0 item - ₹0.00

விசுவாச வாழ்க்கை (பாகம் 08) - இருதயத்தின் விஸ்தாரம்!

Sunday Tamil Service - 02 SEP 18

Transcript

"விசுவாசமானது நம்பப்படுகிறவைகளின் உறுதியும், காணப்படாதவைகளின் நிச்சயமுமாயிருக்கிறது.அதினாலே முன்னோர்கள் நற்சாட்சிபெற்றார்கள்.விசுவாசத்தினாலே நாம் உலகங்கள் தேவனுடைய வார்த்தையினால் உண்டாக்கப்பட்டதென்றும், இவ்விதமாய், காணப்படுகிறவைகள் தோன்றப்படுகிறவைகளால் உண்டாகவில்லையென்றும் அறிந்திருக்கிறோம்"(எபிரெயர்11:1-3).

எபிரெயர் 11-ஆம் அதிகாரத்தின் அடிப்படையிலே விசுவாச வாழ்க்கையைக் குறித்துப் போதித்து வருகிறோம். இது மிகவும் அற்புதமான அதிகாரம். இது விசுவாச வீரர்களை பட்டியலிட்டுச் சொல்லி, அவர்களுடைய சாதனைகளை நமக்குச் சொல்லுகிறது. இது மிகவும் முக்கியமான அதிகாரம். இது விசுவாசத்தைப் பற்றி பல காரியங்களை நமக்குப் போதிக்கிறது. நாம் இங்கு ஆரம்பித்து பல இடங்களுக்குச் சென்று இந்தப் போதனையை நன்றாக, ஆழமாக ஆராயலாம். ஆகவேதான் இந்த அதிகாரத்தில் ஆரம்பித்திருக்கிறோம். முதலாவது விசுவாசம் என்றால் என்ன என்கிற கேள்விக்கு அருமையான பதிலை 1-ஆம் வசனம் சொல்லுகிறது. 1 மற்றும் 3 ஆகிய இந்த இரண்டு வசனங்களை வைத்துதான் கடந்த சில வாரங்களாக பேசிக் கொண்டிருக்கிறேன். 1-ஆம் வசனத்தில், "விசுவாசமானது நம்பப்படுகிறவைகளின் உறுதி" என்று விசுவாசம் என்றால் என்ன என்பதற்கான விளக்கம் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. ஆகவே நம்பிக்கையைப் பற்றி பேசினேன். கிறிஸ்தவ நம்பிக்கை என்றால் என்ன? உலகத்தில் 'hope' என்று சொல்லுவதற்கும், கிறிஸ்தவர்கள் 'hope' என்று சொல்லுவதற்கும் பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது. உலகத்தில் "I hope I will get the job", "I hope that it doesn't rain" என்று சொல்லுகிறார்கள். அதாவது, எனக்கு வேலை கிடைக்கும் என்று நம்புகிறேன், மழை பெய்யாது என்று நம்புகிறேன் என்று நாம் சொல்லும்போது ஒருவேளை வேலை கிடைக்காமலும் போய்விடும், மழை பெய்தாலும் பெய்துவிடும் என்ற அர்த்தத்தில் தான் சொல்லுகிறோம். ஆகவேதான் "I hope" என்று சொல்லுகிறோம். அப்படிச் சொல்லும்போதே அதற்குள்ளேயே (built-in)சந்தேகம் இருக்கிறது. ஆனால் கிறிஸ்தவ நம்பிக்கை அப்படி அல்ல. கிறிஸ்தவத்தில் 'hope' என்று சொல்லும்போது அதற்கு வித்தியாசம் இருக்கிறது. இது ஒரு certain hope, confident expectation. அதாவது இது நிச்சயமான நம்பிக்கை. கிறிஸ்தவத்தில் 'நம்பிக்கை' என்று சொல்லுவதற்கும், உலகத்தில் 'நம்பிக்கை' என்று சொல்லுவதற்கும் பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது. இரண்டும் ஒன்றல்ல. "இயேசு திரும்ப வருகிறார் என்று நான் நம்புகிறேன்" என்று நாம் சொல்லும்போது, இது நடந்தாலும் நடக்கும், இது நடக்க வேண்டும் என்று நான் ஆசைப்படுகிறேன் என்று அர்த்தம் அல்ல,இது நிச்சயமாய் நடக்கப்போகிறது என்று அர்த்தம். இயேசு முதல் முறை எப்படி பெத்லகேமில் வந்து பிறந்தாரோ, அதுபோலவே இரண்டாம் முறையும் வேதம் சொல்லுகிறபடியே திரும்ப வருவார் என்று நம்புகிறோம். இது நிச்சயமான நம்பிக்கை. கிறிஸ்தவ நம்பிக்கை என்பது வித்தியாசமான ஒன்று. அது confident expectation. ஏனென்றால் அது தேவனுடைய வார்த்தையிலிருந்து உண்டாகிறது. இந்த நம்பிக்கை ஒரு அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையாக நமக்குள் உருவாகும்போது அதைத்தான் 'விசுவாசம்' என்று சொல்லுகிறோம்.

விசுவாசத்தினுடைய இரண்டாவது விளக்கம் "காணப்படாதவைகளின் நிச்சயம்" என்பது. அதாவது, விசுவாசம் காணப்படாதவைகளோடு சம்பந்தப்பட்டிருக்கிறது என்பதைத்தான் கடந்த மூன்று வாரங்களாக நான் போதித்து வருகிறேன். நாம் காணப்படுகிற உலகத்தை நன்கு அறிந்து வைத்திருக்கிறோம். நான் உங்களைப் பார்க்கிறேன், நீங்கள் என்னைப் பார்க்கிறீர்கள், இங்கு கூட்டம் நடக்கிறது, நான் பிரசங்கம் பண்ணுகிறேன் என்பது காணப்படுகிற உண்மை. இதை விளக்கிச் சொல்லி நம்ப வைக்க வேண்டியதில்லை. ஏனென்றால் நாம் கண்ணால் பார்க்கிறோம், எளிதாக இதை நம்ப முடிகிறது. அதேவேளையில் காணப்படாத ஒரு உலகம் இருக்கிறது என்பதும் உண்மை. இன்னும் கேட்டால், காணப்படுகிற உண்மையைக் காட்டிலும் காணப்படாத உண்மைஇன்னும் நிஜமானது. நீங்களும் நானும் இங்கு இருக்கிறோம் என்பது உண்மை. ஆனால் கர்த்தர் இங்கே இருக்கிறார் என்பதும், தேவதூதர்கள் நம்மைச் சுற்றி பாளயமிறங்கி இருக்கிறார்கள் என்பதும் இதைக் காட்டிலும் அதிக நிச்சயமான உண்மை. காணப்படாததினாலேயே அது இல்லை என்று எண்ணவோ, சந்தேகத்துடன் பார்க்கவோ கூடாது. காணப்படாத உலகத்திலிருந்துதான் காணப்படுகிற எல்லாம் உண்டானது என்று வேதவசனம் சொல்லுகிறது. ஆகவே காணப்படுகிறதைக் காட்டிலும் காணப்படாதது மேன்மையானது, முக்கியமானது, பெரியது. காணப்படுகிறவைகள் எல்லாம் அநித்தியமானவைகள், காணப்படாதவைகளோ நித்தியமானவைகள் என்று வேதம் சொல்லுகிறது. அப்படியென்றால் நித்தியமானது பெரியதா அல்லது அநித்தியமானது பெரியதா? நித்தியமானது தான் பெரியது. அநித்தியம் என்றால் temporal, நித்தியம் என்றால் eternal. ஆக நித்தியமானது தான் பெரியது. காணப்படாத உலகம் என்பது நிஜமானது. அது உண்மையாகவே இருக்கிறது. நாம் சரீரப்பிரகாரமான கண்களால் அதைப் பார்க்காததினால் நமக்கு அதன்மீது எப்போதும் சந்தேகம் இருக்கிறது. சிலவேளைகளில் கர்த்தர் சில மனிதர்களுக்கு ஆவிக்குரிய கண்களைத் திறந்திருக்கிறார். எலிசாவினுடைய வேலைக்காரனுக்கு காண்பித்தது போல சில வேளைகளில் நமக்குக்கூட காணப்படாத உலகத்தைக் காண்பிக்கலாம். ஆனால் எல்லாருக்கும் எப்போதும் காண்பித்துக் கொண்டிருக்கமாட்டார். இது உண்மை என்பது நிச்சயம், அது அப்படித்தான், அது நிஜமாக இருக்கிறது. காணப்படுகிறதைக் காட்டிலும் அது பெரிய நிச்சயம் என்பதுதான் உண்மை. காணப்படாத உலகத்தில் தேவன் இருக்கிறார்.நாம் அவரை பார்த்ததில்லை. இருந்தாலும் பேதுரு, நாம் அவரை நம்புகிறோம், விசுவாசிக்கிறோம், அவரைக் குறித்துச் சொல்லி முடியாத சந்தோஷத்தால் நிறைந்து மகிழ்ச்சியடைகிறோம் என்று சொல்லுகிறார் (1 பேதுரு 1:8).இது உண்மைதான். நாம் தேவனை பார்த்ததில்லை. அவரை ஆராதிக்கிறோம், துதிக்கிறோம், அவரில் சந்தோஷப்படுகிறோம். காணப்படாத தேவனைக் குறித்து அவ்வளவு நம்புகிறோம். காணப்படாத உலகத்தில் தேவதூதர்களும் இருக்கிறார்கள்.

ஆனால் அதற்கு அப்பாற்பட்டு காணப்படாத உலகத்தில்இன்னும் சில காரியங்கள் இருக்கிறது. விசுவாசப் போதனைக்கு இரண்டு முக்கியமான அம்சங்கள் என்னவென்றால், நமக்குள்ளேயே காணப்படாத ஒரு பகுதி இருக்கிறது. இது மிகவும் முக்கியமானது. நாம் வெறும் சரீரம் அல்ல, நாம் ஆவி மனிதன். தேவன் ஆவியாய் இருக்கிறதுபோல அவருடைய சாயலின்படியும், ரூபத்தின்படியும் உண்டாக்கப்பட்டிருக்கிற நாமும் ஒரு ஆவியாய் இருக்கிறோம். நான் உங்களுடைய முகத்தைப் பார்க்கிறேன், நீங்கள் என்னுடைய முகத்தைப் பார்க்கிறீர்கள்,ஆனால் நான் உங்களைப் பார்த்தது கிடையாது, நீங்கள் என்னைப் பார்த்தது கிடையாது. நான் சரீரம் என்கிற கூடாரத்திற்குள் வசித்துக் கொண்டிருக்கும் ஆவி மனிதன். இந்த ஆவி மனிதனுக்கு புதிய ஏற்பாட்டில் 'உள்ளான மனிதன்' என்றும், 'இருதயம்' என்றும்பெயர் இருக்கிறது. ஆகவேதான், "எல்லாக் காவலோடும் உன் இருதயத்தைக் காத்துக்கொள், அதினிடத்தினின்று ஜீவ ஊற்று புறப்படும்" (நீதிமொழிகள் 4:23) என்று வேதம் சொல்லுகிறது. இருதயம் என்று சொல்லும்போது சரீர அவயவமாய் இருக்கிற இருதயத்தை சொல்லவில்லை. இருதயம் என்பது ஆவி மனிதனைக் குறிக்கிறது. வேதத்தில் இருதயம் என்கிற வார்த்தைபலமுறை அப்படித்தான் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. ஆக கர்த்தர் நமக்குள்ளேயே காணப்படாத ஒரு பகுதியை வைத்துவிட்டார். காணப்படாத இன்னொரு முக்கியமான காரியம் என்னவென்றால் தேவனுடைய வார்த்தை. ஆகவேதான் 3-ஆம் வசனம் மிகவும் முக்கியம். "விசுவாசத்தினாலே நாம் உலகங்கள் தேவனுடைய வார்த்தையினால் உண்டாக்கப்பட்டதென்றும், இவ்விதமாய், காணப்படுகிறவைகள் தோன்றப்படுகிறவைகளால் உண்டாகவில்லையென்றும் அறிந்திருக்கிறோம்" என்று அது சொல்லுகிறது. நாம் காண்கிற காரியங்கள் எல்லாம்காண்கிற காரியங்களிலிருந்து வரவில்லை. அது காணப்படாத காரியங்களிலிருந்து உண்டாயிருக்கிறது. நாம் காண்கிற காரியங்கள் எல்லாம் தேவனுடைய வார்த்தையினால் உண்டாயிருக்கிறது என்று சொல்லிவிட்டு, காணப்படுகிறவைகள் காணப்படாதவைகளினால் உண்டாயிருக்கிறது என்று எபிரெயர் நிருபத்தின் ஆசிரியர் சொல்லுகிறார். ஆக அவர் தேவனுடைய வார்த்தையை காணப்படாதவைகளோடு சேர்க்கிறார். இன்றைக்கு நாம் வேதத்தை கையில் வைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம், கர்த்தருடைய வசனத்தைக் கேட்கிறோம், சிலவேளை கர்த்தர் நம்மிடம் பேசுவதையே உணருகிறோம். இதெல்லாம் நடக்கிறது. இருந்தாலும் தேவனுடைய வார்த்தை காணப்படுகிற உலகத்தைச் சார்ந்தது அல்ல. தேவன் காணப்படாதவர், தேவனுடைய வார்த்தை அவரிடத்திலிருந்து புறப்பட்டு வருகிற வார்த்தையாய் இருக்கிறபடியால் அது காணப்படாத உலகத்தைச் சார்ந்தது. ஆகவேதான் இயேசு, "வானமும் பூமியும் அழிந்துபோனாலும் தேவனுடைய வார்த்தை ஒருபோதும் அழியாது"என்று வேதவசனத்தைக் குறித்துச் சொல்லுகிறார். தேவனுடைய வார்த்தை நித்தியமானது. இந்த உலகம் அநித்தியமானது, தேவனுடைய வார்த்தை நித்தியமான ஒன்று என்று ஆசிரியர் சொல்லுகிறார். ஆக தேவனுடைய வார்த்தை நித்திய, காணப்படாத உலகத்தைச் சார்ந்தது.

தேவன் ஒரு மனுஷனுக்கு எப்படி மேன்மையைக் கொடுக்கிறார் (pathway to greatness) என்பதை கடந்த போதனையிலே காண்பித்தேன். சங்கீதக்காரன், "உம்முடைய காருண்யம் என்னைப் பெரியவனாக்கினது" என்று சொல்லுகிறான். கொஞ்ச ஆடுகளை மேய்த்துக் கொண்டிருந்தவன் எப்படி பெரிய ராஜாவாக ஆனான்? எப்படி அவனுக்கு மேன்மை கிடைத்தது? அதற்கு வழி என்ன? அவன் எந்தப் பாதையிலே சென்று அந்த மேன்மையை அடைந்தான்? அதைத்தான் அவன், "உம்முடைய காருண்யம் என்னைப் பெரியவனாக்கினது" என்று சொல்லுகிறான். இதை நாம் தவறாக புரிந்துகொள்கிறோம். தாவீது சொற்ப ஆடுகளை மேயத்துக் கொண்டிருந்தான், ஆகவே கர்த்தர் அவனை பெரியவனாக ஆக்கிவிடுவோம் என்று பெரியவனாக்கி விட்டார் என்று நாம் எண்ணுகிறோம். கிடையாது. அவனை அப்படியே தூக்கி பெரிய ஆளாக ஆக்குவதற்கு அவன் ஒன்றும் ஒரு பொம்மை அல்ல. அவனுக்கு ஒரு இருதயம், மனம், யோசனைகள், எண்ணங்கள், தீர்மானிக்கக்கூடிய சக்தி, அலசி ஆராயக்கூடிய திறமை இருக்கிறது. ஆகவே கர்த்தர் நமக்குள் ஒரு காரியத்தைச் செய்யும்போது நம்முடைய ஒத்துழைப்போடு தான் செய்கிறார். நம்முடைய உள்ளத்திற்குள் சென்று, கிரியை செய்து, எண்ணங்களை மாற்றி, நம்முடைய சித்தத்தை மாற்றி என்று அப்படித்தான் அவர் செய்கிறாரே ஒழிய, நம்மை ஒரு இடத்திலிருந்து தூக்கி இன்னொரு இடத்தில் வைப்பதில்லை. அப்படி வைக்க நாம் பொம்மை அல்ல. அவர் அப்படிச் செய்வது கிடையாது. "உம்முடைய காருண்யம் என்னைப் பெரியவனாக்கினது" என்று தாவீது சொல்லும்போது,கர்த்தாவே, ஏதோ நீர் என்னைப் பார்த்து பெரியவனாக்கி விட்டீர் என்று அவன் சொல்லவில்லை. உண்மைதான், கர்த்தர் அவனுக்கு தயவு காண்பித்தார்; கர்த்தருடைய தயவு அவனுக்கு உண்டாயிருந்தது.இதைஆங்கிலத்தில் இதை வாசித்துப் பார்த்தீர்கள் என்றால் மிகவும் நன்றாக வருகிறது. "Your gentleness has made me great" என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. கர்த்தரிடம்gentlenessஇருக்கிறது. 'gentleness' என்றால் 'சாந்தம்'என்று அர்த்தம். இது 'காருண்யம்' என்பதற்கு இணையான வார்த்தை. தேவன், என்னுடைய gentleness-ஐ என்னிடம் வந்து கற்றுக்கொள், நான் உனக்கு பயிற்சி கொடுக்கிறேன் என்கிறார். அந்தப் பயிற்சிதான் அவனை பெரியவனாக்கினது. அதற்கான வசனங்களை உங்களுக்குக் காண்பித்தேன். தாவீதுக்கு சவுலை கொல்லுவதற்கு வாய்ப்பு கிடைத்தது. இருந்தாலும் சவுல் தேவனால் அபிஷேகம்பண்ணப்பட்டவன் என்று தாவீது அவனை கொல்லவில்லை. சவுலை கொல்லக்கூடிய வல்லமை தன்னுடைய கையில் இருந்தும் கூட அவன் அதைச் செய்யாமல், சாந்தம் உள்ளவனாக தன்னுடைய gentleness-ஐ காண்பித்தான். அதுதான் அவனைப் பெரியவனாக்கினது. "உம்முடைய காருண்யம் என்னைப் பெரியவனாக்கினது" என்று அவன் சொல்லும்போது உம்முடைய காருண்ய குணத்தை எனக்குக் கொடுத்துவிட்டீர், உம்முடைய இருதயத்தை எனக்குக் கொடுத்துவிட்டீர், அதுதான் இன்றைக்கு என்னை உயர்ந்திருக்க வைத்திருக்கிறது என்கிறான். கர்த்தர் அப்படித்தான் ஒருவனை மேலே கொண்டுவருகிறார். கர்த்தர் நம்மை சாதாரண நிலையிலிருந்து எப்படி மேலே கொண்டுவருகிறார்? அவர் நம்மையே மாற்றிவிடுகிறார். ஆகவே நான் பிரசங்கம்பண்ணுகிற இந்த வெற்றியில் எந்த ஆபத்தும் கிடையாது. அந்த நபர் மாறாமல் வெற்றி உண்டாகாது. இது தெய்வீகமான வெற்றி. இதில் கெட்டுப்போவதற்கு வாய்ப்பே கிடையாது. இது உள்ளத்தையே மாற்றுகிற வெற்றி. இன்றைக்கு அதிலிருந்து இன்னும் சற்று அதிகமாக பார்ப்போம்.

நம்முடைய இருதயம் விசாலம் அடைய வேண்டும். "இருதயத்தைக் காத்துக்கொள்" என்று வேதம் சொல்லுகிறது. இருதயம் விசாலம் அடைவதைக் குறித்தும் உங்களுக்குக் காண்பித்தேன். அப்போஸ்தலனாகிய பவுல், சிறு பிள்ளைகளுக்குச் சொல்லுகிறது போல உங்களுக்கு சொல்லுகிறேன். உங்களுடைய இருதயத்தை திறவுங்கள், இடங்கொடுங்கள் என்கிறார். ஏன்? ஏனென்றால் அப்போதுதான் வளர முடியும். கர்த்தர் இருதயத்திற்குள் தான் கிரியை செய்ய முடியும். அவர் நம்மிடம் இருதயத்தைத்தான் கேட்கிறாரே ஒழிய, வேறு எதையும் கேட்கவில்லை. அவரை இருதயத்திற்குள் விட்டு, அவர் நம்முடைய இருதயத்தை சரி செய்தார் என்றால் எல்லாவற்றையும் சரி செய்து விடலாம். சிலருக்கு இருதயம் இறுக்கமான இடமாக (narrow) இருக்கிறது. சிலருடைய இருதயத்திற்கு எதையும் போதிக்கவோ, சொல்லவோ முடியாது. அவர்கள் எதையும் ஏற்றுக்கொள்ளமாட்டார்கள். அவர்கள் அப்படிப்பட்டவர்களாய் இருக்கிறார்கள். நம்முடைய இருதயம் குறுகியதாய் இருக்கிறதா அல்லது விசாலமாய் இருக்கிறதா? இது மிகவும் முக்கியம். இருதயம் விசாலமாய் இருந்தால்,கர்த்தருக்கு இருதயத்தை திறந்து கொடுக்கிறோம், அங்கு கர்த்தர் நன்றாக கிரியை செய்ய முடியும், கர்த்தருடைய நோக்கங்கள் நிறைவேறப்போகிறது என்று அர்த்தம். ஆனால் நம்முடைய பாரம்பரியங்களில் ஊறிப்போய் இருதயத்தை இறுக்கமாக்கி, நான் என்னுடைய இருதயத்தை அடைத்து வைத்துக்கொள்வேன், நான் எவருக்கும் இருதயத்தை திறக்கமாட்டேன் என்று சொன்னால் அங்கு கர்த்தரே எதுவும் செய்ய முடியாது. இருதயம் இறுக்கமாக இருக்கிறதா அல்லது விசாலமாய் இருக்கிறதா? என்பதற்கு இரண்டு முக்கியமான அடையாளங்கள் இருக்கின்றன. ஒன்று பயம், இன்னொன்று சுயநலம். இந்த இரண்டுமே ஆதியிலேயே தொடங்கிவிட்டது. ஆதாமும் ஏவாளும் பாவஞ்செய்தவுடன் ஓடிப்போய் ஒளிந்துகொள்கிறார்கள். கர்த்தர் ஆதாமை அழைத்து, "நீ எங்கே இருக்கிறாய்?" என்று கேட்கிறார். அதற்கு அவன்,"நான் பயந்துபோய் ஒளிந்துகொண்டிருக்கிறேன்" என்கிறான். பயம் என்றால் என்னவென்றே தெரியாமல் வாழ்ந்தவனுக்கு பாவம் செய்தவுடன் முதலில் நடந்தது பயம். அதன்பிறகு சுயநலம் உண்டாகி விட்டது. ஆதாம் ஏன்விலக்கப்பட்ட கனியைப் புசித்தான்? அவனுடைய மனைவி விலக்கப்பட்ட கனியைப் புசித்துவிட்டாள். அதனால் அவளுக்கு உண்டான பாதிப்பைப்பார்க்கிறான். அவள் பாவத்தில் விழுந்துபோய் விட்டாளே, அவளை தனியாக விட முடியாதே என்று இவனும் புசித்தான். அங்கு சுயநலமே கிடையாது. அவன் பாவத்தில் விழுந்து பாவியான பிறகு கர்த்தர் வந்து அவனை விசாரிக்கிறார். அதற்கு அவன்"ஆண்டவரே,ஸ்திரீ சொல்லித்தான் நான் புசித்தேன்" என்கிறான். அவள் பிசாசை காரணம் கூறுகிறாள். இப்படி ஆதாம் ஏவாளையும், ஏவாள் பிசாசையும் காரணமாகச் சொல்லுகிறார்கள். அங்கு சுயநலம் ஆளுகிறது. அன்றிலிருந்து இன்றைக்கு வரை அது இருக்கிறது. பயமும் சுயநலமும் அன்றைக்கு நுழைந்தது. பயம், சுயநலம் என்பது இருதயம் இறுக்கமாகி விட்டது என்பதற்கான அடையாளம் மட்டுமல்ல, அது பாவத்தில் விழுந்துபோன மனுஷனுடைய அடையாளமாகவும் இருக்கிறது. இது ஆபத்தானது. இருதயத்தை அப்படி வைத்தோம் என்றால் நாம் வளர முடியாது, முன்னேற முடியாது, வாழ்க்கையில் வெற்றி உண்டாக முடியாது.

இருதயத்தை விசாலமான இருதயமாக மாற்ற வேண்டும். கர்த்தருக்கு இருதயத்தில் இடம் தர வேண்டும். கர்த்தருடைய வார்த்தை இருதயத்தில் நுழைய வேண்டும். ஏனென்றால் கர்த்தர் எதைச் செய்தாலும் அவர் தாமாகச் செய்வதில்லை. அவர் தம்முடைய வார்த்தையை அனுப்பி, அது நம்முடைய இருதயத்திற்குள் வந்து, கிரியை செய்து அதன்பிறகுதான் அவர் காரியங்களைச் செய்கிறார். இருதயம் மிகவும் முக்கியம். ஆகவேதான் அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் சொல்லித்தரும் ஜெபத்தை உங்களுக்குச் சொன்னேன். அது இருதயத்தைப் பற்றிய ஜெபம். நாம் உள்ளான மனுஷனில் பலப்பட வேண்டும் என்றும், விசுவாசத்தினாலே கிறிஸ்து நம்முடைய இருதயங்களில் வாசமாய் இருக்க வேண்டும் என்றும், கிறிஸ்துவினுடைய அன்பின் ஆழம், அகலம், நீளம், உயரம் இதை உணர்ந்து, புத்திக்கெட்டாத தேவ அன்பை நாம் அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்றும், தேவனுடைய சகல பரிபூரணத்தாலும் நிறையப்பட வேண்டும் என்றும் பவுல் சொல்லுகிறார். இவை எல்லாமே இருதயத்திற்கு அடுத்த காரியங்கள். இந்த நான்கு குறிப்புகளை ஜெபித்தாலே நாம் வித்தியாசமானவர்களாகி விடுவோம்; நம்முடைய வாழ்க்கையே வித்தியாசமானதாகி விடும். நம்முடைய இருதயம் எப்படி இருக்கிறது என்பது மிகவும் முக்கியம்.

இந்த உலகத்தில் அநேகர் இறுக்கமான இருதயத்தை உடையவர்களாகத்தான் இருக்கிறார்கள். இறுக்கமான இருதயம் இருந்தால் தங்களுடைய பயத்தையும், சிறுமையையும், பிரச்சனையையும் தான் அவர்கள் எண்ணிக்கொண்டிருப்பார்கள். அவர்களுடைய கவனம் அதில்தான் இருக்கும். அவர்கள் தங்களுடைய சிறிய தேவைகளைத்தான் பெரிதாக பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள். சிலரிடம் பத்து வருடங்களுக்குப் பிறகு பேசினால் கூட பத்து நொடிகளுக்குள் தங்களுடைய பிரச்சனையைப் பற்றி பேச ஆரம்பித்து விடுவார்கள். அவர்களுக்கு அதைத் தவிர வேறு எதையும் பேசத் தெரியாது. அவர்களுக்கு பிரச்சனை இல்லை என்றோ, அது மிகவும் சாதாரணமானது என்றோ நான் சொல்லவில்லை. ஆனால் அதை அவர்கள் இன்னும் பெரிதாக ஆக்கிவிட்டார்கள். அதையே தியானித்து, அதையே பேசி, அதையே எண்ணி அதுதான் அவர்களுடைய உள்ளத்தை நிரப்பிக் கொண்டிருக்கிறது. ஏனென்றால் அதைத்தாண்டி அவர்களால் பார்க்க முடியவில்லை. என்னிடம் பணம் இல்லை, அது இல்லை, இது இல்லை, அவன் அப்படிச் செய்துவிட்டான், இவன் இப்படிச் செய்துவிட்டான் என்று அப்படித்தான் பேசுகிறார்களே ஒழிய, அதைத்தாண்டி அவர்களால் வெளியே போக முடியவில்லை. தங்களுடைய பயத்தையும், சந்தேகத்தையும் பற்றித்தான் அவர்கள் பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள். ஆகவேதான் பவுல்,"ஆதலால், தூங்குகிற நீ விழித்து, மரித்தோரை விட்டு எழுந்திரு, அப்பொழுது கிறிஸ்து உன்னைப் பிரகாசிப்பிப்பாரென்று சொல்லியிருக்கிறார்" (எபேசியர் 5:14) என்று பழைய ஏற்பாட்டில் சொன்னதை மேற்கோள் காட்டுகிறார்.இதன் அர்த்தம் என்ன? அநேகர் மரித்தோரைப் போலவும், தூங்குகிறவர்களைப்போலவும் இருக்கிறார்கள். செத்துப்போனவர்களுக்கு தங்களைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்று தெரியாது. நாம் பாடல் பாடினாலோ, கூச்சலிட்டாலோ எதுவுமே அவர்களுக்கு கேட்காது. நாம் மைக்கை வைத்துப் பாடினாலும் அவர்களுக்கு அது தொந்தரவாக ஆவப்போவதில்லை. ஏனென்றால் அவர்கள் மரித்துப்போய் இருக்கிறார்கள். அநேக வேளைகளில் தூங்குகிறவர்களும் அப்படித்தான். சிலர் அயர்ந்து தூங்கி விட்டார்கள் என்றால் அவர்களைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்றே அவர்களுக்குத் தெரியாது. அவர்கள் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும்போது வீட்டிற்குள் திருடன்வந்து திருடிச் சென்றாலும் அவர்களுக்குத் தெரியாது. அவர்கள் அப்படி தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பவுல் ஏன் அப்படிச் சொல்லுகிறார் என்றால், இரட்சிக்கப்படாதவர்கள் ஆவிக்குரிய விதத்தில் மரித்துப்போனவர்களாக இருக்கிறார்கள். ஆண்டவர் இருக்கிறார், அவர் உதவி செய்ய ஆயத்தமாய் இருக்கிறார், அவர் நல்லவர். ஆனால் இவர்களுடைய கண்களுக்கு மட்டும் அது தெரியவில்லை. இது எப்படியென்றால் பார்வை இல்லாதவனை ஊட்டியில் botanical garden-இல் கொண்டுபோய் விட்டது போன்றது. அது botanical garden-ஆக இருந்து என்ன பிரயோஜனம்? அவனுக்கு பார்வை இல்லையே! இன்றைக்கு உலகத்தில் அநேகர் இப்படி இருக்கிறார்கள். ஆண்டவர் பெரியவர், நல்லவர், அற்புதமானவர். ஆனால் அவர்களுடைய பார்வைக்கு எதுவுமே தெரியவில்லை. அவர்களுக்கு எவ்வளவு சொன்னாலும், அவர்களை சபைக்கு அழைத்துக்கொண்டு வந்து உட்கார வைத்தாலும்,"என்ன நடந்தது என்று எனக்கு விளங்கவில்லை" என்று சொல்லுவார்கள். ஏனென்றால் அவர்களுக்கு அது தெரியவில்லை. சில வேளைகளில் விசுவாசிகளும் அந்த நிலையில் இருக்கிறார்கள். சத்தியத்தை அறியாத விசுவாசிகள் தூக்கத்தில் இருக்கிறவர்களைப்போல இருப்பார்கள். யார் வந்தார், யார் தூக்கிக்கொண்டு போனார் என்று எதுவும் அவர்களுக்குத் தெரியாது. ஆண்டவர் எவ்வளவு நல்லவர், அவர் எப்படிப்பட்டவர், அவருடைய கிருபை, இரக்கம், தயவு இவையெல்லாம் நமக்கு என்ன செய்யும் என்று எதுவும் அவர்களுக்குத் தெரியாது. ஆகவே அவர்கள் தூக்கத்தில் இருப்பவர்களைப்போல இருக்கிறார்கள். பவுல் அவர்களிடம், "உன் தூக்கத்திலிருந்து எழுந்திரு, செத்த நிலையிலிருந்து எழுந்திரு, சத்தியத்தை அறிந்துகொள், கிறிஸ்து வெளிச்சத்தை தருவார்" என்கிறார். வெளிச்சத்தை தருவது என்றால் பூக்கள் குறுகி மூடிக் கொண்டிருக்கும்போது சூரிய ஒளி அதன்மீது பட்டவுடன் அந்த பூக்களுக்குள் அவ்வளவு பெரிய மாற்றம் ஏற்படுகிறது. மூடிக் கொண்டிருந்த பூ மலர ஆரம்பிக்கிறது,அதன் அழகு கூடுகிறது, அதன் அளவே (size)வித்தியாசமாகி விடுகிறது. இப்படி அதைப் பற்றி எல்லாமே வித்தியாசமாகி விடுகிறது. கர்த்தருடைய சத்தியத்திற்கு ஒரு மனுஷன் இருதயத்தை திறக்கும்போதும் அப்படித்தான் ஆகிறது. ஆண்டவருடைய வார்த்தை இருதயத்திற்குள் வந்து வேலை செய்யும்போது உங்களுக்கு எப்படியிருக்கிறது என்பதை கவனித்துப்பாருங்கள். பூ மீது சூரிய ஒளி பட்டது போல நீங்கள்மலர ஆரம்பிக்கிறீர்கள். சபையிலிருந்து போகும்போதுஒளிமயமான, ஆசீர்வாதமான எதிர்காலம் எனக்கு இருக்கிறது என்கிற நம்பிக்கையோடு போக ஆரம்பிக்கிறீர்கள்.ஏனென்றால் கர்த்தர் வெளிச்சத்தைத் தந்திருக்கிறார். நீங்கள் ஒரு தேவையோடு வருகிறீர்கள், இருதயத்தை திறக்கிறீர்கள்;இருள் நிறைந்த உலகத்திற்குள் வெளிச்சம் வீசுகிறது, அது எல்லா காரியங்களையும் மாற்றி அமைக்கிறது. ஆக, இருதயம் விசாலமாக வேண்டும்.

இருதயம் இறுக்கமாக (narrow)இருப்பவர்களுக்கு எதையும் சொல்லித்தர முடியாது, அவர்கள் எதையும் கேட்கமாட்டார்கள். ஒருவருடைய இருதயம் அப்படிப்பட்ட இருதயமாக இருந்தது என்றால் இயேசுவே வந்து போதித்தால் கூட அவர்களுக்கு சத்தியம் விளங்காது. அதற்கு ஒரு உதாரணத்தைக் காண்பிக்கிறேன். அதன்பிறகு இன்னும் இரண்டு பேரை காண்பித்து, கர்த்தர் அவர்களுடைய இருதயத்திலே எப்படி வேலை செய்து அவர்களை ஆசீர்வதிக்கிறார், எல்லாவற்றையும் மாற்றுகிறார் என்பதைப் பார்ப்போம். மாற்கு எழுதின சுவிசேஷம் 8-ஆம் அதிகாரத்திற்குச் செல்வோம்.

"அவர் அவர்களை நோக்கி: நீங்கள் பரிசேயருடைய புளித்தமாவைக்குறித்தும் ஏரோதின் புளித்தமாவைக்குறித்தும் எச்சரிக்கையாயிருங்கள் என்று கற்பித்தார்.அதற்கு அவர்கள்: நம்மிடத்தில் அப்பங்கள் இல்லாதபடியால் இப்படிச் சொல்லுகிறார் என்று தங்களுக்குள்ளே யோசனைபண்ணிக்கொண்டார்கள்.இயேசு அதை அறிந்து, அவர்களை நோக்கி: உங்களிடத்தில் அப்பங்கள் இல்லாதபடியினால் நீங்கள் யோசனைபண்ணுகிறதென்ன? இன்னும் சிந்தியாமலும் உணராமலும் இருக்கிறீர்களா? இன்னும் உங்கள் இருதயம் கடினமாயிருக்கிறதா?"(மாற்கு8:15-17).


இயேசு ஒரு அற்புதமான சத்தியத்தைப் போதிக்க முற்படுகிறார். ஆனால் சீஷர்களுக்கு அது விளங்கவில்லை. 'புளித்தமா' என்று சொன்னவுடன் அவர்களுக்கு அப்பங்கள் ஞாபகத்திற்கு வந்துவிட்டது. 1-ஆம் வசனத்திலிருந்து வாசித்தோம் என்றால் இயேசு ஏழு அப்பங்களையும், சில சிறிய மீன்களையும் வைத்து நான்காயிரம் போஷித்து ஏழு கூடைகள் மீந்தது என்கிற கதையில் இந்தப் பகுதி ஆரம்பிக்கிறது. இயேசு இந்த அற்புதத்தைச் செய்து முடித்தவுடன் அங்கு பரிசேயர்கள் வருகிறார்கள். அவர்கள் இயேசுவிடம், "எங்களுக்கு ஒரு அடையாளத்தைக் காண்பிக்க வேண்டும்" என்கிறார்கள். இயேசுவுக்கு அது எப்படியிருந்திருக்கும் என்று எண்ணிப்பாருங்கள். இப்போதுதான் இவ்வளவு பெரிய அற்புதத்தைச் செய்திருக்கிறார். ஆனால் பரிசேயர்கள் எங்களுக்கு இன்னொரு அடையாளத்தைக் காண்பியும் என்கிறார்கள். அதாவது இதெல்லாம் ஒன்றுமே இல்லை என்கிற அளவிற்கு அப்படிச் சொல்லுகிறார்கள். அவர்கள் செத்த நிலையில் இருக்கிறார்கள். தேவகுமாரனே உலகத்திற்கு வந்துவிட்டார், அவர்களுக்கு பக்கத்திலேயே நிற்கிறார், அவர் இவர்களை ஆசீர்வதிக்க முடியும். ஆனால் அவர்கள் எல்லாவற்றையும் இழந்துவிட்டார்கள், அவர்களால் விசுவாசிக்க முடியவில்லை. அவர்கள் தங்கள் இருதயத்தை இறுக்கமாக மூடி வைத்திருக்கிறார்கள். இயேசுவை உள்ளே அனுமதிப்பதற்கு இடமே கிடையாது. அவர்கள் அவரை நம்பவில்லை, ஆசீர்வாதத்தைப் பெற மறுக்கிறார்கள்.அப்படிப்பட்டவர்களாய் இருக்கிறார்கள். வானத்தையும் பூமியையும் உண்டாக்கினவர் அவர்களுக்கு முன்பாக வந்து நிற்கிறார், ஆனால் அவரிடத்திலிருந்து எதையும் பெற முடியாத நிலையில் அவர்கள் இருக்கிறார்கள். இயேசு இதை வைத்து சீஷர்களுக்கு ஒரு பாடம் எடுக்கிறார். நீங்களும் அவர்களைப்போல் ஆகிவிடாதீர்கள் என்பதுதான் அதன் அர்த்தம். "பரிசேயருடைய புளித்தமாவைக் குறித்து எச்சரிக்கையாயிருங்கள்" என்கிறார். அவர் சிலேடையாக (metaphorical) இதைப் பேசிவிட்டார்.'பரிசேயருடைய புளித்தமாவு' என்றால் என்ன? 'ஏரோதின் புளித்தமாவு' என்றால் என்ன? புதிய ஏற்பாட்டில் புளித்தமா என்றாலே அது பொதுவாக ஏதோ தீமையான,கெடுக்கிற காரியத்தைக் குறிக்கிறது. ஒரே ஒரு இடத்தில் தான் அது நல்லதைக் குறிக்கிறது. இயேசு தேவனுடைய ராஜ்யத்தைக் குறித்து ஒரு உவமையைச் சொல்லும்போது, ஒரு பெண் மூன்று மரக்கால் கோதுமையில் கொஞ்சம் புளித்தமாவை வைத்தாள். கொஞ்சம் புளித்தமா எல்லாவற்றையும் புளிக்கச்செய்து விட்டது, தேவனுடைய ராஜ்யம் இப்படித்தான் வேலை செய்கிறது என்று சொன்னார். புளித்தமாவைப் பற்றி அந்த ஒரு இடத்தில் தான் நல்லதாகச் சொல்லுகிறார். மற்ற எல்லா இடங்களிலும் புளித்தமா என்றாலே அது கெட்டது, அதை சேர்க்கவே கூடாது என்கிற அர்த்தத்தில் தான் சொல்லுகிறார். பழைய ஏற்பாட்டிலும் அப்படித்தான். பலிகளைச் செலுத்தினபோது தானியங்கள், உணவுப் பொருட்கள் இவைகளையெல்லாம் கொண்டுவந்து பலியாகச் செலுத்தினார்கள். அதில் புளித்தமா இருக்கக்கூடாது என்று தேவன் தெளிவாக திரும்ப திரும்பச் சொல்லுகிறார். ஏனென்றால் அது கெட்டதற்கு ஒப்பாயிருக்கிறது. ஆக புளித்தமா என்பது பெரும்பாலான இடங்களில் கெட்டதைக் குறிக்கிறது.

அப்படியென்றால் பரிசேயருடைய புளித்தமா என்றால் என்ன? புதிய ஏற்பாட்டில் இயேசு ஒரு இடத்தில், "பரிசேயருடைய புளித்தமாவாகிய அவர்களுடைய போதனையைக் குறித்து எச்சரிக்கையாய் இருங்கள்" என்றே சொல்லுகிறார். இன்னொரு இடத்தில், "பரிசேயருடைய புளித்தமாவாகிய அவர்களுடைய மாய்மாலத்தைக் குறித்து எச்சரிக்கையாய் இருங்கள்" என்கிறார். ஆக புளித்தமா என்றால் அது பலவிதமான பொல்லாப்புகளாய் இருக்கலாம். அது மாய்மாலமாக இருக்கலாம் அல்லது தவறான போதனைகளாக இருக்கலாம். ஆக புளித்தமா என்பது அது ஏதோ ஒரு தீமை, அது இருக்கக்கூடாது என்கிற அர்த்தத்தில் தான் இயேசு சொல்லுகிறார். இங்கு குறிப்பாக பரிசேயர்களுடைய அவிசுவாசத்தைக் குறித்துச் சொல்லுகிறார். அவர் இவ்வளவு பெரிய அற்புதத்தைச் செய்திருக்கிறார், ஆனால் அவர்களுக்கு அதை விசுவாசிக்க விருப்பமில்லை. அவர்களுடைய இருதயம் அடைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அவர் அற்புதங்களைச் செய்து, அப்போதாவது இவர்களுடைய இருதயம் திறக்குமா, இவர்கள் தன்னை உள்ளே விடுவார்களா, அவர்களுக்கு நன்மை செய்ய வேண்டும் என்று அவர் பார்க்கிறார். ஆனால் அவர்களுடைய அவிசுவாசம் மிகுதியாய் இருக்கிறது. கர்த்தரே வானத்திலிருந்து இறங்கி வந்து அவர்களுக்குச் செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்தால் கூட அவர்களை மீறிஒன்றும் செய்ய முடியாது. இயேசு சீஷர்களிடம், நீங்கள் அதுபோன்ற இருதயத்தை உடையவர்களாய் ஆகிவிடாதீர்கள் என்கிறார்.

ஏரோதின் புளித்தமான என்றால் என்ன? ஏரோது ஒரு கொலைகாரன், அவன் ஒழுக்கக்கேடான வாழ்க்கை வாழ்ந்தவன், வேசித்தனம் செய்தவன், பதவிக்காக என்ன செய்ய வேண்டுமோ அதையெல்லாம் செய்கிறவன். அப்படிப்பட்ட பொல்லாத மனுஷன். அவன் யூதருக்கு ராஜாவாக இருந்தான். ஆகவேதான் அவனுக்கும் இயேசுவுக்கும் எப்போதுமே ஆகவில்லை. அவனுடைய புளித்தமா என்று சொல்லும்போது அதையெல்லாம் குறிக்கலாம். ஆனால் அவனுடைய புளித்தமாவும் இங்கு அவனுடைய அவிசுவாசத்தைத்தான் குறிக்கிறது. அவன் இயேசுவைப் பற்றி கேள்விப்படுகிறான். இப்போதுதான் யோவான் ஸ்நானகனை கொலை செய்தாகிவிட்டது. இயேசு என்று ஒருவர் பிரசங்கம்பண்ணிக் கொண்டு போகிறார்; அவரைப் பின்பற்றி அநேகர் போகிறார்கள் என்று அவன் கேள்விப்பட்டவுடன், யோவான் ஸ்நானகன் மறுபடியும் உயிரோடெழுந்து வந்து விட்டானாஎன்று எண்ணுகிறான். அவன் இயேசுவை விசுவாசிக்கிறதாக இல்லை. இவர் எவ்வளவு அற்புதம் செய்தாலும் இவரை விசுவாசிக்க அவனுக்கு மனமும் இல்லை, அப்படிப்பட்ட கண்ணோட்டமும் அவனுக்கு கிடையாது. அவன் விசுவாசிக்கக்கூடாது என்று முடிவு செய்துவிட்டான். ஏனென்றால் இயேசு ஒழுக்கமாக வாழ வேண்டும் என்று பிரசங்கிக்கிறாரே, இவரைப் பின்பற்றினால் பதவிக்கு அலைய முடியாதே என்று எண்ணுகிறான். இவனைப் போன்றவர்கள் இயேசுவைப் பின்பற்றமாட்டார்கள். ஏனென்றால் அவர்களுக்கு அது வசதி கிடையாது. ஏரோது இயேசுவைப் பின்பற்றக்கூடாது என்று முடிவு செய்துவிட்டான். அவனுக்கு கடின இருதயமும், அவிசுவாசமும் இருக்கிறது. இதுதான் பரிசேயருக்குள்ளும் இருக்கிறது. இயேசு அதைக் குறித்த எச்சரிக்கையாய் இருங்கள் என்று சீஷர்களிடம் அந்த தருணத்தைப் பயன்படுத்தி போதிக்கிறார். பரிசேயர்கள் இவரிடம் அடையாளத்தைக் கேட்கும்போதுஅவர்களுடைய கடின இருதயமும் அவிசுவாசமும் அப்பட்டமாக வெளிப்படுகிறது. இயேசு அதை ஒரு வாய்ப்பாக எடுத்துக்கொண்டு சீஷர்களிடம், உங்கள் இருதயமும் அப்படி ஆகாதபடிக்கு பார்த்துக்கொள்ளுங்கள் என்கிறார். ஆனால் சீஷர்களை அதை விட்டுவிட்டு, புளித்தமா என்று சொன்னவுடன் அப்பத்தைப் பற்றி யோசிக்கிறார்கள். ஏனென்றால் சற்று முன்புதான் அப்பத்தை வைத்து நான்காயிரம் பேரை போஷித்து ஏழு கூடைகள் மீந்தது. ஆகவே இவர்கள்,நாம் அப்பத்தை எடுக்காமல் வந்துவிட்டோமே, அப்பம் இல்லையே, இயேசு அதைப் பற்றித்தான் பேசுகிறார் போலிருக்கிறது என்று எண்ணுகிறார்கள். இயேசு அதற்கு பதில் சொல்லும் பதிலைக் கவனியுங்கள்.

"உங்களுக்கு கண்களிருந்தும் காணாதிருக்கிறீர்களா? காதுகளிருந்தும் கேளாதிருக்கிறீர்களா? நினைவுகூராமலுமிருக்கிறீர்களா?"(மாற்கு8:18).

பழைய ஏற்பாட்டில் தேவன் இஸ்ரவேல் ஜனங்களுக்கு இதே வார்த்தைகளை திரும்ப திரும்பச் சொல்லி கண்டிக்கிறார். இயேசு வந்தபோதும் அவர்களுக்கு அதுதான் பிரச்சனையாக இருந்தது. இயேசு, "காதுள்ளவன் கேட்கக்கடவன்" என்று சொல்லுகிறார். தேவகுமாரனே வந்து நின்று பிரசங்கம்பண்ணுகிறார், அற்புதங்களைச் செய்கிறார்,இவர்களுடைய கண்கள் அதைப் பார்க்கிறது, ஆனால் காணாதது போல இருக்கிறார்கள்; காது கேட்கிறது, ஆனால் எதுவுமே இவர்களுக்கு விளங்கவில்லை. இயேசு தான் என்ன சொல்ல வருகிறேன் என்பதை விளக்குகிறார். அதை கவனிப்போம்.

"நான் ஐந்து அப்பங்களை ஐயாயிரம் பேருக்குப் பங்கிட்டபோது, மீதியான துணிக்கைகளை எத்தனை கூடை நிறைய எடுத்தீர்கள் என்று கேட்டார். பன்னிரண்டு என்றார்கள்.நான் ஏழு அப்பங்களை நாலாயிரம் பேருக்குப் பங்கிட்டபோது, மீதியான துணிக்கைகளை எத்தனை கூடை நிறைய எடுத்தீர்கள் என்று கேட்டார். ஏழு என்றார்கள்.அப்படியானால், நீங்கள் உணராதிருக்கிறது எப்படி என்றார்"(மாற்கு8:19-21).

இயேசு இதைச் சொன்னவுடன், ஆண்டவரே, நீர் என்ன சொல்ல வருகிறீர் என்று எல்லாரும் கேட்டிருப்பார்கள். உன்னுடைய இருதயக்கடினத்தினால், அவிசுவாசத்தினால் நான் சொல்ல வந்த எதை நீங்கள் தவறவிட்டீர்கள் என்பது விளங்குகிறதா? என்று கேட்கிறார்.இயேசு கொஞ்ச அப்பங்களைக் கொண்டு அநேகரை போஷிப்பது இரண்டு முறை நடந்திருக்கிறது. அவர் இந்த இரண்டு சம்பவங்களையும் சொல்லுகிறார். முதல் சம்பவத்தில் கையில் இருந்தது கொஞ்சந்தான், ஆனால் அது அநேகருக்கு ஆகாரமானது, அநேகம் மீதமாகவும் செய்தது. இரண்டாவது சம்பவத்தில் கையில் அதிகமாக இருந்தது, ஆனால் சாப்பிட்டது அதைக் காட்டிலும் கொஞ்சம் பேர், மீதமானதும் கொஞ்சம். ஆக கொஞ்சம் இருக்கும்போது அநேகர் சாப்பிட்டார்கள், அநேகம் இருக்கும்போது கொஞ்சம்பேர் சாப்பிட்டார்கள். இயேசு, "இன்னும் உணராமல் இருக்கிறீர்களா?" என்கிறார். அவர் என்ன சொல்ல வருகிறார் என்றால், நீங்கள் சாப்பாடு இல்லையே என்று பேசிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள். நான் இருக்கிறேன், நான் எல்லா தேவைகளையும் சந்திக்கிறவர், பெரிய தேவை, சிறிய தேவை என்று எதுவும்கிடையாது. ஐயாயிரம் பேர் இருந்தால் என்ன, நான்காயிரம் பேர் இருந்தால் என்ன, அதில் எந்த வித்தியாசமும் கிடையாது. நான் செய்த இரண்டு அற்புதங்களையும் பாருங்கள். கொஞ்சத்தை வைத்து நிறைய பேரையும், அதிகமானதை வைத்து கொஞ்சம் பேரையும் போஷித்தேன். ஆகவே உண்மையாகவே கையில் எவ்வளவு இருக்கிறது என்பதற்கும், அது எப்படி போதுமானதாக இருக்கும் என்பதற்கும் சம்பந்தமே கிடையாது. ஏனென்றால் நான் அற்புதத்தைச் செய்கிறவர்; என்னால் கூடாத காரியம் ஒன்றுமில்லை;உங்களுடைய தேவைகள் எல்லாவற்றையும் சந்திக்க நான் வந்தேன்;நான் உங்களுக்குப் போதுமானவராக இருக்கிறேன்;உங்களுக்கு ஆவிக்குரிய தேவைகளாய் இருந்தாலும், உலகப்பிரகாரமான தேவைகளாய் இருந்தாலும் எல்லாவற்றையும் சந்திக்கக்கூடிய ஆற்றல் படைத்தவராக நான் உங்கள் மத்தியில் இருக்கிறேன் என்பதை காண்பிக்கிறார். ஆனால் ஜனங்கள் முற்றிலுமாய் இந்த சத்தியத்தையே தவற விட்டு விட்டார்கள். அதற்கு காரணம் என்ன? இருதயக் கடினம். அவர்களுடைய இருதயம் அப்படிப்பட்ட நிலையில் இருந்தது. தேவகுமாரனே அவர்களுக்கு முன்பாக வந்து பேசுகிறார், ஆனால் இவர்களுக்கு எதுவுமே நடக்கவில்லை. இயேசு தாம் வளர்ந்த ஊராகிய நாசரேத்துக்குப் போகிறார். அங்கு அவரால் அநேக அற்புதங்களைச் செய்ய முடியவில்லை. ஏன்? இவரால் செய்ய முடியாது என்பதினால் அல்ல, அவர்களிடத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய இருதயம் இல்லை. அவர்களுடைய இருதயம் அப்படியிருக்கிறது. இருதயம் மிகவும் முக்கியம். ஆகவேதான் "எல்லாக் காவலோடும் இருதயத்தைக் காத்துக்கொள்"என்று சொல்லியிருக்கிறது. ஏன்? எந்த நல்ல, கெட்ட காரியங்கள் நடந்தாலும் அது இருதயத்திலிருந்துதான் வருகிறது. இருதயத்தில் அவநம்பிக்கையையும், தவறான காரியங்களையும் அனுமதித்தால் வாழ்க்கையில் தவறான காரியங்கள் தான் நடக்கும். அதில் நல்ல காரியங்களை அனுமதித்தால் வாழ்க்கையில் நல்ல காரியங்கள் உண்டாகும்.

ஆதியாகமம் 15-ஆம் அதிகாரத்திற்குச் செல்வோம். கர்த்தர் ஆபிரகாமிடத்தில் வருகிறார். இவனுடைய வாழ்க்கையில் ஒரு பெரிய தேவை இருக்கிறது. இவனுக்கு குழந்தை இல்லை. கர்த்தர் இவனை அழைத்துவிட்டார், இவனை தெரிந்துகொண்டார். இவன் கர்த்தருக்காக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறான். இவனுக்கு ஒரு பெரிய குறை இருக்கிறது. கர்த்தர் இவனுக்கு இந்த குறையை தீர்க்க வேண்டும். கர்த்தர் இவனிடத்தில் வருகிறார்.

"இந்தக் காரியங்கள் நடந்தபின்பு, கர்த்தருடைய வார்த்தை ஆபிராமுக்குத் தரிசனத்திலே உண்டாகி, அவர்: ஆபிராமே, நீ பயப்படாதே; நான் உனக்குக் கேடகமும், உனக்கு மகா பெரிய பலனுமாயிருக்கிறேன் என்றார்"(ஆதியாகமம்15:1).

கர்த்தர் இவனிடத்தில் வரும்போதே "பயப்படாதே" என்று சொல்லுகிறார். இருதயம் இறுக்கமாக இருந்தால் அதனுடைய அடையாளம் பயம். நாம் பயந்து கொண்டே வாழ்ந்துகொண்டிருந்தால் இருதயம் நெருக்கமாக உள்ளே எதுவும் நுழைய முடியாத நிலையில் இருக்கிறது என்று அர்த்தம். நமக்கு எப்போதோ உண்டாகிற சில பயங்களைப் பற்றி நான் சொல்லவில்லை. சிலவேளைகளில் நாம் பயப்படுகிறோம்,ஆனால் உடனே அதை வெளியேற்றி விடுகிறோம், மேற்கொண்டு விடுகிறோம். ஆனால் சிலர் அதையேதியானித்து, அதிலேயே இருந்து, பிறகு அது அவர்களுடையஇருதயத்தைநிரப்பி விடுகிறது. அவர்கள் வாயைத் திறந்தார்கள் என்றால் அவர்களுடைய வார்த்தைகளிலிருந்து பயம்தான்வந்து கொண்டிருக்கும். நான் அந்த பயத்தைப் பற்றி சொல்லுகிறேன். ஆபிரகாம் பயந்துகொண்டே இருக்கிறான். அவனுடைய இருதயம் அப்படி ஆகிவிட்டது. அவன் ஆரம்பத்திலேயே விசுவாச வீரனாக இருக்கவில்லை. அவன் ஆரம்பத்தில் எல்லா மனுஷரைப்போல பயந்துகொண்டு தான் இருந்தான். விழுந்துபோன மனுஷனுடைய அடையாளம் அவனிடம் இருக்கிறது. அவன் வாயைத் திறந்து சொல்லுவதற்கு முன்னமே என்ன விஷயம் என்று கர்த்தருக்கு தெரிகிறது.

"அதற்கு ஆபிராம்: கர்த்தராகிய ஆண்டவரே, அடியேனுக்கு என்ன தருவீர்? நான் பிள்ளையில்லாமல் இருக்கிறேனே; தமஸ்கு ஊரானாகிய இந்த எலியேசர் என் வீட்டு விசாரணைக் கர்த்தனாய் இருக்கிறானே என்றான்"(ஆதியாகமம்15:2).

இவன் ஆரம்பித்தவுடனேயே பிரச்சனையை பேசுகிறான். இவனுக்கு இருக்கிற பிரச்சனை பெரியதுதான். அக்காலத்தில்ஒரு பழக்கம் இருந்தது. பணக்காரர்களுக்கு பிள்ளை இல்லையென்றால் தாங்கள் சாகும் முன் தங்களுடைய வீட்டிலேயே பிறந்து, வளர்ந்த ஒரு அடிமையை எடுத்து அந்த அடிமைக்கு சொத்துக்களை எல்லாம் கொடுத்து விடுவார்கள். ஆபிரகாமுக்கு பிள்ளை இல்லை. இவனுக்கு அநேக வேலைக்காரர்களும், வேலைக்காரிகளும் இருந்தார்கள். அதில் யாருக்கு தன்னுடைய சொத்தைக் கொடுப்பது என்று பார்க்கிறான். எலியேசர் என்கிற ஒருவன் உண்மையும் உத்தமுமாய் இருக்கிறான். சாகும் முன் சொத்துக்களையெல்லாம் இவனிடம் கொடுத்துவிடுவோம் என்ற எண்ணம் ஆபிரகாமுக்கு இருந்திருக்கிறது. ஆனால் அது அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை. நம்முடைய சொத்துக்களை நமக்குப் பிறந்த பிள்ளையிடம் அல்லவா கொடுக்க வேண்டும்.எவனோ ஒருவன் நமக்கு அடிமையாய் வேலை செய்து கொண்டிருக்கிறான், அவனிடம் அதை கொடுப்பதா என்று வருத்தத்திலேயே இருக்கிறான். கர்த்தரிடம் அப்படியே அதைச் சொல்லுகிறான்.

"பின்னும் ஆபிராம்: தேவரீர் எனக்குப் புத்திர சந்தானம் அருளவில்லை; இதோ என் வீட்டிலே பிறந்த பிள்ளை எனக்குச் சுதந்தரவாளியாய் இருக்கிறான் என்றான்"(ஆதியாகமம்15:3).

ஆபிரகாமுக்கு பிரச்சனையே மனதில் பெரிதாக இருக்கிறது, உள்ளமெல்லாம் அதினால் நிறைந்திருக்கிறது, வாயிலிருந்து அதுதான் வருகிறது. அவன் அப்படி பேசிக் கொண்டிருக்கிறான்.

"அப்பொழுது கர்த்தருடைய வார்த்தை அவனுக்கு உண்டாகி: இவன் உனக்குச் சுதந்தரவாளியல்ல, உன் கர்ப்பப்பிறப்பாயிருப்பவனே உனக்குச் சுதந்தரவாளியாவான் என்று சொல்லி"(ஆதியாகமம்15:4).

கர்த்தர் வார்த்தையை இருதயத்தை நோக்கி அனுப்புகிறார். காணப்படாத உலகத்தைச் சார்ந்த தம்முடைய வார்த்தையை அவர் அனுப்பும்போது பெரிதாக ஏதோ நடக்கப்போகிறது. அன்றைக்கு ஒழுங்கின்மையும், வெறுமையும், இருளுமாய் இருந்த உலகத்திற்குள் தம்முடைய வார்த்தையை அனுப்பினார். அப்போது அந்த உலகம் அழகான, அற்புதமான உலகமாக மாறினது. நாம் கஷ்டப்படுகிற பல சூழ்நிலைகளின் மத்தியிலே கர்த்தர் தம்முடைய வார்த்தையை நம் இருதயத்திற்குள்ளே அனுப்புகிறார். இதனால் புது சிருஷ்டிப்பும், புதிய சூழ்நிலையும்உண்டாகும், புதிய காரியங்கள் நடைபெறும். ஆகவேதான் அவர் வார்த்தையை அனுப்புகிறார். கர்த்தர் ஆபிரகாமிடம் வரும்போதேபெரிய program-உடன் வருகிறார். பிள்ளை இல்லாத இவனுக்கு ஒரு பிள்ளையைக் கொடுத்து, அந்தப் பிள்ளை மூலமாக இஸ்ரவேல் என்கிற ஒரு பெரிய சந்ததியையே எழுப்பி, அந்த சந்ததியின் மூலமாக இயேசு என்கிற இரட்சகர்உலகத்திற்குள் பிறந்து, இரட்சிப்பின் மூலமாக எல்லாருக்கும் ஆசீர்வாதம் உண்டாகி, இன்றைக்கு இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலமாக நாமெல்லாரும் கூட ஆபிரகாமின் சந்ததியாராகி விட்டோம். இப்படி ஒரு பெரிய program-உடன் தேவன் வருகிறார். இதை ஆபிரகாம் எண்ணிப் பார்த்திருந்திருப்பானா? கர்த்தர் நம்மை எப்போதெல்லாம் தெரிந்துகொள்கிறாரோ நாம் யோசித்து வைப்பதை விட அவர் பெரிய program-ஐ யோசித்து வைக்கிறார். இது நிச்சயம்.

"அவர் அவனை வெளியே அழைத்து: நீ வானத்தை அண்ணாந்து பார், நட்சத்திரங்களை எண்ண உன்னாலே கூடுமானால், அவைகளை எண்ணு என்று சொல்லி; பின்பு அவனை நோக்கி: உன் சந்ததி இவ்வண்ணமாய் இருக்கும் என்றார்"(ஆதியாகமம்15:5).

நாம் ஆபிரகாமைப்போல நான்கு சுவருக்குள் மாட்டிக்கொள்கிறோம்,அண்ணாந்து எதையும் பார்ப்பதில்லை. ஆபிரகாம் எந்தப் பக்கம் திரும்பினாலும் அவனுக்கு பிரச்சனை தான் தெரிகிறது. ஆகவே கர்த்தர் இதையெல்லாம் தாண்டி, வெளியே போய் அண்ணாந்து பார்த்தால் வேறு காரியங்கள் உனக்குத் தெரியும் என்கிறார். அவன் அண்ணாந்து பார்க்கும்போது வானத்து நட்சத்திரங்களைப் பார்க்கிறான், தேவனுடைய மகிமை அவனுக்குத் தெரிகிறது. தேவன், உன்னுடைய சந்ததியும் இதுபோலத்தான் எண்ண முடியாத அளவுக்கு இருக்கும் என்கிறார். இவனுக்கு வயதாகி விட்டது, மனைவிக்கும் வயதாகி விட்டது. குழந்தை பிறப்பதற்கு வாய்ப்பு இல்லை. இவன் தனக்கு பெரிய சந்ததி வேண்டும் என்று கேட்கவில்லை, தனக்கு வாரிசாக ஒரு பிள்ளையைத்தான் கேட்கிறான். ஆனால் தேவன் வானத்து நட்சத்திரங்களைப்போல சந்ததியை உருவாக்கித் தருகிறேன் என்கிறார். ஏனென்றால் அவருடைய program வேறு விதமானது.

"அவன் கர்த்தரை விசுவாசித்தான், அதை அவர் அவனுக்கு நீதியாக எண்ணினார்"(ஆதியாகமம்15:6).


அநேகர் இதை வாசித்தவுடன், தேவன் வந்து சொன்னவுடன் ஆபிரகாம் உடனே அதை ஏற்றுக்கொண்டு விசுவாசித்தான், எல்லாம் சரியாகி விட்டது என்று எண்ணுகிறார்கள். கிடையாது. இந்த கதையை எழுதும்போது முடிவை முதலிலேயே சொல்லிவிட்டு, நடுவில் என்ன நடந்தது என்பதை அடுத்த அதிகாரங்களில் எழுதுகிறார்கள். 'அவன் விசுவாசித்தான்' இன்று இங்கு வாசிக்கிறோம். ஆனால் பல மனத்தடைகளையும், போராட்டங்களையும் கடந்து வந்துதான் அவன் விசுவாசிக்கிறான். அது நமக்கு எப்படி தெரியும்? இந்த வசனத்திற்குப் பிறகு 8-ஆம் வசனத்தில், "ஆண்டவரே, நான் அதைச் சுதந்தரித்துக்கொள்வேன் என்று எதினால் அறிவேன்?" என்று கேட்கிறான். கர்த்தர் அவனோடு உடன்படிக்கை பண்ணுகிறார். ஒரு மிருகத்தை இரண்டாக வெட்டிவைக்கச் சொல்லி, அதன் நடுவே கடந்துபோகிறார். அவனுடைய சந்ததியைப் பற்றிய வாக்குத்தத்தங்களை எல்லாம் கொடுக்கிறார். நானூறு வருஷத்திற்குப் பிறகு அவர்களுக்கு எகிப்தில் தேசத்தில் நடக்கப் போவதைப் பற்றிச் சொல்லுகிறார். நான் இதைச் செய்யவில்லை என்றால் நான் அந்த செத்த மிருகங்களைப்போல ஆவேன்; என்னுடைய ஜீவனின் அடிப்படையில் உனக்கு வாக்குப்பண்ணுகிறேன்;நிச்சயமாக உனக்குச் செய்வேன் என்கிறார்.

கர்த்தர் சொன்னார், ஆபிரகாம் விசுவாசித்தான், அது அவனுக்கு நீதியாக எண்ணப்பட்டது, அவ்வளவுதான் முடிந்துவிட்டது என்று நாம் எண்ணுகிறோம். ஆனால் கதை அதோடு முடியவில்லை. என்ன நடந்தது என்பதை 16-ஆம் அடுத்த அதிகாரத்தில் பார்க்கிறோம். ஆபிரகாம் வானத்தை அண்ணாந்து நட்சத்திரங்களைப் பார்ந்துவிட்டு, கர்த்தர் அவனோடு பேசி உடன்படிக்கை செய்துவிட்டு, கர்த்தர் நமக்கு பெரிய சந்ததியை உண்டுபண்ணப்போகிறார் என்று சந்தோஷத்துடன் வீட்டிற்கு வருகிறான். அவன் வீட்டிற்கு வந்து சாராளிடம், தேவன் எனக்கு இப்படிச் சொன்னார், என்னோடு வாக்குத்தத்தம்பண்ணினார், உடன்படிக்கை பண்ணினார், ஆண்டவரையே சந்தித்து பேசிவிட்டு வந்திருக்கிறேன், பெரிய சந்ததி உண்டாகப்போகிறது என்று சொல்லுகிறான். அதற்கு சாராள், நமக்கு ஒரு குழந்தை கூட இல்லையே, ஆனால் வானத்து நட்சத்திரங்களைப்போல சந்ததி இருக்கும் என்று சொல்லுகிறீரே, இதெல்லாம் என்ன பேச்சு, உமக்கும் எனக்கும் வயது ஆகிக்கொண்டே போகிறது.நமக்கு ஒரு குமாரன் வேண்டும். நான் உமக்கு எளிதான வழியைச் சொல்லுகிறேன். நம்மிடம் ஒரு அடிமைப்பெண் இருக்கிறாள். நீர் அவளை மனைவியாக்கிக்கொண்டு அவள் மூலமாக ஒரு குழந்தையைப் பெற்றுக்கொள்.நாம் சாகும்போது சொத்தையெல்லாம் அவனுக்குக் கொடுத்துவிடலாம், அவன் உன்னுடைய குமாரன்தானே, உன் மூலமாக பிறந்தவன் தானே, அவன் அதை அனுபவிக்கட்டும் என்கிறாள். ஆபிரகாமும் சாராளின் பேச்சைக் கேட்டு அடிமைப்பெண்ணை மனைவியாக்கிக் கொண்டு அவள் மூலமாக ஒரு குழந்தையைப் பெற்றுக்கொண்டான். 15-ஆம் அதிகாரத்தில் கர்த்தர் ஆபிரகாமிடம், வானத்து நட்சத்திரங்களைப்போல உன் சந்ததி இருக்கும் இருக்கும் என்றார். ஆபிரகாமுக்கு அது கொஞ்சம் கூட இறங்கவில்லை. ஆபிரகாம் விசுவாசித்தான் என்று நாம் எண்ணுகிறோம். கிடையாது. அவன் இன்னும் விசுவாசிக்கவில்லை. 16-ஆம் அதிகாரத்தில் அடிமைப்பெண் ஆகாரின் மூலம் பிள்ளை பெற்றுக்கொள்கிறான். 17-ஆம் அதிகாரத்தில் இன்னும் சில காரியங்கள் நடக்கிறது. ஒரு கிழவனுக்கு கிழவிக்கு எங்கேயாவது குழந்தை பிறந்திருக்கிறதா என்று சொல்லி அவன் நகைக்கிறான்.தேவன் கொடுத்த வாக்குத்தத்தத்தைப் பற்றி சந்தேகமும், நகைப்பும், பரியாசமும் அவனுக்கு உண்டாகிறது. அப்படியென்றால் அவன் இன்னும் விசுவாசிக்கவில்லை என்று அர்த்தம். கர்த்தர் மறுபடியும் அவனிடம் வந்து பேசுகிறார். கர்த்தர் ஒரு program போட்டார் என்றால் அவர் மாற்றிக்கொள்ள மாட்டார். ஆபிரகாம் வேறு program போட்டு எல்லாவற்றையும் மாற்றி வைத்துவிட்டான். இஸ்மவேல் பிறந்துவிட்டான். ஆபிரகாம் கர்த்தரிடம், எனக்கு வானத்து நட்சத்திரங்களைப்போல சந்ததி வேண்டாம். ஒரு பிள்ளை பிறந்துவிட்டது, இவன் வாழட்டும், இவனை ஆசீர்வதியும் என்று கேட்கிறான். அதற்கு கர்த்தர், இவனை ஆசீர்வதிக்கிறேன். ஆனால் உன் சந்ததி இவன் மூலமாய் அல்ல, உன்னுடைய மனைவியாகிய சாராள் ஒரு குழந்தையைப் பெறுவாள். அவள் மூலமாகத்தான் உன்னுடைய சந்ததியை ஸ்தாபிப்பேன் என்கிறார். 18-ஆம் அதிகாரத்தில் வாசித்தோம் என்றால் ஆபிரகாமின் சந்தேகம் தொடருகிறது. அங்கு சாராள் நகைப்பதைப் பார்க்கிறோம். கர்த்தர் அவளிடம், ஏன் நகைத்தாய் என்று கேட்கிறார். அதற்கு அவள், நான் நகைக்கவில்லை என்கிறாள். தேவன் சொன்ன காரியத்தை விசுவாசிக்காமல் இவ்வளவு காரியங்கள் அங்கு நடக்கிறது. கர்த்தர் அவளிடம், நீ நகைத்தாய், கர்த்தரால் கூடாத காரியம் ஒன்று உண்டோ என்கிறார்.இந்த சம்பவங்களுக்குப் பிறகு 21-ஆம் அதிகாரத்தில் தான் ஆபிரகாம் சாராளுக்கு குழந்தை பிறக்கிறது.

அவன் கடைசியாகத்தான் விசுவாசித்தானே ஒழிய, உடனே விசுவாசிக்கவில்லை. வாக்குத்தத்தம் பண்ணினதற்கும், குழந்தை பெறுவதற்கும் நடுவே 25 வருடங்கள் ஆகிவிட்டது. ஏன் 25 வருடங்கள் ஆனது? கர்த்தர் இதை நமக்கு ஒரு பாடம் போல வேதத்தில் வைத்துவிட்டார். ஆகவேதான் புதிய ஏற்பாட்டில் பவுல் போன்றவர்கள் ஆபிரகாமை எடுத்து வைத்துக்கொண்டு தான் விசுவாசத்தைப் போதிக்கிறார்கள். ஆபிரகாம் விசுவாசிக்காமல் போனது, இவ்வளவு தாமதமானது, பிறகு அவன் எப்படி நம்புகிறவனாய் மாறினான், அவனுடைய விசுவாசம் எவ்வளவு பெரிதாக இருந்தது என்று இதையெல்லாம் அவர்கள் போதிக்கிறார்கள். இதெல்லாம் ஏன் நடக்கிறது? நாமும் விசுவாசத்தைக் கற்றுக்கொள்ளும்படியாக. அன்றைக்கு ஆபிரகாமுக்கு வேதாகமம் இருந்ததா? அவன் எந்த ஆபிரகாமைப் பற்றி வாசித்தான்? அவன் எங்கிருந்து விசுவாசத்தைக் கற்றுக்கொண்டான்? அவனுக்கு இப்படி ஒரு சபை இருந்ததா? அவனுக்குப் போதிப்பதற்கு போதகர்கள் இருந்தார்களா? அவனுக்குள் ஆவியானவர் இருந்தாரா? அவனுக்கு மறுபிறப்பு, புதிய இருதயம் இருந்ததா? சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். இது எதுவுமே அவனுக்கு இல்லை. கர்த்தர் தரிசனத்தில் அவனிடம் பேசுகிறார் அவ்வளவுதான். ஆனால் அவன் வீட்டிற்குச் சென்றால் ஊராரையும், மனைவியையும், தன்னுடைய சந்தேகங்களையும் deal பண்ண வேண்டும். இவனுக்கு நடந்ததை எல்லாம் படித்து விரைவாக கற்றுக்கொண்டு நாம் பதில்களைப் பெற முடியும். இவனுக்கு நடந்ததெல்லாம் ஏன் முக்கியம் என்றால், தேவன் இதை ஒரு பெரிய பாடமாக வேதத்தில் நமக்கு வைத்துவிட்டார். கர்த்தர் தாம் சொன்னதை அப்படியே நிறைவேற்றி காண்பித்தார். எப்படி?இன்றைக்கு வெறும் சரீரப் பிரகாரமான சந்ததி அல்ல, கோடான கோடி பேர் ஆபிரகாமின் சந்ததியாக பரலோகத்தில் இருக்கிறார்கள்.வேதம், "நீங்கள் கிறிஸ்துவினுடையவர்களானால், ஆபிரகாமின் சந்ததியாராயும், வாக்குத்தத்தத்தின்படியே சுதந்தரராயுமிருக்கிறீர்கள்" (கலாத்தியர் 3:29) என்று சொல்லுகிறது. விசுவாச மார்க்கத்தார் யாவருக்கும் ஆபிரகாம் தகப்பன். ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதம் வெறும் ஈசாக்கு, யாக்கோபுக்கு மாத்திரமல்ல, அது நமக்கும் சொந்தமாயிருக்கிறது. இன்றைக்கு கோடிக்கணக்கான மக்கள் ஏற்கனவே ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதத்தைப் பெற்று பரலோகமே போய் சேர்ந்துவிட்டார்கள். இன்னும் கோடான கோடி மக்கள் பூமியில் இருக்கிறார்கள். கர்த்தர் தாம் சொன்னதுபோலவே வானத்து நட்சத்திரங்களைப்போலவும், கடலின் மணலைப்போலவும், பூமியின் தூளைப்போலவும் அவனுக்கு சந்ததியை ஏற்படுத்தினார். ஏன் 25 வருடங்கள் தாமதமானது? அவனுடைய உள்ளம் கர்த்தருக்கு தேவைப்படுகிறது. அவன் தன்னுடைய உள்ளத்தை திறக்க வேண்டியதாய் இருக்கிறது; சந்தேகங்களை அகற்ற வேண்டியதாய் இருக்கிறது; கர்த்தருடைய வாக்குத்தத்தங்களை நம்ப வேண்டியதாய் இருக்கிறது. அதற்கு அவன் தன்னுடைய இருதயத்தை திறந்து கொடுத்து, அதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியதாய் இருக்கிறது. அவன் ஏற்றுக்கொண்ட பிறகுதான் அது நடக்கிறது. இப்படித்தான் நம்முடைய வாழ்க்கையிலும் நடக்கிறது.

1 இராஜாக்கள் 3-ஆம் அதிகாரத்திலிருந்து சில வசனங்களை வாசித்துவிட்டு, பிறகு 4-ஆம் அதிகாரத்திலிருந்து ஒரு வசனத்தைக் காண்பிக்கிறேன்.

"கிபியோனிலேகர்த்தர்சாலொமோனுக்கு இராத்திரியில் சொப்பனத்திலே தரிசனமாகி: நீ விரும்புகிறதை என்னிடத்தில் கேள் என்று தேவன் சொன்னார்.அதற்குச் சாலொமோன் என் தகப்பனாகிய தாவீது என்னும் உமது அடியான் உம்மைப்பற்றி உண்மையும் நீதியும் மன நேர்மையுமாய் உமக்கு முன்பாக நடந்தபடியே தேவரீர் அவருக்குப் பெரிய கிருபைசெய்து, அந்தப் பெரிய கிருபையை அவருக்குக் காத்து, இந்நாளில் இருக்கிறபடியே அவருடைய சிங்காசனத்தில் வீற்றிருக்கிற ஒரு குமாரனை அவருக்குத் தந்தீர்.இப்போதும் என் தேவனாகிய கர்த்தாவே, தேவரீர் உமது அடியேனை என் தகப்பனாகிய தாவீதின் ஸ்தானத்திலே ராஜாவாக்கினீரே, நானோவென்றால் போக்கு வரவு அறியாத சிறுபிள்ளையாயிருக்கிறேன்.நீர் தெரிந்துகொண்டதும் ஏராளத்தினால் எண்ணிக்கைக்கு அடங்காததும் இலக்கத்திற்கு உட்படாததுமான திரளான ஜனங்களாகிய உமது ஜனத்தின் நடுவில் அடியேன் இருக்கிறேன்.ஆகையால் உமது ஜனங்களை நியாயம் விசாரிக்கவும், நன்மை தீமை இன்னதென்று வகையறுக்கவும், அடியேனுக்கு ஞானமுள்ள இருதயத்தைத் தந்தருளும்; ஏராளமாயிருக்கிற இந்த உமது ஜனங்களை நியாயம் விசாரிக்க யாராலே ஆகும் என்றான். சாலொமோன் இந்தக் காரியத்தைக் கேட்டது ஆண்டவருடைய பார்வைக்கு உகந்த விண்ணப்பமாயிருந்தது"(1 இராஜாக்கள்3:5-10).

கர்த்தர் சாலொமோனிடம், நீ என்ன வேண்டுமானாலும் கேள், நான் தருகிறேன் என்கிறார். அதற்கு அவன், கர்த்தாவே, ஞானமுள்ள இருதயத்தைத் தாரும் என்கிறான். ஆங்கிலத்தில், 'understanding heart' என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. சாலொமோன் விஷயத்தை நன்றாக புரிந்து வைத்திருக்கிறான். இந்த ஜெபத்திற்கும்,கடந்த இரண்டு வாரங்களுக்கு முன் எபேசியர் 3-ஆம் அதிகாரத்திலிருந்து நாம் பார்த்த ஜெபத்திற்கும் உள்ள ஒற்றுமையைப் பாருங்கள். நல்ல இருதயம், அது நல்ல காரியங்களால் நிரப்பப்பட வேண்டும், தேவனுடைய வெளிப்பாட்டால் நிரப்பப்பட வேண்டும் என்று அப்படிப்பட்ட இருதயத்தைக் கேட்கிறார்கள். இருதயத்தில் பெரிய மாற்றத்தைக் கேட்கிறார்கள். ஏனென்றால் அங்கிருந்தான் எல்லா ஜீவ ஊற்றும் புறப்படுகிறது என்று இவர்களுக்குத் தெரியும். இவர்கள் அதைப் புரிந்துகொண்டார்கள்.

"ஆகையினால் தேவன் அவனை நோக்கி: நீ உனக்கு நீடித்த நாட்களைக் கேளாமலும், ஐசுவரியத்தைக் கேளாமலும், உன் சத்துருக்களின் பிராணனைக் கேளாமலும், நீ இந்தக் காரியத்தையே கேட்டு, நியாயம் விசாரிக்கிறதற்கு ஏற்ற ஞானத்தை உனக்கு வேண்டிக்கொண்டபடியினால்,உன் வார்த்தைகளின்படி செய்தேன்; ஞானமும் உணர்வுமுள்ள இருதயத்தை உனக்குத் தந்தேன்; இதிலே உனக்குச் சரியானவன் உனக்குமுன் இருந்ததுமில்லை, உனக்குச் சரியானவன் உனக்குப்பின் எழும்புவதுமில்லை"(1 இராஜாக்கள்3:11,12).

புதிய ஏற்பாட்டில் அப்போஸ்தலனாகிய பவுலின் ஜெபம் இந்த ஜெபத்திற்கு இணையான ஜெபம், இது உயர்ந்த ஜெபம். நாம் இந்த ஜெபத்தைச் செய்தால் கர்த்தர் அந்த ஜெபத்திற்கு நாம் நினைப்பதற்கும், கேட்பதற்கும் அதிகமாக பதில் அளிக்கிறார்.

"இதுவுமன்றி, நீ கேளாத ஐசுவரியத்தையும் மகிமையையும் உனக்குத் தந்தேன்; உன் நாட்களில் இருக்கிற ராஜாக்களில் ஒருவனும் உனக்குச் சரியானவன் இருப்பதில்லை"(1 இராஜாக்கள்3:13).

கர்த்தர் கேட்காததையும் தருகிறார். ஏனென்றால் இதெல்லாம் நமக்கு தேவைப்படுகிறது என்று அவருக்குத் தெரிகிறது. நம்முடைய எல்லா தேவைகளும் அவருக்குத் தெரியும். அவருக்குத் தெரியாதது என்று எதுவும் கிடையாது. அவர் அதைப் பற்றியெல்லாம் கரிசணையற்றவராய் இருப்பது கிடையாது. நாம் கேட்க வேண்டியதை கேட்க வேண்டும். சாலொமோன் கர்த்தரிடம், நல்ல இருதயத்தைத் தாரும் என்று கேட்கிறான். கர்த்தருக்கு அது பிடித்துவிட்டது. அவன் கேட்காததையும் அவனுக்குத் தருகிறார். அதற்கு அடுத்த வசனங்களை வாசித்துப் பார்த்தீர்கள் என்றால் மரம், செடி, கொடிகள் மட்டுமல்ல, சுவற்றில் முளைக்கிற செடிகளைப் பற்றி கூட அவன் பேசுகிறான். அவன் எந்த subject -ஐ பற்றி எடுத்தாலும் பேசுகிறான். மிருகங்கள், பறவைகள், மீன்கள் ஆகியவற்றைப் பற்றி அறிவோடு பேசுகிறான். இவன் எந்த தட்டில் சாப்பிடுகிறான், எந்த cup-இல் குடிக்கிறான், இவனுடைய வேலைக்காரர்கள் எப்படி உடுத்தியிருக்கிறார்கள்என்பதையெல்லாம் வேடிக்கை பார்ப்பதற்கே உலகம் முழுவதிலிருந்தும் ஜனங்கள் வருவார்கள். கர்த்தர் இவனை அப்படி ஆசீர்வதித்திருந்தார்.அவனை பார்க்க வந்தவர்கள் எல்லாம், இவனுடைய கடவுள் எவ்வளவு பெரியவர், இவனை இப்படி ஆசீர்வதித்திருக்கிறாரே என்று மிகவும் ஆச்சரியப்பட்டு சொல்லுகிற அளவிற்கு இவனுடைய வாழ்க்கை இருந்தது.

கர்த்தர் சாலொமோனுக்கு எவ்வளவு ஞானத்தை தந்தார் என்பதைக் கவனியுங்கள்.

"தேவன் சாலொமோனுக்கு மிகுதியான ஞானத்தையும் புத்தியையும், கடற்கரை மணலத்தனையான மனோவிருத்தியையும் கொடுத்தார்"(1 இராஜாக்கள்4:29).

ஆங்கிலத்தில், "largeness of heart as the sands of the sea"என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. தமிழில் 'மனோவிருத்தி'என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. ஆங்கிலத்தில் தெளிவாக 'இருதய விருத்தி'என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. இருதயத்தை மேன்மையான, அருமையான, நல்ல காரியங்களைப் பிறப்பிக்கக்கூடிய இருதயமாக, நல்ல எதிர்காலத்தை உண்டாக்கக்கூடிய இருதயமாக, வெற்றிகரமான வாழ்க்கையை உண்டாக்கக்கூடிய இருதயமாக தேவன் அவனுக்குக் கொடுத்தார். அந்த இருதயத்தை எவ்வளவு பெரிதாக ஆக்கினார்? தேவன் நம்மை இரட்சித்தபோது புதுசிருஷ்டியாக்கினார். ஏனென்றால் பழைய இருதயத்தில்தேவனுடைய ஞானம் கொள்ளாது. அது விழுந்துபோன மனுஷனுடைய இருதயம். ஆகவே தேவன் மறுபடியும் சிருஷ்டித்தார். இந்த இருதயத்தின் கொள்ளளவு ஈடு இணையற்றது, அளவற்றது. இதை நிரப்பிக் கொண்டே இருக்கலாம், இது நிரம்பிக்கொண்டே இருக்கும். தேவன் சாலொமோனுடைய இருதயத்தை கடற்கரை மணலத்தனையாக நிரப்புகிறார். அன்றைக்கே தேவன் அப்படி ஆக்கினார் என்றால், இன்றைக்கு புதுசிருஷ்டிகளாய் இருக்கிற நம்முடைய இருதயத்தை கர்த்தர் எவ்வளவு உணர்வுள்ள, அறிவுள்ள, ஞானமுள்ள இருதயமாக மாற்ற முடியும் என்பதை எண்ணிப்பாருங்கள். நம்முடைய இருதயத்தை கர்த்தருக்கு திறப்போமானால் நம்முடைய எதிர்காலம் நன்றாக இருக்கும்; நாம் செய்கிற தொழில், ஊழியம் மற்றும் நம்முடைய வாழ்க்கையின் எல்லா அம்சங்களிலும் நாம் வெற்றி பெற முடியும். நம்முடைய எல்லா வெற்றிக்கும் காரணம் இருதயம் தான். இருதய விருத்தி பெற்ற சாலொமோன் தான் அன்றைக்கு உலகத்தில் மிகப்பெரிய பணக்காரனாய் இருந்தான். இத்தனைக்கும் அவன் தேவனிடத்தில் பணத்தைக் கேட்கவில்லை. இருதய விருத்தி உண்டானவுடன் செல்வமும், ஐசுவரியமும் அவனிடம்தான் ஏராளமாய் இருந்தது. இதையெல்லாம் கவனித்துப் பாருங்கள். இருதய விருத்தி அவனுக்கு எல்லாவற்றையும் கொண்டுவந்தது. அவன் தேவாலயத்தைக் கட்டினான். பல வருடங்களுக்கு முன்பு நான் வாசித்தபோது, ஒரு பெரிய வேதவல்லுநர் கணக்கிட்டு தேவாலயத்தைக் கட்டுவதற்கு1 பில்லியன் அமெரிக்க டாலர் ஆகியிருக்கும் என்கிறார். இன்றைக்கு 1 பில்லியன் என்பது 7 ஆயிரம் கோடி. அவ்வளவு பெரிய project அது. ஒரு மனுஷன் 7 ஆயிரம் கோடிக்குproject எடுத்து செய்ய முடியுமா? அந்த காலத்திலேயே சாலொமோன் அதைச் செய்தான். ஏனென்றால் அவ்வளவு பெரிய project-ஐ அவ்வளவு பெரிய இருதயம் உள்ளவனால் தான் செய்ய முடியும். உங்களுடைய இருதயத்தை கர்த்தரிடத்தில் ஒப்புவியுங்கள்;இருதயத்தை அவருக்கு திறந்துகொடுங்கள்; வசனம் இருதயத்திற்குள் போகட்டும். உலகத்தை வசனத்தினால் உண்டாக்கின தேவன் உங்களுடைய உலகத்தையும் தம்முடைய வார்த்தையை இருதயத்தில் அனுப்புவதின் மூலமாக உண்டாக்குவார். ஒளிமயமான, ஆசீர்வாதமான எதிர்காலத்தை நீங்களும் காண்பீர்கள். கனிதரும், வெற்றியுள்ள வாழ்க்கை உங்களுக்கு உண்டாகும்.

Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency