0 item - ₹0.00

விசுவாச வாழ்க்கை (பாகம் 25) - ஆபிரகாமின் விசுவாசம் - வாக்குத்தத்தங்கள்

Sunday Tamil Service - 03 FEB 19

Transcript

விசுவாச வாழ்க்கையை குறித்து போதித்து வருகிறோம். எபிரெயர் 11-ஆம் அதிகாரத்திற்கு திருப்பிக்கொள்வோம். இதை எபிரெயர் நிருபம் என்று சொல்லுகிறோம். ஏனென்றால், யூத மார்க்கத்திலிருந்து கிறிஸ்தவத்தை தழுவின மக்கள் முதல் நூற்றாண்டிலே பல்வேறு விதத்திலே நிந்திக்கப்பட்டு, அவமானப்படுத்தப்பட்டு பலவிதங்களில் துன்புறுத்தப்பட்டார்கள். அந்நேரத்தில் இந்நிருபத்தின் ஆசிரியர் அவர்களுக்கு இதை எழுதுகிறார். ஆகவேதான் இதை எபிரெயருக்கு எழுதின நிருபம் என்று சொல்லுகிறோம். எபிரெய கிறிஸ்தவர்களை ஊக்குவிக்கும்படியாக இதை எழுதுகிறார். ஆகவே அநேக பழைய ஏற்பாட்டு ஆட்களை வைத்து விசுவாச வாழ்க்கையைக் குறித்து இங்கே சித்தரிக்கிறார். இன்றைக்கு அநேக கிறிஸ்தவர்கள், “ஆபிரகாம், ஈசாக்கு, யாக்கோபு இவர்கள் எல்லாரும் பழைய ஏற்பாட்டைச் சார்ந்தவர்கள், நாம் இப்போது புதிய ஏற்பாட்டில் இருக்கிறோம், அதற்கும் இதற்கும் சம்மந்தம் கிடையாது, நீங்கள் புதிய ஏற்பாட்டிலேயே இருக்கிறீர்களே, பழைய ஏற்பாட்டிற்கு வாருங்கள்” என்று சொல்லுகிறார்கள். ஆனால் புதிய ஏற்பாட்டிற்கு வந்தால் அங்கு ஆபிரகாம் தான் இருக்கிறார். இது புதிய ஏற்பாடு, அது பழைய ஏற்பாடு, பழைய ஏற்பாட்டோடு ஆபிரகாமின் கதை முடிந்துவிட்டது என்று சொல்லுவது தவறு. பழைய ஏற்பாட்டில் இருக்கிற ஆபிரகாம் போன்ற ஆட்களின் வாழ்க்கையை எடுத்துப் பார்த்தோம் என்றால், அது நம்முடைய கிறிஸ்தவ ஜீவியத்திற்கு கண்ணாடி போன்றிருக்கிறது. ஒரு கண்ணாடியில் பார்த்தால் எப்படி நம் உருவத்தை அப்படியே உச்சி முதல் பாதம் வரைக்கும் பார்க்கலாமோ, அப்படியே பழைய ஏற்பாடு புதிய ஏற்பாட்டு சத்தியங்களை கண்ணாடி போல சித்தரித்து காட்டுகிறது. ஆகவேதான் எபிரெயர் 11-ஆம் அதிகாரத்தில் 8-ஆம் வசனத்திலிருந்து 19-ஆம் வசனம் வரை ஆபிரகாமுடைய அழைப்பு, அவன் எப்படி எல்லாவற்றையும் விட்டு விட்டு தேவன் சொன்ன இடத்திற்குப் போனான், அவனுக்கு எப்படி குழந்தை பிறந்து, அந்த குழந்தையை பலியாக ஒப்புக்கொடுப்பதற்குக்கூட அவன் ஆயத்தமானான் என்று அவன் கர்த்தரை எவ்வளவு நம்பினான், விசுவாசித்தான் என்பதைச் சொல்லுவதற்கு ஆபிரகாமின் சரித்திரத்தையே எடுத்துச் சொல்லுகிறார். ஆபிரகாமின் சரித்திரம் ஆதியாகமம் 12-ஆம் அதிகாரத்திலிருந்து 25-ஆம் அதிகாரம் வரை உள்ள அதிகாரங்களிலிருந்து இருக்கிறது. ஆபிரகாமுடைய வாழ்க்கையை ஆரம்பத்திலிருந்து பார்த்தால், கர்த்தர் ஒரு மனுஷனை எப்படி இரட்சிக்கிறார், தெரிந்துகொள்கிறார், தம்முடையவனாக்கிக் கொள்கிறார், அவன் இவ்வளவு நாட்கள் வாழ்ந்த வாழ்க்கையை உதறிவிட்டு கர்த்தருக்காக வாழ ஆரம்பிக்கிறான், கர்த்தர் கொடுத்த வாக்குத்தத்தங்களை விசுவாசிக்க ஆரம்பிக்கிறான் என்பதையெல்லாம் அது அப்படியே சித்தரிக்கிறது. அதில் 8-ஆம் வசனம் ஆபிரகாமின் அழைப்பைக் குறித்த பகுதி. இது நாம் எப்படி இரட்சிப்புக்கு அழைக்கப்படுகிறோம் என்பதை அப்படியே சித்தரித்துக் காட்டுகிறது. நம்முடைய வாழ்க்கையை அப்படியே கண்ணாடியில் பார்ப்பது போல பார்க்கலாம். இது புதிய ஏற்பாட்டு சத்தியம் என்கிறோம். ஆனால் பழைய ஏற்பாட்டிலேயே அது போதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆசிரியர் இதை மிகவும் நன்றாக பயன்படுத்துகிறார். பழைய ஏற்பாட்டில் ஆபிரகாமுக்குச் சொன்னதை வைத்து ஒரு மனுஷன் எப்படி இரட்சிக்கப்படுகிறான், இரட்சிக்கப்பட்டவன் எப்படி எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு ஆண்டவரைப் பின்பற்றுகிறான், அவன் இவ்வளவு நாட்கள் ஒட்டிக்கொண்டிருந்ததிலிருந்து வெட்டப்பĩ#2975;்டு, தனியாக வந்து ஆண்டவரைப் பின்பற்றி ஆண்டவரோடு ஒட்டிக்கொள்கிறான் என்பதை காட்டுவதுதான் இந்தப் பகுதி. முதலில் 8-ஆம் வசனத்தை வாசிக்கிறேன். பிறகு ஆதியாகமம் 12-ஆம் அதிகாரத்திற்கு திருப்பி வைத்துக்கொள்ளுங்கள். ஏனென்றால் தேவன் ஆபிரகாமுக்குக் கொடுத்த வாக்குத்தத்தங்களை எல்லாம் இன்றைக்கு பார்க்கப்போகிறோம்.

அதைப் பார்க்கும் முன் கடந்த போதனையிலே ஒரு காரியத்தை பார்க்க ஆரம்பித்தோம். அதை சரியாக முடிக்க முடியவில்லை. அது மிக முக்கியமான காரியம். தேவன் ஆபிரகாமை எப்படி அழைத்தார் என்பதை பார்த்துவிட்டோம். அதன் பிறகு அவன் எப்படி எல்லாவற்றையும் விட்டு விட்டு ஆண்டவரை பின்பற்ற வந்தான் என்பதை புதிய ஏற்பாடு எப்படி போதிக்கிறது, பழைய ஏற்பாடு எப்படி அதை சித்தரிக்கிறது என்பதை நாம் பார்க்க வேண்டும்.

விசுவாசத்தினாலே ஆபிரகாம் தான் சுதந்தரமாகப் பெறப்போகிற இடத்திற்குப் போகும்படி அழைக்கப்பட்டபோது, கீழ்ப்படிந்து, தான் போகும் இடம் இன்னதென்று அறியாமல் புறப்பட்டுப்போனான்(எபிரெயர் 11:8).

தேவன் ஆபிரகாமுக்கு ஒரு தேசத்தை சுதந்தரமாக தருகிறேன் என்று வாக்குப்பண்ணினார். அவன் விசுவாசத்தினாலே கீழ்ப்படிந்து, தான் போகும் இடம் இன்னதென்று அறியாமல் புறப்பட்டுப்போனான். இன்றைக்கு விசுவாசிகளாய் இருக்கிற எல்லாருக்கும் ஆபிரகாம் தகப்பன். எப்படி? அவன்தான் விசுவாசத்திற்கு ஒரு மாதிரியாய் இருக்கிறான். தகப்பனுடைய சாயலை பிள்ளைகளில் பார்க்கலாம். ஆபிரகாம் என்கிற விசுவாச தகப்பனுடைய சாயலை இன்றைக்கு ஒவ்வொரு விசுவாசியிலும் நாம் காண முடியும். அவனைப் போலத்தான் நாமும் இருக்கிறோம், விசுவாசிக்கிறோம், தேவனிடத்தில் வருகிறோம், அழைக்கப்படுகிறோம். அவனுக்கு நடந்த எல்லாம் தான் நமக்கு நடக்கிறது. இதை அப்படித்தான் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். எபிரெயர் நிருபத்தின் ஆசிரியர் அதற்காகத்தான் ஆபிரகாமைப் பற்றி எடுக்கிறார். கர்த்தர் ஆபிரகாமை அழைக்கிறார். அவன் எப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் இருந்தான் என்பதை உங்களுக்கு காண்பித்தேன். அவன் ஒரு இருண்ட சூழ்நிலையில், கர்த்தரை அறியாத மக்கள் மத்தியில், விக்கிரக ஆராதனை செய்துகொண்டு வாழ்ந்து கொண்டிருந்தான். கர்த்தர் அவனை அழைத்து, “நான் உனக்கு காண்பிக்கிற தேசத்திற்கு புறப்பட்டுப் போ” என்கிறார். இதில் ஆச்சரியம் என்னவென்றால், அவனும் புறப்பட்டு வருகிறான்.

இதற்கு நடுவே என்ன நடந்தது என்பதை ஆதி திருச்சபையில் முதல் இரத்தசாட்சியாக மரித்த ஸ்தேவான் என்பவர் சொல்லுகிறார். இவர் எருசலேம் பட்டணத்தில் பிரசங்கித்தபோது அங்கு பெரிய பிரச்சனை உண்டாகி, யூத மார்க்கத்தைச் சேர்ந்த அதிகாரிகள் அவரைப் பிடித்துக்கொண்டுபோய், நீ இயேசு கிறிஸ்துவைப் பற்றி பிரசங்கம் பண்ணுவதெல்லாம் உண்மையா என்று விசாரித்தபோது அவன் ஆபிரகாமிலிருந்து ஆரம்பிக்கிறான். ஆபிரகாமுக்கு மகிமையின் தேவன் தரிசனமானார் என்கிறான். அங்கு என்ன நடந்தது என்பதை அவன் சொல்லுகிறான். பழைய ஏற்பாட்டில் அவனைப் பற்றி வாசிக்கும்போது, அவன் எந்த சூழ்நிலையிலிருந்து வந்தான் என்பதற்கு உங்களுக்கு வசனங்களை காண்பித்தேன். ஆனால் கர்த்தர் அவனுக்கு தரிசனமானார் என்பதை ஸ்தேவான் சொல்லுகிறான். ‘தரிசனமானார்’ என்பதின் அர்த்தம் என்ன? அங்கு என்ன நடந்தது என்பதைப் பற்றி கடந்த வாரம் பேசினேன். ‘தரிசனமானார்’ என்றால் அவர் அவனுக்கு சொப்பனத்தில் வந்தாரா? அல்லது இவன் தரிசனத்தில் கண்டானா? அல்லது இவனுக்கு சத்தம் ஏதாவது கேட்டதா? காட்சி ஏதாவது கிடைத்ததா? அவனுக்கு ஏதோ ஒன்று நடந்திருக்கலாம், அது நமக்கு தெரியவில்லை. தெரியாத விஷயத்தில் நுழைய வேண்டிய அவசியமில்லை. ஆனால் ஒரு காரியம் மட்டும் நமக்கு தெரிகிறது. அன்றைக்கு ஆபிரகாம் தேவனை சந்தித்திருக்கிறான். அதைத்தான் ஸ்தேவான், தரிசனமானார் என்று சொல்லுகிறான். ஆண்டவரை அறியாத, விக்கிரக ஆராதனையில் வாழ்ந்த அன்றைக்கு ஆண்டவரை சந்தித்திருக்கிறான். அவன் ஆண்டவரை சந்தித்ததின் மூலமாக இன்றைக்கு காரியங்கள் நடந்தது. ஒன்று, அவன் இதுவரைக்கும் யார் தேவன் என்பதை அறிந்ததில்லை. இப்போது இவர் தான் ஜீவனுள்ள மெய்யான ஒரே தேவன் என்பது தெரிந்துவிட்டது. இரண்டாவது இவர் மகிமையின் தேவன். இவருடைய மகிமையை அவன் காண்கிறான். ‘மகிமை’ என்றால் முழு அழகு, முழு மேன்மை அதைக் காணுவது. அவர் இன்றைக்கு முழு மகிமையில் இருந்தார் என்றால், எவ்வளவு நன்றாக இருக்க முடியுமோ அப்படி இருந்தார் என்று அர்த்தம். ஒரு பூ தன்னுடைய முழு மகிமையில் காட்சி அளித்தது என்றால் என்ன அர்த்தம்? அது நன்றாக மலர்ந்து, எப்படி இருக்க வேண்டுமோ அப்படி perfect நிலையில் இருந்தது, அதன் முழு அழகும் வெளிப்பட்டது என்பதைத்தான் மகிமை என்று சொல்லுவோம். ஆபிரகாம் தேவனுடைய மகிமையைக் கண்டான். அப்படியென்றால் அவன் ஜீவனுள்ள மெய்யான தேவன் ஒருவர் இருக்கிறார் என்பதை தெரிந்துகொண்டது மட்டுமல்ல, அவர் நல்லவர், சர்வ வல்லவர், அவர் இரக்கமுள்ளவர், அவர் வாக்குப்பண்ணினால் அதைச் செய்யாமல் விடவே மாட்டார், நாம் இந்த தேவனை நம்பலாம். இவர் வேறு எந்த தெய்வங்களைப் போலவும் இல்லை என்று அவருக்கு இருக்கிற குணாதிசயங்களையும், மேன்மைகளையும் அவன் அறிந்துகொண்டான். அதைத்தான் “மகிமையின் தேவன் அவனுக்கு தரிசனமானார்” என்று ஸ்தேவான் சொல்லுகிறான்.

அங்கு தேவன் அவனுக்கு இரண்டு நிபந்தனைகளை (conditions) கொடுக்கிறார். அதை நாம் ஆதியாகமம் 12-இல் வாசிக்கிறோம். ஆதியாகமம் 11:8-இல், “நான் உனக்கு காண்பிக்கிற தேசத்திற்கு புறப்பட்டுப்போ” என்கிறார். ஆனால் 12-ஆம் அதிகாரத்தில் இரண்டு நிபந்தனைகளை அவனுக்கு கொடுக்கிறார். அது என்ன? உன்னுடைய தேசத்தையும், இனத்தையும் விட்டு புறப்பட்டுப் போ என்கிறார். இவ்விரண்டும் கடினமான நிபந்தனைகள். இதின் அர்த்தம் என்ன? இவைகளுக்கு ஞான அர்த்தங்கள் இருக்கின்றன. தேவன் ஆபிரகாமுக்கு கானான் தேசத்தை காண்பித்தார். அதிலிருந்து நமக்கு சொல்லப்படும் செய்தி என்ன? அவர் நமக்கு எதை காண்பிக்கிறார்? அவர் நமக்கும் கானான் தேசத்தை கொடுக்கிறாரா? அவர் அதை நமக்கு சொந்தமாக்குகிறாரா? கிடையாது. அப்படியென்றால் இதை எப்படி எடுத்துக்கொள்ள வேண்டுமோ அப்படி எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். அந்த கானான் தேசம் என்பது கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள்ளாக, மீட்பின் முலமாக நமக்கு உண்டாயிருக்கிற நல்ல, விசாலமான, ஆசீர்வாதமான, அற்புதமான வாழ்க்கையைக் குறிக்கிறது. அதுதான் நமக்கு வாக்குப்பண்ணப்பட்டிருக்கிற கானான் தேசம். கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் ஆம் என்றும், ஆமென் என்றும் இருக்கிற அத்தனை வாக்குத்தத்தங்களும் அந்த கானான் தேசத்தைக் குறிக்கிறது. அப்படித்தான் இதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். உன் தேசத்தையும், இனத்தையும் விட்டுப் போ என்பதை நாம் எப்படி புரிந்துகொள்வது? அதையும் நாம் அந்த விதத்தில் தான் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அதின் அர்த்தம் என்ன என்பதை உங்களுக்கு காண்பித்தேன். நாம் ஒருவிதமான கலாச்சாரம், பழக்கவழக்கம், நம்பிக்கைகளிலிருந்து ஊறிப்போய் விடுகிறோம். ஆகவேதான் தேவன் இஸ்ரவேலரிடம் ஏசாயா 51-இல், உன்னை எந்த கன்மலையிலிருந்து வெட்டி எடுத்தேன் என்பதையும், எந்த குழியிலிருந்து தூக்கி எடுத்தேன் என்பதையும் பார் என்கிறார். முன்பு நாம் பாவ கலாச்சாரம், பழக்கவழக்கங்களில் சேர்ந்து அப்படியே அதோடு ஒட்டிக்கொண்டோம். தேவன் அதிலிருந்து நம்மை வெட்டி எடுக்கிறார். அப்படி ஆபிரகாமை வெட்டி எடுத்து, தனியாக கொண்டுவந்தேன் என்கிறார். ஆகவேதான் தேசத்தையும், இனத்தையும் விட்டுப் போ. நான் உன்னைப் பெரிய ஜாதியாக ஆக்கப்போகிறேன். நீ இந்த பழக்கவழக்கங்களில், தேவனை அறியாத நிலையில், இருளில், பாவ வாழ்க்கையில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்காதே. அதிலிருந்து வெளியே வா என்கிறார். அப்படித்தான் அதை நாம் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

இன்றைக்கு நாம், இரட்சிக்கப்பட்டவர்கள் தங்கள் தேசத்தையும், குடும்பத்தையும் விட்டு வந்துவிட வேண்டும் என்று பிரசங்கிக்கிறோமா? கிடையாது. ஆனால் அவர்கள் பாவத்தையும், பாவ வாழ்க்கையையும் விட்டு, பழையதெல்லாம் ஒழிந்துபோய் எல்லாம் புதிதாக வேண்டும், திரும்பவும் பழைய வாழ்க்கைக்குள் போகக்கூடாது என்று சொல்லுகிறோம். தேசத்தையும், இனத்தையும் விட்டு வா என்பதின் அர்த்தம் அதுதான். பழைய விதமான பழக்கங்கள், சிந்தனைகள், நோக்கங்கள், கண்ணோட்டங்கள் ஆகிய இவையெல்லாம் மாற வேண்டும், புது மனுஷனைப் போல வாழ வேண்டும் என்று சொல்லி கர்த்தர் ஆபிரகாமை அழைக்கிறார். இதை நன்றாக புரிந்துகொள்வது மிகவும் அவசியம். இது மிக முக்கியமான புதிய ஏற்பாட்டு உபதேசம். ஒன்று, legal side. இயேசு கிறிஸ்து கல்வாரி சிலுவையில் செய்து முடித்தவைகள். சட்டப்பூர்வமாக இதெல்லாம் நமக்குச் சொந்தம், இந்த ஆசீர்வாதங்கள் எல்லாம் நம்முடையது என்று சொல்லியாகி விட்டது. அது அமலுக்கு வந்துவிட்டது. ஆனால் நடைமுறையில் அது அமலுக்கு வருகிறதா என்று பார்க்க வேண்டியது, அதை enforce பண்ண வேண்டியது, அதற்கு நடவடிக்கை எடுத்து அதை அமலாக்க வேண்டியது நம்முடைய பொறுப்பு. நீதிமன்றத்தில் தீர்ப்பு சொல்லிவிட்டால் போதாது, நாம் அதை எடுத்துக்கொண்டு போய், செய்ய வேண்டியதைச் செய்து, அந்த தீர்ப்பின்படி நம்முடைய வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும். Legal ஒரு விஷயம், Practical இன்னொரு விஷயம். அது வெறும் legal-ஆக வந்தால் போதாது, அது practical-இல் வர வேண்டும். முதலில் legal விஷயத்தைப் பேசுவோம். எது செய்து முடிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதைப் பார்ப்போம். அதன்பிறகு செய்து முடிக்கப்பட்டதை வைத்து நாம் இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதைப் பற்றி குறிப்பாக ஆறு காரியங்களைச் சொல்லப் போகிறேன். நமக்காக என்ன செய்து முடிக்கப்பட்டிருக்கிறது?          

அவர் நம்மை இப்பொழுதிருக்கிற பொல்லாத பிரபஞ்சத்தினின்று விடுவிக்கும்படி நம்முடைய பிதாவாகிய தேவனுடைய சித்தத்தின்படியே நம்முடைய பாவங்களுக்காகத் தம்மைத்தாமே ஒப்புக்கொடுத்தார்(கலாத்தியர் 1:4).

இயேசு ஏன் சிலுவையில் மரித்தார் என்று இங்கு சொல்லியிருக்கிறது. பொல்லாத உலகத்திலிருந்து நம்மை விடுவிக்கும்படி அவர் சிலுவையில் மரித்தார். பொல்லாத உலகத்திலிருந்து நம்மை விடுவிக்கும்படி என்றால் என்ன அர்த்தம்? இந்த உலகத்தின் எண்ணங்கள், முறைகள், பழக்கவழக்கங்கள், அறியாமை, தேவனற்ற நிலை என்று அந்த உலகத்தை அவர் சொல்லுகிறார். அதிலிருந்து நம்மை விடுவிக்க வேண்டும். நம்முடைய பாவங்களுக்காகத் தம்மைத்தாமே ஒப்புக்கொடுத்தவர் இந்த உலகத்திலிருந்து நம்மை விடுவித்து விட்டாரா? என்றைக்கு நாம் அதை விசுவாசித்தோமோ அன்றைக்கே நாம் விடுதலையாகி விட்டோம். கன்மலையிலிருந்து ஆபிரகாமை வெட்டி எடுத்ததுபோல, கல்வாரி சிலுவையின் மூலமாக தேவன் நம்மை இந்த உலகத்திலிருந்து வெட்டி எடுத்திருக்கிறார்.

நீங்கள் உலகத்தாராயிருந்தால், உலகம் தன்னுடையதைச் சிநேகித்திருக்கும்; நீங்கள் உலகத்தாராயிராதபடியினாலும், நான் உங்களை உலகத்திலிருந்து தெரிந்துகொண்டபடியினாலும், உலகம் உங்களைப் பகைக்கிறது(யோவான் 15:19).

நீங்கள் உலகத்தில் தான் இருக்கிறீர்கள், ஆனால் நீங்கள் உலகத்தார் அல்ல என்கிறார். இது எவ்வளவு பெரிய வித்தியாசம் என்று பாருங்கள்! இயேசு வித்தியாசத்தை ஒரு குறியிட்டு காட்டுகிறார். உலகத்தார் என்பவர்கள் அதிலேயே ஊறினவர்கள். உலக பழக்கவழக்கங்கள், உலக பாவம், உலக சிந்தனை, உலக தத்துவம், உலக வழிமுறைகள் அதைத்தான் உலகத்தார் என்று சொல்லுகிறது. நாம் உலகத்திலே தான் இருக்கிறோம், ஆனால் உலகத்தாராய் இருக்கவில்லை. அவர்களோடு ஒருவராக இல்லை. நாம் அதிலிருந்து வெளியே வந்துவிட்டோம். நாம் அப்படி இருக்கும்போது உடனே ஒரு பிரச்சனை உண்டாகிறது. ஒரு சமுதாயத்தில் இருக்கிறோம், மூதாதையரின் பழக்கங்கள் நல்லதாக இருந்தாலும், கெட்டதாக இருந்தாலும் அதையே தொடருகிறோம். திடீரென்று நாம் அதை நிறுத்திவிட்டால் அவர்கள் நம்மை நேசிப்பார்களா? இதை நீ செய்யமாட்டாயா என்று அவர்கள் நம்மை வெறுப்பார்கள். எல்லாரையும் போல ஒத்துப்போக வேண்டும் என்பதுதான் உலகத்தின் நியதி. நாம் உலகத்தோடு ஒத்துப்போகாதபோது உலகத்திற்கு பகைஞராகி விடுகிறோம். சுவிசேஷமும், இரட்சிப்பும் அநேக வேளைகளில் நம்மை உலகத்திற்கு அப்படிப்பட்ட பகைஞராக ஆக்கிவிடுகிறது. நாம் அவர்களை விரோதிக்கவில்லை, அடிக்கவில்லை, இன்னும் கேட்டால் அவர்களுக்காக ஜெபிக்கிறோம், அவர்களை நேசிக்கிறோம். நாம் இந்த உலகத்தில் உப்பாகவும், வெளிச்சமாகவும் தான் இருக்கிறோம், நல்லதைத்தான் செய்கிறோம். இருந்தாலும் அவர்களுக்குள் நம்மைக் குறித்து ஒரு சந்தேகம் உண்டாகிறது. இவன் பொல்லாதவன், சமுதாயத்தில் எதையோ செய்கிறான், எல்லாவற்றையும் மாற்றி கெடுத்துவிடுகிறான் என்று பகைக்கிறார்கள். அதைத்தான் இங்கு நீங்கள் உலகத்தில் இருக்கிறீர்கள், ஆனால் உலகத்தார் அல்ல என்கிறார்கள். நீங்கள் எந்த கெடுதல் செய்யாதிருந்தாலும் இதினாலேயே உங்களை பகைக்கிறார்கள். இந்த வசனத்தைக் கவனியுங்கள்.

நாம் இனிப் பாவத்துக்கு ஊழியஞ்செய்யாதபடிக்கு, பாவசரீரம் ஒழிந#2984;்துபோகும்பொருட்டாக, நம்முடைய பழைய மனுஷன் அவரோடேகூடச் சிலுவையில் அறையப்பட்டதென்று அறிந்திருக்கிறோம்(ரோமர் 6:6).

நாம் இனி பாவத்திலே வாழாதபடிக்கு, அதற்கு சேவை செய்யாதபடிக்கு, தலை வணங்காதபடிக்கு, அதன் அடிமைத்தனத்திலே இராதபடிக்கு, அதற்கு இணங்காதபடிக்கு பாவ சரீரம் ஒழிந்துபோகும் பொருட்டாக நம்முடைய பழைய மனுஷன் அவரோடுகூட சிலுவையில் அறையப்பட்டாயிற்று. இனி நாம் பாவம் செய்ய வேண்டிய அவசியமில்லை, பாவத்திற்கு இணங்க வேண்டியதில்லை. அநேகர், பாவம் என்னை அப்படி செய்ய வைத்துவிட்டது என்கிறார்கள். ஒரு கிறிஸ்தவன் இப்படி சாக்குபோக்கு சொல்ல முடியாது. ஏனென்றால் வேதம், இயேசு உங்களை பாவத்திலிருந்து விடுதலையாக்கி விட்டார், அவர் அதை சிலுவையில் அறைந்துவிட்டார் என்று சொல்லுகிறது. இயேசு உயிர்த்தெழுந்தபோது அந்த உயிர்த்தெழுதல் நாம் புது மனுஷனாக வாழ ஆரம்பித்ததைப் பற்றி சொல்லுகிறதே ஒழிய, திரும்பவும் பழைய மனுஷனாக வாழுகிறதைப் பற்றி அல்ல. பழைய மனுஷன் சிலுவையில் அறையப்பட்டதாகி விட்டது. அப்படித்தான் வேதம் போதிக்கிறது. பழைய மனுஷனை நாம் திரும்பவும் எழுப்பக்கூடாது. நீங்கள் பாவத்திற்கு அடிமையல்ல, பாவம் உங்களை ஆள வேண்டிய அவசியமில்லை. இது legal position. ஆனால் பாவம் நம்மை ஆளாமல் இருக்கிறதா? நாம் பாவத்திற்கு அடிமை அல்ல என்கிற நிலைமைக்கு (position) வந்துவிட்டோம். நம்முடைய நிலைமை இன்று வேறுமாதிரி மாறிவிட்டது. அன்றைக்கு நாம் பாவம் தான் செய்ய முடியும். கழுத்தைப் பிடித்து செய் என்பது போல பிசாசு நம் கழுத்தைப் பிடித்திருந்தான். இன்றைக்கு நாம் அப்படி இல்லை. நாம் சுதந்திரமாகி விட்டோம், விடுதலையாகி விட்டோம். இயேசு நம்மை விடுவித்து விட்டார். நாம் பாவத்திற்கு செத்துவிட்டோம், பாவம் சிலுவையில் அறையப்பட்டதாகி விட்டது. இன்றைக்கு நாம் பாவத்தைப் பார்த்து, நான் அதைச் செய்யமாட்டேன், ஒத்துழைக்கமாட்டேன் என்று சொல்ல முடியும். நமக்குள் இருக்கிறவர் உலகத்திலிருக்கிறவனைக் காட்டிலும் பெரியவராய் இருக்கிறார். அவர் நமக்கு உதவி செய்வார், அதுதான் சத்தியம். ஆனால் அநேக கிறிஸ்தவர்கள் இப்படி இரட்சிக்கப்பட்டு, பாவம் செய்ய வேண்டிய அவசியமில்லை, நாம் அதை ஜெயித்து வாழலாம் என்ற நிலைமைக்கு வந்த பிறகும் கூட இன்னும் பாவத்திலேயே வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதுதான் உண்மை. ஏனென்றால் அவர்கள் இதை அமல்ப்படுத்துவதில்லை. நீதிமன்றம் ஒரு தீர்ப்பு கொடுத்துவிட்டது. நாம் அதை நடைமுறை வாழ்க்கையில் அமல்ப்படுத்தி, அதற்கு action எடுக்க வேண்டும். நமக்கும் பாவத்திற்கும் சம்பந்தம் இல்லை என்று பரலோக நீதிமன்றம் சொல்லிவிட்டது. ஆனால் அநேகர் அந்த விடுதலையை அமல்ப்படுத்துவது கிடையாது. இதன் practical side-ஐ வேதம் எப்படி போதிக்கிறது என்பதை கவனிப்போம்.

மகிமையின் தேவன் ஆபிரகாமுக்கு தரிசனமானது போல நமக்கும் தரிசனமானார், நம்மை மீட்டுக்கொண்டார், இரட்சித்தார். ஜீவனுள்ள மெய்யான தேவன் ஒருவர் இருக்கிறார், அவர் நல்லவர், வல்லவர் என்பது விளங்க ஆரம்பித்து விட்டது. நாம் அவரை ஏற்றுக்கொள்கிறோம், அவருக்காக வாழ ஆரம்பிக்கிறோம். நடைமுறையிலே அந்த பழைய வாழ்க்கையிலிருந்து எப்படி பிரிந்து வாழுவது என்பதை வேதம் வசனம் போதிப்பதைக் கவனியுங்கள். முதலாவது, நடைமுறையில் நாம் இந்த உலகத்திலிருந்து வேறுபட வேண்டும் என்பது தேவனுடைய நிபந்தனை. தேவன் அதை கோருகிறார். யாக்கோபு 4:4-இல் அதை எப்படிச் சொல்லுகிறார் என்பதைப் பாருங்கள்.

விபசாரரே, விபசாரிகளே, உலக சிநேகம் தேவனுக்கு விரோதமான பகையென்று அறியீர்களா? ஆகையால் உலகத்துக்குச் சிநேகிதனாயிருக்க விரும்புகிறவன் தேவனுக்குப் பகைஞனாகிறான்(யாக்கோபு 4:4).

யாக்கோபு கிறிஸ்தவ விசுவாசிகளுக்கு இதை எழுதுகிறார். இவர்கள் இரட்சிக்கப்பட்டவர்கள், சபையில் இருக்கிறார்கள். ஆனால் இன்னும் அப்படிப்பட்ட வாழ்க்கையை தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அதையெல்லாம் முழுவதுமாக அவர்களால் விட முடியவில்லை. நீங்கள் பழைய எண்ணத்தின்படி பழைய செயல்களை செய்துகொண்டு இருக்கிறீர்கள் என்றால், நீங்கள் கர்த்தரோடு ஒட்டவில்லை, இன்னும் உலகத்தோடு தான் ஒட்டியிருக்கிறீர்கள். உலகத்துக்குச் சிநேகிதனாய் இருப்பது என்றால் என்ன? சிலர் இப்படிப்பட்ட பாவங்களை செய்துவிட்டு, “இது என்ன அவ்வளவு பெரிய பிரச்சனையா? எல்லாரும் தான் பாவம் செய்கிறார்கள். இதைச் செய்யாதவர்கள் யாராவது இருக்கிறார்களா?” என்று சொல்லுவார்கள். இவர்கள் ஒருவர் செய்த தவறை நியாயப்படுத்துவதற்கு உலகமே அப்படித்தான் இருக்கிறது என்பது போல பேசுவார்கள். “என்ன செய்வது, இது மாம்ச பெலவீனம்” என்று பேசுவார்கள். ஆனால் அப்படி அல்ல. உலகத்தில் இருக்கிறவனைக் காட்டிலும் உன்னில் இருக்கிறவர் பெரியவர் என்று வேதம் சொல்லுகிறது. அப்படியென்றால் இது பெலவீனம் அல்ல, இது பாவம், இது அநியாயம். இது மனமுவந்து செய்கிற காரியம். உலகத்திலிருந்து வெளியே வருவதை விட்டுவிட்டு, அதிலேயே உழன்று கொண்டிருப்பது, அந்த பழைய பாவ பழக்கவழக்கங்களை விட முடியாமல் இருப்பது, ரொம்ப நாட்கள் அதைச் செய்தாகி விட்டது, திடீரென்று அதை நிறுத்த முடியவில்லை. அதுதான் உலக சிநேகம்.    

அந்நிய நுகத்திலே அவிசுவாசிகளுடன் பிணைக்கப்படாதிருப்பீர்களாக; நீதிக்கும் அநீதிக்கும் சம்பந்தமேது? ஒளிக்கும் இருளுக்கும் ஐக்கியமேது?(ரோமர் 6:6).

பவுல் விசுவாசியிடம், “அவிசுவாசிக்கும் உனக்கும் என்ன சம்பந்தம்?” என்கிறார். அப்படியென்றால் அவிசுவாசியிடம் எதுவும் வைத்துக்கொள்ளாதே என்று அர்த்தமல்ல. நாம் அவர்களோடு தான் படிக்கிறோம், வேலை செய்கிறோம், வாழுகிறோம். நாம் அவர்களோடு எப்படி வாழ வேண்டும் என்பதை பவுல் சொல்லுகிறார். நீங்கள் உலகத்திலே இருங்கள், ஆனால் உலகத்தாராய் இராதேயுங்கள், நீங்கள் அவர்களோடு அதே உலகத்தில் தான் வாழுகிறீர்கள், ஆனால் நாம் அவர்களைப்போல இருப்பதில்லை. நாம் கர்த்தருடைய பிள்ளைகள், நாம் வேறு விதமான value-இன் படி வாழுகிறோம், வேறு விதமான காரியத்தை கவனித்து அதன்படி நடக்கிறோம். அவிசுவாசிகளுடன் மனதிலும், தத்துவத்திலும், பழக்கவழக்கத்திலும் ஒன்றிப்போய் விடாதீர்கள், அவர்களைப்போல ஆகிவிடாதீர்கள், வித்தியாசத்தை maintain பண்ணுங்கள் என்கிறார். இன்றைக்கு சிலர், விசுவாசிக்கும் அவிசுவாசிக்கும் எந்த வித்தியாசத்தையும் சொல்ல முடியாத அப்படிப்பட்ட நிலையில் இருக்கிறார்கள். “ஏன் இப்படிச் செய்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டால், “எல்லாரும் தானே இப்படிச் செய்கிறார்கள், இந்த உலகத்தில் இப்படித்தான், பரலோகம் போன பிறகுதான் எல்லாம் சரியாகும்” என்கிறார்கள். பவுல், “அவிசுவாசிகளுடன் பிணைக்கப்படாதிருப்பீர்களாக” என்கிறார். அதாவது, நீ வேறு ஒரு குடும்பத்தில் இருக்கிறாய், அந்த பாவ பழக்கவழக்கங்கள் உனக்கு அந்நியமான காரியம், நீ அதில் ஈடுபடக்கூடாது, அது உனக்கு ஏற்றதல்ல என்கிறார். விசுவாசியை நீதி, ஒளி என்றும், அவிசுவாசியை அநீதி, இருள் என்றும் சொல்லுகிறார். உனக்கும் உலகத்துக்கும் அவ்வளவு பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது. இந்த வித்தியாசத்தை maintain பண்ணுங்கள் என்கிறார்.

ஆனபடியால், நீங்கள் அவர்கள் நடுவிலிருந்து புறப்பட்டுப் பிரிந்துபோய், அசுத்தமானதைத் தொடாதிருங்கள் என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார்(2 கொரிந்தியர் 6:17).

 புதிய ஏற்பாட்டில் பழைய ஏற்பாட்டு போதனை அப்படியே வருகிறது. “உன் தேசத்தையும், இனத்தையும் விட்டு புறப்பட்டுப் போ” என்று ஆபிரகாமிடம் சொன்ன தேவன், இங்கு பவுலைக் கொண்டு, “நீ புறப்பட்டுப் போ” என்கிறார். எங்கிருந்து புறப்பட்டுப் போக வேண்டும்? கொரிந்து பட்டணம் எல்லா அநியாயமும் அக்கிரமும் நடக்கிற இடம். அசுத்தமான வாழ்க்கை அங்கு சகஜமாக நடந்துகொண்டிருக்கிறது. அதில் உட்கார்ந்துகொண்டு இருக்காதே, அதில் உழன்று கொண்டிருக்காதே, இதை நீ செய்து கொண்டிருக்காதே, இதற்கு பல சாக்குபோக்குகள் சொல்லிக் கொண்டிருக்காதே, அதிலிருந்து புறப்படு என்கிறார்.

அப்படியிருக்க, சகோதரரே, நீங்கள் உங்கள் சரீரங்களைப் பரிசுத்தமும் தேவனுக்குப் பிரியமுமான ஜீவபலியாக ஒப்புக் கொடுக்க வேண்டுமென்று, தேவனுடைய இரக்கங்களை முன்னிட்டு உங்களை வேண்டிக்கொள்ளுகிறேன்; இதுவே நீங்கள் செய்யத்தக்க புத்தியுள்ள ஆராதனை (ரோமர் 12:1).

சரீரங்களை ஜீவபலியாக தேவனுக்கு ஒப்புக்கொடுப்பது தான் புத்தியுள்ள ஆராதனை. நம்முடைய ஆவி, ஆத்துமா, சரீரத்தை கர்த்தருக்கென்று அர்ப்பணித்து, ஒருபோதும் கர்த்தருக்கு விரோதமான காரியங்களில் ஈடுபடாமல், கர்த்தருக்காக வாழ்ந்து, அவர் போகச் சொல்லுகிற இடத்திற்குப் போய், அவர் செய்யச் சொல்லுகிற காரியங்களைச் செய்து, அவருடைய விருப்பத்தின்படியும் நோக்கங்களின்படியும் வாழ்ந்து அதற்காகவே நம்மை அர்ப்பணித்து அப்படி வாழுவதுதான் புத்தியுள்ள ஆராதனை.

துர்இச்சைகளுக்கு இடமாக உடலைப் பேணாமலிருந்து, கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவைத் தரித்துக்கொள்ளுங்கள் (ரோமர் 13:14).

‘துர்இச்சைகளுக்கு இடமாக உடலைப் பேணாமலிருந்து’ என்றால் என்ன அர்த்தம்? பவுல், இந்த உடலை துர் இச்சைகளை நிறைவேற்றுவதற்கு பயன்படுத்த வேண்டாம் என்கிறார். கர்த்தர் உடலை எதற்கு கொடுத்தார்? சிலர், “வயிற்றுக்குப் போஜனமும், போஜனத்திற்கு வயிறும் இவ்வளவுதான் வாழ்க்கை” என்று சொல்லுகிறார்கள். இது தவறு. ஆனால் அதே வேதப்பகுதி, “சரீரம் கர்த்தருடையது” என்று சொல்லுகிறது. கர்த்தர் எதற்கு சரீரத்தைக் கொடுத்திருக்கிறார்? ஏன் நாம் இந்த சரீரத்தில் வாழுகிறோம்? கர்த்தர் நமக்குள்ளே வாழ்ந்து, அவருடைய சித்தத்தையும், நோக்கத்தையும், விருப்பத்தையும் நாம் இந்த பூமியிலே நடப்பிப்பதற்காக. நம் கால்கள் அவர் போகச் சொல்லுகிற இடத்திற்கு போகவும், நம் கைகள் அவர் செய்யச் சொல்லுகிறதைச் செய்யவும், நம்முடைய நாவு அவர் பேசுகிற காரியங்களைப் பேசவும், நம் மனது அவருடைய சித்தத்தைச் செய்யவும் என்று இப்படி சரீரத்தை அவருடைய ஆலயமாக, அவர் வாசம்பண்ணும் இடமாக கொடுத்திருக்கிறார். சரீரம் கர்த்தருடையது என்று வேதம் சொல்லுகிறது. வேதம் எப்படி போதிக்கிறது என்பதை கவனியுங்கள். ஆகவேதான் பழைய வாழ்க்கைக்குள் போக முடியாது.

 ஆகையால், விபசாரம், அசுத்தம், மோகம், துர்இச்சை, விக்கிரகாராதனையான பொருளாசை ஆகிய இவைகளைப் பூமியில் உண்டுபண்ணுகிற உங்கள் அவயவங்களை அழித்துப்போடுங்கள் (கொலோசெயர் 3:5).

‘அவயவங்களை அழித்துப்போடுங்கள்’ என்றால், கை செய்கிற தவறான செயல்களை அழித்துப்போடுங்கள், கால் தவறான இடங்களுக்கு ஓடுவதை அழித்துப்போடுங்கள், தேவனுக்கு விரோமான காரியங்களை செய்வதை தடுத்து நிறுத்துங்கள் என்கிறார்.

ஆக முதல் காரியம், நடைமுறை வாழ்க்கையிலே உலகத்திலிருந்து நாம் பிரிக்கப்பட்டவர்களாக வாழ வேண்டும் என்பது தேவனுடைய நிபந்தனை. இரண்டாவது காரியம், மாம்சம் உங்களை ஆளும்படியாய் இடங்கொடுக்கக்கூடாது. புதிய ஏற்பாட்டில் மாம்சம் என்று வாசிக்கும்போது எல்லா நேரமும் அது சரீரத்தைக் குறிக்கவில்லை. அது தேவனுடைய சித்தத்திற்கு விரோதமாக பாவத்திலே வாழ்ந்து தழைக்கிற அப்படிப்பட்ட ஒரு காரியத்தைக் குறிக்கிறது. மாம்சத்துக்குரியவன் என்பது புதிய ஏற்பாட்டு வார்த்தையின்படி, உலகப்பிரகாரமானவன், உலக ஆசைகளை நிறைவேற்றிக்கொள்ளுகிறவன், துர்இச்சைகளுக்கு இணங்குகிறவன் என்று அதைத்தான் சொல்லுகிறது. கிறிஸ்தவர்கள் தங்கள் மாம்ச இச்சைகளை சிலுவையில் அறைந்தவர்களாய் இருக்கிறார்கள். இந்தப் போதனை எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை கவனியுங்கள். மாம்சம் ஆளக்கூடாது, நாம் தான் ஆள வேண்டும். நாம் சரீரத்தின்படி ஆளப்படுகிறவர்கள் அல்ல, நாம் சரீரத்தைக் காட்டிலும் பெரியவர்கள், ஆவி மனிதர்கள். தேவன் ஆவியாய் இருக்கிறதுபோல நீங்களும் ஆவியாய் இருக்கிறீர்கள். நீங்கள் ஒரு சரீரத்தில் வாழுகிறீர்கள். சரீரம் ஒரு கருவி போல உங்களுக்கு கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறதே ஒழிய, நீங்கள் சரீரம் அல்ல. சரீரம் சொல்லுவதற்கு எல்லாம் நீங்கள் கீழ்ப்படிய வேண்டிய அவசியமில்லை. ஆவியினாலே மாம்சத்தை ஆள வேண்டும். அதைத்தான் இங்கு சொல்லியிருக்கிறது.  

மூன்றாவது காரியம், இயேசு மீட்கப்பட்டவர்களை எப்படி தமக்குச் சொந்தமானவர்கள் என்று உரிமைபாராட்டுகிறார் என்பதைக் கவனியுங்கள்.

உங்கள் சரீரமானது நீங்கள் தேவனாலே பெற்றும் உங்களில் தங்கியும் இருக்கிற பரிசுத்த ஆவியினுடைய ஆலயமாயிருக்கிறதென்றும், நீங்கள் உங்களுடையவர்களல்லவென்றும் அறியீர்களா? கிரயத்துக்குக் கொள்ளப்பட்டீர்களே; ஆகையால் தேவனுக்கு உடையவைகளாகிய உங்கள் சரீரத்தினாலும் உங்கள் ஆவியினாலும் தேவனை மகிமைப்படுத்துங்கள் (1 கொரிந்தியர் 6:19, 20).

சரீரத்தை வைத்து நாம் நினைத்ததை செய்ய முடியாது. அது நினைக்கும், கேட்கும், நாடும், இப்படிச் செய், அப்படிச் செய் என்று சொல்லும், ஏனென்றால் அது சரீரம். ஆனால் நாம் அதைச் செய்ய முடியாது, ஏனென்&##2993;ால் உரிமையாளரைக் கேட்க வேண்டும். அவர் நம்மை விலைகொடுத்து வாங்கிவிட்டார். அவரை கேட்டுத்தான் நாம் செய்ய முடியும்.

“யாதொருவன் என்னிடத்தில் வந்து, தன் தகப்பனையும் தாயையும் மனைவியையும் பிள்ளைகளையும் சகோதரனையும் சகோதரிகளையும், தன் ஜீவனையும் வெறுக்காவிட்டால் எனக்குச் சீஷனாயிருக்கமாட்டான்” (லூக்கா 14:26).

அநேகருக்கு இது போன்ற வசனங்கள் விளங்குவது மிக கடினமாக இருக்கிறது. சிலர் இதை வாசித்துவிட்டு, “நாம் இயேசுவுக்கு சீஷராய் இருக்க வேண்டுமென்றால் மனைவி, தாய், தகப்பன், சகோதரன், சகோதரிகளை வெறுத்து விட வேண்டும் என்று அவர் சொல்லுகிறாரே, இது எப்படி?” என்கிறார்கள். வேதத்தை சரியாக வாசிக்க வேண்டும். வேதத்தில் சில வார்த்தைகளை இப்படி மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்கள், ஆனால் அதின் அர்த்தம் என்ன என்பதை பார்க்க வேண்டும். ஆகவேதான் மற்ற வசனங்களையும் நன்றாக தெரிந்து வைத்து, இதை நிதானித்து அறிந்துகொள்ள வேண்டியது அவசியம். வேதத்தில் குடும்பத்தை வெறுக்கச் சொல்லியிருக்கிறதா? கிடையாது. “தகப்பனையும் தாயையும் கனம்பண்ணுவாயாக” என்று வேதம் சொல்லுகிறது. அப்படியிருக்கும்போது அவர் எப்படி தகப்பனையும் தாயையும் வெறுக்கச் சொல்லுவார்? அவர் புதிய ஏற்பாட்டில் மனதை மாற்றிக்கொண்டு விட்டாரா? அவர் அப்படி மாறுகிறவர் அல்ல. மனைவி, குடும்பம் இதையெல்லாம் கர்த்தர் உண்டாக்கினார். அதையெல்லாம் வெறுத்து விட்டு விடும்படிச் சொன்னாரா? மனைவியை வெறுத்துக்கொண்டே குடும்பத்தை எப்படி நடத்துவது? சிலர் அப்படி குடும்பம் நடத்துகிறார்கள், ஆனால் அது குடும்பமாக இருக்காது, மாறாக நரகமாக இருக்கும். வெறுத்து குடும்பத்தை நடத்த முடியாது, நேசித்துதான் குடும்பத்தை நடத்த முடியும். அப்படியென்றால் இந்த வசனத்தை எப்படி புரிந்துகொள்வது?

தேவன் ஆபிரகாமிடம், “உன் தேசத்தையும் இனத்தையும் விட்டு வா” என்றார். அதன் அர்த்தம் என்ன? பழைய பாவ தொடர்புகள், வாழ்க்கை அதிலிருந்து விடுபட்டு, தேவனுக்காக வாழும்படியாக வா என்பதுதான் அதன் அர்த்தம். இதனுடைய அர்த்தமும் அப்படித்தான் வர வேண்டும். இயேசு என்ன சொல்லுகிறார் என்றால், எனக்கு சீஷனாய் இருக்க விரும்புகிறவனுக்கு என்னைக் காட்டிலும் பெரிதாக எதுவும் இருக்கக்கூடாது என்று அதைத்தான் அவர் இப்படிச் சொல்லியிருக்கிறார். இவரைக் காட்டிலும் இந்த உலகத்தில் நான் விரும்புகிறது, நேசிக்கிறது வேறு எதுவுமே கிடையாது. எல்லாம் இதற்கு அடுத்த படிதான். நான் இவரைத்தான் அதிகமாக விரும்புகிறேன். இவருக்குத்தான் முதலிடம். இவர்தான் என்னுடைய வாழ்க்கையில் பெரும்பங்கு வகிக்கிறார் என்று அப்படி இருக்கிறவர்கள் தான் அவருக்கு சீஷராய் இருக்க முடியும். இல்லையென்றால் அவருக்கு சீஷராய் இருக்க முடியாது. புதிய ஏற்பாட்டில் போதிக்கிற இந்த போதனையை பழைய ஏற்பாடு ஆபிரகாமைக் கொண்டு போதிக்கிறது மட்டுமல்ல, அது பல விதங்களில் போதிக்கிறது. எல்லா புதிய ஏற்பாட்டு சத்தியங்களையும் பழைய ஏற்பாடு கண்ணாடி போல காண்பித்து விடுகிறது.  பழைய ஏற்பாட்டை வைத்து புதிய ஏற்பாட்டை இன்னும் நன்றாக விளங்கிக்கொள்ளலாம். புதிய ஏற்பாட்டு சத்தியங்கள் அத்தனையும் பழைய ஏற்பாட்டில் இருக்கிறது என்பதுதான் உண்மை.

இது வெறும் ஆபிரகாமைக் கொண்டு மட்டும் அல்ல, பல இடங்களில் பல விதமாக போதிக்கப்படுகிறது. ஒரு உதாரணம் கொடுக்கிறேன். இஸ்ரவேல் மக்கள் யோசேப்பின் காலத்தில் 70 பேராக எகிப்துக்குப் போனார்கள். எகிப்து தேசத்தார் வேறு தேவர்களை வணங்குகிறார்கள், அவர்களுடைய பழக்கவழக்கங்கள் வேறு. இஸ்ரவேலர் உடன்படிக்கையின் மக்கள், ஜீவனுள்ள தேவனை வணங்குகிறவர்கள். இவர்கள் அங்குபோய் குடியேறி, பிறகு அங்கு 430 ஆண்டுகளாக அவர்களிடம் அடிமைகளாய் வாழ்ந்து, கிட்டத்தட்ட அவர்களைப் போலவே ஆகிவிடுகிறார்கள். அநேக பழக்கவழக்கங்களை அவர்களிடமிருந்து கற்றுக்கொண்டு, இப்போது அதை தங்களுடையதாக்கிக் கொண்டார்கள். இவர்களுடைய புத்தி எகிப்திருடைய புத்தியாகி விட்டது. அவர்கள் வனாந்திரத்தில் பத்து முறை தேவனை சோதித்தார்கள். அது எதைக் காண்பிக்கிறது? அவர்களுடைய எகிப்திய புத்தியைக் காட்டுகிறது. அவர்கள் பாவ ஜீவியத்தில் மூழ்கிப்போய், அதில் தங்களையே இழந்து, அடிமையாகி அந்த புத்தியோடு இருக்கிறார்கள். அவர்கள் எகிப்திலிருந்து வெளியே வந்தார்களே ஒழிய, எகிப்து அவர்களை விட்டு வெளியே வரவில்லை. அவ்வளவு உறுதியாக அதோடு ஒட்டிவிட்டார்கள். எகிப்து உலகத்திற்கு ஈடாக இருக்கிறது. இவர்கள் எகிப்தில் போய் தங்கினது உலகத்தோடு உலகமாக ஆகிவிட்டார்கள் என்று அர்த்தம். கர்த்தர் அவர்களை அங்கிருந்து இரத்தத்தால் மீட்கிறார். பஸ்கா ஆட்டுக்குட்டி அடிக்கப்பட்டு, இரத்தம் சிந்தப்பட்டு, அது நிலைக்கால்களில் பூசப்பட்டு இப்படித்தான் அவர்களுக்கு மீட்பு உண்டாகிறது. அவர்கள் இரத்தத்தால் மீட்கப்பட்டவர்கள். தேவன் அவர்களை பாலும் தேனும் ஓடுகிற கானான் தேசத்திற்கு கொண்டுபோகிறேன் என்கிறார். அங்கு போவதற்காக இவர்கள் எகிப்தை விட்டு புறப்பட்டு, அந்த தேசத்திற்கு பயணிக்க வேண்டும். இது ஒரு மனுஷன் எப்படி உலகத்தோடு ஒன்றாகி விடுகிறான், கர்த்தர் அவனை இரத்தத்தை தெளித்து மீட்கிறார், மீட்கப்பட்டவன் எப்படி உலக வாழ்க்கையை விட்டு, கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் இருக்கிற அந்த நல்ல வாழ்க்கைக்குள் பிரவேசிப்பதற்காக, அவருடைய வாக்குத்தத்தங்களையும் ஆசீர்வாதங்களையும் பெற்றனுபவிக்கும்படியாக செல்ல வேண்டும் என்பதை பழைய ஏற்பாடு அப்படியே சித்தரிக்கிறது. அதுதான் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை. ஆகவேதான் ஓசியா புத்தகம் 11:1-இல், “எகிப்திலிருந்து என்னுடைய குமாரனை வரவழைத்தேன்” என்று வாசிக்கிறோம். ஆங்கிலத்தில், “out of Egypt” என்று வருகிறது. தேவன் இஸ்ரவேலை தன் மகன் போல சொல்லுகிறார். அவனை அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுதலையாக்கினது மட்டுமல்ல, அவனை அங்கிருந்து வெளியே கொண்டுவந்தேன் என்கிறார். வெளியே கொண்டுவருவது என்பது மிகவும் முக்கியம். இப்படி பழைய ஏற்பாடு உலகத்திலிருந்து நாம் பிரிந்து வாழுகிற வாழ்க்கையை எவ்வளவு அழகாக போதிக்கிறது என்பதை கவனிக்க வேண்டும். இன்னும் பல உதாரணங்களைக் கொடுக்கலாம்.

ஐந்தாவதாக, மாம்சத்தையும், மாம்ச செயல்களையும் அழிப்பது என்பது நிச்சயமாய் செய்யப்பட வேண்டிய ஒரு காரியம்.

“மாம்சத்தின்படி பிழைத்தால் சாவீர்கள்; ஆவியினாலே சரீரத்தின் செய்கைகளை அழித்தால் பிழைப்பீர்கள்” (ரோமர் 8:13).

மாம்சம் சொல்லுவதைச் செய்து, அதின் வழிகளில் நடந்துகொண்டு வந்தால் அழிந்துபோய் விடுவீர்கள் என்கிறார். நமக்கு உள்ளே ஆவியானவர் இருக்கிறார், நாம் ஆவி மனிதர்கள். நாம் சரீரத்தைக் காட்டிலும் பெரியவர்கள். நாம் மாம்சம் சொல்லுகிறபடி எல்லாம் செய்யாமல், ஆவியினாலே மாம்சத்தின் கிரியைகளை அழித்தால் பிழைப்போம். நாம் சாக வேண்டுமா, பிழைக்க வேண்டுமா என்பதை நாம் தீர்மானித்துக்கொள்ள வேண்டும். ஆக, இரட்சிக்கப்பட்ட ஒவ்வொருவரும் மாம்சத்தின் கிரியைகளை அழிக்க வேண்டும்.  

“தன் மாம்சத்திற்கென்று விதைக்கிறவன் மாம்சத்தினால் அழிவை அறுப்பான்; ஆவிக்கென்று விதைக்கிறவன் ஆவியினாலே நித்தியஜீவனை அறுப்பான்” (கலாத்தியர் 6:8).

விதைப்பும் அறுப்பும் என்பது ஒரு பிரமாணம். அது எல்லா விதத்திலும் இருக்கிறது. அன்பை விதைத்தால் அன்பை அறுப்போம். விரோதத்தை விதைத்தால் விரோதத்தை அறுப்போம். விதைக்கும்போது ஒரு மூட்டை விதையைக் கொண்டுவந்து, ஒரு ஏக்கர் முழுவதும் விதைத்து விடலாம். ஆனால் அறுக்கும்போது லாரிகளை கொண்டுவர வேண்டியிருக்கும். ஏனென்றால் அறுவடை மூட்டை மூட்டையாய் வரும். நாம் எதை விதைக்கின்றோமோ அதை நிச்சயமாக அறுத்தே தீருவோம். பாவத்தை செய்து, பாவத்திலேயே வாழ்ந்து, தொடர்ந்து உணர்வில்லாதவர்களாய் இருந்து கிறிஸ்தவ ஜீவியத்தில் அப்படியே தொடர்ந்துகொண்டே இருந்தால் பிரச்சனை மூட்டை மூட்டையாய் வந்து இறங்கப்போகிறது. அதில் எந்த சந்தோஷமும் கிடையாது. ஆவிக்கென்று விதைக்கிறவன் நித்திய ஜீவனை அறுப்பான். ஆவிக்கென்று விதைப்பது என்றால் என்ன? மாம்சத்தை ஜெயித்து, அதை கீழ்ப்படுத்தி, அடக்கி, கர்த்தர் சொல்லுகிறபடி கர்த்தருடைய சித்தத்தை செய்து வாழுகிறவன் நித்திய ஜீவனை அறுப்பான், நல்ல காரியங்களை அறுப்பான், ஆசீர்வாதங்களை அறுப்பான். ஆபிரகாம் தன் தேசத்தையும், இனத்தையும் விட்டு வரவில்லை என்றால், அவனுக்கு ஒன்றும் கிடைத்திருக்காது. அவனுக்கு பிள்ளை பிறந்திருக்காது. அவனுடைய சந்ததி அவனோடு ஒழிந்துபோயிருக்கும். ஆபிரகாம் என்றால் யார் என்று இன்றைக்கு நமக்கு தெரிந்திருக்காது. கர்த்தர் ஆபிரகாமிடம், “புறப்பட்டு வா” என்றார். அவன் புறப்பட்டு வந்தான், கர்த்தரை நம்பினான். இன்றைக்கும் நாம் ஆபிரகாமைப் பற்றி பிரசங்கித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

தேவன் ஆபிரகாமுடைய வாழ்க்கையில் பிரதான இடத்தை கோருகிறார். அவன் விரும்புகிற காரியங்களிலே இவர்தான் அவனுடைய பிரதானமான விருப்பமாய் இருக்க வேண்டும் என்பது அவருடைய நிபந்தனை. ஆகவேதான் கர்த்தர் அவனை அழைத்தபோது, அவன் எல்லாவற்றையும் விட்டு தான் போகிற இடம் இன்னதென்று தெரியாமல் போகிறான். ஏனென்றால் அவனுக்கு எல்லாவற்றைக் காட்டிலும் தேவன் தான் பிரதானம்.

தேவன் அவனுக்கு கொடுத்த வாக்குத்தத்தங்களைப் பார்ப்போம். ஆதியாகமம் 12-இல் தேவன் ஆபிரகாமுக்கு வாக்குப்பண்ணுகிறார்.    

“கர்த்தர் ஆபிராமை நோக்கி: நீ உன் தேசத்தையும், உன் இனத்தையும், உன் தகப்பனுடைய வீட்டையும் விட்டுப் புறப்பட்டு, நான் உனக்குக் காண்பிக்கும் தேசத்துக்குப் போ” (ஆதியாகமம் 12:1).

இங்கு கர்த்தர், ஏழு முறை ‘நான்’ என்று சொல்லுகிறார். ஆங்கிலத்தில், ‘I will’ என்று வருகிறது. நான் என்ன செய்வேன் என்பதை கர்த்தர் சொல்லுகிறார்.  நான் உனக்கு ஒரு தேசத்தைக் காண்பிப்பேன், நான் உன்னைப் பெரிய ஜாதியாக்குவேன், நான் உன்னை ஆசீர்வதிப்பேன், நான் உன் பேரைப் பெருமைப்படுத்துவேன். உன்னை ஆசீர்வதிக்கிறவர்களை நான் ஆசீர்வதிப்பேன். உன்னை சபிக்கிறவர்களை நான் சபிப்பேன். பூமியிலுள்ள வம்சங்களெல்லாம் உன் மூலமாக ஆசீர்வதிக்கப்படும்படி நான் செய்வேன். ஆங்கிலத்தில் சில மொழிபெயர்ப்புகளில் ஒவ்வொரு முறையும் ‘I will’ என்ற வார்த்தை வருகிறது. இந்த 12-ஆம் அதிகாரம் அற்புதமான அதிகாரம். இது ஒரு புதிய சகாப்தத்தை ஆரம்பிக்கிறது. 11-ஆம் அதிகாரத்தோடு உலகத்தோடு இருக்கிற தொடர்பை முடித்துக்கொள்கிறார். ஆபிரகாம் என்கிற ஒரு மனுஷனில் ஆரம்பிக்கிறார். இனி இவனிடம் தான் பேசுவார், இவனுடைய சந்ததியோடு தான் இடைபடுவார், இவர்கள் மூலமாகத்தான் எல்லாமே மற்றவர்களுக்கு வந்து கிடைக்க முடியும். ஆக, 11-ஆம் அதிகாரம் முடிந்து 12-ஆம் அதிகாரம் வருவது மிக முக்கியமான காரியம். அதை எழுத்தாளர்கள் எப்படி present பண்ணுகிறார்கள் என்பதைப் பாருங்கள். இந்த contrast-ஐ கவனியுங்கள். 11-ஆம் அதிகாரத்தில் அதை பார்த்தீர்கள் என்றால் மிகவும் சுவாரஸ்யமாக இருக்கும். 3-ஆம் வசனத்தைப் பாருங்கள்.  

“அப்பொழுது அவர்கள்: நாம் செங்கல் அறுத்து, அதை நன்றாய்ச் சுடுவோம் வாருங்கள் என்று ஒருவரோடொருவர் பேசிக்கொண்டார்கள்; கல்லுக்குப் பதிலாகச் செங்கல்லும், சாந்துக்குப் பதிலாக நிலக்கீலும் அவர்களுக்கு இருந்தது” (ஆதியாகமம் 11:3).

இவர்களுக்கு கடவுளோடு பேசுகிற பழக்கம் கிடையாது, கடவுளோடு பேசவும் தெரியாது. இவர்கள், நாம் இப்படிச் செய்வோம், அப்படிச் செய்வோம் என்று திட்டமிட்டு ஒருவருக்கொருவர் ஆலோசனை கொடுத்துக்கொண்டு அப்படித்தான் இருக்கிறார்கள். 12-ஆம் அதிகாரத்தில் விஷயமே மாறுகிறது. “கர்த்தர் ஆபிரகாமை நோக்கி” என்று அது ஆரம்பிக்கிறது. கர்த்தர் ஒரு மனுஷனுக்கு தம்முடைய திட்டத்தை விவரிக்கிறார், விளக்குகிறார். 11:2-ஐ கவனியுங்கள்.

“ஜனங்கள் கிழக்கேயிருந்து பிரயாணம்பண்ணுகையில், சிநெயார் தேசத்திலே சமபூமியைக்கண்டு, அங்கே குடியிருந்தார்கள்” (ஆதியாகமம் 11:2).

அதாவது அவர்கள் சுற்றிப் பார்த்து, அங்கே ஒரு தேசம் சமபூமியாய், பசுமையாய் இருக்கிறது என்று கண்டு அதை தெரிந்தெடுத்துக் கொள்கிறார்கள். இந்த தேசம் தான் என்னுடைய தேசம், இதுதான் எனக்கு ஏற்றது, இங்குதான் நான் குடியிருக்கப் போகிறேன், இங்குதான் நான் வாழப்போகிறேன் என்று தீர்மானம்பண்ணுகிறார்கள். கர்த்தர் எங்கே என்னை அனுப்புகிறார், எதற்காக என்னை பிறக்க வைத்தார், எங்கு போகச் சொல்லுகிறார், எப்படி இருக்கச் சொல்லுகிறார், என்ன செய்யச் சொல்லுகிறார் என்பதெல்லாம் எதுவும் கிடையாது. ஏனென்றால் இவர்களுக்கு கர்த்தரோடு எந்த உறவும் கிடையாது. தாங்களே எல்லாவற்றையும் தீர்மானிக்கிறார்கள். அந்த ஜனங்கள் அவர்களே ஒரு தேசத்தை தேடிக் கொள்கிறார்கள். ஆனால் கர்த்தர் ஆதியாகமம் 12:1-இல், “நான் உனக்கு காண்பிக்கும் தேசத்திற்குப் போ” என்கிறார். இரண்டு வாழ்க்கையுமே பெரிய வித்தியாசமானது. ஒன்று, தேவனற்ற மக்களின் வாழ்க்கை. அது தேவனுடைய உதவியும், தயவும், கிருபையும் இல்லாத ஒரு வாழ்க்கை. அவர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் பேசி என்ன செய்யலாம் என்று #2990;ுடிவு செய்துகொள்கிறார்கள். இங்கு கர்த்தர் ஆபிரகாமோடு பேசுகிறார். அவன் என்ன செய்ய வேண்டுமென்று சொல்லுகிறார். அந்த ஜனங்கள் இங்கு வாழப்போகிறோம், இப்படி இருக்கப்போகிறோம் என்று முடிவு பண்ணுகிறார்கள். ஆனால் இங்கு கர்த்தர், “நான் உனக்கு ஒரு தேசத்தை காண்பிப்பேன்” என்கிறார். மூன்றாவது ஒப்பீட்டை 11:3,4 ஆகிய வசனங்களில் பாருங்கள்.

“அப்பொழுது அவர்கள்: நாம் செங்கல் அறுத்து, அதை நன்றாய்ச் சுடுவோம் வாருங்கள் என்று ஒருவரோடொருவர் பேசிக்கொண்டார்கள்; கல்லுக்குப் பதிலாகச் செங்கல்லும், சாந்துக்குப் பதிலாக நிலக்கீலும் அவர்களுக்கு இருந்தது. பின்னும் அவர்கள்: நாம் பூமியின்மீதெங்கும் சிதறிப்போகாதபடிக்கு, நமக்கு ஒரு நகரத்தையும், வானத்தை அளாவும் சிகரமுள்ள ஒரு கோபுரத்தையும் கட்டி, நமக்குப் பேர் உண்டாகப் பண்ணுவோம் வாருங்கள் என்று சொல்லிக்கொண்டார்கள்” (ஆதியாகமம் 11:3, 4).

இவர்களுடைய வாழ்க்கையில் கடவுள் இல்லை. இவர்கள் கடவுளுடைய உதவி இல்லாமல், என்னுடைய அறிவு எப்படிப்பட்டது என்று தெரியுமா, எங்களுடைய மூதாதையர் யார் என்று தெரியுமா, நான் எவ்வளவு படித்திருக்கிறேன் என்று தெரியுமா, எனக்கு எவ்வளவு சாமர்த்தியம் இருக்கிறது என்று தெரியுமா, நான் அதை உனக்கு காண்பிக்கிறேன் என்று தங்களை மேன்மைப்பாராட்டுகிறார்கள். நாம் எல்லாரும் சேர்ந்து ஒரு பட்டணத்தை உண்டுபண்ணுவோம், நமக்கு பேர் உண்டாகும்படியாக வானத்தை அளாவும் ஒரு கோபுரத்தைக் கட்டுவோம் என்கிறார்கள். இதுதான் உலகத்தில் இருக்கிற மனுஷனுடைய வாழ்க்கை. இவர்களுக்கு தேவனைப் பற்றிய பயம் இல்லை. கர்த்தர் என்ன வைத்திருக்கிறார் என்பதைப் பற்றிய பேச்சே கிடையாது. அவர்கள் தங்களை பெரிதாக எண்ணுகிறார்கள். இதை ஆதியாகமம் 12:2-ஆம் வசனத்துடன் ஒப்பிட்டுப் பாருங்கள். இங்கு கர்த்தர், “நான் உன்னைப் பெரிய ஜாதியாக்கி, உன்னை ஆசீர்வதித்து, உன் பேரைப் பெருமைப்படுத்துவேன்” என்கிறார். மனுஷன் தேவனை விட்டுவிட்டு தன்னுடைய சுய பெலத்தினால், அறிவினால், ஞானத்தினால், சித்தத்தினால் காரியங்களைச் செய்து, தனக்கு பேரும் புகழும் தேடும்போது, ஒரு சிலர் அதை அடைந்து மேலே வருகிறார்கள். ஆனால் மேலே வந்தாலும் அது நிலைப்பதில்லை. ஆனால் தேவன் ஒரு மனுஷனை உயர்த்தும்போது அப்படிப்பட்ட உயர்வு விசுவாசிக்கிற எல்லாருக்கும் முடியும். கர்த்தர் ஒரு மனுஷனை உயர்த்தும்போது வேறு எவரும் அதை தடுத்து நிறுத்த முடியாது.

நமக்கு இருக்கிற ஆசீர்வாதங்களிலேயே மிகப்பெரியது ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதம். இயேசு மீட்பின் மூலமாக நம்மை தேவனோடு இணைத்துவிட்டார். பரலோகப்பிதா நம்முடைய பிதாவாகி விட்டார். நாம் எந்த காரியத்திற்கும், சூழ்நிலைக்கும் பயப்பட வேண்டியதில்லை. ஏனென்றால் அவர் எல்லா தேவைகளையும் சந்திக்கிறார். இது வெறும் பரலோகம் போகிற ஆசீர்வாதம் அல்ல, இதில் இம்மைக்கும் மறுமைக்கும் ஏற்ற ஆசீர்வாதங்கள் அடங்கியிருக்கிறது. அப்படிப்பட்ட ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதத்திற்கு நாம் சொந்தக்காரர்கள். அப்பேர்ப்பட்ட தேவன், நான் உன்னை ஆசீர்வதிப்பேன், நான் உனக்கு ஒரு தேசத்தைக் காண்பிப்பேன் என்கிறார். அது எந்த தேசம் என்றும், அது எப்படிப்பட்டது என்றும் ஆபிரகாமுக்கு தெரியாது. ஆனால் தேவன் நல்லவர், உண்மையுள்ளவர், அற்புதமானவர், இவர் சொன்னதை செய்யாமல் விடமாட்டார் என்று அவனுக்குத் தெரியும். ஆகவே அவர் சொல்லுவதை அப்படியே நம்புகிறான். கர்த்தரை உங்களுக்கு அப்படி தெரியுமா? கர்த்தரை நீங்கள் ஆழமாக தெரிந்து வைத்திருந்து, அவரோடு ஐக்கியமாய் இருந்தீர்கள் என்றால், அதைக் காட்டிலும் பெரிய ஆசீர்வாதம் இந்த உலகத்தில் இருக்கவே முடியாது, நீங்கள் எல்லா ஆசீர்வாதத்தையும் சுதந்தரித்துக்கொள்வீர்கள்.

Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency