0 item - ₹0.00

மீட்பும் நம்முடைய கையின் பிரயாசமும் (பாகம் 25) - ஒரு புதுவிதமான ஊக்கம்

Sunday Tamil Service - 06 MAY 18

Transcript

எதைச் செய்தாலும், அதை மனுஷர்களுக்கென்று செய்யாமல், கர்த்தருக்கென்றே மனப்பூர்வமாய்ச் செய்யுங்கள்(கொலோசெயர் 3:24).

இந்த வசனத்தின் முதல் பகுதியை NIV என்னும் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு Whatever you do, work at it with all your heart என்று மொழிபெயர்க்கிறது. நாம் எதைச் செய்தாலும் மனப்பூர்வமாக, அதாவது ஒரு passion-உடன் செய்ய வேண்டும் என்பதைக் குறித்து பேசப்போகிறேன். வேலையைக் குறித்துப் போதித்து வருகிறேன். தேவன் வேலை செய்கிறவர்களாக நம்மை உண்டாக்கியிருக்கிறார். அவர் வேலையை சந்தோஷத்திற்காக, தம்முடைய நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவதற்காகக் கொடுத்தார். ஆனால் ஆதாம் பாவஞ்செய்தபோது அந்த வேலையில் வேதனை வந்துவிட்டது. இதையெல்லாம் முன்பே காண்பித்தேன். இப்போது மூன்றாவது பகுதியிலே இருக்கிறோம். ஆண்டவராகிய இயேசு இந்த உலகத்திற்கு வந்து பாவத்தின் மூலமாக வந்த சாபத்தையும், கடினமாக உழைப்பாக, வேதனைக்குரியதாக மாறின வேலையையும் மாற்றி ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதம் நமக்கு கிடைக்கும்படி சிலுவையிலே மரித்தார். அதன் மூலம் நாம் ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதத்திற்கு சொந்தக்காரர்களாய் இருக்கிறோம். இது வேலையிலே எப்படிப்பட்ட தாக்கத்தை உண்டாக்குகிறது என்பதைக் குறித்துப் போதித்து வருகிறோம்.

கடந்த போதனையிலே ஒரு புதுவிதமான அன்பு நமக்குள் வந்திருக்கிறது என்பதைக் குறித்தும், மனுஷனைக் குறித்த அறிவு கிறிஸ்தவர்கள் மத்தியிலே வித்தியாசமாய் மாறியிருக்கிறது என்பதைக் குறித்தும் பார்த்தோம். இந்த உலகத்திலே இயற்கைப் பிறப்பின் மூலமாக நமக்கு கிடைக்காத ஒரு பொக்கிஷம், பரலோகத்திலிருந்து நமக்கு வந்து கிடைத்திருக்கிறது. பரிசுத்த ஆவியின் மூலமாக தேவ அன்பு நம் உள்ளத்திலே ஊற்றப்பட்டிருக்கிறது. இதுதான் இரட்சிப்பின் அனுபவத்தைப் பெற்றவர்களுடைய விசேஷ பொக்கிஷமாய் இருக்கிறது. பிறப்பின் மூலமாக இதைப் பெறவே முடியாது. பிறப்பின் மூலமாக மிருகங்களுக்கு இருக்கிற அப்படிப்பட்ட அன்புதான் நமக்கு வருகிறது. நாய், பூனை, ஆடு, மாடு இவையெல்லாம் தன்னுடைய குட்டிகளை நேசிக்கிறது. மிருகங்களுக்குள் இருக்கிற அதே விதமான உணர்வுகள் மனுஷனுக்குள்ளும் இருக்கிறது. அந்த விதத்தில் தான் குடும்ப பாசம், நண்பர்களுக்கு இடையே இருக்கிற பாசம், கணவன் மனைவிக்கு இடையே அன்பு இதெல்லாம் இயற்கையாக நமக்குள் வந்திருக்கிறது. இந்த உலகத்தில் பிறந்திருக்கிற எல்லா மனுஷனுக்குள்ளும் மிருகத்திற்குள் இருக்கிற அந்த உணர்வு இருக்கத்தான் செய்கிறது. அவனவன் தன்னுடைய குடும்பத்தையும், பிள்ளைகளையும் பாதுகாத்து பராமரித்து, போஷிக்கிறான். ஆனால் அது போதாது, ஏனென்றால் அது அவ்வப்போது தோல்வியடைந்து விடுகிறது. அதற்கு ஒரு அளவு இருக்கிறது. அளவிற்கு மீறிப்போனால் குடும்ப பாசமெல்லாம் ஒன்றுமில்லாமல் போய் விடுகிறது, குடும்பமே பிரிந்துவிடுகிறது. சில வேளைகளில் கணவன், மனைவி பிரிந்துபோய் விடுகிறார்கள்; நீண்ட காலம் நண்பர்களாய் இருந்தவர்கள் பிரிந்துபோய் விடுகிறார்கள். ஆனால் நாம் இரட்சிக்கப்படும்போது பரிசுத்த ஆவியினால் தேவ அன்பு நமக்குள் ஊற்றப்பட்டிருக்கிறது என்று வேதம் சொல்லுகிறது (ரோமர் 5:5). பிறப்பின் மூலமாக நமக்குள் வராத ஒன்று மறுபிறப்பின் மூலமாக நமக்கு வந்து கிடைத்திருக்கிறது. அதுதான் தெய்வீக அன்பு. இது நம்முடைய வாழ்க்கையிலே பெரிய வித்தியாசத்தை உண்டாக்குகிறது. நம்முடைய வேலையிலும் அது வித்தியாசத்தை உண்டாக்குகிறது. அதுபோல மனுஷன் தேவசாயலை சுமக்கிறவனாய் இருக்கிறான் என்கிற அறிவும் முக்கியம். இது மனுஷனுக்கு மரியாதையைக் கொடுக்க வைக்கிறது, அவனை சரியான விதத்தில் நடத்த உதவுகிறது. இதெல்லாம் வேலையிலே பெரிய தாக்கத்தை உண்டாக்குகிறது என்பதை கடந்த போதனையிலே போதித்தேன்.

இந்தப் போதனையிலே நமக்கு ஒரு புதுவிதமான ஊக்கம் (passion) உண்டாயிருக்கிறது என்பதை பார்க்கப் போகிறோம். மனப்பூர்வமாய்ச் செய்யுங்கள் என்று கொலோசெயர் 3:24-இல் வாசித்தோம். Passion என்பதை தணியாத, குறையாத, வேகம் நிறைந்த ஒரு வாஞ்சை, விருப்பம், ஆசை என்று சொல்லலாம். ஒருவனுக்கு தான் செய்கிற தொழிலில், வேலையில் அப்படிப்பட்ட ஒரு வாஞ்சையும், விருப்பமும், ஆசையும் இருக்க வேண்டும். மறுபிறப்பின் மூலமாக ஒரு புதுவிதமான ஊக்கத்தை தேவன் நமக்குள் உண்டாக்கியிருக்கிறார் என்பதைக் குறித்து இந்தப் போதனையிலே காண்பிக்க விரும்புகிறேன். நாம் எதைச் செய்தாலும் மனப்பூர்வமாய்ச் செய்ய வேண்டும். வேலை செய்கிறவர்கள் மத்தியில் அவர்களை வேலைக்கு உந்தி தள்ளுகிற சக்தி (motivation) எங்கிருந்து வருகிறது? அநேக வேளைகளில் தவறான motivation அவர்களை ஆட்கொள்வதைப் பார்க்கிறோம். அதாவது அவர்களுடைய உள்நோக்கம் தவறாக இருக்கிறது. சிலர் தங்களுடைய மதிப்பீடு அதிகரிக்கும்படியாகவும், பாதுகாப்பின் உணர்வு அதிகரிக்கும்படியாகவும் வேலை செய்கிறார்கள். தங்களுக்கு பாதுகாப்பு இல்லை, தாங்கள் ஒன்றுமில்லாத நிலைக்கு வந்துவிடுவோமோ என்று அவர்கள் உணருகிறார்கள். இந்த பாதுகாப்பின் உணர்வு அதிகரிக்கும்படியாக இன்னும் மும்முரமாக வேலை செய்கிறார்கள். அது அவர்களை இன்னும் சம்பாதிக்க வேண்டும், சேர்த்து வைக்க வேண்டும் என்று உந்தி தள்ளுகிறது. ஆக மதிப்பீட்டை உயர்த்துவதற்காகவும், பாதுகாப்பு உணர்வை உயர்த்துவதற்காகவும் இவர்கள் வேலை செய்கிறார்கள்.

சிலருடைய வாழ்க்கையே சூன்யமாக அர்த்தமில்லாமல் இருக்கிறது. ஆகவே வாழ்க்கையை அர்த்தமுள்ளதாக ஆக்க அவர்கள் வேலை செய்கிறார்கள். வேதவசனத்தின்படி இது தவறான ஒரு உள்நோக்கம். இப்படி தங்களுடைய மதிப்பு உயர வேண்டும் என்று வேலை செய்கிறவர்கள் சீக்கிரமாக burnout ஆகி விடுவார்கள். பல்பு இவ்வளவு மணி நேரம் தான் எரியும் என்று வாங்கும்போது சொல்லிவிடுவார்கள். அதனுடைய life முடியும்போது அது மிகவும் பிரகாசமாக எரியும். நாம் அதைப் பார்த்து, இவ்வளவு நாட்களாக பல்பு நன்றாக எரியவில்லை, இப்போது நன்றாக எரிகிறதே என்று எண்ணி ஏமாந்துவிடக்கூடாது. சிலர் வேலை செய்வதைப் பார்த்தீர்கள் என்றால், இவர்கள் இவ்வளவு ஆர்வத்துடனும், விருப்பத்துடனும் வேலை செய்கிறார்களே என்று நாம் எண்ணுவோம். ஆனால் அவர்கள் burnout ஆகப்போகிறார்கள். ஏனென்றால் அவர்களுடைய உள்நோக்கம் சரியில்லை. அதனால் வாழ்க்கையிலே ஒரு விரக்தியும், வேலையைக் குறித்த சலிப்பும், வெறுப்பும் உண்டாகிற நிலை வரப்போகிறது என்று அர்த்தம். ஏனென்றால் அநியாயமான விதத்தில் மும்முரமாக வேலை செய்து, எதையோ ஒன்றை அடையப்பார்க்கிறார்கள். அது தவறான உள்நோக்கம்.

சிலர் திருமணத்தை தவறான உள்நோக்கத்துடன் பண்ணிக்கொள்கிறார்கள். இது வாழ்ந்த கெட்ட குடும்பம், ஆகவே இந்த குடும்பத்தை தூக்கி நிறுத்துகிற ஒரு பெண்ணைப் பாருங்கள் என்று சொல்ல நாம் கேட்டிருக்கிறோம். இந்த உள்நோக்கத்துடன் வருகிறவனுக்கு பெண் பார்ப்பது மிகவும் ஆபத்தானது. ஏனென்றால் பிறகு நமக்குத்தான் பிரச்சனை வரும். இந்த உள்நோக்கத்துடன் திருமணம் செய்கிறவனை தூக்கி நிறுத்தவே முடியாது. ஏனென்றால் அவனுடைய புத்தி சரியில்லாததினால் தான் அவன் அந்த நிலையில் இருக்கிறான். அவன் திருந்த வேண்டும், அவனுக்குள் தரமான மாற்றங்களும் பக்குவமும் ஏற்பட்டுத்தான் அவன் மேலே வர முடியும். ஒரு பெண் வந்து அவனை தூக்கி நிறுத்திவிட முடியாது. அப்படி நிறுத்த முடியாத பட்சத்தில் ஏமாற்றம் உண்டாகிறது. அங்கு உள்நோக்கம் தவறாக இருக்கிறது. அது தவறான எதிர்பார்ப்புகளை உண்டாக்குகிறது. எதிர்பார்ப்பு நிறைவேறாதபோது அது ஏமாற்றத்தை அளிக்கிறது. அங்கு திருமண வாழ்க்கையே கெட்டுப்போகிறது; அதிலேயே பிரச்சனை உண்டாகி விடுகிறது. தவறான நோக்கம் இருப்பதால் இப்படி ஆகிறது.

அதுபோலவே தவறான நோக்கம் வேலையையும் பாதிக்கிறது. வேலையின் மூலம் என்னுடைய மதிப்பு உயரும் என்று எண்ணி வேலைக்குச் சென்றால் அது தவறு. நம்முடைய மதிப்பு ஏற்கனவே உயர்ந்திருக்கிறது. ஏனென்றால் இயேசு கல்வாரி சிலுவையிலே இரத்தஞ்சிந்தி நம்மை மீட்டுக்கொண்டார். நமக்கு அன்றைக்கே மதிப்பு உண்டாகி விட்டது. நாம் இன்றைக்கு எதற்கு வேலை செய்கிறோம் என்றால், தேவனுடைய நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவதற்காகவே. அதற்காக நாம் பிறக்கும்போதே தேவன் நமக்குள் சில திறமைகளையும், ஆற்றல்களையும், வரங்களையும் கொடுத்துவிட்டார். நமக்குக் கொடுத்திருக்கிற திறமையோடு நம்முடைய வேலை சம்பந்தப்பட்டிருக்கிறது. அதைச் செய்து அவருடைய நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவதற்காக வேலைக்குப் போகிறோம். இதை வைத்து நாம் யாரிடமும் எதையும் நிரூபிக்க தேவையில்லை. நான் பெரிய சாதனையாளன் என்று எவருக்கும் காண்பிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. கர்த்தர் எனக்கு சில தாலந்துகளைக் கொடுத்திருக்கிறார், எனக்கு ஒரு அழைப்பைக் கொடுத்திருக்கிறார், என்னைத் தெரிந்துகொண்டிருக்கிறார், என்னை இந்தப் பூமியில் வைத்திருக்கிறார், எனக்கு சில வாய்ப்புகளைக் கொடுத்திருக்கிறார், நான் அதைப் பயன்படுத்தி கர்த்தருக்காக, அவருடைய நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவதற்காக வேலை செய்யப்போகிறேன். இப்போது mind தெளிவாக இருக்கிறது. நான் யாருக்கும், எதையும் நிரூபிக்க வேண்டியதில்லை. நான் கர்த்தரை பிரியப்படுத்தப்போகிறேன், அவருடைய நோக்கத்தை நிறைவேற்றப் போகிறேன், அவருடைய மகிமைக்காக நான் வாழப்போகிறேன் என்று எண்ணி வேலை செய்வோம்.

திருமணமும் இப்படித்தான். திருமணத்தின் மூலமாக நம்மை உயர்ந்த நிலைக்கு தூக்கி விடுவார்கள் என்று எண்ணினால் அது தவறு. கர்த்தர் தூக்கவில்லை என்றால் எவரும் தூக்க முடியாது. மனுஷனை நம்பினோம் என்றால் அவனுக்கு கீழே தள்ளுவதற்குத்தான் தெரியும். அப்படியென்றால் நாம் ஏன் திருமணம் செய்கிறோம்? தேவன் நம்மை இந்தப் பூமியில் வைத்திருக்கிறார்; மனுஷன் தனிமையாய் இருப்பது நல்லதல்ல என்று அவர் சொல்லியிருக்கிறார்; அவர் நமக்கென்று ஒரு நோக்கத்தை வைத்திருக்கிறார், அதற்குரிய ஆற்றல்களையும், திறமையையும் வைத்திருக்கிறார், வாய்ப்புகளைக் கொடுத்திருக்கிறார். இதை நிறைவேற்றுவதற்கு திருமணம் செய்யும் வயது வந்தவுடன் நமக்கு ஒரு துணை தேவைப்படுகிறது. தேவன் நமக்காக வைத்திருக்கிற நோக்கங்களை நாம் நிறைவேற்ற வேண்டுமென்றால் நமக்கு ஒரு வாழ்க்கைத்துணை அவசியம். ஆக, நாம் எப்படிப்பட்ட பெண்ணை திருமணம் செய்ய தேட வேண்டும்? நம்மையும் நம்முடைய நோக்கத்தையும் புரிந்துகொண்டு, தேவன் நமக்காக வைத்திருக்கிற அவருடைய திட்டங்களை நிறைவேற்ற உதவக்கூடிய ஒரு துணை நமக்குத் தேவை. ஏனென்றால் கர்த்தர் நம்மை ஒரு நோக்கத்திற்காக வைத்திருக்கிறார். அந்த நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவதுதான் நம்முடைய வாழ்க்கை. நமக்கு வேறெந்த நோக்கமும் கிடையாது. மனுஷன் தனிமையாய் இருப்பது நல்லதல்ல என்று அவர் சொல்லிவிட்டார். திருமண வயது வந்தவுடன் திருமணம் செய்ய வேண்டும். ஆண்டவரே, எனக்கு ஏற்ற துணையைத் தாரும், உம்முடைய நோக்கம் நிறைவேற வேண்டும், நான் உமக்காக வாழ வேண்டும், நீர் என்னை எதற்காக பிறக்க வைத்தீரோ, எனக்கு தாலந்துகளைக் கொடுத்தீரோ அதை நிறைவேற்றுவதற்கு துணை வேண்டும் என்று ஜெபித்து அப்படித்தான் துணையைத் தேட வேண்டும். அப்படி தேடும்போது திருமண வாழ்க்கையில் நுழையும்போதே ஒரு தெளிவு இருக்கும். இல்லையென்றால் அதில் குழப்பம் தான் இருக்கும். வேலையில் தவறான நோக்கங்கள் இருக்கும்போது அது சரிப்படாது.

சிலர் சுறுசுறுப்புடன் வேலை செய்வார்கள். இவர் நன்றாக வேலை செய்கிறார் என்று நாம் எண்ணுவோம். ஆனால் அவர்களுடைய motivation என்னவென்றால், நன்றாக பணம் சம்பாதித்தால் பிறகு நன்றாக enjoy பண்ணலாம் என்பதுதான். அவர்கள் தாங்கள் செய்கிற வேலையை enjoyment-ஆக எண்ணாமல், அதை பாடாக எண்ணுகிறார்கள். வேர்வை சிந்திவிட்டு வருகிறேன், கடும் உழைப்பை உழைத்துவிட்டு வருகிறேன், அதன் பிறகு enjoy பண்ணலாம். வேலையில் கஷ்டப்பட்டால் தானே நாம் enjoy பண்ண முடியும் என்று அவர்கள் எண்ணுகிறார்கள். இவர்களுடைய concept தவறு. வேலையே ஒரு enjoyment-ஆக இருக்க வேண்டும். வேலை ஒரு மனுஷனுக்கு ஒரு enjoyment-ஆக இல்லையென்றால் அவன் தவறான அடிப்படையிலே வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறான் என்று அர்த்தம். சரீரப்பிரகாரமாகவும், உணர்வுப்பூர்வமாகவும் வேலையைப் பற்றி அவனுக்கு சலிப்பும், வெறுப்பும் தான் உண்டாகும். இன்றைக்கு அநேகருக்கு வேலையைப் பற்றி சலிப்பும், வெறுப்பும் தான் இருக்கும். ஏனென்றால் வேலையை சரியான motivation-உடன் அவர்கள் Ħ#2949;ணுகுவதில்லை. கர்த்தர் எனக்குள் சில காரியங்களை வைத்திருக்கிறார், நான் அதைப் பயன்படுத்துவதற்காகத்தான் வேலை கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது, நான் அவருடைய நோக்கத்தை நிறைவேற்றிக்கொண்டிருக்கிறேன் என்று அவர்கள் எண்ணுவதே கிடையாது. அவர்களுடைய motivation தவறாக இருக்கிறது. நாம் கஷ்டப்பட்டால் நன்றாக சாப்பிடலாம், vacation-க்குப் போகலாம் என்று அதுதான் அவர்களுக்கு சந்தோஷமே ஒழிய, வேலைக்கு வருவது சந்தோஷம் அல்ல.

நாம் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுகிறவர்களாய் மாறும்போது நம்முடைய எண்ணங்கள் எலலாம் புதிதாகிறது. நாம் புதுவிதத்தில் யோசிக்க ஆரம்பிக்கிறோம். நமக்குள் ஒரு புதுவிதமான passion வந்து கிடைக்கிறது. அது வாழ்க்கையையே வித்தியாசமானதாக்குகிறது. அது நம்முடைய வேலையையும் தரத்தில் வித்தியாசமானதாக மாற்றுகிறது. லூக்கா 5-ஆம் அதிகாரத்தில் பேதுருவும் மற்றவர்களும் இரவு முழுவதும் பிரயாசப்பட்டும் ஒரு மீன் கூட பிடிக்க முடியவில்லை. அவர்கள் வலைகளை அலசிக் கொண்டிருந்தார்கள். இயேசு பேதுருவிடம் வந்து, உன்னுடைய படகைக் கொடு, நான் பிரசங்கம்பண்ணிவிட்டுத் தருகிறேன் என்று வாங்கி அதில் நின்று பிரசங்கம்பண்ணினார். பிரசங்கம்பண்ணி முடிந்தவுடன், படகை வெறுமையாய் கொடுக்கக்கூடாதே, அதற்கு வாடகை கொடுக்க வேண்டுமே என்று பேதுருவை அழைத்து, ஆழத்திலே வலைகளைப் போடு என்றார். அவன் வலையைப் போட்டான். படகு நிரம்ப வலை கிழியத்தக்க மீன்கள் பகலில் கிடைத்தது. இவ்வளவு மீன்கள் கிடைத்துவிட்டதே என்று அவன் சந்தோஷமாக மீன்களை எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறான். இயேசு அவனிடம், என்னைப் பின்பற்றி வா, நான் உன்னை மனுஷனைப் பிடிக்கிறவனாக ஆக்குவேன் என்றார். உடனே அவன் அதை விட்டுவிட்டு இயேசுவைப் பின்பற்றி வந்துவிட்டான். பேதுருவின் இடத்தில் நாம் இருந்திருந்தால், கடலில் இவ்வளவு மீன்கள் இருக்கிறதே, நாளையிலிருந்து சரியாக வந்துவிடப் போகிறேன், எல்லா மீன்களையும் அள்ளுவது தான் நம்முடைய வேலை, இவர் எவ்வளவு idea-உடன் மீன்பிடிக்கச் சொன்னார், இவ்வளவு மீன்கள் வந்திருக்கிறதே, நாளையிலிருந்து எவ்வளவு சம்பாதிக்கலாம் என்று கணக்குப் போட்டிருப்போம். பேதுரு அன்று ஒருநாளில் இரண்டு வாரத்தில் பிடிக்க வேண்டிய மீன்களைப்பிடித்தான் என்று ஒரு வேதவல்லுனர் சொல்லுகிறார். பேதுரு சர்வசாதாரணமாக அந்த வேலையை விட்டு இயேசுவின் பின் செல்கிறான்.

அவனால் எப்படி வேலையை விட முடிந்தது? பேதுரு வேலையை விட்டு வந்ததால் சிலர், நீ ஊழியத்திற்கு வருகிறாய் என்றால் வேலையை விட்டுவிட்டு வா என்று சொல்லுகிறார்கள். அங்கு பேதுரு வேலையை விட்டான் என்பது பெரிய காரியம் அல்ல. அவன் வேலையைக் குறித்து புதிய விதமாக எண்ண ஆரம்பித்தான் என்பதுதான் முக்கியம். ஆகவேதான் அவனால் வேலையை விட முடிந்தது. இப்போது அவன் மீன் பிடித்துக்கொண்டிருக்கிறான். இயேசு அவனிடம், நான் உன்னை மனுஷனைப் பிடிக்கிறவனாக ஆக்குவேன் என்கிறார். இயேசு என்ன சொல்லுகிறார்? நான் இந்த உலகத்தை மீட்க வந்திருக்கிறேன், இரட்சகராய் வந்திருக்கிறேன், நான் ஒரு பெரிய project பண்ணப் போகிறேன், இந்த உலகத்திற்கே இரட்சிப்பு உண்டாகப்போகிறது, இதிலே உனக்கு ஒரு பங்கைத் தருகிறேன் என்கிறார். ஆமாம், நிச்சயமாகவே பேதுருவுக்கு முக்கியமான பங்கு இருந்தது. ஆகவேதான் மீன் பிடித்துக்கொண்டிருந்தவனை பெரிய திட்டம்போட்டு அழைக்கிறார். அவர் இவனுக்காக ஒரு வேலையை வைத்துக்கொண்டிருக்கிறார். இந்த worldwide project-இல் உனக்கு ஒரு வேலை இருக்கிறது, நீ வா, என்னைப் பின்பற்று, நான் உன்னை மனுஷனைப் பிடிக்கிறவர்களாக ஆக்குவேன் என்று கூப்பிடுகிறார். பேதுரு இதைப் பார்க்கிறான். இவ்வளவு நாட்கள் மீன்பிடிக்க வேண்டும், சாப்பாட்டிற்கும், தன் வீட்டிற்கு வாடகைக் கொடுக்கவும், கடனைக் கட்டவும் பணம் வேண்டும் என்று இவ்வளவுதான் யோசித்தானே ஒழிய, அதற்கு மேல் யோசிக்கவில்லை. ஆனால் இப்போது தேவனுடைய level-இல், அவர் இந்த உலகத்திற்காக வைத்திருக்கிற திட்டத்தில் என்னுடைய பங்கு என்ன என்று யோசிக்கிறான். இப்படி யோசிப்பதால் வேலையை விடுவது என்பது அவனுக்கு சுலபமாக இருக்கிறது. இன்றைக்குத்தானே இவ்வளவு மீன் பிடித்தாய், அதுபோல தினமும் பிடிக்க உனக்கு கற்றுக்கொடுக்கும்படி அவரிடம் சொல், வேலையை மட்டும் விட்டு விடாதே! என்று ஜனங்கள் சொல்லியிருப்பார்கள். ஆனால் பேதுரு, வேலையை சுலபமாக விட்டுச் செல்கிறான். ஏனென்றால் அவனுடைய orientation வேறுமாதிரி ஆகிவிட்டது. வாழ்க்கை என்பது வெறும் என்னுடைய வாடகை, சாப்பாடு, தேவை என்று அப்படி கிடையாது. தேவன் எதற்கோ என்னை பிறக்க வைத்திருக்கிறார், அதற்காக இயேசுவை அனுப்பி அவர் என்னை அழைக்கிறார், அவர் எனக்குள் சில திறமைகளை வைத்திருக்கிறார், அதெல்லாம் பயன்பட வேண்டும், கர்த்தருடைய நோக்கத்தை நிறைவேற்ற வேண்டும், இந்த உலகத்திற்கே சுவிசேஷம் போய் சேர வேண்டும், இந்த இரட்சகரை நான் அறிந்து, இவரைப் பின்பற்றி, மற்றவர்களுக்கு அறிவிக்க வேண்டும் என்று அவன் உணர்ந்துவிட்டான். ஆகவேதான் வேலையை விடுவது அவனுக்கு சுலபமாக இருந்தது.

பவுலும் கூடாரத்தொழிலை செய்து வந்தவர். அவருடைய ஊரில் கூடாரத்தொழில் பொதுவான தொழிலாக இருந்தது. இவர் அந்த தொழிலை நன்றாக செய்துகொண்டிருந்து, பிறகு ஊழியத்திற்கென்று எருசலேமிற்குச் சென்று படித்து, பரிசேயனாக ஆனவர். அதன்பிறகு கிறிஸ்துவை அறிந்துகொண்டு, கிறிஸ்துவைப் பிரசங்கிக்கிற கிறிஸ்தவ பிரசங்கியாராக மாறினார். இவர் கிறிஸ்தவ ஊழியஞ்செய்தபோது ஒரு காலக்கட்டத்தில் தன்னை ஆதரித்துக்கொள்ள யாருடைய உதவியும் இல்லாததினால் வேலை செய்து வருமானத்தை சம்பாதிக்க வேண்டியதாயிற்று. அதைப் பற்றி அவர் கொஞ்சங்கூட யோசிக்கவில்லை. கூடாரத் தொழிலைச் செய்தார், பணத்தை சம்பாதித்தார், அதை வைத்தே சில நேரங்களில் ஊழியமும் செய்ய வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டபோது அதையும் செய்தார்.

சில ஊழியர்கள், நான் வேலையை விட்டு விட்டேனே, இப்போது எப்படி மறுபடியும் அதில் கை வைப்பது? என்று கேட்கிறார்கள். ஊழியம் செய்யும்போது வேலையை செய்யலாம், அதில் எந்தத் தவறுமில்லை. இயேசுவின் சீஷர்கள் வேலையை விட்டதை நாம் பெரிதாக பேசுகிறோம். பவுல் வேலையை மறுபடியும் செய்தார். ஆக வேலையை விடுகிறோம் என்பது முக்கியமல்ல, வேலையைப் பற்றி எப்படி எண்ணுகிறோம் என்பதுதான் முக்கியம். அதை வைத்துதான் நம்முடைய வேலை இருக்கப்போகிறது. ஆக, வேலையைப் பற்றி ஒரு புதிய கண்ணோட்டம் வந்துவிட்டது. அது பேதுருவுக்கு வந்துவிட்டது, ஆகவேதான் அவர் வேலையை விட்டார். பவுலுக்கும் அது வந்துவிட்டது, ஆகவேதான் அப்போஸ்தலனாய் இருந்த அவர் அவ்வப்போது கூடாரத்தொழிலை செய்ய வேண்டிய நேரத்தில் அதைச் செய்ய அவரிடம் எந்த தடையும் இல்லை. பரவாயில்லை, இதையும் செய்யலாம் என்று செய்கிறார். சிலர் எண்ணுவது போல, வேலையை விட்டுத்தான் ஆக வேண்டும், இந்த உலக வேலையே நமக்கு வேண்டாம் என்றெல்லாம் கிடையாது. வேலையைப் பற்றி ஒரு புதிய கண்ணோட்டத்தைத்தான் வேதவசனம் போதிக்கிறதே ஒழிய, வேலையை விடு, வேலையை விடு என்பது பெரிய காரியம் அல்ல. அவசியப்பட்டால் வேலையை விட வேண்டியதுதான். ஆனால் வேலையை விடுவதுதான் பெரிய காரியம் என்று பேசக்கூடாது. வேலையைப் பற்றிய எண்ணங்கள் மாற வேண்டும், அப்போதுதான் நாம் செய்கிற ஊழியமும், வேலையும் எல்லாமே நன்றாக இருக்கும்.

இதற்கு ஒரு நல்ல உதாரணம் 2 இராஜாக்கள் 5-ஆம் அதிகாரத்தில் இருக்கிறது. நாகமானின் கதை அது. சீரியா தேசத்தைச் சார்ந்த நாகமான் என்கிற படைத்தலைவன் இருந்தான். அக்காலத்தில் இஸ்ரவேலருக்கும் சீரியருக்கும் பெரிய சண்டை நடந்தது. சீரியர்கள் இஸ்ரவேலர்கள் மீது படையெடுத்து, மேற்கொண்டு, சிறைபிடித்தார்கள். அப்படி சிறைபிடித்து கொண்டுவரப்பட்டவர்களில் இருந்த ஒரு சிறு பெண் நாகமானின் வீட்டில் வேலை செய்துகொண்டிருந்தாள். நாகமான் சீரியா தேசத்து ராஜாவுக்காக வேலை செய்து பெரிய வெற்றிகளை அடைந்தவன். ராஜாவுக்கு இவனை மிகவும் பிடிக்கும். ஆனால் இவனுக்கு குஷ்டரோகம் என்னும் பெரும் வியாதி உண்டானது. அவனுக்கு இதிலிருந்து விடுதலையே கிடைக்கவில்லை. அவர்கள் ஊரில் உள்ள தெய்வங்களிடம் எல்லாம் வேண்டி பார்த்தாகி விட்டது. தன்னுடைய பணம், பலம் இவை எல்லாவற்றையும் வைத்து சுகத்தை தேடிப் பார்த்தான். ஆனால் சுகம் கிடைக்கவில்லை. ஒருநாள் இஸ்ரவேல் தேசத்திலிருந்து வந்து அவனுடைய வீட்டில் வேலை செய்யும் அடிமைப்பெண், எஜமான் எங்களுடைய ஊரிலுள்ள எலிசா என்கிற தீர்க்கதரிசியிடம் சென்றால் அவர் உடனே சுகமாக்கிவிடுவார் என்கிறாள். இவர்களுக்கும் அது சரியாகத் தோன்றினது. உடனே நாகமான் இதை தன்னுடைய ராஜாவிடம் சொல்ல, அந்த ராஜாவும் பொன், வெள்ளி போன்ற வெகுமதிகளைக் கொடுத்து, அதோடு சிபாரிசு (recommendation) கடிதம் ஒன்றையும் கொடுத்து, இதை இஸ்ரவேல் ராஜாவிடம் கொடு என்று சொல்லி நாகமானை அனுப்புகிறான். சீரிய ராஜாஅந்த கடிதத்தில், என்னுடைய முக்கியமான நபரை உன்னிடம் அனுப்புகிறேன். இவரை எப்படியாவது சுகமாக்கி திரும்ப அனுப்ப வேண்டியது உன்னுடைய பொறுப்பு. இந்த வெகுமதியை எல்லாம் பெற்றுக்கொள் என்று எழுதி அனுப்பினான். இஸ்ரவேலின் ராஜா அந்த கடிதத்தை வாசித்து தன் வஸ்திரத்தை கிழித்துக்கொண்டான். ஏற்கனவே இரண்டு தேசத்தாருக்கும் இடையே பெரும் சண்டையும் சச்சரவும் இருக்கிறது. இஸ்ரவேலரை அடிமையாக்குவது, கொள்ளையடிப்பது என்பதெல்லாம் சீரிய தேசத்தாருக்கு சகஜமான ஒன்றாய் இருந்தது. இப்போது சீரிய ராஜா கடிதம் எழுதினவுடன் இஸ்ரவேலின் ராஜா அதை ஒரு மிரட்டல் போல எண்ணி, குஷ்டரோகியை சுகமாக்குவதற்கு நான் என்ன கடவுளா என்று வஸ்திரத்தை கிழித்துக்கொண்டு புலம்ப ஆரம்பித்துவிட்டான்.

எலிசா தீர்க்கதரிசி அதைக் குறித்து கேள்விப்பட்டபோது குஷ்டரோகமுள்ள அந்த ஆளை என்னிடம் வரச் சொல்லுங்கள், நீங்கள் ஏன் சட்டையைக் கிழித்துக்கொண்டு புலம்புகிறீர்கள், இஸ்ரவேலில் ஒரு தீர்க்கதரிசி இருக்கிறான் என்பதைக் காண்பிக்கிறேன் என்று ராஜாவுக்கு செய்தி அனுப்பினான். ஆகவே இஸ்ரவேலின் ராஜா நாகமானிடம், தீர்க்கதரிசியைப் போய் பார்க்கச் சொன்னான். நாகமான் படை சூழ எலிசாவைப் பார்க்க வருகிறான். எலிசா நாகமானை வெளியே வந்துகூட பார்க்கவில்லை. அவன் வீட்டிற்குள்ளேயே இருந்துகொண்டு, நாகமானை யோர்தான் நதியில் போய் ஏழு முறை முழுகி எழும்பச் சொல், அப்போது சுகமாகிவிடும் என்கிறான். இதைக்கேட்ட நாகமானுக்கு கோபம் வந்துவிட்டது. எங்களுடைய ஊரில் இல்லாத நதியா உங்கள் ஊரில் இருக்கிறது? உங்கள் ஊரின் அழுக்கு தண்ணீரில் நான் மூழ்க வேண்டுமா, வேண்டவே வேண்டாம், நான் இவ்வளவு பெரிய ஆள் வந்திருக்கிறேன், தீர்க்கதரிசி உடனே வெளியே வந்து ஜெபம்பண்ணி என்னை சொஸ்தமாக்குவான் என்று நினைத்தேன். ஆனால் அவன் நதியில் போய் மூழ்கும்படிச் சொல்லிவிட்டானே என்று கோபப்பட்டு, அவன் கிளம்ப ஆரம்பித்துவிட்டான். அப்போது அவன் கூட இருந்தவர்கள், இந்த தீர்க்கதரிசி சுகமாக்கமாட்டேன் என்று சொல்லவில்லையே, யோர்தான் நதியில் போய் ஏழுமுறை மூழ்கினால் சுகமாகி விடலாம் என்றுதானே சொல்லுகிறார், அதைச் செய்யலாமே, அதில் எந்தத் தவறும் இல்லையே என்கிறார்கள். நாகமான் அதை ஏற்றுக்கொண்டு, யோர்தான் நதியில் ஏழுமுறை மூழ்கி எழுந்தான். அப்போது அவனுடைய சரீரம் சிறு பிள்ளையினுடைய தோல் போல ஆகிவிட்டது. அவன் பரிபூரணமாய் சொஸ்தமாகிவிட்டான். அவன் தீர்க்கதரிசிக்கு வெகுமதிகளை தருகிறான், ஆனால் தீர்க்கதரிசியோ அதை வாங்க மறுத்துவிட்டான்.

நாகமான் போகும்போது எலிசாவிடம் ஒரு காரியத்தை வேண்டிக்கொள்கிறான். நான் இவ்வளவு நாட்கள் சீரியா தேசத்தில் எங்களுடைய தெய்வங்களை வணங்கிக் கொண்டிருந்தேன். அதில் எந்த தெய்வமும் எனக்கு உதவி செய்ய முடியவில்லை. ஆனால் இஸ்ரவேலின் தேவன், இவ்வளவு பெரிய வியாதியிலிருந்து என்னை சுகமாக்கிவிட்டார். இந்த தெய்வத்தை தவிர வேறு எந்த தெய்வத்தையும் இனி நான் வணங்கமாட்டேன். ஆகவே இனி நான் தகன பலிகளை செலுத்தும்போது, இஸ்ரவேலின் தேவனுக்குத்தான் பலியிடப்போகிறேன். ஆகவே உங்களுடைய ஊரிலிருந்து இரண்டு கழுதை லோடு மண் வேண்டும். அதைக் கொண்டு எங்களுடைய ஊரில் பலிபீடம் கட்ட வேண்டும். நான் அங்கு கர்த்தரை தொழுதுகொள்ள வேண்டும் என்கிறான். மேலும் அவன், எங்கள் நாட்டின் தெய்வமாயிருக்கிற ரிம்மோன் என்கிற தெய்வத்தினுடைய ஆலயத்திற்குப்போய் அங்கு ராஜா பணிந்து வணங்கும்போது நானும் அவர்கூட குனிந்து எழும்ப வேண்டும். கர்த்தர் என்னை மன்னிப்பாரா என்று கேட்கிறான். அதற்கு எலிசா, கர்த்தர் மன்னிப்பார் என்கிறான். எலிசாவுக்கு உண்டான ஞானம் இன்றைக்கு அநேகருக்கு உண்டாக வேண்டும். சீரியா தேசத்தில் இஸ்ரவேலின் தேவனை வணங்குகிற ஆள் இவன் ஒருவன் மட்டும்தான். சீரியர்களுக்கு ரிம்மோன் என்கிற தெய்வம் இருக்கிறது. அதுதான் அந்த குலத்திற்கே தெய்வம். அந்த தெய்வத்தை வணங்கவில்லை என்றால் தேசத்தின் மீது பற்றும், பக்தியும் இல்ல#3016; என்று சொல்லிவிடுவார்கள். இது அப்படிப்பட்ட ஒரு காரியம். நாகமான், எனக்கு தேசத்தின் மீது பற்றும், பக்தியும் இருக்கிறது. நான் தேசத்திற்கு படைத்தலைவனாய் இருந்து எத்தனையோ யுத்தங்களை எல்லாம் ஜெயித்துக் கொடுத்திருக்கிறேன். இனிமேலும் உண்மையாய் வேலை செய்து தேசத்திற்காக எல்லாவற்றையும் செய்வேன். எனக்கு தேசப்பற்று கொஞ்சங்கூட குறையவில்லை. ஆனால் இஸ்ரவேலின் தேவன்தான் மெய்யான தெய்வம் என்பதை தெரிந்துகொண்டேன். ஆகவே இவரை மட்டும் தான் வணங்கப்போகிறேன். ஆனால் அவர்கள் மத்தியில் வாழ வேண்டியதாய் இருக்கும்போது சில காரியங்களை எல்லாம் எப்படிச் செய்ய வேண்டுமென்று எனக்குத் தெரிய வேண்டுமென்று கேட்கிறான். இன்றைக்கு இது கிறிஸ்தவர்களுக்கு எவ்வளவு பெரிய பாடம் என்பதை யோசித்துப் பாருங்கள். சீரியா தேசத்தில் நாகமான் இருந்ததுபோலத்தான் நாம் இருக்கிறோம். நாம் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதை யோசித்துப் பார்த்து பக்குவத்தோடு நடந்துகொள்ள வேண்டும். நம்முடைய வார்த்தைகள், நம்முடைய செயல்கள் எல்லாம் சரியாக இருக்க வேண்டும். அந்நிய தெய்வத்தை வழிபடுகிற சமுதாயத்தில் நாம் வாழ முடியாது என்று கிடையாது. நாகமானால் வாழ முடியும் என்றால் நம்மாலும் வாழ முடியும். எல்லா சூழ்நிலையிலுன் நான் கர்த்தருக்காக வாழப்போகிறேன் என்று தீர்மானித்து நாம் வாழ வேண்டும்.

உண்மையான passion உள்ளத்திலே எப்படி வேலை செய்கிறது என்பதை கவனிக்க வேண்டும். போலியான passion எதன் அடிப்படையில் இருக்கிறது என்றால், அவர்கள் சுறுசுறுப்பாக வேலை செய்வார்கள். ஆனால் அது சுயநலத்திலிருந்து வருகிறது. தன்னுடைய பாதுகாப்பு, தன்னுடைய சுகம், தன்னுடைய வசதி என்று தன்னுடைய நலனை மட்டும் தான் அது பார்க்கிறது. அது பாவத்தினுடைய ஒட்டுமொத்த உருவம். ஜனங்கள் அதை passionate-உடன் பின்பற்றுகிறார்கள். யாருக்கு என்ன நடந்தால் நமக்கு என்ன, நம்முடைய வேலையைப் பார்ப்போம், நாம் சம்பாதிப்போம் என்றுதான் ஜனங்கள் இருக்கிறார்கள். அதுதான் சுயநலம். அதுவும் ஒரு passion. அதிலிருக்கிறவனும் மிகவும் தீவிரமாக வேலை செய்கிறான். அவன் தனக்காகவே வேலை செய்கிறான். பாவத்தின் ஒட்டுமொத்த ரூபமே சுயநலம் தான். அது மனுஷனை எப்படி வேலை செய்ய வைக்கிறது என்பதை சற்று யோசித்துப்பாருங்கள். அப்படிப்பட்டவர்கள் எப்போதும் motivated-ஆக இருப்பார்கள், நன்றாக வேலை செய்வார்கள், ஆனால் அவர்களிடம் வேலையை செய்யச் சொன்னால், எனக்கு எவ்வளவு தருவீர்கள்? என்று கேட்பார்கள். அப்படிப்பட்ட வேலை நன்றாக இருக்குமா? எல்லாரும் இப்படிப்பட்ட எண்ணத்தோடு வேலைக்குச் சென்றால் என்னாவது? இதுதான் போலியான, உலகப்பிரகாரமான motivation. இது தன்னலத்தின் அடிப்படையிலிருந்து வருகிறது. வேலை செய்கிறவர்கள் பல நோக்கத்திற்காக வேலை செய்கிறார்கள். சிலர், அவன் அவ்வளவு சேர்த்து வைத்துவிட்டானே, நான் ஒன்றுமே சேர்க்கவில்லையே! என்று பேராசையினால் வேலை செய்கிறார்கள். இன்னும் சிலர், அவன் மேலே வந்துவிட்டானே, நான் மேலே வர வேண்டுமென்றால் அவனைக் காட்டிலும் கடினமாக உழைக்கத் தயார் என்று பொறாமையினால் வேலை செய்கிறார்கள். இவர்கள் வேலை செய்கிறார்கள், ஆனால் இவர்களுடைய motivation முற்றிலும் தவறாக இருக்கிறது. இன்றைய கலாச்சாரமும் பலவிதங்களில் அதை ஊக்குவிக்கிறது. தவறான motivations நாம் வணங்குகிற ஒரு காரியமாய் ஆகிவிடுகிறது. ஆனால் வேதத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கிற சரியான passion-ஐ கவனியுங்கள்.

அப்படியிருக்க, சகோதரரே, நீங்கள் உங்கள் சரீரங்களைப் பரிசுத்தமும் தேவனுக்குப் பிரியமுமான ஜீவபலியாக ஒப்புக்கொடுக்கவேண்டுமென்று, தேவனுடைய இரக்கங்களை முன்னிட்டு உங்களை வேண்டிக்கொள்ளுகிறேன்; இதுவே நீங்கள் செய்யத்தக்க புத்தியுள்ள ஆராதனை(ரோமர் 12:1).

பவுல், ஜீவபலியாக உங்களை ஒப்புக்கொடுங்கள் என்கிறார். இவர் யூதப் பின்னணியிலிருந்து வந்தவர். ஆசரிப்புக்கூடாரத்திலும், தேவாலயத்திலும் என்ன நடந்தது என்று அவருக்கு நன்றாகத் தெரியும். அந்த language-ஐ இங்கு பயன்படுத்துகிறார். அக்காலத்தில் ஜனங்கள் பலியை செலுத்துவதற்கு தேவாலயத்திற்கு வந்தார்கள். பாவஞ்செய்தவன் தன்னுடைய பாவத்தை நிவர்த்தி செய்யும்படியாக பாவநிவாரண பலியைக் கொண்டுவந்தான். தகனபலி என்று ஒரு பலியையும் ஜனங்கள் கொண்டுவந்தார்கள். அதன் நோக்கம் வித்தியாசமானது. பழுதற்ற ஆட்டைக் கொண்டுவந்து, அதைக் கொன்று, எரித்து, சாம்பலாக்குவார்கள். அது முற்றிலுமாய் எரிந்து சாம்பலாகும் வரை அங்கு நிற்பார்கள். இதனுடைய அர்த்தம் என்னவென்றால், ஆண்டவரே, என்னை முற்றிலுமாக உம்மிடத்தில் அர்ப்பணிக்கிறேன். எனக்குரியது எல்லாம் உம்முடையது, நான் ஒன்றையும் மீதம் வைத்துக்கொள்ளவில்லை என்பதுதான். அதன் மூலம் அவன் தன்னுடைய உள்ளத்திலிருக்கிற வாஞ்சையை வெளிப்படுத்துகிறான். நான் உமக்காக இருக்கிறேன், உமக்காக வாழுகிறேன், உம்மிடத்தில் என்னை அர்ப்பணிக்கிறேன், எனக்காக எதையும் வைத்துக்கொள்ளவில்லை என்பதை அவன் வெளிப்படுத்துகிறான். பவுல், ஜீவபலியாக ஒப்புக்கொடுங்கள் என்கிறார். பலி என்றாலே செத்தது என்றுதான் அர்த்தம். பவுல் வேண்டுமென்றே இப்படிச் சொல்லுகிறார். இதை வாசிக்கிறவர்களை உலுக்கும்படியாக அப்படிச் சொல்லுகிறார். ஜீவபலி என்பதின் அர்த்தம் என்னவென்றால், நீ சாக வேண்டாம், ஆனால் ஒவ்வொரு நாளும் வேறொரு விதத்தில் நீ சாக வேண்டும். உன்னுடைய சொந்த சித்தத்திற்கும், விருப்பத்திற்கும், நோக்கத்திற்கும் சாக வேண்டும். கர்த்தருடைய நோக்கம், திட்டம், மகிமை என்று அப்படிப்பட்ட நோக்கத்திற்காக வாழ வேண்டும். தினமும் அப்படி செத்து, இப்படி வாழு என்கிறார். இதுதான் ஜீவபலி என்கிற வார்த்தையின் அர்த்தம். அப்படி வாழும்போது எப்படியிருக்கும் என்பதை 11-ஆம் வசனத்தில் சொல்லுகிறார்.    

அசதியாயிராமல் ஜாக்கிரதையாயிருங்கள்; ஆவியிலே அனலாயிருங்கள்; கர்த்தருக்கு ஊழியஞ்செய்யுங்கள்(ரோமர் 12:11).

அப்படி வாழும்போது அசதியாய் இராமல் சுறுசுறுப்பாய் இருப்போம்; நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வேலையை நன்றாகச் செய்வோம்; நாம் ஜாக்கிரதையாய் இருப்போம். ஆவியிலே அனலாயிருங்கள் என்றால் உங்களுடைய emotion, discipline எல்லாம் எப்போதும் அந்த நிலையில் இருக்க வேண்டும் என்று அர்த்தம். கர்த்தருக்காக வாழுவதிலே முழு ஈடுபாட்டுடன் உங்களுடைய உணர்வுகள், ஒழுக்கங்கள் எல்லாமே அதற்கென்று அர்ப்பணிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்கிறார். அப்படிப்பட்ட passion எங்கிருந்து வரும் என்பதை 1-ஆம் வசனத்தில் பாருங்கள்.  

அப்படியிருக்க, சகோதரரே, நீங்கள் உங்கள் சரீரங்களைப் பரிசுத்தமும் தேவனுக்குப் பிரியமுமான ஜீவபலியாக ஒப்புக்கொடுக்கவேண்டுமென்று, தேவனுடைய இரக்கங்களை முன்னிட்டு உங்களை வேண்டிக்கொள்ளுகிறேன்…(ரோமர் 12:1).

தேவனுடைய இரக்கங்களை முன்னிட்டு என்றால், தேவனுடைய இரக்கத்தைப் பார், அதைப் பார்க்கும்போது ஜீவபலியாக அர்ப்பணித்து வாழுவது எப்படி என்பது தானாக வந்துவிடும் என்று அர்த்தம். தேவனுடைய இரக்கங்களை கல்வாரி சிலுவையில் பார்க்கலாம். பவுல் கல்வாரி சிலுவையை மனதில் வைத்துதான் இதைச் சொல்லுகிறார். இயேசு கல்வாரி சிலுவையில் எப்படி செத்தார் என்பதையும், அவர் எதற்காக செத்தார் என்பதையும் எண்ணிப்பார். அவருடைய passion-ஐ பார் என்கிறார். ஆகவேதான் கிறிஸ்துவினுடைய பாடுகளையும், மரணத்தையும் Passion of Christ என்று சொல்லுகிறார்கள். ஏன் அப்படிச் சொல்லுகிறார்கள்? இயேசு கெத்செமனே தோட்டத்தில் ஜெபித்துக் கொண்டிருந்தபோது இரத்த வியர்வை சிந்துகிறார். இந்தப் பாத்திரம் என்னைவிட்டு நீங்கக்கூடுமானால் நீங்கும்படிச் செய்யும் என்கிறார். பிறகு, என்னுடைய சித்தமல்ல, உம்முடைய சித்தமே ஆகக்கடவது என்று தன்னை அர்ப்பணித்துவிட்டு, அவரே எழுந்து சிலுவையை நோக்கிப் பயணிக்கிறார். அவர் எருசலேமுக்கு வர ஆரம்பிக்கும்போதே நான் போய், அடிக்கப்பட்டு, மரித்து மூன்றாம் நாள் உயிரோடு எழும்பப்போகிறேன் என்று இப்படித்தான் பேசிக் கொண்டிருந்தார். அவர் மரிப்பதற்கு தயாராகிவிட்டார். ஏனென்றால் அது தேவனுடைய சித்தம். அதற்காகவே தேவன் இவருக்கு ஒரு சரீரத்தைக் கொடுத்து இந்த உலகத்திற்கு அனுப்பியிருக்கிறார். இயேசு தன்னுடைய சித்தத்தை ஓரம் வைத்துவிட்டார். கெத்செமனே தோட்டத்தில், உமக்குச் சித்தமானால் இந்தப் பாத்திரம் என்னை விட்டு நீங்கும்படிச் செய்யும் என்று வாயைத் திறந்து சொல்லிவிட்டார். ஆகிலும் என்னுடைய சித்தமல்ல, உம்முடைய சித்தமே ஆகக்கடவது என்று சொல்லி பாடுபடும்படியாக தன்னை ஒப்புக்கொடுத்து, சிலுவையிலே மரிக்கிறார். இதுதான் இயேசுவினுடைய passion. அவர் எதற்காக மரித்தார்? அது தேவனுடைய விருப்பம். தேவன் ஜனங்களை இரட்சிக்க விரும்புகிறார், அவர் ஜனங்களை நேசிக்கிறார், அந்த நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவதற்காக தேவகுமாரன் வந்தார். இது தேவனுடைய விருப்பம் என்பது மட்டுமல்ல, அவர் நமக்காக இதையெல்லாம் செய்துமுடிக்க விரும்பினார். ஆகவே கிறிஸ்துவினுடைய passion என்பது நமக்காகவும், அவருடைய பிதாவாகிய தேவனுக்காகவும் இருந்தது. விருப்பம், ஆசை இதையெல்லாம் பிதாவுக்காக நான் செய்ய வேண்டும். என்னுடைய பிதாவினுடைய மக்களாய் இருக்கிற இந்த பூமியின் மக்களுக்காக நான் செய்ய வேண்டும், என்னுடைய நலனுக்காக, சுகத்திற்காக அல்ல, பிதாவினுடைய நலனுக்காக நான் செய்கிறேன் என்று அவர் செய்தார். அதுதான் அவருடைய passion. அவர் அதைச் செய்ததினால் மூன்றாம் நாள் உயிரோடு எழுப்பப்பட்டு, உயர்த்தப்பட்டு, பிதாவினுடைய வலதுபாரிசத்தில் உட்கார வைக்கப்பட்டார். எல்லா துரைத்தனங்கள், அதிகாரங்கள், வல்லமைகள், கர்த்தத்துவங்கள் எல்லாம் அவருடைய பாதத்திற்குக் கீழே வைக்கப்பட்டது. வானத்திலும், பூமியிலும், பூமிக்குக் கீழானோர் மத்தியிலும் எல்லா நாமத்தைக் காட்டிலும் உயர்ந்த நாமத்தை அவருக்குக் கொடுத்தார். ஒருநாள் எல்லா நாவுகளும் இவரே கர்த்தர் என்று முழங்கும். எல்லா முழங்கால்களும் இவருக்கு முன்பாக முடங்கும். அப்படிப்பட்ட உயர்வை கர்த்தர் இவருக்குத் தந்திருக்கிறார். என்னுடைய சித்தமல்ல, பிதாவினுடைய சித்தமே ஆகக்கடவது என்று அதை தன்னுடைய passion-ஆக ஆக்கிக்கொண்டதால் அப்படிப்பட்ட கனமும் மகிமையும் மேன்மையும் அவருக்கு உண்டானது.

வாழ்க்கையில் வெற்றி பெற வேண்டுமென்று ஆசைப்படுகிறவர்கள் செய்ய வேண்டிய ஒரு காரியம் என்னவென்றால், என்னுடைய சித்தமல்ல, உம்முடைய சித்தமே ஆகக்கடவது என்பதுதான். கர்த்தர் நம்மை எதற்காக, எப்படி உண்டாக்கியிருக்கிறார் என்பதைப் பார்த்தாலே நம்முடைய வேலை என்னவென்று விளங்கிவிடும். தேவன் நம்மை எதற்காக உண்டாக்கியிருக்கிறாரோ அதற்கு நாம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். எனக்கு இது வேண்டும், அது வேண்டும், நான் அதை அடைய வேண்டும், இவனை விட நான் நன்றாக இருந்து காண்பிக்க வேண்டும் என்று எண்ணுவதெல்லாம் அற்பத்தனம். இப்படி இருந்தால் வெற்றி பெறவே முடியாது. நாம் யார் என்பதை எவருக்கும் காண்பிக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை. கர்த்தர் நம்மை எதற்காக பிறக்க வைத்திருக்கிறார், எதற்காக அழைத்திருக்கிறார், என்ன நோக்கத்திற்காக இரட்சித்திருக்கிறார், வரங்களை வைத்திருக்கிறார் என்பதை அறிந்து, அந்த நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவதைத் தவிர, வேறு வேலையே நமக்கு கிடையாது. என்னுடைய சித்தமல்ல, அவருடைய சித்தமே ஆகக்கடவது என்று ஒவ்வொரு நாளும் நாம் வாழ வேண்டும். அப்படி வாழும்போது சில வேளைகளில் அதற்காக கஷ்டப்பட வேண்டியதாக இருக்கிறது. ஆனால் அந்த கஷ்டம் வீண் போவதில்லை. அதன் மூலமாக பெரிய உயர்வும், மேன்மையும் நிச்சயமாக உண்டாகும் என்பதிலே சந்தேகமே கிடையாது.

Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency