0 item - ₹0.00

மீட்பும் நம்முடைய கையின் பிரயாசமும் (பாகம் 17) - கலாச்சார மறுமலர்ச்சி #1

Sunday Tamil Service - 04 MAR 18

Transcript

கடந்த பல வாரங்களாக வேலையைக் குறித்து போதித்து வருகிறோம். முதலில் கர்த்தர் நம்மை எப்படி வேலை செய்கிறவர்களாக உண்டாக்கியிருக்கிறார் என்பதை போதித்தேன். அவர் சிருஷ்டிப்பிலேயே நம்மை அப்படி உண்டாக்கிவிட்டார். அவர் என்ன நோக்கத்திற்காக நம்மை அப்படி உண்டாக்கினார் என்பதையும், வேலையை என்ன நோக்கத்திற்காக வைத்திருக்கிறார் என்பதையும் பார்த்தோம். தேவனை மகிமைப்படுத்துவதற்காக, அவருடைய சாயலை வெளிப்படுத்துவதற்காக, நமக்கு மனநிறைவையும், மகிழ்ச்சியையும் உண்டுபண்ணுவதற்காக, அவருடைய நோக்கங்களை இந்த பூமியில் நிறைவேற்றுவதற்காக கர்த்தர் வேலையை நமக்கு நியமித்திருக்கிறார் என்பதை குறித்துப் பேசினேன்.

அதன் பிறகு பாவமும் சாபமும் இந்த உலகத்தில் வந்து அது எப்படி வேலையை கெடுத்துப்போட்டது என்பதையும், நெற்றி வேர்வையினால் ஆகாரம் புசிக்கிற கடின உழைப்பாகவேலைமாறிவிட்டது என்பதையும் பார்த்தோம். இப்பொழுது மூன்றாவது பகுதியை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம். அதுஎன்னவென்றால், இரண்டாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்பாக இயேசு வந்து நம்மை பாவத்திலிருந்தும், சாபத்திலிருந்தும் மீட்டுக்கொண்டார். இதன் விளைவாக வேலையிலே இப்போது எப்படிப்பட்ட தாக்கம் உண்டாயிருக்கிறது, நாம் எப்படி வேலை செய்ய வேண்டும் என்பதையெல்லாம் பார்த்து வருகிறோம். இன்றைக்கு குறிப்பாக நாம் செய்யும் வேலையினுடைய அடிப்படை நோக்கம் என்பதை பார்க்கப் போகிறோம்.

வேலை பல விதமாக இருக்கலாம். நீங்கள் ஒரு வேலை செய்யலாம், நான் இன்னொரு வேலை செய்யலாம், பலரும் பலவிதமான வெவ்வேறு வேலைகளில் ஈடுபடலாம். ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் அடிப்படை நோக்கம் ஒன்று இருக்கிறது. அதைக் குறித்து இன்றைக்கு பேசப்போகிறேன். நமக்கு மீட்பு உண்டாயிருக்கிறது, மீட்கப்பட்ட நாம் எப்படி வேலை செய்ய வேண்டும் என்று பேசும்போது இதில் புராட்டஸ்டன்ட் போதனை, அதிலும் அழைப்பைக் குறித்த போதனை மிகவும் முக்கியமானதாகி விடுகிறது. கி.பி. 5-ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து கி.பி. 15-ஆம் நூற்றாண்டு வரையிலான ஆயிர வருட காலத்தில்தவறான சில அபிப்பிராயங்கள் கிறிஸ்தவர்கள் மத்தியிலே பரப்பப்பட்டு விட்டது. அது என்னவென்றால், ஊழியத்திற்கென்று அழைக்கப்பட்டவர்கள் மட்டும் தான் தேவனால் அழைக்கப்பட்டவர்கள், ஊழிய வேலை மட்டும் தான் தேவனால் அழைப்பைப் பெற்று செய்யக்கூடிய ஒரு உன்னதமான வேலை, மற்ற வேலைகள் எல்லாம் மிகவும் சாதாரணமானவை என்கிற ஒரு எண்ணத்தை சமுதாயத்திலே பரப்பிவிட்டார்கள். ஆகவே ஊழிய வேலையைத் தவிர மற்ற வேலைகளில் ஈடுபடுகிறவர்களுக்கு அந்த வேலையைக் குறித்த ஒரு அந்தஸ்தின் உணர்வே இல்லாமல் போய்விட்டது. அவர்கள் செய்கிற வேலைக்கு பெரிய அர்த்தமோ, அந்தஸ்தோ அவர்களுக்கு கற்பிக்கப்படவில்லை. அந்த வேலை மிகவும் முக்கியமில்லை, ஏதோ வயிற்றுப் பிழைப்புக்காக நீங்கள் வேலை செய்கிறீர்கள், ஊழியம் செய்கிறவர்கள் மட்டும் தேவனால் அழைப்பைப் பெற்று, இந்த உன்னதமான வேலையைச் செய்கிறார்கள் என்கிற விதத்தில் இப்படி ஆயிரம் வருடங்கள் போதித்தார்கள்.இப்படிப் போதிக்கும்போது ஒரு மனுஷன் செய்கிற வேலையிலே எப்படிப்பட்ட ஈடுபாடு இருக்கும் என்று எண்ணிப்பாருங்கள். அவன் செய்கிற வேலையை ஒரு அந்தஸ்துள்ள காரியமாக எண்ணவில்லை என்றால், அதன் மூலமாக அவனுக்கு கண்ணிய உணர்வு ஏற்படவில்லை என்றால், அது அவனுக்கு மதிப்பையும், மரியாதையையும் கொண்டுவரவில்லை என்றால், அதினால் அவன் பெரிய பயனை காணவில்லை என்றால், ஏதோ நம் வயிற்றுப் பிழைப்புக்காக நாம் வேலை செய்கிறோம் என்று எண்ணினால் அந்த வேலை எப்படியிருக்கும் என்று சற்று யோசித்துப் பாருங்கள். ஆகவேதான் சமுதாயம் ஒரு தேக்க நிலையை அடைந்து முன்னேற்றமில்லாமல் ஒரு ஆயிரம் வருஷங்கள் Dark Ages என்கிற காலக்கட்டத்தில் அப்படி இருந்தது. அப்போதுதான் மார்ட்டின் லூத்தர் கிறிஸ்தவ சமுதாயத்திலே ஒரு பெரிய சீர்திருத்தத்தைக் கொண்டுவந்தார். அவர்இதுபோன்ற தவறுகளை களைந்தெறிய போதிக்க ஆரம்பித்தார். அதிலே ஒரு முக்கிய காரியம், அழைப்பைக் குறித்த போதனை. அவர், அழைப்பு என்பது ஊழியக்காரர்களுக்கு மட்டும் அல்ல, எல்லாருமே ஒருவிதத்தில் அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம். உலக வேலை என்று சொல்லி, அதை முக்கியமற்றதாய் ஒதுக்கிவிடக்கூடாது. உலக வேலை என்று சொல்லுகிற அத்தனை வேலையுமே தேவன் மனுஷனுக்குக் கொடுத்திருக்கிற ஒரு அழைப்பு என்று சொன்னார். தேவன் ஒவ்வொரு மனுஷனுக்கும் சில திறமைகளையும், ஆற்றல்களையும், வரங்களையும், தாலந்துகளையும் பிறக்கும்போதே கொடுக்கிறார். அவன் அதோடுதான் பிறக்கிறான். ஆகவே அவனுடைய திறமைகளையும், ஆற்றல்களையும், தாலந்துகளையும் பயன்படுத்தி, அவன் தேவனுடைய நோக்கத்தை இந்த பூமியில் நிறைவேற்ற வேண்டும், தேவனுக்காக சில காரியங்களைச் செய்ய வேண்டும். ஆக, அந்த விதத்தில் பார்த்தால் எல்லாருமே ஆண்டவருக்காகத்தான் ஊழியஞ்செய்கிறோம். அவர்தான் தாலந்து,கிருபை, ஆற்றல், வரம் இவற்றைக் கொடுத்திருக்கிறார். ஆகவே எல்லாருமே அழைக்கப்பட்டவர்கள் என்பதை போதிக்க ஆரம்பித்தார். இதை உங்களுக்கு எடுத்துக் காண்பித்தேன்.


அப்படியென்றால் நம்முடைய அழைப்பை எப்படி தெரிந்துகொள்வது என்பதைக் குறித்து இரண்டுமூன்று வாரங்கள் பேசினேன். ஆண்டவர் எப்படி நம்முடைய விருப்பங்களின் மூலமாக நம்மைத் தூண்டி கிரியை செய்கிறார், நாம் செல்ல வேண்டிய திசையில் எப்படி நம்மை திருப்புகிறார் என்பதைப் பார்த்தோம். இன்றைக்கு நம்முடைய விருப்பங்களின் நிமித்தமாகத்தான் நாம் செய்கிற காரியங்களைச் செய்துகொண்டிருக்கிறோம். அதுதான் நம்முடைய வாழ்க்கையை திசை திருப்பிக் கொண்டுபோகிறது. விருப்பங்களை கவனிக்க வேண்டும் என்று சொன்னேன். தேவன், விருப்பங்களை ஒரு வழிகாட்டியாக, நம்முடைய வாழ்க்கையின் நோக்கங்களை நாம் புரிந்துகொள்ளும்படியாக, அழைப்பைத் தெரிந்துகொள்ளும்படியாக பயன்படுத்துகிறார். நமக்கு இருக்கிற தாலந்துகள், வரங்கள் என்ன என்பதையெல்லாம் கவனிக்க வேண்டும். ஏனென்றால் அதெல்லாம் கூட தேவன் நம்மை எதற்காக அழைத்திருப்பார் என்பதற்கு ஒரு வழிகாட்டியாக இருக்கலாம். ஆக, ஒவ்வொருவரும் அழைப்பைத் தெரிந்துகொள்வது அவரவருடைய பொறுப்பு. நாம் அதை தெரிந்துகொண்டு நிறைவேற்ற வேண்டியது நம்முடைய கடமை. ஏனென்றால் நம் எல்லாருமே தேவனால் அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம். இப்படி எண்ணும்போது எல்லாருடைய வேலைக்கும் கண்ணியமும் அந்தஸ்தும் வந்துவிடுகிறது. இப்படி வந்துவிட்டதினால் 16-ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து சமுதாயத்திலேயே ஒரு பெரிய மாற்றம் ஏற்பட்டது. ஐரோப்பாவிலே புராட்டஸ்டன்ட் போதனைகளை ஏற்றுக்கொண்ட தேசங்கள் வளமிக்க, பயனுள்ள வாழ்க்கை வாழுகிற மக்களைக்கொண்ட தேசங்களாக உருவாக ஆரம்பித்தது. சமுதாயத்திலேயே பெரிய சீர்திருத்தம் உண்டானது. ஏனென்றால் வேலைக்கு அர்த்தம் வந்துவிட்டது. வேலை ஒரு பெரிய கண்ணியத்தையும், அந்தஸ்தையும் மனுஷனுக்குக் கொண்டு வருகிறது. எல்லா வேலைக்கும் அந்தஸ்து உண்டு, மரியாதை உண்டு, எல்லா வேலையுமே ஒரு அழைப்பு என்கிற எண்ணம் மக்கள் மத்தியிலே உண்டாகி விட்டது.

இன்றைக்கு நாம் எல்லாருமே பற்பல வேலைகளைச் செய்கிறோம். தேவன் நமக்கு தாலந்து, கிருபையைக் கொடுத்திருக்கிறார். அவர் எல்லாரையும் அழைத்திருக்கிறார். எல்லாரும் வேலைகளில் ஈடுபடுகிறோம். தேவனுடைய அழைப்பு நமக்கு இருக்கிறது. ஆனால் அதனுடைய நோக்கம் என்ன? நம்முடைய வேலையின் மூலமாக நாம் எதை நிறைவேற்றப் பார்க்கிறோம் என்பதை நான் காண்பிக்க விரும்புகிறேன். நம்முடைய வேலை வித்தியாசமாக இருக்கலாம், ஆனால் நோக்கம் ஒன்றுதான். அது என்னவென்றால், தேவன் மனுஷனை உண்டுபண்ணி இந்த உலகத்தில் வைத்தபோது மனிதனும், மனித சமுதாயமும் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று கற்பனை செய்து, விரும்பி, அவனை உண்டாக்கினாரோ அந்த விதமான ஒரு மனித சமுதாயத்தை உண்டுபண்ணுவதுதான் நம்முடைய வேலையினுடைய நோக்கம். அதாவது, தேவனுடைய நோக்கத்திற்கு நேராக மனித சமுதாயத்தையே திருப்புவது ஆகும். தேவனுடைய நோக்கத்தை நிறைவேற்றும்படியாக நாம் வேலை செய்துகொண்டிருக்கிறோம்.

சுவிசேஷம் என்பது நான்கு பகுதிகளால் ஆனது என்பதை முன்னமே உங்களுக்கு காண்பித்தேன். சுவிசேஷம் நான்கு பகுதிகளால் ஆனது என்பதை ஏன் வலியுறுத்த வேண்டியதாயிருக்கிறது? இதுவும் சீர்திருத்தவாதிகள் புராட்டஸ்டன்ட் சீர்திருத்தத்திலே சொன்ன காரியங்கள். சமீப காலத்தில் அதை சுருக்கி, சுவிசேஷத்தில் இரண்டு பகுதிகள் தான் இருக்கிறது, ஒன்று மனுஷன் பாவி என்பது,இன்னொன்று இயேசு இரட்சகர் என்பது என்று சொல்லிவிட்டார்கள். ஆக இவர்கள் சொல்லுவதின்படி சுவிசேஷம் என்றால் என்ன? மனுஷனுடைய பாவத்திலிருந்து அவனை இரட்சிப்பதற்கு இயேசு என்ன செய்திருக்கிறார், இன்றைக்கு நம்முடைய பாவங்கள் எப்படி மன்னிக்கப்பட முடியும், நாம் மரித்து எப்படி மோட்சம் போக முடியும் என்பதுதான் சுவிசேஷம் என்று ஆக்கிவிட்டார்கள். இது தவறு. இதனால் தான் பல குழப்பங்கள் உண்டாயிருக்கிறது. சுவிசேஷம் நான்கு பகுதிகளால் ஆனது என்று சீர்திருத்தவாதிகள் போதித்தார்கள். அதன் முதல்பகுதி, தேவன் உலகத்தை சிருஷ்டித்தார், அந்த சிருஷ்டிப்பு நல்லது. ஆதியாகமம் 1-ஆம் அதிகாரத்தில் 'நல்லது' என்கிற வார்த்தை ஏழு முறை வருகிறது. தேவன் ஆறு நாட்கள் சிருஷ்டித்தார், பிறகு ஒவ்வொரு முறையும் சிருஷ்டித்தவைகளைப் பார்த்து 'நல்லது' என்று சொன்னார்.எல்லாவற்றையும் சிருஷ்டித்து முடித்துவிட்டு கடைசியாக எல்லாவற்றையும் பார்த்து 'மிகவும் நல்லது' என்று சொல்லுகிறார். சிருஷ்டிப்பு நல்லது என்பதுதான் சுவிசேஷத்தின் முதல்பகுதி. இரண்டாவது, நல்லது என்று சொல்லி உண்டாக்கின சிருஷ்டிப்பை பாவம் கெடுத்துவிட்டது. அது மனுஷனுடைய உள்ளத்தைக் கெடுத்தது மட்டுமல்ல,சிருஷ்டிப்பின் எல்லா காரியங்களையுமே கெடுத்துப்போட்டது. மூன்றாவது, ஆண்டவராகிய இயேசுவினால் உண்டான மீட்பு.பாவத்தினால் கெட்டுப்போன மனுஷனையும், உலகத்தையும் மீட்கும்படியாக ஆண்டவராகிய இயேசு கல்வாரி சிலுவையில் மரித்து, உயிரோடெழுந்ததின் மூலமாக மீட்பை உண்டுபண்ணினார்.நான்காவது, தேவன் சிருஷ்டிப்பை உண்டுபண்ணினபோது என்ன நோக்கத்தோடு உண்டுபண்ணினாரோ அந்த நோக்கத்தின்படி இன்றைக்கு அது இயங்கவில்லை. அது பாவத்தின் நிமித்தம் கெட்டுப்போன ஒன்றாய் இருக்கிறது. மீட்பு உண்டாயிருக்கிறது, ஆனால் அது இன்னும் முழுமை அடையவில்லை. அதாவது, நம்முடைய பாவம் மன்னிக்கப்பட்டிருக்கிறது, நாம் மரித்தால் மேட்சம் போவோம், ஆண்டவரோடு நமக்கு உறவு வந்துவிட்டது. சரீர மீட்பு இனிமேல் வரப்போகிறது என்று வேதவசனம் சொல்லுகிறது. ஆண்டவராகிய இயேசு வரும்போது பாவத்தினால் பாதிக்கப்பட்டு, மரணத்திற்குள்ளான சரீரம் கூட மீட்கப்படப்போகிறது. சரீர மீட்பு என்றால் என்ன? இந்த சரீரம் மரிக்கக்கூடிய, அழிவுள்ள சரீரமாய் இருக்கிறது. இது அழிவில்லாத சரீரமாக மாறும். கிறிஸ்து வரும்போது ஒரு ஷணப்பொழுதிலே அழிவுள்ள சரீரம் அழிவில்லாத சரீரமாய் மாறிவிடும். அதன் பிறகு இந்த சரீரத்தை அழிக்கவே முடியாது, சாவே இல்லை என்கிற ஒரு நிலை உண்டாகும்.

நமக்கு சரீர மீட்பு மட்டுமல்ல, ரோமர் 8-ஆம் அதிகாரத்தில் 18-ஆம் வசனத்திலிருந்து வாசித்துப் பார்த்தீர்கள் என்றால், சகல சிருஷ்டிப்பும் தங்களுடைய மீட்புக்காக ஏங்கி காத்துக்கொண்டிருக்கிறது என்று வாசிக்கலாம். ஏனென்றால் அவைகள் கூட பாவத்தின் மூலமாக பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அவைகள் இருக்க வேண்டிய விதத்தில் இல்லை, நிலம் விளைய வேண்டிய விதத்தில் விளையவில்லை, மரம் காய்க்க வேண்டிய விதத்தில் காய்க்கவில்லை, எல்லாமே தேவன் உண்டாக்கினபோது இருந்த அந்த நிலையில் இல்லை. அவைகளெல்லாம் நாம் என்றைக்கு பழைய நிலைக்கு திரும்பப் போகிறோம் என்று ஏங்கிக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறது. நம்முடைய சரீரமும் சரீர மீட்புக்காக காத்துக்கொண்டிருக்கிறது. ஆகவேதான் இயேசு கடைசிக்கால அடையாளங்களைக் குறித்துச் சொல்லும்போது, "இவைகளை எல்லாம் நீங்கள் பார்க்கும்போது, உங்கள் கண்களை ஏறெடுத்துப் பாருங்கள், உங்களுடைய மீட்பு சமீபமாய் இருக்கிறது" என்று சொன்னார். நாம்தான் மீட்கப்பட்டோம் என்று எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறோமே, நாம் மீட்கப்பட்டுவிட்டோம் என்றால், மீட்பு சமீபமாய் இருக்கிறது என்று எப்படிச் சொல்லலாம்? நாம் மீட்கப்பட்டு விட்டோமா, அல்லது இனிதான் மீட்கப்படப்போகிறோமா? ஒருவிதத்தில் நாம் மீட்கப்பட்டிருக்கிறோம். எப்படி? நாம் தேவனுக்கு தூரமாயிருந்தோம். பாவம் நம்மை தேவனிடத்திலிருந்து பிரித்திருந்தது. இப்போது இயேசு நம்மை தேவனிடத்தில் கொண்டுவந்துவிட்டார். நாம் மறுபடியும் உறவிற்குள் வந்துவிட்டோம். நம்முடைய பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டு விட்டது, நாம் பாவங்களற கழுவப்பட்டு விட்டோம். இதெல்லாம் நடந்திருக்கிறது. ஆனால் சரீரம் இன்னும் மீட்கப்படவில்லை. இன்னும் இந்த சரீரத்தில் சாகிறோம். இந்த சாவு ஒழிக்கப்படும் நாள் வரப்போகிறது. சரீர மீட்பு வரப்போகிறது. அதைத்தான் இயேசு, "உங்கள் மீட்பு சமீபமாய் இருக்கிறது" என்கிறார். இது எப்போது வரப்போகிறது? இயேசுவின் இரண்டாம் வருகையிலே சரீரத்திற்கு மீட்பு உண்டாகிறது. அப்படியே அனைத்து சிருஷ்டிப்பிற்கும் மீட்பு உண்டாகப்போகிறது என்கிறார். ஆக மீட்பு என்றால், வெறும் மனுஷன் இரட்சிக்கப்படுவது, அவனுடைய பாவம்மன்னிக்கப்படுவதோடு நின்றுவிடவில்லை. அப்படி நின்றால் அது மீட்பு அல்ல. ஏனென்றால் வெறும் அது மட்டும் கெட்டுப்போகவில்லை,சிருஷ்டிப்பே கெட்டுப்போனது.எல்லாமே மீட்கப்பட்டு பழைய நிலைக்கு கொண்டுவந்தால்தான் அது முழுமையாக நிறைவேறினதாக சொல்லப்பட முடியும். இதுதான் வேதவசனத்தின் போதனை. ஆகவேதான் சுவிசேஷத்தில் இரண்டு பகுதிகள் மட்டும் இருக்கின்றன என்று சொல்லுவது தவறு. சுவிசேஷத்தை சரியாக புரிந்துகொள்ளாதவர்கள் தான் வெள்ளியும் பொன்னும் கெட்டது, பொருள் ஆதாரங்கள் கெட்டது என்று எண்ணுகிறார்கள். அதை சரியாக புரிந்துகொண்டவர்கள் அப்படி எண்ணவே முடியாது. நாம் நல்ல விதத்தில், பிரயோஜனமான விதத்தில் அவைகளை அனுபவித்து, தேவனுக்காக வாழ்ந்து, அவருடைய நோக்கங்களை இந்த பூமியில் நிறைவேற்றுவதற்காகத்தான் அவர் நமக்கு எல்லாவற்றையும் வைத்திருக்கிறார். அங்குதான் சுவிசேஷம் ஆரம்பிக்கிறது. சுவிசேஷம் எங்கு முடிகிறது? எனக்குள் ஒரு சந்தோஷம் வந்துவிட்டது, நான் மரித்தால் மோட்சம் போவேன் என்பதில் அல்ல. சிருஷ்டிப்பு எல்லாமே மீட்கப்படுகிறது. எல்லாமே பழைய நிலைக்கு திரும்ப வேண்டும். அதைத்தான் Restoration என்று சொல்லுகிறார்கள். Creation, Sin, Redemeption & Restoration என்று சுவிசேஷத்தில் நான்கு பகுதிகள் இருக்கின்றன. இந்த நான்கு பகுதி சுவிசேஷத்தைப் பார்த்தால்தான் சுவிசேஷம் சரியாக நமக்கு விளங்க ஆரம்பிக்கும்.

இப்போது நான்காவது பகுதியைப் பற்றித்தான் பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம். எல்லாம் பழைய நிலைக்கு திரும்ப வேண்டும். நம்முடைய வேலை அதைக் குறித்தது. நாம் இந்த உலகத்தில் என்ன வேலை செய்கிறோம்? தேவன் நமக்கு என்ன வேலையை வைத்திருக்கிறார்? வெறும் இரட்சிப்போடு எல்லாம் முடிந்து விட்டதென்றால், நம்மை இரட்சித்த அன்றே பரலோகத்திற்குக் கொண்டு சென்றிருக்கலாமே!நம்மை இந்த உலகத்தில் எதற்காக வைத்திருக்கிறார்? எதற்காக நமக்கு தாலந்துகளைக் கொடுத்திருக்கிறார்? எதற்கு வாய்ப்புகளை உண்டுபண்ணித் தருகிறார்? எதற்கு ஒரு ஊரில் நம்மை பிறக்க வைக்கிறார்?அவர் சில நோக்கங்களை நிறைவேற்ற விரும்புகிறார். ஆதியில் தேவன் மனுஷனை உண்டாக்கினபோது எப்படிப்பட்ட சமுதாயமாய் இருக்க வேண்டும், என்ன விதமான கலாச்சாரமாய் இருக்க வேண்டும் என்று எண்ணி உண்டாக்கினாரோ அந்த நிலைக்கு திருப்பி கொண்டுவருவதற்காக நாம் பணியாற்ற வேண்டும். நம்முடைய வேலையெல்லாம் அதைப் பற்றியது.

எரேமியா 29-ஆம் அதிகாரத்திற்குச் செல்வோம். இங்கு ஒரு வேதப்பகுதியை வாசிக்கப் போகிறேன். இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் பாபிலோனுக்கு சிறைபிடிக்கப்பட்டு கொண்டுபோகப்பட்டதைக் குறித்த சம்பவம் இது. இதை ஏன் வாசிக்கிறேன் என்றால், இந்த கதை இந்த சத்தியத்தை நமக்கு நன்றாக எடுத்துச் சொல்லுகிறது. நாம் இந்த உலகத்தில் இருக்கிறோம். சில நேரங்களில் இங்கு இருப்பதற்கே நமக்குகஷ்டமாக (uncomfortable) இருக்கிறது.ஏனென்றால் நாம் இரட்சிக்கப்பட்டு விட்டோம், ஆண்டவருக்காக வாழுகிறோம்.இந்த உலகத்தில் பல தீமைகளும், பொல்லாப்புகளும் இருக்கிறது. இங்கு பல காரியங்கள் நமக்குப் பிடிக்கவில்லை. ஜனங்கள் இருக்கிற விதமும், நடந்துகொள்கிற விதமும் நமக்குப் பிடிக்கவில்லை.நாம் எங்கு சென்றாலும் பிரச்சனையாக இருக்கிறது. ஏனென்றால் சில காரியங்களில் இந்த உலகத்தோடு நாம் ஒட்ட முடியாமல் இருக்கிறது. ஆகவே "ஆண்டவரே, நான் இந்த உலகத்தில் இருக்க வேண்டுமா, என்னை எடுத்துக்கொள்ளும் நான் வந்துவிடுகிறேன்" என்று அநேக கிறிஸ்தவர்கள் ஜெபித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சிலர் அவர் எடுத்துக்கொள்ளாததினால் அவர்களே அந்த சமுதாயத்திலிருந்து தங்களைபிரித்துக் கொள்கிறார்கள். ஆனால் நாம் ஒரு வேதப்பகுதியை பார்க்கப் போகிறோம்.இஸ்ரவேல் மக்கள்அந்நிய தேசத்திற்கு சிறையிருப்பில் கொண்டுபோகப்படுகிறார்கள். அந்நிய தேசத்து மக்கள் தேவனை அறியாதவர்கள், வேறு தெய்வங்களை வணங்குகிறவர்கள், வேறு கொள்கைகளோடு வாழுகிறவர்கள், வேறு வழிமுறைகளை பின்பற்றுகிறவர்கள். இவர்கள் அவர்கள் மத்தியில் போய் வாழ வேண்டும். அங்கு எப்படி வாழ வேண்டும் என்பதை இந்த வசனங்கள் சொல்லுகின்றன. ஆகவேதான் இது நமக்கு முக்கியம். ஏனென்றால் நாமும் அதே நிலையில் இருக்கிறோம்.

"இஸ்ரவேலின் தேவனாகிய சேனைகளின்கர்த்தர், தாம் எருசலேமிலிருந்து பாபிலோனுக்குச் சிறைப்பட்டுப்போகப்பண்ணின அனைவருக்கும் அறிவிக்கிறது என்னவென்றால்,நீங்கள் வீடுகளைக் கட்டி, குடியிருந்து, தோட்டங்களை நாட்டி, அவைகளின் கனியைச் சாப்பிடுங்கள்.நீங்கள் பெண்களை விவாகம்பண்ணி, குமாரரையும் குமாரத்திகளையும் பெற்று, உங்கள் குமாரருக்குப் பெண்களைக்கொண்டு, உங்கள் குமாரத்திகளைப் புருஷருக்குக் கொடுங்கள்; இவர்களும் குமாரரையும் குமாரத்திகளையும் பெறட்டும்; நீங்கள் அங்கே குறுகாமல் பெருகி,நான் உங்களைச் சிறைப்பட்டுப்போகப்பண்ணின பட்டணத்தின் சமாதானத்தைத் தேடி, அதற்காகக்கர்த்தரை விண்ணப்பம்பண்ணுங்கள்; அதற்குச் சமாதானமிருக்கையில் உங்களுக்கும் சமாதானமிருக்கும்"(எரேமியா29:4-7).

இந்த வசனத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால், இதன் பின்னணியை விளங்கிக்கொள்ள வேண்டும். இந்த வசனத்தின் பின்னணி என்ன? இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் எருசலேமிலிருந்து பாபிலோனியர்களால் சிறைபிடிக்கப்பட்டு, பாபிலோன் தேசத்திற்கு கொண்டுபோகப்படுகிறார்கள். இவர்களை வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துக்கொண்டு போகிறார்கள். இன்றைக்கு சீரியா போன்ற இடங்களில் அகதிகள் ஏராளமான பேர் கிளம்பி, ஐரோப்பாவிலும், மற்றும் பல தேசங்களிலும் அகதிகளாக போய் இறங்கியிருக்கிறார்கள். சில தேசங்களில் உள்ளே செல்வதற்குக்கூட அவர்களுக்கு அனுமதி அளிக்கவில்லை. ஆயிரக்கணக்கானோர் சில பட்டணங்களுக்கு வெளியே கூடாரம்போட்டு உட்கார்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். தங்களுடைய தேசத்தை விட்டு வந்து அகதிகளாக பட்டணங்களுக்கு வெளியே கூடாரங்களில் வசித்துக்கொண்டு அநேக இடங்களில் தவித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதை வைத்து அன்றைக்கு இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் சிறைபிடித்து கொண்டு போகப்பட்டபோது அவர்களுடைய நிலை எப்படியிருந்திருக்கும் என்பதை நான் கற்பனை செய்து பார்க்கிறேன்.அன்றைக்கு பாபிலோன் போன்ற பெரிய சாம்ராஜ்யங்கள் சிறிய தேசத்தாரை அடித்து, நொறுக்கி, அவர்களுடைய சொத்தையெல்லாம் பிடுங்கிக்கொண்டு, அவர்களில் இருக்கிற சில திறமையான ஆட்களையெல்லாம் சிறைபிடித்துக் கொண்டுபோய், தங்களுடைய பயனுக்கு பயன்படுத்திக்கொள்ள கொண்டுசெல்வது வழக்கமாய் இருந்தது. அதன்படிதான் இங்கு செய்தார்கள். எருசலேமை அடித்து, நொறுக்கி, தேவாலயத்தைப்பாழாக்கி, அநேக மக்களைக் கொன்று, அவர்களுடைய வீடுகளையெல்லாம் நாசமாக்கி, அவர்களுடைய பட்டணத்தை சீரழித்து, அதிலிருந்து ஒரு கூட்ட மக்களை சிறைபிடித்துக் கொண்டுபோகிறார்கள். அப்படி கொண்டு போகும்போது அந்த மக்களுடைய மனநிலை எப்படியிருக்கும் என்று எண்ணிப் பாருங்கள்.

அவர்கள் தாங்களாக விரும்பிப் போகவில்லை, அவர்கள் சிறைபிடிக்கப்பட்டு, சிறைக்கைதிகளைப் போல கொண்டுபோகப்படுகிறார்கள். தங்களுடைய பட்டணங்கள் அழிவதை கண்ணால் பார்த்தார்கள்.அவர்கள் விரும்பி தேவனை ஆராதித்த அந்த தேவாலயம் நாசமாக்கப்படுவதையும், அதிலுள்ள பொருட்களெல்லாம் எடுத்துக்கொள்ளப்படுவதையும் பார்த்தார்கள். அவர்களுக்குள் பயங்கர விரோத உணர்வு உண்டாகிறது. அவர்களுடைய உறவினர்கள் எத்தனையோ பேர் செத்தார்கள், வீடுகள் அழிந்தது, எருசலேம் பட்டணம் அழிந்தது. இதையெல்லாம் மனதில் வைத்துக்கொண்டுதான் பாபிலோன் தேசத்திற்குப் போகிறார்கள். அங்கு பாபிலோன் பட்டணத்திற்கு வெளியே கூடாரங்களில் அகதிகளாக அவர்களை அமர்த்தியிருப்பார்கள். இது கி.மு 6-ஆம் நூற்றாண்டில் நடந்தது. அவர்கள் அங்கு சஞ்சலத்தோடு உட்கார்ந்து கொண்டிருந்திருப்பார்கள். அநேகர் அழுது கொண்டிருந்திருப்பார்கள். நாம் எப்போது தப்பித்து ஓடலாம் என்று பார்த்துக்கொண்டிருந்திருப்பார்கள், ஆனால் பெலனில்லை. பாபிலோனியரை எதிர்த்து வென்று, எப்படியாவது நம் நாட்டிற்கு திரும்பிச் செல்ல வேண்டுமென்று எண்ணியிருந்திருப்பார்கள். பாபிலோனியர்எருசலேமிலிருந்து எல்லாரையும் சிறைபிடித்து கொண்டுவரவில்லை. அங்கிருந்து தாங்கள் பயன்படுத்திக் கொள்வதற்காக நல்ல ஆட்களாக தேர்ந்தெடுத்து கொண்டுவந்திருக்கிறார்கள்.இப்போது எப்போது திரும்பிச் செல்லலாம் என்று பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அங்கேயிருந்து விடப்பட்டவர்களில் ஒருவர் எரேமியா தீர்க்கதரிசி. இவர் ஒரு கடிதம் எழுதுகிறார். இவர் ஆண்டவரிடத்திலிருந்து சில வார்த்தைகளைப் பெற்று மக்களுக்கு சில காரியங்களை தீர்க்கதரிசனமாக, அறிவுரையாக, கர்த்தருடைய வார்த்தையாக எழுதுகிறார். அதுதான் நாம் வாசித்த வேதப்பகுதி. ஜனங்கள், "நாம் இங்கே இருக்க வேண்டுமா, தேவன் நம்மை எப்போது விடுவிப்பார், நாம் எப்போது திரும்பிச் செல்லலாம்" என்று எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அங்கே தங்குகிற எண்ணமே அவர்களுக்கு இல்லை,வேலைக்குப் போக மனம் வரவில்லை. ஏனென்றால் இவர்கள் சிறைக்கைதிகளாக வந்துவிட்டார்கள். ஆனால் இந்த கடிதம், அவர்கள் அங்கே எப்படி தங்கியிருக்க வேண்டும், என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதைக் குறித்து அவர்களுக்கு அறிவுரைகளைச் சொல்லுகிறது. 4-ஆம் வசனம், "பாபிலோனுக்குச் சிறைப்பட்டுப்போகப்பண்ணின அனைவருக்கும் அறிவிக்கிறது என்னவென்றால்" என்று சொல்லுகிறது. "நீங்கள் வீடுகளைக் கட்டி, குடியிருந்து, தோட்டங்களை நாட்டி, அவைகளின் கனியைச் சாப்பிடுங்கள்" என்று 5-ஆம் வசனம் சொல்லுகிறது.

உங்கள் உடமைகளையெல்லாம் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள், நம்முடைய தேசத்திற்கு திரும்பிப் போகலாம் என்று எரேமியா சொல்லுவார் என்று அவர்கள் எண்ணினார்கள். ஆனால் அவர், அங்கேயே வீடுகளைக் கட்டுங்கள், தோட்டங்களை நாட்டுங்கள் என்கிறார்.நாம் வீடு கட்டுகிற எண்ணத்தில் இருக்கிறோமா, நாம் சிறைப்பட்டு வந்திருக்கிறோம், எங்களுடைய வீட்டாரில் பாதி பேர் எருசலேமிலேயே மரித்துவிட்டனர், பட்டணமே பாழாய் கிடக்கிறது, எங்களுடைய மனம் அங்கிருக்கிறது. ஆனால் நீங்கள், இங்கு வீடு கட்டுங்கள், தோட்டத்தை நாட்டுங்கள் என்று சொல்லுகிறீர்களே, தோட்டத்தை நட்டு என்ன செய்வது என்று கேட்கிறார்கள். அதற்கு அவர், அதன் கனிகளை சாப்பிடு என்கிறார். பிறகு உங்கள் குமாரருக்கு குமாரத்திகளை திருமணம் பண்ணி வையுங்கள் என்கிறார். அதற்கு ஜனங்கள், திருமணம் நடத்துகிற நேரம் இதுவா, நாம் எல்லாரும் சிறைப்பட்டு அகதிகளாக வந்திருக்கிறோம், இப்போது போய் குமாரரையும், குமாரத்திகளையும் பார்த்து திருமணம் பண்ணி வைக்கிற இந்த வேலையைச் செய்வதா? இங்கே தங்குகிற எண்ணமே எங்களுக்கு இல்லையே, இங்கு இருக்க வேண்டாம் என்றுதானே நாங்கள் எண்ணுகிறோம். இந்த ஜனங்களை பார்த்தாலே பிடிக்கவில்லையே, இவர்கள்எங்களை அடித்து, நொறுக்கி கொண்டுவந்தவர்கள் ஆயிற்றே, இவர்களை எப்போது ஒழிக்கலாம் என்று நாங்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால் நீங்கள், இங்கேயே தங்கியிருங்கள் என்று சொல்லுகிறீர்களே, என்ன அர்த்தம் என்று கேட்கிறார்கள். அதற்கு அவர், உங்கள் குமாரனுக்கு குமாரத்தியையும், குமாரத்திற்கு குமாரனையும் பாருங்கள். திருமணத்தை நன்றாக நடத்துங்கள். அவர்கள் குமாரர், குமாரத்திகளைப் பெற்றுக்கொள்ளட்டும், நீங்கள் குறுகாமல் பெருகுங்கள் என்றார். 7-ஆம் வசனத்தில், "நான் உங்களைச் சிறைப்பட்டுப்போகப்பண்ணின பட்டணத்தின் சமாதானத்தைத் தேடி, அதற்காகக்கர்த்தரை விண்ணப்பம்பண்ணுங்கள்" என்று வாசிக்கிறோம். இதுதான் ஜனங்களுக்கு மிகுந்த கஷ்டமாக இருக்கிறது. ஏனென்றால் எந்த தேசத்தாரையும், ஜனங்களையும் வெறுக்கிறார்களோ அவர்களுடைய சமாதானத்திற்காக ஜெபம்பண்ணுங்கள் என்று சொல்லுகிறார். இவர்கள் பாபிலோனியரை வெறுக்கிறார்கள்.ஆனால் தீர்க்கதரிசி, அந்த தேசத்தின் சமாதானத்திற்காக விண்ணப்பம்பண்ணுங்கள் என்கிறார். ஏன் அப்படிச் செய்ய வேண்டும்? அதற்குச் சமாதானமிருக்கையில் உங்களுக்கும் சமாதானமிருக்கும் என்கிறார். சில கிறிஸ்தவர்கள், "ஆண்டவரே, நீர் என்றைக்கு வருவீர், இதோ, சீக்கிரம் வருவேன் என்று சொல்லிவிட்டு இவ்வளவு நாட்கள்ஆகிவிட்டதே, சீக்கிரம் வந்து இதிலிருந்து விடுவித்து விட்டால் நன்றாக இருக்கும்" என்கிறார்கள். அதற்கு அவர், வீட்டைக் கட்டு என்கிறார். ஜனங்கள்,"இல்லை ஆண்டவரே, நீர் சீக்கிரம் வாரும் போய்விடலாம், நீர் சிக்கிரம் வருவதால் தான் நான் கட்டவில்லை" என்கிறார்கள். ஆனால் தேவன், நீ வீட்டைக் கட்டு, தோட்டத்தை நடு, நன்றாக சாப்பிடு, குமாரருக்கும் குமாரத்திகளுக்கும் திருமணம் செய்து வை, நீ பிள்ளைகளை பெற்றுக்கொள், குறுகாமல் பெருகுஎன்கிறார். அதன்பிறகு எந்த தேசத்தில், எந்த மக்களிடத்தில் வாழுகிறாயோ அவர்களுக்காக ஜெபம்பண்ணு. ஒருவேளை அவர்களுடைய கலாச்சாரமும், வழிமுறைகளும் உனக்குப் பிடிக்காமல் இருக்கலாம். நீ அவர்களுக்காக ஜெபம்பண்ணு, ஏனென்றால் அவர்கள் நன்றாக இருந்தால் தான் நீ நன்றாக இருக்க முடியும் என்கிறார்.

இதில் 'சமாதானம்' என்கிற வார்த்தை மிகவும் முக்கியம். பழைய ஏற்பாட்டை அருமையாக போதிக்கும்ஒரு பெரிய வேத வல்லுனர் சமாதானம் என்கிற வார்த்தைக்கு அர்த்தம் சொல்லுகிறார். 'சமாதானம்' என்கிற வார்த்தை எபிரெய மொழியில் 'ஷாலோம்' என்கிற வார்த்தையிலிருந்து வருகிறது. இவர் சமாதானம் என்கிற வார்த்தைக்கு இவ்வாறு அர்த்தம் சொல்லுகிறார்:The webbing together of God,humans, and all creation in justice, fulfillment, and delight. அதன் அர்த்தம் என்னவென்றால், தேவன், மனிதர்கள், சகல சிருஷ்டிப்பு இவைகளையெல்லாம் நீதி, நிறைவு, மகிழ்ச்சி என்கிற காரியங்களால்எல்லாம் அழகாக பொருந்துவது போல ஒன்றாக சேர்த்து தைத்துஉருவாக்குவது.மேலும் அவர், shalom means universal flourishing, wholeness and delight என்று சொல்லுகிறார். universal flourishing என்றால் எல்லாமே நன்றாயிருப்பது. இன்னொரு நவீன காலத்து போதகர் ஒருவரும் Shalom என்பதற்கு அர்த்தம் சொல்லுகிறார். அவர் இஸ்ரவேல் தேசத்திற்குச் சென்றிருந்தபோது ஒரு ஹோட்டலில் தங்கியிருந்தார். அங்கு எல்லா இடத்திலும் Shalom என்று சொல்லி வாழ்த்து தெரிவித்திருக்கிறார்கள். அதற்கான அர்த்தத்தை ஒரு brochure-இல் விளக்கியிருந்தார்களாம். Shalom என்றால் nothing missing, nothing broken என்று அவர்கள் அர்த்தம் சொல்லியிருந்தார்களாம். அதாவது, எதுவுமே உடையவில்லை, எதுவுமே இல்லாமல் இல்லை, எந்தக் குறைவும் இல்லை, எந்தக் கோளாறும் இல்லை என்பதே அதன் அர்த்தம். இன்னும் சுருக்கமாகச் சொல்லப்போனால், ஒன்று எப்படி இருக்க வேண்டுமோ அப்படி பூரணமான நிலைய்ல இருப்பதைத்தான் Shalomஎன்கிறார்.universal flourishing என்றால், எல்லாமே நன்றாக, எப்படியிருக்க வேண்டுமோ அப்படி இருக்கிறது. wholeness and delight என்றால் முழுமையாக, மகிழ்வளிக்கிற விதத்தில் இருக்கிறது என்று அர்த்தம். அதன் பிறகு, a rich state of affairs in which natural needs are satisfied and natural gifts fruitfully employedஎன்று சொல்லுகிறார். இதன் அர்த்தம் என்னவென்றால், மனுஷனுடைய இயற்கையான தேவைகள் அனைத்தும் பூரணமாய் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்க வேண்டும். மனுஷனுக்கு புசிக்க, குடிக்க, உடுத்த எல்லாம் இருக்க வேண்டும். அவனுடைய இயற்கையான தாலந்துகள், வரங்கள், கிருபைகள், தேவன் அவனுக்கு கொடுத்த ஆற்றல்கள் எல்லாம் சரியான விதத்திலே ஒரு வேலையிலே பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். இதுதான் ஷாலோம் உள்ள ஒரு சமுதாயம்.

தேவன் இஸ்ரவேல் ஜனங்களிடம், பாபிலோனுக்கு சமாதானம் இருந்தால் உனக்கு சமாதானம் இருக்கும்.பாபிலோனுடைய சமாதானத்திற்காக ஜெபம்பண்ணு,ஏனென்றால் அவர்கள் நன்றாக இருந்தால் தான் நீ நன்றாக இருப்பாய் என்கிறார். அவர்கள் நன்றாக இருப்பது, ஷாலோமுடன் இருப்பது என்றால் என்ன அர்த்தம்? எல்லாம் நன்றாக, முழுமையாக, மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டும். இதையெல்லாம் ஒன்றாக சேர்த்து வைத்து தைத்தது போல இருக்க வேண்டும். எல்லாவற்றையும் ஒன்றுகூடி வரச் செய்யவேண்டும். மனுஷனுடைய இயற்கை தேவைகள் அனைத்தும் நிறைவாய் சந்திக்கப்பட வேண்டும். அதையும் தாண்டி தேவன் அவனுக்குள் வைத்திருக்கிற தாலந்துகள், கிருபை, ஆற்றல் இவற்றிற்கு ஒரு வடிகால் இருக்க வேண்டும். அவன் செய்யக்கூடிய வேலை இருக்க வேண்டும். அவன் அதை திருப்திகரமாக, சந்தோஷமாக செய்து, தன்னுடைய வேலை பயன் அளிப்பதை காண வேண்டும். அவனுடைய வரங்கள், தாலந்துகள் பயன்படுவதைக் கண்டு அவன் மகிழ வேண்டும். அதுதான் ஷாலோமை உடைய சமுதாயம் என்கிறார்.

எந்த ஒரு சமுதாயத்திலே, தேசத்திலே மனுஷனுடைய எல்லா தேவைகளும் நிறைவாய், ஏராளமாய், தாராளமாய் சந்திக்கப்படுகிறதோ, அங்கு வளர்ந்து வருகிற ஒவ்வொரு வாலிபருக்கும் அவர்களுடைய தாலந்துகள், ஆற்றல்கள், தேவன் அவர்களுக்குக் கொடுத்த திறமைகளுக்கு ஏற்ப அவர்களுக்கு வேலை வாய்ப்புகள் உண்டுபண்ணப்படுகிறதோ அதுதான் ஷாலோம் நிறைந்த சமுதாயம். ஒருவேளை இது இன்றைக்கு இருக்கிறவர்களுக்கு புரியாமல் இருக்கலாம். ஆனால் தேவன் சமுதாயத்தை அப்படித்தான் பார்க்கிறார். அவர் ஆதாம் ஏவாளை உண்டாக்கி, ஒரு மனித சமுதாயம் உண்டாக வேண்டுமென்று எதிர்பார்த்தவர். அவர் என்ன விதமான சமுதாயத்தை எதிர்பார்த்தார்? ஷாலோம் என்கிற சமுதாயத்தை எதிர்பார்த்தவர். சமாதானம் என்கிற ஒரு வார்த்தையில் இவ்வளவு இருக்கிறது. அப்படிப்பட்ட ஒரு சமுதாயம் உண்டாக வேண்டுமென்று தேவன் கற்பனை பண்ணி, அதை விரும்பி, அதற்காகத்தான் மனுஷனை சிருஷ்டித்தார். ஏதேன் தோட்டத்தில் ஆதாம் ஏவாளை உண்டாக்கி அதை ஆரம்பித்து வைத்தார். அவர்களுக்கு அருமையான தோட்டத்தை நட்டுக்கொடுத்து, ஒரு குறைவில்லாத வாழ்க்கையைக் கொடுத்து, ஷாலோம் சமுதாயத்தை அன்றைக்கு ஆரம்பித்து வைத்தார். முழு சிருஷ்டிப்பையும் அவனுக்குக் கொடுத்தார். வேதத்தில் முதல் இரண்டு அதிகாரங்கள் மிகவும் முக்கியம். அதைப் பார்த்தாலே தேவன் எப்படிப்பட்ட சமுதாயத்தை திட்டமிட்டார் என்பதைக் குறித்த குழப்பமே இருக்காது.

இன்றைக்கு சிலர், "பொருள் ஆதாரங்கள் நல்லதல்ல, வெள்ளியும் பொன்னும் நல்லதல்ல, நமக்கு வீடு, நிலம் எதுவும் வேண்டாம்" என்கிறார்கள். தேவன் அப்படிப்பட்ட சமுதாயத்தை உண்டாக்கவில்லை. அவர் எப்படிப்பட்ட சமுதாயத்தை உண்டாக்கினார் ஆதியாகமம் 1,2 அதிகாரங்களை வாசித்துப் பாருங்கள். அவர் எல்லாவற்றையும் மனுஷனுக்காக உண்டாக்கி, அதை மனுஷனுக்கு சொந்தமாய் கொடுத்து, இதையெல்லாம் வைத்து எல்லாவற்றையும் கீழ்ப்படுத்தி, ஆண்டுகொள் என்று சொல்லி கொடுத்தார். ஆதியாகமம் புத்தகத்தின் முதல் இரண்டு அதிகாரங்கள் அதை தெளிவாகச் சொல்லுகிறது. இப்படிப்பட்ட ஒரு சமுதாயத்தைத்தான் கர்த்தர் வைத்திருந்தார். வேதவசனத்தின் கடைசி இரண்டு அதிகாரங்களும் மிகவும் முக்கியம். எல்லாம் திரும்ப பழைய நிலைக்குக் கொண்டுவரப்படும்போது எப்படியிருக்கப் போகிறது என்று வேதம் அங்கு சொல்லுகிறது. வேதத்தின் முதல் இரண்டு அதிகாரங்கள் முக்கியம். ஏன்? தேவன் அதை எப்படி உண்டாக்கினார் என்றும், அது எப்படி இருக்க வேண்டுமென்று திட்டமிட்டார் என்றும் சொல்லுகிறது. அதன்பிறகு பாவம் வந்து கெடுத்துவிட்டது, அதனால் இப்படியாகி விட்டது. கடைசியில் எல்லாவற்றையும் முழுமையாக திருப்பி, பூரண நிலைக்குக் கொண்டுவரும்போது எல்லாம் எப்படியிருக்கும் என்று கடைசி இரண்டு அதிகாரங்கள் சொல்லுகிறது. இந்த இரண்டிற்கும் நடுவே நாம் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம். முதல் இரண்டு அதிகாரத்திலும், கடைசி இரண்டு அதிகாரத்திலும் வாசிக்கிறதினுடைய சாயல் நம்முடைய வாழ்க்கையிலே இருக்க வேண்டும். இந்த இடைப்பட்ட காலத்தில் கர்த்தர் தம்முடைய திட்டத்தை மாற்றிக்கொள்ளவில்லை. அவர் இப்போதும் அதைத்தான் விரும்புகிறார். இப்போதும் அதற்குத்தான் நம்முடைய தேவைகளைச் சந்திக்கிறார்.இப்போதும் அதற்குத்தான் கிருபையையும், தாலந்தையும், திறமையையும் தருகிறார்.இப்போதும் அதற்குத்தான் வேலையைவைத்திருக்கிறார். இப்போதும் அதற்குத்தான் கனி தருகிற வாழ்க்கையைத் தந்திருக்க்கிறார். இப்போதும் அதற்குத்தான் நம் கூட இருந்து நாம் கையிட்டுச் செய்கிற காரியங்களில் நமக்கு வெற்றியைத் தருகிறார், நம்மை நடத்துகிறார், பிரயோஜனமுள்ளவர்களாக ஆக்குகிறார். இன்றைக்கு எல்லாம் பூரணமாக இருக்கிறது என்று நான் சொல்லவில்லை. ஆனால் அந்த பூரணத்தினுடைய கொஞ்ச சாயலையாவது நாம் இப்போது பார்க்க வேண்டுமே! இயேசு சிலுவையில் மரித்து, உயிர்த்தெழுந்துசாபத்தைப் போக்கியிருக்கிறார், மீட்பை உண்டுபண்ணியிருக்கிறார். வரப்போகிற பூரண சாயலினுடைய கொஞ்சத்தையாவது நாம் காண வேண்டாமா? நம்முடைய வாழ்க்கை இந்த விதத்திலே ஆசீர்வதிக்கப்பட்டதாய் இருக்க வேண்டும் என்றுதான் வேதவசனம் போதிக்கிறது.

எரேமியா தீர்க்கதரிசி இஸ்ரவேல் ஜனங்களிடம், வீட்டைக் கட்டுங்கள், தோட்டத்தை நாட்டுங்கள், கனிகளை சாப்பிடுங்கள், குமாரர், குமாரத்திகளுக்கு திருமணம் செய்து வையுங்கள், பிள்ளைகளை பெற்றுக்கொள்ளுங்கள், குறுகாமல் பெருகுங்கள். அந்த தேசத்திற்காக ஜெபம் பண்ணுங்கள். ஒருவேளை உனக்கு அவர்களையும், அவர்களுடைய கலாச்சாரமும் முறைமைகளும், அவர்கள் செய்வதும், அவர்கள் வணங்குகிற விதமும் பிடிக்காமல் இருக்கலாம். ஆனால் அவர்கள் நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக நீ ஜெபம்பண்ணு, பிரயாசப்படு. ஏனென்றால் அவர்கள் நன்றாக இருந்தால் தான் நீ நன்றாக இருக்க முடியும் என்கிறார்.

இது நமக்கு மிகவும் பொருந்தும். இன்றைக்கு நாம் சிறையிருப்பில் இல்லை. ஆனால் சூழ்நிலைகள் கிட்டத்தட்ட ஒரே மாதிரியாக இருக்கிறது என்று சொல்லலாம். நாம் தேவனுடைய மக்களாய் இருக்கிறோம், வித்தியாசமான கலாச்சாரத்தையும், வாழ்க்கை முறைகளையும் உடையவர்களாய் இருக்கிறோம். ஆனால் நாம் வாழுகிற சமுதாயம் நம்மைக் காட்டிலும் முற்றிலும் வித்தியாசமான பழக்கவழக்கங்களைக் கொண்ட சமுதாயமாய் இருக்கிறது. சில காரியங்களை நம்மால் ஏற்றுக்கொள்ளவே முடியவில்லை. ஆகவேதான் அநேகர், இந்த உலகத்திலிருந்து போனால் போதும், இயேசு சீக்கிரம் வருவாரா, அவருடன் போய் விடலாமா என்று எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு வாழுவதற்கே பிடிக்கவில்லை. அப்படிப்பட்ட காரியங்கள் எல்லாம் இங்கு இருக்கிறது.

அன்றைக்கு அவர்களுக்குச் சொன்ன வார்த்தை இன்றைக்கு நமக்கும் நிச்சயமாய் பொருந்தும். எரேமியா இந்த வார்த்தைகளை சிறைபட்டுப்போனவர்களுக்கு எழுதுகிறார். அந்த கடிதத்தை வாசிக்கும்போது அங்கு ஒரு வாலிபன் இருந்திருக்க வேண்டும். அவனுடைய பெயர் தானியேல். அந்த கடிதத்தை வாசிக்கும்போது அவனும் கேட்கிறான். கர்த்தர் அவனை விசேஷமானவனாக, ஞானியாக உண்டாக்கியிருக்கிறார். அற்புதமான அறிவு படைத்தவனாக, நல்ல கல்வி அறிவு உடையவனாக, ஆற்றல் மிக்கவனாக, திறமை மிக்கவனாக,தலைமைத்துவ குணம் (leadership quality) உள்ளவனாக தேவன் அவனுக்கு சில வரங்களையும், தாலந்துகளையும் கொடுத்து உண்டாக்கியிருக்கிறார். மற்றவர்களைப்போல அவனும்எப்படியாவது திரும்ப எருசலேமுக்குப் போய் விட்டால் போதும் என்று எண்ணியிருப்பான். ஆனால் எரேமியா தீர்க்கதரிசி இப்படி எழுதினவுடன் ஒருவேளை தேவன் நம்மை ஒரு நோக்கத்திற்காக இங்கு வைத்திருக்கிறாரோ, அந்த நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவதற்குத்தான் எனக்கு தாலந்துகளையும், கிருபையையும், ஆற்றல்களையும், திறமையையும் கொடுத்திருக்கிறாரோ, என்னை அதற்காகவே இந்த காலக்கட்டத்தில் இந்த இடத்தில் வைத்திருக்கிறாரோ, தேவனுடைய நோக்கம் என்னவாயிருக்குமோ என்று அவன் தேட ஆரம்பிக்கிறான். அதன் விளைவாக அந்த அரசாங்கத்திற்கே போய் வேலை செய்ய ஆரம்பிக்கிறான். இவன் வித்தியாசமான கலாச்சாரத்தைச் சேர்ந்தவன். பாபிலோனுக்கு அடிமையாக சிறைப்பட்டு வந்தவன்.அவர்கள் மத்தியில் போய் வேலை செய்கிறான். அப்படி வேலை செய்யும்போது அவன் மிகவும் நன்றாக வேலை செய்திருப்பான் என்று எண்ணுகிறேன். இவனுடைய வேலையிலே ஒரு காரியம் தெரிகிறது. அது என்னவென்றால், அந்த தேசத்தார் நன்றாக இருக்க வேண்டுமென்று அதற்காக தன்னுடைய தாலந்துகளையும், கிருபைகளையும், ஆற்றல்களையும் பயன்படுத்துகிறான்;அதற்காக வாழுகிறான்;அதற்காக பிரயாசப்படுகிறான், அதற்காக வேலை செய்கிறான். அவனுடைய வேலையின் மூலமாக மிகுந்த பலனும், வெற்றியும் உண்டாகிறது;தேசத்தில் முன்னேற்றம் (development) உண்டாகிறது. அவனை எந்த துறைக்கு வேலைக்கு அனுப்பினாலும் அந்த துறை மேலே (top) வருகிறது. அவன் பிரமாதமான காரியங்களைச் செய்கிறான். கூடிய சீக்கிரத்தில் மேலே உயர்ந்து Governor level-க்கு வந்துவிட்டான். சிறைபிடிக்கப்பட்டு வந்த ஒருவன் அந்நிய தேசத்திலே அந்த அளவிற்கு உயர்வது என்பது ஒரு பெரிய காரியம். ஆனால் இவன் தேவனுடைய அழைப்பை உணருகிறான், அதன்படி வாழுகிறான். எல்லாரும் இவனைப்போல இருந்திருக்கமாட்டார்கள் என்று எண்ணுகிறேன்.

அங்கு, "எனக்கு இந்த ஊர் பிடிக்கவில்லை, இந்த ஜனங்களை பிடிக்கவில்லை, இவர்கள் நம்முடைய உறவினர்களை எல்லாம் கொன்றவர்கள். நம்முடைய தேவாலயத்தை இடித்துப்போட்டு நாசமாக்கினவர்கள். இவர்கள் நன்றாக இருப்பதற்கு நான் வேலை செய்வதா,எனக்கு வேலை தெரிந்தாலும் கூட நான் செய்யமாட்டேன்" என்று சொல்லுகிற சிலர் இருந்திருப்பார்கள். நாம் எப்போது திரும்பிப் போவோம் என்று அழுது கொண்டிருந்த சிலரும் அங்கு இருந்திருப்பார்கள். ஆனால் இவன் வித்தியாசமானவன். இவனைப்போல சாத்ராக், மேஷாக், ஆபேத்நேகோ போன்ற வாலிபர்கள் கொஞ்சம் பேர் இருந்திருப்பார்கள். அந்த கடிதத்தின் தாக்கம் அவர்களுக்குள் வந்துவிட்டது. தேவன் நம்மைக் கொண்டு ஏதாவது செய்வார் என்று அவர்கள் உணர்ந்து பார்க்கிறார்கள். ஆகவே இவர்கள் வித்தியாசமானவர்களாக இருக்கிறார்கள். சிலர், நாம் அந்த தேசத்தாரைப் போலவே ஆகி விடலாம், அவர்களுடைய பழக்கவழக்கங்களையும், வழிமுறைகளையும் பின்பற்றலாம், அப்போதுதான் அவர்களிடம் பிழைக்க முடியும் என்று அப்படி இருந்திருப்பார்கள். இன்னும் சிலர், அவர்களை விட்டு தனியாக இருக்க வேண்டும், அவர்களோடு சேரவே கூடாது என்று அப்படி இருந்திருப்பார்கள். ஆனால் இவர்கள் இரண்டு விதத்தினரைப் போன்றல்ல, இவர்கள் வித்தியாசமானவர்கள். இவர்கள், தேவன் நம்மை எதற்காகவோ இங்கே வைத்திருக்கிறார், இந்த திறமையை என்னிடம் கொடுத்திருக்கிறார், ஆகவே எந்த விதத்தில் எல்லாம் இந்த தேசத்தினுடைய நலனுக்காக பயன்பட முடியுமோ, திறமைகளைப் பயன்படுத்த முடியுமோ, எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு பொது நன்மைக்காக நான் ஒத்துழைக்க முடியுமோ, பிரயாசப்பட முடியுமோ, வேலை செய்ய முடியுமோ அதை நான் செய்யப்போகிறேன், வெற்றிகரமாக அதை செய்யப்போகிறேன். இந்த அந்நிய சமுதாயத்தின் மத்தியில் அவர்களுடைய நலனுக்காக நான் பாடுபடப்போகிறேன், அதே நேரத்தில் என்னுடைய நம்பிக்கை எதையும் நான் விட்டுக்கொடுக்கப் போவதில்லை என்கிற விதத்திலே தங்களை அர்ப்பணித்துக் கொண்டவர்கள்.

அங்கே இவர்கள் உயர்ந்த பதவிக்கு வந்தவுடன் சிலருக்கு மிகுந்த கோபம் உண்டானது. நாம் உள்ளூர்க்காரர்கள், நாம் மேலே வரவில்லை, ஆனால் இவன் மேலே வந்துவிட்டானே, நம்மைக் காட்டிலும் மேலே வந்துவிட்டான், நமக்கு இல்லாத உயர்வு இவனுக்கு எப்படி வந்தது,நாமே அவ்வளவு மேலே வர முடியவில்லை, இவன் எப்படி மேலே வந்தான் என்று பொறாமையில் இவனை எப்படியாவது சிக்க வைக்க வேண்டும் என்று ஒரு கண்ணியைப் போடுகிறார்கள். ஆகவே ராஜாவிடம் சென்று, ஒரு கட்டளை போட வேண்டும் என்கிறார்கள். ராஜாக்கள் புகழ்ச்சிக்கு விலை போகிறவர்கள், அவர்கள் துதிபாடிகளை விரும்புகிறவர்கள். அவர்கள் துதிபாடிகளை கூடவே வைத்திருப்பார்கள். அவர்களுக்கு அப்படி ஒரு கூட்டம் வேண்டும். இந்த துதிபாடிகள் தானியேலை சிக்க வைக்க வேண்டுமென்று ஒரு கண்ணியைப் போடுகிறார்கள். ஏனென்றால் அவன் தினமும் மூன்று வேளை ஜெபிக்கிறான். இவனை ஒழிக்க வேண்டும், இல்லையென்றால் இவன் மேலே வந்துவிடுவான், இவன் ஆளுநராகி விட்டேனே, இவன் ராஜாவாக ஆனாலும் ஆகிவிடுவான், இவனை சாகடித்து விட வேண்டும்என்று ராஜாவிடம் வந்து, "ராஜாவே,உம்மைத் தவிர எவரும் எந்த தேவனையும் முப்பது நாளைக்கு வணங்கக்கூடாது என்று ஒரு கட்டளையிடும்" என்று சொல்லுகிறார்கள். அந்த ராஜாவுக்கும் அது பிடித்துவிட்டது, அவரும் அதற்கு சரிஎன்று சொல்லி கையெழுத்துப்போட்டு விட்டார். இப்படி கட்டளை பிறக்கப்பட்டிருக்கிறது என்று தானியேலுக்கு நன்றாக தெரியும். அவன் மற்ற காரியங்களில் எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு ஒத்துழைக்க வேண்டுமோ அவ்வளவு ஒத்துழைக்கிறான். தேசத்திற்காக மிகவும் பிரயாசப்படுகிறான், உண்மையாக வேலை செய்கிறான். அவனால் தேசத்திற்கு நன்மை உண்டாகவில்லை, அவனால் பிரயோஜனமில்லை, பலனில்லை, முன்னேற்றம் உண்டாகவில்லை என்றால் அவனை ஆளுநராக ஆக்கியிருக்கமாட்டார்கள். அவன் சிறப்பாக வேலை செய்திருக்கிறான், ஒத்துழைத்திருக்கிறான், வித்தியாசத்தை எல்லாம் பாராமல், தன்னுடைய தாலந்துகளை எல்லாம் அவர்களுக்குக் கொடுத்து அந்த தேசத்தின் நலனுக்காக பாடுபட்டிருக்கிறான். ஆனால் தன்னுடைய விசுவாசம் என்று வரும்போதுவிட்டுக் கொடுக்கவில்லை. அது நமக்கு பெரிய எடுத்துக்காட்டாய் இருக்கிறது. வேறு எந்த தேவனிடம் ஜெபிக்கக்கூடாது என்று கட்டளை வந்தாலும்இவன் வழக்கம்போல மூன்று வேளையும்தன்னுடைய தேவனை நோக்கி ஜெபித்தான். அப்போது இவனைப் பிடித்து சிங்க கெபியில் போடுகிறார்கள். அநேகருக்கு தானியேல் கதை என்றால், வெறும் சிங்க கெபி கதை தான் தெரியும். இன்றைக்கு அநேகர் சபைகளில் Sunday school level-இல் தான் இருக்கிறார்கள்.இது வெறும் தானியேல் கதை அல்ல, நம்முடைய கதையே அங்கு இருக்கிறது. நம்முடைய வேலையைப் பற்றிய கதை அங்கு இருக்கிறது. அந்நிய மக்கள் மத்தியில், அந்நிய கலாச்சாரத்தில் நமக்கு ஒவ்வாத பழக்கவழக்கங்களை உடைய மக்கள் மத்தியில் வாழ்ந்துகொண்டு எப்படி அவர்களோடு ஒத்துழைத்து, கூட சேர்ந்து வேலை செய்ய வேண்டும், பொது நலனுக்காக எப்படி பயன்பட வேண்டும், எல்லாருடைய நலனுக்காக, தேசத்தினுடைய அபிவிருத்திக்காக நாம் எப்படி உண்மையாய் வேலை செய்யலாம் என்பதற்கு அது ஒரு பெரிய எடுத்துக்காட்டு. நம்முடைய விசுவாசத்தை விட்டுக் கொடுக்காத விதத்திலே உண்மையாக வேலை செய்ய முடியும் என்பதற்கு இது ஒரு பெரிய சான்றாக இருக்கிறது.

எரேமியா அந்த கடிதத்தில் இரண்டு காரியங்களைச் சொல்லுகிறார். ஒன்று, குறுகாமல் பெருகுங்கள் என்பது. ஏனென்றால் ஜனங்கள் அழுதுகொண்டே மடிவதற்கு ஆயத்தமாக இருக்கிறார்கள். எரேமியா அவர்களிடம், இப்படி இருக்கக்கூடாது. வீட்டைக் கட்டுங்கள், தோட்டத்தை நாட்டுங்கள், திருமணம் பண்ணி பிள்ளைகளைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள், பெருகிக்கொண்டே இருங்கள் என்கிறார். இரண்டாவது, தேசத்திற்காக விண்ணப்பம் பண்ணுங்கள் என்பது. இந்த இரண்டும் எதன் அடிப்படையில் இருக்கிறது? ஆதியாகமம் 1:28 உங்களுக்கு ஞாபகம் இருக்கும். வேதத்தில் அது மிகவும் முக்கியமான வசனம். தேவன் ஆதாம் ஏவாளை உண்டாக்கி, "பலுகிப் பெருகி, பூமியை நிரப்பி, எல்லாவற்றையும் கீழ்ப்படுத்தி, ஆண்டுகொள்ளுங்கள்" என்கிறார். இதை கலாச்சார பிரகடனம் (Cultural Mandate) என்கிறார்கள். மனித சமுதாயம் எப்படிப்பட்டதாய் இருக்க வேண்டும் என்பதைக் குறித்த ஒரு கட்டளை/பிரகடனம் அங்கே செய்யப்படுகிறது. மனித சமுதாயம் பலுகி வேண்டும், பெருக வேண்டும், நிரப்ப வேண்டும்,எல்லாவற்றையும் கீழ்ப்படுத்த வேண்டும், ஆண்டுகொள்ள வேண்டும்என்கிற ஐந்து காரியங்களைச்செய்கிறதாக இருக்க வேண்டும் என்று தேவன் முதல் மனுஷனை உண்டாக்கினபோதே சொல்லிவிட்டார். அதே கலாச்சார பிரகடனத்தைத்தான் எரேமியா தீர்க்கதரிசியின் மூலமாக மறுபடியும் நினைவுபடுத்துகிறார். 'குறுகாமல் பெருகுங்கள்' என்பதில் பலுகிப் பெருகி, நிரப்புங்கள் என்கிற மூன்று காரியங்கள் வந்துவிட்டது. அதன் பிறகு 'அந்த தேசத்தின் சமாதானத்திற்காக ஜெபம்பண்ணுங்கள்'என்று சொல்லுவதில் எல்லாவற்றையும் கீழ்ப்படுத்தி, ஆண்டுகொள்ளுங்கள் என்கிற அடுத்த இரண்டு காரியங்களும் வந்துவிட்டது. கீழ்ப்படுத்தி ஆண்டுகொள்ளுங்கள் என்றால் என்ன அர்த்தம்? தாறுமாறாக, ஒழுங்கீனமாக, தேவனுக்கு ஒவ்வாமல், அநியாயமாக, அக்கிரமமாகஇருக்கிற காரியங்களை எல்லாம் தேவனுடைய வழிக்கு திருப்பு, ஜெபம்பண்ணு, தேவனுடைய சித்தத்தின்படி இருக்கும்படியாக அந்த சமுதாயத்தின் கலாச்சாரத்திலேயே ஒரு திருப்பத்தை உண்டாக்கு என்று அர்த்தம். எரேமியா 29:6,7 ஆகிய வசனங்களில் "குறுகாமல் பெருகு, தேசத்தின் சமாதானத்திற்காக ஜெபம்பண்ணு, அவர்கள் நன்றாக இருந்தால்தான் நீ நன்றாக இருப்பாய்" என்று சொல்லும்போது ஆதியாகமம் 1:28-இன் விளக்கம் தான் அது. உலகம் முழுவதும் பல்வேறு இடங்களில் கிறிஸ்தவர்கள் இருக்கிறார்கள். நாம் பல்வேறு நாடுகளிலும், பல்வேறு சமுதாயங்களிலும் இருக்கிறோம். நாம் ஒரு கலாச்சாரத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்,இயேசுவைப் பின்பற்றுகிறவர்கள், தேவனுடைய பிள்ளைகள், புதிய உடன்படிக்கையின் மக்கள், உலகத்தின் வழிமுறைகள் நமக்கு ஒத்துவராது. உலகத்தாரின் முறைப்படி நாம் வாழ முடியாது. ஆனாலும் இந்த உலகத்தில் வாழ்ந்து, அவர்கள் மத்தியில் தானியேல், சாத்ராக், மேஷாக், ஆபேத்நேகோவைப் போல வேலை செய்து,நல்ல ஒத்துழைப்பு கொடுத்து, எல்லாருடைய பயனுக்காகவும், மேம்பாட்டிற்காகவும் உண்மையாக உழைத்து, அந்த மேம்பாடுகளை உண்டாக்கி, எல்லா எதிர்ப்புகள் மத்தியிலும் உழைத்து, தாறுமாறாய் இருக்கிற எல்லாவற்றையும் மாற்றி, அருமையான, தெய்வீகமான ஒரு சமுதாயத்தை உருவாக்குவதற்காகத்தான் கர்த்தர் நம்மை இந்த பூமியிலே வைத்திருக்கிறார். ஆகவேதான், "நீங்கள் பூமிக்கு உப்பாயிருக்கிறீர்கள்" என்றும், "வெளிச்சமாய் இருக்கிறீர்கள்" என்றும் சொல்லுகிறார்.

இன்றைக்கு கிறிஸ்தவர்களிடம் உள்ள பிரச்சனை என்னவென்றால், அவர்கள் மிதமிஞ்சிய பரிசுத்தவான்களாகி விட்டார்கள். எனக்கு இந்த உலகமே வேண்டாம், இந்த உலகம் என்னை தீட்டுப்படுத்தி விடும், ஆகவே இந்த உலகத்தோடு எந்த உறவும் வேண்டாம், நான் அவர்கள் பக்கத்திலேயே வரமாட்டேன், வேலையா, இந்த வேலைக்குப் போனோம் என்றால் நாம் கெட்டுப்போய் விடுவோம்.தொழிலா, அது வேண்டாம், எல்லாரும் திருடர்கள், நான் யோக்கியமான கிறிஸ்தவன். இந்த திருடர்கள் உள்ள உலகத்தில் நான் தொழில் செய்யமாட்டேன் என்கிறார்கள். ஆனால் தானியேல், சாத்ராக், மேஷாக், ஆபேத்நேகோ ஆகியோர்பாபிலோனிலேயே போய் நன்றாக வேலை செய்திருக்கிறார்கள். இன்றைக்கு உலகத்தில் பாபிலோனை விட மோசமான இடம் கிடையாது. பாபிலோன் கேட்டிற்கே அடையாளமாய் இருந்தது. அவ்வளவு கேடுகள் நிறைந்த ஒரு ஊரில் அங்கே வேலை செய்து, வெற்றிகரமாய் இருந்திருக்கிறார்கள். ஆனால் இன்றைக்கு கிறிஸ்தவர்கள், உலக வேலையே வேண்டாம், இயேசு சீக்கிரம் வருகிறார், நான் பரிசுத்தத்தைக் காத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்கிறார்கள். இதனால் தான் உலகத்தில் நாம் எந்த மாற்றத்தையும் உண்டுபண்ண முடியவில்லை. நம்மால் எந்த தாக்கமும் கிடையாது.ஏனென்றால் நாம் உலகத்தைப் பார்த்து ஓடி ஒளிந்துகொள்கிறவர்களாகி விட்டோம். உலகத்தோடு எந்த சம்பந்தமும் இருக்கக்கூடாது என்கிற கொள்கை உடையவர்களாகி விட்டோம்,மிதமிஞ்சிய பரிசுத்தவான்களாகி விட்டோம். நீங்கள் உலகத்தாரைப் போலாகி விடுங்கள் என்று நான் போதிக்கவில்லை. வேதமும் அப்படி போதிக்கவில்லை. ஆனால் உலகத்தில் இருக்கச் சொல்லியிருக்கிறது, உலகத்தார் மத்தியில் வேலை செய்யச் சொல்லியிருக்கிறது, அவர்களுடைய நலனுக்காக வேலை செய்யச் சொல்லியிருக்கிறது. அவர்களுடைய நலனுக்காக ஜெபம்பண்ணக்கூடச் சொல்லியிருக்கிறது. அதற்காக பிரயாசப்படவும் சொல்லியிருக்கிறது. இன்னும் கேட்டால், அதற்காகவே உங்களுக்கு தாலந்துகளையும், ஆற்றல்களையும், கிருபைகளையும் தேவன் தந்திருக்கிறார் என்று வேதவசனம் போதிக்கிறது. இந்த தேசத்துக்காகவே, இந்த ஊருக்காகவே, இந்த சமுதாயத்துக்காகவே கர்த்தர் உங்களுக்கு தாலந்துகளையும், கிருபைகளையும், ஆற்றல்களையும் கொடுத்திருக்கிறார். அதற்காகத்தான் நம்மை பிறக்க வைத்திருக்கிறார். சமுதாயத்தை வெறுக்கவோ, ஒதுக்கவோ அல்ல. நம்மை அதிலிருந்து ஒதுக்கிக்கொள்ள அல்ல. அந்த சமுதாயத்திலிருந்து ஒளிவிட்டுப் பிரகாசிக்க, அற்புதமான வேலைகளைச் செய்ய, ஆண்டவருக்காக உழைக்க, அவருடைய நாமத்தை மகிமைப்படுத்த அதைச் செய்ய வேண்டும். இதில் கிறிஸ்தவர்கள் மத்தியில் உள்ள பிரச்சனை என்னவென்றால், சிலர் உலகமே வேண்டாம் என்று ஒதுங்கி விடுகிறார்கள். இன்னும் சிலர், சாட்சியாய் இருக்கிறேன் என்று வேலை செய்கிற இடங்களில் அல்லேலூயாவும், வசனமும் சொல்லுவது அவ்வளவுதானே ஒழிய, வேறொன்றும் பேசுவது கிடையாது. இவர்களைப் பார்த்தவுடன் மற்றவர்கள் ஓடி விடுகிறார்கள். இப்படி இரண்டு extreme-இல் இருக்கிறார்கள். வேதம் நம்மை அப்படி இருக்கும்படிச் சொல்லவில்லை. அது நம்முடைய சாட்சியை வேலையிலே காண்பிக்கச் சொல்லுகிறது. தேவன் மனுஷனை ஏன் தம்முடைய சாயலின்படியும், ரூபத்தின்படியும் உண்டாக்கியிருக்கிறார்? ஏனென்றால் அவன் செய்கிற வேலையில் அவருடைய சாயல் இருக்க வேண்டும். அவருடைய முத்திரை அதில் இருக்க வேண்டும், அவருடைய முகத்தை மனிதர்கள் பார்க்க வேண்டும். நாம் செய்கிற வேலையிலும், நடந்துகொள்கிற விதத்திலும் தேவனுடைய அன்பும், மகத்துவமும், மனஉருக்கமும், அவர் எப்பேர்ப்பட்டவர் என்பதும் தெரிய வேண்டும். அதற்காகத்தான் தேவன் தம்முடைய சாயலை நமக்கு கொடுத்திருக்கிறார். ஏனென்றால், நாம் செய்கிற வேலையில் அவருடைய சாயல் தெரிய வேண்டும்.

அநேக கிறிஸ்தவர்கள் சாட்சியாய் இருப்பதற்கு மைக் தேவை என்று எண்ணுகிறார்கள். அநேகர் என்னிடம், எனக்கு ஒரு 5 நிமிடம் மைக் கொடுத்தீர்கள் என்றால்நான் நன்றாக சாட்சி சொல்லி விடுவேன் என்று சொல்லுவார்கள். நான் வேண்டவே வேண்டாம் என்பேன். அதற்கு அவர்கள், பிறகு எப்படித்தான் நான் சாட்சி சொல்வது? நான் சாட்சி சொல்ல வேண்டாமா? என்று கேட்பார்கள். நான் அவர்களிடம், நீங்கள் சொல்லவே வேண்டாம் என்று சொல்லிவிடுவேன். வேதம் நம்மை சாட்சி சொல்ல சொல்லவில்லை, சாட்சியாக இருக்கச் சொல்லியிருக்கிறது. ஒருவருடைய வேலையையும், அவருடைய திறமையையும், அவர் நடப்பிக்கிற காரியங்களையும், அதன் மூலமாக உண்டாகிற காரியங்களையும் பாருங்கள், அதுதான் சாட்சி. நாம் சாட்சியாய் இருப்பதற்கு என்ன செய்ய வேண்டும்? சரித்திரத்தில் கிறிஸ்து மரித்து, உயிரோடெழுந்த பிறகு முதல் மூன்று நூற்றாண்டுகளில் கிறிஸ்தவர்கள் பத்து வருஷத்திற்கு ஒருமுறை 40% பெருகினார்கள் என்கிறார்கள். கிறிஸ்தவர்களை எல்லா துறைகளிலும் திறமைமிக்கவர்களாக, உயர்ந்தவர்களாக, சிறந்தவர்களாக, போற்றத் தகுந்தவர்களாக பார்க்கலாம். அவர்களுடைய influence அதிகமாக இருந்தது என்கிறார்கள். அந்த காலக்கட்டத்தில் உபத்திரவம் ஆரம்பித்து, கிறிஸ்தவர்களை கொன்று குவித்தபோதுதான் உலகத்தைப் பற்றி ஒரு தாறுமாறான எண்ணம் கிறிஸ்தவர்களுக்குள் உண்டாகி விட்டது. உலகம் வேண்டாம், உலகம் மிக கேடானது, மோசமானது, நாம் உலகத்திலிருந்து தூரமாக இருந்துகொள்ள வேண்டும், உலகத்தோடு ஒட்டக்கூடாது, இயேசு சீக்கிரம் வருகிறார், நாம் போய்விடலாம் என்கிற எண்ணம் வந்து escapism, separatismபோன்ற attitudes உள்ளே வந்துவிட்டது. நாம் உலகத்திலிருந்து தப்பித்து பறந்துபோய் விடலாம் அல்லது உலகத்திருந்து நம்மை தனியாக்கிக் கொள்ளலாம், நாம் உலகத்தோடு கலக்கக்கூடாது என்கிற எண்ணமெல்லாம் வந்துவிட்டது.

புராட்டஸ்டன்ட் சீர்திருத்தம் உண்டான பிறகு மறுபடியும் சமுதாயத்திலேயே பெரிய மாற்றம் உண்டானது. ஏனென்றால் தானியேல், சாத்ராக், மேஷாக், ஆபேத்நேகோவைப் போன்ற தலைசிறந்த மனிதர்கள் உருவானார்கள். அவர்கள் அந்தந்த நாடுகளில், அந்தந்த சமுதாயங்களில் பெரிய மாற்றத்தை உண்டுபண்ணினார்கள். தங்களுடைய சமுதாயமே சீர்திருத்தம் அடைகிற அளவிற்கு அவர்கள் வேலை செய்தார்கள். தங்களுடைய செல்வாக்கைப்பயன்படுத்தினார்கள். ஆகவே உலகத்தைக் கண்டு பயப்படாதீர்கள், ஓடாதீர்கள், நாம் ஏன் இங்கு இருக்கிறோம் என்று எண்ணாதீர்கள். கர்த்தர் உங்களை இங்கு வைத்திருக்கிறார். நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கேட்டீர்கள் என்றால், வீட்டைக் கட்டுங்கள், நல்ல தோட்டத்தை நடுங்கள், நன்றாக தொழில் செய்யுங்கள், நன்றாக வேலை செய்யுங்கள், சாப்பிடுங்கள், பிள்ளைகளுக்கு திருமணம் செய்து வையுங்கள், பிள்ளைகளை பெற்றுக்கொள்ளுங்கள், குறுகாமல் பெருகுங்கள், நன்றாக ஜெபியுங்கள். எதற்காக ஜெபிக்க வேண்டும்? நம்முடைய நாடு நன்றாக இருக்க வேண்டும், சமுதாயம் நன்றாக இருக்க வேண்டும், வளர்ச்சிக்கு இருக்கிற எல்லா தடைகளும் நீங்கி வளர வேண்டும், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஒரு நல்ல சமுதாயமாக இருக்க வேண்டும். அதில் நாமும் பங்களிக்க வேண்டும். அந்த ஆசீர்வாதத்திற்கு காரணமாய் நாம் ஒவ்வொருவரும் இருக்க வேண்டும் என்று ஜெபியுங்கள், பிரயாசப்படுங்கள், நாம் எல்லாருமே உயர்ந்து விடுவோம்.

Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency