0 item - ₹0.00

விசுவாச வாழ்க்கை (பாகம் 16) - விசுவாசத்தின் செயல்பாட்டில் மூன்று கட்டங்கள்

Sunday Tamil Service - 04 NOV 18

Transcript

"விசுவாசமானது நம்பப்படுகிறவைகளின் உறுதியும், காணப்படாதவைகளின் நிச்சயமுமாயிருக்கிறது. அதினாலே முன்னோர்கள் நற்சாட்சிபெற்றார்கள். விசுவாசத்தினாலே நாம் உலகங்கள் தேவனுடைய வார்த்தையினால் உண்டாக்கப்பட்டதென்றும், இவ்விதமாய், காணப்படுகிறவைகள் தோன்றப்படுகிறவைகளால் உண்டாகவில்லையென்றும் அறிந்திருக்கிறோம்"(எபிரெயர்11:1-3).



எபிரெயர் 11-ஆம் அதிகாரத்தின் அடிப்படையிலே விசுவாசத்திலே வாழுவதைப் பற்றி போதித்து வருகிறோம். இது விசுவாசத்தைக் குறித்து மிகவும் பிரபலமான வேதப்பகுதி. இதில் முதல் மூன்று வசனங்கள் மிகவும் முக்கியம். ஏனென்றால் முதல் மூன்று வசனங்களிலே விசுவாசத்தைக் குறித்து பெரிய உபதேசமே கொடுக்கப்படுகிறது. விசுவாசம் என்றால் என்ன, விசுவாசம் எப்படி கிரியை செய்கிறது, அது எவ்வளவு வல்லமையுள்ளது என்பதுதான் முதல் மூன்று வசனங்களினுடைய காரியங்கள். ஆகவேதான் கொஞ்ச நேரத்தை இதில் செலவழிக்கிறோம். இதை நாம் நன்றாக கவனிக்க வேண்டும். இதற்கு பிறகு வருவதெல்லாம் உதாரணங்கள். இதை அப்படியே நடைமுறையிலே எப்படி பயிற்றுவித்தார்கள், என்ன நடந்தது என்பதையெல்லாம் அவர்களுடைய உதாரணத்தில் பார்க்கலாம். ஆகவே இதைச் சொல்லாமல் அதைப் பார்ப்பது மிகவும் கடினம். அந்த உதாரணங்களில் இதெல்லாம் எவ்வளவு உண்மை என்பதை நாம் பார்ப்போம். இந்த வாரம் விசுவாசத்தினுடைய செயல்பாட்டைக் குறித்து உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.


விசுவாசத்தின் செயல்பாட்டிலே மூன்று கட்டங்கள் இருக்கிறது. அதைத்தான் இன்றைக்கு போதிக்கப் போகிறேன். இந்த மூன்று கட்டங்களையும் விவரிக்கப்போகிறேன். முதலில் சுருக்கமாக விவரித்துவிட்டு, பிறகு அதை இன்னும் விவரமாக விவரித்து சொல்லப்போகிறேன். அதன் பிறகு நடைமுறையில் இந்த மூன்று கட்டங்கள் எப்படி செயல்படுத்தப்படுகிறது, விசுவாச வாழ்க்கையிலே இதையெல்லாம் நாம் எப்படி பயிற்றுவிப்பது என்பதை காணப்போகிறோம். ஆக விசுவாசத்தின் செயல்பாட்டிலே மூன்று கட்டங்கள் இருக்கிறது. முதல் கட்டம் என்னவென்றால், நம்பிக்கை என்கிற கட்டம். அது முதல் வசனத்திலேயே வந்துவிடுகிறது. விசுவாசம் என்றால் என்னவென்று சொல்லும்போது 'நம்பப்படுகிறவைகளின் உறுதி' என்று வருகிறது. நம்பிக்கை என்கிற வார்த்தை ஆழ்ந்த அர்த்தங்கள் உள்ள வார்த்தை. ஆகவே அதை நன்றாக விளக்கி போதித்தேன். நம்பிக்கை என்கிற வார்த்தையை சுலபமாக விளங்கிக்கொள்வதற்கு இன்னும் ஒன்றிரண்டு வார்த்தைகளைச்சொல்லலாம். அப்போது நடைமுறை போதனைகள் இன்னும் நன்றாக விளங்கும். அப்போது விசுவாசத்தில் இது எப்படி முதல் கட்டமாக இருக்கிறது என்பது இன்னும் நன்றாக விளங்கும். நம்பிக்கைக்கு பதிலாக தரிசனம் (vision)என்று சொல்லலாம். அது இன்னொரு வார்த்தை. தரிசனம் என்றால் என்ன? ஒருவருக்கு தரிசனம் இருக்கும்போது அவன் நம்பிக்கொண்டிருக்கிற காரியங்களால் தான் அந்த தரிசனம் நிறைந்திருக்கிறது. இன்னொரு வார்த்தை வரைபடம் (blueprint) என்று சொல்லலாம். இது நாம் எதை நோக்கி போய்க் கொண்டிருக்கிறோம் என்கிற aim-ஐ நமக்கு கொடுக்கிறது. அப்படிப்பட்ட ஒரு தெளிவான நோக்கம் இருந்தால் தான் விசுவாசம் என்கிற இந்த சிருஷ்டிக்கக்கூடிய சக்தியைக் கொண்டுபோய் அதிலே செயல்படுத்த முடியும். அந்த நோக்கத்தை அடைவதற்கு, அங்கே செல்லுவதற்கு, அதை நிறைவேற்றுவதற்கு விசுவாசம் என்கிற சிருஷ்டிப்பின் சக்தியை செயல்படுத்த முடியும். இல்லையென்றால் இந்த சக்தியை எங்கு கொண்டுபோய் வைப்பது? இதை எதற்காக செயல்படுத்துவது? நோக்கம் மிகவும் முக்கியம். நாம் எதை அடைய விரும்புகிறோம் என்பது மிகவும் முக்கியம். ஆகவேதான் தரிசனம் என்கிற வார்த்தை மிகவும் முக்கியம். விசுவாச வாழ்க்கையில், நாம் விசுவாசத்தில் வாழ வேண்டுமென்றால் முதலில் தரிசனம் மிகவும் முக்கியம். தரிசனம் இல்லாமல் எதையும் ஆரம்பிக்கவே முடியாது. இரண்டாவது, framework. ஆங்கிலத்தில் மூன்றாம் வசனம் மிகவும் அருமையாக வந்திருக்கிறது. "By faith we understand that the worlds were framedby the word of God". Framed என்கிற வார்த்தை சிருஷ்டிப்பை குறிக்கிறது என்று சொல்லலாம். ஆம் சிருஷ்டிப்பின் எந்தப் பகுதியைக் குறிக்கிறது? தேவன் வானத்தையும் பூமியையும் சிருஷ்டித்தார் என்று ஆதியாகமம் 1:1சொல்லுகிறது. அங்கு ஒழுங்கின்மையும் வெறுமையும் இருளும் இருந்தது என்று 2-ஆம் வசனம் சொல்லுகிறது. சிருஷ்டிக்கப்பட்ட பூமியிலே நிறைவடையாத நிலையிலே அது இருந்தது. மனுஷன் அங்கு வந்து வாழ முடியாது. அப்படிப்பட்ட ஒரு நிலையிலே இருந்தது. ஒழுங்கின்மை, வெறுமை, இருள் என்று சொல்லும்போது ஏதோ ஒரு பெரிய கோளாறு என்று அர்த்தம் அல்ல. இடம் இருக்கிறது, மனுஷன் வசிக்கக்கூடிய ஒரு இடமாக அது இல்லை. அதுதான் ஒழுங்கின்மை, வெறுமை, இருள். அவர் அதை என்ன செய்தார் என்பதைத்தான் frame என்கிற வார்த்தை குறிப்பிடுகிறது. ஒழுங்கின்மை, வெறுமை, இருளை எப்படி மாற்றியமைத்து, மனுஷன் வசிக்கக்கூடிய ஒரு நல்ல இடமாக மாற்றி அமைத்துக் கொடுத்தார். அதைத்தான் framed என்ற வார்த்தை குறிப்பிடுகிறது. Framed என்றால் வடிவமைப்பது. தேவன் எப்படி வடிவமைத்தார்? வார்த்தையினால் வடிவமைத்தார். வெளிச்சம், வெட்டாந்தரை, ஆகாயவிரிவு, புல், பூண்டுகள், மரம், செடி, கொடிகள், சூரியன், சந்திரன், நட்சத்திரம், மீன்கள், பறவைகள்உண்டாக வேண்டும், மனுஷன் அவருடைய சாயலிலும் ரூபத்திலும் உண்டாக வேண்டும் என்று இதையெல்லாம் சொல்லுகிறார். எல்லாம் எப்படி உண்டாக வேண்டும் என்று சொல்லுகிறார். இதுதான் framing. Framing என்பது வெறுமனே உண்டாக்குவது அல்ல. அவைகள் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று தெளிவாகச் சொல்லி உண்டாக்குவது. ஆகவேதான் framing என்கிற வார்த்தை மிகவும் நல்லது. தேவன் அப்படி உண்டாக்குகிறார். ஏனென்றால் மனுஷன் வாழ வேண்டுமே, அதற்கேற்ற உலகமாக அதை உண்டாக்குகிறார். வெறும் அவர் உலகத்தை உண்டாக்கவில்லை. அதை மனுஷன் தங்கியிருக்கக்கூடிய அழகான இடமாக வடிவமைக்கிறார். ஆக framework மிகவும் முக்கியம். அதற்கு முதலில் vision இருக்க வேண்டும், blueprint இருக்க வேண்டும். blueprint இருந்தால் தானேframework உண்டாக முடியும். ஆகவே blueprint இல்லையென்றால் framework வர வாய்ப்பு இல்லை.


மூன்றாவது தான் விசுவாசிக்கிறோம். அதை இப்படிச் சொல்லுகிறேன். விசுவாசம் என்கிற உலகத்தை சிருஷ்டித்த சக்தியைக் கொண்டு நம்முடைய ஒழுங்கின்மை, வெறுமை, இருள் போன்ற சூழ்நிலைகளிலே apply பண்ணுகிறோம். அந்த force-ஐ கொண்டுவந்து இங்கு பயன்படுத்துகிறோம். இதையெல்லாம் மாற்றி ஒரு framework-ஐ உண்டாக்கி, தேவன் நமக்கு கொடுத்த தரிசனத்தின்படி ஒரு வாழ்க்கையை எழுப்ப, தரிசனம் நமக்குள் இருக்கிறது, வார்த்தையினால் frame பண்ண முடிகிறது, நாம் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று நம்மால் சொல்ல முடிகிறது. இப்போது விசுவாசம் என்கிற சக்தியைப் பயன்படுத்தி அந்த தரிசனத்தை பின்பற்றி, framework-ஐ பின்பற்றி செய்து முடிக்க முடியும்;விளைவுகளை கொண்டுவர முடியும். இந்த மூன்று காரியங்களை இன்னும் ஆழமாக விவரிக்கிறேன்.


நம்பிக்கை, vision, blueprint என்பது மிகவும் முக்கியம். ஏனென்றால் ஒரு வீட்டைக் கட்ட வேண்டுமென்றால் தரிசனம் இல்லாமல் ஆரம்பிக்கவே முடியாது. கல், மண், செங்கல், சிமெண்ட் எல்லா பொருட்களையும் வாங்கிவிடலாம், இப்போது வீட்டைக் கட்ட முடியும். ஆனால் இதையெல்லாம் கொண்டுபோய் எங்கு வைப்பீர்கள், எப்படி வைப்பீர்கள், எப்படி சுவரை எழுப்புவீர்கள்? வெறும் கல், மண் இவை இருந்தால் போதாது. எல்லா பொருட்களையும் வாங்கியிருந்தால் கூட ஒரு வரைபடம் இல்லாமல், ஒரு தரிசனம் இல்லாமல், என்ன வேண்டும் என்கிற அறிவு இல்லாமல் இதைப் பயன்படுத்த முடியாது. அந்த முதல் காரியம் அவ்வளவு முக்கியம். விசுவாச வாழ்க்கையில் நமக்கு எப்படிப்பட்ட வாழ்க்கை உண்டாக வேண்டும் என்கிற ஒரு வரைபடம் (blueprint), தரிசனம் (vision) உங்களுக்கு இருக்கிறதா? தரிசனம் இல்லையென்றால் அவ்வளவுதான். ஒரு வீட்டில் ஒரு குடும்பத்தலைவனுக்கு தரிசனம் இல்லையென்றால் குடும்பமே ஒன்றுமில்லாமல் போய்விடும். ஆனால் ஒரு தரிசனத்தோடு இருக்கிறவருக்கு அவரிடம் பெரிய அளவில் பணம் இல்லையென்றாலும், நாம் எங்கு போகப்போகிறோம், எதை அடையப்போகிறோம் என்கிற நோக்கம் இருக்கும். அவர்உன்னதமான உணர்ந்த லட்சியங்களை உடையவராய் இருந்தார் என்றால் அவருடைய மனைவி கஷ்டங்களை சகித்துக்கொள்வாள். பரவாயில்லை, நானும் கூட சேர்ந்து கஷ்டப்படுகிறேன். ஏனென்றால் நாளைக்கு நன்றாக இருக்கப்போகிறேனே, நாம் ஒரு திசையை நோக்கி பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறோம், நம்முடைய நாளைய தினம் நன்றாக இருக்கப்போகிறது, எதிர்காலம் அற்புதமாக இருக்கப்போகிறது, ஆகவே கஷ்டம் வந்தாலும் பரவாயில்லை என்று சொல்லுவாள். தரிசனம் என்பது மிகவும் முக்கியம். விசுவாச வாழ்க்கை என்பது அப்படிப்பட்டது. ஒரு மனுஷன் விசுவாசத்தில் வாழ ஆரம்பித்தால் குடும்பமே விசுவாசத்தில் வாழ ஆரம்பித்து விடுகிறது. மனைவி, பிள்ளைகள் எல்லாரும் அதில் வந்து சேர்ந்துவிடுகிறார்கள். அந்த நோக்கத்தை நோக்கி பயணிக்கிறார்கள். அவர்கள் கஷ்டத்தை பெரிதுபடுத்துவது கிடையாது. இன்றைக்கு வருகிற சில துன்பங்கள், கஷ்டங்கள், சந்திக்கிற தேவைகள் இவையெல்லாம் ஒன்றுமில்லாதது போல தெரிகிறது. ஆகவேதான் வேதம், "அதிசீக்கிரத்தில் நீங்கும் லேசான உபத்திரவம்" என்று சொல்லுகிறது. ஆக பெரிய உபத்திரவம் கூட லேசாக தெரிகிறது. ஒரு உபத்திரவம் வந்தால் அது சீக்கிரம்போய்விடும் என்றுதான் பேசுவார்களே ஒழிய, இந்த மனுஷனோடு தினமும் பிரச்சனையாகத்தான் இருக்கிறது என்ற பேச்சு வரவே வராது. ஏனென்றால் தரிசனம் இருக்கிறது, அது உந்தி தள்ளுகிறது. இந்த தரிசனம் எங்கிருந்து வருகிறது? இதை நாம் எப்படி develop பண்ணுகிறோம்? எனக்கு என்ன வேண்டும், நான் எதை அடைய வேண்டும், நான் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்கிற தரிசனம் எங்கிருந்து உண்டாகிறது? நமக்கு இருக்கிற தரிசனம் வெறும் நம்முடைய மாம்ச இச்சையா? நாம் மாம்சீகத்தில் உலகப்பிரகாரமான எண்ணங்களை வைத்துக்கொண்டு, அது வேண்டும், இது வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிற காரியங்களால் அது அடங்கியிருக்கிறதா? அல்லது தேவனுடைய சித்தத்தால் நிறைந்திருக்கிறதா? இது என் மாம்ச இச்சை அல்ல, ஏதோ நான் விரும்புகிற காரியங்களை எண்ணிக்கொண்டு, கனவு கண்டுகொண்டு நான் இருக்கவில்லை. தேவன் எனக்காக வைத்திருக்கிற காரியங்களை நான் அடைய வேண்டும் என்கிற உன்னதமான லட்சியத்தோடு வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன் என்று எனக்கு எப்படி தெரியும்? விசுவாசிகளுக்கு உள்ள பிரதான காரியம் என்ன? தேவனுடைய சித்தத்தை நம்முடைய வாழ்க்கையில் அறிந்துகொள்ள வேண்டும். அதுதான் நம்முடைய பிரதானமான நோக்கமாய் இருக்க வேண்டும். ஏனென்றால் நம்முடைய வாழ்க்கையை அவருக்கு அர்ப்பணித்து விட்டோம். இந்த உலகத்தில் அவருடைய சித்தத்தை செய்வதற்கு நாம் இருக்கிறோம். இயேசுதான் நமக்கு சிறந்த உதாரணம். அவர், "நான் ஒருவர் வார்த்தை கூட நானாக பேசவில்லை" என்கிறார். ஒரு கிரியை கூட அவர் தானாக நடப்பிக்கவில்லை. பிதா சொல்லுகிறார், நான் பேசுகிறேன். அவர் வார்த்தையைக் கொடுக்கிறார், செய்கையை நடப்பிக்கிறார் என்கிறார். ஆக எல்லாமே தேவனுடைய சித்தத்தின்படி தான் நடக்கிறது. சிலுவை மரணம் வரைக்கும் பிதாவினுடைய சித்தத்திற்கு தம்மை ஒப்புக்கொடுக்கிறார். ஆகவேதான் அவருக்கு அவ்வளவு பெரிய உயர்வு உண்டானது. அவருக்கென்று தனி சித்தம் கிடையாது. இன்றைக்கு அநேகர், தங்களுக்கு என்று எதிர்பார்ப்புகளை வைத்துக்கொண்டு இருப்பார்கள். தேவன் என்ன விரும்புகிறார், அவர் எனக்காக என்ன வைத்திருக்கிறார், எங்கு போகச் சொல்லுகிறார், என்ன செய்யச் சொல்லுகிறார் என்பதைப் பற்றிய எண்ணம் இல்லாதவர்களாய் இருக்கிறார்கள். ஆக, தேவனுடைய சித்தத்தை நாம் எப்படி தெரிந்துகொள்வது? ஏனென்றால் வாழ்க்கையின் வெற்றி அதில் தான் அடங்கியிருக்கிறது. நம்தேவைகள் சந்திக்கப்படுமா? நமக்கு காரியங்களைச் செய்வதற்கு பெலன் உண்டாயிருக்குமா? நாம் வாழ்க்கையில் வெற்றி பெறுவோமா? நாம் எப்போது தேவனுடைய சித்தத்தின்மையத்தில் இருக்கிறோமோ அங்கேதான் நம்முடைய வெற்றிக்கு தேவையான அத்தனை பெலனும், சக்தியும், ஆற்றலும், ஆதாரங்களும் நமக்கு கொடுக்கப்படும். எல்லா தேவைகளும் அங்கு தான் சந்திக்கப்படும்.


தேவன் ஆபிரகாமிடம் மோரியா மலையில் அவனுடைய குமாரனை பலியிடச் சொல்லுகிறார். அவனும் மகனை கூட்டிக்கொண்டு மலைக்குப் போகிறான். பலியிடுவதற்கு விறகு, கத்தி எல்லாம் இருக்கிறது. ஆனால் ஆடு இல்லையே என்பதுதான் குமாரனுடைய கேள்வியாய் இருக்கிறது. கர்த்தர் ஆட்டை ஆயத்தம்பண்ணி வைத்திருக்கிறார். அதைஇங்கு ஆயத்தம்பண்ணவில்லை, அங்கு ஆயத்தம்பண்ணி வைத்திருக்கிறார். தேவன் எங்கு போகச் சொன்னாரோ அங்கு போனால் ஆடு ஆயத்தமாய் இருக்கும். இங்கு இவன் என்னதான் செய்தாலும் ஆடு கிடைக்காது. தேவன் அங்கு ஆட்டை ஆயத்தமாய் வைத்திருக்கிறார். அது இவனுக்கு முன்பாக அங்குபோய் சிக்கிக்கொண்டு, இவனுக்காக காத்துக்கொண்டிருக்கிறது. உங்களுடைய தேவைகளை எல்லாம் சந்திக்க கர்த்தர் சித்தங்கொண்டிருக்கிறார். அவர் உங்களுக்காக ஒரு நோக்கத்தை வைத்திருக்கிறார். அதற்காக உங்களை அழைத்திருக்கிறார். உங்களுக்கு வேண்டிய எல்லா பெலத்தையும் சக்தியையும் அவர்தருவார். அதை நிறைவேற்ற வல்லமையைத் தருவார். சாதிக்கக்கூடிய எல்லா திறமையையும் தருவார். இந்த எல்லா தேவைகளையும் எங்கு சந்திப்பார் என்றால், அவருடைய சித்தத்தின் மையம் எங்கே இருக்கிறதோ அங்கு நாம்போகும்போதுதான்அவைகள் எல்லாம் சந்திக்கப்படும். இதுதான் வேதவசனத்தின் உண்மை. ஆக தேவனுடைய சித்தம் மிகவும் முக்கியம்.


தேவ சித்தத்தை எங்கிருந்து பிடிப்பது? தேவனுடைய சித்தத்தை எங்கிருந்து அறிந்துகொள்வது? பொதுவான தேவனுடைய சித்தம் என்று ஒன்று இருக்கிறது, குறிப்பான தேவனுடைய சித்தம் என்று ஒன்று இருக்கிறது. பொதுவான தேவனுடைய சித்தம் என்று எதைச் சொல்லுகிறேன் என்றால், மனுஷர்களைக் குறித்து தேவன் வைத்திருக்கிற நோக்கம் என்ன என்பது. வேதவசனம் அதை நமக்கு வெளிப்படுத்துகிறது. வேதவசனத்தை வாசிக்கும்போது மனுஷனாகிய நான் எப்படி இருக்க வேண்டும், என்னுடைய ஆவிக்குரிய வாழ்க்கை எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பது தெரிகிறது. எல்லா மனுஷரும் இரட்சிக்கப்பட வேண்டும் என்பது தேவனுடைய சித்தமாயிருக்கிறது. இரட்சிப்பு ஏதோ ஒரு சிலருக்குத்தான், மற்றவர்களுக்கு கிடையாது என்று வேதம் போதிக்கவில்லை. ஒருவர் கூட கெட்டுப்போகக்கூடாது, எல்லா மனுஷரும் இரட்சிக்கப்பட வேண்டும் என்றுதான் வேதம் போதிக்கிறது. ஒருவர் என்னிடம், "எல்லாரும் இரட்சிக்கப்பட்டு விட்டால் பிறகு நரகத்திற்கு யார் போவார்கள்? "என்று கேட்டார். அவருக்கு அதைப் பற்றி கவலையாய் இருக்கிறது. நான் அவரிடம், "ஒரு கிறிஸ்தவராக முதலாவது ஒரு காரியத்தை தெரிந்துகொள்ளுங்கள். வேதத்தை சரியாக வாசியுங்கள். நரகத்தை மனுஷனுக்காக தேவன் உண்டாக்கவில்லை. விழுந்துபோன தூதர்களுக்காக, பிசாசுகளுக்காக அதை உண்டாக்கினார்" என்றேன். ஆனால் அங்கு சிலர் போவார்கள். "அது எப்படி, அன்பின் தேவன் ஜனங்களை நரகத்திற்கு அனுப்பலாமா? "என்று நீங்கள் கேட்கலாம். அவர் ஒரு மனுஷரைக் கூட நரகத்திற்கு அனுப்புவதாக எண்ணவில்லை. அவரிடம் அப்படிப்பட்ட திட்டமோ, நோக்கமோ கிடையாது. அவர் எவரையும் நரகத்திற்கு அனுப்புவதில்லை. பிறகு எப்படி அவர்கள் நரகத்திற்கு போவார்கள்? இவர்கள், "நான்அங்குதான் போவேன், அங்குதான் எனக்கு வேண்டும், அதுதான் எனக்கு பிடிக்கிறது, பரலோகம் எனக்கு பிடிக்கவில்லை" என்கிறார்கள். ஆகவே தேவன் மனுஷனை அவனுடைய சுயாதீன சித்தத்திற்கு விட்டு விடுகிறார். நான் அங்குதான் போவேன் என்றுநீ சொல்லுகிறாய் என்றால் போ என்று விட்டு விடுகிறார். என்ன செய்வது? அவர் அதற்காக வருத்தப்படுகிறார். சரி, தொலைந்து போ என்று விடுகிறாரே ஒழிய, அவர் யாரையும் நரகத்திற்கு அனுப்புவதே கிடையாது. சிலர், இதையெல்லாம் பெரிய கேள்வியாக எண்ணி கேட்கிறார்கள். அவர் எல்லாரையும் பரலோகத்திற்கு கொண்டுவருவதற்காக பெரிய திட்டம் வைத்து, பெரிய இடத்தை வைத்து, ஆயத்தம்பண்ணி வைத்திருக்கிறார். எல்லாரும் பரலோகம் போக வேண்டும் என்பதுதான் அவருடைய சித்தம். ஆகவேதான் நான் பிரசங்கியாராக இருக்கிறேன். இயேசுவண்டை வாருங்கள் என்று எல்லாருக்கும் சந்தோஷமாக சொல்லுகிறேன். ஜனங்கள், "பரலோகத்திலே எனக்கு கூட இடம் உண்டா? நான் பெரிய பாவி" என்கிறார்கள். நிச்சயமாக போகலாம். பாவியாகவே போய்விட முடியாது. பாவத்தை கழுவி, சுத்திகரிக்கிற இயேசுவண்டை வர வேண்டும். அவர் நம்முடைய பாவங்களை எல்லாம் கழுவி, சுத்திகரித்து, தேவனுடைய பிள்ளையாக்கி பரலோகத்திற்கு கொண்டுசெல்கிறார். இதுதான் வேதவசனத்தின் உண்மை. எல்லாரும் இரட்சிக்கப்பட வேண்டும். எல்லாரைக் குறித்த தேவனுடைய சித்தம் இதுதான்.

அதுபோல சுகம் எல்லாருக்கும் தேவனுடைய சித்தம். சுகம் தேவனுடைய சித்தம் அல்ல என்று சொல்லுகிறவர்கள், அதை தவறாக புரிந்துகொண்டிருக்கிறோம். ஒருவர், "கர்த்தர் சிலருக்கு வியாதிகளை வைத்திருக்கிறார்" என்று சொன்னார். வேதத்தை சரியாக படித்தால் இப்படி எவரும் புரிந்துகொள்ள முடியாது. எவருக்கும் வியாதியைக் கொடுக்க வேண்டும் என்பது பிதாவினுடைய சித்தமே அல்ல. வியாதி தேவன் உண்டாக்கின காரியம் அல்ல. அவர் அதை வைத்திருக்கவில்லை, அதை அவர் எவருக்கும் கொடுக்கவில்லை. அவர் வியாதியைக் கொடுக்கிற தேவன் அல்ல, வியாதி வந்த பிறகு கூட சுகத்தைக் கொடுக்கிற தேவன். அவர் ஆதியில் உண்டாக்கினபோது எங்கேயாவது வியாதி இருக்கிறதா? இல்லவே இல்லை. ஏதேன் தோட்டத்தில் ஒரு ஓரமாக நல்ல மருத்துவமனையையும் வைத்திருந்தாரா? கிடையவே கிடையாது. வேதத்தின் கடைசி இரண்டு அதிகாரங்களில் பரலோகத்தைப் பற்றி வாசிக்கிறோம். அங்கு எங்கேயாவது மருத்துவமனை இருக்கிறதா? கிடையாது. முதலில் ஏதேன் தோட்டம், கடைசியில் பரலோகம். தேவன் தாம் உண்டாக்கின எல்லா காரியங்களையும் அது கெட்டுப்போவதற்கு முன்பு இருந்த நிலைக்குமறுபடியும் கொண்டுவருகிறார். அங்கு மருத்துவமனை இருக்கிறதா? கிடையாது. நடுவில்தான் மருத்துவமனை இருக்கிறது. ஆதியாகமம் 3-ஆம் அதிகாரம் முதல் வெளிப்படுத்தல் 20-ஆம் அதிகாரம் வரை மருத்துவமனை தேவைப்படுகிறது. ஏனென்றால் இங்கு தான் பாவமும் சாபமும் உள்ளே வந்து, அதனால் நோய்கள் இந்த உலகத்திற்கு வந்து மனுஷனை தாக்குகிறது. நோய்கள் இருக்கிறது, அது இல்லை என்று சொல்லவில்லை. ஆனால் ஒரு மனுஷன் நோயோடு இருக்க வேண்டும் என்பது கர்த்தருடைய சித்தம் அல்ல. எல்லாரும் நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்பதுதான் கர்த்தருடைய சித்தம். இதையெல்லாம் நாம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். நாம் நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்றுதான் கர்த்தர் விரும்புகிறார். ஆனால் இன்றைக்கு இந்த உலகம் பாவ உலகமாகி விட்டது. இந்த பாவ உலகத்தில் பிசாசு தாண்டவமாடுகிறான். தன்னுடைய சக்திகளை கட்டவிழ்த்து வைத்திருக்கிறான். இதெற்கெல்லாம் ஆதாம் தான் பொறுப்பு. பாவத்தின் நிமித்தமாக மனுஷனுடைய வாழ்க்கை குழப்பமடைந்ததாகி விட்டது. வாழ்க்கையில் பல சிக்கல்கள் நிறைந்திருக்கிறது. அதில் ஒன்று, வியாதி என்கிற கொடூரம் உள்ளே வந்து நுழைந்துவிட்டது. அது மனுஷனை சாகடிக்கிறது. இது அப்படிப்பட்ட உலகமாக இருக்கிறது. ஆனால் கர்த்தருடைய சித்தம் சுகம். ஆகவேதான் இயேசு தன்னிடத்தில் வந்த எல்லாரையும் சொஸ்தமாக்கினார். அங்கு கூட நாசரேத்து என்னும் ஊருக்குப் போகிறார், அங்கு அவரால் அநேகரை சொஸ்தமாக்க முடியவில்லை. இவரால் சொஸ்தமாக்க முடியவில்லை என்று அல்ல, அவர்கள் வேண்டாம் என்கிறார்கள். இவர் யார் சொஸ்தமாக்குவதற்கு? இவர் தச்சனுடைய மகனாயிற்றே!இவரை நாங்கள் சிறுவயதிலிருந்து பார்க்கிறோமே!என்று அவர்கள் சொல்லுகிறார்கள். அவர்களால் இவரை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை, இவரை விசுவாசிக்க முடியவில்லை, இவரை தங்களில் ஒருவராக பார்க்கிறார்கள், இவர் சுகமளிக்கிற தேவகுமாரன் என்பதை அவர்கள் காணவில்லை. ஆகவே அவரால் சுகமாக்க முடியவில்லை. மற்றப்படி தம்மிடம் வந்த அத்தனை பேருக்கும் சுகத்தைக் கொடுத்தார். பாவமும் சாபமும் வந்த பிறகும் கூட சுகம் தான் தேவனுடைய சித்தம் என்பது வேதத்தில் தெளிவாய் தெரிகிறது. அதுதான் எல்லாரைக் குறித்த தேவனுடைய சித்தம். அது பொதுவான சித்தம். நாம் நன்றாக இருக்க வேண்டும், சுகமாக இருக்க வேண்டும், அதுதான் நமக்கு தெம்பைத் தருகிறது. வியாதி வரும்போது அதை எதிர்த்து போராடுவதற்கு வீராப்பைத் தருகிறது. ஒரு மருத்துவரிடம் போக வேண்டுமென்றால் கூட அதற்கு மனது (mind) சரியாக வேண்டுமே! சில கிறிஸ்தவர்களுக்கு மனது சரியாக இல்லை. மருத்துவரிடம் போகும்போது கூட, "தெரியவில்லை பிரதர், வந்துவிட்டது, இந்த உலக வாழ்க்கை அவ்வளவுதான், இன்றைக்கோ, நாளைக்கோ"என்று சொல்லிவிட்டுத்தான் மருத்துவரிடம் செல்கிறார்கள். இப்படி இருக்கும்போது எத்தனை மாத்திரை சாப்பிட்டாலும் சரியாகாது. ஏனென்றால் அவர் போவதற்கு தயாராகி விட்டார். பரலோகம் சீக்கிரம் அழைக்கிறது, இவர் அங்கு இல்லாமல் ஒன்றும் செய்ய முடியாது என்று எண்ணுகிறார். இவர் அங்கு தேவையில்லை, கர்த்தர் பார்த்துக்கொள்வார். இங்கு தான் இவர் தேவை, வீட்டிற்கு, மனைவிக்கு, பிள்ளைகளுக்கு தேவை. ஆனால் இவருக்கு மூளை கோளாறு உண்டாயிருக்கிறது. கர்த்தர் என்னை அழைக்கிறார், நான் போகிறேன் என்று சொல்லுகிறார்கள். கிடையாது. நீங்கள் எதிர்த்து போராட வேண்டும். நீங்கள் நன்றாய் இருக்க வேண்டும் என்பது கர்த்தருடைய சித்தம். ஆகவே நம்பிக்கை இழக்கக்கூடாது, எதிர்த்து போராட வேண்டும்.


மூன்றாவது செழிப்பு. இது தேவனுடைய சித்தம் என்று வேதவசனம் சொல்லுகிறது. வியாதியைப் போன்றே வேதத்தின் முதல் அதிகாரங்களில் தரித்திரம் என்பதுஎங்கும் இல்லை. கர்த்தர் ஏதேன் தோட்டத்தில் எங்கேயாவது கூழும், கஞ்சியும் ஊற்றுகிற இடத்தை வைத்திருக்கிறாரா? கிடையாது. ஏதேன் தோட்டத்தில் ஒரு மனுஷனுக்கு நான்கு நதிகள் ஓடுகிறது; ஆயிரக்கணக்கான மரம், செடி, கொடிகள், பழ வகைகள், தாவர வர்க்கங்கள் ஆகிய எல்லாவற்றிலிருந்தும் சாப்பிடலாம், எல்லாவற்றையும் புசி என்று சொல்லுகிறார். தேவன் அப்படி வைத்திருக்கிறார். கடைசி இரண்டு அதிகாரங்களில் எங்கேயாவது வீடு இல்லாதவர்களுக்கு shelter வைத்திருக்கிறாரா? பிச்சைக்காரர்கள் மறுவாழ்வு திட்டம் என்று எங்கேயாவது வைத்திருக்கிறாரா? பரலோகத்தில் அதெல்லாம் கிடையாது. பரலோகத்தில் செழிப்பு மட்டும் தான் இருக்கிறது. நடுவில் தான் இதெல்லாம் தேவைப்படுகிறது. வேதத்தில் எங்கு வாசித்துப் பார்த்தாலும் ஒரு இடத்தில் கூட அது தரித்திரத்தை promote பண்ணவில்லை. வேதத்தை வாசிக்காத மனுஷனிடத்தில் வேதத்தைக் கொடுத்து அவனிடம், "வேதம் நன்றாக இருப்பதை போதிக்கிறதா? அல்லது ஓட்டாண்டியாக இருப்பதைப் போதிக்கிறதா? " என்று கேளுங்கள். அதற்கு அவன், "நன்றாக இருப்பதைத்தான் போதிக்கிறது" என்று சொல்லுவான். ஆக, ஒன்றுமில்லாமல் இருப்பதை போதிப்பது எங்கிருந்து வருகிறது? அதற்கென்று விசேஷமாக ஒரு சபைக்குப் போய், விசேஷமாக சில போதனைகளை கேட்டால் தான் அப்படி வருவீர்கள். அப்படித்தான் அப்படி எண்ண முடியுமே ஒழிய, வேதத்தை படித்து அப்படி ஆகவே முடியாது. மூளைக் கோளாறு இருந்து, வேதத்தை ஒருவிதமாக பார்க்கிறவருக்குத்தான் அப்படிப்பட்ட எண்ணம் வருமே ஒழிய, plain-ஆக வேதத்தைவாசிப்பவர்களுக்கு அப்படிப்பட்ட எண்ணம் வராது. ஆக பொதுவான சித்தத்தைக் குறித்து பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம். பொதுவான சித்தம் என்ன? எல்லாரும் இரட்சிக்கப்பட வேண்டும், தேவனுடைய பிள்ளைகாக இருக்க வேண்டும், பரலோகம் போக வேண்டும், எல்லாரும் செழிப்பாக இருக்க வேண்டும், ஒரு குறைவும் இருக்கக்கூடாது, வேண்டியதற்கு மேல் ஏராளம் தாராளமாக இருக்க வேண்டும்என்பதுதான் பொதுவான சித்தம். வேதத்தை வாசிக்கும்போது நம்முடைய வாழ்க்கையைக் குறித்த தரிசனம் நமக்கு உண்டாகி விடுகிறது. தரித்திர மனநிலை போய்விடுகிறது. நாம் நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்கிற எண்ணம் அப்போதுதான் வர ஆரம்பித்தது. ஏனென்றால் வேதவசனம், இதுதான் தேவனுடையdesign, இப்படித்தான் அவர் framework-ஐ போட்டிருக்கிறார் என்று சொல்லுகிறது. ஏதேன் தோட்டத்தைப் பார்க்கும்போது அந்த framework-ஐ தான் பார்க்கிறேன். மருத்துவமனைக்கோ, தரித்திரத்திற்கோ அவர் திட்டம் போடவில்லை. நாம் நன்றாக இருப்பதற்கும், சுகமாக இருப்பதற்கும், தேவனுடைய பிள்ளைகளாக வாழ்வதற்கும் தான் அந்த தோட்டத்தை உண்டாக்கினார். வேறு எதுவும் அவருடைய மனதில் இல்லை. அவர் framework அப்படி போட்டிருக்கிறார். இதைப் பார்க்கும்போது நமக்குள் ஒரு vision உண்டாகிறது. வேதவசனத்தை சரியாக படிக்கும்போது அது வாழ்க்கையைக் குறித்து உள்ளே சரியான தரிசனத்தை உண்டாக்க வேண்டும். நான் எப்படி இருக்க வேண்டும், நான் என்னவாக இருக்க வேண்டும், என்னுடைய ஆவி, ஆத்துமா, சரீரம், குடும்பம், பொருளாதாரம், கையின் பிரயாசம் என்கிற காரியங்களில் நான் எப்படி விளங்க வேண்டும் என்பதைக் குறித்த தரிசனம் இருக்க வேண்டும். வேதவசனத்திலிருந்து அந்தபொதுவான தேவ சித்தத்தின்படி தரிசனம் உண்டாக வேண்டும். இந்த சித்தம் தான் framework-ஐ உண்டுபண்ணுகிறது. இதுதான் நாம் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்கிற idea-வை கொடுக்கிறது.


ஆக குறிப்பான சித்தம் என்பது என்ன? நான் எப்படிப்பட்ட profession-இல் போக வேண்டும்? என்ன வேலை செய்ய வேண்டும்? எந்த ஊருக்கு போக வேண்டும்? யாரை திருமணம் செய்ய வேண்டும்? இது போன்ற விவரங்கள். இதற்கும் தேவனுடைய சித்தம் தேவை. இதை எப்படி கற்றுக்கொள்வது? இதற்குத்தான் தேவன் ஆவியானவரை உள்ளே கொடுத்திருக்கிறார். ஆனால் முதலில் பொதுவான சித்தத்தை சரியாக புரிந்துகொண்டால் தான் குறிப்பான சித்தத்திற்கு வர முடியும். பொதுவான சித்தத்தை புரிந்துகொள்ளாமல் குறிப்பான சித்தத்தை புரிந்துகொள்ள முடியாது. பொதுவான சித்தத்தை முதலில் விளங்கிக்கொள்ள வேண்டும். கர்த்தருடைய வார்த்தையில் நிரம்பியிருக்க வேண்டும். அவருடைய சித்தம் என்ன என்பது தெளிவாக தெரிய வேண்டும். அப்போதுதான் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு சூழ்நிலையிலும்குறிப்பானசித்தம் என்பதை நிதானித்து அறிந்துகொள்ள முடியும். குறிப்பான சித்தத்தை அறிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால் பொதுவான சித்தத்தில் மிகச் சரியாக இருக்க வேண்டும். குறிப்பான சித்தத்தை எப்படி அறிந்துகொள்வது? தேவன் என்னை பிரசங்கியாராக உண்டாக்கியிருக்கிறார். உங்களை ஒரு இன்ஜீனியராகவோ, டாக்டராகவோ, ஆசிரியராகவோ உண்டாக்கியிருக்கிறார். நீங்களும் நானும் வேறு. என்னை ஒரு மாதிரி உண்டாக்கியிருக்கிறார், உங்களை ஒரு மாதிரி உண்டாக்கியிருக்கிறார். நான் உங்களைப் போன்று ஆக முடியாது. என்னை இதற்காகவும், உங்களை அதற்காகவும் உண்டாக்கியிருக்கிறார். தேவன் ஒவ்வொருவரையும் ஒவ்வொரு விதமாக உண்டாக்கியிருக்கிறார். ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு நோக்கத்தை வைத்திருக்கிறார். அப்படியென்றால் நான் எதற்காக உண்டாக்கப்பட்டிருக்கிறேன் என்று எப்படி அறிந்துகொள்வது? அதற்குத்தான் ஆண்டவரோடு ஒரு இணைப்பு தேவை. இரட்சிக்கப்படுவது மிகவும் முக்கியம். இரட்சிக்கப்படுவது என்றால் ஒரு மதத்தில் சேருவது அல்ல, ஒரு சபையில் பெயர் கொடுத்து உறுப்பினராவது அல்ல. இரட்சிக்கப்படுவது என்றால் ஜீவனுள்ள தேவனோடு கூட ஒரு ஆத்மார்த்தமான தொடர்பு உண்டாவது. உள்ளத்திலே ஒரு இணைப்பு, அவரை அறிந்துகொள்வது, அவரை தெரிந்துகொள்வது, அவரோடு பேசக்கூடிய, உறவாடக்கூடிய நிலைமைக்கு நாம் வருகிறோம். அதிலே என்ன லாபம்? அவர் நம்மை கரம்பிடித்து நடத்துகிறார். அவர் பொதுவான சித்தத்தை வேதவசனத்திலிருந்து காண்பிப்பது மட்டுமல்ல, நான் எங்கே போக வேண்டும், என்ன செய்ய வேண்டும், எப்படி செய்ய வேண்டும் என்பதையெல்லாம் அந்தந்த சூழ்நிலைகள் உருவாகும்போது நம்மை கரம்பிடித்து வழிநடத்துகிறார். ஆகவேதான் இயேசுவை உங்கள் ஆண்டவராக இன்னும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லையா? ஆண்டவரோடு உறவாடக்கூடிய நிலையில் இல்லையா? நீங்கள் வெறும் பெயர் கிறிஸ்தவர்களாக இருக்கிறீர்களா? அப்படியிருந்தால் உங்களுக்கு தேவனுடைய சித்தத்தை அறிந்துகொள்ளவோ, தெரிந்துகொள்ளவோ, அவருடைய வழிகளில் நடக்கவோ, வெற்றிகரமாய் வாழவோ ஒரு அஸ்திபாரம் இல்லாமல் இருக்கிறதே, அவரோடு உள்ள உறவு மிகவும் அவசியம். நாம் அந்த உறவில் வந்துவிட்டால், அவர் நமக்குள் இருக்கிறார், நம்மை நடத்துகிறார். ஒரு காலக்கட்டத்தில் நாம் எதற்காக உண்டாக்கப்பட்டவர்கள் என்பதை காண்பிக்கிறார். அவர் நம்மை தெரிந்துகொண்டிருக்கிறார் என்பது உள்ளே தெரிகிறது. அடுத்ததாக, நமக்கு இன்னும் விவரமாக தெரிகிறது. நமக்குள் சில திறமைகளும், ஆற்றல்களும் இருக்கிறது. பிறப்பிலேயே சில காரியங்கள் வந்திருக்கிறது. சில காரியங்கள் இப்போது புதிதாக வெளிப்படுகிறது. இதையெல்லாம் பார்க்கும்போது கர்த்தர் நமக்குள் பேசுகிறார். நான் உன்னை இப்படிப்பட்ட வேலையை செய்யும்படி வைத்திருக்கிறேன் என்கிறார். அது நான் இதற்காகத்தான் அழைக்கப்பட்டேன் என்று இன்னும் விளங்குகிறது. அதற்கு பிறகு வாய்ப்புகளை உண்டுபண்ணி தருகிறார், வாசல்களை திறக்கிறார். நான் எதற்காக அழைக்கப்பட்டேனோ அதைச் செய்வதற்கு நான் திறக்க முடியாத வாசல்களை அவர் எனக்கு திறந்து கொடுக்கிறார். என்னை சில இடங்களுக்கு கொண்டுபோகிறார். என்னை நடத்துகிறார். இதெல்லாம் என்னுடைய வாழ்க்கையில் உண்மையாக நடந்தது. அதைத்தான் நான் சொல்லுகிறேன். அவர் என்னை அப்படி நடத்துகிறார். தேவன் என்னை அழைத்திருக்கிறார் என்று எனக்கு இன்னும் அதிகமாக தெரிகிறது. ஆமாம், தேவன் என்னை அழைத்திருக்கிறார். இல்லையென்றால், நான் தேடி பிடித்தாலும் இப்படிப்பட்ட வாய்ப்புகள் எனக்கு கிடைக்காது.


நான்காவது நான் அழைக்கப்பட்டேன் என்பதை ஊர் அறியச் செய்கிறார். அது மற்றவர்களுக்கு தெரிவதில்லை. நம் ஊராருக்கும், சொந்த வீட்டாருக்கும்விளங்குவதில்லை. கர்த்தர் பெரிய நோக்கத்தை வைத்திருக்கிறார். அவர் எல்லாவற்றையும் சாத்தியமாக்குகிறார். நாமும் வாழ்க்கையில் உயருகிறோம், எல்லாம் நடக்கிறது. ஒரு மனுஷனுக்கு ஆண்டவரோடு உறவு வந்துவிட்டால், படிப்படியாக உள்ளே இருந்துகொண்டே அவனை நடத்துகிறார். அந்த உறவு தான் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை. இது மதம் அல்ல. இது ஆண்டவரோடு உள்ள தொடர்பு.


ஆக தரிசனம் உள்ளே வந்துவிட்டால் உங்களுக்கு தேவனுடைய சித்தம் புரிந்துவிட்டது என்று அர்த்தம். தேவன் உங்களை எதற்காக அழைத்திருக்கிறார், வைத்திருக்கிறார் என்கிற வரைபடம் கிடைத்துவிட்டது. நீங்கள் தேவனுடைய சித்தத்தை புரிந்துகொண்டீர்கள் என்று அர்த்தம். முதல் படி சரியாக வந்துவிட்டது. முதல் படியிலிருந்து மூன்றாம் படி வரைக்கும் போக வேண்டும். மூன்றாம் படியில் தான் விசுவாசம், நம்புகிற காரியங்களைக் குறித்த நிறைவேறுதல் இவை எல்லாம் இருக்கிறது. இது கடைசியான படி. அங்குதான் காரியங்கள் எல்லாம் வாய்க்கிறது. அங்குதான் வரைபடம் எப்படி போட்டு வைத்திருக்கிறோமோ அதுபோல கட்ட முடிகிறது. அது கட்டி குடிபோகிற நிலை. இங்கிருந்து அங்கு போவதுதான் பெரிய பிரச்சனையாய் இருக்கிறது. நாம் அங்கு போக வேண்டுமென்றால் கர்த்தருடைய வார்த்தை நம்மைக் குறித்து சொல்லுகிற காரியங்கள், அவருடைய வழிநடத்துதல்கள் இவை எல்லாம் நம்முடைய உள்ளத்திலே ஒரு வரைபடத்தை, தரிசனத்தை உண்டாக்க வேண்டும். வேதவசனத்தின் வாக்குத்தத்தங்களை நாம் எனக்கு என்று personalize வேண்டும். வேதத்தை வாசிக்கிற சிலர், "நான் வேதத்தை வாசித்துவிட்டேன், என் தாத்தா காலத்திலிருந்து தினமும் இரண்டு அதிகாரங்கள் வாசித்து வருகிறோம். ஆகவே நான் இதை வாசித்துவிட்டேன்"என்று சொல்லுவார்கள். ஆனால் அவர்கள் அதை personal-ஆக எடுத்துக்கொள்ளமாட்டார்கள். நாம் அதை personalize பண்ண வேண்டும். வேதவசனத்தை தேவன் நமக்குச் சொன்னதாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். அப்படித்தான் வேதத்தை வாசிக்க வேண்டும். அது நடக்க வேண்டும். அப்படித்தான் தரிசனம் உண்டாகிறது.


இது நிறைவேறுதலுக்கு போவதுதான் கஷ்டம். ஏனென்றால் உள்ளே தரிசனம் உண்டாகி விட்டது. ஆனால் வெளியே நடப்பதெல்லாம் இதற்கு எதிராக இருக்கிறது. சிலர் காலி பாக்கெட்டையும், தங்கள் வங்கிக் கணக்கில் குறைவான பணம் உள்ள வங்கி பாஸ் புக்கையும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அதையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தால் அது மாறிவிடுமா? கிடையாது. நாம் அதை ஓரமாக வைத்துவிட்டு, வசனத்தை தியானிக்க வேண்டும். வசனம், நான் தாழ்ச்சி அடைவதில்லை, எனக்கு ஒரு குறைவும் உண்டாவதில்லை, நான் ஓட்டாண்டியாக இருக்க முடியாது, நான் சகல ஐசுவரியத்தினாலும் சம்பூரணத்தினாலும் நிறைந்திருக்கிறேன் என்று சொல்லுகிறது. தேவன் அப்படிப்பட்டவர்களாக நம்மை உண்டாக்கியிருக்கிறார். அப்படித்தான் அவர் நம்மை design பண்ணியிருக்கிறார். அதுதான் அவருடைய design. உள்ளத்தில் அந்த காட்சி வந்துவிடுகிறது. அந்த காட்சி வரும்போது என்ன செய்ய வேண்டுமென்று அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் கூறுவதைக் கவனியுங்கள்.


"மேலும் காணப்படுகிறவைகளையல்ல, காணப்படாதவைகளை நோக்கியிருக்கிற நமக்கு அதிசீக்கிரத்தில் நீங்கும் இலேசான நம்முடைய உபத்திரவம் மிகவும் அதிகமான நித்திய கனமகிமையை உண்டாக்குகிறது" (2 கொரிந்தியர்4:17).


காணப்படுகிறவைகளை அல்ல என்றால் காலி பாக்கெட்டை பார்க்காதே என்று அர்த்தம். காணப்படாதவைகள் என்றால் நாம் உள்ளத்தில் வைத்திருக்கிற தரிசனம், வசனத்தின் மூலமாக உங்களுக்கு நிறைவு, செழிப்பைக்குறித்து உண்டாயிருக்கிற அந்த நோக்கங்கள், தரிசனம், காட்சி. காலியாய் இருக்கிற பாக்கெட்டை பார்க்காமல் வசனத்திலிருக்கிற நிறைவையும், வெற்றியையும், வாழ்வையும் காணுங்கள். அப்போது இருக்கிற கஷ்டம் கூட லேசான கஷ்டம் போல தெரியும். பிரச்சனை சீக்கிரத்தில் நீங்குகிற பிரச்சனையாகி விடும். சீக்கிரத்தில் நீங்குகிற பிரச்சனையைத்தான் அநேகர் வீட்டில் தங்க வைத்து விடுகிறார்கள். வசனத்தின் மேல் கண்ணை வைத்து, காணப்படுகிற குறைவின் மேல் கண்ணை வைக்காமல் இருக்கும்போது அது அதிசீக்கிரத்தில் நீங்குகிற லேசான உபத்திரவமாகி விடுகிறது. விசுவாசத்தில் வாழ ஆரம்பிக்கும்போது உள்ளே தரிசனமும், பெரிய சாதனையை செய்யக்கூடிய நோக்கமும், லட்சியமும் உண்டாகி விடுகிறது. உள்ளே வரைபடம் கிடைத்து விடுகிறது. ஆனால் வெளியே பார்க்கும்போது வெறுமையாக இருக்கிறது. அதை எப்படி கையாளுவது? நிஜ வாழ்க்கையில் (reality) இருப்பதைப் பார்க்காமல் வசனம் சொல்லுவதை கவனிக்க வேண்டும். ஏனென்றால் காணப்படுகிறவைகள் அநித்தியமானவைகள், காணப்படாதவைகளோ நித்தியமானவைகள் என்று வசனம் சொல்லுகிறது. அப்படியென்றால் நாம் காண்கிற குறைவு அநித்தியமானது. அது எந்த நேரத்திலும் மாறிவிடலாம், சூழ்நிலை மாறிவிடலாம். காணப்படாத தேவனுடைய வாக்குத்தத்தங்கள், அவர் சொல்லுகிற காரியங்கள் நித்தியமானவைகள். வானமும் பூமியும் ஒழிந்தாலும் அவருடைய வார்த்தை ஒழியவே ஒழியாது. எதைப் பிடிக்க வேண்டுமோ அதைப் பிடிப்பதை விட்டு விட்டு தவறானதை பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். அப்படியென்றால் நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? நாம் விசுவாசத்தில் இருக்க வேண்டும். விசுவாசத்தில் இருப்பது என்றால் என்ன? காணப்படாதவைகளையே நோக்கிக் கொண்டிருக்க வேண்டும். காணப்படுகிறவைகளை பார்த்து அங்கலாய்த்துக் கொண்டிருக்கக்கூடாது. நான் விசுவாசத்தில் இருக்கிறேனா அல்லது அவிசுவாசத்தில் இருக்கிறேனா என்றுஎனக்கு எப்படி தெரியும்? இரண்டு அறிகுறிகள் இருக்கிறது. ஒன்று பிலிப்பியர் 1:26.


"உங்கள் விசுவாசத்தின் வர்த்தனைக்காகவும் சந்தோஷத்துக்காகவும் நான் பிழைத்து, உங்கள் அனைவரோடுங்கூட இருப்பேனென்று அறிந்திருக்கிறேன்" (பிலிப்பியர்1:26).


விசுவாசத்தோடு கூடவே சில காரியங்கள் வருகிறது. விசுவாசம் இருந்தது என்றால் கூடவே சில காரியங்கள் வருகிறது. அது என்ன? சந்தோஷம். ஆங்கிலத்தில் "the joy of faith" என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. அப்படியென்றால் விசுவாசம் இருந்தால் சந்தோஷம் இருக்கும். விசுவாசம் இருந்தால் நம்முடைய கையில் பணம் இல்லையென்றாலும், நம் வங்கிக் கணக்கில்எதுவும் இல்லையென்றாலும் கூட உள்ளத்தில் எடுபட முடியாத ஒரு சந்தோஷம் நிச்சயம் உண்டாயிருக்கும். கர்த்தர் என் எல்லா தேவைகளையும் சந்திக்கிறவர், அவர் என்னை கைவிடமாட்டார் என்கிற நிச்சயம் உள்ளத்திலே இருக்கும். அது எப்படிப்பட்ட சந்தோஷம்? நான் கேட்பதெல்லாம் கிடைத்து விட்டால் எப்படி சந்தோஷப்படுவோமோ அந்த சந்தோஷம் இப்போதே நமக்கு இருக்கும். நான் பெற்றுக்கொண்டவனைப் போல இருப்பேன். ஏனென்றால் கேட்கும்போதே பெற்றுக்கொள்வேன் என்கிற நிச்சயம் உண்டாகி விட்டது. விசுவாசம் வந்துவிட்டால் சந்தோஷம் கூடவே வரும். இன்னொன்று எபிரெயர் 4:3.


"விசுவாசித்தவர்களாகிய நாமோ அந்த இளைப்பாறுதலில் பிரவேசிக்கிறோம்; அவருடைய கிரியைகள் உலகத்தோற்றமுதல் முடிந்திருந்தும் இவர்கள் என்னுடைய இளைப்பாறுதலில் பிரவேசிப்பதில்லையென்று என்னுடைய கோபத்திலே ஆணையிட்டேன் என்றார்" (எபிரெயர்4:3).


விசுவாசம் இளைப்பாறுதலுக்குள்ளே கொண்டுபோய் விடுகிறது. விசுவாசம் வந்தால் இளைப்பாறுதல் உண்டாகி விடும். இளைப்பாறுதல் என்றால் நிம்மதி. உங்களுக்கு விசுவாசம் இருந்தால் இளைப்பாறுதல் என்கிற நிலையிலே இருப்பீர்கள். அப்படியென்றால் கண்ணை மூடினால் தூக்கம் வரும். இளைப்பாறுதல் என்றால் என்ன? படுத்து கண்ணை மூடினால் தூக்கம் வர வேண்டும். அதுதான் இளைப்பாறுதல். தூங்கும்போது பண்ண வேண்டிய ஜெபத்தை பண்ணுகிறீர்களா? "ஆண்டவரே, நான் என் கண்களை மூடி தூங்கப்போகிறேன். ஆனால் நான் கண்களை மூடி உறங்கிக் கொண்டிருக்கும்போது இஸ்ரவேலின் தேவனாகிய நீர் உறங்குகிறதுமில்லை, தூங்குகிறதுமில்லை. எனக்காக கண் விழித்து என்னுடைய பிரச்சனைகளை தீர்க்கும்படியாக இரவும் பகலும் நீரும், தேவதூதர்களும் வேலை செய்து கொண்டிருக்கிறீர்கள். எனக்கு வாசல்களை திறந்துகொண்டிருக்கிறீர்கள். எனக்காக காரியங்களை நடப்பித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். நீர் உள்ளங்களை அசைத்துக் கொண்டிருக்கிறீர். நாளை காலை நான் எழுந்திருக்கும்போது அநேக காரியங்கள் மாறியிருக்கும். அவை எனக்கு சாதகமாயிருக்கும்; நன்மைகள் உண்டாகும்; வாய்ப்புகள் உண்டாகும். உமக்கு நன்றி, ஆண்டவரே"என்று ஜெபிக்க வேண்டும். பிரச்சனைகள் அநேகமாய் இருக்கிறது, ஆகவேதான் இப்படிப்பட்ட ஜெபம். இதுதான் சரியான ஜெபம். நாம் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும்போது அவர் தூங்குவதில்லை. அவர் தூங்குவதே கிடையாது. அவர் தூங்காத தேவன். நாம் தூங்கும்போது அவர் உழைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்.


லண்டன் பட்டணத்தில்இரண்டாம்உலகப்போரின் போது ஜனங்களைஒருbasement-இல் தங்க வைத்திருக்கிறார்கள். அந்த இடம் நாறிவிட்டது. ஏனென்றால் அங்கு எந்த வசதியும் கிடையாது. அங்கிருந்த ஒரு பெண்மணி தூங்க முடியாமல்கஷ்டப்பட்டு எழுந்து, தன்னுடைய வீட்டிற்குப்போய் விட்டார். அங்கு ஹிட்லர் வெடிகுண்டு போட்டு வீடுகள் இடிந்து போயிருக்கிறது. இந்த பெண்மணி ஒரு பகுதி இடிந்துபோன தன்னுடைய வீட்டில்படுக்கை அறையில் போய் தூங்கிக் கொண்டிருந்தார். அந்த பெண்மணி தங்க வைக்கப்பட்டஇடத்தில்இல்லையே என்று அங்கிருந்தவர்கள் தேடினார்கள். வீட்டிற்கு வந்து பார்த்தால்அந்த பெண்மனி நன்றாக தூங்கிக்கொண்டிருந்தார். "வீடு பாதி இடிந்து விழுந்துவிட்டது, இதில் போய் படுத்து தூங்கலாமா? அதிலிருந்து தப்புவதற்குத்தானே உங்களை கொண்டுபோய் அங்கு வைத்தோம். உங்களால் எப்படி அங்கு தூங்க முடிகிறது? "என்று கேட்டார்களாம். அதற்கு அந்த பெண்மணி, அதுதான் தேவன் விழித்துக் கொண்டிருக்கிறாரே, ஆகவேதான்நான் தூங்குகிறேன். இரண்டு பேரும் விழித்திருந்து என்ன ஆகப்போகிறது, நானும் விழித்து கவலைப்பட்டு, அவரும் இரவெல்லாம் விழித்திருந்து நமக்காக வேலை செய்தால் வேலை work out ஆகாது என்றாராம். ஆகவே நீங்கள் தூங்கும்போது சரியாக தூங்க வேண்டும். அப்போது காலையில் எழுந்திருக்கும்போது நன்றாக இருப்பீர்கள். இரவில் நன்றாக தூங்க வேண்டுமா? இந்த ஜெபத்தை ஜெபியுங்கள்:"கர்த்தாவே, நான் தூங்கும்போது நீர் எனக்காக வேலை செய்கிறீர். உமக்கு நன்றி. நான் எழுந்திருக்கும்போது அநேக காரியங்கள் மாறியிருக்கும் என்று நம்புகிறேன். உம்மால் கூடாத காரியம் ஒன்றுமில்லை. என்னை உம் கரத்தில் ஒப்படைக்கிறேன்" என்று ஜெபித்துவிட்டு தூங்குங்கள். அடுத்த நாள் வித்தியாசமானதாக இருக்கும். ஆக மகிழ்ச்சியும் சந்தோஷமும் இருந்தால் விசுவாசம் இருக்கிறது என்று அர்த்தம். சந்தோஷமும் மகிழ்ச்சியும் இல்லையென்றால் விசுவாசம் இல்லாததினால் தான் இவ்விரண்டும் இல்லாமல் இருக்கிறது. சந்தோஷம், நிம்மதி, அமைதி, இளைப்பாறுதல் இல்லையா? விசுவாசம் இருக்கிறதா என்று பார்க்க வேண்டும். விசுவாசத்தை வர வைக்க வேண்டுமே, எப்படி வரவைப்பது? இங்குதான் இரண்டாவது point-க்கு வர வேண்டும். முதல்point-ஐயும், கடைசி point-ஐயும் இணைப்பது இதுதான். முதலில் தரிசனம் வந்து விடுகிறது. போய் சேர வேண்டிய இடத்தை சேருவது கஷ்டமாக இருக்கிறது. ஏனென்றால் தரிசனம், அப்படி இருப்பேன், இப்படி இருப்பேன்என்று சொல்லுகிறது. ஆனால் பாக்கெட்டில் பணம் இல்லை. அப்படியென்றால் எல்லாம் இருக்கக்கூடிய நிலைக்கு எப்படி வருவது? விசுவாசத்தினால் தான் வர முடியும். ஏனென்றால் தேவன் விசுவாசத்தினால் தான் உலகத்தையே சிருஷ்டித்தார். நம்முடைய எதிர்காலத்தை நாம் எப்படி உண்டாக்க முடியும்? இப்போது இருக்கிற ஒழுங்கின்மையையும், வெறுமையையும், இருளையும் எப்படி மாற்ற முடியும்? விசுவாசம் என்கிற சிருஷ்டிப்பின் சக்தியை நாம் பயன்படுத்த வேண்டும். தேவன் பயன்படுத்தினார், நம்மை அவருடைய சாயலின்படியும் ரூபத்தின்படியும் உண்டாக்கினார். ஏன்? நாம் அதைப் பயன்படுத்தி வெற்றி பெறும்படியாகவும், நம்முடைய ஒழுங்கின்மை, வெறுமை, இருளைப் போக்கி, அருமையான, வேறொரு உலகத்தை உண்டாக்கும்படியாகவும்நம்மை அவருடைய சாயலில் உண்டாக்கியிருக்கிறார். விசுவாசம் இல்லாததினால் தான் சந்தோஷமும், இளைப்பாறுதலும்இல்லை. விசுவாசம் வந்தால் இந்த இரண்டும் வந்துவிடும். ஆக விசுவாசம் இல்லை என்பதற்கு அறிகுறி தெரிந்துவிட்டது.

விசுவாசத்தை எப்படி வரவைப்பது? ரோமர் 10:17 இப்படியாகச் சொல்லுகிறது: "விசுவாசம் கேள்வியினால் வரும்; கேள்வி தேவனுடைய வசனத்தினால் வரும்". விசுவாசம் வசனத்தை படிப்பதினால் அல்ல, வசனத்தைக் கேட்பதினால் வரும். ஆம், நீங்கள் ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆராதனைக்கு வந்து வசனத்தை ஒருமுறை கேட்கிறீர்கள். ஆனால் திங்கள்கிழமையிலிருந்து சனிக்கிழமை வரைக்கும் வேறு ஏதோ காரியங்களை கேட்கிறீர்களே, அதுதான் பிரச்சனை. விசுவாசம் நாம் எதைக் கேட்கிறோமோ அதன் மூலமாகத்தான் வருகிறது. ஏன்? அநேகருக்கு கவலை, பயம், திகில் வந்திருக்கிறது. ஏனென்றால் திங்கள் முதல் சனி வரை அவர்கள் அப்படிப்பட்ட காரியங்களை கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ரொம்ப கஷ்டம், நமக்கு வேண்டாம், நம்மால் நடக்காது, நாம் ஏழைகள், நாம் தனி ஆள், நமக்கு உதவி செய்ய யாரும் கிடையாதுஎன்று இப்படித்தான் பேச்சு நடக்கிறது. இதையே கேட்டு கேட்டு வேறு விதமான விசுவாசம் உண்டாகிறது. ஒன்றும் நடக்காது, முயற்சி எடுத்து எந்த பிரயோஜனமும் கிடையாது, நாம் மேலே வரப்போவது கிடையாது, நம்மை தூக்கி விடுவதற்கும் ஆள் கிடையாது என்று பேசுகிறார்கள். கேட்பதினால் தான் விசுவாசம் வருகிறது. இயேசு, "கேட்பதைக் குறித்து ஜாக்கிரதையாய் இருங்கள்" என்றார். ஏனென்றால் என்ன கேட்கிறீர்களோ அதுதான் உள்ளே போகப்போகிறது. நாம் கேட்பதிலே தேவன் அவ்வளவு பெரிய வல்லமையை வைத்திருக்கிறார். ஏனென்றால் பேசுகிற வார்த்தைகளிலே அவ்வளவு பெரிய வல்லமையை வைத்திருக்கிறார் நாம் திங்கள் முதல் சனி வரை அநேக காரியங்களைக் கேட்கிறோம். அதினால் நம்மை அதிலிருந்து பாதுகாத்து, கர்த்தருடைய வார்த்தைக்குச் சென்று, அதைப் புரிந்துகொண்டு, நம்முடைய வாழ்க்கை, எதிர்காலம், பொருளாதாரம், சுகம், வெற்றி, வாழ்வு இதைக் குறித்துகர்த்தர் என்ன சொல்லுகிறார் என்பதை கற்றுக்கொண்டு, நம்முடைய பிரச்சனைக்கு ஏற்ற வசனங்களை எடுத்து, நம் உள்ளத்தை அதினால் நிரப்பி, நாமே பேச ஆரம்பிக்க வேண்டும். நாம் பேசுகிற அந்த வார்த்தைகளை நம்முடைய காதுகள் கேட்க வேண்டும். நாமே நமக்கு பிரசங்கித்துக்கொள்ள வேண்டும். சந்தோஷமும், இளைப்பாறுதலும் உண்டாகும் வரை, கண்ணை மூடினால் தூக்கம் வரும் வரை அதைப் பேச வேண்டும். அது நல்ல அறிகுறி. மனசோர்வு, கவலை, பயம், தரித்திரம், நோய், இல்லாமை, குறைவு, தாழ்ச்சி, கவலை, பாரம் இவற்றிற்கு எதிராக பேசுங்கள். கர்த்தருடைய வார்த்தை என்ன சொல்லுகிறது என்பதைப் பேசுங்கள். நீங்கள், உங்களுடைய மனைவி, பிள்ளைகள் எல்லாம் எப்படி இருப்பீர்கள் என்பதையும், கையின் பிரயாசம் எப்படி இருக்கும் என்பதையும் குறித்துவசனம் சொல்லுகிறதைப் பேசுங்கள். நீங்கள் அதைப் பேசிப் பாருங்கள். நிச்சயமாக வெற்றி உண்டாகும். நீங்கள் இப்போது எப்படி இருக்கிறீர்கள் என்பதை அல்ல, எப்படி இருப்பீர்கள் என்பதைப் பேசுங்கள்.


உங்களுடைய வார்த்தையின் வல்லமையை குறைவாக எடைபோட்டு விடாதீர்கள். ஒருவர் என்னிடம், "ஆமாம், எல்லாம் வாயில் தான் இருக்கிறதா? நான் பிற்போக்காக ஏதாவது ஒரு வார்த்தை சொன்னால் செத்துவிடவா போகிறேன். எத்தனையோ முறை நாம் அப்படிச் சொல்லுகிறோமே, ஒன்றும் ஆவதில்லையே, நாம் அப்படியே தான் இருக்கிறோம், அதனால் நீங்கள் சொல்லுவது தவறு, நாம் பிற்போக்காக பேசினால் ஒன்றும் நடந்துவிடாது" என்றார். நான் அவரிடம், "ஐயா, பிசாசு மிகவும் குறுக்கு புத்தி உள்ளவன். அவன் உடனே கொல்லுகிறவன் அல்ல. ஏனென்றால் உங்களுடைய வாயிலிருந்து பிற்போக்காக வார்த்தை வந்து, உடனே நீங்கள் செத்துவிட்டால் பிறகு எல்லாருக்கும் அது விளங்கிவிடும். அதன்பின் எல்லாரும் தங்கள் வாயில் tape-ஐ வைத்துக்கொண்டு எவரும் பேசவே மட்டார்கள். இவர் பிற்போக்காக பேசினார், அதனால் இவர் செத்துவிட்டார், அந்த வார்த்தையை யாரும் பேசாதீர்கள் என்கிற செய்தி ஊரெங்கும் பரவிவிடும். அதன்பிறகு யாரையும் அவன் கொல்ல முடியாது. அதனால் அவன் மெல்ல கொல்லுகிறவன். அவன் நமக்கு தெரியாமல் கொல்லுகிறவன். அவன் ஒவ்வொரு முறை நாம் பிற்போக்காக பேசும்போதும் விஷத்தை ஏற்றுகிறான். இப்படி ஐந்து, ஆறு முறை ஏற்றினால் பிறகு அந்த நபர் செத்துவிடுவான். இது உடனே நடப்பதில்லை, ஏனென்றால் உடனே நடந்தது என்றால் நீங்கள் அதை கண்டுபிடித்து சுதாரித்துக் கொள்வீர்கள் என்று அவனுக்கு தெரியும். அவன் எல்லாரையும் கொல்லவும், அழிக்கவும், பறிக்கவும், திருடவும் வந்தவன். அவன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கொல்லுகிறவன். ஆகவே அவன் நீ பேசு, எதுவும் நடக்காது என்கிறான். ஆனால் அது நடந்திருக்கிறது, உள்ளே விஷம் ஏறிக் கொண்டிருக்கிறது, ஜீவனை பறித்துக் கொண்டிருக்கிறது, அது அழிவிலே போய் முடியும். இயேசு மரத்தைப் பார்த்து, "இனி எவரும் உன்னிடத்தில் கனியைப் புசியாதிருக்கக்கடவன்"என்றார். அவர் சொன்னபடியே மரம் பட்டுப்போயிற்று. வார்த்தையில் அவ்வளவு பெரிய வல்லமை இருக்கிறது. இயேசு ஏன் அப்படிச் செய்கிறார்? அதில் என்ன வல்லமை இருக்கிறது என்பதை காண்பிக்கிறார். ஆனால் அது உடனே நடக்கவில்லை. இயேசுவும் அவருடைய சீஷர்களும் அன்றைக்கு அந்த வழியே போகிறார்கள், ஒன்றுமே நடக்கவில்லை. அடுத்த நாள் திரும்பி வரும்போது பேதுரு அதைப் பார்த்து, "ஆண்டவரே, நீர் சபித்த மரம் பட்டுப்போயிற்று"என்கிறான். இயேசு காலையில் மரத்தை சபித்துவிட்டு எருசலேமிற்குள் சென்றார். செய்ய வேண்டியதை எல்லாம் செய்துவிட்டுசாயங்காலம் ஊரைவிட்டு வெளியே போகிறார்கள். அப்போது அந்த மரத்தை பார்த்துவிட்டுத்தான் போகிறார்கள். அதற்கு ஒன்றும் நடக்கவில்லை. அடுத்த நாள் மரத்தைப் பார்க்கிறார்கள், அதில் இலை எதுவுமே இல்லை. 24 மணி நேரத்திற்குள் மரம் பட்டுப்போய் விட்டது. பிற்போக்காகவே அவ்வளவு நன்றாக வேலை செய்யும் என்றால் முற்போக்காக எவ்வளவு வல்லமையாக வேலை செய்யும் என்று எண்ணிப் பாருங்கள். நல்ல வார்த்தைகளைச் சொல்லிப் பாருங்கள், கர்த்தருடைய வாக்குத்தத்தங்களை சொல்லிப் பாருங்கள், அதை பேசிப் பாருங்கள், அதை உங்களுக்கு நீங்களே பிரசங்கித்து பாருங்கள், நாள் முழுக்க இதை கேளுங்கள். உங்கள் காதுகள் கேட்க சொல்லுங்கள், முணுமுணுத்துக் கொண்டே இருங்கள், தியானித்துக் கொண்டே இருங்கள், பெரிய மாற்றத்தைக் காண்பீர்கள். தரிசனத்திலிருந்து நிஜத்திற்கு போய் விடுவீர்கள். வசனம் சொல்லுவது வாழ்க்கையில் நிஜமாகி விடும்.


நம்மில் அநேகர் ஏற்கனவே பாவ வாழ்க்கையின் மூலமாக ஒருவிதமான உலகத்தை உண்டாக்கி விட்டோம். நம்முடைய வாழ்க்கையே பாவத்தினால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு வாழ்க்கையாக இருக்கிறது. குடும்பத்தில் சமாதானம் இல்லை, பொருளாதாரத்தில் பெரிய முன்னேற்றமோ, வாழ்வோ, வெற்றியோ கிடையாது. ஏனென்றால் எல்லாம் பாவம், சாபம் என்பவைகளின் அறிகுறிகள். அவை அப்படி ஆகிவிட்டது. அதில் நாம் நீண்ட நாட்களாக வாழ்ந்துவிட்டோம். இப்போது இரட்சிக்கப்பட்டிருக்கிறோம், புதுவிதமான ஒரு உலகத்தை உண்டாக்க வேண்டும். ஆனால் அந்த பழையதை அழிக்க வேண்டும். பழைய ஏற்பாட்டில் ஒரு அற்புதமான படம் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. கர்த்தர் நோவாவின்காலத்தில் வெள்ளத்தின் மூலம் உலகத்தை அழித்தார். அதன்பிறகு புதிய உலகத்தை உண்டாக்கி அதிலிருந்து ஆரம்பித்தார். தேவன் ஆதியிலே நல்ல உலகத்தை உண்டாக்கினார். தாம் உண்டாக்கின எல்லாவற்றையும் நல்லது என்று கண்டார் ஆதியாகம் 1-இல் வாசிக்கிறோம். ஆனால் 6-ஆம் அதிகாரம் வருவதற்குள் எல்லாம் கெட்டதாகி விட்டது. நோவா என்கிற ஒரு மனுஷனுடைய குடும்பத்தின் மீதுதான் தேவனுடைய தயவு இருந்தது. மற்றவர்கள் எல்லாரும் கெட்டவர்களாகி விட்டார்கள். ஆகவே இவர்களை அழித்தே ஆக வேண்டும் என்றாகி விட்டது. இல்லையென்றால் ஒருவர் கூட மீதமிருக்க மாட்டார்கள். மனுவர்க்கமே அழிந்துபோய் விடும், பாவத்தில் மூழ்கிப்போய் விடும். அவர்களை காப்பாற்றுவதற்காக எடுத்த நடவடிக்கை தான் வெள்ளத்தினால் ஏற்பட்ட சீரழிவு. தேவன் நோவாவையும், அவனுடைய குடும்பத்தையும் வைத்துவிட்டு மற்ற எல்லாரையும் அழித்தார். நாற்பது நாட்கள் இரவும் பகலும் மழை பெய்கிறது. 150 நாட்கள் தண்ணீர் பூமியை மூடிக் கொண்டிருந்தது. இது தேவையா? அவர் நினைத்திருந்தால் 150 நாட்கள் தண்ணீர் பூமியை மூடிக்கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை. மதகுகள் எல்லாம் திறக்கப்பட்டு, பூமிக்கு அடியில் இருக்கிற தண்ணீர்எல்லாம் வந்து வெள்ளம் உண்டானது. வெள்ளம் வெறும் மழையால் மட்டும் உண்டாகவில்லை. இவ்வளவு செய்ய வேண்டுமா? 150 நாட்கள் தண்ணீர் பூமியை மூடிக்கொண்டிருக்க வேண்டுமா? எளிதாக செய்திருக்கலாமே, ஒரு வார்த்தை சொல்லியிருந்தால் எதெல்லாம் அழிய வேண்டுமோ அதெல்லாம் அழிந்து, யாரையெல்லாம் காப்பாற்ற வேண்டுமோ அவர்களை காப்பாற்றியிருக்கலாமே, ஆனால்ஏன் தேவன் அப்படிச் செய்யவில்லை? அவர் நமக்கு ஒரு படத்தை (picture) காண்பிக்கிறார். நோவாவின் காலத்தில் எல்லாவற்றையும் எப்படி அழித்துவிட்டு, முதலிலிருந்து ஆரம்பித்து திரும்பவும் உண்டாக்கினாரோ அதுபோல கடைசியிலும் செய்யப்போகிறார்.


கிறிஸ்தவ விசுவாசிகளாய் இருக்கிற நாம் இதையெல்லாம் இப்படித்தான் செய்ய வேண்டும். நாம் ஏற்கனவே உண்டாக்கியிருக்கிற குழப்பமான, தோல்வியின் வாழ்க்கையை, பாவத்தின் சாபத்தின் மூலமாக உண்டான காரியங்களை அகற்றிப்போட்டு, முற்றிலுமாய் நீக்கிப்போட்டு புதுவிதமாய் ஆரம்பிக்க வேண்டும். அதை எப்படி ஆக்குவது? நாம் வெள்ளத்தை வர வைக்க வேண்டுமா? அந்த வெள்ளத்தில் எல்லாம் மூழ்கி அழிய வேண்டுமா? அது திருஷ்டாந்தமாய் நமக்குச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. புதிய ஏற்பாட்டில் இயேசு, "எவனாகிலும் இந்த மலையைப் பார்த்து: நீ பெயர்ந்து, சமுத்திரத்திலே தள்ளுண்டுபோ என்று சொல்லி, தான் சொன்னபடியே நடக்கும் என்று தன் இருதயத்தில் சந்தேகப்படாமல் விசுவாசித்தால், அவன் சொன்னபடியே ஆகும்" என்று சொல்லுகிறார். மலை திருஷ்டாந்தமாய் சொல்லப்பட்ட ஒன்று. மலை என்று சொல்லும்போது நிஜமான மலையைப் பற்றிச் சொல்லவில்லை. மலை போன்ற பிரச்சனைகளை சொல்லுகிறார். சிலருக்கு ஒரு மலை மட்டுமல்ல, ஒரு மலைத்தொடர்ச்சியேஇருக்கிறது. நிறைய மலைகள் இருக்கிறது. கர்த்தர் அவர்களுக்காக வைத்திருக்கிற நோக்கங்களை அடைய விடாமல், அவர்களை முன்னேற விடாமல் கண் பார்க்கிற தூரம் வரை மலைகளாய் இருக்கிறது. அப்படிப்பட்ட பிரச்சனையாய் இருக்கிறது. இயேசு, "மலையைப் பார்த்து, பெயர்ந்து, சமுத்திரத்திலே தள்ளுண்டு போஎன்று சொல்லுங்கள்" என்கிறார். ஆக மலை திருஷ்டாந்தமாக சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அப்படியென்றால் சமுத்திரமும் திருஷ்டாந்தமாகத்தானே இருக்க வேண்டும். மலை நம்முடைய பிரச்சனை என்றால், இந்த பிரச்சனையாய் இருக்கிற மலையை literal-ஆக இருக்கிற சமுத்திரத்தில் கொண்டுபோய் போடச் சொல்லுகிறாரா? இல்லை, திருஷ்டாந்தமாக சொல்லப்பட்ட சமுத்திரத்தில் கொண்டுபோய் போடச் சொல்லுகிறார்.


அந்த சமுத்திரத்தை எங்கு போய் கண்டுபிடிக்கிறது? இயேசு யோவான் 7-ஆம் அதிகாரத்தில், "என்னை விசுவாசிக்கிறவனுடைய உள்ளத்திலிருந்து ஜீவத்தண்ணீருள்ள நதிகள் புறப்பட்டு ஓடும்" என்று சொல்லுகிறார். அடுத்த வசனத்தில் பரிசுத்த ஆவியானவர் வரும்போது இப்படி நடக்கும் என்று சொல்லுகிறார். இதன் அர்த்தம் என்ன? பரிசுத்த ஆவியானவர் வரும்போது தேவனுடைய வசனத்தைக் குறித்து வெளிச்சத்தை தரப்போகிறார். முன்பு பேதுரு போன்றவர்கள் மந்த இருதயமுள்ளவர்களாய் இருந்தார்கள். அவர்களுக்கு பழைய ஏற்பாட்டில் என்ன சொல்லியிருக்கிறது என்று விளங்கவில்லை. ஆனால் பரிசுத்த ஆவியானவர் பெந்தெகொஸ்தே நாளில் ஊற்றப்பட்ட பிறகு பேதுரு எப்படி பிரசங்கிக்கிறார் என்று பாருங்கள்!அவர் வாயைத் திறந்து பிரசங்கிக்கிறார், வார்த்தைகள் நதிபோல புறப்பட்டு வருகிறது. ஏனென்றால் வசனத்தைக் குறித்த வெளிச்சம் உண்டாகிவிட்டது. இயேசு யார் என்பது விளங்கிவிட்டது, வசனத்திலிருந்து ஆவியானவர் சகல சத்தியத்திற்குள்ளும் நடத்துகிறார். அதற்காகத்தான் அவர் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறார். இன்னொன்று இயேசு சொன்னதையெல்லாம் நமக்கு நினைவுபடுத்துவதற்கு பரிசுத்த ஆவியானவர் உதவுவார் என்று வேதத்தில் வாசிக்கிறோம். இன்னொரு இடத்தில், "தேவன் தம்மில் அன்புகூருகிறவர்களுக்கு ஆயத்தம்பண்ணினவைகளைக் கண் காணவுமில்லை, காதுகேட்கவுமில்லை, அவைகள் மனுஷனுடைய இருதயத்தில் தோன்றவுமில்லை;நமக்கோ தேவன் அவைகளைத் தமது ஆவியினாலே வெளிப்படுத்தினார்"(1 கொரிந்தியர் 2:910) என்று வேதம் சொல்லுகிறது. ஆக ஆவியே வெளிப்படுத்துகிற ஆவி. எவ்வளவு வெளிப்படுத்த முடியும்? நாம் எவ்வளவு புரிந்துகொள்ள முடியும்? எபேசியர் 3-ஆம் அதிகாரத்தைப் போதிக்கும்போது அதை நான் உங்களுக்கு காண்பித்தேன். புதுசிருஷ்டிப்பாய் இருக்கிற நம்முடைய இருதயத்தினுடைய capacity அளவுகடந்தது. ஆகவே நாம் அளவுகடந்த விதத்தில் புரிந்துகொள்ள முடியும். ஏனென்றால் இது இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு காரியம். ஆண்டவரைப் பற்றி நாம் எவ்வளவு அறிந்துகொள்ள முடியும்? ஆவியானவர் எவ்வளவு வெளிப்படுத்துகிறாரோ அவ்வளவையும் நாம் அறிந்துகொள்ள முடியும். உங்களுக்குள் ஒரு அபிஷேகம் இருக்கிறது. அது உங்களுக்கு எல்லாவற்றையும் போதிக்கிறது. ஆக கர்த்தரைக் குறித்த எல்லா காரியங்களையும் வேத வசனத்திலிருந்து நமக்கு விளக்கி போதித்துநம்முடைய உள்ளத்தை நிரப்பும்படியாக, வார்த்தையைக் குறித்த வெளிச்சத்தினால் நிரப்பும்படியாக ஆவியானவர் அருளப்பட்டிருக்கிறார். அதுமட்டுமல்ல, வேதம் வார்த்தையைப் பற்றி சொல்லும்போது அதை தண்ணீருக்கு ஒப்பிடுகிறது. "திருவசன முழுக்கினால்"என்று வாசிக்கிறோம். தேவன் சபையை திருவசனத்தில் முழுக்கி எடுத்து பரிசுத்தமாக்குகிறார். ஆக உள்ளம் வசனத்தின் வெளிப்பாட்டால் நிறைந்து, அது பெரிய நதிகளைப் போல புறப்பட்டு, புரண்டோடி, சமுத்திரம் போல நம்முடைய வாயின் மூலமாக வெளியே வர ஆரம்பிக்கிறது. இப்படி நோவாவின் காலத்தில் உண்டான வெள்ளத்தைக் காட்டிலும் பெரிய வெள்ளத்தை உண்டாக்க முடியும். இந்த வெள்ளத்தில் அந்த மலை போன்ற பிரச்சனைகைள தூக்கி எறி;நீ அவைகளை இனி காண்பதே கிடையாது என்கிறார். அப்படி தூக்கி எறிந்தால் பிரச்சனைகள் சமுத்திரத்தில் மூழ்கிவிடும். ஆக நாம் வார்த்தையை எப்படி புரிந்துகொண்டு, எப்பேர்ப்பட்ட வெளிப்பாட்டைப் பெற்றுக்கொண்டு, வாயிலே அதைப் பேச வேண்டும் என்பதை கவனியுங்கள். ஆவியானவர் உங்கள் உள்ளத்தை அபிஷேகித்து, எல்லாவற்றையும் அறிந்துகொள்ளும்படியாய் கிருபை செய்கிறார். நாம் எல்லா காரியங்களையும் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்று வேதம் சொல்லுகிறது. உள்ளான மனுஷனுக்கு உலகத்தைக் காட்டிலும் பெரிய capacity கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. நம்மால் அவ்வளவு புரிந்துகொள்ள முடியும். அவ்வளவு புரிந்துகொண்டு, அவ்வளவையும் வாயினால் விட்டால் பெரிய வெள்ளம் உண்டாகும். அந்த வெள்ளத்திற்குள் பிரச்சனைகள் எல்லாம் மூழ்கிப்போகும். இப்படித்தான் விசுவாசம் வேலை செய்கிறது.

Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency