0 item - ₹0.00

Sunday Tamil Service - 02 JUL 17 - ஏன் வேலை செய்ய வேண்டும் ?

Transcript

இன்றைக்கு ஒரு புதிய தொடர் போதனையை நான் ஆரம்பிக்க இருக்கிறேன். இந்த போதனை நம்முடைய வேலையைக் குறித்தது. முதலில் ஏன் வேலை செய்ய வேண்டும் என்பதை சொல்லப்போகிறேன். நம்முடைய வாழ்க்கையில் எல்லாமே வேதவசனத்தின் அஸ்திபாரத்திலிருந்து வர வேண்டும். இன்றைக்கு அநேகருக்கு தங்களுடைய வேலையிலே வெற்றியும், நாட்டமும், தரிசனமும் கிடையாது. தங்களுடைய கையின் பிரயாசத்தைக் குறித்து ஒரு பெரிய தரிசனமோ, அதைக் குறித்த பெரிய வாஞ்சையோ அநேகருக்கு இருப்பதில்லை. இன்னும் கேட்டால் அவர்கள் வேலையை வெறுக்கிறார்கள்;அது இல்லாமல் இருந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று எண்ணுகிறார்கள். உட்கார்ந்து சாப்பிடுவது போன்று கர்த்தர் நமக்குச் செய்திருந்தார் என்றால் மிகவும் நன்றாக இருக்குமே!என்றெல்லாம் எண்ணுகிறார்கள். கர்த்தர் நம்மை உண்டாக்கும்போதே வேலைசெய்யக்கூடியவர்களாய் அப்படிப்பட்ட ஒரு தன்மையை நமக்குள் வைத்து உண்டாக்கிவிட்டார். ஆகவே வேலை செய்யாமல் நாம் திருப்தி அடைய முடியாது. வேலைக்கு ஆழ்ந்த அர்த்தங்கள் இருக்கின்றன. நாம் ஏன் வேலை செய்கிறோம் என்பதற்கு காரணங்கள் இருக்கின்றன. இதை நாம் புரிந்துகொண்டோம் என்றால், நாம் எந்த வேலையை செய்ய வேண்டும், கர்த்தர் நம்மை எதற்காக அழைத்திருக்கிறார், நாம் அதை எந்த விதத்தில் செய்ய வேண்டும் என்பதைக் குறித்த ஒரு பெரிய தரிசனமும், வாஞ்சையும், விருப்பமும் நமக்கு உண்டாகும். இந்தப் போதனையை தொடர்ந்து கேளுங்கள். இதன் மூலம் நம்முடைய வாழ்க்கையிலேயே பெரிய மறுமலர்ச்சி ஏற்படும். இளவயதுள்ளவர்கள், நான் இப்போதுதான் படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன் என்று சொல்லுகிறவர்கள் இதை கண்டிப்பாக கேட்க வேண்டும். ஏனென்றால் இவைதான் உங்களை உருவாக்கக்கூடிய காலங்கள். பள்ளி மற்றும் கல்லூரிகளில் படிப்பவர்கள் தங்களுடைய மனதை இப்போதே வடிவமைக்க (shape) வேண்டும். தேவன் எனக்குள் என்ன வைத்திருக்கிறார், நான் எதற்காக அழைக்கப்பட்டிருக்கிறேன், நான் என்ன செய்ய வேண்டும், எப்படி இருக்க வேண்டும்என்பதைப் பற்றிய ஒரு idea வேதவசனத்திலிருந்து வரவேண்டும். அது வந்துவிட்டதென்றால், நாம் வாழ்க்கையிலே தோல்வி அடையவே முடியாது. நான் எதற்காக உண்டாக்கப்பட்டிருக்கிறேன், கர்த்தர் என்னை என்ன செய்யச் சொல்லுகிறார், நான் அதை எப்படிச் செய்ய வேண்டும் என்பதை கண்டுகொண்டோம் என்றால் அதைப்போன்ற ஒரு பெரிய வெற்றியை உலகத்தில் பார்க்கவே முடியாது. பிறகு வேலை, செய்கிற தொழில், வியாபாரம் இதைப் பற்றிய ஒரு சந்தோஷம் நமக்குஇருக்கும். நாம் அதை மிகவும் முனைப்போடு செய்வோம். காலையில் எழும்பும்போதே ஒரு வேகத்துடன் எழும்புவோம், செல்வோம், செய்வோம். களைப்பு பாராமல் அதைச் செய்வோம். ஏனென்றால் நாம் எதற்காக உண்டாக்கப்பட்டிருக்கிறோம், கர்த்தர் நமக்குள் என்ன வைத்திருக்கிறார் என்பது தெரிந்தால் களைப்பும் சலிப்பும் ஓடிவிடும். அப்படிப்பட்டவர்களுக்கு motivation தேவையில்லை. சிலரை எழுப்பி, "எழுந்திரு, பஸ் போய்விடும், தூங்கிவிடாதே, இன்றும் தாமதமாகச் செல்லாதே, இந்த வாரத்தில் ஏற்கனவே மூன்று முறை தாமதமாகச் சென்றிருக்கிறாய், உன்னை வீட்டிற்கு அனுப்பி விடுவார்கள்" என்று சொல்லி, அவர்களை ஆயத்தப்படுத்தி அனுப்பி வைத்தால்தான் அவர்கள்வேலைக்குப் போவார்கள். ஏனென்றால் அவர்களுக்கு இந்தப் போதனை கிடையாது. நான் எதற்கு வேலை செய்ய வேண்டும், தேவன் என்னை எப்படி உண்டாக்கியிருக்கிறார் என்கிற idea அவர்களுக்குக் கிடையாது. ஆகவே அவர்களுக்கு ஒரு motivation கிடையாது.

நான் ஒவ்வொரு முறையும் இங்கு திருமணம் நடத்தி வைக்கும்போது ஒரு introduction கொடுப்பேன். மாற்கு 10:6-9 வசனங்களை வாசிப்பேன். அங்கு தேவன் மூன்று காரியங்களைச் சொல்லுகிறார். முதல் காரியம் என்னவென்றால், ஆதியிலே தேவன் மனுஷரை உண்டாக்கினபோது அவர்களை ஆணும் பெண்ணுமாக உண்டாக்கினார். அவர் வெறும் ஆணாக அல்லது பெண்ணாக உண்டாக்கியிருக்கலாம். ஆனால் அப்படி பண்ணவில்லை. ஒரேவிதமான இனமாகவே நம்மை உண்டாக்கியிருந்திருக்கலாம். இரண்டு விதமாக உண்டாக்கத் தேவையில்லை,ஒன்றை உண்டாக்கியிருந்தாலே போதும்.ஆனால் தேவன் இரண்டு விதமாக உண்டாக்கியிருக்கிறார். ஏன்? ஏனென்றால் இந்த இருவர் சேர்ந்தால் தான் குழந்தை பிறக்க முடியும், குடும்பம் உண்டாக முடியும். இது தேவனுடைய திட்டம். குடும்பம் என்பது தேவனுடைய மனதிலே தோன்றின ஒரு திட்டம். அது அவருடைய அனந்த ஞானத்திலிருந்து உண்டான ஒரு திட்டம். இதைச் சொல்லிவிட்டு, தேவன் உங்களை திருமணத்திற்கென்றே வடிவமைத்திருக்கிறார், நீங்கள் இப்படி ஒருநாள் திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும், ஒரு வாழ்க்கைத் துணையை அடைய வேண்டும், இரண்டு பேரும் ஒன்றாக சேர்ந்து வாழ வேண்டும், பிள்ளைகளைப் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும், உங்கள் மூலம் ஒரு குடும்பம் உண்டாக வேண்டும், அதன் மூலம் தேவனுடைய நாமம் மகிமைப்பட வேண்டும், அவருடைய நோக்கங்கள் நிறைவேற வேண்டும் என்பது தேவனுடைய விருப்பம். இதற்காகவே அவர் உங்களுக்கு ஒரு வடிவமைப்பைக் கொடுத்திருக்கிறார். இந்த விருப்பத்தையும், நோக்கத்தையும் மனதில் வைத்துதான் அதற்கேற்றவாறு வடிவமைப்பைக் கொடுக்கிறார். வடிவமைப்பு முதலில் வருவது அல்ல. நோக்கம் தான் முதலில் வருகிறது, அதன்பிறகுதான் அதற்கேற்ற வடிவமைப்பு வருகிறது. ஒரு பொருளை செய்கிறவன் தான் எதற்காக அதைச் செய்கிறேன் என்பது தெரிந்தால்தானேஅதற்கேற்ற வடிவமைப்பைக் கொடுப்பான். நோக்கம் மிகவும் முக்கியம்.திருமண வாழ்க்கை, குடும்பம் என்பதுதான் நோக்கம். எனவேதான் தேவன் மனிதனை இப்படி வடிவமைத்திருக்கிறார் என்று சொல்லுவேன். மனுஷனைக் குறித்து தேவனுடைய நோக்கம் என்ன? வேலையின் மூலமாக அவன் தேவனுடைய வேலையையே இந்த உலகத்தில் செய்ய வேண்டும். தேவனுடைய நாமத்தை மகிமைப்படுத்த வேண்டும். அவருடைய சாயலிலும், ரூபத்திலும் உண்டாக்கப்பட்ட மனுஷன் அவருடைய மேலான நோக்கங்களை இந்த பூமியில் அவருடைய ஸ்தானத்தில் இருந்துகொண்டு அவர் செய்தது போலவே செய்துகாரியங்களை நிறைவேற்ற வேண்டும் என்கிற நோக்கத்தில் தான் அவர் மனுஷனை இப்படி வடிவமைத்திருக்கிறார்.

ஒவ்வொன்றிற்கும் ஒரு சுபாவம் (nature) இருக்கிறது. அந்த சுபாவத்தை மீறக்கூடாது. கார் ஒன்றிற்கு ஒரு சுபாவம் இருக்கிறது. அது சக்கரத்தின் மீது தான் ஓடும். அதை தலைகீழாக கவிழ்த்து ஓட்ட முடியாது. அது இப்படித்தான் இயங்கும் என்று ஒரு முறை இருக்கிறது. அதில் பெட்ரோல்/டீசல் போட்டால் தான் ஓடும் என்று இருக்கிறது. பெட்ரோல் போட வேண்டிய காரில் டீசலையும், டீசல் போட வேண்டிய காரில் பெட்ரோலையும் போட்டால் ஓடாது. தாறுமாறாக ஏதாவது செய்தால் அது ஓடாது. அதன் சுபாவம் என்னவோ அதை பின்பற்ற வேண்டும். நம்முடைய சுபாவம் என்ன?தேவன் நமக்குள் பல சுபாவங்களை வைத்திருக்கிறார். ஒரு பெண்ணுக்குள் தாயாக இருக்கக்கூடிய சுபாவத்தை வைத்து, மென்மையானவளாக உண்டாக்கியிருக்கிறார். ஒரு ஆணுக்குள் குடும்பத்தை போஷித்து காப்பாற்றக்கூடியவனாக அப்படிப்பட்ட ஒரு சுபாவத்தைக் கொடுத்து அவனுக்குசற்று வித்தியாசமான வடிவமைப்பைக் கொடுக்கிறார். ஒரு குடும்பத்திலேயே எவ்வளவு வித்தியாசம் என்று பாருங்கள்!அதே ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் கர்த்தர் இன்னும் சில சுபாவங்களையும் கொடுத்திருக்கிறார். ஒரு காரியத்தைச் செய்யும்படி அதற்கான கிருபை, தாலந்து, ஆற்றல், திறமை இவற்றையெல்லாம் கொடுத்து, ஏதோ ஒரு வேலையிலே தேவனுடைய நாம மகிமைக்காக ஈடுபடும்படியாக அப்படி உண்டாக்கி வைத்திருக்கிறார். இதையெல்லாம் புரிந்துகொள்ளும்போது வேலைக்குப் போவதிலேயே புது தெம்பு இருக்கும்;படிப்பிலேயே பெரிய ஆர்வம் இருக்கும். ஒட்டுமொத்தத்தில் இதனுடைய காரியம் என்னவென்றால், விசுவாசமும் வேலையும் (faith and work). அதாவது, நாம் இயேசுவை விசுவாசிக்கிறோம். நாம் அவரைப் பின்பற்றுகிற ஆண்டவருடைய பிள்ளைகள். இயேசு மெய்யான ஜீவனுள்ள தேவனாயிருக்கிறார். அவர் இரட்சகராய், ஆண்டவராய் இருக்கிறார் என்பதற்குநம்முடைய வேலையின் மூலமாக எப்படி நாம் சாட்சியாய் இருப்பது என்பதுதான் இங்கு முக்கியமான காரியம்.

இதை எப்படிச் செய்வது என்பது பற்றி பலர் பலவிதமாகச் சொல்லுகிறார்கள். ஒரு சிலர், "வேலை செய்யும்போது நீதி, தர்மம் இவற்றிற்காக நாம் குரல் கொடுக்க வேண்டும். அதன் மூலமாக நாம் ஆண்டவருடைய பிள்ளைகள் என்பதை காண்பிக்கலாம்" என்கிறார்கள். இன்னும் சிலர், "நாம் வேலை செய்கிற இடத்தில் ஆண்டவரைப் பற்றி எல்லாருக்கும் சொல்லிவிட வேண்டும்" என்கிறார்கள். இன்னும் சிலர், "நாம் வேலையை திறமையோடும், நேர்த்தியாகவும், அழகாகவும் செய்ய வேண்டும். நாம் எதைச் செய்தாலும் அதில் அழகு இருக்க வேண்டும்.இவன் செய்தான், இவன் கிறிஸ்துவை நம்புகிறவன் என்பது இருந்தாலே அதன் மூலமாகவே நாம் இந்த உலகத்திலே ஆண்டவரைப் பற்றி சாட்சி கொடுத்து விடலாம்" என்கிறார்கள். இன்னும் சிலர், "நம்முடைய கலாச்சாரத்திலேயே ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய அளவிற்கு நம்முடைய வேலையை நாம் செய்ய வேண்டும்" என்கிறார்கள். கலாச்சாரம் எப்படி இருக்கிறது? நான் எல்லாரையும் சொல்லவில்லை. இது பரவலாக இருக்கிறது. எப்படியென்றால், ஒரு இடத்தில்நான்கு பேர் வேலை செய்கிறார்கள் என்றால் ஒருவர் மற்றொருவரிடம், "நீ அங்கு உட்கார்ந்து யாராவது வருகிறார்களா என்று பார்த்துக்கொள், நான் சிறிதுநேரம் படுத்து தூங்குகிறேன். யாராவது வந்தால் என்னை எழுப்பு. பிறகு நீ தூங்கு, நான் உனக்காக அங்கு உட்காருகிறேன்" என்று சொல்லுவார்கள். அவர்கள்,இதில் என்ன தவறு இருக்கிறது? எல்லாருமே இப்படி பண்ணுகிறோமே என்பார்கள். இப்படிச் செய்யாதவனை கெட்டவன் என்று சொல்லி, அவனை எதிலும் சேர்த்துக்கொள்ளாமல் கிண்டல் செய்வார்கள். இதுதான் கலாச்சார பிரச்சனை.இந்த கலாச்சாரத்தின் மத்தியிலே நம்முடைய கலாச்சாரம் எப்படிப்பட்டது? நாம் சரியாக வேலைக்குப் போகிறோம்,சரியாக காரியங்களைச் செய்கிறோம், செய்ய வேண்டியதற்கு அதிகமாக செய்கிறோம். இது கலாச்சாரத்திற்குள்ளேயே ஒரு பெரிய தாக்கத்தை உண்டுபண்ணுவதாகும். அதன் மூலம் நாம் சாட்சியாய் இருக்கலாம் என்கிறார்கள். இன்னும் சிலர், "நமக்குள் மாற்றப்பட்ட இருதயம் இருக்கிறது என்பதை காண்பிக்கிற விதத்தில் நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வேலையை ஒரு நன்றியுள்ள இருதயத்தோடு சந்தோஷமாக செய்ய வேண்டும். நாம் உள்ளத்தில் வித்தியாசமானவர்கள் என்பதை எடுத்துக்காண்பிக்க வேண்டும்" என்கிறார்கள். இன்னும் சிலர், "நாம் செய்கிற வேலையை மிகுந்த வாஞ்சையோடும்,முழு ஆர்வத்தோடும் செய்ய வேண்டும்" என்கிறார்கள். இன்னும் சிலர், "நாம் செய்கிற வேலையின் மூலமாக எவ்வளவு சம்பாதிக்க முடியுமோ அவ்வளவு சம்பாதித்து, அதன் மூலம் எல்லாருக்கும் தாராளமாக நற்கிரியைகளைச் செய்ய வேண்டும்" என்கிறார்கள். அக்காலத்தில் G.D. நாயுடு என்கிறஒருவர் இருந்தார். அவர் பலவிதமான கண்டுபிடிப்புகளை கண்டுபிடித்தவர். அவர் மிகவும் practical man. அவர், "முதல் 25 வருடங்கள் படி, அடுத்த 25 வருடங்கள் சம்பாதி, அடுத்த 25 வருடங்கள் படித்து, சம்பாதித்ததை வைத்து உலகத்திற்கு ஏதாவது நன்மை செய்" என்கிறார். ஆக, சம்பாதிப்பதில் எந்த தவறும் இல்லை, அதிகமாக சம்பாதிப்பதிலும் எந்தத் தவறும் இல்லை. நாம்எதற்காக சம்பாதிக்கிறோம், அதைக்கொண்டு என்ன செய்கிறோம் என்பதுதான் காரியம். எல்லாருக்கும் தாராளமாக சகலவித நற்கிரியைகளைச் செய்யும்படியாக நன்றாக சம்பாதிக்க வேண்டும் என்பதில் எந்தத் தவறுமே கிடையாது. சிலர், "நீ சம்பாதிக்கிற சம்பளம் முக்கியம் அல்ல. நீ செத்தால் அதை எடுத்துக்கொண்டு செல்லப்போகிறாயா?"என்கிறார்கள். நம்முடைய சம்பளம் முக்கியம். ஏனென்றால் நாம் மரித்து போகும்போது பணத்தை எடுத்துக்கொண்டு போகப்போவதில்லை. ஆனால் அதைக்கொண்டு நாம் என்ன செய்தோம் என்கிற நற்கிரியையை எடுத்துக்கொண்டு போகப்போகிறோம். ஆகவே சம்பாதிப்பதும், அதை சரியாக பயன்படுத்துவதும்மிகவும் முக்கியமாய் இருக்கிறது.

இப்படி பலர் பலவிதங்களைச் சொல்லுகிறார்கள். இவை எல்லாமே வேதவசனத்தின்படி சரியானதுதான். அதற்கு வேதவசனத்தில் ஆதாரம் இருக்கிறது. இவற்றில் எது மிகவும் முக்கியமானது என்று சொல்லும்போதுதான் ஒன்றுக்கொன்று போட்டி வருகிறதே ஒழிய, மற்றப்படி இவை எல்லாமே ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய ஒன்றுதான். ஆனால் நாம் எல்லாரும் வித்தியாசமான தொழிலில் (profession) இருக்கிறோம். நான் பிரசங்கியாராக இருக்கிறேன். நீங்கள் ஒருவேளை இன்ஜினியராகவோ, டாக்டராகவோ, ஆசிரியராகவோ, வியாபாரியாகவோ இருக்கலாம். இதை எப்படி நம்முடைய தொழிலில், நாம் செய்கிற வேலையில் செய்வது என்பதில் தான் அநேக வித்தியாசங்களும், நுணுக்கங்களும் இருக்கிறது. ஒருவன் இசை வாசிக்கிற தொழிலில் இருக்கிறான் என்றால், அவன், நான் என்னுடைய வேலையில் எப்படி தேவனை மகிமைப்படுத்துவது,எப்படி சாட்சியாய் இருப்பது,எப்படி ஆண்டவருடைய பிள்ளை என்பதை அங்கு வெளிப்படுத்துவது, ஆண்டவருடைய நாம மகிமைக்காக வேலை செய்து, அவரைக் குறித்த சத்தியங்களை அங்கே எப்படி வெளிப்படுத்துவது என்பதை அறிந்து, அதன்படி செயல்பட வேண்டும். ஒவ்வொரு தொழிலில் இருக்கிறவர்களுக்கும் அது வித்தியாசமாக வரும். ஆனால், இதற்கு ஒரு வழிகாட்டியாகத்தான்இந்தப் போதனை இருக்கும். இதை எப்படிச் செய்வது?நீங்கள் பலவிதமான தொழிலில் இருக்கிறீர்கள்.நாம் எல்லாரும் வித்தியாசமான படிப்பு, பின்னணி, வேலையிலிருந்து வருகிறோம். அவரவர் வேலையில்,அவரவர் பின்னணியில், அவரவர் ஊர்களில், அவரவர் தேசங்களில், அவர்கள் இருக்கிற சூழ்நிலையில் எப்படி இதை திறம்பட செய்யலாம் என்பதை விளக்குவதற்காகத்தான் இந்தப் போதனை.

இது மிகவும் அருமையான ஒரு காரியம். இதை நாம் நன்றாக புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால், மூன்று காரியங்களை இங்கு deal பண்ணப்போகிறோம். அதில் முதல் காரியத்தைத்தான் இந்த section-இல் பார்க்கப்போகிறோம். வேதவசனத்திலிருந்து மூன்று மகா பெரிய கேள்விகளுக்கு பதில்களை நாம் அறிந்துகொள்ள வேண்டும். அந்த கேள்விகள் என்னவென்றால், ஏன் வேலை செய்ய வேண்டும்? மனுஷனாகிய நான் எந்த வேலையும் செய்யாமல் சாப்பிடக்கூடாதா? தேவன் எனக்கு எல்லாவற்றையும் கொடுத்து வைத்துவிட்டால் நான் எவரிடமும் கை கட்டி நிற்க வேண்டியதில்லை, எந்த வேலையும் செய்ய வேண்டியதில்லை, எந்த படிப்பும் படிக்க வேண்டியதில்லை, நாள்முழுதும் டி.வி பார்த்துக்கொண்டு ஜாலியாக இருக்கலாம் அல்லவா!இது என்ன உழைக்க வேண்டியதாயிருக்கிறது? காலையில் 8 மணிக்கு பஸ்ஸை பிடித்து வேலைக்குப் போக வேண்டியதாயிருக்கிறது. இது என்ன பிழைப்பு? என்று சிலர் நொந்துகொள்கிறார்கள். ஏன் வேலை செய்ய வேண்டும்? என்கிற கேள்விக்கு நமக்கு பதில் வேண்டும். நான் திருப்தியான ஒரு வாழ்க்கையை அனுபவிக்க வேண்டுமென்றால் வேலை செய்துதான் ஆக வேண்டுமா? வேலை செய்யாமல் நான் வாழ்க்கையில் திருப்தி அடைய முடியாதா? வேலை செய்தால்தான் நான் திருப்திகரமானவாழ்க்கை வாழ முடியும் என்கிற விதத்தில் ஏன் தேவன் அப்படி என்னை உண்டாக்கிவிட்டார்? என்பதுதான் முதல் கேள்வி. இந்த கேள்விக்கு அடுத்த நான்கைந்து வாரங்களுக்கு பதில் சொல்லப்போகிறேன்.


இரண்டாவது, வேலை ஏன் கடினமாக இருக்கிறது? அதில் ஏன் பல கஷ்டங்கள் இருக்கிறது? வேலை ஏன் போராட்டமாக இருக்கிறது? அதில் ஏன் பல சவால்கள் இருக்கிறது? அதில் ஏன் அவ்வளவு இன்னல்களும், துன்பங்களும், கஷ்டங்களும், பாடுகளும் இருக்கிறது? சில நேரங்களில் வேலை பலனே இல்லாதது போல, அதில் எந்தப் பிரயோஜனமும் இல்லாதது போல ஏன் கஷ்டமானதாய் இருக்கிறது?இந்த கேள்விக்கும் வேதவசனத்திலிருந்து பதில் சொல்லுவோம்.

மூன்றாவது கேள்வி என்னவென்றால், இயேசு கிறிஸ்துவின் நற்செய்தியின் மூலமாக வேலையில் இருக்கிற இந்த கஷ்டங்களையெல்லாம் எப்படி மேற்கொண்டு, வெற்றிகரமாய் வாழ்ந்து, தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் திருப்தி அடைந்து, தேவனுடைய நாமத்தை மகிமைப்படுத்த முடியும்? என்பது.

இதற்கு அஸ்திபாரம் என்னவென்றால் ஆதியாகமம் புத்தகத்தின் முதல் சில அதிகாரங்கள். வேலை எங்கிருந்து,எதற்கு வந்தது என்பதையும், ஏன் தேவன் மனுஷனை அப்படி உண்டாக்கியிருக்கிறார் என்பதையும் பார்க்க வேண்டுமென்றால் வேதத்தின் முதல் மூன்று அதிகாரங்கள் மிகவும் முக்கியமானதாக இருக்கின்றன. முதல் இரு அதிகாரங்களில் தேவனுடைய சிருஷ்டிப்பின் வேலையைக் குறித்து பார்க்கிறோம். தேவனுடைய சிருஷ்டிப்பு ஒரு வேலையாக சித்தரிக்கப்படுகிறது. சிலர் சிருஷ்டிப்பை தேவன் வேலைக்குச் சென்றது போல் எண்ணுவதில்லை. ஆனால் மனுஷர்களாகிய நாம் வேலை செய்யும்போது எந்த வார்த்தையைக் கொண்டு நம்முடைய வேலையை 'வேலை' என்று சொல்லுகிறோமோ, அதே வார்த்தையைப் பயன்படுத்தி தான் தேவனாகிய கர்த்தருடைய சிருஷ்டிப்பின் வேலையை விவரிக்கிறார்கள். நாம் வேலை செய்தது போலத்தான் அவரும் வேலை செய்தார் என்றும், அதுமட்டுமல்லாமல், ஆறு நாட்கள் வேலை செய்துவிட்டு ஏழாம் நாள் ஓய்ந்திருந்தார் என்றும் வேதம்சொல்லுகிறது. வேதம் இதை எப்படிச் சொல்லுகிறது என்பதைக்கவனியுங்கள். வேதம் வேறு எதைப் பற்றியும் பேசுவதற்கு முன்பு வேலையைப் பற்றி மிகவும் தீவிரமாக சீக்கிரமாக ஆரம்பித்துவிடுகிறது. ஆக, தேவனுடைய வேலையை இன்றைக்கு பார்க்கப்போகிறோம். இந்த தொடர் போதனையின் தலைப்பு என்னவென்றால், ஏன் வேலை செய்ய வேண்டும் என்பது. இன்றைய போதனையின் தலைப்பு என்னவென்றால், தேவனாகிய கர்த்தரே வேலை செய்தார் என்பது. "ஏன் வேலை செய்ய வேண்டும்?" என்று கேட்கிறவர்களுக்கு பதில் என்ன? தேவனே வேலை செய்தார் என்பதுதான். ஏன் அவர் வேலை செய்தார்? அவர் வேலை செய்ய வேண்டும் என்று அவசியம் கிடையாது. ஆனால் அவர் வேலை செய்தார். அதன் மூலம் அவருக்கு என்னாயிற்று என்பதையும், அவர் அதை எப்படிச் செய்தார் என்பதையெல்லாம் பார்க்கப்போகிறோம். தேவன் வேலை செய்தார். அவருடைய சாயலிலும், ரூபத்திலும் உண்டாக்கப்பட்ட மனுஷர்களாகிய நாமும் அவரைப்போன்றே இருப்பதால், நாம்வேலை செய்யவில்லை என்றால் அவரைப்போலவே இருக்க முடியாது. அவர் நிறைவேற்றினது போல காரியங்களை நிறைவேற்றாமல், நாம் வாழ்க்கையில் அவர் அடைந்தது போல திருப்தியையும், சந்தோஷத்தையும், நிறைவையும் பெறவேமுடியாது. ஆக, ஏன் வேலை செய்ய வேண்டும் என்கிற கேள்விக்கு முதல் பதில் என்னவென்றால், தேவனே வேலை செய்தார் என்பதுதான்.

தேவன், வாழ்க்கை என்றால் இப்படித்தான் என்று ஒரு மாதிரியை உண்டாக்கி விட்டார். அவர், "ஆறுநாட்கள் ஓய்வு எடுத்துக்கொள், ஒருநாள் வேலைக்குச் செல், அதுபோதும், நீ உட்கார்ந்திருக்கும் இடத்தில் நான் உனக்கு சாப்பாடு தருகிறேன்"என்று சொல்லியிருந்திருக்கலாம். ஆனால் அவர் அப்படிச் சொல்லவில்லையே!மாறாக, ஆறு நாட்கள் வேலைக்குச் செல், ஒருநாள் ஓய்வு எடுத்துக்கொள் என்றார். அநேகர் ஓய்வை மிகவும் தீவிரமாக போதித்து அதின்பேரில் சபைகளே உருவாகி விட்டது. ஏழாம் நாள் ஓய்வு நாள் என்று அதை அதிகமாக போதித்துவிட்டார்கள். தேவன் ஓய்வுநாளைக் குறித்த கற்பனையைச் சொல்லும்போதே,"ஆறுநாளும் நீ வேலைசெய்து, உன் கிரியைகளையெல்லாம் நடப்பிப்பாயாக, ஏழாம் நாள் ஓய்ந்திருப்பாயாக"என்று சொன்னார். இவர்கள் முதல் பகுதியை விட்டுவிட்டார்கள். ஏனென்றால் அது வேலை செய்வதைப் பற்றியது. கற்பனையை இப்படி அரை குறையாக வாசிக்கக்கூடாது.கற்பனையை முழுமையாக வாசித்தோம் என்றால், தேவன், ஆறுநாட்கள் வேலை செய்த பிறகுதான் ஏழாம் நாள் ஓய்வு எடுக்கச் சொன்னார். ஆறு நாட்கள் வேலை, ஒருநாள் ஓய்வு என்று அந்த கற்பனை இரண்டு பகுதியாக இருக்கிறது. ஆனால் இவர்கள் ஆறு நாட்கள் வேலையை முற்றிலுமாக மறந்து, ஒருநாள் ஓய்வை வைத்து அதன்பேரில் ஸ்தாபனமே ஆரம்பித்து விட்டார்கள். அவர்கள்,ஒருநாள் ஓய்வு எடுத்தே ஆக வேண்டும் என்கிறார்கள். ஆறுநாட்கள் வேலை செய்தாயா? என்பதுதான் இன்றைக்கு என்னுடைய பிரசங்கம். அதுமட்டுமல்லாமல், ஓய்வைப் பற்றியும் நான் பிரசங்கம் பண்ணுவேன். நான் இரண்டையும் cover பண்ணுவேன்.

"அப்பொழுது தேவன் தாம் உண்டாக்கின எல்லாவற்றையும் பார்த்தார், அது மிகவும் நன்றாயிருந்தது; சாயங்காலமும் விடியற்காலமுமாகி ஆறாம் நாள் ஆயிற்று.

இவ்விதமாக வானமும் பூமியும், அவைகளின் சர்வசேனையும் உண்டாக்கப்பட்டுத் தீர்ந்தன.தேவன் தாம் செய்த தம்முடைய கிரியையை ஏழாம் நாளிலே நிறைவேற்றி, தாம் உண்டாக்கின தம்முடைய கிரியைகளையெல்லாம் முடித்தபின்பு, ஏழாம் நாளிலே ஓய்ந்திருந்தார். தேவன் தாம் சிருஷ்டித்து உண்டுபண்ணின தம்முடைய கிரியைகளையெல்லாம் முடித்தபின்பு அதிலே ஓய்ந்திருந்தபடியால், தேவன் ஏழாம் நாளை ஆசீர்வதித்து, அதைப் பரிசுத்தமாக்கினார்.

தேவனாகியகர்த்தர்மனுஷனை ஏதேன் தோட்டத்தில் அழைத்துக்கொண்டு வந்து, அதைப் பண்படுத்தவும் காக்கவும் வைத்தார்" (ஆதியாகமம் 1:31; 2:1-3, 15).

இங்கு தேவன் வேலை செய்ததாகவும், அதுவும் இன்றைக்கு நாம் செய்வது போல ஆறு நாட்கள் வேலை செய்து, ஒருநாள் ஓய்வு எடுத்தது போலவும் சொல்லியிருக்கிறது. இந்த language-ஐ நன்கு கவனிக்க வேண்டும். ஆதியாகமம் புத்தகத்தை எழுதியவர் மோசே என்று சொல்லுகிறார்கள். மோசே இதை எப்படி வர்ணிக்கிறார் என்று பாருங்கள். ஆறுநாட்கள்வேலை, ஒருநாள் ஓய்வு என்பதை தேவனே பின்பற்றினார் என்பது போன்று அவர் சொல்லுகிறார். தேவன் ஆறுநாட்களில் உலகத்தை சிருஷ்டித்தார், ஏழாம் நாளில் ஓய்ந்திருந்தார். இப்படித்தான் அவர் எல்லாவற்றையும் செய்தார் என்பதை காண்பிக்கிறார். இது ஒரு prototype. இந்த வார்த்தையின் அர்த்தம் என்னவென்றால், இதுதான் முதலாவது என்பது. தேவன் தான் முதலாவது வேலை செய்து ஒரு மாதிரியை (model) அமைத்து விடுகிறார். 'prototype' என்றால் என்ன அர்த்தம்? இந்த மாதிரியைப் பின்பற்றி எல்லாரும் இதுபோன்று செய்யுங்கள் என்று அர்த்தம். நாம் எல்லாரும் தேவன் கொடுத்த மாதிரியைப் பின்பற்ற வேண்டும். ஆகவே இந்த மாதிரி என்னவென்று பார்ப்போம். முதலாவது காரியம் என்னவென்றால், தேவன் ஒரு சிருஷ்டி கர்த்தா. அந்த சிருஷ்டி கர்த்தா செய்த சிருஷ்டிப்பின் வேலையை வேதவசனம் 'வேலை' என்று அழைக்கிறது. வேதவசனத்தின் ஆரம்பத்திலேயே அந்த வேலையைப் பற்றி நாம் வாசிக்க ஆரம்பித்து விடுகிறோம். தேவன் இவ்வளவு பெரிய உலகத்தை சிருஷ்டித்ததைப் பற்றி வேதம் சொல்லும்போது ஆவியானவரால் ஏவப்பட்டு எழுதப்பட்ட இந்த வார்த்தைகள் எப்படி நமக்குச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது என்றால், தேவன் ஆறுநாட்கள் வேலை செய்து, ஏழாவது நாள் ஓய்ந்திருந்ததாகச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அதுமட்டுமல்லாமல், 15-ஆம் வசனத்தில், தேவன் மனுஷனை பண்படுத்தவும் காக்கவும் ஏதேன் தோட்டத்தில் வைத்தார் என்று பார்க்கிறோம். தேவன் வேலை செய்தது மட்டுமல்ல, மனுஷனை உண்டாக்கின நாளிலிருந்துஅவனுக்கும் வேலையைக் கொடுக்கிறார். ஏனென்றால் வேலை இல்லாமல் மனுஷன் கிடையாது.

வாழ்க்கையில் வேலையும் இருக்க வேண்டும். வேலை இல்லாமல் வாழ்க்கையில் மெய்யான திருப்தியைப் பெறவே முடியாது. ஆகவேதான்தேவன் முதலில் வேலையைக் (employment) கொடுக்கிறார்,அதன்பின்புதான் மனைவியைக் கொடுக்கிறார். எனவேதான் திருமணத்திற்கு பெண் பார்க்கச் செல்லும்போதுபையனிடம்,"வேலை இருக்கிறதா?" என்று கேட்கிறார்கள். சரியாகத்தான் கேட்கிறார்கள். எது முதலில் வர வேண்டுமோ அது முதலில் வர வேண்டும். ஒருவர், "பையனுக்கு வேலைஇல்லை, படிப்பு இல்லை, ஆனால் பெண்ணை கொடுங்கள், நாங்கள்சாப்பாடு கொடுத்துக்கொள்கிறோம்" என்றார். இப்படிப்பட்டவர்களுக்கு பெண் கொடுக்கவே கூடாது. "நான் சாப்பாடு கொடுக்கிறேன்" என்று சொன்னவருக்கு அடுத்த நாள் மூச்சு நின்றுவிட்டால்இந்த பையனுக்கு யார் சாப்பாடு கொடுப்பது? "நாசியிலே சுவாசமுள்ள மனிதனை நம்பாதே" என்று வேதம் சொல்லுகிறது. சிலர் முட்டாள்கள் போன்று இருக்கிறார்கள். அவர், "நாங்கள் சாப்பாடு கொடுக்கிறோம், நீங்கள் பயப்படாதீர்கள், எங்களிடம் எல்லாம் இருக்கிறது, பெண்ணைக் கொடுங்கள்" என்கிறார். அப்படிச் சொன்னவர் ஒருவருக்குக்கூட சாப்பாடு கொடுத்தது கிடையாது. தன்னுடைய purse-ஐ திறந்து ஒரு காபியைக் கூட எவருக்கும் வாங்கி கொடுத்தது கிடையாது. அப்பேர்ப்பட்டவர் அவர். அவர் purse-ஐ திறந்து நான் பார்த்தது கிடையாது. ஆனால் நாம் வாங்கி கொடுத்தால் சாப்பிடுவார். ஆனால் அவர்,"எங்களை நம்பி பெண்ணைக் கொடுங்கள், நாங்கள் பார்த்துக்கொள்கிறோம்,நாங்கள் சாப்பாடு கொடுக்கிறோம்" என்கிறார். இது முட்டாள்தனத்தின் உச்சக்கட்டம். வேதத்தைப் பின்பற்றுங்கள், மனுஷர்களைப் பின்பற்றாதீர்கள். வேதத்தை பின்பற்றினால் வாழ்க்கையில் வெற்றி உண்டாகும். மாறாக, மனுஷர்களைப் பின்பற்றினால் தோல்விதான் உண்டாகும். வேதவசனம் என்ன சொல்லுகிறதோ அதுதான் சரியானது.

தேவன் சிருஷ்டிப்பை அழகாக, நேர்த்தியாக, ஒழுங்கு முறையாக சிருஷ்டிக்கிறார். அவர் முதல் மூன்று நாட்களில் சிருஷ்டித்ததைக் கவனித்தோம் என்றால், நான்காவது நாளில் சிருஷ்டிக்கப்பட்டதெல்லாம் முதல் மூன்று நாட்களில் சிருஷ்டிக்கப்பட்டது இல்லாமல் இயங்க முடியாது. தேவன்புல், பூண்டுகளை உண்டாக்குகிறார். அதற்கு வெட்டாந்தரை வேண்டும், அதற்கு வானம், பூமி, ஜலம் என்று எல்லாம் தனித்தனியாக இருக்க வேண்டும். முதலில் அதையெல்லாம் பிரித்து விட்டுத்தான் பிறகு புல், பூண்டுகள் இவற்றையெல்லாம் உண்டாக்குகிறார். ஆக, எது முதலில் வருகிறது, எது அடுத்து வருகிறது, அதற்குப் பிறகு எது வருகிறது, கடைசியில் எது வருகிறது என்று சிருஷ்டிப்பின் இந்த வரிசையைப் பார்த்தீர்கள் என்றாலே ஆறு நாட்கள் சிருஷ்டிப்பில் தேவன் எவ்வளவு முறையாக சிருஷ்டிக்கிறார் என்பதுவிளங்கிவிடும். அவர் தலைகீழான வரிசையில் சிருஷ்டிக்கவில்லை. முதலில் மனுஷனை உண்டாக்கி விட்டு, அவன், "ஆண்டவரே, சாப்பாடு வேண்டும்"என்று கதறும்போது, அவர், "பொறு, இன்னும் நாட்கள் ஆகும்" என்று சொல்லி அவனை நான்கு நாட்கள் உபவாசம் இருக்க வைத்து, பிறகு அவனுக்கு சாப்பாடு கொடுக்கவில்லை. முதலில் சாப்பாட்டை ஆயத்தம் செய்துவிட்டார். அதன்பிறகு மனுஷனை உண்டாக்கி, எல்லாவற்றையும் உனக்கு ஆகாரமாக ஏற்படுத்தினேன் என்கிறார். இப்படி முதலில் அவனுக்கு வேண்டிய எல்லாவற்றையும் ஏற்படுத்தி வைத்துவிட்டுத்தான் பிறகுஅவனை உண்டாக்குகிறார். ஆக, அந்த வரிசையைக் கவனியுங்கள். அது மிகவும் அற்புதமாக இருக்கும். தேவன், முதலில் எது வர வேண்டுமோ அதை முதலில்உண்டாக்குகிறார். அதைச் சார்ந்து இருக்கக்கூடிய மற்ற காரியங்களை எல்லாம் அதற்குப் பின் உண்டாக்குகிறார். இப்படித்தான் ஒழுங்கு முறையாக சிருஷ்டிக்கிறார்.

இன்றைக்கு நாம் சிருஷ்டிப்பைக் குறித்து ஆதியாகமம் புத்தகத்தில் வாசிக்கிறோம். மற்ற சில மார்க்கத்திலும், பின்னணியிலும், கலாச்சாரத்திலும் இருந்து வந்தவர்கள் உலகம் எப்படி உண்டாயிற்று என்றும், அது எதற்காக உண்டாயிற்று என்றும் எழுதியிருக்கிறார்கள். ஆதியாகமம்போன்று அவர்களுக்கு ஒரு சரித்திரம் இருக்கிறது. உதாரணத்திற்கு பாபிலோனியருடைய சிருஷ்டிப்பின் கதை என்று இருக்கிறது. இது மிகவும் பிரபலமானது. பாபிலோனியர் மத்தியிலே உலகம் எப்படி உண்டானது என்கிற கதையைப் பார்த்தோம் என்றால் அது வேடிக்கையாக இருக்கும். ஒரு தெய்வம் இருந்ததாம், ஒரு தேவதை இருந்ததாம். இருவருக்கும் இடையே போட்டி, பொறாமை ஏற்பட்டு, கடைசியில் அந்த தெய்வம் தேவதையைக் கொன்று அந்த சடலத்தைக் கொண்டு உலகம் உண்டாக்கப்பட்டது என்கிற கதை அது. ஆக, உலகமே எப்படி உண்டாகிறது? ஏதோ ஒரு சண்டையிலிருந்து உண்டாகிறது. அப்படித்தான் பாபிலோனியர்களுடைய கதை சொல்லுகிறது. ஆனால் நம்முடைய கதை முற்றிலும் வித்தியாசமானது. தேவன் யாரிடமோ சண்டையிட்டு, அவனை சாகடித்து, அவனுடைய சரீரத்திலிருந்து உலகத்தை உண்டாக்கவில்லை. அவர் எப்படி உண்டாக்குகிறார்? அவர் அற்புதமான படைப்பாளி. ஒரு கலைஞன் (artist) எப்படிஒரு காரியத்தைச் செய்ய வேண்டும் என்று மிகவும் அறிவுள்ளவனாக, ஞானமுள்ளவனாக இருந்து, நன்றாக யோசித்து, தன்னுடைய திறமையை வெளிப்படுத்தி, அற்புதமான படத்தை வரைகிறானோ அல்லது அற்புதமான ஒரு கட்டடத்தைக் கட்டுகிறானோ, எதையோ ஒன்றை வடிவமைக்கிறானோஅதுபோன்று நம்முடைய தேவன் மிகப்பெரிய ஞானியாக, அறிவுள்ளவராக, யோசித்து,எல்லாவற்றையும் அறிந்தவராக உலகத்தை அப்படிஉண்டாக்குகிறார். இப்படித்தான் உலகம் இருக்க வேண்டும், இப்படித்தான் எல்லாம் இயங்க வேண்டும், இப்படித்தான் மனுஷன் இருக்க வேண்டும் என்று சொல்லி ஒரு பெரிய நோக்கத்தை மனதிலே வைத்து அந்த நோக்கத்தின்படி எல்லாவற்றையும் சிருஷ்டிக்கிறார். ஆதியாகமத்தில் உள்ள சிருஷ்டிப்பின் கதை மற்ற சிருஷ்டிப்பு கதைகளுக்கு முற்றிலும் வித்தியாசமானது. ஒரு கலைஞன் தன்னுடைய உள்ளத்தில் இருந்ததை அப்படியே ஒரு canvas-இல் அற்புதமான படமாக வரைந்துவிடுகிறான். அவனுடைய மனதிலே எவ்வளவு கற்பனைத்திறன் இருக்கிறது! கையிலும் மனதிலும் எவ்வளவு பெரிய திறமை இருக்கிறது!அவன் உள்ளத்திலே சில காரியங்களை கற்பனை செய்து வைத்து, படத்தை ஏற்கனவே பார்த்து விடுகிறான்.அதை அப்படியே produce பண்ணுகிறான். கர்த்தர்,உலகம் எப்படி இருக்க வேண்டுமென்று உள்ளத்திலே கற்பனை செய்து பார்த்து, திட்டமிட்டு தம்முடைய அனந்த ஞானத்தின் மூலமாக அதை உண்டாக்கினார். ஏதோ இவருக்கும் இன்னொருவருக்கும் சண்டை வந்து, அதில் இருவரும் அடித்துக்கொண்டு, ஒருவர் செத்து, அந்த சரீரத்தை உலகமாக படைக்கவில்லை. அப்படியெல்லாம் கிடையாது.

கிரேக்கர்கள் மத்தியில் சிருஷ்டிப்பைப் பற்றி ஒரு கதை இருக்கிறது. அவர்கள், "பல காலங்கள் இருந்தது. அதில் பொற்காலம் என்று ஒன்று இருந்தது. அதை வைத்துதான்உலகமே துவங்கினது. இந்த பொற்காலத்திலே தெய்வங்களும் மனிதர்களும் ஒன்றாக வாழ்ந்தார்கள் என்றுசொல்லுகிறார்கள். இது ஏதேன் தோட்டத்தில் ஆதாமும் தேவனும் சஞ்சரித்ததற்கு ஒப்புமையாகத் (similarity) தெரிகிறது. ஆனால் இரண்டிற்கும் ஒப்புமை கிடையாது, அவை முற்றிலும் வித்தியாசமானவை. இந்த சிருஷ்டிப்பின் கதையில், தெய்வங்களும் மனிதர்களும் ஒன்றாக இருந்தார்கள் என்றும், இதில் எவருமே வேலை செய்யவில்லை என்றும், வேலை என்கிற concept அங்கு கிடையாது என்றும்சொல்கிறார்கள். அப்படியென்றால் அவர்கள் எப்படி பிழைத்தார்கள்? அந்த பூமியில் அவர்களுக்கு வேண்டிய எல்லாம் கிடைத்தது;அங்கு அவர்கள் வேலை செய்ய வேண்டிய அவசியமே கிடையாது;வேலை செய்யாமலே எல்லாம் உண்டாயிற்று என்பது போன்ற ஒரு படத்தை அவர்கள் கொண்டுவருகிறார்கள். ஆனால் வேதவசனம் முற்றிலும் வித்தியாசமாக இருக்கிறது.

தேவன் வானத்தையும் பூமியையும் உண்டாக்கினார். அவர் செய்ததே ஒரு பெரிய வேலை. மனுஷனை ஏதேன் தோட்டத்தைப் பண்படுத்தி காக்கும்படியாக வைத்தார். அவன் அதை வளர்க்க முடியும், பெரிதாக்க முடியும்; இதுபோன்று உலகம் முழுவதையும் ஒரு ஏதேன் தோட்டம் போன்று ஆக்க முடியும். தேவன் வேலை செய்ததின் மூலமாக சந்தோஷத்தையும், நிறைவையும் அடைந்தார். அவர் செய்ய வேண்டும் என்று அவசியம் கிடையாது. ஆனால் அவர் செய்தார். ஏனென்றால் அது அவருக்கு மிகுந்த சந்தோஷத்தைக் கொடுத்தது. வேலையினுடைய ஆரம்பமே அற்புதமாக இருக்கிறது. தேவனே வேலை செய்கிறார். வேலை செய்தது மட்டுமல்ல, ஆறு நாட்களில் வேலை செய்து முடித்து,ஏழாம் நாள் ஓய்ந்திருந்தார். அவர் ஏணியில் ஏறி, இறங்கி கஷ்டப்பட்டுவானத்தை தொங்க விடுவதற்குள் களைப்படைந்துவிட்டார்; ஆகவேதான்ஏழாம் நாள் உட்கார்ந்து விட்டார்;அன்று காலையிலிருந்து மாலை வரை தூங்கினார் என்று நினைக்கிறீர்களா? கிடையாது. அவர் வேலை செய்த விதத்தைப் பார்க்கும்போதே அவர் எவ்வளவு அற்புதமானவர் என்பது தெரிகிறது. அவர் சொன்னார், எல்லாம் உண்டாயிற்று. ஆகவே அவர் களைப்படையவில்லை. அப்படியென்றால் ஏன் ஏழாம் நாள் ஓய்வெடுத்தார்? அவர் ஓய்வு எடுத்தபோது என்ன செய்தார் என்றால், தாம் உண்டாக்கினதைப் பார்த்து ரசித்தார். நாம் எல்லாவற்றையும் உண்டாக்கி விட்டோம், எல்லாம் நன்றாயிருக்கிறது, மிகவும் நன்றாயிருக்கிறது என்று அதைப் பார்த்து சொல்லுகிறார். அவர் அதைப் பார்த்து, பார்த்து சந்தோஷப்படுகிறார். ஏனென்றால் அற்புதமான படைப்பை உண்டாக்கி விட்டார். ஆக, மனுஷனுக்கும் அப்படிப்பட்ட ஒரு திருப்தி உண்டாக வேண்டும். அதுதான் வேலையினுடைய நோக்கம்.


ஆதியாகமம் புத்தகத்தின் ஆரம்பத்தில் வேலையைக் குறித்து பார்த்தீர்கள் என்றால் ஒன்று, கர்த்தர் சிருஷ்டிகர், அவர் வேலை செய்தார். அது மிகவும் முக்கியமாக இங்கு சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அவர் எப்படி வேலை செய்தார் என்பதைப் பார்க்கும்போது வேறெந்த சிருஷ்டிப்பின் கதையிலும் அப்படி வரவில்லை. ஆதியாகமம் புத்தகம் மிகவும் வித்தியாசமான ஒரு கதையாக இருக்கிறது. வேறெந்த கலாச்சாரத்திலும் சிருஷ்டிப்பைக் குறித்தோ அல்லது வேலையைக் குறித்தோ இப்படிச் சொல்லப்படவில்லை.

இரண்டாவது காரியம், அநேக கிறிஸ்தவர்கள் மத்தியில் எப்படிப்பட்ட எண்ணம் இருக்கிறது என்றால், இந்த இயற்கை உலகம் தற்காலிகமானது;நாம் இங்கே இருக்கப்போவதில்லை;நாம் பரலோகத்திற்குப் போகப்போகிறோம்; இது இயற்கை உலகம், அது ஆவிக்குரிய உலகம்;இயற்கை உலகத்தில் நாம் என்ன வேலை செய்தாலும் அதெல்லாம் ஒன்றும் பிரயோஜனமே கிடையாது; இந்த உலகத்தில் கொஞ்ச நாட்கள் சம்பாதிக்கிறோம், வாழுகிறோம்,அதன்பின் சென்றுவிடுகிறோம் என்கிறார்கள். அதாவது, இந்த உலகமே வெறும் தற்காலிகமான இடம் என்றும், இங்கு எப்படியாவது வாழ்க்கையை ஓட்டி 70-80 வருடங்களில் முடித்துவிட்டு போய்க்கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்றும், ஏனென்றால் நாம் இங்கு இருக்கப்போவதில்லை, இது தற்காலிகமான இடம், இங்கு செய்கிறதெல்லாம் மிகவும் முக்கியமில்லை, வேலை செய்து என்ன ஆகப்போகிறது, ஒன்றும் கிடையாது என்றெல்லாம் அவர்கள் பேசுகிறார்கள். இப்படி பேசுவது மிகப்பெரிய தவறு. ஆதியாகமம் புத்தகத்தை வாசித்துப் பார்த்தீர்கள் என்றால் material world-க்கும், spiritual world-க்கும் ஒரு பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறதாகவேஅங்கு சொல்லவில்லை. கிட்டத்தட்ட எல்லாமே ஒன்றுதான் என்பது போன்றுதான் பேசுகிறது. ஆதியாகமம் 1:2-ஐ கவனியுங்கள்.

"பூமியானது ஒழுங்கின்மையும் வெறுமையுமாய் இருந்தது; ஆழத்தின்மேல் இருள் இருந்தது; தேவ ஆவியானவர் ஜலத்தின்மேல் அசைவாடிக்கொண்டிருந்தார்" (ஆதியாகமம் 1:2).

இங்கு 'தேவ ஆவியானவர்' என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. எபிரெய மொழியில் உள்ள இந்த வார்த்தையைசில ஆங்கில மொழிபெயர்ப்புகள் சில இடங்களில்'Spirit' என்றும், இன்னும் சில இடங்களில்'breath' (சுவாசம்) என்றும், இன்னும் சில இடங்களில் 'wind'(காற்று) என்றும்மொழிபெயர்த்திருக்கிறது. ஆவி, சுவாசம், காற்று இதில் எது ஆவிக்குரியது, எது ஆவிக்குரியதல்ல என்று அதுபோன்று கிடையாது. வேத வசனம் வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துகிறதைப் பார்த்தீர்கள் என்றால், எல்லாம் ஒன்று என்பது போல பயன்படுத்துகிறது. ஆவியானவரையே ஒரு காற்று போல வர்ணிக்கிறது. 1-ஆம் வசனத்தில் தேவன் வானத்தையும் பூமியையும் உண்டாக்கினார் என்று வாசிக்கிறோம். இந்த இரண்டும் (வானம், பூமி) வித்தியாசமானது என்று நம்முடைய மனதில் பதிந்துவிட்டது. ஆனால் எபிரெய மொழியில் இந்த வார்த்தை எப்படி வருகிறது என்றால்,ஆங்கில மொழியில் 'kith and kin' என்று உறவினர்களைச் சொல்லுகிறோம். kith வேறு, kin வேறு அல்ல. kith and kin இரண்டும் ஒன்றுதான். அந்த ஒரு காரியத்திற்கு இரண்டு வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துகிறோம். அதுபோலத்தான் வானமும் பூமியும் என்பதை வேதவசனம் அப்படித்தான் பயன்படுத்துகிறது. வானம் ஆவிக்குரியது என்றும், பூமி இயற்கை உலகம், இது ஒன்றுக்கும் உதவாது, இது ஒன்றுமே கிடையாது என்றும் அப்படியெல்லாம் சொல்லவே கிடையாது. இதில் இன்னொரு முக்கியமாக கவனிக்க வேண்டியது என்னவென்றால், வேதவசனம் துவங்கும்போதுபூமியை உண்டாக்கின கதையிலிருந்து தான் ஆரம்பிக்கிறது. முடிக்கும்போதும் பூமி திரும்பவும் ஆதியிலே தேவன் அதை எப்படி பூரணமான நிலையிலே உண்டாக்கினாரோ அந்த நிலைக்குத் திரும்புகிற கதையைச் சொல்லுகிறது. புதிய வானம், புதிய பூமி என்று வெளிப்படுத்தலில் வாசிக்கிறோம். இனி பூமி வேண்டாம், பூமி கெட்டது என்று தேவன் பூமியை ஒழித்துவிடவில்லை. புதிய ஏற்பாட்டில் சில வசனங்களில் இப்படி வருகிறது:"இப்பொழுதிருக்கிற பொல்லாத பிரபஞ்சத்தினின்று விடுவிக்கும்படி நம்முடைய பிதாவாகிய தேவனுடைய சித்தத்தின்படியே நம்முடைய பாவங்களுக்காகத் தம்மைத்தாமே ஒப்புக்கொடுத்தார்" (கலாத்தியர் 1:4).அநேகர் இதை தவறாக எடுத்துக்கொள்கிறார்கள். 'பொல்லாத உலகம்' என்றால்உலகமே பொல்லாதது, நான் இந்த உலகத்திலேயே இருக்கக்கூடாது, சீக்கிரம் மூச்சை கடைசியாக விட்டுவிட்டுப்போய்விடுகிறேன் என்று சிலர் தினமும் ஆண்டவரிடம், "ஆண்டவரே, நான் அங்கு வருவதற்கு ஆயத்தமாய் இருக்கிறேன்.இங்கு மிகவும் கஷ்டமாக இருக்கிறது.கடன்காரன் தினமும் வீட்டுக் கதவை தட்டிக்கொண்டிருக்கிறான். ஒரே தொல்லையாக இருக்கிறது"என்று மன்றாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் ஆண்டவர், "இங்கு வராதே, அங்கேயே இரு" என்கிறார். நாம் அங்கு சென்றாலும் திரும்பவும் இங்குதான் நம்மை கொண்டுவரப் போகிறார். வேதத்தை சரியாக வாசித்துப்பாருங்கள். புதிய வானம், புதிய பூமி உண்டாகப்போகிறது. நாம் இங்கு வந்துதான் நித்திய நித்தியமாய் இருக்கப்போகிறோம். தேவன் பாவத்தினால் கறைபட்டுப்போன எல்லாவற்றையும் சீரமைத்து, புதிய வானம், புதிய பூமி என்று உண்டாக்கி, எல்லாவற்றையும் சரிசெய்யப்போகிறார் என்றுதான் வேதவசனம் சொல்லுகிறது.

ஆகவே, பூமியைக் குறித்து ஒரு தரக்குறைவான எண்ணத்தை வைத்துக்கொண்டிருப்பது வேலையைப் பாதிக்கிறது. ஏனென்றால் இவர்கள், இந்த பூமியிலே என்னுடைய வாழ்க்கையே மிகவும் முக்கியமில்லை என்றும், நான் செய்கிற வேலையும் முக்கியமில்லை என்றும் சொல்லுகிறார்கள். மேலும் இவர்கள், இந்த பூமியிலே உலகப்பிரகாரமான பொருட்களை வைத்து வேலை செய்கிறவர்களை பெரிதாக ஆவிக்குரியவர்கள் என்று எண்ணுவதில்லை. இவர்கள் என்ன எண்ணுகிறார்கள் என்றால், கர்த்தருக்கென்று ஊழியம் செய்ய வேண்டும், அது பெரிய காரியம். இல்லையென்றால் ஜனங்களுடைய நன்மைக்காக ஏதாவது செய்ய வேண்டும். மற்றப்படி ஒரு mechanic-ஆக, chemist-ஆக இருக்கிறேன் என்பவர்களை இவர்கள் பெரிதாக எண்ணுவதில்லை. என்றைக்காவதுஒருநாள் நற்கிரியைகளைப் போற்ற வேண்டுமென்றால் யாரைச் சொல்லுவார்கள் என்றால், அவர் மிஷனெரியாயிருக்கிறார் என்பார்கள். ஏனென்றால் அவர்நற்கிரியை செய்கிறவர் என்கிறார்கள். ஒருவரை காண்பித்து,"இவர் மிஷனெரி" என்றும், இன்னொருவரை காண்பித்து,"அவர் mechanic-ஆகத்தான் இருக்கிறார்" என்றும் சொல்லுவார்கள். மிஷனெரி வேலை மிகவும் உன்னதமானது, பரிசுத்தமானது, அது ஆவிக்குரிய வேலை;ஆனால் mechanic வேலை சாதாரணமானது, அது உலகப்பிரகாரமானது என்கிறார்கள். அழைப்பு என்று வரும்போது அநேகர், "நீங்கள் ஊழியத்திற்கு அழைக்கப்பட்டிருக்கிறீர்களா, நீங்கள் மருத்துவராக இருக்க அழைக்கப்பட்டிருக்கிறீர்களா, அது மிகவும் சந்தோஷம்" என்று சொல்கிறார்கள். ஏனென்றால், அவர்கள் மருத்துவம் பார்ப்பார்கள், ஜனங்களை உயிர் பிழைக்க வைப்பார்கள் என்று எண்ணுகிறார்கள். ஆனால் சாதாரண ஒரு பொருளை வைத்து வேலை செய்கிற ஒருவரைப் பார்த்து அப்படி எண்ணுவதில்லை. நான் ஒரு mechanic, chemist என்று சொன்னால் அதை பெரிதாக எண்ணுவதில்லை. ஏனென்றால் இந்த உலகமும், இங்கு வாழுவதும்முக்கியமில்லை என்றுஞாயிறுதோறும் சொல்லிவிட்டார்கள். ஆகவே இந்த உலகமே வேண்டாம், என்ன இந்த உலக வாழ்க்கை, என்றைக்கு இந்த வேலை முடியும் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, இதை சீக்கிரம் முடித்துவிட்டுப் போய் சேரலாம் என்றிருக்கிறேன் என்பது போன்றெல்லாம் சிலர் பேசுவார்கள். ஏனென்றால் இந்த உலக வாழ்க்கையைப் பற்றியும், இங்கு செய்கிற வேலையைப் பற்றியும் இவர்களுக்கு சரியான அபிப்பிராயமே கிடையாது. ஆனால் வேதவசனத்தின்படி இந்த அபிப்பிராயம் சரியானது அல்ல.

தேவன் மனுஷனுக்கு வேலையைத் தந்தபோது அவனுக்கு ஒரு தோட்டத்தைக் கொடுத்து, அதை பண்படுத்தவும் காக்கவும் சொன்னார்.அவன் தன் கையை வைத்து வேலை செய்கிறான். தோட்டத்தை தோண்டுவது தவறா? அது ஒன்றுக்கும் உதவாத வேலையா? அது குறைவான (cheap) காரியமா? கிடையாது!அது தேவன் கொடுத்த ஒரு வேலை. அப்படித்தான் அவன் செய்திருக்க வேண்டும். அவன் அங்கு நட்டு, அது வளர்ந்து, காய்த்து, பழமாகி, அவன் அதை சாப்பிட்டு அதில் மகிழ்ச்சியும் திருப்தியும் அடைந்திருக்க வேண்டும். அதன் மூலமாக தேவனுடைய நோக்கமும்,தரிசனமும் நிறைவேறியிருக்க வேண்டும். அப்படித்தான் மனுஷன் வாழ்ந்தான்.

தேவன் சிருஷ்டித்தபோது உண்மையாகவே அவர் வேலை செய்தார்.ஏன் இதை திரும்பவும் சொல்லுகிறேன் என்றால், அநேகர் அதை வேலையாகவே எண்ணுவதில்லை. தேவன் வேலை செய்தாரா? அவர் சொன்னார், அது உண்டாயிற்று, இதை நீங்கள் வேலை என்று சொல்லுகிறீர்களே!என்கிறார்கள். பல வருஷங்களுக்கு முன்பு, நீங்கள் ஒரு மேஜையில் laptop-ஐ வைத்துக்கொண்டு உட்கார்ந்து வேலை செய்கிறீர்கள் என்றால், சிலர் அதைப் பார்த்து, அவர் என்ன வேலை செய்கிறாரா? நான் தினமும் வெயிலிலும் மழையிலும் உழைக்கிறேன், ஆனால் அவர் உட்கார்ந்து கொண்டிருக்கிறார் என்று சொல்லுவார்கள். ஆனால் இப்பொழுது அது வேலைதான் என்று ஒத்துக்கொள்கிறார்கள். முன்பு அது வேலை என்றே ஒத்துக்கொள்ளமாட்டார்கள். அவர் நாற்காலியில் உட்கார்ந்துகொண்டு பார்க்கிறவர்;ஆனால் நான் உழைக்கிறேன், இதுதான் வேலை, அது வேலையே அல்ல என்று எண்ணிக்கொண்டிருந்தார்கள். அதன்பிறகு இப்போது வீட்டிலேயே வேலை செய்யலாம் என்று வந்துவிட்டது. அநேகர் வீட்டில் இருந்துகொண்டே வேலை செய்கிறார்கள். இது முதன் முதலில் வந்தபோதுஅப்படி வீட்டில் இருந்தே வேலை செய்யும் ஒருவரைப் பார்ப்பதற்காக நான் phone பண்ணினேன்.அவர் வீட்டில் தானே வேலை செய்கிறார், அவரைப்பார்த்துவிடலாம் என்று phone பண்ணினால் இப்போது பார்க்கவே முடியாது என்றார்கள். அவர் வீட்டிலிருந்து வேலை செய்தாலும் இந்த ஒரு நிமிடத்தில் அவர் என்ன செய்தார் என்பது அலுவலகத்தில் பதிவாகிக் கொண்டே இருக்கிறது. அவர் computer-இல் இருக்க வேண்டும். நான் வீட்டில் தான் வேலை செய்கிறேன், கடைக்குச் சென்று வருகிறேன் என்று செல்ல முடியாது. ஒவ்வொரு நிமிடமும் ஆள் அங்கு இருக்கிறாரா? வேலை நடந்துகொண்டிருக்கிறதா? இவர் என்னவெல்லாம் செய்தார் என்பது அலுவலகத்தில் பதிவாகிறது. ஆகவேதான் வீட்டிலேயே வேலை செய்துகொள்ளுங்கள் என்று தைரியமாகச் சொல்லுகிறார்கள். எவரும் அதில் ஏமாற்ற முடியாது. காலம் அப்படி ஆகிவிட்டது. "வீட்டிலேயே வேலை செய்கிறவர்கள் பெரிய வேலை செய்கிறார்களா?" என்று நானே எண்ணியிருக்கிறேன். ஆமாம், அவர்கள் பெரிய வேலைதான் செய்கிறார்கள். அலுவலகத்திற்குச் சென்று வேலை செய்கிறவர்களைக் காட்டிலும் மிகவும் உண்மையாக வேலை செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள். ஏனென்றால் தப்ப முடியாது, கொஞ்ச நேரம் கூட நகர முடியாது. உட்கார்ந்தால் உட்கார்ந்த இடத்தில் வேலை செய்தாக வேண்டும். இப்படியெல்லாம் இருக்கிறது.

கர்த்தர் எல்லாவற்றையும் சொல்லி, சொல்லி உண்டாக்கினார் என்பதினால் அது வேலை அல்ல என்று சொல்லுவது தவறு. அது வேலைதான். ஆகவேதான் வேதவசனம் அதை வேலையாக வர்ணிக்கிறது. அவர் என்னவெல்லாம் செய்தார் என்று பார்த்தால் அது வேலை என்பது விளங்கிவிடும். தேவன் வேலையிலே எவ்வளவு பெரிய வல்லமையைப் பயன்படுத்துகிறார் என்கிற ஒரு காரியத்தை நாம் நன்கு விளங்கிக்கொள்ள வேண்டும்.தேவன் இந்த வேலையை சாதாரண ஒரு வல்லமையினாலோ, அறிவினாலோ, ஞானத்தினாலோ செய்யவில்லை. மகா பெரிய வல்லமையும்,
ஞானமும் வைத்து வேலையைச் செய்கிறார். அவர் சொன்னால் சொன்னபடியே ஆகிறது. ஆனால் நம்மிடம்,"சொல்" என்று சொன்னால் நாம் எதை எதையோ சொல்லிக்கொண்டிருப்போம். நாம் சொன்னபடியே ஆயிற்று என்றால் அதை தாங்கிக்கொள்ள முடியாது. நாம் நரகத்தையே உண்டாக்கிவிடுவோம். சிலர் சொல்லி, சொல்லியே தங்களுடைய வாழ்க்கையை நரகமாக்கி வைத்திருக்கிறார்கள். நேற்று சொன்ன காரியங்கள் இன்றைக்கு பற்றி எரிகிறது. சில வீடுகளில் பத்து வருஷங்களுக்கு முன்பு சொன்ன காரியங்கள் இன்றும் தீ அணையாமல் எரிந்து கொண்டிருக்கிறது. நம்முடைய நரகத்தை நாமே உண்டாக்குகிறோம். "சொல்லி, சொல்லி உண்டாக்கு"என்று நம்மிடம் சொல்லியிருந்தால் எதை எதையோ உண்டாக்கியிருப்போம். தேவன் பெரிய ஞானி, நல்லவர், ஆற்றல் மிகுந்தவர், அற்புதமானவர். அவர் சொல்லி, சொல்லி காரியங்களை எப்படி உண்டாக்குகிறார் என்று பாருங்கள்!வானத்தையும் பூமியையும் அதில் உள்ள எல்லாவற்றையும் சொல்லி, சொல்லியே உண்டாக்குகிறார். அவருடைய வார்த்தையில் எவ்வளவு பெரிய வல்லமையும், ஞானமும், அறிவும் இருக்கிறதுஎன்று பாருங்கள்!ஒரு மனுஷன் ஒரு வேலையைச் செய்கிறான் என்றால், கடினமாய் உழைத்தால் தான் அது வேலை என்று கிடையாது. அறிவு, ஞானம் இவையெல்லாம் கூட பெரிய வல்லமை. ஒரு மனுஷன் சிங்காசனத்தில் உட்கார்ந்து மற்றவர்களை கட்டளையிட்டு வேலை வாங்கலாம். ஆனால் ஒருவனிடம் என்ன வேலை வாங்க வேண்டுமென்றும், என்ன வேலையை செய்யச் சொல்ல வேண்டுமென்றும் அவனுக்குத் தெரிய வேண்டுமே!அவனுக்கு என்ன உட்கார்ந்து கால் மேல் கால் போட்டு அதைச் செய், இதைச் செய் என்று சொல்லுகிறான் என்று சிலர் சொல்லுகிறார்கள். அதற்கு அவனுக்கு அறிவு இருப்பதால் தான் அவனை அங்கு உட்கார வைத்திருக்கிறார்கள்.

தேவன் வேலை செய்கிறார். அது எப்படிப்பட்ட வேலை என்று பாருங்கள். சிலர் அது வேலையே அல்ல என்று சொல்லுகிறார்கள். அவர் எப்படிப்பட்ட வேலை செய்தார் என்று நான் காண்பிக்கிறேன். தேவன் முதல் நாளில் வெளிச்சத்தை உண்டாக்குகிறார். அதை இருளிலிருந்து பிரிக்கிறார். ஆதியாகமம் 1:3-5 வரை உள்ள வசனங்களில் அதைப் பார்க்கிறோம். இரண்டாம் நாளில் ஜலத்தையும் ஆகாயவிரிவையும் பிரிக்கிறார். மூன்றாம் நாளின் முதல் பகுதியில் ஜலத்தையும் வெட்டாந்தரையையும் பிரிக்கிறார். பிற்பகுதியில் புல், பூண்டுகளை அங்கு வைக்கிறார். நான்காவது நாளில் சூரியன், சந்திரன், நட்சத்திரம் இவற்றை உண்டாக்குகிறார். ஐந்தாம் நாளில் ஜலத்தை மீன்களாலும், ஆகாயத்தை பறவைகளாலும் நிரப்புகிறார். ஆறாம் நாளின் முதல் பகுதியில் மிருகங்களையும், பிற்பகுதியில் மனுஷனையும் உண்டாக்குகிறார். இப்படித்தான் கதை வருகிறது. தேவன் எல்லாவற்றையும் சொல்லி, சொல்லி உண்டாக்குகிறார். அந்த வார்த்தையிலே எவ்வளவு பெரிய வல்லமை இருக்கிறது என்று பாருங்கள்!இதில் அறிவு, ஞானம், நோக்கம், தெளிவு இவையெல்லாம் அவசியம். அதுதான் வேலை. ஒழுங்கின்மையும், வெறுமையுமாய் வெறும் ஜலம் மூடிக்கொண்டிருந்த இடத்தை வெட்டாந்தரை, ஜலம், வானம் என்று அழகாக பிரித்து,அதன் பிறகு புல் பூண்டுகளையும், அதன்பின் சூரியன், சந்திரன், நட்சத்திரங்கள்இவைகளையும், அதன்பின் மீன்கள், பறவைகளையும், அதன்பின் மிருகங்களையும், அதன்பின் மனுஷனையும் வைக்கிறார். இவ்வாறு எதை முதலில் வைக்க வேண்டுமோ அதை முதலில் வைத்து,எதை அதன்பின் வைக்க வேண்டுமோ அதை வைத்து, எல்லாம் உண்டான பிறகு மனுஷனை வைக்கிறார். ஏனென்றால் மனுஷன் வரும்போது எல்லாம் அவனுக்கு ஆயத்தமாய் இருக்க வேண்டும். இப்படியெல்லாம் செய்து அற்புதமாக படைக்கிறார். இதை வேலை அல்ல என்று யாராவது சொல்ல முடியுமா? நாம் இவ்வளவு அற்புதமாக செய்திருக்க முடியாது. ஏனென்றால் இதைச் செய்வதற்கு மிகப்பெரிய அறிவும், ஆற்றலும், ஞானமும் அவசியம். கர்த்தர் எவ்வளவு பெரிய உன்னதமான நோக்கம் வைத்து, வல்லமையைப் பயன்படுத்தி உண்டாக்குகிறார் என்பதை யோசித்துப் பாருங்கள்.

அதுமட்டுமல்லாமல், தேவன் தம்முடைய கையை வைத்தே வேலை செய்தார் என்றும் வேதம் சொல்லுகிறது. அவர் மண்ணிலிருந்து மனுஷனுடைய சரீரத்தை வடிவமைத்தார். மனுஷனுடைய சரீரத்திலிருந்து ஒரு எலும்பை எடுத்து அதிலிருந்து ஒரு பெண்ணை உண்டாக்குகிறார். ஆதாம் பாவஞ்செய்தபோது, ஒரு மிருகத்தைக் கொன்று, அதினுடைய தோலை எடுத்துஅவனுக்கு உடுத்துகிறார். அங்கு தேவன் tailor வேலை பார்க்கிறார். முதலில் gardening வேலை பார்த்தார். தோட்டத்தை நட்டு, அங்கு மனுஷனைக் கொண்டுபோய் வைத்தார். அதன்பிறகு ஒரு architectபோன்று வேலை பார்க்கிறார்; ஒரு எலும்பை எடுத்துஒரு பெண்ணையே உருவாக்குகிறார். இப்படி அவர் தம்முடைய வார்த்தையினால் மட்டுமல்ல, கையை வைத்தே சிலவேலைகளை செய்வதையும் பார்க்கிறோம். ஆக, தேவன் வேலை செய்தார். தம்முடைய அளவற்ற வல்லமையைக் கொண்டு காரியங்களை உண்டாக்கினார். அவருடைய அளவற்ற அறிவு, ஞானம் இவைகளினால் உலகம் உண்டாக்கப்பட்டது. வேலை என்பது ஒரு சாதாரண விஷயமல்ல, இதில் அறிவு, ஞானம், ஆற்றல் எல்லாம் அடங்கியிருக்கிறது என்பது அங்கு விளங்குகிறது.

தேவன் தாம் சிருஷ்டித்தவற்றைப் பார்த்து அது 'நல்லது' என்று கண்டார். ஆதியாகமம் 1-ஆம் அதிகாரத்தில் 'நல்லது' என்கிற வார்த்தை ஏழு முறை உள்ளது. 4,10,12,18,21,25,31 ஆகிய வசனங்களில் இந்த வார்த்தையைப் பார்க்கலாம். ஏன் ஏழு முறை உள்ளது?தேவன் ஆறு நாட்கள் சிருஷ்டித்தார். ஒவ்வொரு நாளின் முடிவிலும் தாம் சிருஷ்டித்து முடித்தவற்றைப் பார்த்து அது'நல்லது' என்று கண்டார். இப்படி ஆறு நாட்கள் சொல்லுகிறார். ஏழாம் முறை ஏன் சொன்னார்? எல்லாவற்றையும் ஒட்டுமொத்தமாக பார்க்கிறார்; மனுஷனையும், உண்டாக்கப்பட்ட எல்லாவற்றையும் பார்த்தார், அது மிகவும் நன்றாயிருந்தது. ஆறாவது நாள் மிருகங்களை உண்டாக்கி விட்டு 'நல்லது' என்று கண்டார். ஆனால் மனுஷனையும் ஆறாவது நாள் தான் உண்டாக்குகிறார். அவனை உண்டாக்கிவிட்டு 'மிகவும் நல்லது' என்று கண்டார். இதுவரை வெறும் 'நல்லது'என்றுதான் சொன்னார்.இப்பொழுது மனுஷனை உண்டாக்கினவுடன் 'மிகவும் நல்லது' என்று ஏன் சொல்லுகிறார்? ஏனென்றால் இந்த combination தான் நல்லது. வானம், பூமி, சூரியன், சந்திரன், நட்சத்திரம், புல், பூண்டுகள், பறவைகள், மீன்கள், மிருகங்கள் எல்லாம் இருக்கிறது. இவற்றையெல்லாம் அனுபவிக்கவும், ஆண்டுகொள்ளவும் மனுஷனை அங்கு வைத்துவிட்டார். இப்போது எல்லாவற்றையும் பார்த்து 'மிகவும் நன்றாயிருந்தது' என கண்டார் என்று இங்கே வாசிக்கிறோம்.

வேதவசனம் ஒரு அற்புதமான சத்தியத்தை நமக்குச் சொல்லுகிறது. வேலை என்பது ஏதேன் தோட்டத்திலேயே ஆரம்பித்து விடுகிறது. பாவமும் சாபமும் வந்த பிறகு நாமெல்லாரும் வயிற்று பிழைப்பிற்காக,சாப்பிடுவதற்காக வேலை செய்ய வேண்டியதாயிற்று என்கிற அப்படிப்பட்ட ஒரு படத்தை வேதவசனம் கொடுக்கவே கிடையாது. மாறாக, தேவனே வேலை செய்தார், அந்த வேலையைப் பார்த்து ஒவ்வொரு நாளின் முடிவிலும் அது 'நல்லது'என்று கண்டார் என்று வேதவசனம் சொல்லுகிறது. ஒவ்வொரு நாளின் முடிவிலும் நாம் வேலையை முடித்த பிறகு அதைப் பார்த்து'நல்லது' என்று சொல்லக்கூடிய அளவிற்கு இருக்க வேண்டும்.முதலில் நாமே நம்முடைய வேலையைப் பாராட்ட வேண்டும். நீங்களே உங்களை பாராட்டுவது போன்று வேலை செய்து பாருங்கள், பிறகு உங்களுக்கு மேற்பார்வையாளரை (supervisor) வைக்க வேண்டியதில்லை. உங்களுடைய level, சம்பளம், பதவி எல்லாமே வேறு மாதிரி ஆகிவிடும். மேற்பார்வையாளர் யாருக்கு என்றால், 'நல்லது' என்று சொல்லுகிற அளவிற்கு வேலை செய்யாதவர்களுக்குத்தான். 'நல்லது' என்று சொல்லுகிற அளவிற்கு வேலை செய்ய வைப்பதற்காக ஒருவர் அவர்களை பார்த்துக்கொண்டிருக்க வேண்டும்;இப்படிச் செய்யாதே அப்படிச் செய், அதைச் செய்யாதே இதைச் செய் என்று சொல்லிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும். அதற்குத்தான் மேற்பார்வையாளர். நாமே முயற்சி எடுத்து, செய்கிற வேலையை செம்மையாக செய்து, 'நல்லது'என்று சொல்லுகிற அளவிற்கு செய்துவிட்டோம் என்றால் நாம் ஒருநாளும் தரித்திரத்தில் இருக்கவே முடியாது. ஏனென்றால் நல்லது என்று காண்கிற அளவிற்கு செய்கிறவனுக்கு நிச்சயமாக வெற்றி உண்டாகியே ஆகும். ஆக, தேவன் ஏதேன் தோட்டத்திலேயே வேலையை உண்டாக்கி விட்டார். மனுஷனையும் வேலை செய்ய வைக்கிறார்.

வேலை நம்முடைய இருதயத்திலே பெரிய திருப்தியை அளிக்கிறது. நாம் உயிர் வாழ்வதற்கு ஆகாரம் அவசியம்.நமக்கு சிநேகிதரும், உறவும் அவசியம், ஆண்டவரோடுகூட ஐக்கியம் அவசியம். அதுபோலவே வேலையும் அவசியம். வேலை இல்லையென்றால் மனுஷனுக்குள் ஒருவிதமான வெறுமையும், இழப்பும் உண்டாகிறது. ஒரு கணவன்-மனைவியைக் குறித்த கதையை வாசித்தேன். அவர் வளர்ச்சி குன்றிய பிள்ளைகளுக்கு கற்றுக்கொடுக்கிற ஆசிரியராக இருந்தார். அந்த பிள்ளைகளுடைய நிலையைப் பார்த்து அவருக்கு ஒரு யோசனை உண்டாயிற்று. அது என்னவென்றால், அவர்கள் படித்து முடித்துச் செல்லும்போது, அவர்களுக்கு சரியாக வேலை கிடைப்பதற்கு வாய்ப்பில்லை. அவர்களுக்கு வேலை கொடுக்கக்கூடிய அளவிற்கு அப்படிப்பட்டஸ்தாபனங்கள் இல்லை. அவர்கள் செய்யக்கூடிய வேலைகளுக்கு உரிய பயிற்சியும் அவர்களுக்கு கிடையாது. அவர்கள் ஏதோ பள்ளிக்கூடம் போகிறார்கள், படிக்கிறார்கள். அவர்கள் வளர்ச்சி குன்றியவர்கள், ஆகவே அவர்களுக்கு வாய்ப்புகள் குறைவாக இருக்கிறது. அவர்களுக்கு ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லி, ஒரு ஸ்தாபனம் ஒன்றை ஆரம்பித்து, அதில் சில products-ஐ assembly line போன்று வைத்து பல கம்பெனிகளுக்கு பல products-ஐ செய்வதற்கு ஏற்பாடு செய்து, அதற்காக வளர்ச்சி குன்றியவர்களுக்கு விசேஷித்த பயிற்சி கொடுக்க ஆரம்பித்தாராம். இன்றைக்கு கிட்டத்தட்ட அங்கு 500 பேர் வேலை செய்கிறார்கள் என்று சொல்லுகிறார்கள். அவர்கள் எல்லாரும் மனவளர்ச்சி குன்றியவர்கள். ஆனால் அவர்கள் நன்றாக திறமையாக வேலை செய்கிறார்கள். அவர்களுக்கு tools, machines கொடுத்து அதை எவ்வளவு நேர்த்தியாக முழு மனவளர்ச்சி உடையவர்கள் எப்படி செய்ய முடியுமோ அதுபோல வேகமாக, அதே நேரத்திலேயே அவ்வளவு திறமையோடும், ஆற்றலோடும் செய்வது போன்று பண்ணிக்கொடுத்து அந்த வேலைமிகவும் வெற்றிகரமாக நடந்துகொண்டிருக்கிறது. அந்த பிள்ளைகள் படித்து முடித்து அங்கு வேலை செய்கிறார்கள். அவர்கள் மனவளர்ச்சி குன்றியிருப்பதால்அரசாங்கத்திடம் சொல்லி அவர்களுக்கு மாதந்தோறும் உதவித்தொகை கொடுத்துவிட்டால் அவர்கள் சாப்பிட்டு ஒரு மூலையில் இருப்பார்கள் என்பது போன்று சிலர் யோசித்துவிட்டார்கள். அந்நாட்டில் அரசாங்கமும் அதற்கு வேண்டியதெல்லாம் செய்கிறது. ஆனால் அது அவர்களுக்கு திருப்தி அளிக்கவில்லை, நான் இப்படிச் செய்தவுடன் வேலை செய்வதில் அவர்களுக்குமிகப்பெரிய சந்தோஷம் இருக்கிறது என்று சொல்லுகிறார். அவர்கள் எவரும் வீட்டில் உட்கார்ந்துகொண்டு அரசாங்கத்திடம் இருந்து உதவி பெற்றுசாப்பிட விரும்பவில்லை. நாங்கள் போய் வேலை செய்து சம்பாதிக்கிறோம், எங்களுடைய சொந்தக் காலில் நிற்கிறோம் என்று அவர்கள் எல்லாரும் சொல்லுகிறார்கள். அவர்கள் ஆர்வமாக வேலை செய்கிறார்கள், தொழிலை கற்றுக்கொள்கிறார்கள், தொழில்நுட்பத்தை கற்றுக்கொள்கிறார்கள், தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வேலையை நன்றாக திறமையோடு செய்கிறார்கள்,அதில் பெரிய திருப்தியை அடைகிறார்கள்என்கிறார். ஆகவேதான் மனவளர்ச்சி குன்றியவர்களுக்குக்கூட,"நான் ஏதாவது செய்ய வேண்டும், பிரயோஜனமான விதத்தில் வாழ வேண்டும்"என்கிற அவசியம் அங்கே ஏற்பட்டு விடுகிறது. எனவேதான் வேலை போய் விட்டதென்றால் எப்படி feel பண்ணுகிறோம் என்று பாருங்கள். ஒருவருக்கு வேலை போகும்போது அவர் எதையோ பெரிதாக இழந்துவிட்டது போன்று ஒரு feeling உண்டாகிறது. வேலை போய் விட்டதென்றால் வாழ்க்கையிலே உயிரையே வாங்கினது போன்று உண்டாகி விடுகிறது. ஏதோ வேலையிலிருந்து சம்பளம் வருகிறது என்பதால் மட்டுமல்ல, வேலை இல்லையென்றால் வாழ்க்கையில் ஒரு அடிப்படை திருப்தியே நமக்கு உண்டாகாமல் போய் விடுகிறது. வேலை மிகவும் முக்கியமான ஒன்று. தேவன் அதைஅப்படி வடிவமைத்து விட்டார். அவர் அப்படி வடிவமைத்து விட்டதால் நாம் அதைச் செய்யாமல் இருக்கும்போது நமக்கு திருப்தியும், நிறைவும் ஏற்படுவதில்லை. திருப்தியும், நிறைவும் இல்லையென்றால் வாழ்க்கையே ஒரு சூன்யமாகி விடுகிறது.


வேதவசனம் நம்மை சுதந்திரமாக்குகிறது. வேதவசனம் சொல்லுகிற சுதந்திரத்தை புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால் வேலையை நன்றாக புரிந்துகொள்ள வேண்டும். சுதந்திரத்தைப் பற்றி சில வார்த்தைகளைச் சொல்லுகிறேன். ஒரு மீன் தண்ணீரில் தான் இருக்க வேண்டும். அதில் தான் அது சுவாசிக்க முடியும். அதை தண்ணீரிலிருந்து எடுத்து தரையில் விட்டால் நகருவது கஷ்டம், கொஞ்ச நேரத்தில் அது செத்தே போய்விடும். ஏனென்றால் அதனுடைய சுபாவத்திற்கு மாறான விதத்தில் அதை வாழ வைக்கிறோம். தேவன் அதை தண்ணீரில் வாழும்படியாக வடிவமைத்திருக்கிறார். அது வெளியே வந்தால் செத்துவிடும். தேவன் அப்படி உண்டாக்கி விட்டார். அதிலிருந்து வெளியே எடுத்தாலே அதற்கு வாழ்வு கிடையாது, சாவுதான். ஆகவே சுதந்திரம் என்பது நாம் நினைப்பது போன்று நான் நினைத்ததை செய்வேன், என்ன வேண்டுமானாலும் செய்வேன், என் இஷ்டத்திற்குச் செய்வேன் என்று கிடையாது. தேவன் மீன்களை சுதந்திரத்தோடு தான் உண்டாக்கியிருக்கிறார். ஆனால் அவற்றிற்கு சில கட்டுப்பாடுகள் (restrictions) இருக்கின்றன. ஆக, சுதந்திரம் என்பது நாம் நினைத்ததை செய்வது அல்ல, சில காரியங்களைச் செய்யக்கூடாது என்று இருக்கிறது. அவற்றைச் செய்யாமல் இருந்தால் தான் நாம் உண்மையான சுதந்திரத்தை அனுபவிக்க முடியும். அதுபோலத்தான் விமானமும், அது aerodynamics law-இன்படி தான் பறக்கிறது. அது அந்த விதியைப் பின்பற்றவில்லை என்றால் கீழேதான் விழ வேண்டும். பறவைகளும் அப்படித்தான். ஆக, தேவன் சுபாவம் என்று ஒன்றை வைத்துவிட்டார். மனுஷர்களை வேலை செய்யக்கூடியவர்களாக வடிவமைத்திருக்கிறார். எனவே அவர்கள் அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். அப்படி இல்லையென்றால் திருப்தியும், சந்தோஷமும்உண்டாகவே முடியாது;அவர்கள் வாழ்க்கையில் வெற்றியை உணரவே முடியாது; தேவனுடைய நோக்கத்தையும் நிறைவேற்ற முடியாது; தேவனுடைய நாம மகிமைக்காக வாழவும் முடியாது.

கார் வாங்கினால் அதை தயாரித்தவர்கள் manual ஒன்றை வைத்திருக்கிறார்கள். அதை படித்து, அதின்படி செய்தோம் என்றால் கார் நன்றாக ஓடும். ஆனால் 99.99% பேர் அதை படிப்பதே கிடையாது. நமக்குத் தெரியாதது அதில் இருக்கப்போகிறதா? நம் தாத்தா காலத்திலிருந்து கார் வைத்திருக்கிறோம். அது ஒன்றும் பெரிதல்ல, நமக்கு எல்லாம் தெரியும் என்று நாம் எண்ணுகிறோம். கிடையாது!அந்த காருக்கே அவ்வளவு பெரிய முக்கியத்துவம் இருக்கிறது. நாம் manual-ஐ சரியாக படிக்க வேண்டியதாய் இருக்கிறது. நாம் அதைப் படிக்கவில்லை என்றால் நமக்கு அபராதம் போட்டு விடுகிறார்களா? அல்லது நீ ஏன் படிக்கவில்லை என்று நம்மை சிறைக்குஅனுப்பி விடுகிறார்களா? கிடையாது! நாம் படிக்கவில்லை என்றால் எவரும் நம்மை பிடிக்கமாட்டார்கள்,நமக்கு எந்த தண்டனையும் கிடையாது. ஆனால் எல்லா தண்டனையை விட பெரிய தண்டனை கிடைக்கும். நாம் வீட்டிலிருந்து காரில் இருநூறு மைல் தூரத்தில் எங்கேயாவது சென்று கொண்டிருப்போம். பாதி வழியில் கார் நின்று விடும். ஏன்? அதுதான் தண்டனை. அது எப்படி இயங்க வேண்டுமோ அப்படி அதன்சுபாவத்தின்படி இயக்காமல்வேறு விதத்தில் இயக்கினால் அதை பயன்படுத்தவே முடியாது. கர்த்தர் வேதவசனத்தில் சொல்லியிருக்கிற கட்டளைகளும் அப்படித்தான். ஏசாயா 48-ஆம் அதிகாரத்தில் ஒரு அற்புதமான வசனம் வருகிறது.

"இஸ்ரவேலின் பரிசுத்தராயிருக்கிற உன் மீட்பரானகர்த்தர்சொல்லுகிறதாவது: பிரயோஜனமாயிருக்கிறதை உனக்குப் போதித்து, நீ நடக்கவேண்டிய வழியிலே உன்னை நடத்துகிற உன் தேவனாகியகர்த்தர்நானே.ஆ, என் கற்பனைகளைக் கவனித்தாயானால் நலமாயிருக்கும்; அப்பொழுது உன் சமாதானம் நதியைப்போலும், உன் நீதி சமுத்திரத்தின் அலைகளைப்போலும் இருக்கும்" (ஏசாயா 48:17,18).

நாம் ஒவ்வொரு முறையும் சபைக்கு வரும்போதும், கர்த்தர் என் வாழ்க்கைக்கு மிகவும் பிரயோஜனமான,வாழ்வளிக்கக்கூடிய, உயர்வைக் கொண்டுவருகிற, வெற்றியைக் கொண்டுவருகிறகாரியங்களைப் போதிக்கிறார்; அவைகளை நான் இன்றைக்கு கற்றுக்கொள்ளப்போகிறேன்என்று சொல்லிக்கொண்டே வர வேண்டும். 'சமாதானம்' என்கிற வார்த்தை பல அர்த்தங்களைக் கொண்ட வார்த்தை.அதுசந்தோஷம், நிம்மதி, வெற்றி, செழிப்பு, நிறைவு, திருப்தி என்று எல்லாவற்றையும் குறிக்கிறது.சமாதானம் நதியைப்போலும், நீதி சமுத்திரத்தின் அலைகளைப்போலும் இருக்கும் என்று வாசிக்கிறோம். அலை ஒன்று மேல் ஒன்று விடாமல் வந்துகொண்டே இருக்கிறது. இங்கு தேவன் என்ன சொல்லுகிறார் என்றால், நான் சொல்லியிருக்கிற கற்பனைகளை நீ கவனித்தால், உன்னுடைய சமாதானம் நதியைப்போல இருக்கும். அது வற்றாத தண்ணீர் போல அங்கு இருக்கும். அலை அலையாய் கடற்கரையில் அலைகள் ஓயாமல் வந்து சேர்வது போல உன்னுடைய வெற்றி, வாழ்வு, சுகம், பெலன், ஆரோக்கியம் இவையெல்லாம்நிற்காமல் (non-stop) வந்துகொண்டே இருக்கும் என்கிறார். தேவனுடைய கட்டளையில் ஒரு கட்டளை தான் ஓய்வுநாளைக் குறித்த கட்டளை. அதைத்தான் ஆதியாகமம் 2:2-இல், "தேவன் தாம் செய்த தம்முடைய கிரியையை ஏழாம் நாளிலே நிறைவேற்றி, தாம் உண்டாக்கின தம்முடைய கிரியைகளையெல்லாம் முடித்தபின்பு, ஏழாம் நாளிலே ஓய்ந்திருந்தார்"என்று வாசிக்கிறோம். இங்கு ஓய்ந்திருந்தார் என்பது நாம் மிகவும் முக்கியமாக கவனிக்க வேண்டிய ஒரு காரியம்.

யாத்திராகமம் 20-ஆம் அதிகாரத்திற்குச் செல்வோம். தேவன் ஆறு நாட்களில் சிருஷ்டித்துவிட்டு, ஏழாம் நாளில் ஓய்ந்திருந்து ஒரு prototype-ஐ உண்டாக்கிவிட்டார். இதுதான் வாழ்க்கை என்பதை மனுஷனுக்குக் காண்பித்து விட்டார். பின்நாளில் இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் எகிப்திலிருந்து வெளியே வந்தபோது இதெல்லாம் பத்து கற்பனையில் ஒரு கற்பனையாக அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது.

"ஓய்வுநாளைப் பரிசுத்தமாய் ஆசரிக்க நினைப்பாயாக;ஆறுநாளும் நீ வேலைசெய்து, உன் கிரியைகளையெல்லாம் நடப்பிப்பாயாக" (யாத்திராகமம்20:8,9).

இது ஒரே கட்டளை. நாம் இதில் பாதியை எடுத்துக்கொண்டு பாதியை விட்டு விடுகிறோம். தேவன், ஆறுநாட்கள் வேலை செய்துவிட்டு, ஏழாம் நாள் ஓய்வு எடு என்று சொல்லுகிறார். ஓய்வு என்றால் என்ன? தேவன் களைப்பாகி ஓய்வெடுக்கவில்லை. அப்படியென்றால் அவர் ஏன் ஓய்வெடுத்தார்? இது ஒரு முக்கியமான காரியம். இதை இன்னும் பின்பு விளக்குவேன். தேவன்எல்லாவற்றையும் படைத்தார். அவருக்கு ஏழாம் நாளில் ஓய்வே தேவையில்லை. அப்படியென்றால் ஏழாம் நாளில் அவர் என்னதான் செய்தார்? அவர் தாம் படைத்த எல்லாவற்றையும் பார்த்து ரசித்தார், அதில் மகிழ்ந்தார், அதை அனுபவித்தார். இதைத்தான் அவர் செய்தார். நம்முடைய ஓய்வு என்றால் என்ன? ஓய்வு என்றால் வெறும் எதுவுமே செய்யாமல் இருப்பது அல்ல (It is not absence of activities). அதில் சில நடவடிக்கைகள் இருக்கிறது. அவை என்ன? ஓய்வுநாளைப் பற்றிச் சொல்லும்போது இன்றைக்கு (ஞாயிற்றுக்கிழமை) ஓய்வுநாள். ஆனால் நீங்கள் சபைக்கு வந்திருக்கிறீர்களே!இப்போது ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். ஆறுநாட்கள் தேவன் கொடுத்த வேலையிலே நாம் தீவிரமாய் ஈடுபடுகிறோம்;நாம் வேலைக்குப் போகிறோம்;அறிவையும், ஞானத்தையும், திறமையையும் பயன்படுத்தி வேலை செய்கிறோம். ஏழாம் நாள்ஆண்டவர் எப்படிப்பட்டவர், அவர் என்னை எப்படி உண்டாக்கியிருக்கிறார், வாழ்க்கையைப் பற்றி அவர் என்ன சொல்லுகிறார், நான் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும், காரியங்களைச் செய்ய வேண்டும் என்றுஇதைப் பற்றியெல்லாம் உட்கார்ந்து தியானித்து, ரசித்து, அனுபவித்து உட்கொள்ளும்படியான ஒரு நேரமாய் இது இருக்கிறது. It is an activity where we enjoy the most simple and ordinary aspects of life. ஓய்வு நாளில் சாதாரண காரியங்களை அனுபவிக்கிறோம். உலகத்தில் எல்லாருமே மிகவும் கணக்குப்போடுகிறவர்களாக(calculative) இருக்கிறார்கள். அவர்கள், இன்றைக்கு காலையிலிருந்து மதியம் வரை எதுவும் செய்யாமல் இருந்தேன். வேலைக்குப் போயிருந்தேன் என்றால் 2000 ரூபாய் சம்பாதித்திருப்பேன் என்கிறார்கள். இப்படி எல்லாமே கணக்குப்போட்டுச் செய்கிறார்கள். இன்றைக்கு முழுநாளும் வீணாகப் போய்விட்டது,3000 ரூபாய் போய்விட்டது, நன்றாக சம்பாதித்திருப்பேன், இவன் என் நேரத்தை வீணாக்கிவிட்டான் என்கிறார்கள். ஆகவே சிலருக்கு vacation போகவே முடியாது. ஒருநாள் ஓய்வில் கூட வேலை செய்துவிடலாம் என்பார்கள். வேலைக்குச் சென்றால் 3000 ரூபாய் கிடைக்குமே!ஆகவே வேலை செய்துவிடலாம் என்கிற ஒரு எண்ணம் அவர்களுக்கு இருக்கிறது. இவர்களுக்கு சாதாரண காரியங்கள் எதையும் அனுபவிக்கத் தெரியாது. அங்கு போயிருந்தால் இவ்வளவு பணம் வந்திருக்கும் என்று அவர்களுக்கு எல்லாமே கணக்குதான்.ஆனால் தேவன், நீ ஆறுநாட்கள் வேலை செய்துவிட்டாய், போதும், ஏழாவது நாள் அதை வேறு விதமாக செலவழி என்கிறார்.

ஜான் கால்வின் என்பவர் மிகப்பெரிய சிந்தனையாளர். அவர், "Did God create food only to provide necessity?" என்கிறார். இவர்கள், நமக்கு வேலை அவசியம், வேலையைச் செய்வோம், ஓய்வு அவசியமில்லை என்கிறார்கள். ஆனால் ஜான் கால்வின், கர்த்தர் நமக்கு ஆகாரத்தைக் கொடுத்தது வயிற்றை நிரப்புவதற்காக, பசியைத் தீர்ப்பதற்காக மட்டும் தான் கொடுத்தாரா?அவர்வெறும் நமக்கு பெலத்தைத் தருவதற்காக ஆகாரத்தைத் தருகிறாரா? என்கிறார். ஒருவர் என்னிடம் அடிக்கடி இப்படிச் சொல்லுவார்:"சாப்பாட்டை ரசித்து சாப்பிடாதே, அது ஆவிக்குரியவனுக்கு அடையாளம் அல்ல, அதை அப்படியே விழுங்கி விட வேண்டும். அதிலிருந்து பெலன் வரும். அதை வைத்து ஆண்டவருக்கு இன்னும் ஊழியம் செய்ய வேண்டும். ரசித்து, அனுபவித்து சாப்பிடக்கூடாது". ஆனால் ஜான் கால்வின் சொல்லுவதைக் கவனியுங்கள். அவர் AFT-ஐ சார்ந்தவர் அல்ல. அவர் 16-ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்தவர். அவர் மிகப்பெரிய எழுத்தாளர், பெரிய உபதேசங்களைப் போதித்தவர். அவர், வெறும் ஆகாரம் நமக்குத் தேவை என்பதாலோ, வெறும் ஊட்டச்சத்திற்காகவோ (nutrition) கர்த்தர் ஆகாரத்தைக் கொடுக்கவில்லை; நாம் அதில் மகிழ்ச்சியாய் இருக்கும்படி ஆகாரத்தைக் கொடுத்தார் என்கிறார். கர்த்தர், "மகனே, வெறும் விழுங்காதே, ரசித்து, நன்றாக அனுபவித்து சாப்பிடு" என்கிறார். கர்த்தர் வெறும் ஊட்டச்சத்திற்காக மட்டும் ஆகாரத்தைக் கொடுக்கவில்லை, அனுபவிப்பதற்காகவும் கொடுத்தார். அவர் துணியை எதற்காக கொடுத்தார்? வெறும் நம்மைப் பாதுகாப்பதற்காகவும், நம்முடைய நிர்வாணத்தை மூடுவதற்காகவும் மட்டும் அல்ல. நாம் உடுத்தினால் நேர்த்தியாய் காட்சியளிக்கும்படியாகவே. துணிக்கடையில் ஆடைகளை பொம்மைக்கு உடுத்தி வைத்து, நீ இதை உடுத்தினாய் என்றால் நீயும் இப்படி இருப்பாய் என்று நமக்கு அப்படி காண்பிக்கிறார்கள். இன்றைக்கு ஒரு மாதிரியும், நாளைக்கு வேறு மாதிரியும் பொம்மைக்கு உடுத்தியிருப்பார்கள். மேலும் அதற்கு புதிது புதிதாக அலங்கரித்துக் காட்டுவார்கள்.ஏன்? கர்த்தர் நம்மை ரசிக்கக்கூடியவர்களாக, அனுபவிக்கக்கூடியவர்களாக வைத்திருக்கிறார். சிலர், வெறும் அத்தியாவசிய தேவைகளைத்தான் கவனிக்க வேண்டும் என்று சொல்லுகிறார்கள். அது தவறு.அனுபவிப்பது என்பது தேவையே கிடையாது, ஆனால் கர்த்தர் அனுபவி என்கிறார்.அவர் நல்லவர். நம்முடைய மகிழ்ச்சி அவருக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது. அவர்தான் படைப்பாளி. நாம் சந்தோஷப்படுவதைப் பார்த்து அவர் சந்தோஷப்படுகிறார். இன்றைக்கு ஓய்வுநாளில்நீங்கள் வீட்டில் படுத்து தூங்கியிருந்தீர்கள் என்றால், இதை ரசித்திருக்க முடியாது, இதை யோசித்திருக்கவே முடியாது. இந்த எண்ணங்களை பெற்றிருக்கவே முடியாது.

Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency