாக சொல்லியிருக்கிறார். அதன் அடிப்படையிலே இதை எடுத்து நாம் போதித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இதைப் போதிக்கும்போது நாம் பல காரியங்களை பார்க்க வேண்டியதாய் இருக்கிறது. ஆசிரியர் ஒரு காரியத்தைச் சொல்லும்போது வேதத்தில் சொல்லியிருக்கிற மற்ற காரியங்களின் அடிப்படையில் சொல்லுகிறார். ஆகவே அந்த காரியங்களை எல்லாம் நாம் பார்க்கிறோம். இது வாழ்க்கைக்கு மிகவும் பிரயோஜனமான சத்தியமாய் இருக்கிறது. 3-ஆம் வசனம் எதைப் பற்றியது, அது என்ன சொல்லுகிறது என்பதைப்பார்த்தோம். தேவன் இந்த உலகத்தை தம்முடைய வார்த்தையைக் கொண்டு விசுவாசத்தினால் சிருஷ்டித்தார். இந்த உலகமே ஒரு விசுவாசத்தின் சிருஷ்டிப்பு. விசுவாசம் என்கிற இந்த மாபெரும் தெய்வீக சக்தியைக் கொண்டு தேவன் சிருஷ்டித்தார். அவர் தம்முடைய வார்த்தையில் அந்த சக்தியை வைத்து, அதைப் பேசி, அனுப்பி இப்படித்தான் உலகத்தை சிருஷ்டித்தார் என்று இந்த வசனம் நமக்குச் சொல்லுகிறது. இதை ஏன் இப்படிச் சொல்லுகிறது என்றால், ஆசிரியர் ஆதியாகமம் 1-ஆம் அதிகாரத்தை மனதில் வைத்துக்கொண்டுதான் இதைச் சொல்லுகிறார். இந்த 11-ஆம் அதிகாரத்தைப் பார்க்கும்போது பழைய ஏற்பாட்டிலும் புதிய ஏற்பாட்டிலும் இருக்கிற மற்ற காரியங்களை மனதில் வைத்துக்கொண்டுதான் அவர் இதைப் போதிக்கிறார்.

ஏன் அவர் சிருஷ்டிப்புக்குச் சென்றுவிட்டார்? ஏன் அவர் ஆதியாகமம் 1-ஆம் அதிகாரத்திற்குச் சென்றுவிட்டார்? அங்கு தேவன், "வெளிச்சம் உண்டாகக்கடவது" என்று சொல்லுகிறார்."அது அப்படியே ஆயிற்று" என்று அதைத் தொடர்ந்துவருகிறது. "அதை மிகவும் நல்லது என்று கண்டார்"என்று மூன்றாவதாக தொடர்ந்து வருகிறது. 'சொன்னார்', 'அப்படியே ஆயிற்று', 'அது நல்லது என்று கண்டார்' என்கிற மூன்று காரியங்களும் ஒரு pattern. வேதாகமத்தில் இதுபோன்று வந்தது என்றால் அதை நன்றாக கவனிக்க வேண்டும். 'தேவன் சொன்னார்' என்பது ஆறு முறை வருகிறது. ஆறு நாள் சிருஷ்டிப்பில் ஒவ்வொரு நாளும் சொல்லுகிறார். ஏழாம் நாள் ஒட்டுமொத்தமாக சேர்த்து 'மிகவும் நல்லது' என்று சொல்லுகிறார். 'நல்லது' என்கிற வார்த்தை 1-ஆம் அதிகாரத்தில் ஏழு முறை வருகிறது. ஒரு காரியம் இத்தனை முறை வருகிறது என்றால் அது ஒரு காரியத்தை நமக்கு வெளிப்படுத்துகிறது. இதுதான் விசுவாசம் செயல்படும் முறை. தேவன் விசுவாசத்தினால் உலகத்தை சிருஷ்டித்தார் என்றால், விசுவாசம் எப்படி செயல்படுகிறது? கர்த்தர் தாம் எதை சித்தங்கொள்ளுகிறாரோ அதைச்சொல்லுகிறார், சொன்னால் அது அப்படியே ஆகிறது, கட்டளையிட நிற்கிறது. அவர் இருளை விரும்பவில்லை,ஆகவே "வெளிச்சம் உண்டாகக்கடவது" என்கிறார். அவர் வெறுமையை விரும்பவில்லை, ஆகவே புல் பூண்டுகள், சூரியன், சந்திரன், நட்சத்திரங்கள், மீன்கள், பறவைகள், மிருகங்கள் உண்டாகக்கடவது என்றும், மனுஷனை உண்டாக்குவோமாக என்றும் சொல்லி சொல்லித்தான் சிருஷ்டிக்கிறார். அவர் எதெல்லாம் உண்டாகக்கடவது என்று சொல்லுகிறாரோ அதெல்லாம் உண்டாகிறது. வெறுமையாய் இருந்த உலகம் அருமையான காரியங்களால் நிரப்பப்படுகிறது. அவர் ஒழுங்கின்மையைப் பார்க்கிறார், அது அவருக்கு பிடிக்கவில்லை. ஒழுங்கின்மை என்றால் என்ன? எல்லாம் இருக்கிறது, ஆனால் எல்லாம் அப்படி அப்படியே கிடக்கிறது. ஒரு வீட்டில் குடியேறும்போது முதலில்எல்லா பொருட்களையும் கொண்டுபோய் இறக்குகிறோம். இறக்கின பிறகு நமக்கு வேண்டிய எல்லா சாமான்களும் இருக்கிறது. ஆனால் அவை இருக்க வேண்டிய இடத்தில் இல்லை. உலகம் முதலில் அப்படித்தான் இருந்தது. தேவன் முதலில் உண்டாக்கி விட்டார். இப்போது எல்லாவற்றையும் order-இல் வைக்கிறார். எல்லாம் அருமையாக, ஒன்றோடொன்று இசைந்து வேலை செய்யும்படியாக உண்டாக்குகிறார். அதுதான் ஒழுங்கின்மையைப் போக்குவது. அவருக்கு ஒழுங்கின்மை பிடிக்கவில்லை, ஆகவே எல்லாவற்றையும் சீரமைக்கிறார். அவை எப்படி இயங்க வேண்டுமோ அப்படி இயங்க வைக்கிறார். ஆக, ஒழுங்கின்மை, வெறுமை, இருள் இவருக்குப் பிடிக்கவில்லை. ஆகவே அவருக்கு எது பிடிக்கிறதோ அதைச் சொல்லி, சொல்லி உண்டாக்குகிறார். இது மிகவும் முக்கியமான கோட்பாடு (principle).

அப்படி உண்டாக்கினவர் மனுஷனை தம்முடைய சாயலின்படியே உண்டாக்கி விட்டார். அவனும் தன்னுடைய வாழ்க்கையில் இப்படித்தான் எல்லா காரியங்களையும் உண்டாக்க வேண்டும். ஆகவேதான் சிருஷ்டிக்கும்வல்லமை உடைய தம்முடைய வார்த்தைகளை வேதாகமத்தில் வைத்து, அதை எடுத்து நாம் பயன்படுத்தும்படியாக நமக்கு கொடுத்துவிட்டார். அவர் இதில் தம்முடைய சித்தத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். அவர் "வெளிச்சம் உண்டாகக்கடவது" என்று சொன்னபோது அது வெறும் வார்த்தை அல்ல, அது அவருடைய சித்தம். இதெல்லாம் உண்டாகக்கடவது என்று ஒவ்வொன்றாக சொன்னபோது அவர் வெறும் வார்த்தைகளைச் சொல்லவில்லை, அது அவருடைய சித்தம், அவருடைய விருப்பம். ஒன்றும் இல்லாமல் இருப்பது அவருக்குப் பிடிக்கவில்லை. இதெல்லாம் இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறார், அவர் தம்முடைய சித்தத்தைச் சொல்லுகிறார். ஆக வேதாகமம் என்பது தேவனுடைய சித்தத்தை நமக்கு வெளிப்படுத்துகிற புத்தகமாக இருக்கிறது. நாம் வசனத்தை வாசிக்கும்போது தேவனுடைய சித்தம் தான் நமக்குத் தெரிகிறது. அவர் நமக்காக எதை விரும்புகிறார் என்பதைத்தான் வசனம் நமக்கு வெளிப்படுத்துகிறது. நாம் வசனத்தை வாசிக்கும்போது நம்முடைய அணுகுமுறை அப்படி இருக்க வேண்டும். நம்முடைய வாழ்க்கை, எதிர்காலம், குடும்பம், கையின் பிரயாசம், வேலை, திருமண உறவு, பிள்ளைகள் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதை சொல்லுவதுதான் வேதம். ஆகவேதான் வேதம், மனைவி எப்படி இருப்பாள் இன்றும், பிள்ளைகள் எப்படி இருப்பார்கள் என்றும் சொல்லுகிறது. இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் என்பது அவருடைய சித்தம். அவர் அதை நமக்குச் சொல்லுகிறார். ஆகவே அதுதான் அவருடைய சித்தமாக இருந்தால், அதுதான் அவருடைய வார்த்தையாக இருந்தால், அவர் எப்படி ஆதியிலே தம்முடைய சித்தத்தை சொல்லி சொல்லி நிறைவேற்றினாரோ அதுபோலவே நாமும் அவர் கொடுத்த வார்த்தையிலிருந்து அவருடைய சித்தத்தை அறிந்து, அந்த சித்தத்தை சொல்லி சொல்லித்தான் நம்முடைய வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றையும் உண்டாக்க வேண்டும். அதற்குத்தான் இதை நமக்குக் கொடுத்திருக்கிறார். நாம் அதை மனதில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். ஆகவே இது அற்புதமான application உடைய வசனம்.

விசுவாசம் இவ்வளவு மாபெரும் அபார தெய்வீக சக்தியாய் இருக்கிறபடியால் இதற்கு சில safe guards இருக்க வேண்டியதாய் இருக்கிறது. Nuclear power-ஐ கண்டவரிடமும் கொடுத்து, நீ எப்போது வேண்டுமானாலும் button-ஐ அழுத்திக்கொள் என்று விடுவதில்லை. அதன்பாதுகாப்புக்கு சில காரியங்களை வைக்கிறார்கள். அந்த button-ஐ அழுத்துவது என்பது லேசான காரியம் அல்ல. அதற்கு சில steps-ஐ பின்பற்ற வேண்டும். அதற்கே அவ்வளவு பாதுகாப்பு என்றால் அதை விட பல மடங்கு பெரியது விசுவாசம் என்கிற சக்தி. அது உலகத்தையே சிருஷ்டித்த சக்தி. இதை ஒரு மனுஷன் release பண்ணினான் என்றால் இதற்கு safe guards வேண்டாமா? தேவன் எப்படிப்பட்ட safe guards-ஐ வைத்திருக்கிறார் என்று கவனியுங்கள். இதை ஒரு switch-இல் வைத்திருந்தால் இது workout ஆகாது. கலாத்தியர் 5:6 இப்படியாகச் சொல்லுகிறது:

"கிறிஸ்து இயேசுவினிடத்தில் விருத்தசேதனமும் விருத்தசேதனமில்லாமையும் ஒன்றுக்கும் உதவாது, அன்பினால் கிரியைசெய்கிற விசுவாசமே உதவும்" (கலாத்தியர்5:6).

தேவன் அன்பு என்கிற safe guard-ஐ வைத்துவிட்டார். விசுவாசம் அன்பினால் மட்டுமே வேலை செய்யும். அன்பினால் மட்டும்தான் இந்த வல்லமையை வெளிப்படுத்த முடியும். தேவன் ஆதியிலே எல்லாவற்றையும் சொல்லி, சொல்லி உண்டாக்கினார் என்று சொல்லுகிறோமே, அதில் அவர் தம்முடைய அன்பினால் பயன்படுத்துகிறதைப் பார்க்கலாம். ஆகவேதான் சிருஷ்டிப்பு என்ன அற்புதமானது! தேவன் மனுஷனுக்குத் தேவையான அத்தனையையும் இதில் வைத்திருக்கிறார். எத்தனை விதமான மரம், செடிகள், பழங்கள், நன்மையான காரியங்கள் இவற்றை வைத்திருக்கிறார்! அதில் எல்லாம் அவருடைய அன்பு வெளிப்படுகிறது. இது வெறும் விசுவாசத்தினால் உண்டாக்கப்பட்ட உலகம் அல்ல, அன்பினால் உண்டாக்கப்பட்ட உலகம். விசுவாசம் அன்பினால் கிரியை செய்கிறபடியால் தேவன் உலகத்தை உண்டாக்கும்போதே அன்பினால்தான் விசுவாசத்தைக் கொண்டு உலகத்தை உண்டாக்குகிறார். ஆக சிருஷ்டிப்பு முழுவதிலும்அவருடைய அன்பின் சாயலை நாம் காணலாம். நாம் அதைப் பயன்படுத்தும்போது கூட நாம் உண்டாக்குகிற, பிறப்பிக்கிற, நிறைவேற்றுகிற, சாதிக்கிற காரியங்களில் கூட தெய்வீக அன்பின் சாயல் தெரிய வேண்டும். உண்மையான விசுவாசத்திலிருந்து ஒன்று வந்தது என்றால், அதில் தெய்வீக அன்பினுடைய சாயல், அடையாளம் இருக்க வேண்டும். மற்றவர்கள் அதைப் பார்த்தவுடனேயே, "இது மனுஷனுடைய விருப்பப்படிநடந்தது அல்ல. இது தேவனுடைய சித்தத்தின்படி, அவருடைய நோக்கத்தின்படி பரிசுத்தமான முறையிலே நடந்தது"என்று மற்றவர்கள் சொல்லக்கூடிய அளவிற்கு அது அன்பினால் நிறைவேறுகிற காரியமாக இருக்க வேண்டும். ஒரு காரியம் உண்மையாகவே விசுவாசத்தினால் தான் ஆனதாஎன்பதைப் பார்க்கும்போது அங்கே அன்பு என்கிற காரியம் இருக்கும். அந்த அன்பினால் தான் விசுவாசத்தைப் பயன்படுத்த முடியும்.

ஆகவே விசுவாசத்திற்கும் அன்பிற்கும் உள்ள தொடர்பை இன்றைக்கு இன்னும் விவரிக்க விரும்புகிறேன். நான் இதுவரைக்கும் இவ்வளவு ஆழமாக போனதில்லை. ஆகவே அதை இன்னும் சற்று விவரித்து சொல்ல இருக்கிறேன். ஏன் இரண்டும் இவ்வளவு தொடர்புடன் இருக்கிறது? ஏன் தேவன் இரண்டையும் தொடர்புபடுத்தி விட்டார்? சில வீடுகளில் இரண்டு பையன்கள் இருப்பார்கள்.ஒருவர் நன்றாக படித்து நல்ல நிலையில் இருப்பார், இன்னொருவர் அப்படி இல்லாதிருப்பார். அப்படி இல்லாதவர்எங்கேயாவது போய் சொத்தில் ஏமாந்துவிடப் போகிறான் என்று எண்ணி, நன்றாக படித்த, இவரை ஏமாற்றாத ஒருவரைப் பார்த்து அவருடன் இவரை சேர்த்து விடுவார்கள். ஏனென்றால் இவரிடம் யாராவது கையெழுத்து வாங்கி ஏமாற்றிவிடக்கூடாது என்பதற்காக. அப்போது அதை யாரும் தவறாக பயன்படுத்தி விட முடியாது. இதெல்லாம் ஒரு safe guard. தேவன் மிகப்பெரிய ஞானி. விசவாசத்தை கண்டவனும் எடுத்து பயன்படுத்த முடியாத அளவிற்கு வைத்துவிட்டார். அன்புக்கும் விசுவாசத்திற்கும் உள்ள தொடர்பை இன்றைக்கு சொல்ல விரும்புகிறேன். முதலில் விசுவாசம் எப்போதும் அன்போடு தான் இருக்கிறது. எங்கேயாவது விசுவாசத்தை பார்த்தீர்கள் என்றால், அங்கே நிச்சயமாக அன்பை பார்ப்பீர்கள்;அன்பை பார்த்தீர்கள் என்றால் அங்கே விசுவாசத்தை பார்ப்பீர்கள். இரண்டாவது விசுவாசத்தின் அபார சக்தியை எப்படி அன்பின் மூலமாக மட்டுமே வெளிப்படுத்த முடிகிறது என்பதையும் காண்பிக்கிறேன். ஜனங்கள், அன்பினாலே கிரியை செய்கிற விசுவாசமே உதவும் என்பதை வாசித்து விட்டு அதை பெரிதாக எடுத்துக்கொள்வதில்லை. பவுல் ஏதோ சொல்லுகிறார் என்று வேகமாக வாசித்துவிட்டுச் சென்று விடுகிறார்கள். அப்போஸ்தலனாகிய பவுலிடம் மிகவும் ஜாக்கிரதையாக இருக்க வேண்டும். அவர் ஒரு வரியில் சொல்லுவார், அதை எடுத்து நாம் பத்து பிரசங்கங்கள் செய்யலாம். அவ்வளவு விஷயத்தை மனதில் வைத்துக்கொண்டுதான் அந்த ஒரு வரியைச் சொல்லுகிறார். அவர் சொல்லுவதெல்லாம் concentrated essence போன்றது. தேவன் நமக்காக செய்திருக்கிற காரியங்களை லேசாக எண்ணிவிட முடியாது. பவுல் இதையெல்லாம் மனதில் வைத்துக்கொண்டுதான் "அன்பினாலே கிரியை செய்கிற விசுவாசமே உதவும்" என்கிறார். இது எப்படிப்பட்ட statement என்று பாருங்கள்! விசுவாசம் அன்பினால் மட்டும் தான் கிரியை செய்யும் என்கிறார். அவருக்கு இதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை. இல்லையென்றால் வெறுமனே "விசுவாசம் உதவும்" என்று சொல்லியிருப்பாரே! இது எந்த விசுவாசம்? அநேகர் உலகத்தில் விசுவாசம் என்று சொல்லுகிறார்களே, அந்த விசுவாசம் அல்ல. நான் பெரிய சாதனை செய்துவிட்டேன், அப்படிச் செய்துவிட்டேன் என்று சொல்லுகிறார்களே, அப்படிப்பட்ட விசுவாசம் அல்ல. இது அன்பினாலே கிரியை செய்கிற விசுவாசம். இதில் வெறும் சாதனை மட்டும் அல்ல, இதில் தெய்வீக அன்பை பார்க்கிறோம். இது விளங்கிவிட்டது என்றால் நாம் விசுவாசத்தை நன்றாக பயன்படுத்த முடியும். ஆக முதலில் இதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள்.

விசுவாசத்தோடு கூட அன்பு வருகிறது. உங்களுடைய ஆவிக்குரிய அனுபவத்தை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். நீங்கள் இரட்சிக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள். நீங்கள் ஆண்டவரை விசுவாசித்த அன்றைக்கு அவரை அன்புகூரவும் ஆரம்பித்து விட்டீர்கள். பொதுவாக ஒரு மனுஷனை நாம் விசுவாசிக்கும்போது அந்த நபரை நாம் நம்பலாம், ஆனால் அவரை அன்புகூராமல் இருக்கலாம். உலகத்தில் ஒருவரை நம்புகிறோம் என்பதால் அவரை அன்புகூருகிறோம் என்று அவசியம் கிடையாது. சிலர் மிகவும் உண்மையுள்ளவர்களாக இருக்கிறார்கள், ஆனால் மிகவும் மோசமானவர்களாகவும் இருப்பார்கள். நாம் அவர்களை அன்புகூருவதில்லை. மற்றப்படி அவர்கள் யோக்கியமானவர்கள் தான். சரி, அவர்கள் சொல்லுவதை நம்புகிறேன் என்கிறோம். ஆனால் அவர்களை அன்புகூருவது கிடையாது. ஆண்டவரை விசுவாசித்து விட்டு, ஏன் அவரில் அன்புகூராமல் இருக்க முடியாது? ஏனென்றால் அவர் நம்முடைய பாவங்களை சுமந்தவர், நமக்காக சாபமானவர், அகோர மரணத்தை நமக்காக அனுபவித்து, நமக்காக தன்னையே மரிக்க ஒப்புக்கொடுத்து, இரத்தத்தை சிந்தி, நம்மை மீட்டுக்கொண்டு தம்முடைய அன்பை நிரூபித்து காண்பிக்கிறவர். ஆகவேதான் அவரிடம் வந்தோம். அவர் இவ்வளவு செய்திருக்கிறார் என்று தெரியும்போதே அன்பு தானாக வந்து விடுகிறது. "நான் அவரை நம்புகிறேன்" என்று ஒருவன் சொல்லிவிட்டு, அவரை அன்புகூராமல் இருக்க முடியாது. வேறு யாரையாவது அப்படி அன்புகூராமல் இருக்கலாம். ஆனால் அவரை ஒருவன் விசுவாசிக்கிறான் என்றால், நிச்சயமாக அவரை அன்புகூருகிறான்.

ஆகவேதான் முன்பு சபைகளில்,"உன்னுடைய ஆதி அன்பு எங்கே?" என்று அதிகமாக பேசுவார்கள். ஏனென்றால் அவன் வந்த அன்று இயேசுவை அதிகமாக அன்புகூர்ந்தான். இரட்சிக்கப்பட்ட அந்த முதல் வருஷத்தில், முதல் சில மாதங்களில் ஆண்டவர் மீது அதிகமாக அன்பாக இருந்தான். எந்நேரமும் சபையில் இருப்பான், எல்லா ஆராதனைக்கும் வந்துவிடுவான். ஆனால் நாட்கள் செல்ல செல்ல மாறி விடுகிறான். சபைக்கு ஒருமுறை சென்றால் போதும், எப்போதும் போய்க் கொண்டிருக்காதே, காலையிலும் மாலையிலும் சபைக்குச் செல்ல வேண்டுமா, செவ்வாய்க்கிழமையும் செல்ல வேண்டுமா என்று மற்ற கிறிஸ்தவர்கள்சொல்லிக் கொடுப்பார்கள். கிறிஸ்தவர்களிடம் மிகவும் ஜாக்கிரதையாக இருக்க வேண்டும். நாம்அவர்களைப் பார்த்து கெட்டுப்போய் விடக்கூடாது. அவர்கள் இப்படி சொல்லிக் கொடுத்து கொஞ்ச நாட்களில் அவனும் tricks-ஐகற்றுக்கொள்கிறான். மாதத்தில் இரண்டு முறையாவது போய் விட்டு வந்துவிடுகிறேன், ஏனென்றால் எல்லா நேரமும் போக முடியாது, பஸ் கிடைக்காது, இன்றைக்கு மேகமூட்டமாய் இருந்தது, அடுத்த வாரம் ஒரே வெயிலாய் இருந்தது என்பதெல்லாம் கிறிஸ்தவர்களிடம் கற்றுக்கொள்கிற பழக்கம். ஆனால் முதன் முதல் அவன் இரட்சிக்கப்பட்டபோது, ஆண்டவரை ஏற்றுக்கொண்டபோது வெயில், மழை எதுவாக இருந்தாலும், பஸ் கிடைத்தாலும் கிடைக்காவிட்டாலும், கூட ஐம்பது ரூபாய் ஆட்டோவிற்கு செலவானாலும் பரவாயில்லை என்று ஆராதனைக்கு வந்துவிடுவான். அவன் வேதத்தை வாசிக்காமல் இருக்கமாட்டான், ஜெபிக்காமல் இருக்கமாட்டான். ஆண்டவர் பேரில் அவனுக்கு அப்பேர்ப்பட்ட அன்பு இருக்கிறது. அதை அப்படியே maintain பண்ண வேண்டும். அது குறைந்தது என்றால் நல்லது அல்ல. ஆகவேதான் வேதம் ஆதி அன்பைப் பற்றி சொல்லுகிறது. ஆதி அன்பு என்பது மிகவும் முக்கியமான ஒன்று.


தேவனை விசுவாசிக்கிறோம், விசுவாசித்தவுடனேயே அன்பு கூடவே வந்துவிடுகிறது. அவரை அன்புகூருகிற யாராவது அவரை விசுவாசிக்காமல் இருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறீர்களா? "நான் இயேசுவை அன்புகூருகிறேன், ஆனால் அவருடைய வார்த்தையை நான் நம்புவதில்லை"என்று யாராவது சொல்லி பார்த்திருக்கிறீர்களா? அப்படிச் சொல்ல பார்த்திருக்கவே முடியாது. அவரை அன்புகூருகிற எவனும் அவரை விசுவாசிக்கவும் செய்வான். அவரை விசுவாசிக்கிற எவனும் அவரை அன்புகூரவும் செய்வான். இதை ஏன் சொல்லுகிறேன் என்றால், இவ்விரண்டுமே எப்போதும் ஒன்றாகவே இருக்கும். இரண்டும் ஒரு வீட்டில் இருக்கிற இரண்டு சகோதரிகளைப் போன்றது. இரண்டுபேரும் ஒட்டிக்கொண்டே இருப்பார்கள். ஒரு கூரைக்குக் கீழ் வசிக்கிறார்கள். ஒன்றோடொன்று அவ்வளவு ஒத்துப்போகிறார்கள். இவ்விரண்டும் பிரிக்க முடியாத சகோதரிகளைப்போல இருப்பார்கள். சூரிய கதிர் வருகிறது, அதில் இரண்டு காரியங்கள் இருக்கிறது. வெறும் ஒளி மட்டுமல்ல, அதில் அனலும் இருக்கிறது. ஒளியும் அனலும் சேர்ந்துதான் நம்மை வாழ வைக்கிறது;தாவரங்களை வளர வைக்கிறது; சுவையான பழங்கள் உருவாகிறது; புல் பூண்டுகள் நன்றாக வளருகிறது; இந்த உலகத்தில் மனுஷன் நன்றாக வாழ முடிகிறது. இப்படி சூரியனிலிருந்து ஒளியும், அனலும் கிடைக்கிறது. ஒளியும் அனலும் போலத்தான் விசுவாசமும் அன்பும் இருக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். விசுவாசம் ஒளியைப்போன்றது, அன்பு அனலைப் போன்றது. இவ்விரண்டும் தான் ஆவிக்குரிய ஜீவியத்தை பச்சைப் பசேல் என்று வளமானதாக ஆக்குகிறது;சந்தோஷத்தினால் நம்மை நிரப்புகிறது. ஆவிக்குரிய ஜீவியத்தில் நம்மை உயிரோட்டமுள்ளவர்களாக ஆக்குவது இதுதான். நீதியின் சூரியனாகிய அவரிடத்திலிருந்து வந்து கிடைக்கிற விசுவாசமும் அன்பும் தான் நம்மை அப்படி ஆக்குகிறது. இவ்விரண்டும் எப்போதும் ஒன்றாகத்தான் வருகிறது. ஒருவன் இயேசுவை விசுவாசிக்கிறபோது அவரை அன்புகூர ஆரம்பித்து விடுகிறான். அவரை அன்புகூர்ந்த எவனும் அவரை விசுவாசியாமல் இருப்பதில்லை. அவன் அவருடைய வார்த்தைகளை எல்லாம் நம்ப ஆரம்பித்து விடுகிறான். இதுதான் உண்மை.

இரண்டாவது அப்படி அன்புகூர ஆரம்பித்தவன் நாளடைவில் விசுவாசத்தில் வளர ஆரம்பிக்கிறான். விசுவாசத்தில் வளர்ச்சி என்றால் என்ன? அவன் நாளுக்கு நாள் இயேசுவினுடைய அன்பையும், பண்பையும், கிருபையையும், தயவையும், குணங்களையும், அவர் எப்பேர்ப்பட்டவர் என்பதையும் ஆராய்ந்து அறிகிறான். அவன் அதிகதிகமாய் ஆராய்ந்து அறிய அறிய, இந்த அறிவு உண்டாக உண்டாக விசுவாசம் அதிகரிக்கிறது. விசுவாசம் அறிவைச் சார்ந்தது. தேவன் யார், அவர் எப்படிப்பட்டவர் என்கிற அறிவு வந்தால் தான் விசுவாசம் வரும். அவரை அறிய அறிய விசுவாசம் அதிகமாகிறது. அந்த அறிவு விசுவாசத்தை உண்டாக்க, உண்டாக்க கூடவே அன்பும் அதிகரிக்கிறது. விசுவாசமும் அன்பும் ஒன்றாக வேலை செய்வது போன்று தன்மையிலேயே தேவன் அப்படி பண்ணிவிட்டார். விசுவாசத்தின் தன்மையும் அன்பின் தன்மையும் அப்படித்தான். ஒருவன் இரட்சிக்கப்பட்டுவிட்டான், ஆண்டவரை நேசிக்கிறான், இப்போது இன்னும் அதிகமாக நேசிக்கிறான். ஏன்? போகப் போக இன்னும் அறிவு பெருகுகிறது. விசுவாசம் என்பது ஒரு தொலைநோக்கி (telescope) போன்றது. தொலைநோக்கியில் சில விசேஷமானவை இருக்கிறது. உலகத்தில் பல இடங்களுக்குச் சென்றால் இதற்கென்று விசேஷமான இடங்கள் வைத்திருக்கிறார்கள். அங்கு powerful தொலைநோக்கியை வைத்து,அதன் மூலமாக நாம் கண்களால் பார்க்க முடியாத வானத்தில் உள்ள நட்சத்திரங்களை பார்க்க அது உதவுகிறது. அதில் பார்த்தீர்கள் என்றால் மிகவும் ஆச்சரியப்படுவீர்கள். நான் அதில் பார்த்து, இப்படி இருக்கிறதே என்று பிரமிப்பு அடைந்திருக்கிறேன். நம் கண்ணுக்கே தெரியாத ஒன்றை தேவன் அங்குஅவ்வளவு அழகாக வைத்திருக்கிறாரே என்கிற வியப்பு உண்டாகிறது. விசுவாசம் என்பது அப்பேர்ப்பட்ட ஒரு வெளிப்பாடு. அதுதேவனுடைய வார்த்தையிலிருந்து கிறிஸ்துவைக் குறித்தும், அவருடைய அன்பு, தயவு, கிருபை, மீட்பின் மேன்மை, கல்வாரி சிலுவை இவற்றைக் குறித்தும் உண்டாகிற வியக்கத்தக்க ஒரு வெளிப்பாடு. சாதாரண கண்ணுக்குத் தெரியாத காரியங்கள் விசேஷமான கருவியின் மூலம் பார்க்கும்போது தெரிகிறது. அதுதான் சாதாரண கண்களுக்குப் புலப்படாத அற்புதமான காரியங்களை ஆவிக்குரிய கண்களாய் இருக்கிற விசுவாச கண்களுக்கு புலப்பட வைக்கிறது. நாம் அப்படி பார்க்கும்போது அவர் எப்படிப்பட்டவர் என்பது தெரிகிறது. அவர் யார் என்பது தெரிந்தவுடன் நாம் அவரை பாராட்ட ஆரம்பித்து, அவர் என்ன செய்தார் என்பதை கவனிக்க ஆரம்பிக்கிறோம். அது ஒரு அறிவை நமக்குள் உண்டாக்குகிறது. அவரைக் குறித்தும், அவர் நமக்காக உண்டாக்கின மீட்பைக் குறித்தும், கல்வாரி சிலுவையைக் குறித்தும், அங்கு என்ன நடந்தது, ஏன் அவர் அப்படி அடிக்கப்பட்டார், ஏன் அப்படி இரத்தஞ்சிந்தினார், ஏன் உச்சந்தலையிலிருந்து உள்ளங்கால் வரைக்கும் காயங்கள், ஏன் அந்த முள்முடி?

மனுஷன் பாவம் செய்தவுடன் பூமியில் முள் முளைக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. முன்பு முள் இல்லை. நாம் எதை விதைக்கின்றோமோ அது மட்டும் தான் முளைக்கும். ஆனால் மனுஷன் பாவம் செய்ய ஆரம்பித்தவுடன் முள் முளைக்க ஆரம்பித்து விட்டது. முள்ளும் குருக்கும் தான் மனுஷனுடைய செழிப்புக்கு தடையாக இருந்தது. செடி வளருகிறது, கூடவே முள்ளும் குருக்கும் வளர்ந்து அதை நெருக்கிப்போட்டு ஒன்றுமில்லாமல் ஆக்கிவிடுகிறது. அந்த முள்ளும் குருக்கும் மனுஷனுடைய தரித்திரத்திற்கு அடையாளமாக இருந்தது. அந்த முள்ளை இயேசுவின் தலையில் வைத்தார்கள். அதற்கு என்ன அர்த்தம்? நம்முடைய பாவத்தின் மூலமாக வந்த தரித்திர சாபத்தை தேவன் அவருடைய தலையில் வைத்துவிட்டார். இனிமேல் அது உங்களுக்கு கிடையாது, அதை அவருடைய தலையில் வைத்தாயிற்று என்பதை காண்பிப்பதற்காகத்தான். இப்படி தலையில் ஆரம்பித்து, ஏன் அவருடைய விலாவில் குத்தினார்கள்?ஏன் அவரை அடித்தார்கள்? ஏன் அவருடைய சரீரம் உழுத நிலம் போலாயிற்று? ஏன் அத்தனை தழும்புகள்? அவருடைய தழும்புகள் குணமாக்குகிற தழும்புகள் என்பதையெல்லாம் தியானித்து பார்த்திருக்கிறீர்களா? "அவருடைய தழும்புகளால் குணமானீர்கள்" என்று பேதுரு சொல்லுகிறாரே! அவர் அதை அர்த்தமில்லாமல் சொல்லுகிறாரா? அவருடைய வார்த்தையையும் நன்றாக கவனிக்க வேண்டும். "அவருடைய தழும்புகளால் குணமானீர்கள்" என்று சொல்லுகிறாரே, அந்த தழும்புகள் எப்படி நம்முடைய ஆவி, ஆத்துமா, சரீரம் ஆகியவற்றில் நம்மை குணமாக்குகிறது என்பதையும், அவர் நமக்காக என்ன செய்தார் என்பதையும் தியானித்துப் பார்க்கும்போது அன்பு அதிகரிக்காமல் இருக்க முடியுமா? உள்ளத்தில் பயங்கர கோளாறு இருந்தால் தான் ஒருவர் இதையெல்லாம் தெரிந்துகொண்டும் அன்புகூராமல் இருக்க முடியும். இதெல்லாம் நன்றாக விளங்கும்போது அன்பு அதிகரிக்க ஆரம்பித்து விடுகிறது. விசுவாசம் அப்படிப்பட்ட ஒரு தியானம். கல்வாரி சிலுவை, நம்முடைய மீட்பு, அவர் நமக்கு காண்பித்த அன்பு, தயவு,இரக்கம் இதையெல்லாம் தியானிக்க வேண்டும். நாம் நரகத்திற்கு பாத்திரர்களாய் இருந்தோம். தேவன் நம்மை மீட்டு பரலோகத்திற்கு பாத்திரர்களாய் ஆக்கியிருக்கிறார். பிசாசின் அடிமைத்தனத்தில் இருந்தோம், சங்கிலியால் கட்டப்பட்டிருந்தோம், நாம் சுதந்திரமாகவே இல்லை. தேவன் நம்முடைய சங்கிலிகளை எல்லாம் அவிழ்த்து, நீதியின் வஸ்திரத்தினால் உடுத்தி, வெளியே தூரமாய்இருந்தநம்மைஅவருடைய வீட்டிற்குக் கொண்டுவந்து அலங்காரமாக உட்கார வைத்திருக்கிறார். இதுதான் இரட்சிப்பு. இதை தொடர்ந்து தியானித்து, நன்றாக விளங்கிக்கொள்ளும்போது வியப்பு உண்டாகிறது, அன்பு அதிகரிக்கிறது.

சிலர், "இவர் விசுவாசத்தைப் போதிக்கிறாரா, இது முற்போக்கான சிந்தனை (positive thinking) தானே" என்று சொல்லுவார்கள். இப்படிச் சொல்லுவது முட்டாள்தனம். அவர்கள் வாய் செய்தியைக் கேட்டு அதை நம்புகிறவர்கள். நாம் முற்போக்கான சிந்தனையை பிரசங்கிக்கிறோமா? கிடையாது. முற்போக்கான சிந்தனை ஒருவிதத்தில் நல்லதுதான். சிந்திக்காமல் இருப்பதற்கு முற்போக்காக சிந்திப்பது better. சிலர் எப்போதும் பிற்போக்கான சிந்தனை உள்ளவர்களாக இருப்பார்கள். அவர்கள் எப்போதும் தோல்வியையும், தரித்திரத்தையும் தான் யோசித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். அப்படி இருப்பதற்குப் பதிலாக முற்போக்காக சிந்தனை நல்லதுதான். ஆனால் நாம் போதிக்கும் விசுவாச போதனையானது முற்போக்கான சிந்தனை அல்ல. அப்படியென்றால் எது என்ன போதனை? இது கல்வாரி சிலுவையைக் குறித்த தியானம், தேவன் நமக்காக உண்டுபண்ணின மீட்பு, அவருடைய அன்பு, கிருபை, தயவு ஆகியவற்றைக் குறித்த அறிவு, வெளிச்சம். இது எப்படிப்பட்டது? அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் 1 கொரிந்தியர் 2:9, 10 ஆகிய வசனங்களில்,"எழுதியிருக்கிறபடி: தேவன் தம்மில் அன்புகூருகிறவர்களுக்கு ஆயத்தம்பண்ணினவைகளைக் கண் காணவுமில்லை, காதுகேட்கவுமில்லை, அவைகள் மனுஷனுடைய இருதயத்தில் தோன்றவுமில்லை" என்று சொல்லுகிறார். ஏசாயா இதை முதலிலேயே சொல்லிவிட்டார். அவர் மீட்பரைக் குறித்து தீர்க்கதரிசனம் சொல்லுகிறார். அவர் மேசியாவைக் குறித்த தீர்க்கதரிசி. அவர் அப்படி தீர்க்கதரிசனம் சொல்லும்போது அந்தப் பகுதியில் தான் "தேவன் நமக்காக உண்டுபண்ணினவைகளை எந்த கண்ணும் கண்டதில்லை, எந்த காதும் கேட்டதில்லை, எந்த மனுஷனுடைய இருதயத்திற்கும் அவைகள் தோன்றினதில்லை" என்கிறார். அவர் அதைப் பார்த்து வியக்கிறார். மாம்ச கண்களால் பார்க்க முடியாததை வெளிப்பாட்டின் மூலமாக பார்த்து விட்டார். தேவனிடத்திலிருந்து அவருக்கு விளக்கம் கிடைத்துவிட்டது. அற்புதமான, வியக்கத்தக்க காரியங்களைப் பார்த்துவிட்டார். எந்த கண்ணும் கண்டதில்லை, எந்த காதும் கேட்டதில்லை, எந்த மனுஷனுடைய இருதயத்திற்கும் தோன்றவில்லை என்கிறார். அவர் அதைப் பார்த்தால் கூட முழுமையாக பார்க்கவில்லை. அங்கங்கு கொஞ்சம் பார்த்திருக்கிறார். நான் இந்த உலகத்தில் 100 வருடங்கள் வாழ்ந்து, அதற்குப் பிறகு 100 முறை பிறந்து வந்து(நான் அதை நம்புவதில்லை) ஒவ்வொரு முறையும் 100 ஆண்டுகள் வாழ்ந்தாலும்,நான் செய்ததை எல்லாம் பார்த்துக்கொள் என்று தேவன் ஒரு விசேஷ தொலைநோக்கியைக் கொடுத்தால் கூட அவர் நமக்காக செய்ததை பார்த்து தீராது. ஏனென்றால் தேவன் நமக்காக செய்த காரியங்கள் அவ்வளவு ஏராளமாய் இருக்கிறது. இதையெல்லாம் கண்டுதான் ஏசாயா சொல்லுகிறார். பவுல் 1 கொரிந்தியர் 2-ஆம் அதிகாரத்தில் அதை மேற்கோள் காட்டுகிறார்.

1 கொரிந்தியர் 1, 2 ஆகிய அதிகாரங்கள் கிறிஸ்தவ பிரசங்கத்தைக் குறித்தது. அவை முக்கியமான அதிகாரங்கள். பிரசங்கியார்கள் அதை வாசியுங்கள். இந்த இரண்டு அதிகாரங்களை வாசித்தாலே கிறிஸ்தவ பிரசங்கம் என்றால் என்னவென்று விளங்கிவிடும். பிரசங்கம் என்பதுஒரு கதை, ஒரு கவிதை அல்லது மூன்று குறிப்புகள் அல்ல."கர்த்தருக்கு ஸ்தோத்திரம்", "தேவனுக்கு மகிமை உண்டாவதாக", "இந்த காலை வேளையிலே கர்த்தருக்கு ஸ்தோத்திரம்" என்று இப்படியே தள்ளி முக்கால் மணி நேரத்தை வீணாக்குவது அல்ல. பிரசங்கம் என்பது ஒரு மகத்தான வெளிப்பாடு. அந்த வெளிப்பாட்டை சொல்லுவதற்கு நேரம்தான் போதவில்லை. ஒரு மணி நேரமோ,ஒன்றரை மணி நேரமோ, இரண்டு மணி நேரமோ கொடுத்தாலும் போதவில்லை.இன்றைய நாள் முழுவதும் பிரசங்கித்தாலும் போதாது, வாழ்நாள் முழுவதும் பிரசங்கித்தாலும் போதாது. அது அப்பேர்ப்பட்ட வெளிப்பாடு, அது மேன்மையான ஒரு காரியம். பிரசங்கியார்கள் இதை அறிந்துகொண்டால் தங்களுடைய வேலையைக் குறித்த ஒரு உன்னதமான சிந்தனை உருவாகும். நான் ஒருவரிடம், "நீங்கள் என்ன செய்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர், "நான் ஊழியம்தான் செய்கிறேன்" என்றார். அவர் இருப்பதிலேயே மட்டமான ஒன்றாக ஊழியத்தைப் பற்றி பேசிவிட்டார். ஊழியத்தை அப்படி சொல்லக்கூடாது, ஊழியம் செய்கிறேன் என்று சொல்லும்போது நம் தலை நிமிர வேண்டும். ஊழியம் செய்கிறவர் எவருக்கும் விளங்காத காரியங்களை லேசாக பார்த்து, அதை விளங்கிக்கொண்டு சொல்லுகிறவர். ஆண்டவர் யார், அவர் எப்படிப்பட்டவர் என்று எந்த கண்ணும் கண்டிராத, எந்த காதும் கேட்டிராத, எந்த மனுஷனுடைய இருதயத்திற்கும் தோன்றிராத காரியங்களை ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும் எடுத்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சொல்லுகிறவர். எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிட்டோமே, அடுத்த வாரம் என்ன செய்வது என்று நானும் யோசித்திருக்கிறேன். ஆனால் அடுத்த வாரத்திற்குள் சொல்ல முடியாத அளவிற்கு அநேகம் இருக்கிறது. அதுதான் கிறிஸ்தவ பிரசங்கம். 1 கொரிந்தியர் 1, 2 ஆகிய அதிகாரங்களிலிருந்து நான் படித்தேன். பவுல், சிலர் அடையாளங்களையும், அற்புதங்களையும் கேட்கிறார்கள். சிலர் ஞானத்தை தேடுகிறார்கள், ஆனால் நாங்களோ கிறிஸ்துவைப் பிரசங்கிக்கிறோம்.தத்துவ ஞானிகள் எங்கே? அவர்களுடைய ஞானத்தை எல்லாம் கிறிஸ்துவைக் குறித்த நற்செய்தி ஒன்றுமில்லாமல் ஆக்கிவிட்டது என்று சவால் விடுகிறார். கிறிஸ்தவ பிரசங்கம் என்பது அதுதான். அது ஒரு மாபெரும் வெளிப்பாடு. தேவனையும், அவருடைய அன்பையும், கல்வாரி சிலுவையிலே அவர் கொடுத்த மீட்பையும், அவர் நமக்காக என்னவெல்லாம் செய்திருக்கிறார் என்பதையும் குறித்த மகத்தான வெளிப்பாடு. இதை ஆவியானவரைக் கொண்டு விசுவாச கண்களால் காண்கிறோம். மிக தூரமாக பார்க்கிறோம்,பார்க்க முடியாததைப் பார்க்கிறோம், புரிந்துகொள்ள முடியாததைப்புரிந்துகொள்கிறோம். அதையெல்லாம் புரிந்துகொள்ளும்போது வியப்பு மட்டும் உண்டாவதில்லை, அன்பும் உண்டாகிறது. ஒரு காரியத்தை நாம் அவ்வளவு பார்த்து புரிந்துகொள்ளும்போது, நிச்சயமாக அன்பு வந்தே தீரும். அன்பு அதிகரிக்கும். இதை நாம் கற்றுக்கொள்ளும்போது ஒவ்வொரு முறையும் வேதத்தை திறக்கும்போது, புரிந்துகொள்ளும்போது உள்ளம் அன்பினால் நிரம்புகிறது. தேவனை அன்புகூராமல் இருக்க முடியவில்லை. நான் அவரை விசுவாசிக்கிறேன், அன்புகூருகிறேன். அவரை அன்புருகிறேன், அதனாலேயே இதை விசுவாசிக்கிறேன். அவரை அன்புகூருகிறதினால் தான் வேதத்திற்குச் செல்கிறேன். அவரை விசுவாசிக்கிறதினால் தான் அவரை அன்புகூருகிறேன். இப்படி அன்பும் விசுவாசமும் ஒன்றாக இணைந்து வருகிறது.


மூன்றாவதாக இந்த காரியங்களை நம்முடைய மனதிலும், இருதயத்திலும் புரிந்துகொண்டது மாத்திரமல்ல, விசுவாசம் புரிந்துகொண்ட காரியங்களை சொந்தமாக்கிக் கொள்கிறது. கிருபை கொடுக்கிறது, விசுவாசம் எடுத்துக்கொள்கிறது. ஒருவர் உங்களுக்கு எத்தனை கோடி பணத்தை வங்கியில் போட்டு வைத்திருந்தாலும் நீங்கள் அதை எடுத்தால் தான் அனுபவிக்க முடியும். விசுவாசம் எப்படிப்பட்டது என்றால் கொடுத்ததை எல்லாம் எடுக்கிறது. கிருபைக்கும் விசுவாசத்திற்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறது. கிருபை தேவன் கொடுத்ததைப் பற்றியது. விசுவாசம் நாம் எதை எப்படி எடுக்க வேண்டும் என்பதைப் பற்றியது. இந்த இரண்டும் மிகவும் முக்கியம். தேவனுடைய கிருபை ஏராளமாய் கொடுத்திருக்கிறது. அது மிகவும் பெரியது, அளவற்றது. அப்படியென்றால் நாம் எதை எவ்வளவு தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று எண்ணிப்பாருங்கள். ஏனென்றால் அதையெல்லாம் நாம் அனுபவிக்க வேண்டுமே! விசுவாசம்,கிறிஸ்து இயேசுவின் மூலமாய் நமக்கு உண்டாயிருக்கிற அத்தனை நற்காரியங்களையும் சொந்தமாக்குகிற வேலையிலே இருக்கிறது.அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் ஒரு இடத்தில், "எல்லாம் உங்களுடையது" என்று சொல்லுகிறார். ஒருவர் என்னிடம், "அப்போஸ்தலனாகிய பவுலை மட்டும் வேதத்திலிருந்து எடுத்துவிட்டால் நாம் நன்றாக இருப்போம். ஏனென்றால் இயேசு அருமையாக போதிக்கிறார். ஆனால் பவுல் ஒரு குழப்பவாதி. இவரால் தான் இன்றைக்கு கிறிஸ்தவத்தில் பிரச்சனை இருக்கிறது. இவர் ஒரு பரிசேயன். பரிசேய எண்ணங்களை எல்லாம் கிறிஸ்தவத்திற்குள் கொண்டுவந்துவிட்டார். ஆகவேதான் இன்றைக்கு கிறிஸ்தவமே குழம்பிப்போய் இருக்கிறது" என்றார். இது உண்மையா? கிடையாது. அந்த நபர், "எல்லாம் உங்களுடையது என்று பவுல் சொல்லுகிறாரே, அது எப்படி எல்லாம் நம்முடையது?" என்று கேட்டார். நான் அவரிடம்,"வேதவசனத்தின்படி யோசியுங்கள். தேவன் மனுஷனுக்காக எல்லாவற்றையும் உண்டாக்கினார்" என்றேன். வேதத்தின் முதல் இரண்டு அதிகாரங்கள் விளங்காததினால் வந்த கோளாறு இது. "எல்லாம் உங்களுடையது" என்று பவுல் சொல்லுகிறார். இது எப்படி உண்மையாகும்?

தேவன் எல்லாவற்றையும் மனுஷனுக்காக உண்டாக்கி,அவனுடைய கையில் கொடுத்து ஆண்டுகொள் என்று சொன்னார். சங்கீதக்காரன் 8-ஆம் சங்கீதத்தில், சகலத்தையும் அவனுடைய பாதபடிக்குக் கீழாக்கினார் என்று சொல்லுகிறான். மனுஷன் எல்லாவற்றின் மீதும் ஆளுகை உள்ளவனாக இருந்தான். தேவன் இதைச் செய்தபோது ஆதாம் என்கிற ஒரு மனுஷனிடம் அதைக் கொடுத்தார். அப்படியென்றால் எல்லாம் ஆதாமுடையதுதானே! தேவன் அதை வெறும் ஆதாமுக்கு மட்டும் கொடுத்தாரா? ஆதாம் மூலம் உண்டான சந்ததிதான் நாம். ஆதாம் நம்முடைய தாத்தா. தேவன் அவனிடம் கொடுத்தது எல்லாம் நம் எல்லாரிடமும் கொடுத்தது. அது எல்லா மக்களுக்கும் சொந்தமானது. தேவனையும் அவருடைய சிங்காசனத்தையும் தவிர மீதியெல்லாம் மனுஷனுக்காக, அவனுடைய பிரயோஜனத்திற்காக, அவனுடைய தேவைகளை சந்திக்கும்படியாக உண்டாக்கப்பட்டது. அவையெல்லாம் அவன் அனுபவிக்கும்படி அவனுடைய பாதத்திற்கு கீழ்ப்படுத்தப்பட்டது. அப்படியென்றால் எல்லாம் மனுஷனுடையது. மனுஷன் பாவத்தின் மூலமாக இதைத்தான் இழந்துபோனான். அவன் தேவன் கொடுத்ததை பிசாசிடம் தாரைவார்த்து விட்டான். பிசாசு உலகத்தின் அதிபதியாகி விட்டான். பிசாசு,"எல்லாம் என்னுடையது" என்று இயேசுவிடமே சொல்லுகிறான். அவரை மலை உச்சிக்குக் கொண்டுசென்று நிறுத்தி, "எல்லாம் என்னுடையது, நீர் என் காலில்விழுந்து பணிந்துகொண்டால் எல்லாவற்றையும் உமக்கு தந்து விடுகிறேன்" என்கிறான். உடனே இயேசு, எல்லாம் உன்னுடையது அல்ல என்று சொல்லவில்லை. ஏனென்றால் அவன் மனுஷனிடமிருந்து எல்லாவற்றையும் பிடுங்கி வைத்திருக்கிறான். இயேசு கல்வாரி சிலுவையில் பாவமாகி, சாபமாகி, செத்து, பாதாளம் வரை சென்று, அவன் பறித்துக்கொண்ட எல்லாவற்றையும் திரும்ப பறித்துக்கொண்டு வந்து மனுஷனுக்குக் கொடுத்துவிட்டார். வேதம் எபேசியர் 1-ஆம் அதிகாரத்தில், அவர் உன்னதங்களிலே எல்லா துரைத்தனங்கள், அதிகாரங்கள், வல்லமைகள், கர்த்தத்துவங்களுக்கு மேலாக உட்கார வைக்கப்பட்டிருக்கிறார். எல்லாம் அவருடைய பாதத்திற்குக் கீழ்ப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது என்று சொல்லுகிறது. அவர் யார்? அவர் ஒரு மனுஷன். மனுஷனுடைய பிரதிநிதியாகிய இயேசு நம்மைப்போல ஒரு தாயின் வயிற்றில் பிறந்தவர். மாம்சமும் இரத்தமும் உள்ளவர். அவரை வேதம் 'இரண்டாம் ஆதாம்' என்றும், 'கடைசி ஆதாம்' என்றும் அழைக்கிறது. முதல் ஆதாம் அதை சொதப்பிவிட்டான். இரண்டாம் அதை திரும்ப கொண்டுவந்துவிட்டார். இப்போது எல்லாம் அவருடைய பாதத்திற்குக் கீழே வைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்றால், எல்லாம் நம்முடைய பாதத்தின் கீழே வைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்று அர்த்தம். ஆகவேதான் இரட்சிக்கப்பட்ட அனைவரும் தேவனுடைய சுதந்தரரும், கிறிஸ்துவுக்கு உடன் சுதந்தரருமாயும் இருக்கிறோம். 'உடன் சுதந்தரர்' என்கிற வார்த்தை அழகான தலைப்பு அல்ல.இது உண்மை. தேவன் கிறிஸ்துவின் மூலமாக நமக்கு இவ்வளவு காரியங்களைக் கொடுத்திருக்கிறார். "எல்லாம் உங்களுடையது" என்று சொல்லுவது முற்றிலும் உண்மை. சிருஷ்டிப்பின்போது"எல்லாம் உங்களுடையது" என்று சொல்லி உண்டாக்கித் தந்தார். இன்றைக்கு "எல்லாம் உங்களுடையது" என்று சொல்லி நாம் இழந்துபோன அனைத்தையும் மீட்பின் மூலமாக திரும்பத் தந்திருக்கிறார். ஆகவே "எல்லாம் உங்களுடையது" என்று பவுல் சொல்லுவதில் அர்த்தமும், நியாயமும் இருக்கிறது.


நான்காவது விசுவாசம், சொந்தமாக்கிக் கொண்ட காரியங்களை அனுபவித்து அதிலே மகிழுகிறது. ஆகவேதான் கடந்த ஒரு தொடர்போதனையிலே தேவனுடைய சிருஷ்டிப்பு எப்படி நாம் அனுபவிப்பதற்காக உண்டாக்கப்பட்ட சிருஷ்டிப்பு என்று அனுபவித்து மகிழ்வதைப் பற்றி நான் பேசினேன்.கடந்த 150-200 ஆண்டுகளில் சில ஆட்கள்,"நாம் எதையும் அனுபவிக்கக்கூடாது, கிறிஸ்தவர்கள் சந்நியாசியைப்போல இருக்க வேண்டும்"என்று சொல்ல ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். கிடையாது. நாம் எல்லாவற்றையும் அனுபவிப்பதற்காகத்தான் கர்த்தர் உண்டாக்கினார். நாம் கர்த்தரிடத்திலிருந்து வெளிப்பாட்டைப் பெற்று, விசுவாசத்தைக் கொண்டு அதையெல்லாம் சொந்தமாக்கிக் கொண்டு, அதையெல்லாம் அனுபவிக்க ஆரம்பிக்கிறோம். நாம் அனுபவிக்க ஆரம்பிக்கும்போது அதினாலேயே அன்பு பெருகுகிறது. அதை அனுபவித்து மகிழும்போது அன்பு இன்னும் அதிகரிக்கிறது. ஏனென்றால் கொடுத்தவரை எப்படி மறந்துவிட முடியும்? இதெற்கெல்லாம் ஆதாரம் அவர், இதையெல்லாம் கொடுத்தவர் அவர். ஆகவே அவரை அதிகமாக அன்புகூர ஆரம்பித்து விடுகிறோம். சில கிறிஸ்தவர்கள், "ஆம், இயேசு எல்லாவற்றையும் சிலுவையில் சம்பாதித்தார், ஆனால் எல்லாவற்றையும் ஒரு அறைக்குள் பூட்டி வைத்திருக்கிறார், நாம் மரித்த பிறகுதான் அதெல்லாம் நமக்கு கிடைக்கப்போகிறது"என்று சொல்லுகிறார்கள். ஆனால் வேதம் அதற்கு நேர் எதிராகச் சொல்லுகிறது. நாம் மரித்த பிறகு இதில் பிரவேசித்து இதை அனுபவிக்கப் போகிறதில்லை. இயேசு என்றைக்கு சிலுவையில் மரித்தாரோஅன்றையிலிருந்து பரலோக ஆசீர்வாதங்களின் திறவுகோல் நமக்கு கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. பூமியிலே நாம் எவைகளைக் கட்டுகிறோமோ, அவைகள் கட்டப்பட்டிருக்கும்; எவைகளை கட்டவிழ்க்கிறோமோ அவைகள் கட்டவிழ்க்கப்பட்டிருக்கும். நாம் தேவ ஆசீர்வாதங்களை நம்முடைய வாழ்க்கையில் கட்டவிழ்க்கலாம். அதை தடை செய்கிற காரியங்களை அகற்றலாம். "இயேசுவின் நாமத்திலே ஆசீர்வாதங்கள் என்னை நோக்கி வரட்டும்" என்று நாம் கூறலாம்; அவைகளை சொந்தமாக்கிக் கொள்ளலாம். தேவன் திறவுகோலை நம்முடைய கையில் கொடுத்திருக்கிறார். ஆனால் கிறிஸ்தவர்கள் திறவுகோலை கையில் வைத்துக்கொண்டு பசியில் உட்கார்ந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள்,"திறவுகோல் பிரசங்கம் எல்லாம் வேண்டாம், பரலோக பிரசங்கம் மட்டும்தான் வேண்டும்" என்கிறார்கள். அவர்களுக்கு ஏன் பரலோக பிரசங்கம் மட்டும் முக்கியமாக இருக்கிறது என்றால், நாம் எப்போது அங்கு போவோம் என்று காத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். நாம் பரலோகம் போனவுடன் தான் எல்லாவற்றையும் அனுபவிக்க முடியும் என்று அவர்களுக்குப் போதித்துவிட்டபடியால், ஆகவே அங்கு போனவுடன் தான் எல்லாம் கிடைக்கும் என்று நம்புகிறார்கள். நாம் பரலோகம் போகப்போகிறோம் உண்மைதான், ஆனால் தேவன் பரலோகத்தையே இங்கு கொண்டுவந்திருக்கிறார் என்பதும் ஒரு நற்செய்தி. அவர் இந்த வாழ்க்கையையே ஒரு குட்டி பரலோகம் போல ஆக்குகிறார் என்பதுதான் வேதவசனத்தின் நற்செய்தி. அவர் அதனுடைய முன்ருசியை இப்போதே தருகிறார்.

எல்லாமே நாம் மரித்த பிறகுதான் கிடைக்கிறது என்று வேதத்தில் எங்கு சொல்லியிருக்கிறது? நாம் பாவமன்னிப்பை பெற்றிருக்கிறோம்,அதனுடைய சந்தோஷத்தில் வாழ்கிறோம். ஒரு குற்றவாளியைப்போல தலைகுனிந்து நடப்பது கிடையாது. கர்த்தர் நம் பாவத்தையெல்லாம் மன்னித்து விட்டார் என்று சந்தோஷப்படுகிறோம். தேவனுடைய பிள்ளை என்கிற ஸ்தானம் எவ்வளவு பெரிய பாக்கியம்! அது இன்றைக்கு நமக்கு கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. நாம் தேவனோடு சுதந்தரர், கிறிஸ்துவோடுகூட உடன் சுதந்தரர் என்பது நாளைக்கு கிடையாது, இப்போதே நாம் உடன் சுதந்தரராக இருக்கிறோம் என்று வேதவசனம் சொல்லுகிறது. நாம் முன்பு பாவியாய் இருந்தோம், இப்போது நீதிமானாக்கப்பட்டிருக்கிறோம். இது நாளைக்கு அல்ல, இன்றைக்கே நமக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. தேவனுடைய குடும்பத்திலே நாம் புத்திரசுவிகாரத்தைப் பெற்றிருக்கிறோம். கர்த்தர் தினந்தோறும் நம் தேவைகளை சந்திக்கிறார். அவர் நம் தேவைகளை பரலோகம் போன பிறகுதான் சந்திப்பார் என்று வேதம் சொல்லுகிறதா? அங்கு நமக்கு என்ன தேவை இருக்கப்போகிறது? அவர் இங்கு நம்முடைய அன்றாட தேவைகளை சந்திப்பேன் என்கிறார். எதை புசிப்போம், எதை குடிப்போம், எதை உடுத்துவோம் என்பதைப் பற்றி கவலைப்படாதிருங்கள். உங்கள் பரலோகப்பிதா இதெல்லாம் உங்களுக்கு தேவை என்பதை அறிந்திருக்கிறார். முதலாவது தேவனுடைய ராஜ்யத்தையும் அவருடைய நீதியையும் தேடுங்கள்; அப்பொழுது இவைகளெல்லாம் உங்களுக்குக் கூடக் கொடுக்கப்படும் என்கிறார். அவர் எந்த உலகத்தைப் பற்றி சொல்லுகிறார்? அவர் இங்கு செய்வதைச் சொல்லுகிறார். அன்றாட தேவைகளை சந்திக்கிறேன் என்கிறார். ஆகவே அது இன்றைக்கு நமக்கு உரிய ஆசீர்வாதம். இன்றைக்கு நாம் அதை எதிர்பார்க்கலாம். அதற்காக நாம் ஏன் சாகும் வரை காத்திருக்க வேண்டும்?

ஒருவர், "ஆண்டவர் எதற்கு எனக்கு இத்தனை ஆண்டுகள் கொடுத்தார் என்று தெரியவில்லை, வீணாக என்னை இங்கு வைத்திருக்கிறார்" என்று புலம்பினார். தேவன் வைத்திருக்கிறார் என்றால் அதற்கு ஒரு காரணம் இருக்கும். அதை முதலில் யோசித்துப் பார்க்க வேண்டும். நாம் அவரை விட ஞானிகள் அல்ல. நாம் காரணம் தெரியாமல் புலம்பக்கூடாது. அவர் நம்மை அன்றாடம் பாதுகாக்கிறார். இது நாளைக்கு கிடைக்கிறதா? இது இன்றைக்குத்தானே அவசியம். பரலோகத்தில் திருடன் இருக்கிறானா? அங்கு கொலையும் கொள்ளையும் நடக்கிறதா? தேவன் நம்மை எதிலிருந்து பாதுகாக்கிறார்? நமக்கு இங்குதான் பாதுகாப்பு அவசியம். இங்குதான் அவர்நம்மை போதித்து நடத்துகிறார், வழிகாட்டுகிறார், ஞானத்தையும் கிருபையையும் தருகிறார். இவையெல்லாம் இங்கு நமக்கு கிடைத்த பாக்கியங்கள். இதையெல்லாம் அறிந்து, அனுபவிக்கும்போது நிச்சயமாக அன்பு பெருகுகிறது.

அதுமட்டுமல்லாமல், இதன் மூலமாக ஒரு மனுஷன் ஆண்டவரோடு மிகவும் நெருக்கமாகி விடுகிறான். அவன் எந்த அளவுக்கு நெருக்கமாகிறான் என்றால், அவர் என்ன செய்திருக்கிறார் என்பது அவனுக்கு விளங்கிவிட்டது.அவன் அதைச் சொந்தமாக்கிக் கொண்டான், அதை அனுபவிக்கிறான். இதனால் அவர் மீது அன்பு மிகவும் அதிகமாகி விட்டது. அன்பு மிகவும் அதிகமாகி விட்டதால் அவருடேனேயே இருக்கிறான். அவரோடு ஐக்கியம், அவரோடு ஜெபித்து நேரம் செலவிடுவது, வேதத்தை வாசிப்பது, தியானிப்பது என்று அவரோடு அதிக நேரத்தைச் செலவிடுகிறான். அவரோடு நேரத்தைச் செலவிட்டாலே அவரைப்போல ஆகிவிடுகிறோம். நாம் இயேசுவோடு கூட இருந்தாலே அவருடைய மணம் நம்மீது வீச ஆரம்பித்துவிடும். நாம் அவரோடு இருக்கிறவர்கள் என்பது உறுதியாக இருக்கும். ஆகவேதான் பேதுருவைப் பார்த்து, "இவர் இயேசுவோடு இருந்தவர் என்பது தெரிகிறது" என்று சொன்னார்கள். நாம் அவரோடிருக்கிறவர்கள். தேவனுடைய கிருபையும், தயவும்நம்மிடம் இருக்கிறது. நம்மைக் காணும்போதுதேவனையே காண முடிகிறது என்பதை ஜனங்கள் அங்கீகரிப்பார்கள். நாம் அப்படிப்பட்டவர்களாய் மாறிவிடுகிறோம். ஏனென்றால் எந்நேரமும் நம்முடைய பாரத்தை எல்லாம் அவரிடம் எடுத்துக்கொண்டு செல்கிறோம். அவரை இவ்வளவு அறிந்து வைத்திருப்பதால், அவருடைய அன்பை இவ்வளவு தெரிந்துவைத்து, பாராட்டி அதையெல்லாம் ருசித்து, ரசித்து அனுபவித்திருக்கிறதினால் ஒரு பிரச்சனை வந்தவுடன் உடனே ஆண்டவரிடம் பேச முடிகிறது. இப்படி அவரோடு ஐக்கியம்கொள்ளும்போது நாம் அவரைப்போல ஆகிவிடுகிறோம். அவருடைய புத்தி, ஞானம், பண்புகள் எல்லாம் நமக்கு கிடைத்து விடுகிறது. நாம் அவரை விசுவாசிக்க ஆரம்பித்தோம் என்றால் அன்பு கூடவே வந்துவிடுகிறது. விசுவாசத்தை அன்பு இல்லாமல் அனுபவிக்க முடியாது. விசுவாசத்தோடுகூட அன்பு வந்துவிடுகிறது, அன்போடுகூட விசுவாசமும் வருகிறது. விசுவாசித்தால் அவரை அன்புகூருவீர்கள், அவரை அன்புகூர்ந்தால் அவர் சொல்லுவதை விசுவாசிப்பீர்கள்.

விசுவாசம் என்கிற மாபெரும் சக்தியை அன்பினாலே நாம் எப்படி வெளிப்படுத்துகிறோம் என்பதைப் பாருங்கள். முன்பு இரும்பு பட்டறைக்குச் சென்றால் அங்கு வேலை செய்கிறவர் பலசாலியாக இருப்பார். தீயை மூட்டி, ஊதி அதற்குள் இரும்பை விட்டு, அதை உருக்கி, வடிவத்திற்கு கொண்டுவந்து, தட்டி, நிமிர்த்தி வேலை செய்து கொண்டிருப்பார். அது கடினமான வேலை. அந்த வேலை செய்வதற்கு நல்ல பலசாலியாக இருக்க வேண்டும். அப்படிப்பட்ட பலசாலியாய் இருக்கிறவருக்கு கை இல்லாமல் இருந்தால் எப்படியிருக்கும்? சரீரத்தில் அவ்வளவு பெலன் இருந்தும் கை இல்லை என்றால் ஒரு சிறிய விரல் செய்கிற காரியத்தைக்கூட அவரால் செய்ய முடியாது. ஏனென்றால் விரல் கையில் இருக்கிறது. பெலன் இருக்கிறது என்று சொல்லி பிரயோஜனமில்லை, கை இருக்க வேண்டும். கை இருந்தால் தான் அந்த பெலத்தைப் பயன்படுத்த முடியும். அதுபோலத்தான் விசுவாசமும் அன்பும். விசுவாசம் என்பது மாபெரும் சக்தி. அவ்வளவு பெரிய சக்தி இருந்தாலும் நாம் அன்பினால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, ஏவப்பட்டு, உந்தப்பட்டு செய்யவில்லை என்றால் அது ஒன்றுக்குமே உதவாது. அன்பு இல்லாமல் விசுவாசத்தை வைத்து ஒன்றும் செய்ய முடியாது. விசுவாசம் அந்த நபருக்கும், கை அன்பிற்கும் சமம். அந்த நபருக்கு கை மட்டும் இருந்தால் போதாது, அவருக்கு சில கருவிகள் இருக்க வேண்டும். அதை வைத்துதான் அவர் வேலை செய்ய முடியும். தட்டுவதற்கும், நிமிர்த்துவதற்கும், வெட்டுவதற்கும் ஆகிய எல்லாவற்றுக்கும் பல ஆயுதங்கள் தேவை. அதையெல்லாம் வைத்துதான் அவன் வேலை செய்ய முடியும். அப்படி பல காரியங்களை நடப்பிக்கிற ஆயுதங்களைப்போல அன்பு இருக்கிறது. வெறும் விசுவாசம் அல்ல, அன்பு இருக்க வேண்டும். நம்பிக்கை அவசியம். ஒரு பிள்ளையை மருத்துவராக, விஞ்ஞானியாக ஆக்கலாம் என்று கனவு காணலாம். ஆனால் அன்பு தான் அதை நிறைவேற்றுவதற்கு நமக்கு உதவும். அன்பு பல காரியங்களைச் செய்யும். அது ஒரு சிறு பிள்ளையை போதித்து நடத்தஉதவுகிறது;ஒரு தேசத்திற்கே சுவிசேஷத்தை அறிவிக்க உதவுகிறது. ஒருவன் ஒரு தேசத்திற்கே சுவிசேஷத்தை அறிவிக்கிறான், ஆயிரக்கணக்கான மக்களுடைய உள்ளத்தில் ஒரு பெரிய மாற்றம் உண்டாகிறது, அநேகர் ஆண்டவரை அறிந்துகொள்கிறார்கள் என்றால் அது வெறுமனே நடக்கிற காரியம் அல்ல.இது ஏதோ தொழில்நுட்பத்தைப் (technology) பயன்படுத்தி, அப்படி இப்படி செய்ய முடியாது. அநேகர் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவைக் குறித்த நற்செய்தியை கேட்க வேண்டுமே, சத்தியத்தை அறிய வேண்டுமே என்கிற அன்பு உள்ளத்தில் ஏவி, அது அனலாய் இருந்து, கொழுந்துவிட்டு எரியும்போது அதன் விளைவாக அவன் செய்கிற காரியங்கள் தான் அநேகருக்கு பிரயோஜனமாக ஆகிறது. அப்படிப்பட்டவன் தான் காரியத்தை செய்ய முடியுமே ஒழிய, சாதாரண ஆட்கள் செய்ய முடியாது. உள்ளத்தில் அக்கினி பற்றி எரிய வேண்டும். தேவனைக் குறித்த தாகம், அன்பு, அவரை மற்றவர்களுக்கு அறிவிக்கிற வேண்டுமே என்கிற ஒரு அவசியத்தை உணருவது ஆகிய இதெல்லாம் ஒரு மனுஷனுக்கு இருக்கும்போதுதான் அவன் அப்படிப்பட்ட ஊழியத்தைச் செய்ய முடியும்.


எபிரெயர் 11-ஆம் அதிகாரத்தின் கடைசி வசனங்களில் சோகமான காரியங்களைப் பார்க்கிறோம். சிலர், "விசுவாசம் பெரிய சாதனைகளை செய்ததே, அப்படியென்றால் இவர்கள் எப்படி மரித்தார்கள், வெட்டப்பட்டார்கள், மாண்டார்கள்? அவர்களுக்கு விசுவாசம் வேலை செய்யவில்லையா? விசுவாசத்தைப் போதிப்பவர்கள் இதற்கு பதில் சொல்ல வேண்டும்"என்கிறார்கள். இதற்கு சுலபமாக பதில் சொல்லலாம். ஏன் அவர்கள் வெட்டப்பட்டார்கள்? ஏன் அவர்கள் சாகும்படியாய் தங்களை ஒப்புக்கொடுத்தார்கள்? விசுவாசம் அன்பினால் கிரியை செய்கிறது. அவர்கள் அன்பினால் தான் தங்களை சாகும்படியாக ஒப்புக்கொடுத்தார்கள். இயேசு சிலுவையில் தொங்கும்போது ஒருவன், "நீர் தேவகுமாரனானானால் உம்மை இரட்சித்துக்கொள்ளும், கீழே இறங்கி வாரும்" என்கிறான். "நான் பிதாவிடம் கேட்டால் ஆயிரக்கணக்கான தூதர்களை அனுப்புவார்" என்று இயேசு ஏற்கனவே சொல்லியிருக்கிறார். இவர் ஒரு வார்த்தையைச் சொன்னால் போதும்.இவர் வானத்தையும் பூமியையும் உண்டாக்கினவர்.வெளிச்சம் உண்டாகக்கடவது என்றார், வெளிச்சம் உண்டாயிற்று. ஒரு வார்த்தையை வெளியே விட்டார் என்றால் அத்தனை பேரும் பஸ்பமாகி விடுவார்கள். அவரால் அப்படி பண்ண முடியுமா? முடியும். பிறகு ஏன் அவர் மரித்தார்? அவரால் அதைச் செய்ய முடியாமல் மரிக்கவில்லை. நம்மை இரட்சிக்க வேண்டுமென்று அவருக்கு அன்பு இருந்தது. அவர் சிலுவையிலிருந்து இறங்கி வந்திருந்தால் நமக்கு இரட்சிப்பு கிடையாது. ஆகவேதான் தன் மீது துப்பியபோதும், அறைந்தபோதும், முள்முடியை சூட்டியபோதும் சகித்துக்கொண்டார்.உச்சந்தலையிலிருந்து உள்ளங்கால் வரை அவருடைய சரீரத்தை உழுத நிலம் போல ஆக்கினார்கள், அடித்தே சிதைத்தார்கள்,விலாவில் குத்தினார்கள். அவர் எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொண்டு சிலுவையில் தொங்கினார். ஏன்? அவர் பெலனற்றவர் அல்ல, சாமர்த்தியம் இல்லாதவர் அல்ல. வானத்தையும் பூமியையும் உண்டாக்கின தேவன் அப்படி பாடுபட்ட மரித்தார். ஏன்? அன்பு. அவருக்கு விசுவாசம் இல்லையா? விசுவாசம் அன்பினால் கிரியை செய்கிறது. அன்புதான் விசுவாசத்தை இயக்குகிறது. அவருடைய அன்பு அங்கு அவரை இயக்கிக் கொண்டிருந்ததால் தான் அவர் அவர்களை அழிக்கவில்லை. ஏனென்றால் விசுவாசம் அழிப்பதில்லை, அது உருவாக்குகிறது. அவர் மரித்ததினால் இன்றைக்கு மனுக்குலத்திற்கு இரட்சிப்பு உண்டாயிருக்கிறது. அதைப் பின்பற்றித்தான் அநேகர் செத்தார்கள். கிறிஸ்துவுக்காக தங்களுடைய ஜீவனைக்கூட கொடுத்தார்கள். அவர்கள் எரிக்கப்பட்டார்கள், கொல்லப்பட்டார்கள். அவர்களுக்கு விசுவாசம் இல்லாததினாலோ, வல்லமை இல்லாததினாலோ, கர்த்தரால் அவர்களை காப்பாற்ற முடியாததினாலோ அல்ல. அன்பு அதைச் செய்கிறது. இயேசுவை சமாரியாவிற்குள் விடமாட்டோம் என்று சொன்னதற்கு சீஷர்கள், "எலியா வானத்திலிருந்து அக்கினையைக் கொண்டுவந்து செய்ததுபோல இன்றைக்கு நாம் செய்துவிடுவோம். அந்த பட்டணமேஇல்லாதபடி வரைபடத்திலிருந்து (map) அதை அழித்துவிடுவோம்"என்கிறார்கள். அதற்கு இயேசு, "இது என்ன ஆவி? இது சரியான ஆவியா? நீ அதைச்செய்யலாமா? செய்யக்கூடாது" என்றார். அவரால் அதைச் செய்ய முடியும், ஆனால் அவர் அதைச் செய்யவில்லை. விசுவாசம் அன்பினாலே கிரியை செய்கிறது. ஒரு பலசாலிக்கு கை போன்றது அன்பு. அது அவனுடைய கையிலே இருக்கிற ஆயுதம் போன்றது.

அதுமட்டுமல்ல, அன்பு இரும்பு பட்டறையில் வேலை செய்கிறவனுடைய அக்கினைச் சூளை போன்றது. அவனுக்கு ஆயுதமும், பலமும் இருந்தால் போதாது. அவனுக்கு அக்கினி மிகவும் முக்கியம். பட்டறையில் வேலை செய்கிறவன் நெருப்பை ஊதி, அனலை உண்டாக்கி, எரிய வைத்து, அதில் உலோகத்தை உருக்குவான். அப்போதுதான் அது வளையும். அப்போதுதான் அதை ஒரு வடிவத்திற்கு கொண்டுவர முடியும், அதை அச்சில் (mould) ஊற்ற முடியும். ஆகவே நெருப்பு அவசியம். அன்பு அப்படிப்பட்ட ஒரு நெருப்பைப் போன்றது. நம்முடைய உள்ளத்திலே தேவ அன்பு நெருப்பைப் போல பற்றி எரிய வேண்டும். நைஜீரியாவில் உள்ள ஊழியர்ஒருவரைப் பற்றி கதையைச் சொல்லுகிறேன்.அவர் மார்க்கெட்டில் கட்ட வண்டியை இழுக்கிற தொழிலாளியாய் இருந்தார். அவரை இரட்சிப்புக்குள் நடத்தி, ஒரு சிறிய வேதாகமக் கல்லூரியில் வைத்து போதித்திருக்கிறார்கள். அதன் பிறகு அவர் அமெரிக்காவிற்குச்சென்று படிப்பை முடிப்பதற்குள் அங்கிருந்து போய்விட்டார். அவர்நைஜீரியாவில் பெரிய ஸ்டேடியம் போன்ற சபையைக் கட்டினார். அவருக்கு முன்பு அங்கு successful சபைகள் கிடையாது. அவர் அங்கு போய் அந்த ஊரையே கலக்கிவிட்டார். அப்பேர்ப்பட்ட மனுஷன் அவர். அவர் தன்னுடைய கதையைச் சொல்லும்போது "fire in my bones" (என்னுடைய எலும்புகளிலே அக்கினி) என்கிற தலைப்பை பயன்படுத்துகிறார். என்னுடைய தேச மக்களுக்கு நான் சுவிசேஷத்தை அறிவிக்க வேண்டும்;அவர்கள் இரட்சிப்புக்குள் வர வேண்டும்;இயேசுவைக் குறித்த நற்செய்தி எங்கும் பரவ வேண்டும் என்று உள்ளம் அன்பினால் கொழுந்துவிட்டு எரிகிறது என்றார். ஆகவேதான் நைஜீரியா தேசத்தில் மட்டுமல்ல, ஆப்பிரிக்கா முழுவதும் சென்று, இன்னும் ஐரோப்பாவில் பல நாடுகளுக்குச் சென்று, பெரிய கூட்டங்களை வைத்து, ஆயிரக்கணக்கான சபைகளை ஸ்தாபித்து, பெரிய வேலைகளைச் செய்திருக்கிறார். அன்பு அக்கினி போன்றது. இரும்பை அக்கினிக்குள் போட்டவுடன் வளையாத இரும்பு கூட வளையும். அன்பு மாற முடியாத ஆளைக்கூட மாற்றும்;ஒருவரை எடுத்து உருவாக்கும்.வித்தியாசமானவராக மாற்றும். விசுவாசம் என்கிற சக்தி மட்டும் அல்ல, அது அன்பினால் கிரியை செய்யும்போது பெரிய மாற்றங்களை உண்டுபண்ணுகிறது.

அதுமட்டுமல்ல, அன்பு விசுவாசத்தின் அச்சு போன்றது. அச்சு என்பது ஒரு காரியம் என்ன வடிவத்தில் வர வேண்டுமோ அந்த வடிவத்தை முதலில் செய்து, அதற்குள்தான் இதை ஊற்றுகிறார்கள். அப்போதுஊற்றுகிற காரியம் அதுபோன்று ஆகிவிடும். அதைத்தான் 'அச்சு' என்கிறோம். அன்பு என்பது ஒரு அச்சு. அச்சு என்பது ஒரு அற்புதமான காரியம். அச்சினுடைய வடிவத்தை நீங்கள் பார்க்கலாம். அன்புதான் அச்சாக இருக்கிறபடியால் அன்பினாலே கிரியை செய்கிற விசுவாசத்தினாலே எதெல்லாம் உண்டாகிறதோ அதிலே அன்பின் அடையாளத்தையும், முத்திரையையும் காணலாம். அந்த அன்பு அங்கு வெளிப்படும். கர்த்தர் சிருஷ்டிக்கும்போது விசுவாசத்தினாலே உலகம் உண்டாக்கப்பட்டது. அப்படியென்றால் அது கூடவே அன்பும் இருக்கிறது. அன்பு இல்லாமல் விசுவாசம் செயல்பட முடியாது. தேவன் அன்பினால் ஏவப்பட்டுத்தான் விசுவாசத்தினாலே உலகத்தை உண்டாக்கினார். அந்த அன்பின் சாயலை சிருஷ்டிப்பு அனைத்திலும் பார்க்கிறோம்.எத்தனை ரகமான பழங்களையும், சுவைகளையும் உண்டாக்கியிருக்கிறார்! சிலர், "நாம் எதையும் அனுபவிக்கக்கூடாது" என்கிறார்கள்.கிறிஸ்தவர்களாகிய நாம் 'அனுபவி ராஜா அனுபவி' என்பதை உலகத்தின் காரியமாக்கி விட்டோம்;சபைக்குள் எல்லாரும் சந்நியாசியாகி விட்டோம். ஒரு நல்ல பழத்தைக்கூட சந்தோஷமாக சாப்பிட முடியவில்லை. அதில் கூட ஒரு குற்றவுணர்வு உண்டாகிறது. வேதவசனம் முழுவதிலும் இரண்டு காரியங்கள் தான் இருக்கிறது. ஒன்று தேவனை நன்றாக அனுபவி, பிறகு தேவன் உனக்காக உண்டாக்கின எல்லாவற்றையும் அனுபவி என்பதுதான். நாம் கர்த்தரை அனுபவிக்கிறவர்களாக, அவர் உண்டாக்கின எல்லாவற்றையும் அனுபவிக்கிறவர்களாக இந்த உலகத்தில் இருக்க வேண்டும். அவர் இவை எல்லாவற்றையும் நமக்காக உண்டாக்கியிருக்கிறார். எத்தனை வகையான மரம், செடி, கொடிகள்! என்ன நதிகள், கடல், காட்சிகள்! என்ன அற்புதமான தாவர வர்க்கங்கள்! எத்தனை வகையான காய்கறிகள்! என்ன ருசி! ஒவ்வொன்றிலும் ஒவ்வொரு நுணுக்கமான ருசி இருக்கிறது. இத்தனை ருசியை கண்டுபிடித்ததற்கே அவரைப் பாராட்ட வேண்டும். இத்தனை ருசியா? இதில் 10%-ஐ கூட நாம் சாப்பிட்டு பார்த்தது கிடையாது. தேவன் அவ்வளவு அழகாக எல்லாவற்றையும் வைத்திருக்கிறார். ஆக நாம் சிருஷ்டிப்பை பார்க்கும்போது அதில் அன்பை காண்கிறோம். விசுவாசத்தினால் அவர் உருவாக்கின உலகத்தைப் பார்க்கும்போது அவருடைய அன்பு அங்கு வெளிப்படுகிறது. அது அன்பினால் உண்டாக்கப்பட்ட உலகம். விசுவாசிகளாகிய நம்மால் உருவாக்கப்படுகிற காரியங்கள், விசுவாசத்தினால் நாம் செய்யும் சாதனைகள் ஆகிய இவைஎல்லாவற்றிலும் அந்த அன்பின் சாயல் இருக்க வேண்டும். ஒரு குடும்பத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்றால், அந்த குடும்பத்தில் அன்பின் முத்திரை இருக்க வேண்டும். இது வெறும் விசுவாசத்தினால் மட்டுமல்ல, அன்பினாலும் உருவான குடும்பம். பிள்ளையை வளர்க்கிறோம் என்றால் அது அன்பினால் உருவாக்கப்பட்ட குழந்தை. நல்ல, ஒளிமயமான, ஆசீர்வாதமான எதிர்காலத்தை உடைய சந்ததியை உருவாக்குகிறோம். அன்பு அதை உருவாக்குகிறது. தெய்வீக அன்பு நமக்குள் பற்றி எரிகிறதினால் அந்த அன்பை ஊற்றுகிறோம். தேவனைக் குறித்த வெளிப்பாட்டை பிள்ளைக்கு கற்றுக்கொடுக்கிறோம். அப்படித்தான் பிள்ளைகளை வளர்க்கிறோம். நம்முடைய தொழிலை அப்படித்தான் செய்கிறோம். நாம் தொழில் செய்து பெரிய ஆளாக வரும்போது மற்றவர்கள் நம்மைப் பார்த்து,"இத்தனை பேரை கவிழ்த்து விட்டு இவன் மேலே வந்துவிட்டான்" என்று சொல்லக்கூடாது. "அவன் மேலே வந்தது மட்டுமல்ல, அவனோடுகூட இத்தனை பேரை மேலே கூட்டி வந்திருக்கிறான்"என்று சொல்ல வேண்டும். அதுதான் அன்பு. அன்பின் சாயல் அந்த வெற்றியிலே தெரிய வேண்டும். அது விசுவாசத்தினால் நடைபெற்ற ஒரு காரியமாக இருக்குமானால் அதில் அன்பைப் பார்க்கலாம். மற்றபடி பிறரை ஏமாற்றி, கவிழ்த்து வெற்றி அடைகிறவர்களும் இருக்கிறார்கள். அப்படிப்பட்ட சாதனைகள் வேறு.நான் உண்மையான வெற்றியைப் பற்றி சொல்லுகிறேன். அதில் இப்படிப்பட்ட சாயல் இருக்கும். அதை குடும்பத்தில் பார்க்கலாம். நாம் நடத்துகிற கம்பெனியிலும், தொழிலிலும், பள்ளிக்கூடத்திலும், கல்லூரியிலும் அதைப் பார்க்கலாம். அந்த அன்பினுடைய சாயல் அங்கு வெளிப்படுகிறது.

அன்பு finishing touch கொடுக்கிற கருவியாகவும் இருக்கிறது. பட்டறையில் இருக்கிறவன் எல்லா வேலையையும் முடித்துவிட்டு, கடைசியில் finishing touch-ஐ அழகாக கொடுக்க வேண்டும். அன்பு எப்போதும் தொட்ட காரியத்தை அழகாக செய்கிறது. அதில் தேவசாயல் இருக்கிறது. கி.பி. 426-ஆம் ஆண்டில் அகஸ்டின் என்பவர் வாழ்ந்தார். அவர் பெரிய போதகர். அவர் நிறைய எழுதினார். அவர் தன்னுடைய 72-ஆம் வயதில் தான் எழுதினதை எல்லாம் திரும்ப எடுத்து திருத்தினார். தான் எழுதினதில் எதெல்லாம் சரியாக இல்லையோ, எதற்கெல்லாம் விளக்கம் அவ்வளவு சரியாக இல்லையோ அதையெல்லாம் திருத்தினார். ஏன் ஒரு மனுஷன் அப்படிச் செய்ய வேண்டும்? என்னமோ போகட்டும், நாம் நம்முடைய வேலையை செய்துவிட்டோம் என்று அப்படி அவர் செய்யவில்லை. தான் எழுதின காரியங்களை ஒருவன் வாசிக்கப்போகிறானே, அவனுக்கு அது விளங்க வேண்டுமே, அவன் தவறாக எண்ணக்கூடாதே, அவன் இதை வைத்து தவறாக பயன்படுத்தி கொண்டிருக்கக்கூடாதே, இதை திருத்துவோம் என்று 72 வயதில் அதை எடுத்து, அடுத்த நான்கைந்து வருஷங்களுக்கு அதை செய்துவிட்டு அதன்பிறகு தான் அவர் மரித்தார். அதை அவரால் முழுமையாக முடிக்க முடியவில்லை. ஆனால் அவருடைய எண்ணத்தைப் பாருங்கள். வரப்போகிற சந்ததியாருக்கு நான் அற்புதமான எழுத்துக்களை விட்டு விட்டுச் செல்ல வேண்டும், அவர்கள் அதில் ஆசீர்வதிக்கப்பட வேண்டும் என்று அப்படிச் செய்தார். அதுதான் அன்பு. விசுவாசம் அன்பினாலே கிரியை செய்கிறது.

Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency