0 item - ₹0.00

மீட்பும் நம்முடைய கையின் பிரயாசமும் (பாகம் 09) - வெற்றிக்கு வேதம் கூறும் அர்த்தமும்...

Sunday Tamil Service - 07 JAN 18

Transcript

வேலையைக் குறித்துப் போதித்து வருகிறோம்.இது மிகவும் முக்கியமான போதனை.வேதவசனத்திலே ஆதியாகமம் புத்தகத்தின் முதல் 3 அதிகாரங்கள் மிகவும் முக்கியமானவை. தேவன் எப்படி உலகத்தையும், மனுஷனையும் சிருஷ்டித்தார் என்பதைப் பற்றியும், மனுஷனுக்கு வேலையையும், குடும்பத்தையும் கொடுத்தார் என்பதைப் பற்றியும் இங்கு சொல்லியிருக்கிறது. அதன் பிறகு பாவத்தின் மூலமாக வேலையிலும், குடும்பத்திலும், மனுஷனுடைய வாழ்க்கையிலும், உலகத்திலும் ஏற்பட்ட பாதிப்புகளைப் பற்றியும் சொல்லியிருக்கிறது.எனவே இவை மிகவும் முக்கியமான அதிகாரங்கள்.ஆகவே இந்த உலகம், இதில் உள்ளவைகள், இங்கு நாம் வாழுகிற வாழ்க்கை, வேலை, குடும்பம் ஆகிய இவையெல்லாமே மிகவும் முக்கியம்.சில கிறிஸ்தவர்கள் இதெல்லாம் முக்கியமில்லை என்று எதிராக எண்ண ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். கர்த்தர் நம்மை ஒரு காரணத்திற்காக இங்கு வைத்திருக்கிறார்,நமக்கு குடும்பத்தைக் கொடுத்திருக்கிறார், பொருள் ஆதாரங்களைக் கொடுத்திருக்கிறார்,இது முக்கியமல்ல என்று நாம் சொல்லக்கூடாது. இவையெல்லாம் மிகவும் முக்கியமான காரியங்கள்.இந்த காரியங்களை நாம் நன்றாக புரிந்துகொள்ள வேண்டும்,இதிலே வெற்றி பெற வேண்டும்.அந்த நோக்கத்தோடு தான் நாம் இந்த போதனையை போதிக்கிறோம்.வாழ்க்கையிலே வேலையில் வெற்றி பெறவில்லை என்றால், நம்மைக் குறித்த கர்த்தருடைய முக்கியமான நோக்கம் நிறைவேறாமல் போய் விடுகிறது, வாழ்க்கையே தாறுமாறாகி விடுகிறது. வேலையை சரியாக புரிந்துகொண்டு, அதை சரியாகச் செய்து, அதில் நிறைவையும், சந்தோஷத்தையும் பெறவில்லை என்றால், வாழ்க்கையில் நாம் என்ன நோக்கத்திற்காக உண்டாக்கப்பட்டோமோ, அந்த நோக்கத்திற்காக வாழ முடியாது. அதுபோலத்தான் குடும்பமும். குடும்பத்தைப் பற்றி நன்றாக புரிந்துகொண்டு, தேவன் எப்படி நம்மை உண்டாக்கினார் என்பதையும், குடும்பம் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதையும் புரிந்துகொண்டு, அதில் வெற்றியை அனுபவிக்கவில்லை என்றால் வாழ்க்கையே கஷ்டமாகி விடுகிறது. பொருள் ஆதாரங்களும் அப்படித்தான்.அவற்றையும் நன்றாக புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.ஏனென்றால் கர்த்தர் நமக்காகத்தான் எல்லாவற்றையும் வைத்திருக்கிறார்.இவையெல்லாம் மிகவும் முக்கியமான காரியங்கள்.ஆனால் இன்றைக்கு ஜனங்கள், இதெல்லாம் முக்கியமில்லை, பரலோகம் போவதுதான் முக்கியம் என்பது போன்று எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.இவையெல்லாம் முக்கியம், தேவன் பெரிய நோக்கத்தோடு இவற்றையெல்லாம் செய்திருக்கிறார்.ஆகவே இதில் வெற்றி அடைவது மிகவும் முக்கியமான ஒரு காரியம்.ஆகவேதான் இதை போதித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

தேவன் வேலையை மனுஷனுக்காக நியமித்து வைத்திருக்கிறார்.வேலை செய்கிறவனாக அவனை உண்டாக்கி விட்டார்.ஆகவே அவன் வேலை செய்ய வேண்டும்.ஏனென்றால் அவரே வேலை செய்கிறவர், அவர் ஆறு நாட்கள் வேலை செய்து, ஏழாம் நாள் ஓய்வெடுத்தார்.அவர் மனுஷனை அப்படி வடிவமைத்தது மட்டுமல்லாமல், வேலையை மனுஷனுக்காக வடிவமைத்திருக்கிறார்.அவனுக்கு இன்பத்தையும், சந்தோஷத்தையும், மன நிறைவையும் கொடுக்கும்படியாக அப்படி வடிவமைத்து விட்டார்.மனுஷனும் வேலையும் என்பது மிகவும் பொருத்தமாக இருக்கிறது.எனவே இதனுடைய காரியங்களை நாம் வேதத்திலிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.ஆகவே முதலில்தேவன் வேலையை மனுஷனுக்காக எப்படி வடிவமைத்து வைத்திருக்கிறார், அதனுடைய ஆதி நோக்கம் என்ன என்பதைப் பார்த்தோம்.பாவம் வந்த பிறகு அது எப்படி மனுஷனுடைய வேலையிலே பெரிய பாதிப்பை உண்டுபண்ணி, எல்லாவற்றையும் கடினமாக்கி விட்டது என்பதைப் பார்த்தோம். இப்போது மூன்றாவதாக, தேவன் இயேசுவை அனுப்பி, மீட்பை உண்டுபண்ணி, நம்மை பாவத்திலிருந்து மீட்டெடுத்து, அதன் விளைவாக நம்முடைய வேலையிலே எப்படிப்பட்ட தாக்கம் உண்டாகிறது, இன்றைக்கு நாம் வேலையை எப்படிச் செய்ய வேண்டும், வேலை நமக்கு எப்படிப்பட்டதாய் இருக்க வேண்டும் என்பதைக் குறித்துதான் போதித்து வருகிறோம்.

இதிலே புராட்டஸ்டன்ட் மார்க்கத்தில் கொடுக்கப்படுகிற போதனை மிகவும் முக்கியம்.16-ஆம் நூற்றாண்டில் மார்ட்டின் லூத்தர் மூலம் சீர்திருத்தம் உண்டானவுடன்தேவனுடைய வார்த்தைக்கு மிகப்பெரிய முக்கியத்துவம் உண்டாயிற்று.அதுவரைக்கும் தேவனுடைய வார்த்தைக்கு கொடுக்க வேண்டிய முக்கியத்துவத்தைக் கொடுக்கவில்லை.மார்ட்டின் லூத்தர் வேத வசனம் அவசியம் என்று சொல்லி, இதை பெரிதாக highlight பண்ணினார்.அவரைச் சார்ந்தவர்கள் வேத வசனத்தை பூரணமாக நம்பி, அதை practice பண்ண ஆரம்பித்தார்கள்.அன்றைக்கு ஆதியாகமத்தின் முதல் மூன்று அதிகாரங்களை மிகவும் பிரமாதமாக போதித்தார்கள்.வேலையைக் குறித்தும், குடும்பத்தைக் குறித்தும், உலகத்தைக் குறித்தும், பொருளாதாரத்தைக் குறித்தும் மிகவும் பிரமாதமாக போதித்தார்கள்.16-ஆம் நூற்றாண்டு வரைக்கும் அக்காலத்து சமுதாயம் வேறு மாதிரியாக இருந்தது என்று சொல்லுகிறார்கள்.அதாவது, ஒரு சமுதாயத்தை எடுத்துக்கொண்டோம் என்றால், அங்கு 10 பேர் பெரிய பணக்காரர்களாக இருப்பார்கள்.மற்றவர்கள் எல்லாரும் ஒன்றுமில்லாதவர்களாக இருப்பார்கள்.அந்த 10 பேரின் குடும்பம் தான் தலைமுறை தலைமுறையாக பணக்காரர்களாக இருந்து கொண்டிருப்பார்கள்.அவர்கள் owner-களாக இருப்பார்கள்,மற்றவர்கள் தினமும் அவர்களிடம் கூலிக்காக வேலை செய்கிறவர்கள்.பணக்காரர்கள் என்பவர்கள் அந்த 10 பேர் தான்.16-ஆம் நூற்றாண்டில் இப்படிப்பட்ட போதனைகள் வந்த பிறகுதான்முழு தேசமேசெழிப்பை அனுபவிக்க ஆரம்பித்தது,எல்லா மக்களுக்கும் வாழ்வு உண்டாது.ஒரு பெரிய சமுதாய மாற்றம்/திருப்பம் ஏற்பட்டது.அப்படித்தான் ஐரோப்பாவில் உள்ள நார்வே, சுவீடன், டென்மார்க், ஜெர்மனி போன்ற நாடுகளில் பெரிய மாற்றம் உண்டானது.சமுதாயத்தில் எப்படி அப்படிப்பட்ட ஒரு திருப்பமும், திருத்தமும், மாற்றமும் உண்டாயிற்று?வேலையைக் குறித்துபுராட்டஸ்டன்ட் சீர்திருத்தவாதிகள் போதித்த போதனை தான் அப்படிப்பட்ட ஒரு திருப்பத்தை உண்டாக்கினது.இன்றைக்கும் அந்த மாற்றம் உண்டாக வேண்டும் என்றுதான் போதிக்கிறோம்.புராட்டஸ்டன்ட் போதனை சமுதாயத்திலேயே மாற்றத்தை உண்டாக்கின போதனை என்றால், அதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டாமா?அதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால், ஐந்து காரியங்கள் முக்கியம் என்று சொன்னேன்.ஒன்று, சுவிசேஷம் நான்கு பகுதிகளாக இருக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.அநேகர், சுவிசேஷத்திற்கு இரண்டு பகுதிகள் தான் இருக்கிறது.ஒன்று, பாவம்.இன்னொன்று இரட்சிப்பு.மனுஷன் பாவத்தில் விழுந்து போனான், அவனுக்கு இரட்சிப்பு தேவை, இதுதான் சுவிசேஷம் என்று எண்ணுகிறார்கள்.கிடையாது!சுவிசேஷத்தில் நான்கு பகுதிகள் இருக்கின்றன.முதல் பகுதி சிருஷ்டிப்பைக் குறித்தது.தேவன் எப்படி எல்லாவற்றையும் சிருஷ்டித்தார், மனுஷன் எப்படிப்பட்டவனாக சிருஷ்டிக்கப்பட்டான் என்பது.இரண்டாவது பகுதி, மனுஷன் எப்படி பாவத்தில் விழுந்தான் என்பது.மூன்றாவது பகுதி, இயேசுவின் மூலமாக தேவன் அவனை எப்படி இரட்சிக்கிறார் என்பது.நான்காவது பகுதி, அவன் மூலமாக வீழ்ச்சிக்குள்ளான சிருஷ்டிப்பு அனைத்தையும் திரும்ப பழைய நிலைக்கு வரச் செய்வது என்பது.இந்த நான்கு பகுதிகளும் தான் ஆரோக்கியமான சுவிசேஷம் என்பது.இதை இரண்டு பகுதிகளாக குறைத்தால் பிரச்சனை உண்டாகி விடும்.அநேகர் இதை இரண்டு பகுதிகளாக குறைத்து விட்டதால்தான் "உலக வாழ்க்கை முக்கியமில்லை, வேலை முக்கியமில்லை, பரலோகத்திற்கு சென்றுவிட வேண்டும்"என்று பேசுகிறார்கள்.சுவிசேஷத்தை நான்கு பகுதிகளாக பார்த்தால், தேவன் ஒரு நோக்கத்தோடு உலகத்தை உண்டாக்கினார், இந்த உலகமே பாவத்தின் மூலமாக விளைவுகளை சந்தித்திருக்கிறது, அது சபிக்கப்பட்ட உலகமாக மாறிவிட்டது, இதையெல்லாம் திரும்பவும் பழைய நிலைக்குக் கொண்டுவருகிற வரைக்கும் இரட்சிப்பு நிறைவேறாது என்பது தெரியும். இரட்சிப்பின் நிறைவேறுதல் என்றால் என்ன?நான் மாற்றப்பட வேண்டும், என் பாவம் மன்னிக்கப்பட வேண்டும், நான் இரட்சிக்கப்பட வேண்டும் என்பது மட்டுமல்ல. இந்த உலகமே பெரிய மாற்றத்திற்கு உள்ளாக வேண்டும் என்பதுதான் இதனுடைய முழுமையான காரியம்.

இரண்டாவது சிருஷ்டிப்பின் பிரகடனம்.தேவன் மனுஷனை உண்டாக்கினபோதே "நீங்கள் பலுகிப் பெருகி, பூமியை நிரப்பி, கீழ்ப்படுத்தி, ஆண்டுகொள்ளுங்கள்" என்று சொல்லிவிட்டார்.அதை நன்றாக புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.நம்முடைய வேலை இதுதான்.நாம் பலுக வேண்டும், பெருக வேண்டும், நிரப்ப வேண்டும், கீழ்ப்படுத்த வேண்டும், ஆண்டுகொள்ள வேண்டும். அவர் சிருஷ்டிகர், நாம் அவரோடுகூட சக சிருஷ்டிகர்களாக (co-creators) இருந்துகொண்டு, அவர் உண்டாக்கினது போல உலகத்தையும், ஒரு சமுதாயத்தையும், கலாச்சாரத்தையும் உண்டாக்க வேண்டும். இதை நன்றாக புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

மூன்றாவது, தேவனுடைய ராஜ்யம்.தேவனுடைய ராஜ்யம் இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலமாக வந்துவிட்டது.அது நம் உள்ளத்தில்இருக்கிறது.அவர் நம்முடைய உள்ளங்களிலே ராஜாவாக இருக்கிறார்.இந்த ராஜ்யம் எப்படி நமக்குள்ளே வேலை செய்கிறது என்பதையும், நம்மூலமாக இந்த உலகத்திலே எப்படி வேலை செய்கிறது என்பதையும், இது எப்படி பரவுகிறது என்பதையெல்லாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அப்போதுதான் வேலை என்பது நமக்கு நன்றாக புரியும்.

நான்காவது, பொதுவான கிருபை.கடந்த போதனையிலே அதைப் பார்த்தோம்.இரட்சிப்புக்கேதுவான விசுவாசம் என்பது ஒன்று.ஆனால் பொதுவாக எல்லா மனுஷருக்குமே தேவன் சில கிருபைகளைக் கொடுத்திருக்கிறார்.உலகத்திலே இருக்கிற மனுஷர்களைப் பார்க்கும்போது, "இவர்களால் நமக்கு எந்த பிரயோஜனமும் கிடையாது"என்று அவர்களை அலட்சியமாக எண்ணக்கூடாது.அவர்கள் ஆண்டவரை அறியாதவர்களாக இருந்தால் கூட அவர்களோடு கைகோர்த்து வேலை செய்ய வேண்டியதாய் இருக்கிறது.ஒரு கம்பெனியை வைத்திருந்தீர்கள் என்றால், அதில் 100 பேரை வேலைக்கு வைக்க வேண்டியதாக இருக்கிறது.அவர்கள் பல மதங்களையும், மார்க்கங்களையும், வித்தியாசமான காரியங்களையும் சேர்ந்தவர்களாக இருப்பார்கள்.அவர்களோடு சேர்ந்து சில பொதுவான நன்மைகளை நாம் சமுதாயத்திற்கென்று உண்டாக்குகிறோம்.அதில் எந்த தவறுமே கிடையாது.தேவன் ஒவ்வொரு மனுஷனுக்கும் கிருபையையும், ஆற்றலையும், திறமையையும் தந்திருக்கிறார்.நாம் அதையெல்லாம் அங்கீகரிக்க வேண்டும், மதிக்க வேண்டும்.இதையெல்லாம் புரிந்துகொண்டால் தான் நாம் மற்றவர்களோடு சரியாக வேலை செய்ய முடியும்.சிலர், "இந்த உலகத்தில் போய் வேலை செய்வதற்கு எனக்கு இஷ்டமே இல்லை, எல்லாரும் பிசாசின் மக்கள்" என்று சொல்லுகிறார்கள்.இப்படிச் சொல்லுகிறவர்கள் பரலோகத்தில் தான் இருக்க வேண்டும்.சிலருக்கு புத்தி பேதளித்துப்போய் விட்டது.இதையெல்லாம் எப்படி புரிந்துகொள்வது என்று அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை.ஏனென்றால் இதெல்லாம் அவர்களுக்கு போதிக்கப்படவில்லை.ஆக, பொதுவான கிருபையை புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.அது மிகவும் அவசியம்.அப்போதுதான் மற்றவர்களோடு இணைந்து இந்த உலகத்திலே வெற்றிகரமாய் செயலாற்ற முடியும், வாழ முடியும்.

ஐந்தாவது, வேதவசனம் வெற்றியைக் குறித்து போதிப்பது என்ன?இதைத்தான் இன்றைக்கு பார்க்கப் போகிறோம்.'வெற்றி' என்று சொன்னால் எல்லாரும் அது தங்களுக்கு வேண்டும் என்றுதான் சொல்லுவார்கள்.Success என்பது மிகவும் பிரமாதமான வார்த்தை.எல்லாரும் வெற்றியை விரும்புகிறார்கள்.அந்த வெற்றிக்கு வேதம் எப்படி அர்த்தம் சொல்லுகிறது என்பதைத்தான் பார்க்கப் போகிறோம்.முதலில் உலகம் வெற்றியை எப்படி பார்க்கிறது என்பதைப் பார்க்கலாம்.ஏனென்றால் உலகத்திலே வெற்றியை எப்படி எண்ணுகிறார்கள் என்பதை பார்த்துவிட்டு, அதற்கு பிறகுதான் வேதவசனம் அதைஎப்படி போதிக்கிறது என்பதை காண்பிக்க முடியும்.அப்போதுதான் இரண்டிற்கும் உள்ள வித்தியாசம் நன்றாக புரியும்.உலகத்தார் சொல்லுவதெல்லாம் வெற்றி கிடையாது.நாம் கிறிஸ்தவர்கள்.நாம் அவர்கள் சொல்லுவது போல வெற்றியை புரிந்துகொள்வது கிடையாது,அப்படி அதை நாம் விசுவாசிப்பது கிடையாது.நாம் வெற்றியை வேறு விதமாக எண்ணுகிறோம்.கிறிஸ்தவர்கள் வெற்றி என்றால் என்னவென்று புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

உலகத்திலே வெற்றியைப் பற்றி எப்படி எண்ணுகிறார்கள்?பொதுவாக உள்ள Book Stores-இல் மனுஷனை ஊக்கப்படுத்துவதற்கு என்று motivational books-ஐ விற்கிறார்கள்.அதன் மூலம் மனுஷனை ஊக்குவிக்கிறார்கள்.அது நல்லது.அதில் சில நல்ல கருத்துக்கள் எல்லாம் இருக்கிறது.நன்றாக படிக்க வேண்டும், நன்றாக வாழ வேண்டும், இடைவிடா முயற்சி இருக்க வேண்டும், தொழில் செய்ய வேண்டும், நம்பிக்கையோடு இருக்க வேண்டும், முற்போக்காக இருக்க வேண்டும் என்பதையெல்லாம் போதிக்கிறார்கள். அதில் பல நன்மைகள் இருக்கிறது.ஆனால் அந்த புத்தகங்களை எழுதுகிறவர்கள் வெற்றியை பொதுவாக இப்படிச் சொல்லுவார்கள்: If you work hard enough you can be anything you want to be. அதாவது, நீ கடினமாய் உழைத்தால் நீ என்னவாக ஆக விரும்புகிறாயோ அப்படி ஆகிவிடலாம்.இது கேட்பதற்கு மிகவும் நன்றாக இருக்கிறது.ஆனால் இது ஒரு பொய்.நாம் இதை நம்பினோம் என்றால் ஏமாற்றம் அடைவோம்.தேவன் ஒவ்வொரு மனுஷனையும்ஒருவிதமாக உண்டாக்கியிருக்கிறார்.அவர் என்னை உங்களைப் போன்றோ, உங்களை என்னைப் போன்றோ உண்டாக்கவில்லை.எல்லாரையும் ஒவ்வொரு விதமாக உண்டாக்கியிருக்கிறார்.நாம் எல்லாருமே விசேஷமானவர்கள்.எல்லாரும் ஒரு பிரத்யேக நோக்கத்திற்காக தனித்தன்மையுடன் உண்டாக்கப்பட்டிருக்கிறோம்.தேவன் எல்லாருக்குள்ளும் மற்றவர்களுக்குள் இல்லாத ஒன்றை வைத்திருக்கிறார்.நாம் ஒன்றாக சேர்ந்துதான் காரியங்களை முழுமையாக செய்ய முடியும்.கர்த்தர் நம்மை அப்படி உண்டாக்கிவிட்டார்.நான் என்னவாக ஆக விரும்புகிறேனோ அப்படி ஆகிவிடலாம் என்றால், நான் மருத்துவராக ஆக முடியுமா? தேவன் அப்படிப்பட்ட mind-ஐ எனக்குத் தரவில்லையே!ஒருவேளை மருத்துவராகலாம்.புத்தகத்தில் இருப்பதை அப்படியே மனப்பாடம் செய்து, தேர்ச்சி பெற்று மருத்துவராகி விடலாம்.ஆனால் ஒரு சிறந்த மருத்துவராக நான் இருக்க முடியுமா?முடியாது.ஏனென்றால் அப்படிப்பட்ட mind-ஐதேவன் எனக்குத் தரவில்லை, அப்படிப்பட்ட ஆற்றலை அவர் எனக்குள் வைக்கவில்லை.அவர் என்னை ஒருவிதமாக உண்டாக்கியிருக்கிறார்.ஒரு நோக்கத்திற்காக, ஒரு இடத்தை நிரப்பும்படியாக, ஒரு காரியத்தைச் செய்யும்படியாக, அவருடைய மொத்த program-இல் நான் ஒரு வேலையைச் செய்யும்படியாக என்னை உண்டாக்கியிருக்கிறார். என் வேலையை நீங்கள் செய்ய முடியாது, உங்கள் வேலையை நான் செய்ய முடியாது.நீ கடினமாக உழைத்தால், நீ என்னவாக ஆக விரும்புகிறாயோ அப்படி ஆகிவிடலாம் என்பது கேட்பதற்கு attractive-ஆக இருக்கிறது.ஆனால் உண்மைக்கு அது ஒத்து வராது.அதை பின்பற்றினால் வாழ்க்கையில் எனக்கு விரக்தியும், ஏமாற்றமும், சலிப்பும் ஏற்படும்.நான் முயற்சி எடுப்பேன், சில வேளைகளில் நான் அதற்காக உண்டாக்கப்படவில்லை, அப்படிப்பட்ட தாலந்தையும், கிருபையையும் கர்த்தர் எனக்கு கொடுக்கவில்லை என்றால் அது எனக்கு வராது, அது வராததினால் ஏற்படுகிற சலிப்பும், ஏமாற்றமும், வேதனையும் பெரிதாக இருக்கும்.ஆக, நீ கடினமாக உழைத்தால் நீ என்னவாக வேண்டுமானாலும் ஆகிவிடலாம் என்பது தவறு.

உலகத்தார் வெற்றியை அப்படி வரையறுக்கிறார்கள் (define). அது கேட்பதற்கு நன்றாக இருக்கிறது, ஆறுதலாக இருக்கிறது.வேதவசனம் வெற்றியை எப்படி வரையறுக்கிறது என்பதை காண்பிக்கிறேன்.கர்த்தர் நம்மை உண்டாக்கியிருக்கிறார்.அவர் நமக்குள் ஒரு தனித்தன்மையை, பிரத்யேக திறமைகளை வைத்திருக்கிறார்.ஒருவிதமாக ஒரு காரியத்தைச் செய்யும்படியாக நம் ஒவ்வொருவரையும் வித்தியாசமாக உண்டாக்கியிருக்கிறார்.ஆக, வேதவசனத்தின்படி வெற்றி என்பது என்ன?நான் எப்படி உண்டாக்கப்பட்டிருக்கிறேன், தேவன் எனக்கு என்ன தாலந்துகளையும், ஆற்றல்களையும், கிருபைகளையும் தந்திருக்கிறார்என்பதை நாம் கண்டுபிடிக்க வேண்டும்.அதை கண்டுபிடிக்காமல் நாம் வெற்றிபெற முடியாது.நாம் அதை எப்படி கண்டுபிடிப்பது?நாம் முதலில் தேவனை கண்டுபிடிக்க வேண்டும்.ஆகவேதான் நீங்கள் எதற்காக உண்டாக்கப்பட்டீர்கள் என்பதை உங்கள் பெற்றோருக்குக்கூட சொல்ல தெரியாது.அவர்களுக்கே அது தெரியாது.எனவேதான் அவர்கள், "இவன் இப்படி இருக்கிறானே!இவன் எதற்குமே பிரயோஜனப்படமாட்டான்" என்று சொல்லுவார்கள்.ஏனென்றால் அவன் செய்வதைப் பார்க்கும்போது, இவனால் என்ன ஆகப்போகிறது, இவன் எதற்கு உதவப்போகிறான்என்கிற எண்ணம் தோன்றுகிறது.தேவன் அவனுக்குள் ஏதோ ஒன்றை உள்ளே வைத்திருக்கிறார் என்பதை அவர்களால் பார்க்க முடியவில்லை.உள்ளே என்ன இருக்கிறது என்பது தேவனுக்குத்தான்தெரியும்.பிள்ளைக்கு கணக்கு வரவில்லை என்றவுடன், அவனை மக்கு என்று சொல்லுகிறோம்.கணக்கு வரவில்லை என்றால் அதனால் பிரச்சனை இல்லை,கர்த்தர் நம்மைக் கொண்டு பல திட்டங்களை வைத்திருக்கிறார்.வெறும் கணக்கு மட்டும் தான் உலகத்தில் இருக்கிறதா?கிடையாது!உலகம் மிகவும் பெரியது.நாம் பல விதங்களில் வெற்றி அடையலாம்.உலகத்தில் பல subjects இருக்கிறது, பல காரியங்கள் இருக்கிறது. ஆகவே ஒரு காரியத்தை வைத்து தீர்மானிக்கக்கூடாது.தேவன் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் ஒரு திறமையை வைத்திருக்கிறார். ஒருவனுக்குள் சிறந்த mathematician-ஆக வருவதற்கும்,இன்னொருவனுக்குள் சிறந்த விஞ்ஞானியாக வருவதற்கும், இன்னொருவனுக்குள் சிறந்தsociologist-ஆக வருவதற்கும், இன்னொருவனுக்குள்சிறந்த psychologist-ஆக வருவதற்கும்திறமையை வைத்திருக்கிறார்.இப்படியெல்லாம் பல காரியங்கள் இருக்கின்றன.அப்படியென்றால் கர்த்தர் நமக்குள் என்ன வைத்திருக்கிறார் என்பதை எப்படி தெரிந்துகொள்வது?பெற்றோருக்கே அது தெரியாதே!அப்படியென்றால்யாருக்கு அது தெரியும்?ஒரே ஒருவருக்குத்தான் அது தெரியும்.நம்மை உண்டாக்கின தேவனுக்குத்தான் அது தெரியும்.Manufacturer-க்குத்தான் உள்ளே என்ன இருக்கிறது என்பது தெரியும்.

உதாரணத்திற்கு, "ஒரு கார் எவ்வளவு வேகமாக ஓடும்?"என்று ரோட்டில் செல்லுகிற ஒருவனை நிறுத்தி அவனிடம் கேட்கக்கூடாது.அவன் சொல்லுவதை வைத்து காரை ஓட்ட முடியாது.அந்த காரை யார் உண்டாக்கினார்களோ அவர்களிடம் தான்அதைக் கேட்க வேண்டும்."இதில் எவ்வளவு வேகமாக செல்லலாம்?" என்று அவர்களிடம் கேட்க வேண்டும்.100 மைல் வேகத்தை எட்டுவதற்கு எத்தனை நொடிகளாகும் என்று user manual-இல் கொடுத்திருக்கிறார்களே!ஏனென்றால் அவர்கள்தான் அதை உண்டாக்கினவர்கள்.அந்த காரினுடைய ஆற்றல் எப்படிப்பட்டது என்பதை அவர்கள் சொல்லுகிறார்கள்.ஆக,நம்மை உண்டாக்கின தேவனுக்குத்தான்அவர் நம்மை எதற்காக உண்டாக்கினார் என்பது தெரியும்.அப்போஸ்தலனாகிய பவுல், "கர்த்தர் அப்போஸ்தல ஊழியத்திற்கென்று என்னுடைய தாயின் கர்ப்பத்திலே என்னை பிரித்தெடுத்தார்"என்று சொல்லுகிறார்.அவர் தாயின் கர்ப்பத்தில் உருவாகும்போதே கர்த்தர் அவரைச் சுற்றி ஒரு circle போட்டு குறித்துவிட்டார்.அவர் தேவனுடைய அப்போஸ்தலனாக இருக்கும்படியாக, புதிய ஏற்பாட்டு நிருபங்களை எழுதும்படியாக, திருச்சபைக்கு போதிக்கிறவராக, இந்த உபதேசங்களையெல்லாம் தருகிறவராக தேவன் அவரை ஏற்படுத்தி விட்டார். இவரை பேதுரு போன்று மீன் பிடிக்கிறவராக உண்டாக்கவில்லை.இவர் பெரிய ஆட்களிடம் படித்து, பெரிய குடும்பத்தில் பிறந்து, செல்வந்தராய் வாழ்ந்து, ரோம பிரஜ்ஜையாகி, புறஜாதிகளோடு வளர்ந்தவர், அவர்களை அறிந்தவர், அவர்களுடைய பாஷையை அறிந்தவர், அவர்களுடைய ஞானத்தையும், தத்துவத்தையும் படித்தவர். இப்படி உலகத்தை நன்கு அறிந்த ஆளை எடுத்து, அந்த மனுஷனை வைத்துதான் உலகம் முழுவதும் சுவிசேஷத்தை அனுப்ப முடியும்.இப்படி தேவன் ஒரு ஆளை shape பண்ணி, form பண்ணி கொண்டுவருகிறார். தாயின் கர்ப்பத்தில் தெரிந்துகொண்டது மட்டுமல்ல, அதற்குப் பிறகும்அவரை நடத்துகிறார்.அப்படித்தான் நம் எல்லாரையும் செய்கிறார்.என்னை தெரிந்தெடுத்து, என்னை சில இடங்களுக்கு அனுப்பி, எனக்கு கல்வியையும், அறிவையும் கொடுத்து, நான் இன்றைக்கு செய்கிற வேலையை செய்யும்படியாய் என்னை shape பண்ணியிருக்கிறார். உங்களையும் அதுபோன்றே பண்ணியிருக்கிறார்.உங்களுக்கு ஒரு பின்னணியைக் கொடுத்து, நீங்கள் செய்ய வேண்டிய வேலையைச் செய்யும்படியாக உங்களை ஒரு சமுதாயத்தில் வளரச் செய்து அப்படி உண்டாக்கிவிட்டார்.ஏனென்றால் அந்த சமுதாயத்தில், அந்த மக்கள் மத்தியில் உங்களுக்கென்று ஒரு வேலையை வைத்திருக்கிறார்.அதை நீங்கள் தான் செய்ய முடியும், வேறு யாரும் அதைச் செய்ய முடியாது.

ஆக, நாம் வெற்றி என்று எதைச் சொல்லுகிறோம்.நான் நினைத்தால் எதுவாக வேண்டுமானாலும் ஆகிவிட முடியும் என்று அப்படி ஆரம்பிக்கக்கூடாது.அப்படியென்றால் நாம் எப்படி ஆரம்பிக்க வேண்டும்?தேவன் எதற்காக உண்டாக்கினார் என்று எனக்குத் தெரியாது.ஆகவே முதலாவது எனக்கு தேவனோடு இணைப்பு உண்டாக வேண்டும்.இதுதான் ஆண்டவரிடத்தில் வருவது.சிலர், இரட்சிக்கப்படுவதை மதம் மாற்றுவது என்று எண்ணுகிறார்கள்.கிடையாது.நம்மை உண்டாக்கின தேவன் ஒருவர் இருக்கிறார், அவரை தெரிந்துகொள்ளும்போதுதான் நமக்கு எல்லாமே புரிய ஆரம்பிக்கிறது.சிலர், நாம் அவரைத் தெரிந்துகொள்கிறோம் என்று எண்ணுகிறார்கள்.ஆம், நாம் அவரைத் தெரிந்துகொள்கிறோம்.ஆனால் அவரைத் தெரிந்துகொள்வது ஆரம்பம் மட்டுமே.அவரைத் தெரிந்துகொண்ட பிறகு நாம் யார், உலகம் என்றால் என்ன, வாழ்க்கை என்றால் என்ன என்று புரிந்துகொள்ள ஆரம்பிக்கிறோம்.அவரிடம் வரும்போது அவர் நம்மை எதற்காக உண்டாக்கியிருக்கிறார், அவர் நமக்குள் என்ன வைத்திருக்கிறார் என்பது புரிய ஆரம்பிக்கிறது.நாம் செல்ல வேண்டிய பாதையிலே அவர் நம்மை நடத்துகிறார்.தேவனுடைய வழிநடத்துதல் அங்கு உண்டாகிறது.ஆகவேதான் இது ஏதோ சபையில் வந்து ஞானஸ்நானம் எடுத்து, கிறிஸ்தவ பெயரை மாற்றிக்கொண்டு, நானும் ஒரு கிறிஸ்தவன் என்று கொடி பிடிப்பது அல்ல. ஆண்டவரை அறிந்துகொண்டு, அவரோடு பேசக்கூடியவர்களாக, அவரை அறிந்துகொள்ளக்கூடியவர்களாக, அவரோடு ஐக்கியம்கொள்ளக்கூடியவர்களாக, அவரிடத்திலிருந்து ஞானத்தையும், அறிவையும் பெறக்கூடியவர்களாக, வாழ்க்கையை புரிந்துகொள்ளக்கூடியவர்களாக மாறி, அதிலிருந்து நம்முடைய வாழ்க்கையை வாழுவதுதான் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை. நாம் மதத்தைப் போதிக்கவில்லை, ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவைப் போதிக்கிறோம்.அவர் தேவகுமாரன்."என்னாலேயன்றி பிதாவினிடத்தில் ஒருவனும் வரான்" என்று அவர் சொன்னார்.நம்மை பிதாவினிடத்தில் கொண்டுவந்து சேர்த்து, வாழ்க்கையை வெற்றிகரமாக்குகிறவர் அவர்.அப்படித்தான் வேதம் வெற்றியை வரையறுக்கிறது.

நம்முடைய வெற்றி என்ன?நம்மை எதற்காக உண்டாக்கினார் என்றும், நமக்குள் என்ன வைத்திருக்கிறார் என்றும் தேவனுக்குத்தான் தெரியும்.அப்படியென்றால் நாம் அவரை அறிந்து, புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.அவருடைய வழிகளில் நடக்க வேண்டும்.அவர் நமக்காக என்ன வைத்திருக்கிறாரோ அதை நிறைவேற்ற வேண்டும்.இல்லையென்றால், நாம் என்னவாக ஆக விரும்புகிறோமோ அப்படி நாம் ஆகிவிடலாம் என்று எண்ணினால், டாடா பிர்லாவை பார்க்கிறோம், அவர் பெரிய காரில் வருகிறார், Aeroplane-இல் வந்து இறங்குகிறார், அவரைப் போலத்தான் நாம் ஆக வேண்டும் என்று விரும்புகிறோம். தேவன் அவரை ஒருவிதமாகவும், நம்மை இன்னொரு விதமாகவும் உண்டாக்கியிருக்கிறார்.நாம் எதையோ பார்த்து அதனால் அவரைப்போல ஆக வேண்டும் என்று எண்ணுகிறோம்.தேவன் நமக்குள் என்ன வைத்திருக்கிறார் என்பதை நாம் பார்ப்பதில்லை.டாடா பிர்லாவால் கூட உங்களைப் போன்று இருக்க முடியாது.கர்த்தர் உங்களுக்குள் வைத்திருப்பதை அவருக்குள் வைக்கவிலை.நாம் அதையெல்லாம் பார்ப்பதில்லை.இதுதான் வேதவசனத்தின்படி உள்ள வெற்றி என்று இன்றைக்கு உங்களுக்கு காண்பிக்க விரும்புகிறேன்.வேதவசனத்தின்படி வெற்றி என்றால் என்ன?தேவன் நமக்கு சில பிரத்யேக திறமைகளையும், ஆற்றல்களையும் கொடுத்திருக்கிறார்.அந்த திறமைகளின் நிமித்தமாக நாம் ஏதோ ஒரு காரியத்தைச் செய்யும்படியாக நம்மை வைத்திருக்கிறார்.நாம் அதை அறிந்து, புரிந்துகொள்ள வேண்டும், அதில் கவனம் செலுத்த வேண்டும்.அதற்கென்று நம்மை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.அதிலே உண்மையாய் இருக்க வேண்டும்.தேவனுடைய கிருபையால், அவர்கொடுக்கிற பெலத்தினால்அதை எவ்வளவு சிறந்த முறையில் செய்ய முடியுமோ அப்படி நாம் செய்ய வேண்டும்.அதுதான் வெற்றி.கடைசியில் அவர் கணக்கு கேட்கும்போது நாம் அவரிடம், "நீர் எனக்கு இதெல்லாம் கொடுத்திருந்தீர், இதை வைத்து நான் இதைச் செய்தேன்" என்று சொல்ல முடிய வேண்டும்.அப்படித்தான் வேதவசனம் வெற்றியை விளக்குகிறது.ஆகவேதான் இந்த வசனத்தை வாசிக்கப்போகிறேன்.

"அன்றியும் பரலோகராஜ்யம் புறத்தேசத்துக்குப் பிரயாணமாய்ப் போகிற ஒரு மனுஷன், தன் ஊழியக்காரரை அழைத்து, தன் ஆஸ்திகளை அவர்கள் வசமாய் ஒப்புக்கொடுத்ததுபோல் இருக்கிறது.அவனவனுடைய திறமைக்குத்தக்கதாக, ஒருவனிடத்தில் ஐந்து தாலந்தும், ஒருவனிடத்தில் இரண்டு தாலந்தும், ஒருவனிடத்தில் ஒரு தாலந்தும், கொடுத்து, உடனே பிரயாணப்பட்டுப் போனான்.ஐந்து தாலந்தை வாங்கினவன் போய், அவைகளைக்கொண்டு வியாபாரம் பண்ணி, வேறு ஐந்து தாலந்தைச் சம்பாதித்தான்.அப்படியே இரண்டு தாலந்தை வாங்கினவனும், வேறு இரண்டு தாலந்தைச் சம்பாதித்தான்.ஒரு தாலந்தை வாங்கினவனோ, போய், நிலத்தைத் தோண்டி, தன் எஜமானுடைய பணத்தைப் புதைத்து வைத்தான்.வெகுகாலமானபின்பு அந்த ஊழியக்காரருடைய எஜமான் திரும்பிவந்து, அவர்களிடத்தில் கணக்குக்கேட்டான்.அப்பொழுது ஐந்து தாலந்தை வாங்கினவன் வேறு ஐந்து தாலந்தைக் கொண்டுவந்து: ஆண்டவனே, ஐந்து தாலந்தை என்னிடத்தில் ஒப்புவித்தீரே; அவைகளைக்கொண்டு, இதோ வேறு ஐந்து தாலந்தைச் சம்பாதித்தேன் என்றான்.அவனுடைய எஜமான் அவனை நோக்கி: நல்லது, உத்தமமும் உண்மையுமான ஊழியக்காரனே, கொஞ்சத்திலே உண்மையாயிருந்தாய், அநேகத்தின் மேல் உன்னை அதிகாரியாக வைப்பேன், உன் எஜமானுடைய சந்தோஷத்திற்குள் பிரவேசி என்றான்.இரண்டு தாலந்தை வாங்கினவனும் வந்து: ஆண்டவனே, இரண்டு தாலந்தை என்னிடத்தில் ஒப்புவித்தீரே; அவைகளைக்கொண்டு, இதோ வேறு இரண்டு தாலந்தைச் சம்பாதித்தேன் என்றான்.அவனுடைய எஜமான் அவனை நோக்கி: நல்லது, உத்தமமும் உண்மையுமுள்ள ஊழியக்காரனே, கொஞ்சத்திலே உண்மையாயிருந்தாய், அநேகத்தின் மேல் உன்னை அதிகாரியாக வைப்பேன்; உன் எஜமானுடைய சந்தோஷத்திற்குள் பிரவேசி என்றான்.ஒரு தாலந்தை வாங்கினவன் வந்து: ஆண்டவனே, நீர் விதைக்காத இடத்தில் அறுக்கிறவரும், தெளிக்காத இடத்தில் சேர்க்கிறவருமான கடினமுள்ள மனுஷன் என்று அறிவேன்.ஆகையால், நான் பயந்து, போய், உமது தாலந்தை நிலத்தில் புதைத்து வைத்தேன்; இதோ, உம்முடையதை வாங்கிக்கொள்ளும் என்றான்.அவனுடைய எஜமான் பிரதியுத்தரமாக: பொல்லாதவனும் சோம்பனுமான ஊழியக்காரனே, நான் விதைக்காத இடத்தில் அறுக்கிறவனென்றும், தெளிக்காத இடத்தில் சேர்க்கிறவனென்றும் அறிந்திருந்தாயே.அப்படியானால், நீ என் பணத்தைக் காசுக்காரர் வசத்தில் போட்டுவைக்கவேண்டியதாயிருந்தது; அப்பொழுது நான் வந்து என்னுடையதை வட்டியோடே வாங்கிக்கொள்வேனே, என்று சொல்லி,அவனிடத்திலிருக்கிற தாலந்தை எடுத்து, பத்துத் தாலந்துள்ளவனுக்குக் கொடுங்கள்.உள்ளவனெவனோ அவனுக்குக் கொடுக்கப்படும், பரிபூரணமும் அடைவான்; இல்லாதவனிடத்திலிருந்து உள்ளதும் எடுத்துக்கொள்ளப்படும்.பிரயோஜனமற்ற ஊழியக்காரனாகிய இவனைப் புறம்பான இருளிலே தள்ளிப்போடுங்கள்; அங்கே அழுகையும் பற்கடிப்பும் உண்டாயிருக்கும் என்றான்" (மத்தேயு25:14-30).


இந்த உவமையை புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால், இது எந்த சந்தர்ப்ப சூழ்நிலையில் சொல்லப்பட்டது என்பதை புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.உவமைகள் ஒரு உதாரணங்கள்.நாம் ஒரு காரியத்தைச் சொல்ல விரும்புகிறோம், அதற்கு ஒரு உதாரணத்தைப் பயன்படுத்துகிறோம்.அப்படித்தான் இந்த உவமை.இயேசு ஏதோ ஒன்றைச் சொல்ல விரும்புகிறார்.அதற்கு இதை உவமையாக பயன்படுத்துகிறார்.அவர் என்ன சொல்லுகிறார் என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.அப்போதுதான் இந்த உவமையினுடைய அர்த்தம் நமக்கு விளங்கும்.அவர் இந்த உவமையை சொன்னபோது, அவர் இந்த பூமியில் வாழ்ந்த நாட்களின் கடைசி வாரம் அது.அவர் சிலுவையில் அறையப்படுகிற வாரம் அது.அவர் காட்டிக் கொடுக்கப்படுவதற்கு முன் தேவாலயத்திற்குச் செல்கிறார்.அங்கு பரிசேயர்களை உண்டு இல்லை என்று ஆக்குவது போன்ற பிரமாதமான ஒரு பிரசங்கத்தைப் பண்ணுகிறார்.அங்கிருந்து வெளியே வரும்போது அவருடைய சீஷர்களில் ஒருவன் தேவாலயத்தின் கட்டடத்தைப் பார்த்து அசந்துபோய், "ஆண்டவரே, இதோ, இந்தக்கல்லுகள் எப்படிப்பட்டது! இந்தக் கட்டடங்கள் எப்படிப்பட்டது! பாரும்"என்கிறான்.அது இந்த வேதப்பகுதியில் சொல்லப்படவில்லை.இதே கதை மாற்கு 13-ஆம் அதிகாரத்திலும், லூக்கா 21-ஆம் அதிகாரத்திலும் சொல்லப்பட்டுள்ளது.அங்கு வாசித்துப்பார்த்தோம் என்றால், அதில் அந்த சீஷன் சொல்லுவது சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.தன்னிடத்தில் அப்படிச் சொன்ன சீஷனுக்கு இயேசு பதில் சொல்லுகிறார்.அதை மத்தேயு 24:2-இல் வாசிக்கிறோம்.

"இயேசு அவர்களை நோக்கி: இவைகளையெல்லாம் பார்க்கிறீர்களே, இவ்விடத்தில் ஒரு கல்லின்மேல் ஒரு கல்லிராதபடிக்கு எல்லாம் இடிக்கப்பட்டுப்போகும் என்று மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன் என்றார்" (மத்தேயு24:2).

இது சீஷர்களுக்கு எப்படியிருந்திருக்கும் என்று பாருங்கள்!தேவாலயம் என்பது அவர்களுக்கு தெய்வீகமான ஒரு இடம்.அவர்கள் அதை மேன்மையாக எண்ணுவார்கள்,அதை எவரும் இடிக்கவிடமாட்டார்கள்.அதற்கு எதுவும் நேர்ந்துவிடக்கூடாது என்றுதான் எண்ணுவார்கள்.அதைக்கண்டுஅசந்துபோய் நிற்கிறவர்களைப் பார்த்து இயேசு, "நீங்கள் இதின் கல்லுகளையும், கட்டடங்களையும் பற்றிச் சொல்லுகிறீர்கள்.இதெல்லாம் ஒரு கல்லின்மேல் இன்னொரு கல் இராதபடிக்கு இடிந்துவிழும்" என்று சொல்லுகிறார்.இப்படிச் சொல்லிவிட்டு சீஷர்களை ஒலிவமலைக்கு கொண்டு சென்று அங்கே அவர்களுக்குப் போதிக்கிறார்.அங்கே அவர், எப்படிப்பட்ட உபத்திரவகாலம் வரப்போகிறது, உலகத்தின் முடிவு எப்படி உண்டாகப்போகிறது, அவர் எப்படி திரும்ப வரப்போகிறார் என்பதைப் பற்றியெல்லாம் விவரமாகச் சொல்லுகிறார்.இதற்கு அடுத்து அவரை பிடிக்கப்போகிறார்கள், அவர் சிலுவைக்கு போகப்போகிறார், அங்கு மரிக்கப்போகிறார், உயிரோடு எழும்பப்போகிறார், பிறகு பரலோகம் போகிறார்.பரலோகம் சென்ற பிறகு நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகுதான் திரும்ப வரப்போகிறார்.அதை இந்த கதையிலேயே build-up பண்ணிவிட்டார்.ஒரு மனுஷன் தன் ஊழியக்காரரை அழைத்து, அவர்கள் வசம் தன் ஆஸ்திகளை ஒப்புக்கொடுத்ததுபோல் பரலோகம் ராஜ்யம் இருக்கிறது என்று மத்தேயு 25:14-இல் சொல்லிவிட்டு, "அவன் பிரயாணப்பட்டுப்போனான்" என்று சொல்லும்போது, "வெகுகாலமான பின்பு அவன் திரும்பி வருகிறான்" என்பதையும் அங்கே சொல்லிவிடுகிறார். அப்படியென்றால் இயேசு மரித்து, உயிரோடெழுந்து, பிதாவினிடத்தில் போகிற அந்த காலத்திற்கும், திரும்பி வரப்போகிற அந்த காலத்திற்கும் இடையே நீண்ட இடைவெளி இருக்கப்போகிறது.இவர் திரும்பி வரப்போகிற காலத்தில் நடக்கிற சம்பவங்களைப் பற்றித்தான் 24-ஆம் அதிகாரத்தில் சொல்லுகிறார்.சீஷர்கள் இயேசுவினிடத்தில், இதெல்லாம் எப்போது சம்பவிக்கும் என்றும், உலகத்தின் முடிவினுடைய அடையாளங்கள் என்னவென்றும் கேட்கிறார்கள்.அவர் அதையெல்லாம் போதிக்கிறார்.அந்த காலம் வரைக்கும் வாழுகிற மக்கள் எப்படி வாழ வேண்டும், என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதைப் போதிக்கிறார்.25-ஆம் அதிகாரத்தில் வருகைக்கு எப்படி ஆயத்தமாய் இருக்க வேண்டும் என்பதைப் பற்றி புத்தியுள்ள கன்னிகைகள், புத்தியில்லாத கன்னிகைகள் என்கிற கதையை முதல் 13 வசனங்களில் சொல்லுகிறார்.14-ஆம் வசனத்திலிருந்து தான் தாலந்துகளைக் குறித்த இந்த உவமை வருகிறது.இதுதான் இதன் பின்னணி.

இயேசு இந்த உவமையின் மூலம் என்ன சொல்ல விரும்புகிறார் என்றால், எப்படி இந்த எஜமான் தன் ஊழியக்காரர்களிடம் ஐந்து தாலந்து, இரண்டு தாலந்து, ஒரு தாலந்து என்று கொடுத்துச்சென்று, நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு திரும்பி வந்தானோ அதுபோல நான் உங்களிடம் சில பொறுப்புகளை ஒப்படைத்துவிட்டுச் செல்லப்போகிறேன். நான் திரும்ப வரப்போகிற காலத்தின் அடையாளம் இதுதான், அந்த காலம் வரும்வரைக்கும் அவர்கள் எப்படி வாழ வேண்டும் என்பதைச் சொல்லுகிறார்.அப்படிச் சொல்லும்போதுதான் தாலந்துகளைக் குறித்த இந்த உவமையைச் சொல்லுகிறார்.எஜமான் தூர தேசத்திற்கு பிரயாணம்பண்ணிப் போகிறான்.அவன் போகும்போது தன் ஊழியக்காரர்களை அழைத்து, ஆஸ்திகளை அவர்களிடத்தில் கொடுக்கிறான்.ஒருவனுக்கு ஐந்து தாலந்தும், இன்னொருவனுக்கு இரண்டு தாலுந்தும், மற்றொருவனுக்கு ஒரு தாலந்தும் கொடுக்கிறான்.ஐந்து தாலந்தை வாங்கினவன் வாங்கின ஐந்து தாலந்துடன்மேலும் ஐந்து தாலந்தை சம்பாதித்து கொண்டுவந்து தருகிறான்.எஜமான் அவன் மீது மிகுந்த பாராட்டுதலை தெரிவிக்கிறார்.இரண்டு தாலந்தை வாங்கினவனும் வருகிறான்.அவனும் அதுபோலவே "ஆண்டவரே, நான் இரண்டு தாலந்தை வாங்கினேன், இன்னும் இரண்டு தாலந்து சம்பாதித்திருக்கிறேன்" என்று பிரயோஜனமான விதத்திலே காரியங்களைச் செய்து, தனக்கு கொடுக்கப்பட்டதை வைத்து மேலும் சம்பாதித்து கொண்டுவந்து தருகிறான். மூன்றாவது நபர் மிகவும் சுவாரஸ்யமானவர்.இவனுக்கு எஜமான் மிகவும் கடினமானவர் என்கிற அபிப்பிராயம் இருக்கிறது.ஆகவே அவன் எஜமானிடம், "நான் பயந்து, போய், உமது தாலந்தை நிலத்தில் புதைத்து வைத்தேன்; இதோ, உம்முடையதை வாங்கிக்கொள்ளும்" என்றான்.இயேசு இந்த ஊழியக்காரனை "பொல்லாதவனும் சோம்பனுமான ஊழியக்காரனே"என்று வர்ணித்து, "நீ அதை காசுக்காரர் வசம் கொடுத்திருந்தால் நான் வந்து வட்டியோடே அதை வாங்கிக்கொள்வேனேஎன்று சொல்லி, இவனிடத்தில் இருக்கிறதைப் பிடுங்கி, பத்து தாலந்து உள்ளவனுக்கு கொடுங்கள்,உள்ளவனெவனோ அவனுக்குக் கொடுக்கப்படும், பரிபூரணமும் அடைவான்; இல்லாதவனிடத்திலிருந்து உள்ளதும் எடுத்துக்கொள்ளப்படும்"என்று எஜமான் சொன்னதாக சொல்கிறார்.

சிலர், "இது என்ன அநியாயம்!" என்கிறார்கள்.இயேசு இதை எந்த சந்தர்ப்ப சூழ்நிலையில் சொன்னார் என்பதை கவனிக்க வேண்டும்.தேவன் கொடுத்ததையெல்லாம் பயன்படுத்தி, அதை வைத்துஒரு பிரயோஜனமான(productive) வாழ்க்கையை வாழாதவனைப் பற்றித்தான் இப்படிச் சொல்லுகிறார்.அதன் பிறகு, "இவனைப் புறம்பான இருளிலே தள்ளிப்போடுங்கள்; அங்கே அழுகையும் பற்கடிப்பும் உண்டாயிருக்கும்" என்று சொல்லுகிறார்.இந்த உவமையினுடைய அர்த்தத்தை எப்படி புரிந்துகொள்வது? மார்ட்டின் லூத்தர் மூலம் உண்டான சீர்திருத்த காலத்திற்கு முன்பு, இவையெல்லாம் தேவன் கொடுக்கிற ஆவிக்குரிய வரங்களும், கிருபைகளும் என்று சொல்லி வியாக்கியானம் பண்ணினார்கள். அதாவது, தேவன் ஆவிக்குரிய வரமாக சிலருக்கு இத்தனை வரங்களையும், வேறு சிலருக்கு அத்தனை வரங்களையும் கொடுக்கிறார்.அதை வைத்து தேவனுக்காக ஊழியஞ்செய்ய வேண்டும் என்று அவர்கள்அதை அப்படி எடுத்துக்கொண்டார்கள்.ஆனால் சீர்திருத்தம் உண்டான பிறகு கால்வின் என்பவர் அந்த காலத்து அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் போன்று தேவனால் எழுப்பப்பட்டார். அவர் அருமையாக போதிக்கக்கூடியவர். அவர் தாலந்து என்பதை புரட்சிகரமான விதத்தில் அர்த்தம் கற்பிக்க ஆரம்பித்தார். தாலந்துகள் என்பது ஆவிக்குரிய வரங்கள் அல்ல. தேவன் ஒவ்வொரு மனுஷனையும் ஒரு காரியத்திற்காக அழைத்திருக்கிறார். அவன் அதைச் செய்ய வேண்டுமென்று வைத்திருக்கிறார்.ஒரு காரியத்தைச் செய்யக்கூடியவனாக ஒரு அழைப்போடு தான் அவனை உண்டாக்கியிருக்கிறார். அந்த அழைப்பின் நிமித்தமாக அவனுக்கு இயற்கையாகவே சில திறமைகளை தருகிறார்.தேவன் மனுஷனை உண்டாக்கும்போதே அவனுக்குள் ஆற்றல்களையும், திறமைகளையும் பிறப்பிலேயே வைத்துவிடுகிறார் என்று அவர் சொன்னார்.ஆக, தாலந்துகள் என்பது ஆவிக்குரிய வரங்கள் அல்ல. மனுஷர்கள் பிறப்பிலேயே சில வரங்களோடும், தேவன் கொடுத்த கிருபைகளோடும் ஏதோ ஒரு வேலைக்காக பிறந்திருக்கிறார்கள், தேவன் அவர்களை அப்படி உண்டாக்கியிருக்கிறார் என்று சொல்லுகிறார்.

தேவன் அப்போஸ்தலனாகிய பவுலை தாயின் கர்ப்பத்திலேயே பிரித்தெடுத்தார்.பவுல் தாயின் கர்ப்பத்தில் இருக்கும்போதே அவருடைய mind-ஐ shape பண்ணுகிறார். அவரை ஒருவிதமான மனுஷனாக உண்டாக்குகிறார். ஆகவேதான் அவர் ரோமர் போன்ற புத்தகங்களை அருமையாக எழுதுகிறார். அதை வைத்துதான் கிறிஸ்தவ உபதேசங்கள் உண்டானது. அப்படிப்பட்ட mental ability உள்ள ஒருவராக, வெளிப்பாடு உள்ளவராக அவரை உருவாக்குகிறார். ஆக கால்வின் என்ன சொல்லுகிறார் என்றால், இவைகள் இயற்கையாகவேமனுஷனுக்குள் கர்த்தர் தருகிற வரங்களும், கிருபைகளும் என்று சொல்லுகிறார். கர்த்தர் ஒரு மனுஷனை எதற்காக அழைத்திருக்கிறாரோ, எதற்காக அவன் பிறந்திருக்கிறானோ அதற்காக அவனை அப்படி உருவாக்குகிறார் என்று சொல்லுகிறார். இது சமுதாயத்தில் புரட்சிகரமான மாற்றத்தை உண்டாக்கினது. இதன் மூலம் சமுதாயமே வித்தியாசமான சமுதாயமாக மாற ஆரம்பித்தது. எல்லா மனுஷர்களுமே தேவனால் அழைக்கப்பட்ட மக்கள்என்று எண்ணப்பட்டனர். அதற்கு முன்பு பாதிரியார்களும், மற்ற ஊழியர்களும், கன்னியாஸ்திரீகளும் (Nuns), மடத்தில் இருப்பவர்களும் மட்டும் தேவனால் அழைக்கப்பட்டவர்கள்,விசேஷமாக தெரிந்துகொள்ளப்பட்டவர்கள், அவர்களுக்குத்தான் கிருபை, வரங்கள் கொடுக்கப்படுகிறது என்று சொன்னார்கள். ஆனால் கால்வின் என்ன சொல்லுகிறார் என்றால், தேவன் எல்லாரையுமே ஒரு அழைப்போடு அழைத்திருக்கிறார்,எல்லாருக்கும் இயற்கையாகவே பிறக்கும்போதே சில திறமைகளும், ஆற்றல்களும் கொடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்கிறார்.

சிலருக்கு இதெல்லாம் புரிவதில்லை.ஒரு பிரசங்கியார், "கல்லறைகள் தான் பூமியிலே ஐசுவரியமுள்ள இடம்" என்று சொல்லுகிறார்.ஏன்? கல்லறையில் அப்படி என்ன இருக்கிறது? அங்கு மரித்த நபரை புதைத்திருக்கிறார்கள். அதில் என்ன விசேஷம்? அது எப்படி ஐசுவரியமுள்ள இடமாக இருக்க முடியும்? ஏனென்றால் அந்த நபர் பிறந்தார், 80 வருஷங்கள் வாழ்ந்தார், ஆனால் தான் எதற்காக பிறந்தேன் என்பதே தெரியாமல் வாழ்ந்தார். தனக்குள் என்ன இருக்கிறது என்று புரிந்துகொள்ளாமலேயே வாழ்ந்தார்.வாழ்க்கைக்கான நோக்கம் புரியாமல், பிரயோஜனமற்ற வாழ்க்கையை வாழ்ந்து, மரித்துப்போய், இப்போது சரீரத்தை அடக்கம்பண்ணியிருக்கிறார்கள்.கர்த்தர் அவருக்குக் கொடுத்த அத்தனை நல்ல தாலந்துகள், கிருபைகள், ஆற்றல்கள் எல்லாம் அவரோடு புதைக்கப்பட்டுப் போய்விட்டது. இவர்கள் ஒரு தாலந்து வாங்கினவனைப் போன்றவர்கள்.ஒரு தாலந்தை வாங்கினவன், "நான் பயந்து போய், உமது தாலந்தை நிலத்தில் புதைத்து வைத்தேன்" என்கிறான்.

அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் 2 தீமோத்தேயு 4:6-இல்,"நான் இப்பொழுதே பானபலியாக வார்க்கப்பட்டுப்போகிறேன்"என்கிறார்.அவர் வாழ்க்கையின் கடைசிக்கு வந்துவிட்டார். தன்னுடைய வாழ்க்கை முடியப்போகிறது என்று அவருக்குத் தெரிகிறது. 'பானபலியாக வார்க்கப்பட்டுப்போகிறேன்'என்பதினுடைய அர்த்தம் என்ன?அவர் தன்னை ஒரு பாத்திரமாக பார்க்கிறார். பழைய ஏற்பாட்டுக் காலத்தில் பானபலி என்று ஒன்றுஇருந்தது. அது ஒரு பானம். அதை கர்த்தருக்கு முன்பாக பலியாக ஊற்றினார்கள்.பவுல், நான் ஒரு பாத்திரம், மற்றவர்கள் பருகும்படியாக கர்த்தர் எனக்கு சில தாலந்துகள், கிருபைகள், ஆற்றல்கள்இவற்றைத் தந்தார்.அதை என் வாழ்நாள் முழுக்க நான் ஊற்றிக்கொண்டே இருந்தேன்.அது ஊற்றப்பட்டு கடைசி சொட்டு வரைக்கும் வந்துவிட்டது. நான் பானபலியாய் வார்க்கப்பட்டுப் போகிறேன் என்கிறார். இதற்கு அர்த்தம் என்ன? அடுத்த வரியிலேயே அதைச் சொல்லுகிறார். "நான் தேகத்தை விட்டுப் பிரியும்காலம் வந்தது"என்கிறார்.அதற்கு அர்த்தம் என்ன? நான் சாகிற காலம் வந்துவிட்டது, என் வாழ்க்கை முடியப்போகிறது என்கிறார். அவர் வாழ்க்கையை எப்படி பார்க்கிறார்? அவரிடம், "பவுலே, வாழ்க்கையைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்" என்று கேட்டால் அவர், நான் ஒரு பாத்திரம், இந்த பாத்திரம் கர்த்தரால் நல்ல பானத்தினால் முழுவதுமாக நிரப்பப்பட்டது. அநேகருக்கு ஆறுதலையும், தேறுதலையும் உண்டாக்கக்கூடிய ஒரு நல்ல பானத்தை கர்த்தர் உள்ளே வைத்திருந்தார். நான் அதை ஊற்றி, ஊற்றி கொடுத்தேன். இதை என் வாழ்நாள் முழுக்க ஊற்றிக்கொண்டே இருக்கிறேன், இப்போது கடைசி சொட்டுக்கு வந்துவிட்டது, முடியப்போகிறது என்கிறார். பவுல் கல்லறைக்குச் செல்வதற்கு முன் எல்லாவற்றையும் காலியாக்கி (empty) விட்டுப் போய்விட்டார்.கர்த்தருக்காக வாழுகிற ஒவ்வொருவரும் கல்லறைக்குப் போகிற நாள் அற்புதமான, ஆசீர்வாதமான நாளாக இருக்க வேண்டும். ஏனென்றால், வெறும் இந்த சரீரம் மட்டும் தான் கல்லறைக்குப் போக வேண்டுமே ஒழிய, கர்த்தர் நமக்குக் கொடுத்த எல்லாவற்றையும் ஊற்றி, பயனுள்ளவர்களாய் அநேகருக்கு பிரயோஜனமான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து மரிக்க வேண்டும். இதுதான் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை. இப்படித்தான் வேதவசனம் இதை நமக்குச் சொல்லுகிறது.

தாலந்துகள் என்பதை கால்வின் என்னவென்று சொல்லுகிறார் என்றால், இது தேவன் மனுஷனுடைய பிறப்பிலேயே அவனுக்குள் வைத்த இயற்கைப் பிரகாரமான கிருபைகள், ஆற்றல்கள் என்று சொல்லுகிறார். சமுதாயமே அப்படிப்பட்ட வளத்தினால் நிறைந்திருக்கிறது.ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் சில திறமைகள், ஆற்றல்கள் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது.அவர்கள் அந்த வேலையைச் செய்ய வேண்டும்.இது வெறும் சபையில் ஊழியம் செய்கிறவர்களுக்கு மட்டும் அல்ல. இது எல்லாருக்கும் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.தேவனால் உண்டாக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு மனுஷனுக்குள்ளும் கர்த்தர் ஒரு ஆற்றலை வைத்திருக்கிறார்.ஆக, வேலையையே ஊழியம் போன்று செய்ய வேண்டும் என்கிறார்.அக்காலத்தில்,"நீ தேவனுக்கு ஊழியம் செய்ய வேண்டுமென்றால்,வேலையை விட்டு விட்டு மடத்திற்கு வா, அங்கு வந்து இரு,நீ வேதம் வாசி, தியானம்பண்ணு"என்று சொன்னார்கள்.வேதம் வாசிப்பதும், தியானம்பண்ணுவதும் நல்லது தான்.ஆனால் அவர்கள், அப்படிப்பட்டவர்கள் மட்டும் தான் தேவனுக்காக வாழ முடியும், ஊழியம் செய்ய முடியும்,மற்றவர்களுடைய வாழ்க்கை எல்லாம் பிரயோஜனமே கிடையாதுஎன்று எண்ணினார்கள். ஆனால் கால்வினோ, "நீ வேலைக்குப் போகும்போது கூட தேவனுக்காகத்தான் வேலை செய்து கொண்டிருக்கிறாய், தேவன் உனக்குக் கொடுத்த ஆற்றல்களையும், கிருபைகளையும் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறாய்"என்கிறார். ஆக, அழைப்பைக் குறித்து அவர் போதிக்கும்போது என்ன சொல்லுகிறார்?அழைப்பின் நிமித்தமாக உனக்கு சில கிருபைகள், ஆற்றல்கள் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.ஆகவே நீ வேலை செய்கிறாய்.நீ வேலை செய்யும்போது தேவனுடைய வேலையை செய்கிறாய், இந்த உலகத்தில் சிறப்பாக செய்து தேவனுடைய நோக்கங்களை நிறைவேற்றுகிறாய், அதன் மூலமாக தேவனே அதின்மேல் பிரியப்படுகிறார். அதுதான் நீ ஆண்டவருக்காக காட்டுகிற நன்றி என்கிறார்.

ஒருவனுடைய அன்றாட வாழ்க்கையில் கவனமும், அர்ப்பணிப்பும் இருந்தால், அவன் அப்படி வாழ்ந்தால், அவன் தன்னுடைய வேலையை அப்படிச் செய்தால், அதுதான் நீங்கள் தேவனுக்கு காட்டக்கூடிய நன்றி என்கிறார்.நம்முடைய அன்றாட வாழ்க்கை, வேலை இதன் மூலம் நாம் தேவனுக்கு எதுவுமே செய்யவில்லை என்று நாம் நினைக்கிறோம்.ஒருவர், "இந்த உலகத்தில் நான் எவ்வளவோ வேலை செய்துவிட்டேன், ஆனால் நான் தேவனுக்கு ஒன்றுமே செய்யவில்லை" என்கிறார்.ஆனால் கால்வின் என்ன சொல்லுகிறார் என்றால், நீ செய்த வேலையை எல்லாம் தேவனுக்காகத்தான் செய்தாய் என்கிறார். எவ்வளவு பெரிய புரட்சிகரமான போதனை என்று பாருங்கள்!ஜனங்கள், "நான் ஏதோ வேலையைச் செய்தேன், என்னுடைய தொழில் இது, இதைச் செய்து தினமும் இதற்கே 10-12 மணி நேரங்கள் ஆகிவிடுகிறது,நான் எப்படி ஊழியம் செய்வது?தேவனுக்காக நான் என்ன செய்தேன்?தேவனுக்காக நான் ஒன்றுமே செய்யவில்லை" என்கிறார்கள்.இதை கால்வினிடம் கேட்டால் அவர், நீ தினமும் 10-12 மணி நேரங்கள் தேவனுக்காகத்தான் வேலை செய்தாய்.ஏனென்றால் உனக்கு உயிரையும், திறமையையும், புத்தியையும், ஆற்றலையும், வரத்தையும் கொடுத்தவர் அவர்.உன்னை இப்படிப்பட்டவனாய் உண்டாக்கினவரே அவர்தான்.இந்த வேலையைச் செய்வதற்காக, பலருடைய பிரயோஜனத்திற்காக அவர் உன்னை வைத்திருக்கிறார்.நீ 12 மணி நேரம் வேலைக்குச் சென்று வந்தது அது தேவனுக்காக செய்த வேலைதான்.நீ அதை ஒரு ஊழியம் போல பார்க்க வேண்டும் என்கிறார்.ஆனால் நம் ஆட்களோ, "கர்த்தருக்காக உன்னை அர்ப்பணித்து வேலையை விட்டுவிட்டு வா" என்று சொல்லிஜனங்களை வேலையை விட வைப்பதுதான் சிலருடைய வேலையாகவே இருக்கிறது."நீ தேவனுக்காக என்ன செய்தாய், அவருக்காக நீ எதையுமே செய்யவில்லையே, இந்த உலக வேலையில் காலையிலிருந்து பாடுபடுகிறாய், அவர்களை உன்னை பாடுபடுத்துகிறார்கள்" என்கிறார்கள். அவர்கள் அப்படி கேட்கும்போது நாம், "நான் இன்றைக்கு தேவனுக்காகத்தான் காலையிலிருந்து வேலைக்குச் சென்று வந்தேன்.இது தேவன் கொடுத்த உயிர், அவர் கொடுத்த கை, கால்கள், அவர் கொடுத்த திறமை, படிப்பு, அறிவு, இதை வைத்துதான் வேலையைச் செய்தேன்,அவருடைய நாம மகிமைக்காக இந்த பூமியிலே உப்பாக இருக்கச் சொல்லுகிறார், அதைத்தான் நான் செய்துவிட்டு வந்திருக்கிறேன். அவர் ஒளியாக இருக்கச் சொன்னார், ஆகவேதான் இருளடைந்த இடத்தில் ஒளியாக பிரகாசித்துவிட்டு வந்திருக்கிறேன்" என்று சொல்ல வேண்டும்.நாம் நம்முடைய வேலையை அப்படி பார்க்க வேண்டும்.

16-ஆம் நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு சமுதாயப் புரட்சி ஏற்பட்டது.நார்வே, சுவீடன், டென்மார்க் போன்ற தேசங்கள் முழுவதுமே செழிப்பான தேசங்களாய் மாறினது.அங்கு இருக்கிற மகா பெரிய ஏழை கூட காரும், ஏ.சி வசதியுள்ளவீடும் வைத்திருக்கிறான்.அங்கு ஏழையாய் இருப்பவன் இங்கு நம் ஊரில் பணக்காரன்.அந்த அளவுக்கு இருக்கிறது.ஏனென்றால் இது போன்ற போதனைகள் சமுதாயத்தில் பெரிய மாற்றத்தைஉண்டாக்கி விட்டது.எல்லாரும் ஒரு வளமான வாழ்க்கையை அனுபவிக்கக்கூடிய அளவிற்கு அதுஅவர்களை கொண்டுவந்தது.தொழிற்சாலைகளில் புதிய கண்டுபிடிப்புகள், உற்பத்தி இதெல்லாம் அதிகளவில் பெருக ஆரம்பித்தது.ஏனென்றால் ஜனங்கள் வித்தியாசமான எண்ணத்தோடு வேலை செய்தார்கள்.அந்த எண்ணம் என்ன? நான் தேவனுக்காக வேலை செய்கிறேன், இது தேவன் எனக்குக் கொடுத்த திறமை, கடமை, அவர் என்னை இந்த உலகத்தில் இந்த வேலையைச் செய்யும்படியாய் வைத்திருக்கிறார்,அவர் என்னைப் பார்க்கிறார், அவருடைய கண்களுக்கு முன்பாக நான் வேலை செய்துகொண்டிருக்கிறேன், நான் உப்பாகவும்ஒளியாகவும் இருக்கிறேன்.வேலை என்பது ஒரு சாதாரண காரியம் அல்ல. என் வேலையின் மூலமாகத்தான் நான் உப்பாகவும், ஒளியாகவும் இருக்கிறேன் என்று ஜனங்கள் எண்ண ஆரம்பித்து விட்டார்கள்.இதனால் காரியங்கள் மாறிவிட்டது.இன்றைக்கு சிலர் சீர்திருத்தத்திற்கு முன்பு இருந்த நிலைக்கு போய்க் கொண்டிருக்கிறார்கள்.அவர்கள், "நாம் இந்த உலக வேலையில் இருக்கிற வரைக்கும் தேவனுக்காக வாழ முடியாது" என்கிறார்கள்.கால்வினுடைய போதனைகளில் முக்கியமானது என்னவென்றால், உன்னுடைய விசுவாசத்தையும், தேவன் பேரில் உனக்கு இருக்கும் பற்றையும் எதையும் நீ விட்டுக்கொடுக்க வேண்டியதில்லை. அதே நேரத்தில் நீ இந்த உலகத்தில் தேவனுக்காகஒளிவிட்டுப் பிரகாசிக்க முடியும்.உன்னால் உலக வேலையையும் செய்ய முடியும், அதே நேரத்தில் உன்னுடைய வேலையின் மூலமாக கிறிஸ்துவினுடைய பிரசன்னத்தையும், மகிமையையும், ராஜ்யத்தையும் பரப்ப முடியும் என்கிறார். இவர்கள் அது முடியாது என்கிறார்கள்.ஆனால் கால்வின், அது முடியும் என்கிறார்.இன்னும் கேட்டால், அதற்காகவே நீ இந்த உலகத்தில் இரு, வேலைக்குப் போ, ஒரு தொழிலைச்செய் என்கிறார்.


இன்றைக்கு அநேகருடைய எண்ணம் எப்படியிருக்கிறது என்றால், நாம் சபைக்குச் சென்று ஜெபம்பண்ணும்போது தேவனுடைய பிரசன்னத்தில் இருக்கிறோம் என்று எண்ணுகிறார்கள்.ஏனென்றால் சபைக்கு போனவுடன் போதகர், "நாம் கர்த்தருடைய பிரசன்னத்திற்கு வந்திருக்கிறோம்" என்று சொல்லுகிறார்.அப்படியென்றால் இவ்வளவு நேரம் எங்கே இருந்தீர்கள்?முன்பு வெளியே இருந்தோம், இப்போது கர்த்தருடைய பிரசன்னதிற்கு வந்திருக்கிறோம் என்கிறார்கள். ஆனால் கால்வின் என்ன சொல்லுகிறார் என்றால், நீ உன்னுடைய முழு வாழ்க்கையையுமே கர்த்தருடைய பிரசன்னத்தில் தான் வாழுகிறாய் என்கிறார். நீ குளித்துக் கொண்டிருந்தபோதும், சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தபோதும், T.V பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோதும் கர்த்தருடைய பிரசன்னத்தில் இருந்துகொண்டுதான் அதையெல்லாம் செய்தாய் என்கிறார். இப்படியெல்லாம் எண்ணினோம் என்றால், எதைப் பார்க்க வேண்டுமோ அதை மட்டும் தான் பார்ப்போம். ஏனென்றால் கர்த்தரும் நம் கூட சேர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாரே!வேலைக்குப் போகும்போது கர்த்தருடைய பிரசன்னத்தோடேயே போய்,அங்கு வேலையை ஒழுங்காகச் செய்வோம்.ஏனென்றால் கர்த்தர் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார், அவர் கூடவே இருக்கிறார்.நாம் வீட்டிற்கு திரும்ப வரும்போதும் கர்த்தருடைய பிரசன்னத்தோடு வருகிறோம், தூக்கும்போதும் கர்த்தருடைய பிரசன்னத்தில் தான் தூங்குகிறோம்.ஞாயிற்றுக்கிழமை சபைக்கு வரும்போதும் கர்த்தருடைய பிரசன்னத்தில் தான் வருகிறோம்.எல்லா நேரமும் முழு வாழ்க்கையுமே கர்த்தருடைய பிரசன்னத்தில் தான் வாழுகிறோம் என்பதுதான் புராட்டஸ்டன்ட் மார்க்கத்தின் போதனை.ஏதோ ஒரு magical-ஆக ஒரு கட்டடத்திற்குள் நுழைந்தவுடன் கர்த்தருடைய பிரசன்னத்திற்கு வந்துவிட்டோம்,நான் கட்டடத்திற்குள் வந்துவிட்டேன் என்று அல்ல.கர்த்தருடைய பிரசன்னம் நம்மோடு தான் இருக்கிறது, நாம் அவருடைய பிரசன்னத்திலே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்.ஆக, நாம் சபைக்கு வரும்போது கர்த்தருடைய பிரசன்னத்தில் இருக்கிறோம் என்று அல்ல, வேலையில் இருக்கும்போதும் அவருடைய பிரசன்னத்தில் தான் இருக்கிறோம்.இப்படி போதித்தால் அந்த சமுதாயம் எப்படி வேலை செய்யும் என்று பாருங்கள்!நீங்கள் வேலை செய்யும்போது அப்படி எண்ணுங்கள்.அப்படி வேலை செய்தால் supervisor தேவையில்லை.

இந்த உவமையை நாம் எப்படி புரிந்துகொள்வது?தேவன் எப்படி ஆதாமுக்கு, பலுகிப் பெருகி, நிரப்பி, கீழ்ப்படுத்தி, ஆண்டுகொள் என்று ஒரு வேலையைக் கொடுத்தாரோ, அதுபோல இந்த உவமையிலும் எஜமான் தன் ஊழியக்காரர்களிடம்ஒரு பொறுப்பைக் கொடுக்கிறான். அப்படிப்பட்ட பொறுப்பு நமக்கு கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. நாம் தேவனோடு சக சிருஷ்டிகர்களாக (Co-creators) வேலை செய்து, அவர் எப்படி எல்லாவற்றையும் உண்டாக்கினாரோ அதுபோல நாம் உலகத்தையும், சமுதாயத்தையும் உண்டாக்கும்படியாக செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம். நாம் ஒரு வேலையை செய்து கொண்டிருக்கிறோம், கர்த்தரோடு சேர்ந்துகொண்டு அந்த வேலையை செய்து கொண்டிருக்கிறோம்.நாம் பிறக்கும்போதே சில தாலந்துகளோடு கர்த்தர் நம்மை பிறக்க வைத்திருக்கிறார்.அவையெல்லாம் மற்றவர்களுடைய பிரயோஜனத்திற்காகவே.நாம் ஒரு பாத்திரம் தான்.இந்த மண்பாண்டத்திற்குள் தேவன் மகிமையான காரியங்களை வைத்திருக்கிறார் என்று வேதம் சொல்லுகிறது.கர்த்தர் எனக்குள் சில ஆற்றலையும், கிருபையையும் வைத்திருக்கிறார் என்றால், அதை மற்றவர்களுடைய பிரயோஜனத்திற்காக வைத்திருக்கிறார்.இப்படி எல்லாருக்கும் நன்மையை உண்டாக்கக்கூடியவைகளைத்தான் கர்த்தர்நமக்குள் வைத்திருக்கிறார்.நம்முடைய வேலையின் மூலமாக மற்றவர்களுக்கு ஏராளமான நன்மைகள் உண்டாகிறது.

அதுமட்டுமல்லாமல்,இயேசு திரும்ப வரும்போது நம் எல்லாரிடமும் நாம் என்ன செய்தோம் என்று கேட்டு, நியாயந்தீர்க்கப்போகிறார் என்றுஇந்த உவமையில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.ஐந்து தாலந்துகாரனுக்கும், இரண்டு தாலந்துகாரனுக்கும் இரண்டு பேருக்கும் ஒரே விதமான பாராட்டு கொடுக்கப்படுகிறது.அவர்களை பாராட்டின அந்த வார்த்தைகளில் ஒரு வார்த்தை கூட வித்தியாசமானது அல்ல. ஏனென்றால், இரண்டு பேருடைய உண்மையும் உத்தமமும் ஒன்று,அதில் வித்தியாசமில்லை. ஆகவே அவர்களுக்கு கிடைத்த பலனும் ஒன்றாக இருக்கிறது. எனவே நாம், தேவன் மற்றவர்களுக்கு அதிகமான தாலந்தை கொடுத்திருக்கிறார், நமக்கு குறைவாக கொடுத்திருக்கிறார் என்று எண்ணிக்கொண்டிருக்கக்கூடாது.நமக்கு கொடுத்ததாலந்தை வைத்து நாம் என்ன செய்ய வேண்டுமோ அதைச் செய்ய வேண்டும்.அதை நாம் உண்மையும் உத்தமுமாய் செய்கிறோமா?அதுதான் வெற்றி.அப்படித்தான் வேதவசனம்வெற்றியை நமக்குப் போதிக்கிறது.

அதுமட்டுமல்லாமல், நாம் எல்லாருமே ஒரு team work தான் பண்ணிக்கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை ஞாபகத்தில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.நான் உலகத்தை மாற்றுவதில்லை, நான் என்னுடைய வேலையைச் செய்கிறேன், அவ்வளவுதான், நான் உலகத்தை மாற்றுகிறேன் என்று எண்ணினேன் என்றால் என்றைக்கோ சலிப்படைந்து போயிருப்பேன். ஏனென்றால் நான் என்ன செய்தாலும் உலகம் மாறவில்லை.ஆகவே நான் உலகத்தையே மாற்றுவதில்லை.நான் எனக்கு கொடுத்த வேலையைச் செய்கிறேன்.அது சிறியதோ, பெரியதோ, எப்படிப்பட்டதோ, கர்த்தர் எனக்குக் கொடுத்ததை நான் செய்கிறேன்.அவர் என்னை இங்கு வைத்திருக்கிறார், இங்கு என்னை செய்யச் சொல்லுகிறார், அதை நான் செய்கிறேன், எல்லாவற்றிற்கும் நான் பொறுப்பு கிடையாது.இந்த வேலையை செய்வதற்கு எனக்கு பொறுப்பைக் கொடுத்திருக்கிறார், என்னை அழைத்திருக்கிறார், நான் அதை கர்த்தர் பார்க்கிறார் என்று எண்ணி சிறப்பான விதத்தில் செய்ய வேண்டும். நான் உலகத்தை மாற்ற முடியாது.என் வேலையை நான் சரியாகச் செய்ய முடியும்.சிலர், "எனக்கு சலித்துப்போய் விட்டது.நான்என்னதான் நன்றாக செய்தாலும் மற்றவர்கள் ஒன்றுமே செய்வதில்லை" என்கிறார்கள்.நாம் அதைப் பார்க்காமல், நம்மால் முடிந்த அளவிற்கு நாம் இருக்கிற இடத்தில் நம்முடைய வேலையை எப்படிச் செய்ய முடியுமோ அப்படிச் செய்ய வேண்டும்.அதைத்தான் கர்த்தர் நம்மிடத்திலிருந்து எதிர்பார்க்கிறார்.

அதுமட்டுமல்லாமல்,எல்லாரும் நம்மை பாராட்டுவார்களா?சிலர், "எவரும் என்னை பாராட்டவில்லை, நான் இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு செய்கிறேன், அதைப் பற்றி ஒரு வார்த்தை கூட சொல்லவில்லை" என்று சொல்லுகிறார்கள்.அப்படிச் சொல்லவில்லை என்றால் ஆச்சரியப்பட வேண்டாம்.கடைசியில் தேவன் என்ன சொல்லுகிறார் என்பதைப் பாருங்கள்.நாம் கர்த்தருக்கு முன்பாக நிற்கும்போது அவர் நம்மைப் பார்த்து,"உண்மையும் உத்தமுமான ஊழியக்காரனே" என்று சொன்னார் என்றால், மற்றவர்கள் எதுவுமே சொல்லாதது ஒன்றுமே கிடையாது. நீங்கள் ஏதோ செய்கிறீர்கள் என்று எண்ணி அவர்கள் உங்களுக்கு மாலை அணிவித்து, பொன்னாடை போர்த்திபாராட்டிஏமாற்றிவிடப்போகிறார்கள், நீங்கள் ஏமாந்துவிடாதீர்கள்.கர்த்தர் சொன்னதுதான் செல்லுபடியாகும்.அவர் சொல்லவில்லை என்றால், இவர்கள் அணிவித்த மாலையும், போர்த்திய பொன்னாடையும், பாராட்டு வார்த்தைகளும் வீண்தான்.நாம் அதை எதிர்பார்க்கவே கூடாது.கர்த்தர் பார்க்கிறார், அவர் அனுப்பியிருக்கிறார், அவர் செய்யச் சொன்னார், அதை நாம் செய்கிறோம், அவ்வளவுதான்.பிறர் பாராட்டுகிறார்களோ இல்லையோ, நாம் செய்வதை செய்துகொண்டே இருக்க வேண்டும்.கர்த்தர் நம்மை பாராட்ட வேண்டும்.வேலை அப்படிப்பட்ட ஒரு திருப்தியையும், சந்தோஷத்தையும், மகிழ்ச்சியையும் நமக்குள் உண்டாக்க வேண்டும்.கர்த்தர் சிருஷ்டித்து முடித்த பிறகு தாம் செய்த வேலையைப் பார்த்து மகிழுகிறார்.அது மிகவும் நல்லது என்கிறார்.

எரிக் லிட்டெல் என்பவருடைய கதையைத்தான் 'Chariots of Fire' என்கிற படமாக எடுத்தார்கள்.அவர் ஸ்காட்லாந்தைச் சேர்ந்தவர்.அவருடைய பெற்றோர்கள் ஸ்காட்லாந்தில் மிஷனெரிகளாக இருந்தவர்கள்.அவர் வளரும்போது அவரை இங்கிலாந்தில் படிக்க வைத்தார்கள்.அவர் 1924-ஆம் ஆண்டு ஒலிம்பிக் போட்டியில் போட்டியிட்டார்.அவர் மிகவும் தேவபக்தியுள்ள மனுஷன்.100 மீட்டர் ஓட்டத்தை ஞாயிற்றுக்கிழமை அன்று வைத்துவிட்டார்கள் என்று அதில் ஓடமாட்டேன் என்று சொல்லிவிட்டார்.அவர் அதில் ஓடியிருந்தால் வெற்றி பெற்றிருப்பார்.400 மீட்டர் ஓட்டத்தை வாரநாட்களில் வைத்தார்கள், அதில் அவர் தங்கப்பதக்கத்தை வென்றார்.அவர் பிரபலாகும்போது அவருடைய சகோதரி அவரிடம்,"நீ திரும்பவும் சீனாவிற்கு பெற்றோரைப்போல மிஷனெரியாக செல்கிறேன் என்று தேவனுக்கு வாக்குப்பண்ணியிருந்தாய், ஆனால் நீ மிகவும் பிரபலமாவதால் அதையெல்லாம் மறந்துவிடுவாய் போலிருக்கிறது" என்று சொல்லிமிகவும் கவலைப்பட்டார்.அதற்கு அவர், "நான் சீனாவிற்குப் போக வேண்டும் என்றுதான் தேவன் என்னை அங்கு பிறக்க வைத்தார்.ஆகவே நான் நிச்சயமாக சீனாவிற்கு மிஷனெரியாக போவேன்.தேவன் என்னை சீனாவில்பிறக்க வைத்தது மட்டுமல்ல, என்னை வேகமாக ஓடவும்வைத்துவிட்டார். அதனால் நான் ஓடுகிறேன், முதலில் இதில் வெற்றி பெறுகிறேன், பிறகு நான் மிஷனெரியாக போகிறேன்" என்று சொல்லி ஓடி ஜெயித்து, அடுத்த வருடமே சீனாவிற்கு மிஷனெரியாக சென்று, அங்கேயே கடைசி வரைக்கும் வாழ்ந்து, இரண்டாம் உலகப்போரின்போது சிறையிருப்பில் இறந்துபோனார். அவர் அப்படிப்பட்ட ஒரு அர்ப்பணிப்புள்ளவர்.அவர், "தேவன் எப்படி இன்பத்தை அனுபவிப்பாரோ அப்படிப்பட்ட இன்பத்தை நான் ஓடும்போது அனுபவிக்கிறேன். நான் ஓடும்போது தேவனுடைய இன்பம் என்னுடைய இன்பமாகி விடுகிறது, அவர் என்னை அதற்காகவே உண்டாக்கியிருக்கிறார், அவருடைய ஆற்றல், மகிமைக்காக நான் ஓடுகிறேன், நான் வெற்றி பெறும்போது அவருக்கு மகிமை உண்டாகிறது என்று அப்படி எண்ணித்தான் நான் ஓடுகிறேன்"என்றார். நீங்கள் வேலை செய்யும்போது தேவனுடைய இன்பத்தை அனுபவிக்க வேண்டும்.நீங்கள் உங்களுடைய வேலையைப் பார்த்து, 'அது மிகவும் நல்லது' என்று சொல்லக்கூடிய அளவிற்கு அது இருக்க வேண்டும். அப்பேர்ப்பட்ட திருப்தியையும், மகிழ்ச்சியையும், சந்தோஷத்தையும் உண்டாக்கும்படியாகத்தான் கர்த்தர் வேலையை வைத்திருக்கிறார்.

Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency