0 item - ₹0.00

விசுவாச வாழ்க்கை (பாகம் 29) - ஆபிரகாம்: பூமியில் யாத்ரிகன், எல்லாவற்றையும் உடையவன்

Sunday Tamil Service - 03 MAR 19

Transcript

விசுவாசத்தினாலே ஆபிரகாம் தான் சுதந்தரமாகப் பெறப்போகிற இடத்திற்குப் போகும்படி அழைக்கப்பட்டபோது, கீழ்ப்படிந்து, தான் போகும் இடம் இன்னதென்று அறியாமல் புறப்பட்டுப்போனான். விசுவாசத்தினாலே அவன் வாக்குத்தத்தம்பண்ணப்பட்ட தேசத்திலே பரதேசியைப்போலச் சஞ்சரித்து, அந்த வாக்குத்தத்தத்திற்கு உடன் சுதந்தரராகிய ஈசாக்கோடும் யாக்கோபோடும் கூடாரங்களிலே குடியிருந்தான்; ஏனெனில், தேவன் தாமே கட்டி உண்டாக்கின அஸ்திபாரங்களுள்ள நகரத்துக்கு அவன் காத்திருந்தான்(எபிரெயர் 11:8-10).

கர்த்தர் ஆபிராமுக்குச் சொன்னபடியே அவன் புறப்பட்டுப் போனான்; லோத்தும் அவனோடேகூடப் போனான். ஆபிராம் ஆரானைவிட்டுப் புறப்பட்டபோது, எழுபத்தைந்து வயதுள்ளவனாயிருந்தான். ஆபிராம் தன் மனைவியாகிய சாராயையும், தன் சகோதரனுடைய குமாரனாகிய லோத்தையும், தாங்கள் சம்பாதித்திருந்த தங்கள் சம்பத்தெல்லாவற்றையும், ஆரானிலே சவதரித்த ஜனங்களையும் கூட்டிக்கொண்டு, அவர்கள் கானான் தேசத்துக்குப் புறப்பட்டுப்போய், கானான் தேசத்திலே சேர்ந்தார்கள். ஆபிராம் அந்தத் தேசத்தில் சுற்றித் திரிந்து சீகேம் என்னும் இடத்துக்குச் சமீபமான மோரே என்னும் சமபூமிமட்டும் வந்தான்; அக்காலத்திலே கானானியர் அத்தேசத்தில் இருந்தார்கள். கர்த்தர் ஆபிராமுக்குத் தரிசனமாகி: உன் சந்ததிக்கு இந்தத் தேசத்தைக் கொடுப்பேன் என்றார். அப்பொழுது அவன் தனக்குத் தரிசனமான கர்த்தருக்கு அங்கே ஒரு பலிபீடத்தைக் கட்டினான். பின்பு அவன் அவ்விடம்விட்டுப் பெயர்ந்து, பெத்தேலுக்குக் கிழக்கே இருக்கும் மலைக்குப் போய், பெத்தேல் தனக்கு மேற்காகவும் ஆயீ கிழக்காகவும் இருக்கக் கூடாரம் போட்டு, அங்கே கர்த்தருக்கு ஒரு பலிபீடத்தைக் கட்டி, கர்த்தருடைய நாமத்தைத் தொழுதுகொண்டான்(ஆதியாகமம் 12:4-8).  

எபிரெயர் 11-ஆம் அதிகாரத்தின் அடிப்படையிலே விசுவாச வாழ்க்கையைக் குறித்து போதித்து வருகிறோம். ஆபிரகாமின் கதை 8-ஆம் வசனத்தில் ஆரம்பிக்கிறது. இப்போது இந்த பகுதிக்கு வந்திருக்கிறோம். இந்த அதிகாரத்தில் ஆபிரகாமுக்குத்தான் பிரதானமான இடம் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது என்று உங்களுக்குச் சொன்னேன். அநேக விசுவாச வீரர்களைக் குறித்து இங்கு சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. எல்லாருக்கும் ஒன்றிரண்டு வசனங்களைக் கொடுக்கிறார்கள், மோசேக்கு சற்று அதிகமான வசனங்களைக் கொடுத்திருக்கிறார்கள், ஆனால் ஆபிரகாமுக்கு போல எவருக்கும் கொடுக்கவில்லை. 8-ஆம் வசனத்திலிருந்து 19-ஆம் வசனம் வரை இவ்வளவு பெரிய பகுதி ஆபிரகாமுக்கு என்றே கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஏனென்றால் ஆபிரகாம் நமக்கு விசுவாசத்தைப் போதிக்கிறார், விசுவாசிகளுக்கு முன்னோடியாக, தகப்பனாக இருக்கிறார். அவரிடத்திலிருந்துதான் நாம் விசுவாசத்தைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். எபிரெயர் நிருபத்தின் ஆசிரியர் மட்டுமல்ல, மற்ற புதிய ஏற்பாட்டு ஆசிரியர்களும் ஆபிரகாமை வைத்துதான் விசுவாசத்தைப் போதிக்கிறார்கள். ஆகவே ஆபிரகாமினுடைய வாழ்க்கை மிகவும் கவனிக்க வேண்டிய ஒன்று. இன்றைக்கு விசுவாசிகளுக்கு ஏற்ற அநேக சத்தியங்கள் அதில் அடங்கியிருக்கிறது. ஆகவேதான் கடந்த போதனையிலே விசுவாச யாத்திரை என்று ஆரம்பித்தேன். அவர் விசுவாச யாத்திரையை துவக்குகிறார். கர்த்தர் சொன்னது போலவே அவர் தேசத்தையும், இனத்தையும் விட்டுப் போனார் என்று ஆதியாகமம் 12:4-இல் வாசிக்கிறோம். எபிரெயர் 11:8-இல், “ஆபிரகாம் தான் போகும் இடம் இன்னதென்று அறியாமல் புறப்பட்டுப்போனான்” என்று வாசிக்கிறோம். இப்படி ஆபிரகாம் எப்படி புறப்பட்டுப் போனான், விசுவாசம் எப்படி செயல்படுகிறது, விசுவாசம் உள்ளத்திலே விசுவாசிக்கிற காரியமல்ல, செயலில் அதைக் காட்ட வேண்டும் என்பதை கடந்த வாரம் நாம் பார்த்தோம்.

அதுமட்டுமல்லாமல், விசுவாசத்தைப் பற்றி சில காரியங்களை உங்களுக்குச் சொன்னேன். இயற்கையாகவே நாம் விசுவாசிக்கிறோம். அதற்கு உதாரணங்களைக் கொடுத்தேன். இயற்கை ரீதியாகவே நீங்கள் விசுவாசத்தைக் காணலாம். ஒரு பேருந்தில் ஏறி உட்காரும்போது, நாம் போக வேண்டிய இடத்திற்கு கொண்டுபோய் சேர்ப்பார்கள் என்று நம்புகிறோம். அந்த பேருந்தை தயாரித்தவரையும், அதை ஓட்டுபவரையும், சாலையை அமைத்தவரையும், பாலம் கட்டினவரையும் நம்புகிறோம். எல்லாரையும் நம்பித்தான் பேருந்தில் ஏறி உட்காருகிறோம். அதுகூட சில வேளைகளில் failure ஆகிறது. பெரும்பாலும் அது successful-ஆக போய் சேருவதால் நமக்கு ஒரு நம்பிக்கை இருக்கிறது. ஆக மனுஷனுடைய வார்த்தையையே அவ்வளவு மதித்து நம்புகிறோம் என்றால், கர்த்தருடைய வார்த்தை அதைக் காட்டிலும் எவ்வளவு பெரிதாய் இருக்கிறது. அதை நாம் நம்புகிறோம். ஏனென்றால் கர்த்தர் பொய்யுரையாதவர். பேருந்து breakdown ஆகலாம், கவிழ்ந்து விடலாம். ஆனால் கர்த்தர் ஒருபோதும் fail ஆகிறவரே அல்ல, அவருடைய வார்த்தையை நாம் அப்படியே நம்பலாம். இதையெல்லாம் உங்களுக்கு காண்பித்தேன்.

இன்னொரு காரியத்தையும் உங்களுக்குச் சொன்னேன். எபிரெயர் நிருபத்தின் ஆசிரியர் ஆபிரகாமுடைய கதைக்கு ஏன் பெரிய பகுதியை செலவழிக்கிறார் என்றால், அவர் விசுவாச வாழ்க்கையை நான்கு கட்டங்களாகப் பிரிக்கிறார். இதைப் புரிந்துகொள்வது மிகவும் முக்கியம். முதல் கட்டம், எபிரெயர் 11:8-இல் சொல்லியிருக்கிறபடி ஆபிரகாம் தேசத்தையும் இனத்தையும் விட்டுப் போகிறான். அவன் அந்நிய தேசத்திலே பரதேசியைப்போல சஞ்சரிக்கிறான். அவன் புறப்பட்டுப் போனதை கடந்த வாரம் சொன்னேன். அவன் எப்படி பரதேசியைப்போல சஞ்சரித்தான் என்பதின் அர்த்தத்தை இன்றைக்கு உங்களுக்குச் சொல்ல இருக்கிறேன். “நான் உனக்கு காண்பிக்கிற தேசத்திற்குப் போ” என்று கர்த்தர் சொன்னார். அவன் அதின்படியே போனான். அங்கு பசி, பட்டினி, பஞ்சம், எதிரிகள் என்று இப்படி பல சவால்களை சந்திக்க வேண்டியதாய் இருந்தது. அவன் இவைகளையெல்லாம் எப்படி சந்தித்து, அதன் மத்தியில் வெற்றி பெற்றான் என்பது இரண்டாவது கட்டம். விசுவாசத்தில் இதையெல்லாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். விசுவாசம் என்று சொன்னால் முதலில் பசி, பட்டினியை ஜெயிக்க கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இந்த உலகத்தில் பசி, பட்டினி இருக்கலாம். ஆனால் உள்ளத்தில் விசுவாசம் இருந்தால் ஐந்து அப்பம், இரண்டு மீன்களைக் கொண்டு ஐயாயிரம் பேரை போஷித்த நம்முடைய தேவன் இன்றைக்கும் நம்மிடத்தில் இருக்கிற கொஞ்சத்தை வைத்து, நம்முடைய குடும்பத்தை போஷிக்க அவர் நல்லவராயும் வல்லவராயும் இருக்கிறார். எலியா தீர்க்கதரிசி போயிருந்த இடத்தில் விதவையின் வீட்டில் கொஞ்சம் மாவு, கொஞ்சம் எண்ணெயை வைத்து பஞ்ச காலம் முழுவதும் சாப்பிட்டார்கள். நம் பட்டணத்திலும் அதே தேவன் இருக்கிறார். விசுவாச வாழ்க்கை என்றால் பஞ்சம், பசி, பட்டினியை எப்படி மேற்கொள்வது என்று தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். இன்னும் பஞ்சத்திலேயே இருக்கக்கூடாது. பஞ்சம் நமக்கு இல்லை, பஞ்சத்தை ஜெயிப்பதற்குத்தான் விசுவாசம். மூன்றாவது கட்டத்தை எபிரெயர் 11:11,12 ஆகிய வசனங்களில் வாசிக்கிறோம். அது என்னவென்றால், பிள்ளை இல்லாத தனக்கு கர்த்தர் ஒரு வாரிசை தருவார் என்கிற ஒரு பெரிய அற்புதத்தை அவன் விசுவாசிக்கிறான். விசுவாச வாழ்க்கையில் அற்புதங்களை விசுவாசிக்க கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். நான்காவது கட்டம், அவன் தேவனை அவ்வளவு விசுவாசிக்கிறான். அவன் நூறு வயதாயிருக்கையில் பெற்ற பிள்ளையை பலியிடு என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார். ஆனால் அவன் அதற்குள் கர்த்தருடைய வார்த்தையை நம்ப ஆரம்பித்து விட்டான். இவர் நல்ல கர்த்தர், இவர் பிள்ளையை பலியிடு என்று சொன்னால் கூட பலியிடலாம். ஏனென்றால் அது fail ஆகாது. அவர் அந்த பிள்ளையை சாக விடமாட்டார். நான் அதை தகனபலியிட்டு அது செத்தாலும், சாம்பலானாலும் கர்த்தர் அதிலிருந்து என் மகனை எழுப்பித் தருவார் என்று நம்புகிறான். ஒரு மனுஷன் எப்படி ஆகிவிடுகிறான் என்று பாருங்கள்! கர்த்தர் என்ன கேட்டாலும் கொடுக்க தயார், கர்த்தர் என்ன செய்யச் சொன்னாலும் செய்ய தயார், ஏனென்றால் கர்த்தரை 100% நம்புகிறேன் என்கிற நிலைக்கு வந்துவீட்டீர்கள் என்றால், நீங்கள் பெரிய விசுவாச வீரர்களாய் ஆகிவிடுவீர்கள். இந்த கட்டத்தை எல்லாம் கடந்து வர வேண்டும், பிரயாணத்தை ஆரம்பிக்க வேண்டும். இதில் அந்நியனைப்போல எப்படி சஞ்சரிப்பது என்பதை உங்களுக்கு காண்பிக்கிறேன். இப்படி எபிரெயர் நிருபத்தின் ஆசிரியர் நான்கு கட்டங்களாக இதைப் பிரித்து போதிக்கிறார். இது அற்புதமான போதனை.

கடந்த போதனையிலே முதல் கட்டத்தில் ஆரம்பித்தோம். ஆபிரகாம் கர்த்தர் சொன்னபடியே புறப்பட்டுப் போனான் என்பதைப் பார்த்தோம். இந்த வாரம் அதிலேயே இன்னும் சற்று பார்க்கப் போகிறோம். “அவன் தான் போகும் இடம் இன்னதென்று அறியாமல் புறப்பட்டுப்போனான்” என்று 11:8-லும், “பரதேசியைப்போலச் சஞ்சரித்து, கூடாரங்களிலே குடியிருந்தான்” என்று எபிரெயர் 11:9-லும் வாசிக்கிறோம். அதன் அர்த்தம் என்ன, விசுவாச வாழ்க்கை என்றால் என்ன என்பதை நன்றாக புரிந்துகொள்ள வேண்டும். சிலர் விசுவாச வாழ்க்கை என்றால், ஒன்றுமே இல்லாமல் பரதேசியாய் இருப்பதுதான் விசுவாச வாழ்க்கை என்று எண்ணுகிறார்கள். ஆனால் அது அப்படி அல்ல என்பதை உங்களுக்கு காண்பிக்கப் போகிறேன். கர்த்தர் ஆபிரகாமுக்குச் சொல்லி அவன் ஆரான் என்கிற ஊரிலிருந்து புறப்பட்டு வருகிறான். அதற்கு முன்பு அவன் மெசபத்தோமியா என்கிற இடத்தில் இருந்தான். அப்போஸ்தலர் 7:1-இல் ஸ்தேவான், நம் தகப்பனாகிய ஆபிரகாம் மெசபத்தோமியா என்கிற நாட்டில் வசித்தபோது மகிமையின் தேவனாகிய கர்த்தர் அவனுக்கு தரிசனமானார் என்று சொல்லுகிறான். கர்த்தர் அவனுக்கு எப்போது தரிசனமானார்? அவன் மெசபத்தோமியாவில் ஊர் என்கிற இடத்தில் இருந்தான். அங்கு கர்த்தர் அவனுக்கு தரிசனமாகிறார், அவனை அழைக்கிறார். அவன் புறப்பட்டபோது தன்னோடுகூட தாய், தகப்பன் என்று ஒரு கூட்டத்தையே கூட்டிக்கொண்டு புறப்பட்டு, ஆரான் என்கிற ஊரில் இருந்துவிட்டார்கள் என்று ஆதியாகமம் 11:31-இல் வாசிக்கிறோம். ஆனால் ஆதியாகமம் 12:4-இல் ஆபிரகாம் ஆரான் என்கிற ஊரிலிருந்து மறுபடியும் 75 வயதில் புறப்படுகிறான். இதைப் பற்றிச் சொல்லும்போது, “புறப்பட்டுப்போனான்” என்று சொல்லுகிறது. இங்கு ஒரு யாத்திரையை ஆரம்பிப்பது போல சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அதற்கும் இதற்கும் பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது. முதலில் மெசபத்தோமியாவிலிருந்து புறப்பட்டபோது பாதி வழியிலேயே அந்த பிரயாணம் தடைபட்டு நின்றுபோய் விட்டது. அவன் ஒரு இடத்தில் தங்கிவிட்டான். இப்போது இரண்டாம் முறை புறப்பட்டு வந்தபோது ஒரு புது வித்தியாசமான மனப்பான்மை அவனுக்குள் வந்துவிட்டது. அவன் புறப்பட்டு போகிறான். அவன் வந்து அந்த தேசத்தில் எப்படி இருந்தான் என்பதைப் பற்றிச் சொல்லும்போது, “அவன் வாக்குத்தத்தம்பண்ணப்பட்ட தேசத்திலே பரதேசியைப்போலச் சஞ்சரித்து, அந்த வாக்குத்தத்தத்திற்கு உடன் சுதந்தரராகிய ஈசாக்கோடும் யாக்கோபோடும் கூடாரங்களிலே குடியிருந்தான்” என்று எபிரெயர் 11:9-இல் வாசிக்கிறோம். அவன் கூடாரவாசியாய் இருக்கிறான்.

இந்த கூடாரவாசி என்கிற காரியம் அநேகரை அநேக தவறான போதனைகளுக்குள் நடத்திவிட்டது. ஆகவே சில காரியங்களைச் சொல்ல விரும்புகிறேன். விசுவாச ஜீவியம் என்றாலே நமக்கு வாழ்க்கையிலே ஒன்றுமே இருக்கக்கூடாது என்று சிலர் எண்ணுகிறார்கள். ஒரு பிரசங்கியார், “ஒரு உள்ளங்கை அளவு நிலம் கூட அடியேனுடைய பெயரில் இருக்கவே கூடாது என்கிற கொள்கையோடு வாழ்ந்தேன்” என்றார். அவர் நல்ல மனிதர், ஆனால் யாரோ அவருக்கு இப்படி சொல்லிக் கொடுத்திருக்கிறார்கள். ஆபிரகாமின் கதையை வைத்துதான் அவன் பரதேசியைப்போல சஞ்சரித்தான், இந்த உலகத்தில் உனக்கு எதுவும் இருக்கக்கூடாது என்று சொல்லிக் கொடுத்திருக்கிறார்கள், அவரும் அதின்படி வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார். இது அநேகருக்கு ஒரு கண்ணியாய் இருக்கிறது. ஒரு வங்கிக்கணக்கு கூட இருக்கக்கூடாது என்று போதித்த காலமெல்லாம் உண்டு. ஆனால் உண்மையிலே வேதவசனம் அப்படித்தான் போதிக்கிறதா? ஆபிரகாம் பரதேசியாய் சஞ்சரித்தான் என்பதின் அர்த்தம் அதுதானா? நாம் இந்த ஊரில் பரதேசியாகத்தான் இருக்க வேண்டுமா? நாம் பரதேசியாக, இந்த ஊரில் சொந்த வீடோ, நிலமோ, எந்த வசதியோ இல்லாமல் அப்படித்தான் சஞ்சரிக்க வேண்டுமா? அப்படித்தான் ஆபிரகாம் இருந்தானா? அப்படித்தான் இருக்கச் சொல்லி வேதம் சொல்லியிருக்கிறதா? இதனுடைய அர்த்தம் அதுதானா என்பதை நாம் கவனிக்க வேண்டும். இதனுடைய அர்த்தம் அதுவல்ல என்பதை உங்களுக்கு காண்பிக்கிறேன். இவன் கானான் தேசத்திற்குள் வந்து சேர்ந்தவுடன் இவனுடைய மனதிற்குள்ளே ஒரு பெரிய வித்தியாச&##2990;் ஏற்பட்டது. இவன் பரதேசியாய் சஞ்சரித்தான் என்பது எதைக் காண்பிக்கிறது என்றால், இவனுக்கு ஒன்றும் இல்லை என்று அல்ல, இவன் எல்லாவற்றையும் பற்றி எப்படி எண்ணினான், இவனுடைய எண்ணங்கள் எப்படி இருந்தது, இவன் பொருளாதாரங்களை எப்படி பார்த்தான், இவன் நிலம், வீடு, சொத்து, ஆடு, மாடுகள், வெள்ளி, பொன், இந்த உலகத்தில் உள்ள பொருட்கள் இவற்றை எப்படி பார்த்தான், கர்த்தரை எப்படி பார்த்தான் என்று உள்ளே என்ன நடக்கிறது என்பதுதான் அங்கு வித்தியாசம். பரதேசியாய் சஞ்சரித்தான் என்பது ஒரு மனப்பான்மை அதன் அடிப்படையிலே வாழுகிற வாழ்க்கையைக் குறிக்கிறது.

ஆபிரகாமின் வாழ்க்கை ஒரு paradox-ஆக இருந்தது. அவனுடைய வாழ்க்கையில் இரண்டு காரியங்களை எதிரும் புதிருமாக காணலாம். ஒன்று, அவன் எல்லாவற்றையும் உடையவனாக இருந்தான். ஆதியாகமம் 13:1, 2 ஆகிய வசனங்களை வாசித்துப் பாருங்கள். “அவன் மிருக ஜீவன்களும் வெள்ளியும் பொன்னுமான ஆஸ்திகளையுடைய சீமானாயிருந்தான்” என்று சொல்லுகிறது. அவன் பெரும் செல்வந்தன். அடுத்த பக்கம், அவன் பரதேசியாய் சஞ்சரித்தான். அதாவது, அவனுக்கு இவ்வளவு இருந்தும் எதற்கும் தன்னுடைய மனதையும், இருதயத்தையும் அவன் விற்றுப்போடவில்லை, இவைகளுக்காக அவன் வாழவில்லை, இவைகளை அவன் வணங்கவில்லை, இவைகள் பின்னே ஓடவில்லை. அவனுக்கு எல்லாம் இருந்தது, ஆனாலும் எதன் பேரிலும் தன்னுடைய மனதை வைக்காதவனாக அவன் வாழ்ந்தான். எல்லாவற்றையும் நன்றாக உபயோகப்படுத்தினான், நன்றாக சாப்பிட்டான், சம்பாதித்தான், எல்லா சொத்து சுகமும் அவனுக்கு இருந்தது. ஆனாலும் எதன் பேரிலும் தன்னுடைய இருதயத்தை அவன் வைக்கவில்லை. நமக்கு எல்லாம் இருக்க வேண்டும், ஆனால் அவை எதன் பேரிலும் நம் மனதை வைக்கக்கூடாது. எல்லாம் நிறைவாக இருக்க வேண்டும், ஆனால் ஆண்டவரைத் தவிர வேறு எதற்காகவும் வாழவே கூடாது. எல்லாம் போதுமானதற்கும் அதிகமாக இருக்க வேண்டும், ஆனால் ஆண்டவர் தான் பிரதானமாய் இருக்க வேண்டும். ஆண்டவரைத் தவிர வேறு எதற்கும் நம் இருதயத்தைக் கொடுக்கவே கூடாது. நமக்கு நிலம், வீடு, ஆஸ்தி, நகை இருக்கலாம், ஆனால் இருதயத்தில் ஆண்டவருக்கு மட்டும் தான் இடமே ஒழிய, மற்ற எதற்கும் இடம் கிடையாது. நகை காதிலும், கழுத்திலும் தொங்கிவிட்டுப் போகட்டும், ஆனால் இருதயத்தில் ஆண்டவருக்கு மட்டுமே இடம். இப்படிப்பட்ட செழிப்பைத்தான் நாம் நம்புகிறோம். நமக்கு ஒன்றுமே இருக்கக்கூடாது என்பது மகா பெரிய தவறு.

ஆபிரகாம் பெரிய சீமான். நாம் ஆபிரகாமின் சந்ததியார். ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதம் நம்முடையது, அவனுடைய விசுவாசமும் நம்முடையது. அவனுக்கு இருந்த அதே மனப்பான்மை தான் நமக்கு இருக்க வேண்டும். எல்லாம் இருக்கிறது, ஆனால் எதற்கும் இருதயத்தில் இடம் கிடையாது என்கிற மனப்பான்மை அது. நாம் எல்லாவற்றையும் பயன்படுத்திக் கொள்கிறோம், அனுபவிக்கிறோம். ஆனால் கர்த்தருக்காக நாம் வாழுகிறோம். ஆபிரகாம் ஏன் கூடாரங்களில் வாசம்பண்ணினான்? ஏனென்றால் இந்த உலகமும் அதிலுள்ள எதுவுமே நிரந்தரமே கிடையாது, இந்த உலகம் பாவத்தில் விழுந்து கெட்டுப்போய் அழிகிற நிலையில் இருக்கிறது, ஒருநாள் ஆண்டவர் இதையெல்லாம் ஒழித்துவிட்டு, புதிய வானம், புதிய பூமி என்று புதிய உலகத்தை உண்டாக்கப்போகிறார், நித்திய நித்தியமாக நான் அவரோடு வாழப்போகிறேன், அதுதான் நித்தியம், இதெல்லாம் அநித்தியம் என்பதை காண்பிப்பதற்குத்தான் அவன் கூடாரம் போட்டான். அவனுடைய மனைவிக்கு அது எப்படியிருந்திருக்கும்! “இவ்வளவு பணம் வைத்திருக்கிறீர்கள், ஒரு வீட்டைக் கட்டச் சொன்னால் கட்டமாட்டேன் என்கிறீரே” என்று சொல்லியிருப்பாள். ஆனால் இவன், நான் கூடாரத்திலேயே இருக்கிறேன். என்னுடைய விசுவாச சந்ததிக்கு நான் ஒரு சத்தியத்தை வெளிப்படுத்த விரும்புகிறேன். எனக்கு எல்லாம் இருக்கலாம், ஆனால் எதுவுமே நிரந்தரம் கிடையாது. கர்த்தரே அஸ்திபாரம் போட்டு கட்டியிருக்கிற அந்த பட்டணத்திற்காக காத்துக்கொண்டிருக்கிறேன். அதுதான் நிரந்தரம், இங்கே இருப்பதெல்லாம் அநித்தியம் என்பதை காட்டுவதற்காகத்தான் அப்படி வாழ்ந்தான்.  அதே ஆபிரகாமுடைய பிள்ளைகளுக்கு கர்த்தர் பின்நாளில் நீங்கள் கட்டாத வீட்டில் குடியிருப்பீர்கள், வெட்டாத கிணற்றிலிருந்து குடிப்பீர்கள், நடாத தோட்டத்திலிருந்து சாப்பிடுவீர்கள் என்கிறார். ஆகவே வீடு கட்டக்கூடாது, நிலம் வைத்திருக்கக்கூடாது என்று பிரசங்கிப்பது தவறு. வேதத்தை சரியாக வாசிக்க வேண்டும். ஆபிரகாம் நிலத்திற்குச் சொந்தக்காரனாய் இருந்தான் என்று வேதவசனம் சொல்லியிருக்கிறது. அவன் ஒன்றும் இல்லாதவன் அல்ல. விசுவாச வாழ்க்கையைக் குறித்து ஒரு காரியத்தை எடுத்துச் சொல்லுவதற்காக அவன் அப்படி கூடாரங்களில் வாசம்பண்ணினான். இதை நன்றாக புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.  இதை வைத்து கூடாரவாசி என்கிற உபதேசத்தை பண்ணக்கூடாது. அங்கு விஷயம் என்ன? நமக்கு எல்லாம் இருக்கலாம், ஆனால் இருதயத்தில் ஆண்டவர் மட்டும் தான் இருக்க வேண்டும். மற்ற எந்த காரியத்திற்கும் இருதயத்தை விற்றுப்போடக்கூடாது.

ஒரு கூடாரவாசியின் வாழ்க்கை முறை எப்படி இருக்கும்? மோட்சப் பிரயாணம் என்கிற புத்தகத்தில் இயேசுவை விசுவாசித்து, இரட்சிப்பை பெற்று மோட்சத்திற்கு பிரயாணம் பண்ணுகிறவர்களைக் குறித்த கதை இருக்கிறது. இது ஜான் பன்யன் என்பவரால் எழுதப்பட்டது. அவர் இந்த கதையில் தான் ஒரு கனவு கண்டேன் என்று எழுதுகிறார். அந்த கதையில் ஒரு காட்சியில், ஒரு காலக்கட்டத்தில் விசுவாசிகள் மாய கண்காட்சி என்கிற இடத்திற்கு போகிறார்கள். அது உலகத்தையும் இந்த உலகத்திலுள்ள எல்லாவற்றையும் குறிக்கிறது. அதில் இவர்கள் கடந்துபோகும்போது இவர்களுக்கும் அதற்கும் பெரிய வித்தியாசமாய் இருக்கிறது. அது உலகத்தையும் உலகத்திலுள்ள எல்லா காரியங்களையும் குறிக்கிறது. இவர்கள் கிறிஸ்துவுக்குள் இருக்கிற மனுஷனைக் குறிக்கிறார்கள். இவர்கள் கடந்து போகும்போது மூன்று காரியங்கள் இவர்களைப் பற்றி வித்தியாசமாக தெரிகிறது. ஒன்று, அவர்களுடைய உடையில் வித்தியாசம் இருக்கிறது. இரண்டாவது, பாஷையில் வித்தியாசம் இருக்கிறது. மூன்றாவது, எதைப் பெரிதாக எண்ணினார்கள் என்பதில் வித்தியாசம் இருக்கிறது. இதனுடைய அர்த்தம் என்ன? அவர் ஏன் இந்த மூன்று வித்தியாசத்தை எடுத்துச் சொல்லுகிறார்? முதலில் அவர்களுடைய உடையில் பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது. இன்றைக்கு சிலர் உடையை வைத்து பெரிய பிரசங்கங்கள் பண்ணுகிறார்கள். சிலர் கிறிஸ்தவத்தையே உடை பிரசங்கமாய் ஆக்கிவிட்டார்கள். கிறிஸ்தவம் உடையைப் பற்றியது அல்ல. சரியாக உடுத்த வேண்டும் என்பது எல்லாரும் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய உண்மை. ஆனால் உடை எவ்வளவு நீளம் இருக்க வேண்டும், என்ன நிறத்தில் இருக்க வேண்டும் என்பதெல்லாம் கிறிஸ்தவ உபதேசம் அல்ல. இங்கு உடையில் வித்தியாசம் என்பதை அவர் எதைச் சொல்லுகிறார். ஆவிக்குரிய அர்த்தம் விளங்கும்படி இப்படிச் சொல்லுகிறார். இவர்கள் நீதியின் வஸ்திரம் தரிக்கப்பட்டவர்களாய் இருக்கிறார்கள், இவர்கள் நீதிமான்களாய் இருக்கிறார்கள். இவர்களுக்கு சொந்த நீதி இல்லை. இவர்கள் யோக்கியர்கள் என்கிற அந்த உடை அல்ல. நான் பிறனைக் காட்டிலும் நல்லவன் என்கிற அப்படிப்பட்ட நீதி அல்ல. தேவன் கொடுக்கிற ஈவு, அப்படிப்பட்ட நீதி இது. தேவனே ஒரு மனுஷனை நீதிமானாக ஆக்குகிறார். கல்வாரி சிலுவையின் மூலமாக இயேசுவை பாவமாக்கி, பாவியான மனுஷனை நீதிமானாக்குகிறார், இது தேவன் அருளிய அந்த நீதி. அவர்கள் அந்த நீதியின் வஸ்திரத்தை தரித்தவர்களாய் இருக்கிறார்கள். இவர்களுடைய வஸ்திரமே வேறு மாதிரியாக இருக்கிறது. இவர்கள் நீதிமான்கள் என்கிற வஸ்திரத்தை தரித்திருக்கிறார்கள்.

இரண்டாவது, இவர்களுடைய பாஷை வித்தியாசமானது. பாஷை வித்தியாசமானது என்றால் மொழி வித்தியாசம் அல்ல, அவர்களுடைய பேச்சு வித்தியாசமாக இருக்கிறது. இன்றைக்கு உலகத்தார் எதைப் பற்றி பேசுகிறார்கள்? ஒன்று சினிமாவைப் பற்றி பேசுவார்கள். இரண்டாவது, அரசியலைப் பற்றி பேசுவார்கள். இன்னும் சிலர் விளையாட்டைப் பற்றி பேசுவார்கள். இன்றைக்கு உலகத்தாருடைய பேச்சு இப்படித்தான் இருக்கிறது. ஆனால் விசுவாசிகளுடைய பேச்சு கர்த்தருக்கு அடுத்த காரியங்களைக் குறித்த பேச்சாக இருக்கிறது. ஒருவரிடம் கொஞ்ச நேரம் பேசினாலே அவருக்குள் என்ன இருக்கிறது என்பது புரிந்துவிடும். அவன் உலகத்தில் தான் வாழுகிறான், அரசியல் முக்கியம் தான், விளையாட்டை பார்க்கலாம். அதெல்லாம் பிரச்சனை இல்லை. ஆனால் விசுவாசிகளுடைய பேச்சு அவனுடைய உள்ளம் எதினால் நிறைந்திருக்கிறதோ அதை அவன் பேசுகிறான். “இருதயத்தின் நிறைவினால் வாய் பேசும்” என்று வேதம் சொல்லுகிறது. இருதயம் ஆண்டவராகிய இயேசுவுக்கு அடுத்த காரியங்களால் நிறைந்திருக்கிறது. ஆகவே உள்ளத்தில் வேறு எதற்கும் இடமில்லை. இயேசுவுக்குத்தான் இடம் என்றால் பேச்சு இயேசுவைக் குறித்ததாக, இயேசுவுக்குள்ளான வாழ்க்கையைக் குறித்ததாக இருக்கும். ஏனென்றால் உள்ளம் இயேசுவினால் நிறைந்திருக்கிறது. கிறிஸ்தவ பேச்சுக்கும் உலகத்தின் பேச்சுக்கும் எவ்வளவு வித்தியாசம் இருக்கிறது என்று பாருங்கள்! ஒரு நபரிடம் இரண்டு நிமிடம் பேசினீர்கள் என்றாலே அவன் யார் என்பது தெரிந்துவிடும். அதைத்தான் அந்த கதையிலே அப்படிச் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

மூன்றாவது, values-இல் வித்தியாசம் இருக்கிறது. அவர்கள் அந்த மாய கண்காட்சியை கடந்து போகும்போது, அங்கு இருப்பவர்கள் இதை வாங்கிக்கொள்ளுங்கள், இந்த கடைக்கு வாருங்கள், இதைப் பாருங்கள் என்று சொல்லுவார்கள். உடனே ஜனங்களும் வியப்புடன் எல்லாவற்றையும் மறந்து அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பார்கள். ஆனால் அதன் ஊடே கடந்து போகிற இந்த இரண்டு தேவ மக்களுக்கு இது எதுவுமே ஒரு ஈர்ப்பாக தெரியவில்லை. அவர்கள் வேறொரு உலகத்தில் இருக்கிற வேறு காரியங்களை விரும்புகிறவர்களாய் இருக்கிறார்கள். அங்குதான் இவர்கள் யார், உலகத்தார் யார் என்பது தெரிகிறது. உலகத்தார் இந்த உலகத்திலிருக்கிற சாதாரண காரியங்களை பெரிதாக எண்ணுகிறார்கள், அதன் பின்னே போய், அதை நாடுகிறார்கள், அது அவர்களுக்கு பெரிய ஈர்ப்பாக இருக்கிறது. தேவனுடைய பிள்ளைகளுக்கு இதெல்லாம் தெரிகிறது, ஆனால் அதில் அவர்களுக்கு ஈர்ப்பு இல்லை. அவர்களுடைய ஈர்ப்பு கர்த்தருடைய காரியங்களிலே இருக்கிறது.

ஆபிரகாமுக்கு இந்த மூன்று வித்தியாசங்களும் இருந்தது. அவன் நீதியின் வஸ்திரம் தரிக்கப்பட்டவனாய் இருந்தான். கானான் தேசத்தில் ஜனங்கள் தங்களுக்கு தெரிந்த தெய்வங்களை வணங்குகிறார்கள். அந்த சமுதாயமே அநியாயமும் அக்கிரமும் நிறைந்த சமுதாயமாக இருக்கிறது. ஆபிரகாம் அந்த பொல்லாத மக்கள் மத்தியில் ஜீவனுள்ள தேவனை ஆராதிக்கிற மனுஷனாக, அவரின் நண்பனாக, ஒரு வித்தியாசமான மனுஷனாக, இவனைப் பார்த்தாலே இவன் வித்தியாசமான மனுஷன், தேவனுடைய மனுஷன் என்று எல்லாரும் பயப்படும் அளவிற்கு அப்படிப்பட்ட மனுஷனாக அவன் இருக்கிறான். அவன் தான் சென்ற இடமெல்லாம் ஒரு பலிபீடத்தைக் கட்டினான். அப்படியென்றால் அவன் போகிற இடத்திற்கு அவனுடைய ஆண்டவர் அவனோடு வந்து விடுகிறார். அந்த ஆண்டவரை அவன் ஆராதிக்கிறான். இந்த ஆண்டவர் என்றால் யார் என்றே தெரியாத சமுதாயத்தில் வாழ்வதினால், இவனும் இந்த ஆண்டவரை ஆராதிப்பதை விட்டுவிட்டு, அவர்களைப் போல மாறிவிடவில்லை. அவ்வளவு பேருக்கும் ஆண்டவரை தெரியவில்லை என்றாலும், இவன் ஒரு பலிபீடத்தைக் கட்டி ஆண்டவரை தொழுதுகொள்ளுகிறான், ஆராதிக்கிறான். தான் போகிற இடமெல்லாம் ஆண்டவருடைய மணத்தை வீசும்படிச் செய்கிறான். தான் போகிற இடமெல்லாம் கூடாரம் போட்டு பலிபீடம் கட்டுகிறான். அங்கு கர்த்தரை ஆராதிக்கிற ஆராதனை நடக்கிறது.

அதுமட்டுமல்லாமல், அவன் எதைப் பற்றி பெரிதாக எண்ணுகிறான் என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும். அவன் கர்த்தருடைய காரியங்களைத்தான் பெரிதாக எண்ணுகிறான். இந்த உலக காரியங்களில் அவனுக்கு ஈர்ப்பே கிடையாது. உலக மனிதர்கள் பெரிதாக எண்ணுவதை இவன் பெரிதாக எண்ணவில்லை. இவன் பாவிகள் மத்தியில் நீதிமானாக இருக்கிறான், எப்படியோ வணங்கிக் கொண்டிருந்தவர்கள் மத்தியில் பலிபீடத்தைக் கட்டி ஆண்டவரை வணங்குகிறான். அவரைப் பற்றிய காரியங்கள் மற்ற ஜனங்கள் காணும்படியாகச் செய்கிறான், அவன் அதை விடவில்லை. மூன்றாவது, ஜனங்களுடைய கலாச்சாரம், முறை இதெல்லாம் பலவாறாக இருக்கலாம். கானானியர் பாவ வாழ்க்கை வாழ்ந்தார்கள். வெறும் ஆபிரகாம் மட்டும் தான் இப்படி ஒரு யாத்திரிகனாக இருக்க வேண்டுமா? கர்த்தர் நம்மையும் அழைத்திருக்கிறார். “தேசத்தையும், இனத்தையும் விட்டு வா” என்று சொன்னார். நாமும் அப்படி ஒரு பின்னணியிலிருந்து வந்தோம். ஆபிரகாமை அழைத்த தேவன் நம்மையும் அழைத்திருக்கிறார். கன்மலையிலிருந்து வெட்டி, குழியிலிருந்து தூக்கி எடுத்தது போல தூக்கி எடுத்திருக்கிறார். ஆகவே நாமும் பரதேசியாய் சஞ்சரிப்பது என்றால் என்ன என்பதை விளங்கிக்கொள்ள வேண்டும். நாமும் அப்படித்தான் இந்த உலகத்திலே இருக்கிறோம். பரதேசியாய் சஞ்சரிப்பது என்றால் என்ன? ஒன்றுமில்லாமல் பிச்சைக்காரனாய் இருப்பது அல்ல. பரதேசியா#3006;ய் சஞ்சரிப்பது என்றால் எல்லாவற்றையும் உடையவனாக இருக்க வேண்டும், அதே நேரத்தில் எந்த ஒரு காரியத்திற்கும் இருதயத்தை விற்றுப்போடாதவனாக இருக்க வேண்டும். கர்த்தர் நம் எல்லாரையும் அப்படித்தான் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார்.

F.B. மேயர் என்கிற தேவ மனிதர் இப்படிச் சொல்லுகிறார்: ஆபிரகாம் பரதேசியாய் சஞ்சரித்தது போலத்தான் இன்றைக்கு எல்லா கிறிஸ்தவர்களும் இந்த உலகத்தில் வாழ வேண்டும் என்கிறார். இது பாவ உலகம், இங்கு பாவ மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். நாம் அதற்கு முன் நம்மைப் பார்த்தால், இவன் நீதிமான், இவன் தேவனுடைய மனுஷன் என்பது தெரிய வேண்டும் என்கிறார். நாம் பேசுகிற விதத்திலேயே இவன் உலகத்திலிருக்கிற எல்லா மனுஷரைப் போல அல்ல, இவன் வேறொரு கூட்டத்தைச் சேர்ந்தவன் என்பது தெரிகிறது. இவன் இந்த உலகத்தில் தான் இருக்கிறான், ஆனால் இவன் வேறொரு ஆள். இவன் பேசுகிற விதத்திலேயே அது தெரிகிறது. இவன் எதை பெரிதாக எண்ணுகிறான் என்பதை பார்த்தவுடனேயே தெரிகிறது. ஏனென்றால் இவன் மற்ற காரியங்களுக்காக அலைந்து திரிந்து ஓடுவதில்லை. மற்றவனை கவிழ்த்து, ஏமாற்றி, சம்பாதித்து, மூட்டைக் கட்டி சேர்த்து வைக்கிறவன் அல்ல. இவன் வித்தியாசமானவனாக இருக்கிறான். நன்றாக சம்பாதிக்கிறான். ஏனென்றால் இவன் எங்கும் சுரண்டினது கிடையாது, பிறனை கவிழ்த்தது கிடையாது, அது தேவன் அவனுக்கு கொடுத்த ஆசீர்வாதம். நாம் அப்படித்தான் வாழ வேண்டும் என்று சொல்லுகிறார்.

நாம் எப்படி அப்படி வாழ முடியும்? உலகப்பிரகாரமாய் இருக்கிற கிறிஸ்தவர்களை எப்படி ஆவிக்குரியவர்களாக மாற்றுவது? இதில் தான் பெரிய தவறு செய்து விடுகிறார்கள். சிலர் உடனேயே ஐசுவரியவானாகிய வாலிபனைக் குறித்த கதைக்குப் போய் விடுகிறார்கள்.  “இயேசு அவனிடம், “எல்லாவற்றையும் விற்று விட்டு தரித்திரருக்குக் கொடுத்துவிட்டு, பிறகு வந்து என்னைப் பின்பற்று” என்று சொன்னார். ஏனென்றால் ஐசுவரியவான் பரலோகத்திற்கு போக முடியாது. ஒட்டகம் ஊசியின் காதில் நுழைந்து விடலாம், ஆனால் ஐசுவரியவான் பரலோக ராஜ்யத்திற்குள் நுழைவது மிகவும் கடினம். ஆகவே “எல்லாவற்றையும் விற்று தரித்திரருக்குக் கொடுத்து விட்டு என்னைப் பின்பற்றி வா” என்று சொன்னார்” என அவர்கள் எண்ணுகிறார்கள். விசுவாசியை பரிசுத்தமாக்க வேண்டுமா, ஆவிக்குரியவனாக ஆக்க வேண்டுமா, எல்லாவற்றையும் விற்று விடு, இந்த உலகத்தில் உனக்கு ஒன்றும் இருக்கக்கூடாது என்கிறார்கள். இந்த கதையில் இயேசு இதைச் சொன்னவுடன் சீஷர்களுக்கு ஆச்சரியம் உண்டாகி விட்டது. அதற்கு இயேசு, “ஐசுவரியத்தில் நம்பிக்கையாய் இருப்பவன் பரலோக ராஜ்யத்தில் பிரவேசிப்பது அரிது” என்று விளக்கம் சொல்லுகிறார். ஐசுவரியவானாய் இருப்பது இவனுடைய பிரச்சனை அல்ல. ஐசுவரியத்தில் நம்பிக்கையாய் இருப்பதுதான் இவனுடைய பிரச்சனை. ஆகவேதான் அவன் பிரவேசிப்பது அரிது. சிலர் இதையெல்லாம் புரிந்துகொள்ளாமல் ஐசுவரியவான்களை தங்கள் இஷ்டப்படி திட்டுகிறார்கள். ஆகவேதான் அநேக ஆவிக்குரிய சபைகளில் ஐசுவரியவான்கள் வருவதில்லை. அப்படி ஐசுவரியவான் வந்தாலும் அவனை ஒருமாதிரியாக பார்ப்பார்கள், அன்றைக்கு பிரசங்கம் அவனைப் பற்றித்தான் இருக்கும். ஆனால் சபையைக் கட்டும்போது சரியாக ஐசுவரியவான்களுடைய வீட்டிற்கு போய், “பிரதர், நான் உங்களைத்தான் யோசித்தேன், ஏனென்றால் சபையில் மற்ற எல்லாரும் ஏழைகள். நீங்கள்தான் ஏதாவது செய்ய வேண்டும்” என்று சொல்லுவார்கள். நான் ஒருவரிடம், “பணக்காரர்களை எல்லாம் திட்டி வெளியே அனுப்பி விட்டீர்கள், பரலோக ராஜ்யத்திற்கு போக முடியாது என்று சொல்லிவிட்டீர்கள். பரலோக ராஜ்யத்திற்கு போக முடியாதவன் உனக்கு சபையைக் கட்டுவதற்கு உதவி செய்ய வேண்டுமா?” என்று கேட்டேன். நான் அப்படி போதிப்பதில்லை. நான் எப்படி போதிக்கிறேன் என்றால், தேவன் ஆபிரகாமை அழைத்தது போல உன்னை அழைக்கிறார். அவர் உன்னை சீமானாக ஆக்குவார். அவர் உன் கையின் கிரியைகளை ஆசீர்வதிப்பார். அவர் ஆசீர்வதித்தார் என்றால் எல்லாவற்றையும் வைத்துக்கொள், அதை அனுபவி, நன்றாக பயன்படுத்து, ஆனால் இருதயத்தை எக்காரியத்திற்கும் விற்றுப்போடாதே, கர்த்தருக்கு மட்டும் தான் இருதயத்தை கொடுக்க வேண்டும் என்று கற்றுக்கொடுத்திருக்கிறேன். இதுதான் ஆபிரகாமின் விசுவாசம், செழிப்பின் உபதேசம், இதைத்தான் வேதவசனம் போதிக்கிறது. அப்படி இருக்கும்போது யார் இந்த தேவைக்கு பணம் கொடுப்பீர்கள் என்று கேட்க வேண்டிய அவசியம் கிடையாது. யாராவது ஆபிரகாமிடம் போய், 100 மாடுகள் வேண்டும் என்று கேட்டிருந்தால், போய் எடுத்துக்கொள், 100 ஆடுகள் வேண்டுமா போய் எடுத்துக்கொள், தங்கம் உனக்கு எவ்வளவு வேண்டும், எத்தனை கிலோ வேண்டும் என்று கேட்டு மூட்டைக் கட்டி கொடுத்திருப்பான். தாவீது அப்படித்தான் கொடுத்தான். அவன் தன் மகனிடம், “நீ தேவாலயத்தை கட்டப்போகிறாயா? ஏராளமாய் சவதரித்து வைத்திருக்கிறேன், எண்ணுவதற்குக் கூட நேரமில்லை” என்கிறான். அவன் ஏற்கனவே கொடுத்திருக்கிறான். அதைக் கொடுத்துவிட்டு இன்னும் அதிகமாக இருக்கிறது. விலையேறப்பெற்ற கற்கள், மரச்சாமான்கள், வெள்ளி, பொன் என்று ஏராளாமாக குவித்து வைத்திருக்கிறேன். உனக்கு வேண்டிய அளவு எடுத்து தேவாலயத்தை கட்ட பயன்படுத்திக்கொள் என்கிறான். ஆகவே நாம் ஆபிரகாமைப் போலத்தான் இருக்க வேண்டும். ஆபிரகாமின் சந்ததி என்று சொல்லிவிட்டு வேறு மாதிரி நாம் இருக்கக்கூடாது. நாம் ஆபிரகாமைப் போலத்தான் இருக்க வேண்டும். இப்போது அப்படி இல்லையென்றால் கூட நாளைக்காவது அப்படி இருக்க வேண்டும். வரவர அப்படி ஆகிவிட வேண்டும். ஐசுவரியவான்களை திட்டி, நீ பரலோக ராஜ்யம் போக முடியாது என்று சொல்லி, கடைசியில் எல்லாரையும் வெளியே அனுப்பிவிட்டார்கள்.

வேதவசனம் என்ன சொல்லுகிறது என்பதைக் கவனியுங்கள். ஐசுவரியத்தின் மேல் நம்பிக்கை வைப்பவன் தான் பரலோக ராஜ்யம் போவது கடினம் என்கிறார். அதே கதையில் பிறகு பேதுரு இயேசுவிடம், “அவனை எல்லாவற்றையும் விற்றுவிட்டு வரச் சொன்னீர், நாங்கள் எல்லாவற்றையும் விட்டு விட்டு வந்திருக்கிறோம், எங்களுக்கு என்ன தருவீர்?” என்று கேட்கிறான். அதற்கு அவர், “என்னிமித்தம் தாயையாவது, தகப்பனையாவது, சகோதரனையாவது, சகோதரிகளையாவது, நிலத்தையாவது, வீட்டையாவது எதையாவது ஒருவன் விட்டிருந்தான் என்றால் அவன் அவைகளை நூறத்தனையாயும், மறுமையிலே நித்திய ஜீவனையும் பெறுவான். அந்த ஐசுவரியவான் எல்லாவற்றையும் விற்றுக்கொடுத்துவிட்டு வந்தால் அவன் பிச்சைக்காரனாய் இருப்பான் என்று எண்ணுகிறீர்களா? கிடையாது. அவன் அதை விற்றுக் கொடுப்பதின் மூலமாக எனக்கு ஐசுவரியத்தின் மேல் நம்பிக்கை இல்லை என்பதை நிரூபித்திருப்பான். அவன் அதை விற்றுக் கொடுக்க முடியாது என்று எண்ணுகிறீர்களா? ஆபிரகாம் தன் பிள்ளையைக் கொடுப்பதற்கே தயாராகி விட்டானே! அவன்தான் கர்த்தரை நம்புகிற மனுஷன். பிள்ளையையே கொடுக்கிறேன் என்கிறான், உன்னிடம் உள்ள பணத்தை கொடு என்று சொன்னால் கொடுக்கமாட்டானா? நிச்சயமாக கொடுக்க முடியும். பிள்ளையை அற்புத விதமாக கொடுத்தவர் தனக்கு பிள்ளையைத் தருவார் என்று ஆபிரகாம் விசுவாசிக்கிறான், சாம்பலிலிருந்து எழுப்பித் தருவார் என்று விசுவாசிக்கிறான். அந்த ஐசுவரிய வாலிபனும் கர்த்தரை நம்பியிருந்தால் கொடுத்திருப்பான். அவன் கொடுத்திருந்தால் கர்த்தர் நூறத்தனையாக அவனுக்கு திரும்ப கொடுத்திருப்பார். கதையை சரியாகச் சொல்ல வேண்டும். ஜனங்களுக்கு கதை தெரியாததினால் அதை சொல்லுகிறவர்களுக்கு வசதியாகி விட்டது. ஆக நாம் எல்லாருமே அப்படிப்பட்ட ஒரு யாத்திரிகர்கள்.

ஆபிரகாம் வெறும் யாத்திரிகன் அல்ல, அவன் எல்லாவற்றையும் உடையவன். ஆபிரகாம் புறப்பட்டு தேவன் சொன்ன தேசத்திற்கு செல்கிறான். அங்கு கானானியர் குடியிருக்கிறார்கள், அவர்கள் பொல்லாதவர்கள். நாம் தவறான இடத்திற்கு வந்து விட்டோமே, இவர்கள் பொல்லாத ஜனமாயிற்றே, இவர்கள் கொன்று போடுவார்களே, இவர்கள் மத்தியில் நாம் எப்படி தொழில் செய்வது, நாம் திரும்பி போய் விடலாம் என்று என்று அவன் திரும்பிப் போகவில்லை. அவன் அந்த தேசத்திற்கு வருகிறான், அங்கு கானானியர் குடியிருந்தார்கள் என்று 6-ஆம் வசனம் சொல்லுகிறது. “கர்த்தர் ஆபிராமுக்குத் தரிசனமாகி: உன் சந்ததிக்கு இந்தத் தேசத்தைக் கொடுப்பேன் என்றார்” என்று அடுத்த வசனம் சொல்லுகிறது. கர்த்தர் என்ன சொல்லுகிறார் என்றால், இந்த ஜனங்கள் எவ்வளவு பொல்லாதவர்கள் என்பதைப் பார்க்காதே, அவர்கள் வைத்திருக்கிற ஈட்டி, ரதம், குதிரை இவற்றைப் பார்க்காதே, இந்த தேசத்தை நான் உன்னிடம் கொடுக்கப்போகிறேன். ஏனென்றால் இவன் அக்கிரமக்காரன், அது இவனிடம் இருந்தால் அதை வைத்து அக்கிரமம்பண்ணிக் கொண்டிருப்பான். நான் உன்னை எதற்காக என்னுடைய பிள்ளையாக ஆக்கியிருக்கிறேன், உன் சந்ததியை எதற்காக வளர்க்கப்போகிறேன் என்றால், இதையெல்லாம் எடுத்து எனக்காக அதைச் செலவிடும்படியாக, எனக்காக அதைப் பிரயோஜனப்படுத்தும்படியாக உன்னை நான் எழுப்பியிருக்கிறேன். ஆகவே நீ பயப்படாதே, இந்த ஜனங்கள் எவ்வளவு பொல்லாத, மோசமானவர்களாக இருந்தால் என்ன, இந்த சமுதாயத்திலே நான் உன்னை ஆசீர்வதிப்பேன், தேவனுடைய ஆசீர்வாதங்களை அந்த சமுதாயத்தில் இருந்துகொண்டு நீ சொந்தமாக்கிக் கொள்வாய். எதற்கும் பயப்படாதே என்கிறார். அவன் கானான் தேசத்தில் கானானியர் இருக்கிறார்கள் என்று எண்ணினான். ஆனால் அங்கு கர்த்தர் இருக்கிறார். நான் உன்னை வைத்த இந்த இடத்திலே நீ என்னை நம்பு, எல்லா ஆசீர்வாதங்களையும் உன்னை சுதந்தரிக்கப்பண்ணுவேன் என்கிறார்.

பிற்காலத்தில் ஆபிரகாமின் சந்ததியாருக்குக் கூட அது விளங்கவில்லை. இஸ்ரவேலர் எகிப்திலிருந்து விடுதலையாகி வரும்போது, கானான் தேசத்தை வேவு பார்க்க வேவுகாரர்களை அனுப்புகிறார்கள். இது பாலும் தேனும் ஓடுகிற தேசம், இந்த தேசத்தை உனக்குக் கொடுத்தேன் என்று கர்த்தர் சொல்லிவிட்டார். வேவுபார்க்கச் சென்றவர்கள் திரும்பி வந்து, “அங்கு அரணிப்பான சுவர்கள் இருக்கிறது, அங்கு இராணுவமும், குதிரைகளும் இருக்கிறது, அவர்கள் இராட்சதர்களாய் இருக்கிறார்கள், நாம் அவர்களுடைய பார்வையில் வெட்டுக்கிளிகளைப்போல இருக்கிறோம், நாம் எம்மாத்திரம் என்று பேசுகிறார்கள். அவர்களுக்கு விளங்கவில்லை. அவர்களுக்கு தரிசனம் கிடையாது, ஆபிரகாமுக்கு இருந்த அந்த விசுவாசம் கிடையாது. ஆபிரகாமும் அதே கானானியர்களைத்தான் பார்த்தான். ஆனால் அதற்கு நடுவில் அவன் கர்த்தரை பார்த்தான். கர்த்தர் அவனுக்கு தரிசனமாகி, “இந்த தேசத்தை உன் சந்ததிக்கு சுதந்தரமாகக் கொடுப்பேன்” என்கிறார். அவன் அதை நம்புகிறான். எவ்வளவு பெரிய இராட்சதனும், சுவர்களும், ஆயுதங்களும் இருந்தால் என்ன? எவ்வளவு பொல்லாதவர்களாய் அவர்கள் இருந்தால் என்ன? கர்த்தர் கொடுப்பேன் என்று சொல்லியிருக்கிறார், நிச்சயமாக அவர் எனக்கு கொடுப்பார் என்று விசுவாசிக்கிறான். விசுவாசம் இல்லையென்றால் இந்த வாழ்க்கையில் எதுவும் செய்ய முடியாது. நாம் எப்படி ஆவிக்குரியவர்களாய் மாறுவது? கர்த்தரை விசுவாசிக்க வேண்டும். ஆபிரகாம் விசுவாசித்தது போல விசுவாசிக்க வேண்டும்.

பரதேசியாய் இருப்பது என்றால் ஒன்றுமில்லாமல் இருப்பது அல்ல. இன்றைக்கு அநேகர் அப்படிப்பட்ட முடிவுக்கு வந்துவிட்டார்கள். ஒருவனை ஆவிக்குரிய விசுவாசியாக ஆக்க வேண்டுமென்றால் முதலில் அவனை ஒன்றுமில்லாதவனாக ஆக்க வேண்டும் என்றும், ஒருவனுக்கு எல்லாம் இருந்தால் அவன் ஆவிக்குரியவனாக இருக்கமாட்டான் என்றும் சொல்லுகிறார்கள். ஆனால் ஆபிரகாம், ஈசாக்கு, யாக்கோபு, யோசேப்பு இவர்களுக்கு எல்லாம் இருந்தது. இதைச் சொன்னால், “இயேசு ஏழை” என்று சொல்லுவார்கள். “இயேசு ஏழை அல்ல” என்று நாம் சொன்னால், “இல்லை, அவருக்கு தலைசாய்க்க கூட இடமில்லை” என்று சொல்லுவார்கள். அந்த வேதப்பகுதியை சரியாக வாசிக்க வேண்டும். இயேசுவும் அவருடைய சீஷரும் சமாரியா வழியாய் போய்க் கொண்டிருக்கிறார்கள். இரவு நேரமாகி விட்டது. இரவு தூங்குவதற்கு ஏதாவது அறை கிடைக்குமா என்று சீஷர்களை பார்த்து வரச் சொல்லுகிறார். சீஷர்கள் போய் விசாரித்து விட்டு வந்து, நாம் யூதர்களாய் இருப்பதால் ஊருக்குள் வர வேண்டாம் என்கிறார்கள். வானத்திலிருந்து அக்கினியைக் கொண்டுவரலாமா என்று கேட்கிறார்கள். இந்த உரையாடல் நடந்துகொண்டிருக்கும்போது, ஒருவன் வந்து, “ஆண்டவரே, நான் உம்மைப் பின்பற்றி வருகிறேன்” என்கிறான். அப்போது இயேசு அவனிடம், “எனக்கு இன்றிரவு தலைசாய்க்கக்கூட இடமில்லை” என்கிறார். அன்றிரவு அவருக்கு தூங்குவதற்கு இடமில்லை என்றுதான் சொன்னாரே ஒழிய, நான் நடைபாதையில் (platform) தான் நான் தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறேன் என்று அவர் சொல்லவில்லை. இன்று எனக்கு தலைசாய்க்க இடமில்லாமல் தவிக்கிறேன். இதற்கெல்லாம் நீ ஆயத்தமா? என்கிறார். இன்னொரு இடத்தில் யோவானின் சீஷர்கள் இருவர் அவரிடம், “நீர் எங்கே தங்கியிருக்கிறீர்?” என்று கேட்கிறார்கள். அதற்கு அவர், “வந்து பாருங்கள்” என்கிறார். அவர்கள் போய் பார்க்கிறார்கள். இயேசு அவர்களிடம், “இங்கேயே தங்கிவிட்டுப் போங்கள்” என்கிறார். கĭ#3010;டுதலாக இரண்டு ஆட்களை அங்கு தங்க வைத்து அனுப்புகிறார். இன்றைக்கு கூடுதலாக இரண்டு விருந்தினர்கள் வந்தால் உங்கள் வீட்டில் தங்குவதற்கு இடம் இருக்கிறதா? இயேசு கூடுதலாக இரண்டு பேர் தங்கிவிட்டுச் செல்லுகிற இடத்தில் இருந்தார். அவர் நடைபாதையில் தங்கவில்லை. இயேசுவைப் பற்றி அநியாயமாய் பேசக்கூடாது. இயேசுவைப் பற்றி ஏன் இப்படிச் சொல்லுகிறார்கள் என்றால், நாமும் ஏழையாய் இருக்க வேண்டும் என்பதால் தான். நாம் ஆபிரகாமைப்போல இருக்க வேண்டும். அவன் அங்கங்கு பலிபீடத்தைக் கட்டினான். அது எதைக் காட்டுகிறது? தேவனுடைய ஆசீர்வாதங்களை ஒரு மனுஷன் எப்படி சுதந்தரிக்கிறான்? ஈட்டியினாலும் கத்தியினாலும் அல்ல, இந்த உலகத்தில் போராடுகிற போரினாலும் அல்ல. நாமெல்லாம் கர்த்தரை விசுவாசிக்கிறதால், அவரைப் பின்பற்றுகிறதால் அப்படி சுதந்தரிக்க வேண்டியவர்கள். பரதேசி என்பதால் ஒன்றுமில்லாதவர்கள் என்று அர்த்தமல்ல. பரதேசி என்றால் இந்த உலகத்தின் மீது பெரிய பற்று கிடையாது. நான் இந்த உலகத்தில் ஒரு நோக்கத்திற்காக இருக்கிறேன், இந்த உலகத்தில் எல்லாம் எனக்கு இருக்கிறது, ஏனென்றால் நான் அதையெல்லாம் எதற்காக பிரயோஜனப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டுமென்று கர்த்தர் எனக்கு கொடுத்திருக்கிறார். அதற்காக அதை பயன்படுத்துகிறேன். ஆனால் அவற்றை நான் வணங்குவது கிடையாது. ஆண்டவருக்குத்தான் இருதயத்தில் இடம்.

ஆபிரகாம் தான் போகிற இடங்களில் எல்லாம் பலிபீடத்தைக் கட்டுகிறான். அது எதைக் காட்டுகிறது? அவன் தான் சென்ற இடங்களில் எல்லாம் கர்த்தரைக் குறித்த அறிவை உண்டாக்குகிறான். பலிபீடம் ஊரார் தொழுதுகொள்வதற்காக அல்ல. அவன் தொழுதுகொள்வதற்காக அதைக் கட்டுகிறான். அவன் தொழுதுகொண்டபோது அங்கு கூட இருந்தவர்களும் தொழுதுகொண்டிருந்திருப்பார்கள். அவன் தன்னுடைய வேலைக்காரர்களில் 318 பேரைக் கூட்டிக்கொண்டு போய் ஐந்து ராஜாக்களை எதிர்த்து சண்டையிட்டான் என்று வாசிக்கிறோம். ஒருவர் அதை வைத்து கணக்கிட்டு, போருக்கு போவதற்கு 318 பேர்கள் இருந்தார்கள் என்றால், அவனைச் சுற்றி எவ்வளவு பெரிய கூட்டம் இருந்திருப்பார்கள் என்று சொல்லும்போது, 2000 பேர் இருந்திருப்பார்கள் என்கிறார். ஆபிரகாம் பிச்சைக்காரன் அல்ல. அவனைச் சுற்றி 2000 பேர் அவனுக்கு வேலை செய்கிறவர்கள் குடியிருக்கிறார்கள். ஒரு சமுதாயமே அவனைச் சுற்றி இருக்கிறது. வேதவசனம் இன்னொரு இடத்தில், ஆபிரகாம் அவனுடைய குடும்பத்துக்கும், வீட்டாருக்கும் கர்த்தருடைய வழிகளை போதிப்பான் என்பதினால் தான் கர்த்தர் அவனை ஆசீர்வதித்தார் என்று சொல்லுகிறது. வீட்டார் என்றால் அவனுடைய வீட்டில் உள்ள ஒரு பிள்ளைக்கோ, அவனுடைய மனைவிக்கோ மட்டுமல்ல. வீட்டார் என்றால் இந்த 2000 பேருக்கும் கர்த்தரைப் பற்றிச் சொல்லுவான் என்றுதான் கர்த்தர் அவனை அப்படி ஆசீர்வதித்தார். அவன் போகிற இடமெல்லாம் கூடாரம் போடுகிறான், அதற்கு அருகில் பலிபீடம் கட்டுகிறான். கூடாரம் ஒரு காரியத்தை குறிக்கிறது. இந்த வாழ்க்கை நிரந்தரமானது அல்ல என்பதை குறிக்கிறது. பலிபீடம் வேறு ஒன்றையும் குறிக்கிறது. அவன் பலிபீடத்தை கல்லுகளினால் கட்டுகிறான். கர்த்தரோடு எனக்கு இருக்கிற உறவு நித்தியமானது, அது தற்காலிகமானது அல்ல. இந்த உலக வாழ்க்கையும், உலக காரியங்களும் அநித்தியமானவைகள். இவைகளை எதற்கு பயன்படுத்த வேண்டுமோ அதற்கு பயன்படுத்தி விட்டு போகப் போகிறேன். இது கூடாரம் போன்றது. இன்றைக்கு போட்ட கூடாரத்தை நாளைக்கு அவிழ்த்து எடுத்து இன்னொரு இடத்தில் போடுவேன். பலிபீடம் கர்த்தருக்கும் நமக்கும் இருக்கிற நிரந்தரமான உறவைக் காண்பிக்கிறது. தன்னுடைய வீட்டாருக்கு அவன் போதித்தான் என்று வேதம் சொல்லுகிறது. அவன் 2000 பேரை வைத்து பிரமாதமான ஆராதனை நடத்தியிருப்பான். அற்புதமான ஆண்டவரைப் பற்றி அவர்களுக்குச் சொல்லி, அவர்களை அதில் நடத்தி அவர்களும் சேர்ந்து இந்த தெய்வத்தை ஆராதிக்க ஆரம்பித்திருப்பார்கள். அந்த இரண்டாயிரம் பேருடைய சொந்தக்காரர்களுக்கு அது போய் சேர்ந்தால் எப்படியிருக்கும்? அவன் தான் சென்ற இடத்தில் எல்லாம் பலிபீடத்தைக் கட்டியிருப்பான், வேலைக்காரர்களை வேலைக்கு எடுத்திருப்பான். அவர்களுக்கு கர்த்தரைப் பற்றிச் சொல்லியிருப்பான். அவர்கள் தங்கள் சொந்தக்காரர்களுக்குச் சொல்லியிருந்தால், சமுதாயத்தில் அவன் எப்பேர்ப்பட்ட ஒரு தாக்கத்தை உண்டுபண்ணியிருப்பான் என்பதை யோசித்துப் பாருங்கள். இப்படித்தான் நாமும் இந்த உலகத்தில் எல்லாவற்றையும் சுதந்தரித்துக் கொள்கிறோம்.

பரதேசி என்றால் ஒன்றும் இல்லாமல் அலைந்து கொண்டிருப்பது அல்ல. ஆபிரகாமைப்போல இருப்பது, எல்லாவற்றையும் உடையவர்களாய் இருப்பது, வாழும் வாழ்க்கையே கர்த்தருக்காக வாழ்வது. மற்றவர்கள் பார்த்து ஆச்சரியப்படுகிற அளவிற்கு வாழுவது. எல்லாரும் பார்க்கும்போதே இவர் வித்தியாசமானவர் என்பது தெரிகிறது. இதுதான் சரியான, சந்தோஷமான, நிம்மதியான, உண்மையான வாழ்க்கை, இதுதான் சரியான அணுகுமுறை, இதைத்தான் நான் அணுகப்போகிறேன் என்று எல்லாரும் வந்துவிடுகிறார்கள். நாம் வாழுகிற வாழ்க்கை அப்படிப்பட்டதாய் இருக்க வேண்டும். கர்த்தர் நம்மை ஆபிரகாமைப்போல வாழச் சொல்லுகிறார். நம்முடைய வீடு ஜெபவீடாய் இருக்க வேண்டும். அங்கு நாம் தேவனை தொழுதுகொள்ள வேண்டும். நாம் இருக்கிற தெரு, ஊர், வட்டாரம், இடங்களில் தேவனுடைய அற்புதமான வாசனையினால் நிரம்ப வேண்டும். அப்படிப்பட்டவர்களாக நாம் இருக்க வேண்டும்.

ஆபிரகாமின் சகோதரன் நாகோர் என்பவன் இருந்தான். அவன் தன் பெயரில் பெரிய பட்டணமே கட்டி விட்டான். அந்த ஊரார், ஆபிரகாம் எங்கேயோ ஓடிப்போய் விட்டான். அவன் பிரயோஜனமில்லாதவன். ஆனால் நாகோர் வெற்றிகரமான ஆள். நன்றாக வியாபாரம் செய்து ஒரு ஊரையே கட்டியிருக்கிறான் என்று சொல்லியிருப்பார்கள். ஆனால் இன்றைக்கு திரும்பி பார்க்கும்போது ஆபிரகாம் உலகம் முழுவதும் போற்றப்படுகிறார். நாம் அவரைப் பற்றி இன்றைக்கு பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம். நாகோரை எவருக்கும் தெரியாது. எவருக்காவது நாகோரை தெரிந்தால் ஆபிரகாமை தெரிந்தால் தான் தெரியுமே ஒழிய, வேறு எப்படியும் நாகோரை எவருக்கும் தெரியாது. உலகம் வெற்றியை ஒருவன் அன்றைக்கு செய்கிற காரியங்களை வைத்து கணிக்கிறது. ஆண்டவர் வெற்றியை நித்தியத்தை வைத்து கணிக்கிறார். நித்தியத்திற்காக நாம் ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தை வைத்து நம்முடைய வெற்றியைக் கணிக்கிறார். நம்முடைய வெற்றியை நித்தியம்தான் சொல்லும். நாம் கர்த்தருக்காக உண்மையாக வாழ்ந்தால் நித்தியத்திலே நாம் பெரிய வெற்றியாளர்கள் என்று எண்ணப்படுவோம், அதுதான் முக்கியம்.

Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency