0 item - ₹0.00

Easter Special Tamil Service - 01 APR 18 - "இயேசு உயிரோடு எழும்பாவிட்டால் என்ன நடந்திருக்கும்".

Transcript

1 கொரிந்தியர் 15-ஆம் அதிகாரத்தை உயிர்த்தெழுதலின் அதிகாரம் என்று சொல்லலாம். 1 கொரிந்தியர் 13-ஆம் அதிகாரம் அன்பைக் குறித்த அதிகாரம். அது கிறிஸ்தவர்களுக்கு நன்கு அறிமுகமான அதிகாரம். அதுபோல 1 கொரிந்தியர் 15-ஆம் அதிகாரம் முழுக்க முழுக்க உயிர்த்தெழுதலைக் குறித்து பவுல் அப்போஸ்தலன் கொடுக்கிற போதனைகள். கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதல் எவ்வளவு முக்கியம், அது இல்லாமல் நற்செய்தியே கிடையாது, அது இல்லாமல் கிறிஸ்தமும், கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையும் கிடையாது என்கிற அளவுக்கு அவர் எல்லாவற்றையும் ஊர்ஜிதப்படுத்திக்கொண்டு, இதை அலசி ஆராய்ந்து, பெரிய வெளிப்பாட்டைப் பெற்று, கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதலைக் குறித்து எவரும், எங்கும் போதிக்காத அளவுக்கு இந்த அதிகாரம் முழுக்க சொல்லுகிறார். இதிலிருந்து அநேக வசனங்களை வாசிக்கப்போகிறேன். முதலில் 1-8 வரையுள்ள வசனங்கள் வரையும், பிறகு 12-22 வரை உள்ள வசனங்கள் வரையும், அதன் பிறகு 51-58 வரை உள்ள வசனங்கள் வரையும் ஆகிய மூன்று பகுதிகளையும் வாசிக்கப்போகிறேன். 12-22 வரையிலான வசனங்கள் உள்ள பகுதியைத்தான் போதிக்கப்போகிறேன். ஆனால் மற்ற பகுதிகளையும் வாசிப்பது மிகவும் அவசியம். ஏனென்றால் மற்ற காரியங்களைச் சொல்லும்போது இதெல்லாம் அதில் வரும். ஆகவே இதை வாசிப்பது அவசியம்.

"அன்றியும், சகோதரரே, நான் உங்களுக்குப் பிரசங்கித்த சுவிசேஷத்தை மறுபடியும் உங்களுக்குத் தெரியப்படுத்துகிறேன்; நீங்களும் அதை ஏற்றுக்கொண்டு, அதிலே நிலைத்திருக்கிறீர்கள். நான் உங்களுக்குப் பிரசங்கித்தபிரகாரமாய், நீங்கள் அதைக் கைக்கொண்டிருந்தால், அதினாலே நீங்கள் இரட்சிக்கப்படுவீர்கள்; மற்றப்படி உங்கள் விசுவாசம் விருதாவாயிருக்குமே.நான் அடைந்ததும் உங்களுக்குப் பிரதானமாக ஒப்புவித்ததும் என்னவென்றால், கிறிஸ்துவானவர் வேதவாக்கியங்களின்படி நமது பாவங்களுக்காக மரித்து, அடக்கம்பண்ணப்பட்டு, வேதவாக்கியங்களின்படி மூன்றாம் நாளில் உயிர்த்தெழுந்து, கேபாவுக்கும், பின்பு பன்னிருவருக்கும் தரிசனமானார். அதன்பின்பு அவர் ஐந்நூறுபேருக்கு அதிகமான சகோதரருக்கும் ஒரேவேளையில் தரிசனமானார்; அவர்களில் அநேகர் இந்நாள்வரைக்கும் இருக்கிறார்கள், சிலர் மாத்திரம் நித்திரையடைந்தார்கள். பின்பு யாக்கோபுக்கும், அதன்பின்பு அப்போஸ்தலரெல்லாருக்கும் தரிசனமானார். எல்லாருக்கும் பின்பு, அகாலப்பிறவிபோன்ற எனக்கும் தரிசனமானார்"(1 கொரிந்தியர் 15:1-8).

"கிறிஸ்து மரித்தோரிலிருந்து எழுந்தாரென்று பிரசங்கிக்கப்பட்டிருக்க, மரித்தோரின் உயிர்த்தெழுதலில்லையென்று உங்களில் சிலர் எப்படிச் சொல்லலாம்? மரித்தோரின் உயிர்த்தெழுதல் இல்லாவிட்டால் கிறிஸ்துவும் எழுந்திருக்கவில்லையே. கிறிஸ்து எழுந்திருக்கவில்லையென்றால், எங்கள் பிரசங்கமும் விருதா, உங்கள் விசுவாசமும் விருதா.மரித்தோர் உயிர்த்தெழாவிட்டால், தேவன் எழுப்பாத கிறிஸ்துவை அவர் எழுப்பினாரென்று நாங்கள் தேவனைக்குறித்துச் சாட்சிசொன்னதினாலே, தேவனுக்காகப் பொய்ச்சாட்சி சொல்லுகிறவர்களாகவும் காணப்படுவோமே. மரித்தோர் உயிர்த்தெழாவிட்டால், கிறிஸ்துவும் எழுந்திருக்கவில்லை.கிறிஸ்து எழுந்திராவிட்டால், உங்கள் விசுவாசம் வீணாயிருக்கும்; நீங்கள் இன்னும் உங்கள் பாவங்களில் இருப்பீர்கள்.கிறிஸ்துவுக்குள் நித்திரையடைந்தவர்களும் கெட்டிருப்பார்களே. இம்மைக்காகமாத்திரம் நாம் கிறிஸ்துவின்மேல் நம்பிக்கையுள்ளவர்களாயிருந்தால், எல்லா மனுஷரைப்பார்க்கிலும் பரிதபிக்கப்படத்தக்கவர்களாயிருப்போம். கிறிஸ்துவோ மரித்தோரிலிருந்தெழுந்து, நித்திரையடைந்தவர்களில் முதற்பலனானார். மனுஷனால் மரணம் உண்டானபடியால், மனுஷனால் மரித்தோரின் உயிர்த்தெழுதலும் உண்டாயிற்று. ஆதாமுக்குள் எல்லாரும் மரிக்கிறதுபோல, கிறிஸ்துவுக்குள் எல்லாரும் உயிர்ப்பிக்கப்படுவார்கள்"(1 கொரிந்தியர் 15:12-22).

"இதோ, ஒரு இரகசியத்தை உங்களுக்கு அறிவிக்கிறேன்; நாமெல்லாரும் நித்திரையடைவதில்லை; ஆகிலும் கடைசி எக்காளம் தொனிக்கும்போது, ஒரு நிமிஷத்திலே, ஒரு இமைப்பொழுதிலே, நாமெல்லாரும் மறுரூபமாக்கப்படுவோம்.எக்காளம் தொனிக்கும், அப்பொழுது மரித்தோர் அழிவில்லாதவர்களாய் எழுந்திருப்பார்கள்; நாமும் மறுரூபமாக்கப்படுவோம்.அழிவுள்ளதாகிய இது அழியாமையையும், சாவுக்கேதுவாகிய இது சாவாமையையும் தரித்துக்கொள்ளவேண்டும்.அழிவுள்ளதாகிய இது அழியாமையையும், சாவுக்கேதுவாகிய இது சாவாமையையும் தரித்துக்கொள்ளும்போது, மரணம் ஜெயமாக விழுங்கப்பட்டது என்று எழுதியிருக்கிற வார்த்தை நிறைவேறும்.மரணமே! உன் கூர் எங்கே? பாதாளமே! உன் ஜெயம் எங்கே?மரணத்தின் கூர் பாவம், பாவத்தின் பெலன் நியாயப்பிரமாணம்.நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்துவினாலே நமக்கு ஜெயங்கொடுக்கிற தேவனுக்கு ஸ்தோத்திரம். ஆகையால், எனக்குப் பிரியமான சகோதரரே, கர்த்தருக்குள் நீங்கள் படுகிற பிரயாசம் விருதாவாயிராதென்று அறிந்து, நீங்கள் உறுதிப்பட்டவர்களாயும், அசையாதவர்களாயும், கர்த்தருடைய கிரியையிலே எப்பொழுதும் பெருகுகிறவர்களாயும் இருப்பீர்களாக"(1 கொரிந்தியர் 15:51-58).

கிறிஸ்தவ உபதேசத்தில் இருக்கிற சில காரியங்கள் கிறிஸ்தவர்கள் அல்லாதவர்களுக்குக்கூட மிகவும் பிடித்த அம்சங்கள் என்று சொல்லலாம். அதற்கு சில உதாரணங்களைச் சொல்லுகிறேன். தேவன் அன்பாயிருக்கிறார் என்று வேதம் சொல்லுகிறது.சரித்திரத்திலும், இயற்கையிலும் எங்குமே அது தெரியப்படுத்தப்படவில்லை. தேவன் அன்பாயிருக்கிறார் என்பதை எந்த மதமும், மார்க்கமும் சொல்லவில்லை. தேவன் சக்தியாய் இருக்கிறார் என்று மதங்கள் சொல்லியிருக்கிறதே ஒழிய இப்படிச் சொல்லவில்லை. இது வேதவசனத்தினுடைய ஒரு தன்னிகரற்ற உண்மை.இதை அநேகர் பாராட்டுகிறார்கள். இன்னொன்று, மனுவர்க்கமே ஆதாம் என்கிற ஒரு மனுஷனிலிருந்து உருவாகி வந்திருக்கிறது. ஆகவே நாம் எல்லாரும் ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். இன்றைக்கு பல்வேறு இனம், நிறம், ஜாதி, தேசத்தார் என்று பிரித்து நமக்கு பழக்கமாகிவிட்டது. ஆனால் வேதவசனம் நாம் எல்லாரும் ஆதாம் என்கிற ஒரு மனுஷனிலிருந்து வந்திருக்கிறோம் என்று சொல்லுகிறது. இன்றைக்கு நாம் பல்வேறு இனங்களாக, ஜாதிகளாக காணப்பட்டாலும் எல்லாரும் ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்களாய் இருக்கிறபடியால் நமக்குள்ளே ஏற்றத்தாழ்வுகள் இருக்க முடியாது. அந்த விதத்திலே நாம் எல்லாரும் சமமாய் இருக்கிறோம்.இன்னொருவரை நாம் தாழ்வானவராக பார்க்க முடியாது. இது கிறிஸ்தவ போதனை.அநேகருக்கு இது பிடிக்கிறது.அதுமட்டுமல்ல, பாவமன்னிப்பு, குற்ற உணர்விலிருந்து விடுதலை ஆகிய இதெல்லாம் அநேகருக்கு மிகவும் பிடித்த அம்சம். பாவமன்னிப்பை கிறிஸ்தவம் எவ்வளவு வலியுறுத்துகிறது, பாவம் என்றால் என்ன,பாவமன்னிப்பு எவ்வளவு அவசியம், குற்றவுணர்விலிருந்து விடுதலை எவ்வளவு அவசியம் இதையெல்லாம் கிறிஸ்தவம் போதிப்பதை மிகவும் மெச்சிக்கொள்கிறார்கள்.

ஆனால் ஒரு குறிப்பிட்ட உபதேசத்திற்கு வரும்போது அது அவர்களுக்கு இடறலாக இருக்கிறது. அது என்னவென்றால், உயிர்த்தெழுதலைக் குறித்த உபதேசம். அவர்கள், "ஏன் உயிர்த்தெழுதலை வலியுறுத்துகிறீர்கள், அதை மட்டும் விட்டு விடுங்கள்.நீங்கள் மலைப்பிரசங்கத்தை சொல்லுங்கள், நாங்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்கிறோம்.தேவன் அன்பாகவே இருக்கிறார் என்று சொல்லுங்கள், அது எவ்வளவு நன்றாக இருக்கிறது, அதைப் போதியுங்கள்,நாங்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்கிறோம்.ஆதாமிலிருந்து எல்லா மனுஷரும் வந்தார்கள், நமக்குள் எந்த ஏற்றத்தாழ்வும் இருக்கக்கூடாது என்று சொல்லுங்கள், அது நன்றாக இருக்கிறது, அவையெல்லாம் நல்ல போதனைகள், உயர்ந்த நெறிகள், அதை நாங்கள் ஏற்றுக்கொள்கிறோம். ஆனால் இயேசு மரித்தார், அவர் உயிரோடெழுந்தார் என்பது அவசியமா? இது என்ன வித்தியாசத்தை உண்டுபண்ண முடியும்? அவர் உயிரோடு எழுந்தாரோ இல்லையோ, நான் எப்படியும் காலையில் எழுந்து வேலைக்குப் போக வேண்டும், சம்பாதிக்க வேண்டும்.என்னுடைய அன்றாட வாழ்க்கையில் இயேசு உயிர்த்தெழுந்தாரா, இல்லையா என்பது எந்தவொரு வித்தியாசத்தையும் ஏற்படுத்த முடியாது.அவர் உயிர்த்தெழுந்தால் என்ன, உயிர்த்தெழாமல் போனால் என்ன, அவர் உயிரோடு எழுந்தாலும் எனக்கு எந்த பிரயோஜனமுமில்லை, உயிரோடு எழாவிட்டாலும் எனக்கு எந்த பிரயோஜனமும் இல்லையே"என்கிறார்கள். விசுவாசிகள் அப்படி கேட்கமாட்டார்கள். இன்றைக்குக்கூட சிலர், "கிறிஸ்து உயிர்த்தெழவில்லை, அது ஒரு கட்டுக்கதை" என்கிறார்கள். இது இன்றைக்கு சொல்லுகிற காரியமல்ல. சிலர் எவ்வளவோ காலமாக இதைச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதலை நம்பாதவர்கள் ஏராளமானோர் இருக்கிறார்கள். நாம் சில சத்தியங்களை அலசி ஆராய வேண்டும். அது ஏற்கனவே நமக்கு தெரிந்த காரியங்களாய் இருந்தாலும் அதில் இன்னும் உறுதியாக, அலசி ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும்.அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் இதை எவ்வளவு ஆராய்ந்து யோசித்துப் பார்த்திருப்பார் என்று பாருங்கள். உலகத்திற்கும் இதைக் குறித்துச் சொல்ல இது போன்ற நேரங்களை பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.

அநேகர் இதைக் குறித்து கேள்வி கேட்கிறார்கள். அவர்கள் கேள்வி கேட்பதால் தவறில்லை. இயேசு உயிர்த்தெழவில்லை என்று அவர்கள் சொன்னவுடன் சில கிறிஸ்தவர்கள் upset ஆகிவிடுகிறார்கள். நாம் upset ஆகக்கூடாது. அவர்கள் தெரியாமல் சொல்லுகிறார்கள். அவர்கள் நம்புவதற்கு எவரும் காரணம் சொல்லவில்லை, விளக்கி எவரும் சொன்னது கிடையாது. ஆகவே நாம் விளக்கிச் சொல்ல வேண்டும், அவர்களுக்கும் அறிவிக்க வேண்டும். அவர்கள் நம்பாமல் போனாலும் உயிர்த்தெழுதலை ஏற்கனவே விசுவாசிக்கிறவர்கள் இன்னும் அதிகமாக அதில் வேரூன்ற வேண்டும். இது மிகவும் அவசியம். ஏனென்றால் அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் சொல்லுவதுபோல உயிர்த்தெழுதல் இல்லாமல் எதுவுமே கிடையாது.அதையெல்லாம் தான் பவுல் இங்கு 12 முதல் 19 வரை உள்ள வசனங்களில் சொல்லுகிறார்.ஆனால் முதல் 8 வசனங்களில் நான் ஒருவிதமான சுவிசேஷத்தை உங்களுக்குப் பிரசங்கித்தேன் என்கிறார். அந்த சுவிசேஷத்தில் மூன்று காரியங்கள் அடங்கியிருக்கிறது என்கிறார். ஒன்று, வேதவாக்கியத்தின்படி ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து மரித்தார், அடக்கம்பண்ணப்பட்டார். வேதவாக்கியத்தின்படி அவர் உயிரோடெழுந்தார். ஆகவே கிறிஸ்தவம் என்பது ஏதோ அறநெறி போதனைகள் அல்ல. நம்முடைய பாவங்களுக்காகவே இரட்சகர் ஒருவர் மரித்தார். நம்முடைய பாவங்களெல்லாம் தீர்ந்தது என்பதை அறிவிக்கும்விதத்திலே அவர் உயிரோடு எழுப்பப்பட்டார்.அவர் தேவகுமாரன், அவர் மரிப்பதற்காகவே சரீரத்தை உடையவராய் வந்தார். மரணம் அவரை ஆட்கொள்ள முடியவில்லை. நம்முடைய பாவத்தைச் சுமந்து பிராயச்சித்தத்தை ஏற்படுத்துவதற்காக அவர் சரீரத்திலே வந்தார். அந்த வேலை முடிந்தவுடன் தேவன் அவரை உயிரோடு எழுப்பிவிட்டார். அவரை உயிரோடு எழுப்பினது அவர் வேலையை சரியாக முடித்தார் என்பதற்கு அடையாளமாக இருக்கிறது. ஆகவே பவுல் இயேசுவின் மரணம், அடக்கம், உயிர்த்தெழுதல் இல்லாமல் சுவிசேஷம் கிடையாது என்கிறார்.

இன்றைக்கு இயேசுவின் உயிர்த்தெழுதலை நம்பாத சில பிரசங்கியார்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் ஈஸ்டர் அன்று எப்படி பிரசங்கிப்பார்கள் என்றால், இயேசு உயிரோடெழுந்தார். அவர் எப்படி எழுந்தார் என்றால் என் உள்ளத்தில் எழுந்தார், என் எண்ணத்தில் எழுந்தார் என்று எதையாவது சொல்லுவார்கள். மரித்த அவர் எழுந்தாரே என்று கேட்டால் அதை நான் நம்பவில்லை, அது முக்கியமில்லை என்று சொல்லுவார்கள். எந்த இயேசு கல்வாரி சிலுவையில் மரித்தாரோ, எவருடைய கைகளிலும், கால்களிலும் ஆணிகள் அடிக்கப்பட்டதோ, எவருடைய விலாவில் குத்தப்பட்டதோ அதே இயேசு உயிரோடெழுந்து அடையாளத்தைக் காட்டுகிறார். நாம் அவ்விதமான உயிர்த்தெழுதலை விசுவாசிக்கிறோம். உயிர்த்தெழுதல் என்று பிரசங்கம்பண்ணி விட்டாலே சிலர், இவர் உயிர்த்தெழுதலை நம்புகிறார் என்று எண்ணுகிறார். அவர் எந்த உயிர்த்தெழுதலை நம்புகிறார் என்று கேளுங்கள். அவர் இந்த உயிர்த்தெழுதலை நம்புகிறாரா? அதே இயேசு எழுந்தாரா? என்று கேளுங்கள். இயேசு உயிரோடெழுந்து, "நான் தான் பயப்படாதே, என் கையைப் பார், தொட்டுப்பார்" என்கிறார். இதெல்லாம் மிகவும் முக்கியம்.இது இல்லாமல் சுவிசேஷமே கிடையாது. ஆகவே இயேசு உயிர்த்தெழுந்தால் என்ன, உயிர்த்தெழாவிட்டால் என்ன, அதினால் எனக்கு எந்த வித்தியாசம் உண்டாகப்போகிறது என்று கேட்கிறவர்களுக்கு பதில் சொல்ல விரும்புகிறேன். இயேசு உயிர்த்தெழாவிட்டால் நாம் என்னவாயிருப்போம் என்பதையும்,அவர் உயிர்த்தெழுந்ததினாலே நமக்கு என்ன ஆகியிருக்கிறது என்பதையும் சொல்லுகிறேன். பவுல் அதைத்தான் 12 முதல் 19 வரை உள்ள வசனங்களில் சொல்லுகிறார். இயேசு உயிர்த்தெழவில்லை என்றால்என்ன ஆகியிருக்கும் என்பதைச் சொல்லுகிறார். அவர் உயிர்த்தெழுதலை பூரணமாக நம்புகிறார்.இயேசுவினுடைய உயிர்த்தெழுதல் ஏதோ ஒரு விதத்தில் எல்லா மனுஷரையும் பாதிக்கிறது.

முதலில் இயேசு உயிர்த்தெழவில்லை என்றால் என்ன ஆகியிருக்கும் என்பதைப் பார்ப்போம். "கிறிஸ்து மரித்தோரிலிருந்து எழுந்தாரென்று பிரசங்கிக்கப்பட்டிருக்க" என்று பவுல் ஏன் சொல்லுகிறார்?இயேசு மரித்தார், அடக்கம்பண்ணப்பட்டார், உயிரோடு எழுந்தார் என்று நான் பிரசங்கம் பண்ணியிருக்க, "மரித்தோரின் உயிர்த்தெழுதலில்லையென்று உங்களில் சிலர் எப்படிச் சொல்லலாம்? "என்கிறார். இன்றைக்கு இயேசு உயிர்த்தெழவில்லை என்று சொல்லுகிறவர்களைப் பார்த்து நீங்கள் upset ஆக வேண்டாம். அன்றைக்கே சிலர் மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுதல் இல்லை என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்கள். பவுல், இயேசு உயிரோடெழுந்தார் என்று நான் உங்களுக்கு பிரசங்கம் பண்ணினேனே, நீங்கள் இல்லை என்று சொல்லுகிறீர்களே, நீங்கள் எப்படி அப்படிச் சொல்ல முடியும் என்று சொல்லிவிட்டு, "மரித்தோரின் உயிர்த்தெழுதல் இல்லாவிட்டால் கிறிஸ்துவும் எழுந்திருக்கவில்லையே. கிறிஸ்து எழுந்திருக்கவில்லையென்றால், எங்கள் பிரசங்கமும் விருதா, உங்கள் விசுவாசமும் விருதா, மரித்தோர் உயிர்த்தெழாவிட்டால், தேவன் எழுப்பாத கிறிஸ்துவை அவர் எழுப்பினாரென்று நாங்கள் தேவனைக்குறித்துச் சாட்சி சொன்னதினாலே, தேவனுக்காகப் பொய்ச்சாட்சி சொல்லுகிறவர்களாகவும் காணப்படுவோமே" என்கிறார். அதாவது, நாங்கள் பொய்யான செய்தியை பரப்புகிறவர்களாகி விடுவோம். நாங்கள் அப்படிப்பட்ட அற்பமான ஆட்களா?என்கிறார். அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் உயர்ந்த படிப்பு படித்து, நல்ல உயர்ந்த குடும்பத்திலிருந்து வந்தவர். அவருக்கு இப்படிப்பட்ட பொய்யை பரப்பிக்கொண்டு, ஊர் ஊராக சுற்றிக்கொண்டு இருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. அவர் உயர்ந்த படிப்பு படித்த ஞானி, அறிவாளி, திறமைசாலி. அவர் உயிர்த்தெழுதலைப் பற்றி முழுவதும் convince-ஆகித்தான் இதைப் பேசுகிறார். உயிர்த்தெழுதல் இல்லையென்றால் நான் பொய் சொல்லுகிறவனாகி விடுவேன். பிறகு நானும், பேதுருவும், மற்ற அப்போஸ்தலர்களும் எல்லாரும் பொய்யர்களாகி விடுவோம் என்கிறார்.மேலும், "மரித்தோர் உயிர்த்தெழாவிட்டால், கிறிஸ்துவும் எழுந்திருக்கவில்லை.கிறிஸ்து எழுந்திராவிட்டால், உங்கள் விசுவாசம் வீணாயிருக்கும்; நீங்கள் இன்னும் உங்கள் பாவங்களில் இருப்பீர்கள்.கிறிஸ்துவுக்குள் நித்திரையடைந்தவர்களும் கெட்டிருப்பார்களே" என்கிறார்.அதாவது, கிறிஸ்துவை நம்பி, அவர் பேரில் விசுவாசம் வைத்து செத்தவர்கள் அப்படியே மண்ணுக்கு மண்ணாக போயிருப்பார்களே. அவர்களுக்கு எந்த எதிர்காலமும் இல்லாமல் போயிருக்குமே என்கிறார்.

கிறிஸ்து உயிரோடு எழுந்திராவிட்டால் என்ன நடந்திருக்கும் என்று பவுல் சொல்லுவதை சுருக்கமாக மூன்று காரியங்களாக நான் சொல்லுகிறேன். ஒன்று, கிறிஸ்து உயிரோடு எழுந்திராவிட்டால் முழு வேதாகமத்தையும் நாம் தூக்கி எறிய வேண்டியதுதான்.இதிலிருக்கிற எதையுமே நாம் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. சிலர், நீங்கள் மலைப்பிரசங்கத்தை சொல்லுங்கள். தேவன் அன்பாயிருக்கிறார் என்று அதைச் சொல்லுங்கள், அதை நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன். ஆனால் இதைச் சொல்லாதீர்கள் என்கிறார்கள். இயேசு உயிரோடு எழவில்லை என்றால் பிறகு எப்படி இவர்பண்ணின மலைப்பிரசங்கத்தை எப்படி ஏற்றுக்கொள்ள முடியும்? அதன்பின் மலைப்பிரசங்கத்திற்கு அர்த்தம் இல்லாமல் போய்விடும். ஏனென்றால் இயேசுவே தம்முடைய சரீரத்தைக் குறித்துச் சொல்லும்போது, "இந்த ஆலயத்தை இடித்துப் போடுங்கள், மூன்று நாளில் அதை திரும்ப எழுப்பிக்காட்டுவேன்" என்றார். அவர் தன்னுடைய உயிர்த்தெழுதலைக் குறித்து அப்படிச் சொன்னார்.யோனா மீனின் வயிற்றில் மூன்று நாட்கள் இருந்துவிட்டு வந்ததுபோல மனுஷகுமாரனும் அப்படிச் செய்கிறார் என்கிறார். அவர் மூன்றாவது நாளில் எழுந்திருப்பார் என்பதை பல்வேறு விதங்களிலே அவர் சொல்லுகிறார். அவர் என்ன பாடுபடுவார் என்பதையும், எப்படி மரிப்பார், உயிரோடு எழுந்திருப்பார், மகிமைப்படுத்தப்படுவார் என்பதை எல்லாம் தெளிவாகச் சொல்லுகிறார். இயேசு அவருடைய உயிர்த்தெழுதலைக் குறித்து சொன்னது உண்மையில்லை என்றால், அவருடைய மற்ற பிரசங்கத்தை எப்படி நம்புவது?ஏனென்றால், அதில் பொய் சொன்னவர் இதிலும் பொய் சொல்லியிருந்தார் என்றால் என்ன செய்வது? அவர் மலைப்பிரசங்கத்தில், "ஆவியில் எளிமையுள்ளவர்கள் பாக்கியவான்கள்"என்கிறார். இன்றைக்கு உலகத்தில், தங்களுடைய பலத்தைக் காட்டுகிறவர்கள், பெருமையாய் பேசுகிறவர்கள்தான் பாக்கியவான்கள் என்று சொல்லுகிறார்கள். ஆனால் அவர், அப்படி அல்ல, ஆண்டவருக்கு முன்பாக வந்து, ஆண்டவரே, நான் பாவி, உம்மிடத்தில் காட்டுவதற்கு என்னிடத்தில் ஒன்றுமில்லை, நான் தகுதியற்றவனாய் வருகிறேன், எனக்கு உதவி செய்யும், என்னுடைய பாவங்களற என்னைக் கழுவும், என்னை மீட்டுக்கொள்ளும், என்னை இரட்சியும், நான் அழிந்துபோகிறேனே என்று சொல்லுகிறவன் தான் பாக்கியவான்கள் என்கிறார். இவர் உயிர்த்தெழுதலைப் பற்றியும் சொல்லுகிறார். அவர் சொல்லுகிற ஒன்று தவறாய் இருந்தால் அவர் சொன்னமற்றதை நாம் எப்படி ஏற்றுக்கொள்ள முடியும்?ஒரு மனுஷன் பத்து காரியங்கள் சொல்லுகிறான். அதில் ஒன்றோ, இரண்டோ காரியங்கள் தவறாக இருந்தால் மீதி காரியங்களின் மீதும் நமக்கு சந்தேகம் வந்துவிடுகிறது.அதில் தவறாக சொன்னானே, இது மட்டும் உண்மையாகச் சொல்லியிருப்பானா? என்று யோசிப்போம். அது போலத்தான் இது. புதிய ஏற்பாட்டில் முழுக்க முழுக்க இப்படித்தான் இருக்கிறது. இயேசு மரித்தார், உயிரோடெழுந்தார், அவருடைய உயிர்த்தெழுதலின் வல்லமை என்று இதுபோன்று தான் வேதவசனம் போதிக்கிறது.எபேசியர் 1-ஆம் அதிகாரத்தில் ஜெபமே அப்படித்தான் இருக்கிறது. இயேசு உயிர்த்தெழும்போது காட்டின அந்த வல்லமை எப்படி நமக்குள்ளே வேலை செய்கிறது என்பதை அறிந்துகொள்ளும்படியாய் மனக்கண்கள் பிரகாசம் அடையட்டும் என்று அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் ஜெபம்பண்ணுகிறார். ஆக, உயிர்த்தெழுதல் இல்லையென்றால் இதெல்லாம் வீண் தானே! வேதம் முழுக்க இப்படித்தான் இருக்கிறது. புதிய ஏற்பாட்டை எடுத்துக்கொண்டோம் என்றால் முழுக்க முழுக்க வெறும் அறநெறி போதனைகள் இல்லை. இயேசுவின் மரணத்தையும், உயிர்த்தெழுதலையும் குறித்த காரியங்கள் இருக்கிறது. ஒன்றில் தவறு என்றால் மீதியையும் நாம் சந்தேகப்பட வேண்டியதாய் இருக்கிறது. ஆகவே புதிய ஏற்பாட்டை தூக்கி எறிந்துவிட வேண்டியதுதான்.

பழைய ஏற்பாட்டை எடுத்துக்கொள்வோம்.அங்கும் அப்படித்தான். பழைய ஏற்பாடு முழுவதும் பலிகள், இரத்தஞ்சிந்துதல் என்று இப்படித்தான் அங்கு போதிக்கப்படுகிறது. இரத்தஞ்சிந்துதல் இல்லாமல் பாவமன்னிப்பு கிடையாது. அதைத்தான் பழைய ஏற்பாட்டு பலிகளும் முறைமைகளும் போதிக்கிறது.இயேசு தேவாட்டுக்குட்டியாக வரப்போகிறார், பஸ்கா தினத்தன்று அடிக்கப்பட்ட ஆட்டுக்குட்டி இயேசு கிறிஸ்துவை எடுத்துக்காட்டினது. எகிப்தில் இஸ்ரவேலர்கள் வீட்டின் நிலைக்கால்களில் ஆட்டுக்குட்டியின் இரத்தத்தின் பூசினதைப்போல நாம் எப்படி இயேசுவினுடைய இரத்தத்தை விசுவாசித்து, நித்திய மரணத்திலிருந்து தப்புகிறோம் என்பதை அது போதிக்கிறது. ஆக, பழைய ஏற்பாட்டிற்குச் சென்றாலும் அங்கும் அவருடைய இரத்தஞ்சிந்துதல், மரணம், உயிர்த்தெழுதல் இதுதான் இருக்கிறது. ஆகவே பழைய ஏற்பாட்டையும் தூக்கி எறிய வேண்டியதுதான். இப்போது புதிய ஏற்பாடும் போய்விட்டது, பழைய ஏற்பாடும் போய்விட்டது. வேதம் சொல்லுவதை நம்ப முடியாமல் போய் விடும். கிறிஸ்து உயிரோடு எழும்பவில்லை என்றால் பழைய ஏற்பாடு, புதிய ஏற்பாடு இரண்டையும் நாம் விசுவாசிக்க முடியாது.

இரண்டாவது, கிறிஸ்து உயிரோடு எழும்பவில்லை என்றால் நமக்கு இந்த வாழ்க்கைக்குப் பிறகு ஒரு வாழ்க்கை இருக்கிறது என்கிற நம்பிக்கை இருக்காது.இது மிகவும் முக்கியமான காரியம். நம்முடைய வாழ்க்கை இதோடு முடிந்துவிடுகிறது, கல்லறைதான் கடைசி, அதோடு நாம் ஒழிந்தோம், மண்ணோடு மண்ணாகும்போது நாம் மண்ணோடு கலந்துவிடுகிறோம், அதற்கு மேல் நமக்கு ஒன்றுமில்லை என்று எண்ணினோம் என்றால், நம்மைப்பார்த்து பரிதாபம் தான் பட வேண்டும். ஏனென்றால் அப்போஸ்தலனாகிய பவுல், "இம்மைக்காகமாத்திரம் நாம் கிறிஸ்துவின்மேல் நம்பிக்கையுள்ளவர்களாயிருந்தால், எல்லா மனுஷரைப்பார்க்கிலும் பரிதபிக்கப்படத்தக்கவர்களாயிருப்போம்" (வசனம் 19) என்கிறார்.வெறும் இந்த வாழ்க்கை தான், இதற்கு மேல் ஒன்றும் கிடையாது, மரித்த பிறகு மண்ணோடு மண்ணாக கரைந்துபோய் விடுகிறோம் என்று நாம் எண்ணினோம் என்றால் வாழ்க்கையிலே பரிதபிக்கப்படத்தக்கவர்களாயிருப்போம்.

பெர்ட்ரண்ட் ரசல் (Bertrand Russell) என்பவர் நோபல் பரிசு பெற்றவர். இவர் பெரிய எழுத்தாளர், கணிதம், தத்துவம் இவற்றில் தேர்ந்தவர்.இவர் அநேக புத்தகங்களை எழுதியுள்ளார். அதில் Why I Am Not a Christian (நான் ஏன் ஒரு கிறிஸ்தவன் அல்ல) என்றும், What I believe (நான் என்ன விசுவாசிக்கிறேன்) என்றும் புத்தகங்களை எழுதியுள்ளார். உயிர்த்தெழுதலை விசுவாசிக்காதவர்களில் மிகவும் முக்கியமானவர் இவர். இவர் மனித வாழ்க்கையைப் பற்றி எழுதுகிறார். ஒரு மனுஷனுக்கு வெறும் இந்த வாழ்க்கைதான் இருக்கிறது, நான் மரித்த பிறகு மண்ணோடு மண்ணாக போய் விடுகிறேன், அதற்குப் பிறகு எதுவும் கிடையாது என்று அவன் எண்ணுவான் என்றால், நான் மறுபடியும் உயிரோடு எழும்புவேன், நித்தியமாய் வாழ்வேன்என்ற நம்பிக்கை இல்லையென்றால், அவனுடைய இந்த வாழ்க்கை எப்படி பாதிக்கப்படுகிறது என்பதைப் பாருங்கள். கிறிஸ்தவத்தைப் பற்றி ஒன்றுமே தெரியாதவர்கள் அநேகர் இருக்கிறார்கள். அவர்கள், நான் மரித்த பிறகு மண்ணோடு மண்ணாக போய்விடுகிறேன், புழுதிக்கு புழுதியாக போய்விடுகிறேன் என்று எண்ணுகிறார்கள். ஆகவே இந்தவாழ்க்கையிலே எவ்வளவு பெரிய பாதிப்பு ஏற்படுகிறது என்பதை இந்த மனுஷனுடைய எழுத்திலே பார்க்கிறோம். இவர் சிறந்த அறிவாளி, எல்லாரும் இவரை நன்றாக மதிக்கிறார்கள், நானும் மதிக்கிறேன், ஆனால் வருத்தப்படுகிறேன். அவர் எழுதும்போது அவருடைய உள்ளத்தைப் பார்க்க முடிகிறது.அவருக்கு அவ்வளவு அறிவு இருந்தாலும் உயிர்த்தெழுதலை நம்பாததினால் வாழ்க்கையிலே எவ்வளவு பெரிய பதிப்பு ஏற்படுகிறது என்பதைப் பாருங்கள்.அவர் மனித வாழ்க்கையைப் பற்றிச் சொன்ன ஒரு பகுதியை நான் தமிழில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறேன்.கவனியுங்கள். "மனிதனின் வாழ்க்கை இரவு நேரத்தில் மேற்கொள்ளும் நீண்ட தூரப் பயணம் போன்றது. கண்ணால் பார்க்க முடியாத விரோதிகள் சூழ்ந்திருக்க களைப்பும், வலியும் அவனை துன்புறுத்த, வெகு சிலருக்கு மட்டுமே கிட்டக்கூடியதும், ஒருவரும் நீண்ட நாட்கள் பெற்று அனுபவிக்க முடியாததுமான ஒரு இலக்கை நோக்கி மனிதன் பயணிக்கிறான். இப்படி பயணிக்கையில் சர்வ வல்லமையுள்ள மரணம் என்கிற சக்தி சத்தமில்லாமல் ஆணையிடுவால் அவனோடு பயணிக்கிறவர்கள் ஒருவர் பின் ஒருவராக மறைந்து விடுகிறார்கள். மனித வாழ்க்கை சொற்ப நாட்கள் வாழும் வல்லமையற்ற வாழ்க்கை. மனிதனின் மீதும், அவனுடைய வர்க்கத்தின் மீதும் அழிவு மெதுவாக, ஆனால் நிச்சயமாக வந்து கருணை இல்லாமல் இருளைப்போல அவன் மீது வந்து விழுகிறது. நல்லது, கெட்டது எதையும் பற்றி கவலைப்படாமல், அழிவை ஏற்படுத்துவதையே தன்னுடைய நோக்கமாய் கொண்டு இந்த சர்வ வல்லமையுள்ள சக்தியான மரணம் விடா முயற்சியோடு தன்னுடைய வேலையை நடத்துகிறது. இப்படியாக மனுஷன் இன்றைக்கு தனக்கு அருமையானவர்களை இழக்க வேண்டியதாகிறது. நாளைக்கு அவனே அந்த இருளான வாசல் வழியாக கடந்து செல்ல வேண்டியதாய் இருக்கிறது.இதெல்லாம் இவன் மேல் வந்து விழும் முன்பு இவனுக்கு இருக்கும் சொற்ப நாட்களை அருமையானதாக்கக்கூடிய உயர்ந்த எண்ணங்களை மேன்மையாக எண்ணி அவன் வாழ வேண்டும் என்பது மட்டுமே இவனுக்கு மீதம் இருக்கிறது" என்கிறார். இது இப்பேர்ப்பட்ட வாழ்க்கை, மனுஷனுக்கு எவ்வளவு வருந்தத்தக்க ஒரு நிலை என்று பாருங்கள்.

கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதலைப் பற்றிச் சொல்லும்போது வேதவசனம், "கிறிஸ்துவோ மரித்தோரிலிருந்தெழுந்து, நித்திரையடைந்தவர்களில் முதற்பலனானார்" என்று சொல்லுகிறது. 'முதல்பலனானவர்' என்றால், ஒரு நிலத்தில் விதையை விதைத்து அது முளைத்து பயிராகி, விளைச்சல் வரும்போது முதலில் வருகிற காய்கள் அல்லது தானியம் தான் முதற்பலன்.முதற்பலன் எதற்கு அறிகுறியாக இருக்கிறது என்றால், இதற்குப் பின் இன்னும் மூட்டை மூட்டையாக வரப்போகிறது என்பதற்கு அது அறிகுறியாக இருக்கிறது.ஆகவேதான் முதற்பலன் வந்தவுடனேபெரிய பண்டிகை வைத்து கொண்டாடுகிறார்கள். ஏனென்றால் முதற்பலன் கொண்டாட்டத்தைக் கொண்டுவருகிறது. இதற்குப் பின் பெரிய அறுவடை வரப்போகிறது என்று அர்த்தம்.கிறிஸ்து முதற்பலனாயிருக்கிறார் என்றால், மரித்தோரிலிருந்து எழுந்தவர்களில் முதலானவர் இவர்.இவரைப்போல நாமும் எழுந்திருக்கப்போகிறோம். நமக்கும் மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுதல் இருக்கிறது. இதையெல்லாம் வேதவசனம் போதிக்கிறது.இது மிகவும் முக்கியம்.இந்த நம்பிக்கை இருக்கும்போது மனுஷன் வித்தியாசமானவனாக இருக்கிறான். அவன் பரிதபிக்கக்கூடிய நிலையில் இல்லை. மரணத்திற்குப் பிறகு உயிர்த்தெழுதல் இருக்கிறது, அதற்குப்பின் ஒரு வாழ்க்கை இருக்கிறது. நாம் உயிரோடு எழுப்பப்படுவோம் என்பதை நம்பாதவர்கள் தங்கள் வீட்டில் எவருக்காகிலும் மரணம் வந்துவிட்டால் தலையிலும் நெஞ்சிலும் அடித்துக்கொண்டு, தரையில் உருண்டு, அழுது, ஒப்பாரி வைத்துக்கொண்டிருப்பார்கள். பவுல், "மற்றவர்கள் துக்கிப்பதுபோல நீங்கள் துக்கிக்கக்கூடாது" என்கிறார்.ஏனென்றால், அறிவுப்பூர்வமாக நமக்கு சில காரியங்கள் தெரியும்.மற்றவர்களைப்போல அறிவில்லாமல் துக்கிக்கக்கூடாது என்று பவுல் சொல்லுகிறார். துக்கம் இருக்கிறது, நாம் அழுகிறோம், கண்ணீர் வருகிறது, அதெல்லாம் உண்மைதான். ஏனென்றால் இத்தனை நாட்கள் நம்மோடு கூட இருந்த ஒருவர் இல்லையென்றால் வருத்தம் இருக்கத்தான் செய்கிறது.துக்கம் இல்லையென்று நாம் சொல்லவில்லை. ஆனால் அந்த துக்கத்தின் மத்தியிலே ஒரு நம்பிக்கை இருக்கிறது.அது கண்ணீரை துடைத்து, அமைதலையும், நிம்மதியையும், புத்திக்கெட்டாத சமாதானத்தையும் கொடுக்கிறது.

மூன்றாவது கிறிஸ்து உயிரோடு எழும்பவில்லை என்றால் பாவம் செய்தவர்களுடைய குற்றவுணர்வு அவர்களை விட்டு நீங்காது.அதாவது, பாவமன்னிப்பு கிடையாது. ஆகவே அந்தபாவத்தின் சுமை என்றைக்கும் அவர்கள்மீது இருக்கும். குற்றம் செய்தவனுக்கு நிம்மதியே கிடையாது என்பது வெறும் கிறிஸ்தவ உபதேசம் அல்ல. தவறு செய்தவன் நிம்மதியாக தூங்க முடியாது என்பதை சாதாரண சிறு பிள்ளைகூட சொல்லும். தவறு செய்தால் தூக்கம் வராது, அவமான உணர்வு உண்டாகும், பெற்றோர் முன் போய் நிற்க முடியாது, தலைகுனிய வேண்டியதாய் இருக்கிறது, அது பெரிய பாரமாகி விடுகிறது.வாழ்நாள் முழுவதும் அந்த பாரத்தை சுமப்பது எப்படியிருக்கும் என்று எண்ணிப்பாருங்கள்.கிறிஸ்து சிலுவையில் மரிக்காவிட்டால் நம்முடைய பாவங்கள் நம்மீது இருக்கும். அதின் பாரங்கள் நம்மை அழுத்திக்கொண்டே இருக்கும். நிம்மதி இருக்காது, தூக்கமே இருக்காது, வேதனை தான் இருக்கும். ஆனால் இன்றைக்கு நாம் பாடல்களைப் பாடி கர்த்தரில் மகிழ்ந்து ஆராதித்துக் கொண்டிருக்கிறோம், சந்தோஷமாய் இருக்கிறோம்.கிறிஸ்தவர்களைப் பாருங்கள், பாவ பாரம் அவர்களை விட்டு நீங்கிவிட்டது.கர்த்தர் என்னுடைய பாவங்களை கிழக்குக்கும் மேற்குக்கும் எவ்வளவு தூரமோ அவ்வளவு தூரம் அகற்றிப்போட்டு விட்டார். இனி அவர் அதை ஒருபோதும் நினைவுகூருவதில்லை என்கிறார்.அவர்என்னுடைய பாவங்களை முழுமையாக நீக்கிவிட்டார். கிறிஸ்து உயிரோடு எழுந்திராவிட்டால் பாவத்தின் பாரம் இருந்துகொண்டே தான் இருக்கும். பாவம் மன்னிக்கப்படாமல் வேதனைப்படுவது ஒரு காரியம். ஆனால் பாவம் என்பது ஒரு சக்தி,அது மனுஷனுக்குள் இருக்கிறது, அது அவனை ஆளுகிறது. அது அவனை ஆளும்போது அவன் செய்யக்கூடாததை எல்லாம் செய்கிறான். பவுல், நான் எதை செய்யக்கூடாதோ அதைச் செய்கிறேன், எதைச் செய்ய வேண்டுமோ அதைச் செய்ய முடியவில்லை,திரும்ப திரும்ப தோற்கிறேன்.எது தவறு என்று நன்றாக தெரிந்து வைத்திருக்கிறேனோ அதையே செய்துகொண்டிருக்கிறேன் என்கிறார். "இந்த நிர்ப்பந்தமான நிலையிலிருந்து என்னை விடுவிப்பது யார்?" என்று அவர் கதறுகிறார். ஆங்கிலத்தில், "what a wretched man I am"என்று வருகிறது. அதாவது, என்ன ஒரு மோசமான நிலையில் நான் இருக்கிறேன், இந்த நிலையிலிருந்து என்னை விடுவிப்பது யார் என்கிறார்.அவர் பாவ பாரத்தை உணருகிறார். அவர் தான் செய்த பாவத்திலிருந்து மன்னிப்பு கிடைக்காமல் தவிப்பது மட்டுமல்ல, பாவம் என்கிற சக்தியின் பிடியிலே நான் சிக்கிக்கொண்டு, அதன் சங்கிலியிலே அகப்பட்டிருக்கிறேன், பாவத்தை செய்யாமல் இருக்க வேண்டும் என்று பார்க்கிறேன். ஆனால் கடைசியில் அதைத்தான் செய்கிறேன். செய்ய நினைத்ததை செய்ய முடியவில்லையே, நான் என்ன மனுஷன் என்று நினைத்து நினைத்து வேதனைப்படுகிறார்.
அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் அதை நன்கு அறிந்தவர்.அவர் நன்கு படித்தவர், பரிசேயர், யூத மார்க்கத்தில் இருந்தவர், திருச்சபையை துன்புறுத்துவதற்கென்றே அவரைக் கொண்டுவந்தார்கள்.அவர் எருசலேமில் படித்துவிட்டு, இயேசு ஊழியத்தை ஆரம்பிக்கும் முன்னரே தான் முன்பிருந்த தர்சு என்கிற பட்டணத்திற்கே சென்றுவிட்டார். அவர் இயேசுவைக் கண்டதில்லை. இதற்கு நடுவே இயேசு மூன்றரை வருடங்கள் ஊழியம் செய்து, சிலுவையில் மரித்து, உயிரோடெழுந்து, பரமேறின பிறகு சீஷர்கள், "இயேசு உயிரோடு எழுந்துவிட்டார்" என்று பிரசங்கம்பண்ணுகிறார்கள். எருசலேமில் தெருவிற்கு தெரு ஜனங்கள் கூடி ஆராதிக்கிறார்கள், ஜெபக்கூட்டம் நடக்கிறது.எந்த தெருவிற்குச் சென்றாலும் கிறிஸ்துவை விசுவாசிக்கிறவர்கள் இருக்கிறார்கள். இந்த ஊரையே உங்களுடைய உபதேசத்தால் நிரப்பிவிட்டீர்கள் என்பதுதான் அவர்களைப் பற்றிய குற்றச்சாட்டு.கிறிஸ்தவம் வளர்ந்துகொண்டே போவதை தடுப்பதற்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்று அவர்கள், புத்திசாலியான வாலிபன் ஒருவன் இங்கு படித்தானே, அவனை கொண்டுவாருங்கள், அவனுக்கு வேதம் நன்றாக தெரியும், யூதர்கள் அநேகர் கிறிஸ்தவத்திற்கு மாறிப்போய் விடுகிறார்கள். அந்த வாலிபனைக் கொண்டுவந்தால் தான் சரியாகும். அவன்தான் இதை தடுத்து நிறுத்துவான். யூத மார்க்த்திற்காக பிரமாதமான argument பண்ணுவான் என்று சொல்லி யூத தலைவர்கள் அவனை கூட்டிக்கொண்டு வந்து, அவனை incharge-ஆக ஆக்கி, அவன் கையில் ஒரு கடிதத்தைக் கொடுத்து, கிறிஸ்தவர்களை தடுத்து நிறுத்துவதற்கும், கைது செய்வதற்கும், அடித்து உதைப்பதற்கும், சபையை மூடுவதற்கும் அவனுக்கு அதிகாரம் கொடுக்கிறார்கள். அவன் தன்னுடைய வேலையை ஆரம்பிக்கிறான்.சவுல் என்ற அவனுடைய பெயரைக் கேட்டாலே திருச்சபை நடுங்குகிறது. அப்படிப்பட்டவன் ஸ்தேவான் கொல்லப்பட்டபோது அங்கு நிற்கிறான். அவன்தான் அதை organize பண்ணியிருப்பான் போலும். ஏனென்றால் வேதம், எல்லாரும் தங்களுடைய உடைகளை சவுலுடையபாதபடியில் வைத்துவிட்டுத்தான் போய் ஸ்தேவானை கல்லெறிந்தார்கள் என்று சொல்லுகிறது.ஒருவனை கல் எறிகிறார்கள், சவுல் வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான்.

அப்படி வேடிக்கை பார்த்தவனால் அன்றிலிருந்து நிம்மதியாக தூங்கியிருக்க முடியாது என்று நான் எண்ணுகிறேன். ஏனென்றால் ஸ்தேவான் மரிக்கும்போது வானத்தை அண்ணாந்து பார்த்து, இயேசு அங்கு நிற்கிறதைக் கண்டு, தன்னை கல் எறிந்தவர்களுக்காகஆண்டவரே, இவர்களை மன்னியும் என்று ஜெபிக்கிறான். இயேசு எப்படி ஜெபித்தாரோ அப்படியே இவனும் ஜெபிக்கிறான். இயேசுவை விசுவாசித்த இவன் எப்படியோ கொஞ்சம் கொஞ்சம் இயேசுவைப்போல மாறிவிட்டான்.இயேசுவைப் போன்ற குணம் இவனுக்கு வந்துவிட்டது. பவுல் அப்போஸ்தலன் அதைப் பார்த்துவிட்டார். ஸ்தேவான் மீது கல்லெறிய சொன்னவர் இவர்தான். இவருடைய பாதத்தில் தான் உடைகளை வைத்துவிட்டுப்போய் கல்லெறிகிறார்கள் .இவர்தான் organizer, இவர்தான் authority.ஸ்தேவானுடைய மரணத்தைப் பார்த்துவிட்டு அன்றைக்கு அவருக்கு தூக்கம் வரவில்லை. அதன்பிறகு சரியாக தூங்கியிருக்கமாட்டார் என்று எண்ணுகிறேன். ஏன்? அவருக்குள் ஒரு போராட்டம், நானும் ஒரு மதத்தைப் பின்பற்றுகிறவனாய் இருக்கிறேன், மத நம்பிக்கை உள்ளவனாய் இருக்கிறேன், தேவனை வணங்குகிறேன், பக்திமார்க்கத்தானாய், பரிசேயனாய் இருக்கிறேன். ஆனால் என்னுடைய வாழ்க்கை இப்படி இருக்கிறதே! மற்றவர்களை அடித்து, உதைத்து, கொல்லுவது, சீரழிப்பது, நாசமாக்குவது போன்ற காரியங்களைச் செய்கிறேனே!பகை, விரோதம் என்று வெறி பிடித்து அலைகிறேனே, நான் பின்பற்றுவது என்ன விதமான மார்க்கம், என் இருதயம் ஏன் இப்படி இருக்கிறது,எனக்குள்ளே இப்படிப்பட்ட ஒரு சக்தி வேலை செய்கிறதே, ஒரு அழிவின் சக்தி புறப்பட்டுப்போய் எல்லாரையும் கொல்லவும், அழிக்கவும் சொல்லுகிறதே, நான் ஒரு தீவிரவாதியைப்போல இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறேனே, ஆனால் இந்த மனுஷனைப் பார்த்தால் இவன் இயேசுவை நம்புகிறேன் என்கிறான், சிலுவையில் மரித்தவர்தான் இரட்சகர், அவர் உயிரோடு எழுந்துவிட்டார் என்கிறான், அவர் உயிரோடு எழுந்துவிட்டாரா என்பது எனக்கு சந்தேகம் இருக்கிறது. ஆனால் ஒருவேளை அவர் உயிரோடு எழுந்துவிட்டார் போலிருக்கிறது.ஏனென்றால் ஒரு மனுஷன் எப்படி இவ்வளவு மாற முடியும், தன்னைக் கல்லெறிந்து கொல்லுகிறவர்களுக்காக அவன் வானத்தை அண்ணாந்து பார்த்து, "ஆண்டவரே, இவர்களுக்கு மன்னியும், இவர்கள் செய்வது இன்னதென்று அறியாதிருக்கிறார்கள்"என்று ஜெபிக்கிறானே,அவன் தானே உண்மையான பக்தன், அவனுக்கு அல்லவா உண்மையான நல்ல குணம் இருக்கிறது, அவனை அல்லவா ஒரு பக்திமான் என்று சொல்லலாம். நான் என்ன பக்திமான் என்று யோசிக்க ஆரம்பித்துவிட்டான்.

சிலர், சவுல் தமஸ்குவுக்குப் போய்க் கொண்டிருந்தார், திடீரென்று விழுந்தார், ஒரு வெளிச்சம் அடித்தது, இயேசு அவரிடம் பேசினார் என்று இதெல்லாம் ஒரு நாடகத்தில் நடப்பது போல் நடந்தது என்று எண்ணுகிறார்கள்.கிடையாது. இது அதிக நாட்களாக போய்க் கொண்டிருக்கிறது. சவுலினுடைய உள்ளத்தில் ஒரு பாதிப்பு ஏற்பட்டிருக்கிறது.அவரால் தூங்க முடியவில்லை. தன்னுடைய மார்க்கத்தைப் பற்றியும், அதன் போதனைகளைப் பற்றியும், அதில் இருக்கிற தவறுகளைப் பற்றியும் உள்ளம் யோசிக்கிறது. முக்கியமாக தான் நம்பிக்கொண்டிருக்கிற மதம் தன்னை மாற்ற முடியவில்லையே, தன்னுடைய குணத்தை மாற்ற முடியவில்லையே, உள்ளத்தை மாற்ற முடியவில்லையே, பாவத்தை செய்கிறது மட்டுமல்ல, பாவத்தின் பிடியில் அகப்பட்டு, செய்ய வேண்டாம் என்று நினைக்கிறதைச் செய்து,இப்படி தோற்கிறது மட்டுமல்ல, ஒரு decent-ஆன குணம் கூட இல்லையே, அடிப்பது, உதைப்பது, கொல்லுவது, வெறி பிடித்து அவலைவது என்று இப்படி நான் இருக்கிறேனே, நான் நம்புகிற மதம், அதனுடைய போதனைகள் என்னை மாற்ற முடியவில்லையே என்று அவனுக்கே யூத மார்க்கத்தின் மீது சந்தேகம் வந்துவிட்டது. அது நல்ல சந்தேகம்.அநேகருக்கு முதலில் சந்தேகம் வந்தால் தான் பிறகு தெளிவுவரும்.சந்தேகம் தான் தெளிவுக்கு வழிவகுக்கிறது. சவுலுக்கு சந்தேகம் வந்துவிட்டது, அடுத்த step இயேசுவை சந்திக்கிறான். இயேசு உயிரோடு எழுந்ததை நிச்சயம்பண்ணிக் கொள்கிறான்.அவரை சந்தித்துவிட்டு உடனே அரேபியாவிற்குச் செல்கிறான். அங்குபோய் மூன்று வருடங்கள் செலவழிக்கிறான். அங்கு அவன் என்ன செய்கிறான்? வேதத்தை இப்போது fresh-ஆக வாசிக்கிறான். முன்பு ஆதியாகமத்திலிருந்து மல்கியா வரை வாசித்தபோது அங்கே இயேசுவையே பார்க்கவில்லை. ஆனால் இப்போது எல்லா பக்கத்திலும் இயேசுதான் தெரிகிறார். இப்போதுதான் இவனுக்கு எல்லாம் விளங்குகிறது. "வேதத்தை ஆராய்ந்து பாருங்கள், அங்கு நான் இருக்கிறேன், அது என்னைக் குறித்துதான் கூறுகிறது" என்று இயேசு சொன்னார். முன்பு இவன் வேதத்தில் இயேசுவைக் கண்டதே கிடையாது. ஆனால் இப்போது பார்க்கிறான், ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் இயேசுதான் இருக்கிறார். இயேசு இருக்கிறார் என்பது மட்டுமல்ல, அவருடைய மரணம், இரத்தஞ்சிந்துதல், மீட்பின் கிரியை, உயிர்த்தெழுதல் எல்லாம் அதில் இருக்கிறது. சவுல் தமஸ்குவுக்கு திரும்பி வருகிறான், அதிகாரத்தோடு பிரசங்கிக்க ஆரம்பிக்கிறான். நான் நிந்தித்த இயேசு உயிரோடு எழுந்திருக்கிறார், நான் அவரை கண்ணால் பார்த்தேன் என்பது மட்டுமல்ல, அவர் என்னை மாற்றிவிட்டார், என்னுடைய ஜீவியத்தை மாற்றிவிட்டார், பாவத்திலிருந்து விடுதலை கொடுத்துவிட்டார், பாவமன்னிப்பைக் கொடுத்துவிட்டார், பாவ பாரம் என்னை விட்டு நீங்கிவிட்டது, பாவத்தின் பிடியிலே சிக்கியிருந்த நான் அதிலிருந்து விடுதலையானேன்,என்னுடைய குணம் மாறிவிட்டது, நான் முற்றிலும் மாறிவிட்டேன் என்கிறார்.
அதுவே பெரிய சாட்சி. எவராலும் இதை நம்ப முடியவில்லை. எருசலேமில் உள்ள கிறிஸ்தவர்கள், இவன் உளவு பார்க்க வந்திருக்கிறான், இவன் மிகவும் பயங்கரமானவன், நம்மை தாக்கினவன், இப்போது உள்ளே புகுந்து தாக்கலாம் என்று எண்ணுகிறான் போலிருக்கிறது, ஜாக்கிரதையாக இருங்கள் என்கிறார்கள். எல்லாரும் இவன் மீது சந்தேகப்படுகிறார்கள். ஆனால் எல்லாரும் பிரசங்கித்ததைக் காட்டிலும் இவன் மிகவும் பிரமாதமாக பிரசங்கித்தான். வேதத்தில் 1 கொரிந்தியர் 15-ஆம் அதிகாரம் போல யாராவது எழுதிருக்கிறார்களா என்று பாருங்கள். இயேசுவினுடைய உயிர்த்தெழுதலைப் பற்றி எவரும் இப்படி எழுதினதில்லை. சவுல் அரேபியாவிற்குப்போய் மூன்று வருடங்கள் இதைத்தான் செய்துகொண்டிருந்தார். வேதத்தை வாசித்து வாசித்து காரியங்களை புரிந்துகொள்ள ஆரம்பித்தார். இயேசுவை வேதம் முழுக்க கண்டார். ஆகவேதான் இப்படி எழுதுகிறார். அவருடைய எழுதுக்கள் எவ்வளவு ஆழமாய் இருக்கிறது என்று பாருங்கள். ரோமர், கலாத்தியர், எபேசியர், நிருபங்களை வாசித்துப் பாருங்கள். இவையெல்லாம் மிகவும் ஆழமாக இருக்கிறது. இவர் காரியங்களை அலசி ஆராய்ந்திருக்கிறார், தீவிரமாக சிந்திந்திருக்கிறார், பூரணமாக காரியங்களை விளங்கிக்கொண்டார், ஒரு பெரிய வெளிப்பாட்டைப் பெற்றுக்கொண்டார் என்பதற்கு அது சாட்சி. அவர் சாதாரணமாக அதை எழுதவில்லை, மிகவும் விவரமாக எழுதுகிறார். ஆகவேதான் 1 கொரிந்தியர் 15-ஆம் அதிகாரத்தில், "மரித்தோரின் உயிர்த்தெழுதல் இல்லாவிட்டால் கிறிஸ்துவும் எழுந்திருக்கவில்லையே. கிறிஸ்து எழுந்திருக்கவில்லையென்றால், எங்கள் பிரசங்கமும் விருதா, உங்கள் விசுவாசமும் விருதா. மரித்தோர் உயிர்த்தெழாவிட்டால், தேவன் எழுப்பாத கிறிஸ்துவை அவர் எழுப்பினாரென்று நாங்கள் தேவனைக்குறித்துச் சாட்சி சொன்னதினாலே, தேவனுக்காகப் பொய்ச்சாட்சி சொல்லுகிறவர்களாகவும் காணப்படுவோமே. மரித்தோர் உயிர்த்தெழாவிட்டால், கிறிஸ்துவும் எழுந்திருக்கவில்லை. கிறிஸ்து எழுந்திராவிட்டால், உங்கள் விசுவாசம் வீணாயிருக்கும்; நீங்கள் இன்னும் உங்கள் பாவங்களில் இருப்பீர்கள். கிறிஸ்துவுக்குள் நித்திரையடைந்தவர்களும் கெட்டிருப்பார்களே" என்று இவ்வளவு பெரிய argument-ஐ கொடுக்கிறார். ஆக கிறிஸ்து உயிர்த்தெழவில்லை என்றால் வேதத்தில் எதையுமே நம்ப முடியாது. ஏனென்றால் வேதம் வெறும் அறநெறி போதனைகளைக் கொண்டது அல்ல. பழைய ஏற்பாடு மற்றும் புதிய ஏற்பாடு எல்லாமே இயேசுவின் மரணம், அடக்கம், உயிர்த்தெழுதலைக் குறித்த போதனைகள். அவர் உயிரோடு எழும்பவில்லை என்றால் பிறகு அவர் சொன்ன வார்த்தை எதையுமே நம்ப முடியாது. இரண்டாவது, அவர் உயிரோடு எழும்பவில்லை என்றால் இந்த வாழ்க்கைக்குப் பிறகு வேறொரு வாழ்க்கை இருக்கிறது என்கிற நம்பிக்கை இருக்காது. நம்மைக் காட்டிலும் பரிதபிக்கப்படக்கூடியவர்கள் எவரும் இருக்க முடியாது. நாமும் பெர்ட்ரண்ட் ரசல் (Bertrand Russell) போல ஆகிவிட வேண்டியதுதான்.நமக்கு எவ்வளவு பெரிய அறிவு, பதவி, பணம் இருந்தாலும் கூட பரிதபிக்கப்படத்தக்கவர்களாய் இருப்போம். மூன்றாவது, இயேசு உயிர்த்தெழவில்லை என்றால் நமக்கு பாவத்திலிருந்து விடுதலை கிடையாது. இதுதான் பிரச்சனை.

இயேசு உயிர்த்தெழுந்ததால் நமக்கு என்ன ஆனது? அவர் உயிர்த்தெழாதிருந்தார் என்றால் என்ன ஆகியிருக்கும் என்று மூன்று காரியங்களைச் சொன்னேன். அவர் உயிர்த்தெழுந்ததினால் என்ன ஆகியிருக்கிறது என்பதற்கு அதை அப்படியே திருப்பிப் போட வேண்டியதுதான்.இயேசு வியாதியஸ்தரை சொஸ்தமாக்கினவர், பாவிகளை மன்னித்தவர், குஷ்டரோகிகளை தொட்டு சொஸ்தமாக்கினவர், எப்பேர்ப்பட்ட பாவிகளையும் மன்னித்து அவர்களை ஏற்றுக்கொண்டவர்.இன்றைக்கு அவர் உயிரோடிருக்கிறார்.அவர் உயிரோடிருக்கிறார் என்பது மட்டுமல்ல, அவர் இன்றைக்கு நமக்கு available-ஆக இருக்கிறார்.அதே காரியங்களை இன்றைக்கு நமக்கும் செய்வார்.அவர் நம்முடைய பாவங்களை மன்னிக்கக்கூடியவர், வியாதிகளை குணமாக்கக்கூடியவர், ஆசீர்வதிக்கக்கூடியவர், பிசாசின் சங்கிலிகளிலிருந்து நம்மை விடுதலையாக்கக்கூடியவர். அவர் நம்முடைய வாழ்க்கைக்குள் வந்தால் அவர் சென்ற இடங்களில் எல்லாம் விடுதலை வந்ததுபோல நமக்கும் விடுதலையும், சுகமும், சமாதானமும் உண்டாகும், நாம் மாற்றப்படுவோம். அந்த இயேசு இன்றைக்கு இருக்கிறார். அவர் இன்றைக்கு நமக்கு அதே காரியங்களைச் செய்ய முடியும். அவருடைய வார்த்தைகள் எல்லாம் உண்மையானவை. அவருடைய வார்த்தைகள் எல்லாவற்றையும் நாம் நம்பலாம். அவர், "என் நுகம் மெதுவாயும், என்னுடைய சுமை இலகுவாயும் இருக்கும்" என்கிறார். அதை நான் நம்புகிறேன். ஏனென்றால் அவர் உயிரோடெழுந்தார். அவர் சொன்னபடியே உயிரோடெழுந்தார். ஆகவே அவர் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் நம்புகிறேன். அவரை நான் விசுவாசித்தேன் என்றால் என்னுடைய நுகம் மெதுவாயும், என்னுடைய சுமை இலகுவாயும் இருக்கும். அவர் என்னுடைய வாழ்க்கையில் எனக்கு உதவுகிறவராய் இருக்கிறார், காரியங்களை இலகுவாக்கி தருகிறவராய் இருக்கிறார். "என்னைப் பின்பற்றுகிறவன் இருளிலே நடவாமல், ஜீவ ஒளியை நடந்திருப்பான்" என்று சொல்லுகிறார். அதை நான் நம்புகிறேன். "சமாதானத்தை உங்களுக்கு வைத்துவிட்டுப் போகிறேன், என்னுடைய சமாதானத்தையே உங்களுக்கு கொடுக்கிறேன். உலகம் கொடுக்கிற பிரகாரம் அல்ல, உங்கள் இருதயம் கலங்காமலும் பயப்படாமலும் இருப்பதாக" என்கிறார். ஆகவே நான் என் இருதயத்தைப் பார்த்து, கலங்காதே, பயப்படாதே, இயேசு உன்னோடுகூட இருக்கிறார், அவர் ஜீவன் அற்றவராய் அல்ல, அவர் உயிரோடிருக்கிறார், அவர் என்னைக் காப்பார், என் கூட வருவார், என்னோடு இருப்பார், நான் பயப்பட வேண்டியதில்லை, கலங்க வேண்டியதில்லை, இந்த உலகத்தில் நிம்மதி இழக்க வேண்டியதில்லை என்று சொல்லுகிறேன். அவர், "திடன்கொள்ளுங்கள், நான் உலகத்தை ஜெயித்தேன்" என்கிறார். அவர் இந்த பொல்லாத உலகத்தை ஜெயித்தவர். அவர் நமக்குள் வாசமாயிருக்கிறார். ஆகவேதான் நாம் பயப்படாமலும், கலங்காமலும் இருக்க வேண்டும்.

அதுமட்டுமல்ல, பாவ குற்றவுணர்விலிருந்து நமக்கு விடுதலை உண்டாயிருக்கிறது. நாம் நிம்மதியாக தூங்க முடியும். ஏனென்றால் பாவ பாரம் நீங்கினது. இயேசு உயிரோடிருக்கிறார். அவர் உறங்குகிறதுமில்லை, தூங்குகிறதுமில்லை, அவர் நல்லவராய் இருக்கிறார். பாவ பாரம் நீங்கினது மட்டுமல்ல, பாவத்தின் கட்டிலிருந்தும் நாம் விடுதலையாகி இருக்கிறோம். நாம் இன்றைக்கு பாவத்தின் பிடியில் இல்லை.முன்பு செய்ய விரும்பாததை செய்துகொண்டிருந்தோம். நம்மால் செய்ய விரும்பினதை செய்ய முடியவில்லை. எது நல்லது என்று நமக்குத் தெரிந்தது, ஆனால் அதைச் செய்ய முடியாமல் இருந்தோம். எது கெட்டது என்று நமக்குத் தெரிந்தது, ஆனால் அதைத்தான் செய்தோம். வாழ்க்கையில் மறுபடியும் மறுபடியும் தோல்வி அடைந்தோம். பன்றி திரும்பத் திரும்ப சேற்றில் விழுவது போல நாம் விழுந்து விழுந்து எழுந்தோம். ஆனால் இப்போது விழாமல் பார்த்துக்கொள்ள முடிகிறது. ஏனென்றால் அவர் உயிர்த்தெழுந்த வல்லமையை நமக்குள் தந்திருக்கிறார், புது வாழ்வைத் தந்திருக்கிறார். நம்மால் புது விதமாய் வாழ முடிகிறது. நம்முடைய பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டது என்பது வேறு, பாவத்தின் பிடியிலிருந்து, அதின் ஆதிக்கத்திலிருந்து நாம் விடுதலையாகி இருக்கிறோம்.

இந்த உலகத்தில் கட்டுண்டவர்களுக்கும், நொறுங்குண்டவர்களுக்கும், நருங்குண்டவர்களுக்கும் நாம் விடுதலையை அறிவிக்க முடிகிறது. அநேகர் உள்ளம் உடைந்தவர்களாக, குடும்ப வாழ்வை பறிகொடுத்தவர்களாக இருக்கிறார்கள்; ஒருவரையொருவர் கஷ்டப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அநேக இடங்களில் தீமைகளும், ஒடுக்குதலும் நடந்துகொண்டிருக்கிறது. நாம் இயேசுவின் மூலமாக விடுதலையை பிரசங்கிக்கிறோம்.அதுதான் நற்செய்தி. நாம் உலகத்திற்கு சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிக்க முடிகிறது.

அதுமட்டுமல்ல, மரணம் நமக்கு முடிவு அல்ல. சிலருக்கு பவுல் பிலிப்பியர் 1:22,23-இல், "ஆகிலும் சரீரத்தில் பிழைத்திருக்கிறதினாலே என் கிரியைக்குப் பலனுண்டாயிருப்பதால், நான் தெரிந்துகொள்ளவேண்டியது இன்னதென்று அறியேன்.ஏனெனில் இவ்விரண்டினாலும் நான் நெருக்கப்படுகிறேன்..." என்று சொல்லுவது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. இரண்டினாலும் என்றால் செத்து ஆண்டவரிடம் போவதா, இல்லை இங்கு இருந்து உங்களிடம் ஊழியம் செய்வதா என்று இந்த இரண்டிற்கு நடுவில் என்னால் தீர்மானிக்க முடியவில்லை என்கிறார். அவருக்கு அது அவ்வளவு கடினமாக இருக்கிறது. ஏனென்றால் ஆண்டவரிடம் போவது நல்லது என்று எண்ணுகிறார். அவர், "... தேகத்தைவிட்டுப்பிரிந்து, கிறிஸ்துவுடனேகூட இருக்க எனக்கு ஆசையுண்டு, அது அதிக நன்மையாயிருக்கும்; அப்படியிருந்தும், நான் சரீரத்தில் தரித்திருப்பது உங்களுக்கு அதிக அவசியம்" (வசனம் 23, 24) என்கிறார். கடைசியில் இங்கு இருக்கிறேன் என்று தீர்மானித்தார். ஏனென்றால் இவர்களுக்காக. தான் போவது அவருக்கு ஆசையாக இருக்கிறது. கிறிஸ்துவை அறியாதவர்கள் மரிக்கும்போது சஞ்சலப்படுவார்கள்.எல்லாம் முடிந்துவிட்டது, நாம் மண்ணோடு மண்ணாக போய் விடப்போகிறோம் என்கிற எண்ணம் அவர்களுக்கு வந்துவிடுகிறது. ஆகவே சஞ்சலம் அதிகமாக இருக்கும். அவர்கள் போன பிறகு அவர்களைச் சுற்றியிருக்கிறவர்கள் இதோடு போய்விட்டாரே என்று சஞ்சலப்படுவார்கள். ஆனால் கிறிஸ்தவர்கள் அப்படியிருக்க முடியாது. ஏனென்றால் அறிவுப்பூர்வமாக சில காரியங்கள் நமக்குத் தெரிகிறது. இதற்குப் பிறகு உயிர்த்தெழுதல் இருக்கிறது,அதன்பின் நித்திய வாழ்வு இருக்கிறது என்று இதையெல்லாம் நாம் அறிந்தவர்களாய் இருக்கிறோம். ஆகவேதான் பவுல் நான் போவதா, இருப்பதா என்று தீர்மானிப்பது எனக்கு பெரிய காரியமாய் இருக்கிறது. நான் இருந்தால் உங்களுக்கு நல்லது, போனால்எனக்கு நல்லது, உங்களுக்காக நான் இருக்கிறேன் என்கிறார். அவரவர் மரணத்தைப் பார்த்து பயப்படுகிறார்கள். ஆனால் இவரோ, அது ஒரு வாசல், நான் இங்கிருந்து அங்கு சென்றால் ஆண்டவரோடுகூடநன்றாக இருப்பேன் என்கிறார். ஏனென்றால் மரணத்தைப் பற்றிய சரியான அறிவு அவருக்கு வந்துவிட்டது.

தேவன் இயேசுவால் உலகத்தை நியாயந்தீர்ப்பார்.அப்போஸ்தலர் 17:30,31 ஆகிய வசனங்களைக் கவனியுங்கள். பவுல் அத்தேனே பட்டணத்தில் பிரசங்கிக்கிறார்.அங்குதான் சாக்ரடீஸ், அரிஸ்டாட்டில், பிளாட்டோ போன்ற தத்துவஞானிகள் வாழ்ந்தார்கள்.

"அறியாமையுள்ள காலங்களை தேவன் காணாதவர்போலிருந்தார்; இப்பொழுதோ மனந்திரும்பவேண்டுமென்று எங்குமுள்ள மனுஷரெல்லாருக்கும் கட்டளையிடுகிறார்.மேலும் ஒரு நாளைக் குறித்திருக்கிறார்; அதிலே அவர் தாம் நியமித்த மனுஷனைக்கொண்டு, பூலோகத்தை நீதியாய் நியாயந்தீர்ப்பார்; அந்த மனுஷனை மரித்தோரிலிருந்து எழுப்பினதினாலே அதின் நிச்சயத்தை எல்லாருக்கும் விளங்கப்பண்ணினார் என்றான்"(அப்போஸ்தலர் 17:30,31).


தேவன் பூலோகத்தை நீதியாய் நியாயந்தீர்ப்பார். இந்த உலகம் அவருடையது, இது அவருடைய சொத்து, எல்லாம் அவர் உண்டாக்கினது. இங்கு வாழ வேண்டுமென்றால் அவருடைய rule-இன்படி தான் வாழ வேண்டும். அதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. அவருடைய rule-இன்படி வாழவில்லை என்றால் அவருக்கு கணக்கு ஒப்புவிக்க வேண்டும். அநேகருக்கு நியாயத்தீர்ப்பு என்றால் பிடிக்காது. ஏனென்றால் அவர்கள், "தேவன் என்ன வேலைக்குப் போனாரா, கஷ்டப்பட்டாரா, இந்த உலகத்தில் வாழ்வது எவ்வளவு கஷ்டம் என்று அவருக்கு தெரியுமா, ஆமாம் நான் கொள்ளையடித்தேன், திருடினேன். அது இல்லாமல் இங்கு பிழைக்க முடியாது. அவருக்கு என்ன தெரியும்? அவர் பரலோகத்தில் ஜாலியாக இருக்கிறார், நான் பூலோகத்தில் கஷ்டப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன், அவர் எப்படி என்னை நியாயந்தீர்க்கலாம், அவருக்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது" என்கிறார்கள். நியாயந்தீர்ப்பு நாளிலே அதிர்ச்சியூட்டுகிற சம்பவம் நடக்கப்போகிறது. வேதவசனம் யோவான் சுவிசேஷத்தில், தேவன் நியாயத்தீர்ப்பை தம்முடைய குமாரனிடத்தில் ஒப்படைத்துவிட்டார் என்று சொல்லுகிறது. அங்கு எல்லாரும், தேவன் எப்படி நம்மை நியாயந்தீர்க்கலாம், மனுஷனுக்கு இருக்கிற பிரச்சனை அவருக்கு என்ன தெரியும், அது தெரியாத பட்சத்தில் அவர் எப்படி மனுஷனை நியாயந்தீர்க்கலாம் என்று பேசிக்கொண்டிருப்பார்களாம். நியாயாதிபதி வந்து உட்கார்ந்தவுடன் எல்லாரும் வாயடைத்துப் போய்விடுவார்கள். ஏனென்றால் இவர் ஒரு மனிதன். இவர் நம்மைப்போல ஸ்திரீயின் வயிற்றில் பிறந்தவர். அதுமட்டுமல்ல, இவர் நம்மைவிட அதிகமாய் பாடுபட்டவர், நிந்திக்கப்பட்டவர், அவமானப்படுத்தப்பட்டவர். இந்த கடினமான உலகத்திலே எல்லா அநீதியையும் அனுபவித்தவர். அவர் நியாயந்தீர்க்கப்போகிறார்.

ஆகவே உயிர்த்தெழுதல் எவருக்கும் முக்கியம் இல்லை, அதினால் எனக்கு என்ன ஆனது என்று சொல்லுகிறவர்களுக்கு நான் சொல்லுகிறேன், தேவன் அவரை உயிரோடு எழுப்பியிருக்கிறார். எதற்கு? நியாயந்தீர்க்க வைக்கும்படியாக. ஒருநாள் இயேசு கிறிஸ்து நியாயம் தீர்ப்பார். எல்லா மனுஷரும் அவருக்கு முன்பாக நிற்பார்கள் என்பது நிச்சயம். கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை என்ன அருமையான ஒரு காரியம் என்பதை எண்ணிப் பாருங்கள். இது ஒரு மெய்யான வாழ்க்கை. உயிர்த்தெழுதல் மெய்யாகவே விசுவாசிக்கிறவர்களுக்குள்ளே பெரிய மாற்றத்தை உண்டுபண்ணியிருக்கிறது. நாம் எல்லாரும் தவறே இல்லாத பூரணர்களாகி விட்டோம் என்று நான் சொல்லவில்லை. சிலர், "உயிர்த்தெழுந்த கிறிஸ்துவைத்தான் இவரும் நம்புகிறார். இவர் எப்படியிருக்கிறார் என்று பாருங்கள், இவர் மிகவும் மோசமானவர்" என்கிறார்கள். ஆகவேதான் imperfect-ஆக இருக்கும் கிறிஸ்தவ மக்களை பார்த்தீர்கள் என்றால் சோர்ந்துவிடாதீர்கள்.கிறிஸ்தவர்களாய் இருப்பவர்களை மருத்துவமனையில் இருப்பவர்களைப் போன்று எண்ணிக்கொள்ளுங்கள். அவர்கள் பெரிய நோயில் வந்தார்கள், அவர்கள் செத்திருந்திருப்பார்கள். ஆனால் இப்போது மருந்து கொடுத்து, மருத்துவர் நன்றாக கவனித்து தேறிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் வரவர better-ஆகிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். முன்பு மிகவும் மோசமான நிலையில் இருந்தார்கள். ஆனால் இப்போது better-ஆன நிலையில் இருக்கிறார்கள். எழுந்து மூன்று வேளை சாப்பிடுகிறார்கள், நன்றாக இருக்கிறார்கள், நடக்க முடிகிறது, உட்கார முடிகிறது. இன்னும் கொஞ்ச நாட்களில் discharge-ஆகி விடுவார்கள். இல்லையென்றால் பள்ளிக்கூடத்திற்கு படிக்கச் செல்வது போல எண்ணிப்பாருங்கள்.முதலில் LKG-இல் சேர்ந்து, பிறகு UKG-க்குப் போய், பிறகு 1-ஆம் வகுப்பு, 2-ஆம் வகுப்பு படிக்கிறோம். எவரும் எடுத்தவுடனேயே 10-ஆம் வகுப்பில் போய் சேர்வதில்லை. சிலர் LKG-இல் இருக்கிறார்கள், ஆகவே அப்படித்தான் இருப்பார்கள். சிலர் 5-ஆம் வகுப்பு கிறிஸ்தவர்களாகவும், சிலர் 10-ஆம் வகுப்பு கிறிஸ்தவர்களாகவும், சிலர் 10-ஆம் வகுப்பு கிறிஸ்தவர்களாகவும், சிலர் கல்லூரியில் முதலாம் ஆண்டு படிக்கிற கிறிஸ்தவர்களாகவும்இருக்கிறார்கள். அவர்கள் முன்பு இருந்தது போல் இல்லை, நாளுக்கு நாள் better-ஆகிக் கொண்டே போகிறார்கள், ஆகவே பூரணம் இல்லை.இயேசு பூரணராயிருக்கிறார், அவர் நம்மை தினந்தோறும் பூரணமாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்.

Donation
eStore
Copyright © 2017 Victory Christian Foundation. All rights reserved.
Website & Social Media by Open Minds Agency