0 item - ₹0.00

அவமானம் (இயேசுவின் இரத்தத்தின் வல்லமை - பாகம் 13)

Sunday Tamil Service - 07 MAY 17

Transcript

கடந்த பல வாரங்களாக இயேசுவின் இரத்தத்தின் வல்லமை என்பதைக் குறித்துப்போதித்து வருகிறோம்.முதல் சில வாரங்கள் இயேசுவின் இரத்தம் சிந்தப்படுவது எப்படி அவசியம் என்பதைக்குறித்து சில வார்த்தைகள் சொன்னோம்.அதன் பிறகு அந்த இரத்தத்தின் வல்லமையை நம்முடைய வாழ்க்கையிலே எல்லா விதத்திலும் எப்படி பெற்று அனுபவிப்பது என்பதைக் குறித்துப் போதித்து வருகிறோம்.வெளிப்படுத்தல் 12:10,11ஆகிய வசனங்களில் பரிசுத்தவான்கள் எப்படி பிசாசை ஜெயித்தார்கள் என்று சொல்லும்போது,"ஆட்டுக்குட்டியின் இரத்தத்தினாலும், சாட்சியின் வசனத்தாலும் ஜெயித்தார்கள்" என்று வாசிக்கிறோம். அதை மறுபடியும் மறுபடியும் உங்களுக்கு நினைப்பூட்டுகிறேன்.ஏனென்றால் அது மிகவும் முக்கியமான வசனம்.வாழ்க்கையில் ஜெயத்தை எப்படி எடுப்பது என்பதைப் பற்றிய ஒரு அற்புதமான வசனம் அது.அங்கு ஆட்டுக்குட்டியின் இரத்தம், வசனம், நம்முடைய சாட்சி ஆகிய மூன்று காரியங்கள் இருக்கிறது.ஆட்டுக்குட்டியின் இரத்தம் இரண்டாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்பு கல்வாரி சிலுவையில் சிந்தப்பட்டு விட்டது.வசனம்,இந்த இரத்தம் என்னவெல்லாம் செய்திருக்கிறது என்பதைக் குறித்து அற்புதமான ஒரு வெளிப்பாட்டை நமக்குக் கொடுக்கிறது.இதில் நாம் என்ன அறிக்கை செய்கிறோம் என்பது மிகவும் முக்கியம்.நம்முடைய சாட்சி மிகவும் முக்கியம்.இரத்தம் சிந்தப்பட்டிருந்தாலும், வசனம் அதைப் போதித்தாலும் நாம் எதை எடுத்துக்கொண்டோம், எதை விசுவாசிக்கிறோம் என்பது மிகவும் முக்கியம்.இயேசுவின் இரத்தம் என்ன செய்திருக்கிறது என்று வேதம் என்ன போதிக்கிறதோ, அது நம்முடைய வாயிலிருந்து வந்தால்தான் உண்மையாகவே அதை நாம் எடுத்துக்கொண்டோம் என்று அர்த்தம்.


கிறிஸ்தவத்திலே அறிக்கை என்பது மிகவும் முக்கியமான ஒரு காரியம். அநேகர் இதை புரிந்துகொள்ள தவறிவிட்டார்கள்.இது ஏன் மிகவும் முக்கியமான காரியம் என்றால், ஒரு காரியத்தை நாம் வாயால் சொல்லுகிற வரைக்கும் அதை நாம் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்று அர்த்தம்.அறிக்கை என்பதுசபையில் அறிக்கையைச் சொல்லும்போது சொல்லுவது என்பதல்ல. அநேகர் அதை சொல்லிவிட்டுச் சென்றுவிடுகிறார்கள்.ஏனென்றால் அது சம்பிரதாயத்தில் ஒரு காரியமாகி விட்டது."நான் இதை விசுவாசிக்கிறேன்" என்று வேகவேகமாகச் சொல்லுகிறோம்.ஒரு நல்ல காரணத்திற்காக அதைச் சொல்ல வைக்கிறார்கள்.ஆனால் அது ஒரு சம்பிரதாயமாக போய்விட்டது.எதையும் யோசிக்காமல் அதைச் சொல்லுகிறோம்.ஆனால் இங்கு நான்'அறிக்கை'என்று சொல்லுவது நாள் முழுவதும் நாம் என்ன சொல்லுகிறோம், நம்முடைய பேச்சு எப்படியிருக்கிறது என்பதைப் பற்றியது.அநேகருக்கு தோல்வியின் பேச்சுஇருக்கிறது.ஏனென்றால் இயேசுவின் இரத்தத்தின் வல்லமையை அவர்கள் நம்புவது கிடையாது.நம்முடைய பேச்சினுடையpattern வேதவசனத்தின் அடிப்படையில் இருக்க வேண்டும்.நாம் இரத்தத்தால் கழுவப்பட்டவர்கள், இரத்தம் தெளிக்கப்பட்டவர்கள்;இந்த இரத்தத்தின் பலனை எல்லாம் பெற்று அனுபவிக்கிறவர்கள் என்கிற ரீதியிலே நம்முடைய பேச்சு இருக்க வேண்டும்.நம்முடைய பேச்சு வேதவசனத்தோடு ஒத்துப்போக வேண்டும்.அதைத்தான் 'அறிக்கை' என்று சொல்லுகிறோம்.ஆக, நம்முடைய வாயிலிருந்து என்ன வருகிறதோ அதைத்தான் உள்ளத்திலே விசுவாசிக்கிறோம்.வாயிலே வரவில்லை என்றால் உள்ளத்திலே விசுவாசிக்கிறோம் என்று சொல்லி பிரயோஜனமில்லை.அப்படியென்றால்உள்ளத்திலே விசுவாசிக்கவில்லை என்றுதான் அர்த்தம்.உண்மையிலே அது வாயிலிருந்து வந்து, வாய் எப்போதுமே அதற்கு ஏற்றாற்போல் அதற்கு ஒத்துப் பேசினால் தான்உண்மையாகவே அதை விசுவாசிக்கிறோம் என்று அர்த்தமாகிறது.

இதில்பாவமன்னிப்பு, நீதி, தெய்வீக சுகம் ஆகிய பல காரியங்களை பார்த்து வந்தோம்.கடந்த போதனையிலே செழிப்பைக் குறித்துப் பார்த்தோம். இயேசுவின் இரத்தம் சிந்தப்பட்டதின் மூலமாக தேவனுடைய பல ஆசீர்வாதங்களை நாம் பெற்று அனுபவிக்கும்படியாக ஒரு வாசல் திறக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதை காண்பித்து வருகிறேன். இந்த போதனையிலே இன்னொரு முக்கியமான காரியத்தைப் பார்ப்போம்.

ஏசாயா 53-இல்,"அவருடைய தழும்புகளால் நாம் குணமானோம்" என்று வாசிக்கிறோம்.'குணமானோம்'என்றால் அது வெறும் சரீர சுகத்தை மட்டும்தான் குறிக்கிறது என்றுஎல்லாரும் எண்ணுகிறார்கள்.சரீர சுகம் அதில் இருக்கிறது என்பதை உங்களுக்குக் காண்பித்தேன்.ஏனென்றால் மத்தேயு 8-ஆம் அதிகாரத்தில் இயேசுவண்டையில் வந்து ஜனங்கள் சொஸ்தமானார்கள் என்று மத்தேயு சொல்லும்போதுஏசாயா 53:4-ஐஅவர் மேற்கோள் காட்டுகிறார். "அவர் நம்முடைய நோய்களை சுமந்துகொண்டு, நம்முடைய பெலவீனங்களை ஏற்றுக்கொண்டார் என்பது நிறைவேறும்படி இப்படியெல்லாம் நடந்தது" என்று சொல்லி, சரீர சுகத்தைக் குறித்துதான் ஏசாயா சொல்லுகிறார் என்று அவர்நமக்குச் சொல்லுகிறார். ஆகவேதான் ஏசாயா 53:4-இல் வெறும் ஆவிக்குரிய சுகம் மட்டுமல்ல, அதில் சரீர சுகமும் அடங்கியிருக்கிறது என்பதை உங்களுக்கு எடுத்துக் காண்பித்தேன். ஆனால் வெறும் சரீர சுகம் மட்டும் அல்ல. ஏனென்றால் மனுஷன் அற்புதமாக படைக்கப்பட்டிருக்கிறான்.அவன் ஆவி, ஆத்துமா, சரீரம் என்று உண்டாக்கப்பட்டிருக்கிறான்.ஆகவே அவன் வெறும் சரீரத்தை உடையவன் அல்ல. சரீரம் மிக முக்கியமான ஒன்று.ஆனால் உண்மையில் சொல்லப்போனால் அவன் ஒரு ஆவியாய் இருக்கிறான்.அவன் ஒரு சரீரத்திலே வாழுகிறான்.அவனுக்கு மனது கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.மனதுதான் அவனுக்கு ஆள்த்துவத்தைத் தருகிறது.அவன் என்னவாயிருக்கிறான் என்பதை அதுதான் தீர்மானிக்கிறது.மனது மனிதனை மிகவும் சிக்கலாக்குகிறது (complicate).இந்த மனதிலே சில பிரச்சனைகள் ஏற்படுகிறது.இன்றைக்கு அநேகருக்கு மனதிலே சுகம்தேவைப்படுகிறது.அதைப் பற்றித்தான் இன்றைக்கு பேசப்போகிறேன்.

இன்றைக்கு Emotional healing-ஐகுறித்து எல்லாரிடமும் ஒரு விழிப்புணர்வு உண்டாயிருக்கிறது.அந்த காலத்தில் இதைப் பற்றி யாரும் அவ்வளவாக பேசினதில்லை.ஆனால் இன்றைக்கு இதைப் பற்றி அநேக புத்தகங்களும், போதனைகளும் வந்திருக்கிறது.அநேக பிரசங்கியார்களும் வேதவசனத்தை எடுத்து இதை deal பண்ண ஆரம்பித்து விட்டார்கள். ஏனென்றால் இது ஒரு பெரிய issue-ஆக இருக்கிறது.என்றைக்கு பாவம் மனுஷனுக்குள் நுழைந்ததோ அன்றிலிருந்து அது எல்லாவற்றையும் குழப்பி விட்டது; அது மனதை நாசமாக்கி விட்டது.ஆகவே மனதிலே இப்போது பல்வேறு உணர்ச்சிப்பூர்வமான சில காரியங்களெல்லாம் தாறுமாறாகப் போய்க்கொண்டிருக்கிறது. மனுஷனுக்கு emotional problems என்று அநேகம் வந்துவிட்டது.அதில் இரண்டு முக்கியமான காரியங்களை குறித்து பேசப் போகிறேன்.அதில் ஒன்றை இந்தப் போதனையிலும், மற்றொன்றை அடுத்தப் போதனையிலும் பேசுகிறேன்.ஒன்று, அவமானம் (shame) என்கிற ஒரு உணர்வு.எல்லா மனுஷனுக்குள்ளேயும் அது இருக்கிறது.இன்னொன்று தள்ளப்படுதல் (rejection).யாரும் என்னை நேசிக்கவில்லை, எனக்கென்று யாரும் இல்லை, என்னை யாரும் அன்புகூரவில்லை என்கிற உணர்வு. மதர் தெரசா இவ்வாறு சொன்னார்:"மனுஷனுக்கு இருக்கிற கொடுமையானவியாதிகளில் மிகப்பெரிய வியாதி என்னவென்றால், ஒரு மனுஷன் என்னை யாரும் நேசிக்கவில்லை என்று நினைப்பதுதான். அது மனுஷனுக்கு ஏற்பட்டிருக்கிற மிகப்பெரிய காயம்.அந்த காயத்தை ஆற்றுவதற்குஇந்த உலகத்திலே எந்த மருந்துமே கிடையாது.ஆண்டவராகிய இயேசுதான் அதை சரிபண்ண முடியும்".ஆக, மிக முக்கியமான காரியத்தை deal பண்ணிக் கொண்டிருக்கிறோம்.இன்றைக்கு இந்த அவமானத்தைக் குறித்து பார்க்கப் போகிறோம்.ஆகவேதான் எபிரெயர் 12-ஆம் அதிகாரத்தில் ஆரம்பிக்கப் போகிறேன். மனுஷன் மிகவும் சிக்கலாக (complicated) இருக்கிறான். அவனுடைய மனதும், உணர்வுகளும் complicated wiring போன்று இருக்கிறது. பாவம் என்பது computer virus போன்று உள்ளே வந்து, எல்லாவற்றையும் தாறுமாறாக்கி விட்டது.எல்லாம் இயங்க வேண்டிய விதத்தில் இயங்காமல் இருக்கிறது.அவமானம் உள்ளே இருப்பதால் மனுஷனுடைய சார்பில்பலவிதமானreaction ஏற்படுகிறது.அவன் இப்போது பலவிதமாக react பண்ணுகிறான். இதை மறப்பதற்கு சிலர் குடிக்கிறார்கள், சிலர் போதை மருந்துகளை பயன்படுத்துகிறார்கள், சிலர் வேறுவிதமாக react பண்ணுவார்கள், violent-ஆகி விடுவார்கள், சிலர் வெறுப்பு, கசப்புஎன்று அதை வைத்திருப்பார்கள். ஏனென்றால் உள்ளே அவமானம் இருக்கிறது.ஒரு தாழ்வு மனப்பான்மை வந்து விட்டது.அதனால் அவர்களுடைய வாழ்க்கையே complicateஆகி விடுகிறது.சிலருடைய திருமண வாழ்க்கையில் அநேக பிரச்சனைகள் இருக்கும்.சில இடங்களில் மனைவி ஒன்றும் செய்துவிடவில்லை அல்லது புருஷன் பெரிதாக ஒன்றும் செய்துவிடவில்லை.ஆனால்இரண்டு பேரும் விரோதிகள் போன்று இருப்பார்கள்.ஏனென்றால் உள்ளே இருக்கிற அவமானம் அவர்களை நிம்மதியாக, சமாதானமாகஇருக்க விடாது.அவர்களுடைய reactions எல்லாமே தாறுமாறாகத்தான் இருக்கும்.ஆகவே சந்தோஷத்தை அவர்கள் அனுபவிப்பதே மிகவும்கஷ்டமாகி விடுகிறது.ஏனென்றால் உள்ளத்திலே ஒரு பிரச்சனை இருக்கிறது.அதை deal பண்ண வேண்டும். அவருடைய தழும்புகளால் நாம் குணமானோம் என்பது இதற்கும் பொருந்தும் என்பதை இன்றைக்கு நான் காண்பிக்கிறேன்.

முதலில் பாவத்தின் மூலமாக வந்த விளைவாகிய அவமானத்தை இயேசு சுமந்தார் என்பதை காண்பிக்கப் போகிறேன்.அதன்பின், அவமானம் எந்தெந்த விதத்தில் வருகிறது என்பதையும், அதன் அடையாளம் என்ன என்பதையும் பார்க்கப் போகிறோம்.அதன் பிறகு இந்த அவமானத்திலிருந்து எப்படி விடுதலையைப் பெறுவது என்பதைப் பார்க்கப் போகிறோம்.இயேசு கல்வாரி சிலுவையில் நம்முடைய அவமானத்தை சுமந்தார்.அவர் சிலுவை மரணத்தில் நம்முடைய நோய்களையும், பெலவீனங்களையும், பாவங்களையும் மட்டுமல்ல,அவமானத்தையும் சுமந்தார் என்று பார்க்கிறோம்.அதன் பிறகு இந்த அவமானம் எந்தெந்த ரீதியில் வருகிறது, அது எப்படி வேலை செய்கிறது, அது எப்படி வெளிப்படுகிறது என்பதை பார்க்கப் போகிறோம்.அதன்பின் அதிலிருந்து சுகத்தை எப்படி பெறுவது என்பதை பார்க்கப் போகிறோம்.

"அவர் தமக்குமுன் வைத்திருந்த சந்தோஷத்தின்பொருட்டு, அவமானத்தை எண்ணாமல், சிலுவையைச் சகித்து, தேவனுடைய சிங்காசனத்தின் வலதுபாரிசத்தில் வீற்றிருக்கிறார்" (எபிரெயர் 12:2).

இயேசு கல்வாரி சிலுவையில் அவமானத்தை சகித்தார் என்பதை தெளிவாக இங்கே நாம் வாசிக்கிறோம்.'அவமானத்தை எண்ணாமல், சிலுவையைச் சகித்து'என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.ஆக சிலுவையில் அவமானம் இருந்தது.சிலுவை ஒரு அவமானத்தின் சின்னமாய் இருந்தது. சிலுவை, இயேசுவை ultimate-ஆக அவமானப்படுத்தின ஒரு சம்பவம்.தேவகுமாரனை எல்லாருடைய கண்களுக்கு முன்பாக அவமானப்படுத்தி, அசிங்கப்படுத்தி, கேவலப்படுத்தி, அவரை அங்கு சிலுவையில் தொங்கவிட்டு என்ன செய்தார்கள் என்பதை நான் விவரிக்கப் போகிறேன். இங்கு 'அவமானத்தை எண்ணாமல்' என்று வாசிக்கிறோம்.எப்படி அவ்வளவு பெரிய ஒரு அவமானம்?இயேசுவை சிலுவையில் தொங்கவிடுகிறார்கள்.அவர் எந்தப் பாவமும் செய்யவில்லை, எந்த குற்றமும் செய்யவில்லை,யாரையும் கொலை செய்யவில்லை, யாரிடமிருந்தும் எதையும்திருடவில்லை, எந்த தீமையும் செய்யவில்லை. இன்னும் கேட்டால் ஊர் ஊராகச் சென்று வியாதியஸ்தரை சுகமாக்கினார், எவ்வளவோ நன்மைகளைச் செய்தார், எத்தனையோ பேர் இவர் மூலமாய்பிசாசின் பிடியிலிருந்து விடுதலை பெற்றார்கள். அங்கே இருந்த ஏழை, எளிய ஜனங்களையும்,பிசாசு பிடித்தவர்களையும், வியாதியஸ்தர்களையும் கேட்டோம் என்றால் அவர்கள், "இயேசு அற்புதமானவர், அவர் எனக்கு பலநன்மைகள் செய்திருக்கிறார்" என்று சொல்லுவார்கள். அவ்வளவு நன்மை செய்கிறவராய் சுற்றித்திரிந்தார் என்றுதான் வேதம் சொல்லுகிறது.நன்மையை மாத்திரம் செய்த இயேசுவை எல்லாருக்கும் முன்பாக அசிங்கப்படுத்தி, துப்பி, அடித்து, அறைந்து, சிலுவையை சுமக்க வைத்து, நிர்வாணப்படுத்தி இப்படி என்னவெல்லாம் செய்ய வேண்டுமோ அதையெல்லாம் செய்து அவரை அவமானப்படுத்தினார்கள். எபிரெயர் நிருபத்தின் ஆசிரியர், "அவர் அவமானத்தை எண்ணாமல், சிலுவையைச் சகித்தார்"என்று சொல்லுகிறார்.ஆக சிலுவையில் அவமானம் ஒரு முக்கியமான அம்சமாக இருந்தது.

இயேசு அவமானப்படுத்தப்பட்டார்.ஆனால் அவர் அதை எண்ணவில்லை.அதற்கான காரணத்தை எபிரெயர் 2-ஆம் அதிகாரத்தில் வாசிக்கிறோம்.எப்படி அவமானத்தை எண்ணாமல் இருக்க முடியும்?நம்மால்அதை தாங்கிக்கொள்ள முடியுமா? இவ்வளவு பெரிய அவமானத்தில் நம்முடைய உள்ளமே உடைந்துவிடும்.சிலருக்கு உயிரே போய்விடும்.நம்மில் எவருமே அவ்வளவு நல்லவர்கள் கிடையாது. நம் எல்லாரிடமும் சில குறைகளை உடனேயே கண்டுபிடிக்கலாம்.இன்னும் மிக ஆழமாக ஆராய்ந்தால் ஆயிரக்கணக்கான குறைகள் தெரியும்.ஆனால் அப்பேர்ப்பட்டவர்களான நம்மை யாராவது அவமானப்படுத்தும்போது, "நான் இவ்வளவு பெரிய யோக்கியன், என்னை இப்படி சொல்லிவிட்டார்களே!" என்று அந்த அவமானத்தை தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. இயேசு ஒரு குற்றம் கூட செய்யாதவர், ஒரு பாவமும் இல்லாதவர், மாசற்றவர்.அவர் அவ்வளவு அவமானத்தையும் சகித்துக்கொண்டு, அதை எண்ணாதிருந்தார்.அதாவது, அதை ஒரு பொருட்டாக நினைக்கவில்லை.அதை பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளாமல் சகித்துக்கொண்டார், ஏற்றுக்கொண்டார், சுமந்துகொண்டார் என்கிற ரீதியிலே அங்கு சொல்லியிருக்கிறது. எபிரெயர் 2:10-ஐ கவனியுங்கள்.

"ஏனென்றால் தமக்காகவும் தம்மாலேயும் சகலத்தையும் உண்டாக்கினவர், அநேகம் பிள்ளைகளை மகிமையில் கொண்டுவந்து சேர்க்கையில் அவர்களுடைய இரட்சிப்பின் அதிபதியை உபத்திரவங்களினாலே பூரணப்படுத்துகிறது அவருக்கேற்றதாயிருந்தது" (எபிரெயர் 2:10).

இயேசு ஏன் அவமானத்தை சகித்தார் என்றால், அநேகம் பிள்ளைகளை மகிமையில் கொண்டுவந்து சேர்க்க முடியும் என்பதற்காகத்தான்.எபிரெயர் 12:2 இல் ஓரளவிற்கு அதையே திரும்பச் சொல்லியிருக்கிறார்கள்."அவர் தமக்குமுன் வைத்திருந்த சந்தோஷத்தின்பொருட்டு, அவமானத்தை எண்ணாமல், சிலுவையைச் சகித்து" என்று அங்கு வாசிக்கிறோம்.அவர்தமக்குமுன் இருக்கக்கூடிய சந்தோஷத்தை பார்த்துக்கொண்டு அவமானத்தை எண்ணவில்லை.அவர் என்ன சந்தோஷத்தைப் பார்த்தார்? எவ்வளவோ பேர் தங்களுடைய பாவங்களிலிருந்தும், அவமானத்திலிருந்தும், ஆக்கினைத்தீர்ப்பின் உணர்விலிருந்தும், தாழ்வு மனப்பான்மையிலிருந்தும், தங்களையே கண்டனம்பண்ணிக் கொண்டிருக்கிற அப்படிப்பட்ட நிலையிலிருந்தும் விடுதலையாகி, சந்தோஷமாக வாழ்வதை அவர் எண்ணிப் பார்த்தார். அதை எண்ணிப் பார்த்துவிட்டு, "சரி, நான் இதை சுமந்து, இதை சகித்தால்தான் அவர்கள் அதை பெற முடியும்" என்றார்.ஏன் அவர் சிலுவையை சகித்தார்?ஏன் அவர் அவமானத்தை எண்ணாமல் விட்டார்?ஏனென்றால் தமக்குமுன் வைத்திருந்த சந்தோஷத்தின் பொருட்டாகவே.அது என்ன சந்தோஷம்? அவர் அநேகம் பிள்ளைகளை மகிமையில் கொண்டுவந்து சேர்க்கப்போகிறார்.சிலுவை மரணம் அதை செய்யப் போகிறது என்பதை அவர் அறிந்து வைத்திருந்ததினால் அவர் அவமானத்தை எண்ணாமல் சிலுவையைச் சகித்தார்.

இயேசு அநேகம் பிள்ளைகளை மகிமையில் கொண்டுவந்து சேர்க்கிறார்.'மகிமை' என்கிற வார்த்தையை சில ஆங்கிலமொழிபெயர்ப்புகள் 'honor' என்று மொழிபெயர்த்திருக்கிறது. 'honor' என்றால் 'கனம்' என்று அர்த்தம். அதுதான் மிகவும் பொருத்தமான வார்த்தை.'மகிமை' என்று சொன்னவுடன் அநேக கிறிஸ்தவர்கள், "நான் இரட்சிக்கப்பட்டு பரலோகம் போவதற்காக இயேசு சிலுவையில் அவமானத்தை சகித்தார்"என்று எண்ணுகிறார்கள்.எல்லாவற்றையும் postpone பண்ணுவதுதான் அநேக கிறிஸ்தவர்களுடைய வேலை.எந்த பலனும் இப்போது கிடையாது என்பதுதான் அவர்களுடைய point."இப்போது எப்படி நீ அனுபவிக்க முடியும்?அதெல்லாம் முடியாது, நீ செத்தால் பரலோகம் போகலாம் அதுதான் பலன்" என்று அவர்கள் சொல்லுகிறார்கள்.இயேசு எதற்காக அவமானத்தை சகித்தார்?என்று அவர்களிடம் கேட்டால்,"நாம் செத்து, பரலோகம் போவதற்காகவே" என்று சொல்லுகிறார்கள்.இதை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ளவே முடியவில்லை.நாம் செத்து, பரலோகம் போவதற்காக நம்முடைய பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட வேண்டும் என்பதெல்லாம் எனக்கு விளங்குகிறது.அதெல்லாம் இல்லை என்று நான் சொல்லவில்லை.அவர் கல்வாரி சிலுவையில் சாகும்போது அவமானத்தையும் சகித்தார்என்பது வெறும் நாம் செத்தால் பரலோகம் செல்வதற்காக என்பதை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.அவர் அவமானத்தை சகித்தார்.எதையோ ஒன்றை கொடுப்பதற்குத்தானே அவர் இதை சகித்தார்.நம்முடைய சரீரத்திலே சுகத்தை தருவதற்காக அவர் நம் வியாதிகளையும், பெலவீனங்களையும் ஏற்றுக்கொண்டார்.வியாதி, பெலவீனம் இவற்றிற்கு opposite என்ன?சுகம்.ஏன் அவர் நம்முடைய வியாதிகளையும், பெலவீனங்களையும் ஏற்றுக்கொண்டார்?ஏனென்றால் நமக்கு சுகத்தைக் கொடுப்பதற்காகவே.நமக்கு சுகம் கிடைக்கவில்லை என்றால் அவர் வியாதிகளையும், பெலவீனங்களையும் ஏற்று பிரயோஜனமே கிடையாது.அதைப்போல பாவம்.பாவத்திற்கு opposite என்ன? நீதி. இயேசு பாவமானார்.ஏன்?நாம் தேவனுடைய நீதியாகும்படியாகவே.நாம் தேவனுடைய நீதியாகவில்லை என்றால் அவர் பாவமானதில் அர்த்தமே கிடையாது.அதேபோல அவமானம்.அவமானத்திற்கு opposite என்ன?கனம்.'மகிமை' என்று சொல்லும்போது ஜனங்கள் divert-ஆகி விடுகிறார்கள்.'மகிமை' என்று சொன்னவுடன் அவர்களுடைய புத்தி வேறு மாதிரி வேலை செய்ய ஆரம்பித்து விடுகிறது.'மகிமை'என்று சொன்னவுடன் அவர்கள்பரலோகம் என்று எண்ணிக்கொள்கிறார்கள்.ஆகவேதான்'கனம்' என்கிற வார்த்தையைநான் prefer பண்ணுகிறேன். இயேசு அவமானத்தை எண்ணாமல் சிலுவையை சகித்தார்.ஏன்?நாம் அவமானத்திலிருந்து விடுபட்டு, "நான் ஒன்றுமில்லை, நான் கால் தூசிக்குச் சமம்" என்கிற தாழ்வு மனப்பான்மையிலிருந்து விடுபட்டு, கனமும் மரியாதையும் உள்ள ஒரு நிலைக்கு வரும்படியாகவும், அதை அனுபவிக்கும்படியாகவுமே.மனுஷன் அப்படித்தான் சிருஷ்டிக்கப்பட்டான்.சங்கீதம் 8-ஐ வாசித்துப் பாருங்கள்.அது ஒரு அற்புதமான சங்கீதம்.தேவன் மனுஷனை எப்படி சிருஷ்டித்திருக்கிறார் என்பதைப் பற்றிய வர்ணனையை அங்கு பார்க்கலாம்.

"உமது விரல்களின் கிரியையாகிய உம்முடைய வானங்களையும், நீர் ஸ்தாபித்த சந்திரனையும், நட்சத்திரங்களையும் நான் பார்க்கும்போது,மனுஷனை நீர் நினைக்கிறதற்கும், மனுஷகுமாரனை நீர் விசாரிக்கிறதற்கும் அவன் எம்மாத்திரம் என்கிறேன்"(சங்கீதம் 8:3,4).

ஏன் தேவன் மனுஷனைநினைக்கிறார்?ஏன் அவர் அவனைவிசாரிக்கிறார்?ஏன் அவர் அவனை பெரிதாக நினைக்கிறார்?ஏன் அவர் அவனுக்காகதம்முடைய குமாரனையே அனுப்பி, ஜீவனைக் கொடுத்து இப்படியெல்லாம் சிலுவையிலேபாடுபட்டு, மரித்து இவனுக்கு மீட்பை உண்டாக்க வேண்டும்?மனுஷன் அவ்வளவு பெரியவனா?ஆம், பெரியவன்தான்.ஆகவேதான் அவர் வந்தார்."நாம் ஒன்றுமில்லை" என்று நம்மை நாமே குறைத்து மதிப்பிட்டு விடுகிறோம்(under estimate).ஏனென்றால் அவமானமும், தலைகுனிவும் வந்துவிட்டது."நாம் ஒன்றுமில்லை" என்று நான் பிரசங்கித்தால் சிலர், "ஆமென், இன்றைக்கு நல்ல பிரசங்கம்" என்று சொல்லுவார்கள்.ஏனென்றால் அவர்கள் அப்படி பயிற்சி (train) எடுத்துவிட்டார்கள்.அவமானத்தை இன்னும் promote பண்ண வேண்டுமென்று "நான் ஒன்றுமில்லை, நான் கால் தூசிக்குச் சமானம், நான் பாவியிலும் பெரிய பாவி"என்று இப்படி சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். கர்த்தர் மனுஷனை எப்படி உண்டாக்கினார் என்று சங்கீதக்காரன் இந்த வசனத்தில் சொல்லுகிறான்.மனுஷனை நீர் நினைக்கிறதற்கும், மனுஷகுமாரனை நீர் விசாரிக்கிறதற்கும் அவன் எம்மாத்திரம் என்கிறான்.

"நீர் அவனை தேவதூதரிலும் சற்று சிறியவனாக்கினீர்; மகிமையினாலும் கனத்தினாலும் அவனை முடிசூட்டினீர்" (சங்கீதம் 8:5).

இங்கு 'மகிமையினாலும்','கனத்தினாலும்'என்கிற இரண்டு வார்த்தைகளையும் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள்.தேவன் மனுஷனை மகிமையினாலும் கனத்தினாலும் முடிசூட்டினார்.'மகிமை' என்ற வார்த்தைக்கு இன்னொரு அர்த்தம் என்ன?எபிரெயர் 2:10-இல் 'மகிமை' என்றே வைத்துக் கொண்டாலும் அதை இந்த அர்த்தத்திலும் எடுத்துக்கொள்ளலாம். மகிமை என்றால் உடனே பரலோகம் என்று கிடையாது.மகிமை என்று சொன்னவுடனே நாம் செத்து, மோட்சம் போய்விட்டோம் என்று கிடையாது. மகிமை என்றால் ஒரு அவமான உணர்வோடு, 'நான் ஒன்றுமில்லை'என்று தாழ்வு மனப்பான்மையோடு வாழ்வது நீங்கி, நான் தேவனுடைய பிள்ளை, நான் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவன், நான் பிரயோஜனமான விதத்தில் வாழ முடியும்என்கிற அப்படிப்பட்ட ஒரு எண்ணம் வருகிறதல்லவா, அந்த கனம் தான் மகிமையினுடைய இன்னொரு பக்கம். தேவன் மனுஷனுக்கு மகிமையையும் கனத்தையும் கொடுத்திருந்தார்.

"உம்முடைய கரத்தின் கிரியைகளின்மேல் நீர் அவனுக்கு ஆளுகை தந்து, சகலத்தையும் அவனுடைய பாதங்களுக்குக் கீழ்ப்படுத்தினீர்" (சங்கீதம் 8:6).

சங்கீதக்காரனுக்கு ஆச்சரியத்திலும் ஆச்சரியம் உண்டாகிறது.எல்லாம் மனுஷனுடைய பாதத்திற்குக் கீழே இருக்கிறது.இவன்தான் சிருஷ்டிப்பிலே மிகவும் உயர்ந்தவன்.முக்கியமாக, "மகிமையினாலும் கனத்தினாலும் அவனை முடிசூட்டினீர்" என்கிறார்.அநேகருக்குள் இந்த மகிமையின், கனத்தின் உணர்வை பார்க்கவே முடியவில்லை.கர்த்தர் நமக்கு மகிமையையும் கனத்தையும் தந்திருக்கிறார் என்பதைச் சொல்லி சொல்லி அதிகமாக பிரசங்கிக்க வேண்டியதாய் இருக்கிறது.கர்த்தர் நம்மை கனவான்களாக உண்டாக்கியிருக்கிறார் என்பதுதான் வேதவசனத்தின் உண்மை.ஆகவேதான் 'கனம்' என்கிற வார்த்தை எனக்கு மிகவும் பிடிக்கிறது.ஆக, அநேகம் பிள்ளைகளை கனமும், மரியாதையும், உயர்வும் உள்ளவர்களாக மாற்றுவதும், தேவன் மனுஷனை மகிமையினாலும் கனத்தினாலும் முடிசூட்டினார் என்கிற அந்த நிலைக்குக் கொண்டுவருவதும் தான் எபிரெயர் 2:10-இன் அர்த்தம். 'அநேகம் பிள்ளைகளை மகிமையில் சேர்க்கிறது' என்றால் அவர்கள் இழந்துபோன அந்த நிலைக்கு திரும்ப கொண்டுவந்து சேர்ப்பதுதான்.ஆகவேதான் இயேசு கல்வாரி சிலுவையில் அவமானத்தை சகித்தார்.ஏனென்றால் பாவம் மனுஷனை அவமானத்திற்குள் தள்ளிவிட்டது.இயேசு சிலுவையில் அதை சுமந்துகொண்டு, நமக்கு கனத்தை ஏற்படுத்துகிறார்.மறுபடியும்மகிமையினாலும் கனத்தினாலும் முடிசூட்டப்பட்டவர்களாக நாம் மாறுகிறோம்.

இப்போது இயேசு சிலுவையில் எப்படி அவமானத்தை சுமந்தார் என்பதைப் பார்ப்போம்.அக்காலத்தில் சிலுவையில் தொங்கவிட்டு, சாகடிப்பதைக் காட்டிலும் ஒரு அவமானமான காரியம் கிடையவே கிடையாது.இன்றைக்கு சிலுவையில் மரிப்பது என்பது நமக்கு ஒரு புதிராக இருக்கலாம்.ஆனால் பழைய ஏற்பாட்டுக் காலத்திலேயே"மரத்திலே தூக்கப்பட்டவன் எவனும் சபிக்கப்பட்டவன்"என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.அதைத்தான் அப்போஸ்தலனாகிய பவுலும், "மரத்திலே தூக்கப்பட்டவன் எவனும் சபிக்கப்பட்டவன் என்று எழுதியிருக்கிறபடி, கிறிஸ்து நமக்காகச் சாபமாகி..."(கலாத்தியர் 3:13) என்று சொல்லுகிறார்.ஒருவனுக்கு தண்டனை கொடுக்கும்போது அவனை சிலுவையில் அறைந்து கொன்றார்கள் என்றால், அவனைப் போன்ற ஒரு குற்றவாளி அந்த நாட்டிலேயே கிடையாது; அவன் அவ்வளவு மோசமான, தரக்குறைவான ஒரு குற்றவாளி என்று அர்த்தம்.மிகவும் பயங்கரமான குற்றத்தைச் செய்தவர்களைத்தான் அப்படி சிலுவையில் தொங்கவிட்டு சாகடிப்பார்கள்.இயேசு அப்படிப்பட்ட ஒரு மரணத்தை அடைந்தார்.இந்த மரணத்திலே இருந்த அவமானத்தை சற்று பார்ப்போம்.ஏசாயா 53-ஆம் அதிகாரத்திற்குச் செல்வோம்.

"அவர் அசட்டைபண்ணப்பட்டவரும், மனுஷரால் புறக்கணிக்கப்பட்டவரும், துக்கம் நிறைந்தவரும், பாடு அநுபவித்தவருமாயிருந்தார்; அவரைவிட்டு, நம்முடைய முகங்களை மறைத்துக் கொண்டோம்; அவர் அசட்டைபண்ணப்பட்டிருந்தார்; அவரை எண்ணாமற்போனோம்" (ஏசாயா 53:3).

இங்கு சொல்லப்பட்டிருக்கிற வார்த்தைகளை நன்றாக கவனிக்கவும்.மறுபடியும் மறுபடியும் 'அவர் அசட்டைபண்ணப்பட்டிருந்தார்', 'அவர் புறக்கணிக்கப்பட்டிருந்தார்' என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.அப்படியென்றால் என்ன அர்த்தம்?அவர்கள் இவரை மிகவும் தரக்குறைவாக எண்ணினார்கள்.சிலுவையில் தொங்குகிற இந்த தேவகுமாரனை ஒன்றுமில்லாத ஒருவனைவிட மிகவும்கேவலமாக, பொல்லாத ஒரு மனுஷனாக, எதற்கும் உதவாதவரைப் போல பார்க்கிறார்கள்.அவரை அசட்டைபண்ணினார்கள், புறக்கணித்தார்கள்.அப்படியென்றால், அவரை பெரிதாகவே நினைக்கவில்லை;அவருக்கு எந்த மரியாதையையும், கனத்தையும் அவர்கள் தரவில்லை என்று அர்த்தம்.அவர் சிலுவையில் தொங்கினதைப் பார்த்து, "ஐயோ, இவ்வளவு பெரிய நல்ல மனுஷன் இப்படி தொங்குகிறாரே!" என்று அப்படி பார்க்கவில்லை.அவரை அசட்டைபண்ணினார்கள், புறக்கணித்தார்கள்.

இந்த வசனத்தில் 'நம்முடைய முகங்களை மறைத்துக் கொண்டோம்' என்று எழுதியிருக்கிறது.ஒருவர் சிலுவையில் மரிப்பதைப் பார்த்து நாம் ஏன் முகத்தை மறைத்துக்கொள்கிறோம்?ஏனென்றால்அதைப் பார்க்க சகிக்கவில்லை, அது அசிங்கமான, மிகவும் அலங்கோலமான காட்சியாக இருக்கிறது.ஆகவேதான் முகங்களை மறைத்துக்கொள்கிறோம்.அடுத்ததாக, 'அவரை எண்ணாமற்போனோம்' என்று வாசிக்கிறோம்.நாம் அவரை ஒரு பொருட்டாகவே எண்ணவில்லை என்று வேதவசனம் இங்கே நமக்குச் சொல்லுகிறது.ஏன்?அவர் வாரினால் அடிக்கப்பட்டபோது கொக்கிகள் சதையைக் கிழித்து, சதைகள் வெளியே தொங்குகிறது.அது அப்படிப்பட்ட கோர காட்சி.உச்சந்தலையிலிருந்து உள்ளங்கால் வரை இரத்தத்திலே தோய்க்கப்பட்டவராய், இரத்தம் வடிந்து ஓடுகிறது;சதையெல்லாம் தொங்குகிறது.இப்படி அவர் தொங்குகிறார்.அவர் பார்ப்பதற்கு ஒரு மனுஷனைப் போலவே இல்லை என்று முந்தின வசனம் சொல்லுகிறது.

"இளங்கிளையைப்போலவும், வறண்ட நிலத்திலிருந்து துளிர்க்கிற வேரைப்போலவும் அவனுக்கு முன்பாக எழும்புகிறார்; அவருக்கு அழகுமில்லை, சௌந்தரியமும் இல்லை; அவரைப் பார்க்கும்போது, நாம் அவரை விரும்பத்தக்க ரூபம் அவருக்கு இல்லாதிருந்தது" (ஏசாயா 53:2).

சிலுவை மரணம் பார்ப்பதற்கே சகிக்கி முடியாத ஒரு காட்சியாக இருந்தது என்று வேதவசனம் சொல்லுகிறது.இங்கு நமக்கு ஒரு idea கிடைக்கிறது.சிலுவையில் தொங்குவது என்றால் லேசான ஒரு காரியமல்ல. ஏன் இதைச் சொல்லுகிறேன் என்றால், இன்றைக்குகிறிஸ்தவர்கள் மத்தியில் சில நேரங்களில் சிலுவையைப் பார்க்கும்போது காட்சியே வேறுமாதிரி இருக்கிறது. இயேசுவினுடைய சரீரம் மிகவும் clean-ஆக இருக்கிறது.கைகளில் இரண்டு சொட்டு இரத்தம், கால்களில் இரண்டு சொட்டு இரத்தம், விலாவில் இரண்டு சொட்டு இரத்தம் என்று அவ்வளவுதான் அங்கு இருக்கிறதே ஒழிய வேறொன்றுமே கிடையாது.அதைப் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கலாம் என்பது போன்றிருக்கிறது.அது தவறான காட்சி.இயேசு அறையப்பட்ட சிலுவை அண்டையில் நாம் சென்றிருந்தோம் என்றால் நாம் அதைபார்த்துக்கொண்டே இருக்கமாட்டோம்.நம்முடைய முகத்தை திருப்பிக்கொள்வோம்.ஏனென்றால் அது பார்க்கவே முடியாத கோர காட்சி.


புதிய ஏற்பாட்டில் மத்தேயு, மாற்கு, லூக்கா, யோவான் ஆகிய நான்கு சுவிசேஷங்களிலும் இயேசுவின் சிலுவை மரணத்தைப் பற்றி இப்படிப்பட்ட வர்ணனைகளை அதிகமாக கொடுக்கவில்லை.அவரை சிலுவையில் அறைந்தார்கள் என்று சொல்லிவிட்டு, மிகவும் விவரங்களுக்குள் செல்லவில்லை.இது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.இந்த கோர மரணத்தை மிகவும் விவரமாக வர்ணிக்கவில்லை.ஏனென்றால் இதெல்லாம் பழைய ஏற்பாட்டில் ஏற்கனவே இருக்கிறது.பழைய ஏற்பாட்டு வசனங்கள் சிலவற்றைப் பார்த்தாலே இதெல்லாம் வெளியே வரும்.69-ஆம் சங்கீதத்தைப் பாருங்கள்.

"உமதுநிமித்தம் நிந்தையைச் சகித்தேன்; இலச்சை என் முகத்தை மூடிற்று" (சங்கீதம் 69:7).

இது தாவீதின் சங்கீதம்.இங்கு அவன் தன்னைக் குறித்து கூறவில்லை.அதாவது, இந்த வசனம் அவன் தானே தன்னைக் குறித்து பேசுவது போன்றிருக்கிறது.ஆனால் அவன் தன்னைக் குறித்து பேசவில்லை.அவன் சிலுவையிலே பாடுபட்டு மரிக்கப்போகிற மேசியாவைக் குறித்துப் பேசுகிறான்.சிலுவை ஒரு நிந்தையின் சின்னம்.இயேசு நிந்திக்கப்பட்டவர்.'நிந்தை' என்றால் ஆங்கிலத்தில் 'reproach'என்று அர்த்தம். ஒரு பாவமும் செய்யாதவரைஒரு பெரிய குற்றவாளிபோல அங்கே தொங்கவிட்டார்கள்.அதுதான் reproach.எந்தத் தவறும் செய்யாதஉங்களை உலகத்திலேயே மகா குற்றவாளி போல கேவலமாக நடத்தினார்கள் என்றால் எப்படியிருக்கும்!அதுதான் நிந்தை(reproach).

'இலச்சை' என்கிற வார்த்தையைத்தான் ஆங்கிலத்தில்'shame' (அவமானம்)என்று மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்கள். ஒரு மனுஷனுக்குள் அவமானம் இருக்கும்போது அவன்உங்களைஏறெடுத்து நேரே பார்க்கமாட்டான்.அவமான உணர்வோடு வாழுகிறவர்களுக்குநேராக கண்ணோடு கண் தொடர்பு (contact)உண்டாகாது.ஏனென்றால் அவமானம் தலையை உயர்த்த விடாது, நேராக பார்க்கவிடாது.சங்கீதம் 69-இன் முதல் இரண்டு வசனங்களைக் கவனியுங்கள்.

"தேவனே, என்னை இரட்சியும்; வெள்ளங்கள் என் ஆத்துமாமட்டும் பெருகிவருகிறது.ஆழமான உளையில் அமிழ்ந்திருக்கிறேன்; நிற்க நிலையில்லை, நிலையாத ஜலத்தில் ஆழ்ந்திருக்கிறேன்; வெள்ளங்கள் என்மேல் புரண்டுபோகிறது" (சங்கீதம் 69:1,2).

இதெல்லாம் தாவீதுக்கு நடக்கவில்லை.அவன் ஒரு பெரிய தீர்க்கதரிசி போல ஆவியினால் ஏவப்பட்டு, சிலுவை மரணத்தை அப்படி வர்ணிக்கிறான்."ஆழமான உளையில் அமிழ்ந்திருக்கிறேன்; நிற்க நிலையில்லை, நிலையாத ஜலத்தில் ஆழ்ந்திருக்கிறேன்" என்றால் என்ன அர்த்தம்?"ஆண்டவரே, என்னை இரட்சியும், பாவம் என்கிற உளையான சேற்றுக்குள் சிக்கி அழிந்துகொண்டே போகிறேன்;மனுவர்க்கத்தின் பாவம் என்மேல் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது;அந்த பாவத்தின் ஆழத்தில் நான் அமிழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன்"என்று மேசியா சொல்லுவதுபோல இங்கே தாவீது சொல்லுகிறார். அதுமட்டுமல்லாமல், புதிய ஏற்பாட்டில்நான்கு வசனங்கள் இந்த சங்கீதத்திலிருந்து பயன்படுத்தப்படுகிறது.அந்த நான்கு வசனங்களையும் பார்ப்போம்.

முதலில் சங்கீதம் 69:4-ஐபார்ப்போம்.

"நிமித்தமில்லாமல் என்னைப் பகைக்கிறவர்கள் என் தலைமயிரிலும் அதிகமாயிருக்கிறார்கள்; வீணாக எனக்குச் சத்துருக்களாகி என்னைச் சங்கரிக்கவேண்டுமென்றிருக்கிறவர்கள் பலத்திருக்கிறார்கள்; நான் எடுத்துக்கொள்ளாததை நான் கொடுக்கவேண்டியதாயிற்று" (சங்கீதம் 69:4).

இது யோவான் 15:25-இல் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.

"முகாந்தரமில்லாமல் என்னைப் பகைத்தார்கள் என்று அவர்களுடைய வேதத்தில் எழுதியிருக்கிற வாக்கியம் நிறைவேறும்படிக்கு இப்படியாயிற்று" (யோவான்15:25).

சிலுவையில் அறையப்பட்ட கிறிஸ்துவை முகாந்திரமில்லாமல்பகைத்தார்கள்."முகாந்தரமில்லாமல் என்னைப் பகைத்தார்கள் என்று எழுதியிருக்கிறது நிறைவேறும்படியாகத்தான் இப்படியாயிற்று"என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

இப்போது சங்கீதம்69:8-ஐ கவனியுங்கள்.

"என் சகோதரருக்கு வேற்று மனுஷனும், என் தாயின் பிள்ளைகளுக்கு அந்நியனுமானேன்" (சங்கீதம்69:8).

புதிய ஏற்பாட்டில் மாற்கு 3:21 மற்றும் 7:3-5 வசனங்களில்,இயேசுவினுடைய சொந்த சகோதரர்களே அவரை நம்ப மறுத்துவிட்டதைப் பார்க்கிறோம். ஒருமுறை இவருக்கு பைத்தியம் பிடித்திருக்கிறது என்று சொல்லி அவரை தூக்கிச் சென்றுவிட்டனர்.அவர்மேல்அவர்களுக்கு நம்பிக்கை இல்லை.இவர் தேவகுமாரன், இவர் மனுக்குலத்தை இரட்சிக்க வந்தார் என்பதை அவருடைய குடும்பத்தினரே நம்பவில்லை.யோவான் 7-ஆம் அதிகாரத்தில் பார்த்தோம் என்றால், அவருடைய குடும்பத்தார் அவரிடம், "நீ வெளியே போய் அற்புதங்களைச் செய்.எவரும் அற்புதத்தை மறைவிடத்தில் செய்யமாட்டார்கள்.நீ யார் என்பதை எல்லாருக்கும் காட்டு.நீ உண்மையாகவே தேவகுமாரனாக இருந்தால் போய் எல்லாருக்கும் அதை வெளிப்படுத்து"என்று அவரை நிர்ப்பந்திக்கிறார்கள். அவருடைய சொந்த குடும்பமே அவரை நம்பவில்லை.அதைத்தான் இங்கு, "என் சகோதரருக்கு வேற்று மனுஷனும், என் தாயின் பிள்ளைகளுக்கு அந்நியனுமானேன்" என்று சொல்லுகிறார்.


அடுத்து சங்கீதம்69:9-ஐ கவனியுங்கள்.

"உம்முடைய வீட்டைக்குறித்து உண்டான பக்திவைராக்கியம் என்னைப் பட்சித்தது; உம்மை நிந்திக்கிறவர்களுடைய நிந்தனைகள் என்மேல் விழுந்தது" (சங்கீதம் 69:9).

இந்த வசனம் யோவான் 2:17-இல் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.இயேசு தேவாலயத்திற்குப்போகிறார்.அங்குஆடு, மாடுகள், புறாக்கள் இவைகளை விற்கிறவர்களையும், காசுக்காரரையும் வெளியே துரத்தி, "தேவனுடைய வீட்டை வியாபார வீடாக்காதிருங்கள்" என்கிறார்.

"அப்பொழுது: உம்முடைய வீட்டைக்குறித்து உண்டான பக்திவைராக்கியம் என்னைப் பட்சித்தது என்று எழுதியிருக்கிறதை அவருடைய சீஷர்கள் நினைவுகூர்ந்தார்கள்" (யோவான் 2:17).

அடுத்து சங்கீதம்69:21-ஐ கவனியுங்கள்.

"என் ஆகாரத்தில் கசப்புக் கலந்து கொடுத்தார்கள், என் தாகத்துக்குக் காடியைக் குடிக்கக்கொடுத்தார்கள்" (சங்கீதம் 69:21).

இந்த வசனம் மத்தேயு எழுதின சுவிசேஷம் 27-ஆம் அதிகாரம் 34 மற்றும் 48 ஆகிய வசனங்களில் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.

"கசப்புக்கலந்த காடியை அவருக்குக் குடிக்கக் கொடுத்தார்கள்; அவர் அதை ருசிபார்த்து, குடிக்க மனதில்லாதிருந்தார்" (மத்தேயு27:34).

"உடனே அவர்களில் ஒருவன் ஓடி, கடற்காளானை எடுத்து, காடியில் தோய்த்து, அதை ஒரு கோலில் மாட்டி, அவருக்குக் குடிக்கக் கொடுத்தான்" (மத்தேயு 27:48).

இதையெல்லாம் ஏன் வாசித்தோம் என்றால், சிலுவை எவ்வளவு பெரிய ஒரு அவமானத்தின் சின்னமாய் இருந்தது என்பதை நாம் எண்ணிக்கூட பார்ப்பது கிடையாது.இயேசு சிலுவையில் மரித்தார் என்றும், அவர் பட்ட காயங்களைப் பற்றியும் சொல்லுகிறோம்.ஆனால் மனுஷனுடைய மனதிலே ஏற்படுகிற'அவமானம்' என்கிற வேதனையை நாம் எண்ணிப்பார்ப்பது கிடையாது.இயேசு கல்வாரி சிலுவையில் தொங்கினபோது வெறும் சரீரத்தில் மட்டும் பாடுபடவில்லை.அவர் தன்னுடைய ஆத்துமாவிலும் (மன ரீதியாக) பாடுபட்டார்.ஏனென்றால் அவ்வளவு பெரிய அவமானத்தின் மத்தியிலே தொங்குகிறார்.சங்கீதம் 69-ஐ போல இப்படிப்பட்ட காரியங்களை விவரிப்பதற்கு இன்னும் வேறு சங்கீதங்களும் இருக்கிறது.இதை வாசிக்கும்போதே இது தாவீதைப் பற்றியது அல்ல என்பது நமக்குத் தெரிய வேண்டும்.அதைக் காண்பிப்பதற்கு ஒரு வசனத்தைக் காண்பிக்கிறேன்.பழைய ஏற்பாட்டு தீர்க்கதரிசனங்களை எப்படி வாசிக்க வேண்டும்?சங்கீதக்காரனைப் போன்றவர்கள் மேசியாவைப் பற்றிச் சொல்லும்போது, அவர்கள் தங்களைப் பற்றி அப்படிச் சொல்லவில்லை என்பதை நாம் நன்கு புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் அது நிறைவேறவில்லை.சங்கீதக்காரனுக்கு காடியைக் குடிக்கக் கொடுக்கவில்லை.அவையெல்லாம் அவருக்கு சம்பவித்ததே அல்ல. அவர் இயேசுவைக் குறித்துச் சொல்லுகிறார்.பேதுரு இதையெல்லாம் எப்படி வாசிக்க வேண்டும் என்பதைச் சொல்லுகிறதைக் கவனியுங்கள்.

"உங்களுக்கு உண்டான கிருபையைக் குறித்துத் தீர்க்கதரிசனஞ்சொன்ன தீர்க்கதரிசிகள் இந்த இரட்சிப்பைக்குறித்துக் கருத்தாய் ஆராய்ந்து பரிசோதனைபண்ணினார்கள்;தங்களிலுள்ள கிறிஸ்துவின் ஆவியானவர் கிறிஸ்துவுக்கு உண்டாகும் பாடுகளையும், அவைகளுக்குப் பின்வரும் மகிமைகளையும் முன்னறிவித்தபோது..." (1 பேதுரு1:10,11).

அநேகர், "'நான் அமிழ்ந்துபோகிறேன், எனக்கு காடியை குடிக்கக் கொடுத்தார்கள்'என்று சங்கீதக்காரன் தனக்கு நேர்ந்தது போன்று சொல்லுகிறார்.ஆனால் நீங்கள்,அவர் இயேசுவுக்கு நடந்ததைச் சொல்லுகிறார் என்று எப்படிச் சொல்லலாம்?அவர் இன்னொருவருக்கு நடந்தது போன்று பேசவில்லையே!அவர் தனக்கு நடந்து போன்று(first person) பேசுகிறாரே!"என்று கேட்கலாம்.அதற்கான காரணத்தை இங்கு பேதுரு கூறுகிறார்.தீர்க்கதரிசிகள் இதையெல்லாம் ஆழமாய் ஆராய்ந்து, ஆவியினால் உணர்த்தப்பட்டு பேசுகிறார்கள்.அவர்கள் ஏன் அவைகள் தங்களுக்கே நடந்தது போன்று பேசுகிறார்கள் என்றால், அவர்களுக்குள்ளே கிறிஸ்துவின் ஆவியானவர் இருந்துகொண்டு, கிறிஸ்துவுக்கு உண்டாகும் பாடுகளைக் குறித்துப் பேசுகிறார். சங்கீதக்காரன் 69-ஆம் சங்கீதத்தில் பேசும்போது, அவர் ஏன் தனக்கே நடந்தது (first person) போன்று பேசுகிறார் என்றால், கிறிஸ்துவின் ஆவியானவர் அவருக்குள் இருந்துகொண்டு, கிறிஸ்து தன்னுடைய பாடுகளை சங்கீதக்காரனின் வாயின் மூலமாக பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்.ஆகவேதான் சங்கீதக்காரன், 'நான் அமிழ்ந்துபோகிறேன், எனக்கு காடியை குடிக்கக் கொடுத்தார்கள்' என்று பேசுகிறார்.

கிறிஸ்துவின் ஆவியானவர் பாடுகளை மட்டும் முன்னறிவிக்கவில்லை,அவைகளுக்குப் பின்வரும் மகிமையையும் முன்னறிவித்தார் என்று இங்கு வாசிக்கிறோம்.பேதுரு எதை குறிப்பிடுகிறார் என்றால், இயேசுவுக்கு வருகிற மகிமையை மட்டும் அல்ல, இயேசு இந்த பாடுகளை பட்ட பிறகு, இந்த பாடுகளின் நிமித்தம்நமக்கு வரக்கூடிய மகிமையையும் குறிப்பிடுகிறார். நம்மை மகிமையினாலும் கனத்தினாலும் முடிசூட்டுவதற்காகத்தான் இயேசு அவமானத்தை சுமந்தார்.ஆக, கிறிஸ்துவின் ஆவியானவர் சங்கீதக்காரனுக்குள் இருந்துகொண்டு பேசுகிறார்.அவர் என்ன பேசுகிறார்?"ஐயோ, நான் பாவத்தில் அமிழ்ந்துபோகிறேன்" என்று சிலுவை மரணத்தை வர்ணிக்கிறார்.மேலும்,"என் சொந்த சகோதரர்களுக்குக்கூட நான் அந்நியனைப்போலாகி விட்டேன்" என்கிறார்.அவர் எதைச் சொல்லுகிறார்?கல்வாரி சிலுவையைச் சொல்லுகிறார்."முகாந்திரமில்லாமல் என்னை பகைக்கிறவர்கள் என் தலைமயிரைக்காட்டிலும் அதிகமாய் இருக்கிறார்கள்" என்கிறார்.யார் பேசுகிறார்?கிறிஸ்துவின் ஆவியானவர் தாவீது என்கிற தீர்க்கதரிசிக்குள் இருந்துகொண்டு பேசுகிறார்."உம்முடைய வீட்டைக் குறித்து உண்டான பக்திவைராக்கியம் என்னைப் பட்சித்தது" என்று சொல்லுவது கிறிஸ்துவின் ஆவியானவர் சங்கீதக்காரனுக்குள் இருந்துகொண்டு பேசுகிறார். "என் ஆகாரத்தில் கசப்புக் கலந்து கொடுத்தார்கள், என் தாகத்துக்குக் காடியைக் குடிக்கக்கொடுத்தார்கள்"என்று சொல்லும்போது சங்கீதக்காரன் பேசவில்லை.அவருக்குள் இருக்கிற கிறிஸ்துவின் ஆவியானவர் கிறிஸ்துவின் பாடுகளைக் குறித்துப் பேசுகிறார்.அவர் பாடுகளைக் குறித்து மட்டும் பேசவில்லை,அதன்பின்உண்டாகும் மகிமைகளையும் சங்கீதத்திலேபேசியிருக்கிறார் என்று சங்கீதம் சொல்லுகிறது.

"... இன்னகாலத்தைக் குறித்தாரென்பதையும், அந்தக் காலத்தின் விசேஷம் இன்னதென்பதையும் ஆராய்ந்தார்கள்.தங்கள் நிமித்தமல்ல, நமதுநிமித்தமே இவைகளைத் தெரிவித்தார்களென்று அவர்களுக்கு வெளியாக்கப்பட்டது, பரலோகத்திலிருந்து அனுப்பப்பட்ட பரிசுத்த ஆவியினாலே உங்களுக்குச் சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கித்தவர்களைக்கொண்டு இவைகள் இப்பொழுது உங்களுக்கு அறிவிக்கப்பட்டு வருகிறது; இவைகளை உற்றுப்பார்க்க தேவதூதரும் ஆசையாயிருக்கிறார்கள்" (1 பேதுரு 1:11,12).

பழைய ஏற்பாடு வேண்டாம் என்று சொல்லுகிறவர்கள் புதிய ஏற்பாட்டு பிரசங்கியார் பேதுரு சொல்லுகிறதைக் கவனிக்கவும்.பழைய ஏற்பாட்டில் தீர்க்கதரிசிகள் சொல்லிவிட்டுச் சென்றுவிட்டார்கள்.அந்த தீர்க்கதரிசிகளுக்குள் கிறிஸ்துவின் ஆவியானவரே இருந்துகொண்டு தமக்கு நடக்கப்போகிற பாடுகளையும், பின்வரும் மகிமைகளையும் குறித்துப் பேசியிருக்கிறார்.இதெல்லாம் அவர்களுடைய காலத்தில் நடக்க வேண்டிய காரியங்கள் அல்ல, அவர்கள் காலத்தில் பேசின காரியங்கள்.நம்முடைய காலத்தில்தான் அவைகள் நடக்கின்றன.இந்த காலம் எப்படிப்பட்டது என்பதையும், இதினுடைய விசேஷம் என்ன என்பதைப் பற்றியும் பழைய ஏற்பாட்டு தீர்க்கதரிசிகள் ஆராய்ந்தார்களாம்.அந்த தீர்க்கதரிசிகள் சொன்ன வார்த்தைகள் நம்முடைய காலத்தில் நிறைவேறியிருக்கிறது.நாம் அதின் ஆசீர்வாதங்களில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம்.இப்போது பாடுகள் முடிந்துவிட்டது, நாம் மகிமைக்குள் பிரவேசித்திருக்கிறோம்.மகிமையினாலும் கனத்தினாலும் முடிசூட்டப்பட்டிருக்கிறோம் என்பதை பிரசங்கித்து வருகிறோம்.

இவைகளை உற்றுப்பார்க்க தேவதூதரும் ஆசையாய் இருக்கிறார்கள்.நாம் சபையில் பிரசங்கிக்கும்போது சபையில் இருப்பவர்களைக் காட்டிலும் அதிகமாகபரலோகத்திலிருந்து தேவதூதர்கள் இந்த பிரசங்கத்தைக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.ஏனென்றால் இந்த காரியங்கள் அவர்களுக்கு விளங்காத காரியங்களாய் இருந்தது.ஆதிமுதல் தேவன் செய்துவந்த காரியங்களைப் பார்த்து அவர்கள் ஆச்சரியப்படுகிறார்கள்.இயேசு தேவகுமாரன் என்று அவர்களுக்குத் தெரியும்.அவர் கன்னியின் வயிற்றில் பிறப்பதை அவர்கள் தான் வந்து அறிவித்தார்கள்.அப்படியிருக்கும்போது,அவர் யார் என்று அவர்களுக்குத் தெரியாமல் இருக்குமா?இயேசு பிறப்பார் என்று அறிவித்தாகி விட்டது.எல்லாம் செய்துவிட்டுஇப்போது அவர் சிலுவையில் அறையப்படும்போது,அவரை சிலுவையில் அறைந்தவர்களை ஒன்றுமில்லாமல் ஆக்கிவிடலாம் என்று வாளை உருவிக்கொண்டு காத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.இயேசு,"நான் பிதாவைக் கேட்டுக்கொண்டால் பன்னிரண்டு லேகியோனுக்கு அதிகமான தூதரைஅனுப்புவார்.அத்தனை பேர் ஆயத்தமாய் இருக்கிறார்கள்.ஆனால் நான் அவருக்குச் சொல்லவில்லை" என்கிறார்.இயேசு சிலுவையில் அறையப்படும்போது தேவதூதர்கள்,"என்ன நடக்கிறது?தேவன் இயேசுவை மரிக்க விடுகிறாரே! இவ்வளவு பேர் அவரை துப்புகிறார்கள் பிதா வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாரே!அவரை அடிக்கிறார்கள், அறைகிறார்கள், அவரைப் பார்த்து நகைக்கிறார்கள்.ஆனால் தேவன் ஒன்றும் செய்யாமல் இருக்கிறாரே!"என்று ஆச்சரியத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்திருப்பார்கள்.அவர்களுக்கு ஒன்றும் விளங்கவே இல்லை.கடைசியில் மூன்றாவது நாள் இயேசு உயிரோடு எழுந்துவிட்டார்.தேவன் அங்கும் இவர்களைத்தான் உட்கார வைத்தார்.இயேசுவைத் தேடி கல்லறைக்கு வருகிறவர்களிடம், "அவர் இங்கே இல்லை" என்று இவர்கள்சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.பின் இயேசு பரமேறின பிறகும் தேவதூதர்கள் நிற்கிறார்கள்.அவர் போகிறபோது சீஷர்கள் எல்லாரும் ஆச்சரியப்பட்டு, வானத்தை அண்ணாந்து பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில், "ஏன் இங்கு நின்று பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்?வானத்திற்குப் போனவர் இதே போல் திரும்பி வருவார்.அதுவரைக்கும் எருசலேமில் போய் காத்திருங்கள்.பரிசுத்த ஆவியானவர் வருவார், பிறகு நீங்கள் உலகமெங்கும் சாட்சிகளாய் இருப்பீர்கள்"என்கிறார்கள்.இப்படி எல்லாவற்றிலும் தேவதூதர்கள் ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள் (involved). ஆனால் அவை என்னவென்றுதான் அவர்களுக்கு விளங்கவில்லை.இப்போது நாம் சபையில் பிரசங்கித்துக் கொண்டிருக்கும்போதுதான் அவர்களுக்கு காரியங்கள் விளங்குகிறது.அவர்கள் உற்றுப்பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.சபையில் வேதவசனத்தை பிரசங்கிக்கும்போது இப்பேர்ப்பட்ட அற்புதமான அதிசயங்களை நாம் பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம்.ஆக, பழைய ஏற்பாட்டு தீர்க்கதரிசனங்கள் என்பது லேசான ஒரு காரியம் அல்ல. பழைய ஏற்பாடு இல்லாமல் புதிய ஏற்பாட்டை விளங்கிக்கொள்வதே கடினம்.அதுபோல புதிய ஏற்பாடு இல்லாமல் பழைய ஏற்பாட்டை விளங்கிக்கொள்வதும் கடினம்.பழைய ஏற்பாட்டில் அவ்வளவு விஷயங்கள் இருக்கின்றன.

22-ஆம் சங்கீதம் மேசியாவின் பாடுகளைக் குறித்த இன்னொரு சங்கீதம்.24-ஆம் சங்கீதம் இயேசுவின் இரண்டாம் வருகையைக் குறித்தது.இவ்விரண்டிற்கும் நடுவே 23-ஆம் சங்கீதம் இருக்கிறது.அதில் என்ன இருக்கிறது?"கர்த்தர் என் மேய்ப்பராயிருக்கிறார்" என்று அங்கு வாசிக்கிறோம்.நாம் எங்கு வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்?22-ஆம் சங்கீதத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோமா? கிடையாது!22-ஆம் சங்கீதம் முடிந்து அதன் நன்மைகள் எல்லாம் கிடைத்து, இப்போது கர்த்தர் நம்முடைய மேய்ப்பராய் இருக்கிறார்;புல்லுள்ள இடங்களில் நம்மை நடத்துகிறார்; அமர்ந்த தண்ணீர்கள் அண்டையில் உட்காரப்பண்ணுகிறார்; கோலினாலும் தடியினாலும் நம்மைத் தேற்றுகிறார்;நம் பாத்திரம் நிரம்பி வழிகிறது. இப்போது நாம் அந்த நிலையில் இருக்கிறோம்.ஆனால் இந்த சங்கீதத்தைத்தான் சில கிறிஸ்தவர்கள் அடக்க ஆராதனை சங்கீதமாக்கி விட்டார்கள்.22-ஆம் சங்கீதம் இயேசுவின் பாடுகளைக் குறித்துச் சொல்லுகிறது.மத்தேயு 27:35-ஐ வாசிப்போம்.
"அவரைச் சிலுவையில் அறைந்தபின்பு, அவர்கள் சீட்டுப்போட்டு அவருடைய வஸ்திரங்களைப் பங்கிட்டுக்கொண்டார்கள்.என் வஸ்திரங்களைத் தங்களுக்குள்ளே பங்கிட்டு, என் உடையின் பேரில் சீட்டுப்போட்டார்கள் என்று தீர்க்கதரிசியால் உரைக்கப்பட்டது நிறைவேறும்படி இப்படி நடந்தது" (மத்தேயு27:35).

பழைய ஏற்பாட்டிலே இப்படி எழுதப்பட்டிருக்கிறதாம்.இங்கு'தீர்க்கதரிசியால் உரைக்கப்பட்டது நிறைவேறும்படி இப்படி நடந்தது' என்று வாசிக்கிறோம்.என்ன நடந்தது?வஸ்திரங்களைப் பங்கிட்டுக் கொண்டார்கள், சீட்டுப்போட்டார்கள்.இதெல்லாம் எதினால் நடந்தது?தீர்க்கதரிசி சொன்னதினால் நடந்தது.இது எங்கே சொல்லப்பட்டுள்ளது? சங்கீதம் 22:18-ஐ பார்ப்போம்.

"என் வஸ்திரங்களைத் தங்களுக்குள்ளே பங்கிட்டு, என் உடையின்பேரில் சீட்டுப்போடுகிறார்கள்" (சங்கீதம் 22:18).

இங்கு 'என்' என்று சொல்லப்பட்டிருப்பதால், சிலர், சங்கீதக்காரன் தன்னைப் பற்றி இப்படிச் சொல்லுகிறார் என்று எண்ணுகிறார்கள்.கிடையாது!கிறிஸ்துவின் ஆவியானவர் சங்கீதக்காரனாகிய தாவீதுக்குள் இருந்துகொண்டு பேசுகிறார்.ஆகவேதான் அவர் 'என்' என்று பேசுகிறார்.அக்காலத்தில்ஒருவனை சிலுவையில் அறையும்போது நான்கு ரோமப் போர்ச்சேவகர்கள் இருப்பார்களாம்.எந்த மனுஷனும் நான்கு piece உடையை அணிந்திருப்பானாம்.நான்கு piece இருப்பதால் நான்கு போர்ச்சேவகர்களும் சுலபமாய் பங்கிட்டுக்கொள்வர்.ஆனால் இயேசுவின் நான்கு piece உடையில் ஒன்று மட்டும்மிகவும் விலையுயர்ந்தது,அது மிகவும் பிரமாதமானது.அதுயாருக்குப் போக வேண்டும் என்று அவர்களுக்குள் போட்டி ஏற்பட்டு சீட்டுப்போட்டார்கள்.சீட்டு யார் பெயரில் விழுகின்றேதா அவர்கள் அந்த உடையை எடுத்துக்கொள்ளட்டும் என்றார்கள்.இதன் முடிவு என்னவென்றால், அவரிடம் இருந்த நான்கு piece உடையும் போய்விட்டது.அங்கே ஏராளமான பேர் நின்றார்கள்.அதில் இயேசுவின் தாயாரும், இன்னும் சில ஸ்திரீகளும் இருந்தார்கள் என்று வாசிக்கிறோம்.குறைந்தபட்சம் இரண்டு, மூன்று ஸ்திரீகளாவது அங்கு இருந்திருக்கிறார்கள்.ஒருவேளை இன்னும் சிலர் கூட இருந்திருக்கலாம்.அத்தனை பேருக்கும் முன்பாக முழு நிர்வாணமாக இயேசு தொங்குகிறார்.இதைக் காட்டிலும் அவமானம் ஒரு மனுஷனுக்கு இருக்கவே முடியாது.அநேகர், இப்படி தொங்குவதற்குப் பதிலாக செத்து விடலாம் என்பார்கள்.அப்பேர்ப்பட்ட ஒரு அவமானம் அவருக்கு சிலுவையிலே நேர்ந்தது.சிலுவையில் அறையப்படுவதே ஒரு பெரிய அவமானம்.குற்றஞ்சாட்டப்பட்டது இன்னொரு பெரிய அவமானம்.அவரைப் பார்த்து நகைத்ததும், அவரை நடத்தினதும், அறைந்ததும், துப்பினதும் மிகப்பெரிய அவமானம்.அவரை எண்ணாமல், அசட்டைபண்ணியது,புறக்கணித்தது இவை எல்லாம் தாங்கிக்கொள்ள முடியாத ஒரு அவமானம்.இதெல்லாம் போக அவருடையசரீரத்தில் இருந்த அத்தனை வஸ்திரங்களையும் உரிந்துகொண்டு, நிர்வாணமாக தொங்கவிட்டது மிகப்பெரிய அவமானம்.அவர் இவ்வளவு அவமானங்களையும் சகித்துக்கொண்டார்.ஆகவேதான் "அவமானத்தை எண்ணாமல், சிலுவையைச் சகித்து"என்று எபிரெயர் 12:2-இல் வாசிக்கிறோம்.அவர் சிலுவையில் தொங்கும்போது,"நான் இதை சகித்துக்கொள்ளப் போகிறேன்;அவமானத்தை பெரிதாக எண்ணமாட்டேன்.ஏனென்றால், வரப்போகிற சந்தோஷம் இந்த அவமானத்தைக் காட்டிலும் பலமடங்கு அதிகமானது" என்று யோசிக்கிறார்.வரப்போகிற சந்தோஷம் என்ன?வெறும் அவருக்கு கிடைக்கிற மகிமை அல்ல. அவர்மகிமையில்தானே எப்போதும் இருந்தவர்.அவர் ஆதியிலிருந்து பிதாவோடு இருந்தவர்.அவர் மகிமையைத் தேடி பூமிக்கு வரவில்லை.அவர் பிதாவினுடைய வேலையைச் செய்ய பூமிக்கு வந்தவர்.அவர் பிதாவினுடைய ஊழியர்.அவர் தம்முடைய சித்தத்தை நிறைவேற்றி முடித்தவுடன் தேவன் அவரை மகிமைப்படுத்துகிறார் என்பது உண்மைதான்.ஆனால் அவருடைய மகிமை ஒரு பெரிய காரியம் அல்ல. அவருக்கு ஆதியிலிருந்தே மகிமை இருந்தது.நாம் ஆதாமின் மூலமாக மகிமையை இழந்தவர்கள்.நமக்கு மகிமையை திரும்பத் தரப் போகிறார்.அந்த சந்தோஷத்தை நினைத்துப் பார்க்கிறார்.எத்தனை கோடான கோடி மக்கள் இழந்துபோன மகிமையையும் கனத்தையும் திரும்பப் பெறப்போகிறார்கள் என்பதை எண்ணிப் பார்க்கிறார்.
அவமானத்திற்கான காரணம் என்ன?ஒன்று, நம்முடைய கடந்த கால வாழ்க்கையிலே நடந்த சில சம்பவங்கள்.சிலருக்கு சிறு வயதில் நடக்கிற சம்பவங்கள்.அக்காலத்தில் பள்ளிக்கூடங்களில் கட்டணம் (fees) செலுத்தாத மாணவர்களை வகுப்பறைக்கு வெளியே போய் நிற்கச் சொல்லுவார்கள். அது எவ்வளவு பெரிய அவமானம் தெரியுமா?சிலருக்கு கொஞ்சம் கூட சொரணை கிடையாது.அவர்கள் சரி என்று போய் நின்றுவிடுவார்கள்."என்னை எங்கு வேண்டுமென்றாலும் நிற்க வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.ரொம்ப நல்லது, நான் வீட்டுக்குப் போகிறேன்"என்று சொல்லுகிறவர்களும் உண்டு.அப்படி நினைத்தால் பரவாயில்லை, அவமானத்திலிருந்து தப்பலாம்.ஆனால் sensitive பிள்ளைகளும்அங்கு இருப்பார்கள்.அவர்கள்,"நம் தகப்பனால் கட்டணத்தை செலுத்த முடியவில்லை.அதனால் நம்மை வெளியே நிறுத்தி விட்டார்கள்.வகுப்பில் இருக்கும் அனைவருக்கும் முன்பாக நம்மை அவமானப்படுத்தி விட்டார்களே" என்று எண்ணுவார்கள்.அப்படி நிற்க வைப்பது மிகப்பெரிய தவறு.சில வேளைகளில் bench மீது நிற்க வைத்துவிடுவார்கள்.அப்படிச் செய்யும்போது அந்த பிள்ளைகளுக்கு பெரிய அவமானம் ஏற்படுகிறது.சில பிள்ளைகளுக்கு அது தாங்கிக்கொள்ள முடியாத அவமானமாகி விடுகிறது.அது வாழ்நாள் முழுவதும் அவர்களை பாதிக்க ஆரம்பித்து விடுகிறது.ஒரு உதாரணத்திற்கு இதைச் சொன்னேன்.இப்படி பல சம்பவங்கள் நடக்கிறது.வீட்டில்கூட இப்படிப்பட்ட சம்பவங்கள் நடக்கிறது.சிலருக்கு மற்றவரை அவமானப்படுத்துவது என்றாலே மிகவும்அலாதி பிரியம்.இதெல்லாம் பாவ மனுஷனுடையஒருஅறிகுறி.நம்முடைய பேச்சினாலும், செய்கையினாலும் மற்றவர்களை அவமானப்படுத்துவதும், அவர்களை ஒன்றுமில்லாதவர்களாக போல அசட்டை செய்வதும், புறக்கணிப்பதும், மரியாதை கொடுக்காமல் இருப்பதும் இவையெல்லாம் அவர்களுக்குள்ளே ஆழமாக பாதிக்கும். சற்று மனதிடம் உடையவர்கள்,"நீ என்ன எனக்கு மரியாதை கொடுத்து, எனக்கு மரியாதை உண்டாவது"என்று போய்விடுவார்கள்.ஆனால் sensitive-ஆக இருப்பவர்கள், என்னை மதிக்கவில்லையே, என்னை புறக்கணித்துவிட்டார்களே, என்னை அசட்டை செய்துவிட்டார்களே, என்னை பெரிதாக எண்ணவில்லையே என்பதை மனதில் வைத்து புழுங்கிக்கொண்டே இருப்பார்கள். அது அவர்களை சரியாக செயல்பட விடாமல்,அவர்களுடைய வாழ்க்கையையே நரகமாக்கி விடும்.புருஷன் மனைவியை அவமானப்படுத்துவதும், மனைவி புருஷனை அவமானப்படுத்துவதும், பிள்ளைகள் பெற்றோரை அவமானப்படுத்துவதும், பெற்றோர் பிள்ளைகளை அவமானப்படுத்துவதும்இப்படி பல விதங்களில் இந்த உலகத்தில் அவமானம் நடக்கிறது.

இரண்டாவது, நாம் கிறிஸ்துவுக்குள் வருவதற்கு முன் பல்வேறு காலக்கட்டங்களில் நாம் செய்த பாவங்கள்.அநேக கிறிஸ்தவர்கள் இன்றைக்கும் அவமானத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பார்கள்.இதிலிருந்து எப்படி விடுபடுவது என்று தெரியாமல் இருப்பார்கள்.ஏனென்றால் இரட்சிக்கப்படுவதற்கு முன் பாவ ஜீவியம் ஜீவித்தபோது சில காரியங்களைச் செய்திருக்கிறார்கள்.அதை வெளியே யாரிடமும் சொல்லவும் முடியாமல், அதை எண்ணி உள்ளேயே புழுங்கிக் கொண்டிருப்பார்கள். ஏனென்றால் தாங்கள் செய்த பாவத்தை அவர்களால் மறக்க முடியவில்லை. அந்த அவமான உணர்வு இன்றைக்கும் தலைகுனிவை ஏற்படுத்துகிறது.அவர்கள் செய்த பாவம் யாருக்கும் தெரியவில்லை என்றாலும் அது அவர்களை பாதிக்கிறது.சிலர், "நீ செய்தது யாருக்கும் தெரியாது, பயப்படாதே"என்கிறார்கள். யாருக்கும் தெரியவில்லை என்றாலும் அவர்களுக்குத் தெரியுமே!அதுதான் பிரச்சனை.அது உள்ளே எல்லாவற்றையும் சிக்கலாக்கி (complicate) விடுகிறது.அவர்களை நிம்மதியாக இருக்கவிடாது.ஆகவே உள்ளே இருக்கிற சிக்கலைத் தீர்க்க வேண்டுமென்றால் இயேசுவின் இரத்தம் நமக்குத் தேவை.

நம்முடைய பழைய கால அனுபவங்களையும், பாவங்களையும் காட்டிலும் ஆதாம் செய்த பாவம் ஏற்கனவே நமக்குள் அவமானத்தை கொண்டுவந்து விட்டது.நாம் பிறக்கும்போது அவமானம் நமக்குள்ளேயே இருக்கிறது.ஆதாம் பாவம் செய்த பிறகு ஓடி ஒளிந்ததைக் குறித்து வேதத்தில் வாசிக்கிறோம்.அவன் தன் அவமானத்தை மூடுவதற்கு அத்தி இலைகளை உடுத்திக் கொண்டான்.அதை உடுத்திவிட்டானே, இப்போதுதான் நிர்வாணத்தை மூடிவிட்டாயிற்றே, அவன் இப்போது வர வேண்டியதுதானே, ஆனால் அவன் ஒளிந்து கொண்டிருக்கிறான். ஏன் என்று கேட்டால்,"நான் நிர்வாணியாய் இருக்கிறேன்" என்கிறான்.அவன்தான் ஆடைகளை உடுத்தியிருக்கிறானே, பிறகு ஏன் ஒளிந்திருக்கிறான்?ஏனென்றால் அந்த உடை சரியில்லை, அதுஆங்காங்கே கிழிகிறது.அதனால் அவமானம் தாங்க முடியாமல் ஒளிந்துகொள்கிறான்.அவனால் தேவனுடைய முகத்தைப் பார்க்க முடியவில்லை.

இதைத்தான் யோபு வர்ணிக்கிறார்.தேவனுடைய முகத்தை பார்க்க முடியவில்லை என்பது மிகவும் முக்கியமான ஒரு காரியம்.ஒரு மனுஷனுக்குள் அவமானம் இருந்தால் அவனுக்குஆண்டவரோடுசரியான உறவு இருக்க முடியாது.அவனால் ஜெபிக்க முடியாது, விசுவாசிக்க முடியாது, கேட்டுப் பெற்றுக்கொள்ள முடியாது,ஆவிக்குரிய விதத்தில் வெற்றிகரமாக வாழ முடியாது.ஏனென்றால் தேவனுடைய முகத்தைப் பார்க்கக்கூடிய தைரியம் இல்லாமல் போய்விடுகிறது.அவமானம் அவனை ஓடி ஒளிய வைக்கிறது, தலையை குனிய வைக்கிறது.

"உம்முடைய கையிலே அக்கிரமம் இருந்தால், அதைத் தூரத்தில் அகற்றிவிட்டு, அநியாயம் உம்முடைய கூடாரங்களில் வாசமாயிருக்கவொட்டாதிரும்.அப்பொழுது உம்முடைய முகத்தை மாசில்லாமல் ஏறெடுத்து, பயப்படாமல் திடன்கொண்டிருப்பீர்" (யோபு11:14,15).

யோபுவின் சிநேகிதனாகிய சோப்பார் யோபுவிடம், "அக்கிரமத்தை அகற்றிப்போடும், அநியாயத்தை தூரமாக்கிவிடும்.இருதயத்திற்குள் அது வாசமாய் இருக்கக்கூடாது.அப்போது தேவனை பார்க்கும்போது முகத்தை தூக்கிப் பார்க்க முடியும்.'ஆண்டவரே, பரலோக தகப்பனே' என்று ஜெபிக்க முடியும்" என்கிறான்.நாம் ஆண்டவரிடம் ஜெபிக்கும்போது அவருடைய முகத்தைப் பார்க்கிறோம்.ஜெபிக்கும்போது கண்களை மூடுகிறோம்.எதற்காக என்றால் அவருடைய முகத்தை தரிசிப்பதற்காகத்தான்.மற்றதை எல்லாம் மறந்து அவர்மீது கவனத்தை செலுத்துவதற்காகத்தான் கண்களை மூடி ஜெபிக்கிறோம்.அநேகர் தேவனுடைய முகத்தை தரிசிக்க முடியாத நிலையில் இருக்கிறார்கள்.ஏனென்றால் அவமானம், குற்றவுணர்வு, பாவம் இதெல்லாம்அவர்களுக்குள் இருக்கிறது.ஆதியிலே ஆதாம் செய்த பாவமானது,"நான் தேவனுக்கு முன் நிற்க முடியாது, நான் கேட்டால் அவர் எப்படி தருவார்?நான் ஜெபித்தால் நடக்குமா?"என்ற எண்ணத்தை அவர்களுக்குள் உண்டாக்கி விட்டது.

"அப்பொழுது சர்வவல்லவர்மேல் மனமகிழ்ச்சியாயிருந்து, தேவனுக்கு நேராக உம்முடைய முகத்தை ஏறெடுப்பீர்.நீர் அவரை நோக்கி விண்ணப்பம்பண்ண, அவர் உமக்குச் செவிகொடுப்பார்; அப்பொழுது நீர் உம்முடைய பொருத்தனைகளைச் செலுத்துவீர்.நீர் ஒரு காரியத்தை நிருணயம்பண்ணினால், அது உமக்கு நிலைவரப்படும்; உம்முடைய பாதைகளில் வெளிச்சம் பிரகாசிக்கும்.மனுஷர் ஒடுக்கப்படும்போது திடப்படக்கடவர்கள் என்று நீர் சொல்ல, தாழ்ந்தோர் ரட்சிக்கப்படுவார்கள்" (யோபு 22:26-29).

யோபுவின் மற்றொரு சிநேகிதனாகிய எலிப்பாஸ் யோபுவிடம், "நீர் சொல்லுவது எல்லாம் நடக்கும், நீர் கேட்பது எல்லாம் கிடைக்கும்.ஏனென்றால் அவமானம் போய்விட்டது, தேவனுடைய முகத்தை ஏறெடுத்துப் பார்க்கக்கூடிய ஒரு தைரியம் உள்ளே வந்துவிட்டது.அது மனுஷனுக்கு அவசியம்.பாவத்தை அகற்றிப்போடும், இருதயத்திலிருந்து அக்கிரமத்தை நீக்கிப்போடும்.அப்போது நீர் தேவனுக்கு முன்பாக உம்முடைய முகத்தை ஏறெடுக்க முடியும்.நீர் ஏறெடுத்தால் அவர் உமக்குச் செவிகொடுப்பார், கேட்டதெல்லாம் கிடைக்கும்.நீர் சொன்னதெல்லாம் நடக்கும்" என்கிறான். எவ்வளவு பெரிய வல்லமை என்று பாருங்கள்!அவமான உணர்வை நீக்கிவிட்டால், "நான் பிதாவை ஏறெடுத்துப் பார்ப்பேன்;நான் கேட்கிறதை எல்லாம் அவர் எனக்குத் தருவார்; நான் சொல்லுவது எல்லாம் நடக்கும்.ஏனென்றால் நான் இரத்தம் தெளிக்கப்பட்டவன்.இயேசு கல்வாரி சிலுவையிலே எனக்காக இரத்தத்தை சிந்தி, என்னை பரிசுத்தமாக்கியிருக்கிறார்.நான் கேட்டதையெல்லாம் அவர் எனக்குச் செய்வார்"என்கிற தைரியம் நமக்குள் வந்துவிடும்.பிறகுவாழ்க்கையிலே பெரிய வெற்றியை நாம் காண்போம்.

ஆதியாகமம் 3-ஆம் அதிகாரத்திற்குச் செல்வோம்.ஆதாமுடைய பாவத்தின் மூலமாகவே அவமானம் வந்துவிட்டது.அதுதான் மிகவும் main.அது முதலாவதாக நம்முடைய பள்ளி வாழ்க்கையில்வரவில்லை.பள்ளி வாழ்க்கையில் அது வெளிப்படுகிறது.நாம் இப்போது பாவம் செய்யும்போதுதான்அவமானம் உண்டானது என்று அல்ல. இவையெல்லாம் ஆதாமின் பாவத்திலிருந்து வந்த பாவங்கள்.அதின் மூலமாக அவமானம் உண்டாகிறது.ஆனால் original அவமானம் எங்கு வந்தது?அது ஆதாமில் வந்தது.அவன் அத்தி இலையை உடுத்தி ஒளிந்துகொண்டான்.தேவன் அவனை அழைக்கிறார், அவன் வெளியே வருகிறான். இந்த சம்பவம் எல்லாம் உங்களுக்குத் தெரியும்.ஆதியாகமம் 3:21-இல் தேவன் அவனுக்கு தோல் உடைகளை உண்டாக்கி உடுத்தினார் என்று வாசிக்கிறோம்.அதற்குப் பின்வரும்வசனங்களைக் கவனியுங்கள்.

"பின்பு தேவனாகியகர்த்தர்: இதோ, மனுஷன் நன்மை தீமை அறியத்தக்கவனாய் நம்மில் ஒருவரைப்போல் ஆனான்; இப்பொழுதும் அவன் தன் கையை நீட்டி ஜீவவிருட்சத்தின் கனியையும் பறித்து, புசித்து, என்றைக்கும் உயிரோடிராதபடிக்குச் செய்யவேண்டும் என்று,அவன் எடுக்கப்பட்ட மண்ணைப் பண்படுத்த தேவனாகியகர்த்தர் அவனை ஏதேன் தோட்டத்திலிருந்து அனுப்பிவிட்டார்.அவர் மனுஷனைத் துரத்திவிட்டு, ஜீவவிருட்சத்துக்குப் போம் வழியைக் காவல்செய்ய ஏதேன் தோட்டத்துக்குக் கிழக்கே கேரூபீன்களையும், வீசிக்கொண்டிருக்கிற சுடரொளிப் பட்டயத்தையும் வைத்தார்" (ஆதியாகமம்3:22-24).

அநேகர் இந்த வசனத்தை வாசித்துவிட்டு, "'தேவன் மனுஷனை துரத்திவிட்டார்' என்று வாசிக்கிறோமே, அவர் இப்படிச் செய்யலாமா?மனுஷன் தவறு செய்துவிட்டான். அவனை மன்னித்து ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியதுதானே!'தேவன் நல்லவர்' என்று சொல்லுகிறீர்கள். ஆனால் 'அவர் துரத்திவிட்டார்' என்று இங்கு வேதம் சொல்லுகிறதே!துரத்தினது மட்டுமல்லாமல், உள்ளே நுழையவே முடியாதபடி கேரூபின்களையும், சுடரொளிப் பட்டயத்தையும் வைத்துவிட்டாரே!இப்படியெல்லாம் பண்ணலாமா?இவ்வளவு கொடுமையாக இருக்கிறதே!"என்கிறார்கள்.இதை நன்றாக வாசிக்க வேண்டும்.இங்குதான் தேவனுடைய கிருபையை நாம்பார்க்க முடியும்.22-ஆம் வசனம் மிகவும் முக்கியம்.தேவன் ஏதேன் தோட்டத்தின் நடுவிலே ஜீவவிருட்சத்தையும், நன்மை தீமை அறியத்தக்க விருட்சத்தையும் வைத்தார் என்று ஆதியாகமம் 2-ஆம் அதிகாரத்தில் வாசிக்கிறோம்.தேவன் ஆதாமிடம்,"நன்மை தீமை அறியத்தக்க கனியைப் புசிக்காதே" என்றார்.ஆனால் அவன் அதைப் புசித்துவிட்டான்.அதினால் வந்த விளைவுதான் இது.22-ஆம் வசனத்தில்,"அவன் தன் கையை நீட்டி ஜீவவிருட்சத்தின் கனியையும் பறித்து, புசித்து, என்றைக்கும் உயிரோடிராதபடிக்குச் செய்யவேண்டும்" என்று வாசிக்கிறோம்.தமிழ் வேதாகமத்தில் இந்த வாக்கியம் (sentence) மூல பாஷையில் உள்ளது போல் இல்லை.ஆங்கில வேதாகமத்தில் மூல பாஷையில் எப்படி உள்ளதோ அதேபோல உள்ளது.ஆங்கில வேதாகமத்தில் இந்த வாக்கியம் முடிவடையாத ஒரு வாக்கியமாக உள்ளது.ஒரு வாக்கியத்தைப் பேசினோம் என்றால் அதை அரை குறையாகபேசமாட்டோம்.அதை முடிக்க வேண்டும்.அதுதான் சரியானது.இந்த வசனத்தை ஆங்கில வேதாகமம் இவ்வாறு மொழிபெயர்த்திருக்கிறது:"Then the Lord God said, "Behold, the man has become like one of Us, to know good and evil. And now, lest he put out his hand and take also of the tree of life, and eat, and live forever"".இந்த வசனம் தொடர வேண்டும்.ஆனால் தொடரவில்லை.அடுத்த வசனம், " therefore the LORD God sent him out of the garden of Eden..." என்று ஆரம்பிக்கிறது. தேவன் இதற்கு முந்தைய வசனத்தில் சொன்ன வாக்கியத்தை மறந்துவிட்டாரா?வேதப்புத்தகத்திலே தேவன் பேசுகிற வாக்கியங்களிலே இது ஒன்று மட்டும்தான் முடிவடையாத வாக்கியம்.இதை தமிழில் சொல்லுகிறேன்:"மனுஷன் நன்மை தீமை அறியத்தக்கவனாய் நம்மில் ஒருவரைப்போல் ஆனான்; இப்பொழுதும் அவன் தன் கையை நீட்டி ஜீவவிருட்சத்தின் கனியையும் பறித்து, புசித்து, என்றைக்கும் உயிரோடிருந்துவிட்டால்" என்று சொல்லிவிட்டு, அடுத்த வசனத்தில்,"ஆகவே தேவன் அவனை ஏதேன் தோட்டத்திலிருந்து துரத்திவிட்டார்" என்று சொல்லுகிறது. 22-ஆம் வசனத்தில் வாக்கியம் முடிவடையவில்லை.அந்த வாக்கியம் தொடர்ந்திருந்தால் எப்படி வந்திருக்கும் என்று நான் சொல்லுகிறேன்:"அவன் தன் கையை நீட்டி ஜீவவிருட்சத்தின் கனியையும் பறித்து, புசித்து, என்றைக்கும் உயிரோடிருந்துவிட்டால், இந்த பாவ நிலையிலேயே நித்திய நித்தியமாய் அவன் இருந்திருப்பானே, இதிலிருந்து அவன் விடுதலை பெற முடியாதே, ஜீவ விருட்சத்தின் கனியைப் புசித்தால், என்றென்றைக்கும் பாவத்தில் விழுந்துபோன நிலையில் வாழ்ந்துவிடுவான். இவன் மட்டுமல்ல, இவனுடைய சந்ததி மனுவர்க்கம் முழுவதும் பாவத்தில் விழுந்துபோன நிலையிலே வாழ்ந்து, அதிலிருந்து மீள முடியாமல் போய், நித்திய நித்தியமாய் அப்படி வாழ வேண்டுமே என்று சொல்லி" என்றுதான் அந்த வாக்கியம் வந்திருக்க வேண்டும்.

ஏன் தேவன் அதைச் சொல்லவில்லை?ஏனென்றால் அவர் அவ்வளவு நல்லவர்.அப்படிச் சொல்ல அவருக்கு மனம் வரவில்லை.அவர்,"மனுஷன் பாவம் செய்துவிட்டான்.இனி அவன் ஜீவ விருட்சத்தின் கனியைப் புசித்தான் என்றால் என்றென்றைக்கும் வாழ்ந்துவிடுவான்.இவன் பாவம் செய்தது மட்டுமல்லாமல், அதன் மூலமாக மனுவர்க்கம் முழுவதையும் நித்திய நித்தியமாக பாவத்தில் மூழ்கடித்துவிடக்கூடாது.அவனுடையபாவத்தை மன்னிக்கும்படியாக, அவனை மீட்டுக்கொள்ளும்படியாக, அவனுக்கு நித்திய ஜீவனைக் கொடுக்கும்படியாக இன்னொரு திட்டத்தை நான் மனதில் வைத்திருக்கிறேன்" என்கிறார். அது நிறைவேறும்படியாக தற்காலிகமாக இப்பொழுது அவனை வெளியே துரத்துகிறார்.அவன் ஜீவ விருட்சத்தின் கனியைப் புசித்துவிட்டால் மனுக்குலத்திற்கே ஆபத்து உண்டாகிவிடும்.பிறகுமனுஷன்பாவத்தில் விழுந்த நிலையிலே பிசாசின் அடிமைகளாக நித்திய நித்தியமாக வாழ வேண்டும்.ஆகவே, கேரூபீன்களையும், சுடரொளிப் பட்டயத்தையும் காவலுக்கு வைத்து அவனை வெளியே துரத்துகிறார்.அவன் உள்ளே நுழைந்தால் மனுவர்க்கத்திற்கே தீமை வந்துவிடும்.அவன் உள்ளே நுழையக்கூடாது என்று சொல்லிவிட்டுத்தான், இந்தப் பிரச்சனைக்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்று பார்த்து, தம்முடைய குமாரனையே இந்த பூமிக்கு அனுப்புகிறார். இதை அவர் முன்னமே யோசித்து வைத்துவிட்டார். அவரை இங்கு அனுப்பி, சிலுவையில் இரத்தஞ்சிந்தி மரிக்கச் செய்து, அந்த இரத்தத்தினால் நம்மை கழுவி, பரிசுத்தமாக்கி, இப்போது ஏதேன் தோட்டத்தைக் காட்டிலும் பிரமாதமான ஒரு வாழ்க்கைக்குள் நம்மை கொண்டுவந்துவிட்டார்.
நாம் இன்றைக்கு கிறிஸ்துவுக்குள் இருக்கிறோம்.அது ஏதேன் தோட்டத்தில் இருக்கிறதைக் காட்டிலும் சிறந்தது.தேவன் மனுஷனை திரும்பவும் ஏதேன் தோட்டத்திற்குள் கொண்டுபோய் விட்டிருந்தார் என்றால், அங்கு திரும்பவும் பாவம் செய்து, திரும்பவும் விழுந்துபோய் இப்படியெல்லாம் நடக்கும். ஆனால் கிறிஸ்துவுக்குள் திரும்ப விழ முடியாது.நாம் பத்திரமாய் இருக்கிறோம்,தலை நிமிர்ந்திருக்கிறோம்.நமக்கு கனமும் மரியாதையும் உண்டாயிருக்கிறது."இயேசு மகிமையினாலும் கனத்தினாலும் முடிசூட்டப்பட்டார்" என்று சொல்லியிருக்கிறதே அந்த மகிமையும் கனமும்இன்றைக்கு இயேசுவின் இரத்தம்தெளிக்கப்பட்டதின் மூலமாய் நமக்கு உண்டாயிருக்கிறது. இன்றைக்கு நாம் நம்முடைய நற்கிரியைகளை நம்பி வாழ வேண்டியதில்லை.நான் நல்லவன், ஆகவே நான் தலையை நிமிர்த்துவேன் என்று சொல்லவில்லை.கர்த்தர் நல்லவர், அவருடைய கிருபை எனக்கு என்றென்றைக்கும் உள்ளது.ஆகவே நான் தலையை நிமிர்த்துவேன்.அவர் தம்முடைய குமாரனுடைய இரத்தத்தினால் நம்மை கழுவி, சுத்தமாக்கியிருக்கிறார்.நாம் நித்திய நித்தியமாய் அவருக்குச் சொந்தம்.நித்திய அழிவிற்குள் சென்றிருக்க வேண்டிய நம்மை அவர் காப்பாற்றி நித்திய வாழ்விற்குள் கொண்டுவந்திருக்கிறார்.

இதை நாம் எப்படி பெற்றுக்கொள்வது?விசுவாசிக்க வேண்டும்.அவமான உணர்வு உங்களை ஆட்கொண்டு, உங்களை ஒன்றுமில்லாமல் ஆக்கிக் கொண்டிருந்தால் இன்றைக்கு நீங்கள் ஒரு ஜெபத்தை செய்ய வேண்டும்."ஆண்டவரே, என்னுடைய தலையை நிமிர்த்தி உம்மை பார்க்கக்கூடாதபடிக்கு அவமான எண்ணங்கள் எனக்குள் இருக்குமானால், இன்றைக்கு அவை அனைத்தையும் கீழே இறக்கி வைக்கிறேன்.ஏனென்றால் என்னுடைய அவமானத்தை நீர் சுமந்துகொண்டீர்.என்மேல் இரத்தத்தை தெளித்திருக்கிறீர்; என்னை விடுதலையாக்கியிருக்கிறீர்.இனி இந்த அவமானத்தில் வாழ்ந்து என்னை நானே தோற்கடித்துக் கொண்டிருக்கமாட்டேன்.நான் வெற்றியில் வாழுவேன்.உம்முடைய இரத்தத்தை என்னுடைய இருதயத்தில் பூசுகிறேன்.என்னைச் சுற்றியும் இரத்தத்தை தெளிக்கிறேன்.இயேசுவின் நாமத்தினாலே இன்றைக்கு எனக்கு விடுதலை உண்டு" என்று வாயைத் திறந்து சொல்லுங்கள்.நாம் இயேசுவின் இரத்தம் தெளிக்கப்பட்டவர்கள், விடுதலையாக்கப்பட்டவர்கள்.நாம் புதுமனிதர்களாய் இருக்கிறோம்.நாம் தேவனை தலைநிமிர்ந்து பார்க்க முடியும்.நாம் கேட்டது கிடைக்கும், சொன்னது நடக்கும்.இயேசுவின் நாமத்தினால் வெற்றியும் ஜெயமும் நமக்கு உண்டாயிருக்கும்.அதுதான் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை.

அவமானத்திற்கு இன்று கடைசி நாளாய் இருக்கட்டும்.ஏனென்றால் இயேசு கடைசி ஆதாமாகி விட்டார்.அவர் அவமானத்திற்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்துவிட்டார்.அங்கேயே அவமானம் முடிந்துவிட்டது.இனி நாம் தொடர்ந்து "அவமானம், அவமானம்" என்று பேசிக்கொண்டிருக்கக்கூடாது; தலைகுனிந்தே வாழ்ந்துகொண்டிருக்கக்கூடாது.நாம் தலைநிமிர்ந்து வாழ வேண்டும்; தைரியமாய் ஜெபிக்க வேண்டும்; தேவனுடைய பிரசன்னத்திலே தலைநிமிர்ந்து வர வேண்டும்.

Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency